Ek onthou hoe spesiaal ek gevoel het toe op die ouderdom van 12, Ek is meegedeel dat ek sal beweeg word na Toronto, Kanada. Ek was een van die gelukkige paar wat die geleentheid gehad het om te gaan "ah buitelandse en 'n lewe van luukse het! Ek sou kry al die fancy kos en graan ek gesien het op TV te eet. My mond natgegooi by die blote gedagte van 'graanvlokkies met aarbeie (Stel jou voor my teleurstelling toe ek besef dat graanvlokkies nie gekom het om met die aarbeie wat reeds binne-in!) Vergeet met gebraaide weegbree, Mango, klapper water en verbrand bok melk vir ontbyt! In plaas daarvan, Ek wou appels te hê, druiwe, KFC en al die ander fancy kos en vrugte ek gesien het op TV. Terwyl ek was meer besig met die oppervlakkigheid en wesenlikheid van beweeg na Kanada, my tannie het verduidelik dat deur dit te skuif, Ek wil toegang tot 'n wêreldklas onderwys en dus, die geleentheid om 'n beter lewe vir myself te skep.
Vir die eerste 5-10 jaar van my lewe, Ek omhels Kanada en aanvaar dit as my nuwe tuisland. Gedagtes oor 'terug by die huis "was min en ver tussen. My verwagtinge en aspirasies gevolg dié van die gewone Kanadese tiener. Ek wil universiteit toe gaan, kry 'n goed betalende werk met goeie voordele en' n lekker aftree-pakket. My lewe was beplan en so lank as wat dinge laat draai uit soos hulle veronderstel is om te, Ek sou word! Uiteindelik het ek sou bereik al my doelwitte. Ek het my voorgraadse by een van Kanada se top universiteite; veilige 'n onbepaalde posisie met die regering waar die voordeel en aftree-pakkette is die beste in die hele land, en tog, Ek was nie tevrede nie.
Die dinge wat eens my gelukkig gemaak; die kos, die luukshede van die motors, TV en ontwerper klere nie meer gevul dat nietig. Ek het begin om die kos te haat, want ek het geleer dat die meeste van dit is sleg vir my en gesmag so desperaat vir 'n lieflike ingeënt mango en' n paar klapper sap. Ek gekoester die smaak van 'n paar grond voorsiening, klapper kluitjies en saltfish. Ek wou in staat wees om al inhibisies te stel sonder vrees of oordeel toe ek 'whok op my middellyf' na die soet klanke van Soca musiek. Om gesoen word deur die warmte van die son op 'n daaglikse basis en voel die warm sand sif deur my tone is meer aangenaam as onstuimige te leef deur middel van die koue en trek deur die sneeu.
Na 13 lang jare, Ek is terug 'terug by die huis.' Ironies genoeg, my terugkeer het net plaasgevind het omdat my beplande reis na Tanzanië het deur. Voordat ek daar aankom, Ek het gedink oor hoe sleg my land sou lyk. Rampant armoede, mense swem in die riviere en kook buite op 'n hout stowe. Ek het nie geweet of ek kon aan te pas by so 'n atmosfeer het geleef in Kanada vir al hierdie jare.
As ek trap uit die vliegtuig, Ek was begroet deur die strelende melodiese klanke van die staal pan. Dit was karnaval seisoen en die staal pan spelers was op die lughawe inkomende besoekers te groet. Dit was net die begin van Vincentianenbeweging gasvryheid. Dit het nie lank geneem vir my om terug te val in die liefde met my vaderland. Ek val in die liefde met die kultuur, musiek, kos, gemeenskap, opregtheid, ontspanning en die lys gaan aan. As geëvalueer teen Noord-Amerikaanse standaarde, dinge beweeg stadig; egter, hulle het uiteindelik gedoen en die wêreld rondom ons nooit verkrummel.
Terwyl ek die aanbieding van 'n eerder utopiese siening van my land, die harde werklikheid het nie ontsnap nie my aandag. Daar was armoede, gefrustreerde werklose jeugdiges en swak infrastruktuur. Egter, die kultuur en die mense het my hoop en ek het die potensiaal vir groei. As 'n gevolg, Ek het 'n lys te doen te skep' bydra tot die ontwikkeling van al die dinge wat ek kon doen om te help. Ek was teleurgesteld oor die feit dat mense swaar op ingevoerde voedsel en ander produkte. Mense nie meer verbou kos om hulself te onderhou. Hulle is vasgevang in globalisering en die noodsaaklikheid vir oorbenutting. Ek wou om terug te bring die landbou en wys my mense die rykdom wat hulle besit het met hul grond en weer.
Ek het ook gedink oor die feit dat daar ander soos ek wat hul tuislande verlaat het en wie se kundigheid en ry kan doen so baie om by te dra tot die ontwikkeling van die land, maar dit nie doen nie. Dit is waar dat die meeste van ons wat help nog steeds laat ons gesinne te onderhou, en deur die uitbreiding van die ekonomie, deur betalings. Egter, met 'n arm geskoolde, opgeleide arbeidsmag, ontwikkeling en groei 'n moeilike taak.
Baie lande in Afrika en die Karibiese Eilande ly aan voortdurende breindrein. Baie jong mense verlaat hul tuislande op soek na 'n beter onderwys, egter, Wanneer dit bereik is, Baie mense versuim om terug te keer en hul vaardighede te benut sodat hulle kan bydra tot die ontwikkeling van hul lande. Die probleem is so wydverspreid dat die meeste Afrika-en Karibiese lande duisende dollars spandeer op navorsing, om te probeer uitwerk hoe om die verhoging van migrasie vloei te bekamp. Die kwessie van voortdurende brain drain is so uitgespreek dat dit word geskat dat in sommige lande, tot 70 persent van tersiêre-opgeleide gegradueerdes migreer na meer "ontwikkelde lande.
Vorige leiers soos Marcus Garvey het lank lesings oor die behoefte aan 'n massa-uittog of beweging van alle Afrika-afstammelinge terug na hul tuislande as 'n manier om te verseker ekonomiese bemagtiging en voorspoed. Na my ondervinding, Ek sou sê dat miskien is dit nie so 'n slegte idee. Ek wil nie 'n verkeerde interpretasie of kom oor as wat ondankbaar. Ek is baie dankbaar vir die geleenthede en ervarings wat in een van die wêreld se mees ontwikkelde en multikulturele stede het my gegun. In werklikheid, Ek sal een van die eerste om te verkondig dat Toronto is een van die grootste stede in die wêreld. Ek erken ook dat die meeste van ons het baie hard gewerk, indien nie harder as wat die meeste, die lewe wat ons het in die buiteland te bou. Egter, dink aan die ekstra voordele wat jy sou kry uit jou pogings, het hulle is in jou geboorteland.