ONS ken hom as die asynvliegie. Daar waar vrugte van die bome afgeval het en vrotsig lê en suur word, hou hy en sy medevliegies alte gesellig makietie. Dis ’n wemelende gespuis wat as ’t ware die soet in die suur van die lewe ontdek het!
En nie hy alleen nie. Trouens, die insektewêreld in sy geheel word deesdae indringend bestudeer met die uitsluitlike doel om nuwe antibiotika vir die mens te vind. Dis omdat die huidige antibiotiese medisynes, onder meer weens oorgebruik, vinnig besig is om hul doeltreffendheid te verloor.
Wat die wetenskaplikes doen, is om vas te stel teen presies watter soort bakterieë ’n spesifieke insek bestand is. Dan isoleer hulle die sogenaamde peptide in die insek wat teen daardie bepaalde kieme weerstand bied. Daarna kan die molekulêre struktuur van die petide bepaal word sodat dit sinteties berei kan word.
Hy was daardie dag moontlik nie so versigtig soos gewoonlik nie. Omtrent twee dosyn bye het die imker (byeboer) gesteek aan die arm wat hom juis die meeste gehinder het. Wonder bo wonder was dit die einde van die pynlike gewrigsontsteking.
Waar die uitdrukking vandaan kom, is ’n ope vraag. Een ding is nietemin seker: meer bedrewe as die aasvlieg kry jy nie maklik as dit by die vertering van vrot vleis kom nie.
En in Rusland is daar tot ’n vleisvliegsoort waarvan die maaiers in die wonde van huisdiere of selfs in die neusholtes van mense ontwikkel. Jiggie.
Hoe ook al, net toe ons besluit het niks is beter as ’n morsdooie aasvlieg nie, het die vieslike vent reeds sekere Europese hospitale verower. En, wil jy glo, nie die dodehuise by die hospitale nie, maar die sale waar hy as ’n goeie vriend van die dokters en pasiënte beskou is.
Gelukkig is die groen aasvlieg se larwe ’n regte fynproewer. Van gesonde, goed deur bloed gevoede weefsel wil hy niks weet nie. Maar skadelike baktererië, wat al hoe meer bestand teen antibiotika raak, is sy gunsteling-kos. Boonop skei hy ook ’n ensiem (soort organiese stof) af wat help dat wonde gouer gesond word.