Ek kan nie baie van my kinderjare onthou nie. Ek dink, dat ons Here ‘n soort meganisme in jou brein geïnstalleer het, wat sekere dinge of “delete,” of so diep in die argiewe bêre, dat dit nie sy kinders moet pla nie. Op ‘n dag nadat ons, nog baie klein, dit is nou ek, my boeties en sussies, saam met ons ouers gewees het, het die welsyn ons van ons ouers weggeneem.
Ek kan onthou dat ek so dankbaar vir die werk gewees het, nadat ek so lank vir werk gesoek het dat ek destyds vir Mnr Stander, wat my vir die onderhoud geneem het gesê het, dat as ek die werk kry, ek of daar sal aftree, of hulle sal my daar begrawe. Ek het Julie 1967 daar begin werk en 39 jaar en 10 maande later het ek daar afgetree.
In 1969 is ek getroud. Aan die begin van 1973, kom my broer Charlie en sy vrou een aand vir ons in Rustenburg kuier. Ek was destyds spesiaal lief vir Hanepoot wyn en het reeds lekker gesit en kuier toe hulle daar aankom. Verbaas wou ek toe weet wat kom hulle in die middel van die week van Brits af om vir my te kuier en wat sê my broer? Ons kom praat met jou oor die Here. Ek kan so goed onthou. Ek het so gelag, ek dink die wyn het ook ‘n vinger in die “pie” gehad maar ek kon net nie ophou lag nie. Ek het later op die vloer gesit maar ek kon nie ophou lag nie. Hulle het toe met my gesels en daarna weer en weer gekom.
Ek het nie snaakse gevoelens gekry nie maar ek het lekker gevoel, dat ek dit so lekker in die openbaar kon doen en dat niemand vir my oë kom bid het, terwyl ek vir iets heeltemal anders gevra het nie. Daardie aand na die diens terwyl ons huis toe ry kry ek die woorde van ‘n lied saam met ‘n wysie gestalte in my hart. By die huis gekom gryp ek gou ‘n bandmasjien en sing gou die lied op ‘n band, sodat ek nie die wysie of die woorde moet vergeet nie.
Ek en my vrou bid toe oor die saak en ons besluit om die bankbestuurder te nader vir die fondse om ‘n produksie die lig te laat sien. Ons gaan sien toe die bankbestuurder en toe ons voor hom sit en hy ons vra, wat hy vir ons kan doen, sê ek vir hom, dat iemand seker nog nie vir hom geld vir so iets gevra het nie maar ek wil ‘n plaat gaan maak. Hy vra my toe, hoeveel ek wil hê en ek vertel hom. Ek hoor toe hoe hy sommetjies op sy “calculator” maak. Hy sê toe, dit is my maandelikse paaiement wat ek moet terug betaal en of dit reg met my is. Ek sê toe baie dankie, ons skud hande en ek stap uit met die wete dat ek die geld het. Ek sê altyd as ek oor hierdie besoek aan die bankbestuurder praat, dat ek wonder of ek tien minute in daardie kantoor gewees het.
Toe, êrens in 2003, as ek dit nou reg het, sê my werkgewer vir ons, dat ons nou as gevolg van die tegnologie, by die skakelbord ook met ‘n rekenaar moes werk. Ek het niks van ‘n rekenaar af geweet nie en so ver my kennis gestrek het, kan ‘n blinde in elk geval nie op ‘n rekenaar werk nie. Ons vind toe uit van hierdie wonderlike tegnologie, wat ‘n rekenaar met jou laat praat en ‘n hele nuwe wêreld gaan vir my oop. Ek het dadelik gesoek wat ek met hierdie nuwe tegnologie vir ons Here kan doen en ons Here het gehelp en deur Sy genade, gaan my bediening elke dag van krag tot heerlike krag.