Meermale staan ek êrens en wag op ’n Johannesburgse straathoek, terwyl die mense heen en weer verby my maal. Wonderlik, hoe bekommerd en somber hulle gesigte is. Eintlik is daar niemand wat bly of gelukkig lyk nie. Met ’n uitdrukking van uiterste konsentrasie, sorg en bekommernis skuur die meeste mense by my verby. Geen wonder dat die gesigte vol plooie is en die tekens dra van jare van innerlike spanning en worsteling nie.
Natuurlik, by myself is ek dan ook maar bly dat die mense wat verbymaal, nie weet dat ek ’n Christen is, selfs ’n predikant nie, want ek weet dat hulle ook aan my nie die blydskap sal merk wat ’n gelowige volgens die Bybel behoort te besit nie. Hierin is ons almal eenders en niemand kan die ander iets verwyt nie. Ons lewe almal onder ’n wolk van ondankbaarheid, en daarom onder ’n wolk van somberheid en bedruktheid. Ons sien nie werklik die dinge raak wat ons vrolik en bly behoort te maak nie.
As ek die briewe van Paulus lees, moet ek altyd weer skaam word. As daar ’n mens was wat seker rede gehad het om onder ’n wolk van bedruktheid te lewe, dan was dit hy. Dink net wat hy alles op die altaar moes plaas vir sy geloof en wat hy alles moes verduur aan haat, onbegrip, geestelike en liggaamlike wreedhede. Blykbaar was hy boonop nie baie gesond nie. Of daar tye van bedruktheid in sy lewe was, weet ek nie. Ek kan nie glo dat hulle heeltemal sou ontbreek het nie, want hy spreek ook meermale van sy behoefte aan troos en hoe die Here hom getroos het. Maar wat opmerklik is, is dat hy dan tog altyd weer bokant die dinge uitgekom het en met ’n vrolikheid en dankbaarheid wat tot verwondering stem, selfs in die gevangenis en in die nag liedere van dankbaarheid gesing het.
Blykbaar is dit waar dat geloof altyd moet uitmond in dankbaarheid, en ongeloof in droefheid en sorg. Dit is wesenlik vir die geloof dat dit ’n mens dankbaaren vrolik maak, soos dit wesenlik vir die ongeloof is dat dit ’n mens in die diepte van bekommernis moet instort. Immers, die geloof laat ons altyd weer die Vader sien, ongeloof laat ons die “dinge” sien. Die geloof laat ons Gods seëninge en liefde sien, die ongeloof laat ons ons teëspoede en donkerhede sien.
Daarom vind die Bybel dit noodsaaklik om ons altyd weer daartoe op te wek om dankbaar te wees, want wie dankbaar is, neem sy posisie in die geloof in. Sodra ons uit die geloof uitval, word ons hart deur talle skaduwees omring.
Dink hier spesifiek aan Paulus se woorde in Efesiërs 5:20, waar hy die gelowiges daartoe opwerk om God die Vader altyd vir alles te dank in die Naam van onse Here Jesus Christus. Die dankbaarheid teenoor God is alleen moontlik vanuit die posisie van die geloof. Wie God in die geloof as sy Vader ken, wie sy standpunt inneem in die Here Jesus Christus, kan nie anders as om dankbaar te wees nie. Hy weet immers dat hy geen vreemdeling is in ’n donker, onherbergsame wêreld wat deur die toeval of die noodlot regeer word nie. Die magtige, die almagtige God is sy Vader. Hy deel in die liefde wat die Vader vir die Seun het. Daarom kán niks oor hom kom, wat nie uit die louter liefde van die Vader oor hom toegelaat word nie. Alles wat oor hom kom, elke wonderlike gawe waarin hy hom mag verlustig en elke donkerheid waardeur hy moet strompel, is die allerbeste wat met hom kon gebeur het, want dit word aan hom gegee en hom toegemeet uit die hart van die Vader. So min as wat die Vader ooit Sy oog van Sy Seun sal aftrek en Hom sou kon prysgee aan wilde magte om Hom, so min sal die Vader ooit Sy oog aftrek van diegene wat in die Seun is. Wie in hierdie vertroue op die Vader lewe, kan alleen maar elke dag van sy lewe met dankbaarheid begin en met dankbaarheid beëindig.
Dit is ’n stuk Christelike lewenskuns om altyd rond te kyk na ’n rede om God nogtans te dank, ten spyte van onaangename omstandighede. Ek kom soms in die hospitaal en vind dat iemand wat nie eers baie siek is nie, hom dodelik kan verknies oor die ramp wat hom getref het, terwyl naas hom iemand lê wat bene en arms verloor het, menslikerwys gesproke geen toekoms meer het nie, en tog God dank vir die vriendelikheid van die mense om hom vir die skoonheid van die ruiker blomme wat sy vrou gestuur het, vir die feit dat hy verlede nag soveel rus van die pyn gehad het, dat hy tog ’n paar uur kon slaap, ens. Ek ontmoet soms mense wat in oorvloed lewe, wat besigheidsbelange in talle sake het, wie se boedel in die honderdduisende beloop, wat in moedeloosheid gedompel is oor één verlies wat hulle ly terwyl naas hulle mense woon wat niks meer oor het in die lewe nie, wat net eenvoudig alles verloor het, en God tog nogtans dank vir Sy liefde oor hulle.
Hoe word ’n mens bevry van kleinlikheid en kleinserigheid, van die neiging om jouself te verknies en te bejammer, as jy eenvoudig net kan leer om in die geloof te lewe, om op te kyk in die aangesig van God en Hom só te vertrou, dat elke ding wat uit Sy hand jou toevloei, deur jou met dankbaarheid ontvang kan word nie! Laat my jou vreugde sien en ek sal weet of jy ’n Christen is.