Soos die sonbesies | SARIE
Soos die sonbesies	deur Marita van der Vyver
En ons Suid-Afrikaanse familie is te ver. Ons kan genoeg beddens vir die hele gesin bedel, maar ons kan nie bra verwag hulle moet ons vliegtuigkaartjies ook nogbetaal nie.
Mens mik mos alewig vir die sogenaamde groener gras anderkant die draad, maar ’n vlugtige kuier op die internet het my pas weer herinner aan hoe geil die grasin my eie agterplaas groei. Goed, ek moet bieg, baie van die bekendste besienswaardighede in Provence en omstreke het ek tot dusver doelbewus vermy. Te veel toeriste, maak ek elke somer verskoning – en dan vergeet ek gerieflikheidshalwe dat ek self nie só lank gelede nie as begeesterde toeris hier opgedaag het. Glo dit of nie, maar ek het byvoorbeeld nog nooit by die skilder Cézanne se ateljee in Aix-en-Provence of by die filosoof Camus se laaste rusplek op die dorpie Lourmarin uitgekom nie. En dan is daar Picasso se château naby Aix – pas vir die eerste keer aan die publiek oopgestel! – en die fabelagtige feëpaleis wat ’n moontlik waansinnige posbode by Hauterives gebou het.
Hierdie droompaleis waaraan die posbode Cheval drie dekades lank elke nag gewerk het, is ’n historiese monument wat ek nog altyd wou besoek, maar daar wasaltyd iets anders, verder, skaarser, wat éérs gedoen moes word. Nou sien ek die paleis word omring deur ’n lieflike park waar ons kan piekniek hou. En op pad daarheen is ’n rivier waar ons kan swem. Wat meer kan enige gesin van ’n daguitstappie vra? Skielik is ek so opgeklits oor my voorgenome kuier by die posman se paleis dat ek byna dankbaar voel vir die crise économique!