Voelgoed Blogs Archives ~ Die Affêre
Category Archives: Voelgoed Blogs
Posted on July 22, 2017 by Annalize
Hierdie blog is in my hart gebore nadat ek gesien het hoe my drie-en-tagtigjarige skoonpa sy oë toemaak en glimlag terwyl my dertienjarige dogter sy bene met room masseer.
Die beeld van haar jong, sterk hande op sy perkament dun vel het my hart met deernis gevul. Die vreugde wat hy uit haar aanraking geput het het my hartseer gemaak, want die wrede waarheid is, hoe ouer jy is hoe minder word daar aan jou geraak.
Kort na my egskeiding het ek vir 'n massering gegaan. Die terapeut het met doelgerigte hande die olie oor my rug gesmeer en niks kon my voorberei op my lyf en gees se reaksie nie. Intense, séér emosie het in my opgewel. My borskas het saamgetrek in 'n bittersoet spasma. Elke haartjie op my lyf het orent gespring en ek het in hoendervleis uitgeslaan. 'n Broosheid het van my besit geneem wat my emosioneel naak gelaat het. Met haar warm hande het sy die weemoed en verlange uit my lyf geknie.
Die liewe vrou het aangegaan asof sy heel gewoond is daaraan dat amper middeljarige vrouens in trane uitbars as sy aan hulle raak. Haar aanraking het meer as net my vel bereik. Dit het 'n plek in my binneste bereik wat ek weggesteek het vir myself. Ek was uitgehonger vir positiewe aanraking. Velhonger.
Soveel mense om ons is velhonger. Ja, ons weet van die weeskinders, verwerpdes en eensames, maar wat van die mense wat in huise woon saam met hulle naastes. Mense wat vriendskappe het en mense wat in verhoudings is. Mense in ons huise.
Deesdae word automatiese, battery aangedrewe wiegstoele gebruik as 'n minderwaardige plaasvervangers vir liggaamshitte, 'n ma se hartklop en liefdevolle aanraking om babas te kalmeer. 'Sleep training' is die in-ding en moedig mense aan om huilende babas te los om alleen aan die slaap te raak. Tieners bly agter toe kamerdeure, skynbaar stil en rustig, maar so verwyderd van hulle gesinne dat hulle emosioneel dor is. Geliefdes soen mekaar skrams hallo en totsiens in die verbyloop en wonder verdwaas hoekom hulle afgesny voel van mekaar.
Ons vergéét dat ons aanraking so nodig het vir ons gees soos wat ons asemhaal nodig het vir ons fisiese funksies. Ons het dit nodig vir emosionele intimiteit met ons geliefdes, ons het nodig om aan ons kinders te raak om hulle vertroue te wen en te behou, ons het nodig om aan ons kinders te raak om hulle te leer hoe positiewe, gesonde aanraking voel. Ons het nodig om aan mense te raak, want óns het dit nodig.
Hoe ouer 'n kind word, hoe minder word daar met werklike bewustheid aan hulle geraak. Te veel tieners gaan slaap elke aand sonder dat hulle ouers hulle behoorlik nagsê of hulle sommer in die verbyloop gryp en hard vasdruk êrens deur die dag. Hulle staan op 'n afstand en kyk met verlange hoe hulle jonger broers en susters opgetel en getroetel word en smag na dieselfde, maar weet nie hoe om daarvoor te vra nie. Ja, ek weet hulle maak hulle skouers styf. Ek weet hulle sê jy embarrass hulle as jy hulle in die openbaar totsiens sê, maar ek weet ook dat daardie drukkie of nagsoentjie 'n warmte in hulle hart veroorsaak wat deur die dag by hulle bly en hulle herinner dat hulle saakmaak.
Kos vir velhonger kan so maklik op die verkeerde plekke gesoek word en dit maak my báng.
Met jou deernisvolle aanraking kan jy liefde en aanvaarding wys. Jy kan hartseer beter maak en hoop gee. Jy kan mure afbreek en iemand laat veilig voel. Jy kan waarde gee aan iemand se bestaan. Jy kan die gat in 'n eensame se hart vul. Jy kan hoop gee. Jy kan letterlik 'n lewe red. Dís hoe kragtig aanraking is.
Posted in Mens Wees, Voelgoed Blogs	Tagged Aanraking, liefde
Posted on May 16, 2017 by Annalize
Die potte waarin ek vir my gesin kos kook is 22 jaar oud. Die handvatsels is van die deksels afgebreek en ek het al allerhande kunsies aangeleer om nie my hande te brand as ek die deksel oplig nie. My … Continue reading →
Posted in Mens Wees, Voelgoed Blogs
Voelgoed Blog: Skottelgoed… 'n laaste uitweg vir 'n kleuter tantrum
Posted on May 19, 2016 by Annalize
Vandag het my vierjarige skottelgoed gewas. Nie omdat ek haar verantwoordelikheid wou leer of omdat sy gevra het nie. Bloot omdat sy verskriklik, onmoontlik stout was.
Sy het met almal baklei en skoor gesoek. In ñ redelike vrugtelose poging om haar tot haar sinne te skok, het ek haar op die toilet sitplek laat sit om te dink oor haar sondes. Ek was ordentlik en het die deur oopgehou sodat sy nie verwerp voel nie. Sy het opgestaan, die deur toegegooi én die sleutel gedraai.
Ek het haar later hoor sing en weereens ordentlik aan die deur geklop om te hoor of sy gereed is om terug te keer na die samelewing. Sy het ingestem (moes eerder haar parool offisier gekontak het, maar hy het weggekruip in die ander badkamer), die deur oopgesluit en op die vloer gaan lê. Haar bene was moeg en lam en kon nie werk nie. Nadat ek twee keer tot by drie getel het, haar probeer regop bring het, haar probeer plant het, het ek soos 'n goeie, moderne ma ingegee. Ek het haar gedra tot in die kombuis.
Haar aanvanklike woede was oor die muffin resep waarmee Anli besig was. Sy wou dit lees. Sy kan al 'n woord lees (haar naam), en glo nou dat sy die geskrewe taal heeltemal onder die knie het.
Toe sy weer die resepteboek sien, gooi sy hom teen die muur. 'Ek haaaaaaaaaat die boek!' En onmiddelik is ons weer waar ons was.
Nou kyk mens het baie geduld êrens op 'n rëendag, maar myne was weg. (Seker omdat dit nie 'n reëndag was nie) Ek het haar opgetel en gaan neerplak voor die wasbak. "Vir jou straf, moet jy skottelgoed was!" (Ja, my idees was op)
Die trane het oombliklik opgedroog. Haar stywe ruggraat het verslap. Die drama was verby.
"Hoe doen mens dit?" vra sy met 'n senuweeagtige giggel
Toe besef ek. Hierdie is 'n oomblik. 'n Grote. Nou moet ek nog 'n bekentenis doen. Hierdie jongste dogter van my het my heeltemal in die sak. Ek het soos botter gesmelt op 'n warm dag.
"Met 'n lappie, my Liefie", koer ek terwyl ek uit die hoek van my oog 'n tiener sien wat haar oë rol.