Image deur Simona Robová
Ek wil u drie maande dertig jaar gelede my ervaring van 'beskutting' in plek bied, en wat ek geleer het.
Toe ek as kind gevra word wat ek die meeste wil wees toe ek grootgeword het, was my enigste antwoord: "Ek wil 'n ma wees." Dikwels word hierdie antwoord beantwoord met 'n opmerking soos: "O, jy moet iets anders as net 'n moeder wil wees!" Maar vir my was daar geen opwindender avontuur as om 'n ma te wees nie.
'N Tyd vir vreugde
Ek is in 1976 geseën met die geboorte van 'n klein dogtertjie, en toe weer in 1981 met 'n ander dogtertjie. Ek was mal daaroor om 'n ma te wees en het soveel vreugde gevind om net by ons meisies, Rami en Mira, te wees. Maar ek smag na meer kinders en het altyd gedink dat vier 'n perfekte nommer vir my sou wees. Barry was baie tevrede en tevrede met ons twee meisies, maar my begeerte was so sterk dat hy liefdevol tot 'n ander baba toegestem het.
In 1987 het ek weer swanger geraak en was ek opgewonde !!! Ek mediteer met die baba, sing vir haar, streel liefdevol my hande oor my buik en vertel my baba stories. Ek was heeltemal verlief op hierdie ongebore baba, en Barry en ons meisies was ook daar.
'N Tyd vir hartseer
Ek was so seker dat die baba 'n meisie was, dat ek haar Anjel genoem het, omdat sy my engel was. Anjel was 'n belangrike deel van ons gesin. Toe ons twee dae na Kersfees, toe ek ses maande swanger was, ontdek dat ons kosbare Anjel nie meer 'n hartklop het nie.
Verwoed het ek 'n operasie nodig gehad om haar liggaam te laat verwyder en 'n kort tydjie aan haar lewelose vorm te hou. My melk het ingekom, asof ek 'n lewendige baba gebore het. My liggaam het nog ses maande vantevore probeer afwerk wat dit begin het.
Ek het baie diep geraak. Barry het ingestem om my deel van ons sakewerk aan te pak, en my enigste taak was om na ons twee dogtertjies te kyk en te sorg. Dit was 'n vreugde om by ons meisies te wees, en hulle was op 'n ouderdom waar hulle daarvan gehou het om alleen en saam te speel en stories uit te maak. Dit het my baie tyd aan myself oorgelaat om die smart wat ek gevoel het, aan te pak.
Ek het probeer om 'n paar keer met ons dogters uit te gaan, maar dit het gelyk asof ek altyd 'n ander vrou sien wat swanger was, en dit sou my in trane na ons motor laat hardloop het. Barry en ek besluit dat ek heeltemal tuis sou bly en hom en ons meisies net sou sien terwyl ek van die hartseer genees het.
'N Tyd vir dankbaarheid vir die toekoms
En in hierdie periode van huisvesting is dit die belangrikste les wat ek geleer het. Die beoefening van dankbaarheid is kragtig en kan ons selfs deur die moeilikste tye bring. Daar is 'n paar dinge waarvoor u maklik kan dankbaar wees, en dit is kragtig om daarop te konsentreer. Maar daar is ook dinge waarvoor u te dankbaar voel. Dit is in hierdie tye wanneer dankbaarheid so moeilik is om te voel, dat ons dankbaar kan wees dat ons eendag sal verstaan.
Daar was dae toe my smart oor die verlies van ons baba so uiters was dat ek skaars kon funksioneer. In hierdie tye bedank ek dat ek eendag sou verstaan ​​waarom ons baba van ons weggeneem is. Ek wil God dank dat ek eendag 'n geskenk uit hierdie ervaring sou ontvang en dat hierdie geskenk my groot vreugde sou bring.
Dit was die daad van dankbaarheid in die toekoms, alhoewel ek dit nie in die hede gevoel het nie, wat my deur een van die moeilikste periodes van my lewe gebring het. En die geskenk wat uiteindelik gekom het, was 'n pragtige klein seuntjie wat twee en 'n half jaar later in my arms rus.
Ons het 'n baie liewe vriendin, suster Sally, wat in Suid-Afrika woon. Sy bestuur die Holy Family Care Centre vir 76 weeskinders, waarvan baie mense MIV of vigs het, wat hulle baie kwesbaar maak vir die huidige pandemie van coronavirus. Soos ons, word daar ook van hulle verwag om 'op hul plek te skuiling'. Die kinders, waarvan sommige babas is, is die res van die jaar almal tuis.
Hulle is vyf uur na die naaste hospitaal in Limpopo. Sy het tien vrywilligers en sommige van hulle kan nie Engels praat nie. Van hierdie vrywilligers het 'n beperkte verpleegopleiding, dus is sy in beheer van enige siek kinders. Suster Sally is verantwoordelik vir al hierdie kwesbare kinders, sowel as haar tien vrywilligers, veilig en gesond. Dit sal 'n oorweldigende taak vir almal wees.
Ek het net met Sally gepraat, en haar energie en gees was hoog. Op die telefoon het sy al die dinge waarvoor sy dankbaar is, uitgespreek, soos die feit dat sy tien vrywilligers het wat bereid is om te bly weens die ooglopende risiko's. Sy oefen om God voor die tyd te bedank vir beskerming. Hierdie daad van dankbaarheid hou haar aan die gang en hou haar gees op.
'N Tyd om dankie te sê ... Nou en vooruit tyd
Miskien is dit moeilik om vir 'n onbekende tyd by die huis te skuil. Miskien is u bang dat u die virus sal opdoen of dat iemand wat u liefhet daaraan sal sterf, of dat u u werk sal verloor en finansiële swaarkry sal ervaar. Miskien is dit moeilik om u doel en energie te voel terwyl u dag na dag tuis sit. Miskien is u bang dat die lewe nooit weer normaal sal gaan nie, en dat u mense sonder vrees kan omhels, na danse, sportbyeenkomste, godsdienstige dienste kan gaan of net 'n groot gesinsdinee saam kan hou.
Die praktyk om vroegtydig dank te bedank, met die hoop dat daar eendag 'n geskenk aan u sal kom, kan u selfs deur die moeilikste dag bring. Terwyl u dit elke dag doen, sal u dankbaarheid sterker word as enige vrees wat u kan hê.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Skuilplek by die huis: 'n ander soort dankbaarheid