Johannes Brahms - Inligting
Johannes Brahms - Geskiedenis
Duitse komponis bekend vir sy Variations on a Theme of Haydn, German Requiem, sonates for piano, en 'n magdom ander werke. In die volksmond word een van die drie B's genoem (die ander is Bach en Beethoven) wat die panteon van musikale grootheid beklee.
Die liefdesverhaal van Clara Schumann
Clara Wieck is op 13 September 1819 in Leipzig, Duitsland, gebore naby die begin van wat in die algemeen die romantiese tydperk in musiek genoem word. Haar pa, Friedrich Wieck, het haar naam gekies omdat dit briljant en helder beteken het. Hy het ten volle verwag dat sy 'n briljante musikant sou wees, wat hy van geboorte af deur hom opgelei het. Sy het grootgeword in 'n huishouding waar die geluide van musiek voortdurend gehoor word. Haar pa het klavierlesse gegee vir baie studente wat gekom en gegaan het, en instrumente in hul winkel in Leipzig verkoop het.
Die gesin het daagliks saam gaan stap. Dit was 'n gewoonte wat Clara liefgehad het en later aan haar gesondheid en lang lewe sou toeskryf. 'N Inskrywing in haar kinderdagboek wat haar pa vir haar begin het, onthul dat sy eers op vierjarige ouderdom gepraat het. Selfs nadat sy begin praat het, het haar ouers aangeneem dat sy hardhorend was omdat sy so selfversorgend was en onbesorg was oor wat om haar gebeur. Die mite dat sy 'stadig' was, het as gevolg hiervan ontstaan.
Sy was baie lief vir klavierlesse by haar pa en het sonder moeite musiek geleer. Dit was woorde waarmee sy sukkel. Dit blyk dat daar groot spanning tussen Clara se ouers was. Haar selfopname kon baie goed dien as 'n buffer vir die harde woorde wat sy as kind verduur het. Musiek, aan die ander kant, was nie kwaad of dreigend nie. Dit was 'n toevlugsoord. Haar hele lewe lank sou dit 'n veilige plek wees waarheen sy kon gaan om tragedie en pyn te verlig.
Die Wieck -huis was altyd 'n bymekaarkomplek vir plaaslike en reisende musikante. Hulle huis was altyd 'n wonderlike plek om nuwe geluide te hoor en nuwe mense te ontmoet, en daarom het Clara grootgeword in die teenwoordigheid van baie groot musikante uit die romantiese era.
Alhoewel sy bietjie skaam was, was Clara 'n wonderkind. Sy het aktief tot die hoogste elite musikante in Leipzig behoort. Sy is nie net musikaal geprikkel deur die leer van haar vader nie, maar deur soveel Duitse Romantici.
Clara se loopbaan
Clara Wieck op 16 -jarige ouderdom in Hannover, Duitsland. Op die klavier is die solo -deel van die derde deel van haar Concerto op. 7. Litografie deur J. Giere, 1835.
Haar eerste optredes was tuis en vir vriende van Leipzig en Dresden. In 1828 reis haar gesin na die nabygeleë Dresden, waar sy privaat optredes vir plaaslike musikante en vriende gee. Diegene wat dit bygewoon het, was beïndruk en die jong musikant het vroeg in haar lewe 'n reputasie begin opbou, tans slegs 8 jaar oud. Die reis na Dresden was so suksesvol dat die gesin dit kortliks oorweeg het om na die stad te verhuis.
Sy is uitgenooi om op 20 Oktober 1828 in 'n ensemble in die Gewandhaus te speel. Clara en haar pa het voortgebou op 'n reeds indrukwekkende reputasie in die destydse musikale gemeenskap. Die gesin sou af en toe na Dresden terugkeer, en in 1831 gaan sy op haar eerste lang toer.
Sy is 'n onmiddellike sukses oral waar sy speel en word uitgenooi na vele geleenthede. Aristokratiese dames het met mekaar meegeding om ringe, kettings en oorbelle aan Clara te skenk. Haar pa was versigtig om seker te maak dat haar kop nie gedraai word deur lof en geskenke nie. Hy het in sy joernaal geskryf: 'As ek iets die minste skade berokken, sal ek onmiddellik vertrek sodat sy in 'n ordelike omgewing van die middelklas kan wees. Ek is te trots op haar pretensieloosheid om dit vir enige wêreldse eer te verruil. "
Die somer van 1830 word bestee aan die voorbereiding vir haar eerste solokonsert in Leipzig. Maar iets het plaasgevind wat 'n groot invloed op Clara se lewe sou hê. In Oktober verhuis 'n nuwe student na die Wieck -huishouding met die naam Robert Schumann. Hy het vroeër daardie jaar in Leipzig aangekom om sy passie vir musiek na te streef nadat hy 'n loopbaan in die regte verlaat het. Clara se pa was soos 'n legende vir Robert, en hy was baie gelukkig om klavierlesse by mnr. Wieck te neem.
Dit was duidelik dat Clara aangetrokke was tot Robert. Haar pa begin vinnig bekommerd raak dat sy afgelei sou word van haar musiek as sy verlief sou raak. In September 1831 neem haar pa haar op toer deur Duitsland en Frankryk, waar hy maande lank in Parys was. Haar pa bring 'n ander seuntjie saam om haar aandag van Robert af te skuif, en dit werk so lank.
Hulle het eers in April die volgende jaar na Leipzig teruggekeer. Terwyl hulle weg was, het Robert 'n verhouding begin met 'n ander meisie, Ernestine, wat nou vinnig afgekoel het. Robert en Clara begin weer tyd saam deurbring, musiek beoefen en stap soos voorheen.
Clara se joernaal onthul dat Robert al haar edelste en artistiekste eienskappe gestimuleer het. Hulle verhouding het baie elemente gehad. Hulle improviseer en speel saam klavier, deel herinneringe en ervarings en fantaseer oor musiek wat hulle kan skep. In 1831 dra Clara 'n werk van haar, Opus 3, aan Robert op.
Toe Robert sou vertrek om by die familie te gaan kuier, sou sy vir hom briewe skryf om seker te maak dat hy belangstel in die musikale toneel in Leipzig en belangstelling in haar. Sy eindig gewoonlik haar briewe met 'n versigtige neutraliteit: "U vriendin, Clara Wieck." Op hierdie tydstip, net 13 jaar oud, het Clara hom as 'n spesiale vriend beskou.
Teen 1835 het Robert sy verhouding met Ernestine beëindig. Clara is nou 16, en presteer steeds plaaslik. Robert respekteer dat sy 'n jong en indrukwekkende meisie is, en as sodanig bly dit net haar goeie vriend, en het selfs gedink dat dit duidelik is in sy joernaalinskrywings dat hy liefde vir haar voel.
Maar ná haar 16de verjaardag laat vaar hy alle beginsels en verseker haar dat sy verhouding met Ernestine verby is. Robert se dagboek onthul hoe hy vir Clara voel tydens hul eerste maande saam. Hy skryf: "Clara se verjaarsdag ... haar oë en haar liefde ... Heerlike ure in haar arms deurgebring. 'N Heerlike Kersfees saam."
Clara was uiters bly. Sy het later vir hom geskryf: "Toe jy my die eerste soen gee, het ek gedink ek sal flou word, alles is leeg en ek kon skaars die lamp vashou wat jou uitlig." Die twee word daaglikse metgeselle.
'N Onderbreking met Clara se pa
Clara se pa was eers onbewus van hul verhouding. Maar toe sy vermoede uiteindelik wek, was sy eerste reaksie om sy dogter in Januarie 1836 uit Leipzig te verwyder. Aanvanklik het Robert volgehou in die oortuiging dat Clara se pa hul huwelik sou goedkeur. Hy het gedink dat mnr. Wieck baie bly sou wees om sy dogter saam met 'n talentvolle musikant soos hy te sien. Ongelukkig was dit nie die geval nie.
Die stryd tussen Wieck en Robert vir Clara is bemoeilik deur die feit dat Robert en Clara beide Wieck op hierdie stadium in hul lewens nodig gehad het. Robert wou graag 'n seun en skoonseun vir sy ou klavieronderwyser wees. Hy was geskok toe hy ontdek dat hy nie 'n verhouding met beide Clara en Wieck kon hê nie.
Clara het geweet dat sy verlief was op Robert. Maar sy was mal oor haar pa en die musikale sukses wat sy geniet as gevolg van al sy harde werk as pa. Haar musiek en loopbaan bly steeds die middelpunt van haar lewe.
Wieck het briewe aan Robert geskryf waarin hy ingelig is dat alle verbintenisse met hul huishouding verby is. Hy en Clara het saam getoer. Dit was 'n jammerlik ongelukkige toer. Byna anderhalf jaar lank het Clara en Robert mekaar nie gesien nie en het hulle selde gekommunikeer. Binne die volgende twee jaar sou Clara egter haar eerste wankelende treë alleen neem na liefde.
Tydens hierdie lang skeiding het Robert hom in sy werk gewerp, gekomponeer, gestudeer, geskryf en saamgewerk met 'n paar van die groot musikante uit die Romantiese era. Dit was die jare toe Robert Schumann van sy bekendste werke geskep het.
Gedurende die somer van 1837 het 'n gemeenskaplike vriend begin om briewe uit te ruil tussen Robert en Clara. Op 13 Augustus het Robert vir haar geskryf:
"Is jy nog steeds vas en waar? Net so onvernietigbaar soos my geloof in jou is, maar die sterkste gees verloor vertroue wanneer niks gehoor word van die een wat meer lief is as iemand anders in die wêreld nie. En dit is vir my. Ek het het dit al meer as duisend keer gedink, en alles sê vir ons: Dit moet wees, as ons dit wil hê, en tree op. Skryf vir my 'n eenvoudige "ja" as jy vir jou pa 'n brief van my op jou verjaardag sal gee. is goedgesind teenoor my en sal my nie verwerp as u u pleidooie by myne voeg nie. "
Haar antwoord, eenvoudig en mooi, het die band met Robert verseël. Vir die res van hul lewens het hulle die volgende dag, 14 Augustus 1837, die dag van hul verlowing beskou. In sy dagboek skryf Robert: ''n Vereniging vir ewigheid.'
Clara verklaar aan haar pa haar voorneme om weg te gaan en met Robert te trou. Die briewe wat die volgende paar weke tussen die twee geliefdes uitgeruil is, is pragtig. Die briewe onthul soveel vreugde dat die twee hulself aan mekaar belowe, selfs al het Clara se pa hul verhouding hardnekkig afkeur.
In September 1839 vra Clara haar pa vir 'n paar van haar verdienste tydens hul toere saam om as bruidskat op te tree, maar hy weier. Sy besluit dus om haar eie bruidskat te verskaf deur self op te tree. Die jong kunstenaar was duidelik 'n bietjie senuweeagtig oor die nuwe lewe wat voorlê. Haar dagboek wys hoe sy twyfel oor hoe die twee hulself sou onderhou, of Robert haar werklik fisies aantreklik gevind het of nie. Hierdie twyfel sou vinnig verdwyn.
Daar was 'n vertraging in hul troue weens regs aangeleenthede rakende die seën van Clara se pa. Die tyd wat Clara en Robert saam in Berlyn en Leipzig deurgebring het terwyl hulle gewag het dat hierdie kwessies gedurende die lang maande van 1839 en 1840 opgelos moes word, was van hulle gelukkigste. Hulle het saam musiek gemaak en daagliks gaan stap, net soos Clara toe sy 'n kind was. Hulle het albei gesukkel om met woorde te kommunikeer, en daarom was die saamstel van musiek 'n wonderlike vorm van kommunikasie vir hulle.
Hulle is op 12 September 1840, die dag voor Clara se 21ste verjaardag, getroud. Robert was 30 jaar oud. Dit het die geskil tussen Clara en haar pa besleg, sy was nou die vrou van Robert Schumann.
Die huwelik tussen Robert en Clara Schumann was uniek in die musikale geskiedenis. Hulle was aangetrokke tot mekaar, nie net vanweë hul algemene liefde vir musiek en fisiese aantrekkingskrag nie, maar ook omdat hul kreatiewe neigings mekaar so goed aangevul het.
Die beginjare van hul huwelik was een van die gelukkigste in Clara se lewe. Toe hulle uiteindelik saam was, het hulle 'n huweliksjoernaal begin, die Ehetagebuch, waarin hulle albei afwisselend weekliks inskrywings gemaak het. Die tydskrif was veral nuttig omdat hulle albei so moeilik met woorde kon kommunikeer.
Haar pa het blykbaar gespot oor hul huislike geluk. 'N Inskrywing in hul huweliksjoernaal in Februarie 1841 onthul: "Ons geniet 'n geluk wat ek nooit geken het nie. My pa het altyd gespot met die sogenaamde huislike geluk. "
Op 5 Desember 1840 skryf Clara in die huweliksdagboek: "Ons is vandag 'n kwart jaar getroud, en dit is die gelukkigste kwartaal van my lewe." Sy spreek egter voort met die hartseer van die breuk met haar pa. Daardie Kersfees, hul eerste saam, skryf sy drie liedjies vir Robert as sy kersgeskenk.
'N Aangrypende verjaardaggeskenk
Vir Robert se 31ste verjaardag, sy eerste verjaardag tydens hul huwelik, is Clara geïnspireer om vir hom 'n geskenk te gee wat hom vir altyd bybly. Sy skryf musiek aan 'n gedig wat altyd gewys het hoe sy vir hom voel. Op 8 Junie 1841 bring sy haar lied aan hom voor, Liebst du um Schönheit, met woorde van Friedrich Rückert:
As jy lief is vir skoonheid
Ag, moet my nie liefhê nie!
Hou van die son
Dit het goue hare!
As u lief is vir die jeug
Hou van die lente
Dit is elke jaar jonk!
As u lief is vir rykdom
Hou van die meermin
Sy het baie helder pêrels.
As jy lief is vir liefde
O ja, wees lief vir my!
Hou my vir ewig lief
Ek sal jou vir ewig liefhê!
Robert en Clara publiseer gesamentlik musiek saam, insluitend hierdie liedjie. Die titelblad van die bundel, gelys as Opus 37/12, gee geen aanduiding van die outeurskap van elke lied nie. Hoewel Robert nege van die liedjies gekomponeer het en Clara drie, het hulle gevoel dat hulle almal saam gekomponeer het.
Byna presies 'n jaar na die huwelik het Clara geboorte geskenk aan hul eerste en mees geliefde kind, Marie. Oor die volgende 13 jaar het hulle nog sewe kinders. Clara was baie lief vir haar gesin, maar het nie toegelaat dat dit 'n einde maak aan haar liefde vir musiek nie. Hulle het albei af en toe gaan toer en baie sukses behaal. Teen 1842 geniet sy 'n volle herlewing van haar sololoopbaan.
In Augustus 1844 kry Robert 'n ernstige geestelike en fisiese ineenstorting. Hy het pyne gehad, hy het gebewe, gehuil, kon nie slaap nie en word uiteindelik so swak dat hy nie eers self deur 'n kamer kan loop nie. Clara laat vaar planne vir nog 'n konserttoer en wy haar heeltemal aan Robert en sy gesondheid. Daar word verskeie kure probeer, maar niks help nie.
In Desember 1844 verhuis die gesin na Dresden, 'n rit van vier uur van Leipzig op 'n nuutgeboude trein. Hulle het altyd gedink dat hulle eendag sou terugkeer na Leipzig, maar het nooit gedoen nie. Daar word vermoed dat hulle na Dresden verhuis het om 'n rustiger lewe te hê en om nader aan Clara se pa te wees, met wie daar 'n soort versoening was.
In 1853 kom 'n jong man uit die Schumann -huishouding op soek na Robert. Een van hul kinders vertel die man dat hul ouers uit is, maar die volgende dag tuis sal wees. Die volgende dag ontmoet die man Robert en vra of hy nie klavierlesse by hom kan neem nie. Hy begin speel, maar Robert stop hom vinnig en jaag om Clara in te bring sodat sy die musiek saam met hom kan hoor. Die musiek wat op die klavier gespeel word, is een van die wonderlikste wat hulle in jare gehoor het, en hulle is albei verheug om weer so 'n talentvolle jong musikant in hul huis te hê. Die jongman se naam is Johannes Brahms.
Robert, Clara en Brahms bring die hele maand Oktober saam daardie jaar deur. Hulle leer Brahms -komposisie en skryftegnieke wat hom help om 'n werklik briljante musikant te word.
Die ondersteuning en onderrig van Clara het Brahms baie liefgehad en waardeer. Presies wat tussen die twee gebeur het, sal nooit bekend wees nie, maar dit is bekend dat hul verhouding veel verder gegaan het as blote verliefdheid. Hy het 'n geloof en vertroue in haar gehad wat hy nooit by 'n ander gevind het nie. In 'n brief aan 'n vriend in Junie 1854 skryf Brahms:
"Ek moet myself dikwels met geweld inhou om net rustig my arm om haar te sit en selfs - ek weet nie, dit lyk vir my so natuurlik dat sy dit nie verkeerd kon verstaan ​​nie. Ek dink ek kan nie meer lief wees vir 'n ongetroude meisie nie - ten minste Ek het hulle heeltemal vergeet. Hulle belowe maar die hemel terwyl Clara wys dat dit aan ons geopenbaar is. "
Robert het goeie en slegte dae beleef. Maar sy senuweeagtigheid en gesondheid het steeds versleg. Teen Februarie 1854 dring Robert daarop aan dat hy na 'n kranksinnige asiel gaan, aangesien hy voel dat hy beheer oor sy verstand verloor het. Clara skryf op 26 Februarie in haar joernaal:
"Hy was so weemoedig dat ek dit onmoontlik kan beskryf. Toe ek hom net aanraak, sê hy: 'Ag Clara, ek is jou liefde nie waardig nie.' Hy het hy gesê na wie ek altyd met die grootste eerbied opgekyk het. "
Brahms maak homself deel van die gesin. Die versorging van die kinders terwyl Clara op toer is of vir haar man sorg. Clara beskryf hom as 'n ware vriend. Brahms het Clara sy jeug, ondersteuning, hartstogtelike bewondering en die geleentheid gegee om deel te hê aan die idees en werk van 'n kreatiewe genie.
Brahms doen wat hy kan om Clara te troos oor die toestand van haar man. Sy besoek Robert vir twee dae in die hospitaal in Julie 1856 en deel wyn saam. Sy vertrek een middag kortliks en keer terug dat hy op 29 Julie 1856 oorlede is. Sy skryf dat hoewel sy hartseer is, sy baie verlig voel dat sy lyding verby is. Sy skryf in haar dagboek:
'Ek het by die liggaam van my geliefde man gestaan ​​en was rustig, al my gevoelens was dat ek dankbaar was dat God uiteindelik vry is, en terwyl ek by sy bed kniel, het ek so 'n heilige gevoel. Dit was asof sy wonderlike gees sweef bo my, o - as hy my net saamgeneem het! Ek het hom vandag vir oulaas gesien - ek het 'n paar blomme op sy voorkop geplaas - hy het my liefde met hom saamgeneem! "
Die oorsaak van die siekte en dood van Robert Schumann was baie onderonsies. Daar word voorgestel dat Schumann 'n ernstige affektiewe versteuring gehad het. Onvoldoende mediese behandeling kan depressie en senuweeagtigheid veroorsaak het wat deur oorwerk vererger is. Die oorsaak van die dood was moontlik selfhonger.
In Julie 1856 nooi Clara Brahms en sy suster op 'n vakansie van een maand saam met hulle na die Rynvallei en Switserland. Hier bespreek hulle hul toekoms, moontlik selfs die huwelik. Dit blyk egter duidelik dat die twee tot 'n besluit kom wat hulle moet skei.
Die twee bly lewenslange vriende. Brahms stuur vir haar manuskripte wat hy geskryf het om haar mening en advies te vra, en hou haar op hoogte van wat hy skryf en beplan. Clara sou nooit weer trou nie.
Sy diepste liefde vir haar is geopenbaar in sy laaste groot liedjies, die Vier ernste Gesange, geskryf in Mei 1896 terwyl sy in Frankfurt sterf. Die liedjies is onmiddellik na Clara se begrafnis aan 'n groep goeie vriende gespeel. 'N Afskrif is aan Clara se dogter Marie gestuur met die volgende woorde:
'Ek het dit gedurende die eerste week van Mei geskryf ... diep binne ons is daar iets wat tot ons spreek en ons dryf, byna onbewustelik, en wat soms na vore kan kom as poësie of musiek. U sal dit nie kan speel nie liedjies nou net omdat die woorde te treffend sou wees. Maar ek smeek u om dit te beskou ... as 'n ware gedenkteken vir u geliefde moeder. "
Clara sterf op 20 Mei 1896. Brahms sterf elf maande later.
Liefde bedek alle sondes.
Oorspronklik gepubliseer op 6 Mei 2017
Clara Schumann deur Nancy B. Reich
Concerto deur Bertita Harding
Die steeds groter wordende grootte van die bekende heelal
Vroeë Christelike argitektuur
In die hoop om enige interessante historiese verhale wat ek in die toekoms teëkom, te deel, sal ek artikels skryf en plaas wanneer ek kan. Hopelik nogal gereeld.
Ek sal u ook op hoogte hou van alle goeie lesings wat ek in die aanbevole afdeling teëkom.
Op soek na iets spesifiek? Vind dit vinniger op die soekbladsy.
BRAHMS SE LULLABY GESKIEDENIS
Ongeag ons herkoms, die kans is groot dat ons eens as babas aan die slaap geraak het. 'N Lullaby is 'n sagte, sagte liedjie wat bedoel is om 'n baba aan die slaap te maak. Lullabies word dikwels wiegliedere genoem, en dit is baie kalmerend en melodieus wat al eeue lank gesing word om babas en klein kinders te laat slaap.
Die sing van wiegeliedjies is nie spesifiek vir 'n gegewe kultuur nie, aangesien dit in feitlik elke taal wat die mens ken, gesing is. Lullabies bestaan ​​uit 'n paar eenvoudige, ritmiese verse wat gesing word of op 'n instrument gespeel word. In sommige gevalle gaan hierdie slaapliedere gepaard met 'n sagte heen en weer wiegbeweging in 'n wieg of die arms wat die baba effektief kon laat slaap. Die stadige en ongelyke tempo van die slaapliedere is soortgelyk aan die hartklop van die moeder wat die baba selfs voor geboorte voel, wat die slaapliedere 'n uitstekende manier maak om 'n baba aan te gaan en te kalmeer.
Vandag, net soos vroeër genoem, is die handeling om die wiegelied te sing so verbeter dat die lied begelei of gespeel kan word op klavier of ander instrumente. Hierdie instrumente word gebruik om die kategorie van die wiegelied wat gespeel word, te bepaal, byvoorbeeld Brahms -wiegelied instrumentaal.
Van die vroegste tye af is eenvoudige melodieë en musiek van die grootste komponiste ter wêreld gesing of neurie deur liefdevolle ouers of versorgers met die doel om die babas te troos en te kalmeer. Die sagte, sagte en melodieuse klank van die musiek gee die baba of klein kinders 'n gevoel van rustigheid en sekuriteit wat die tempo waarmee hulle aan die slaap raak, vergemaklik.
Alhoewel die melodie of deuntjie van hierdie liedjies vir die ore baie aantreklik klink, is dit soms dat dit nie so aangenaam of aangrypend is as die storie daaragter nie. Hierdie liedjies het 'n wonderlike geskiedenis en les waaroor almal behoort te leer. As ons op hierdie sterkte fokus, sal ons die res van hierdie artikel kanaliseer om die geskiedenis van Brahms se Lullaby.
GESKIEDENIS VAN BRAHMS 'LULLABY
Brahms se wiegelied was oorspronklik 'n Duitse liedjie met die titel "Wiegenlied: Guten Abend, gute Nacht", wat, as dit vertaal word, beteken "Lullaby: Goeienaand, goeie nag".
Dit is miskien een van die bekendste en maklik herkenbare van alle wiegeliedjies wat in 1868 gepubliseer is. Dit is deur Johannes Brahms geskryf vir sy vriend Bertha Faber ter herdenking van die geboorte van haar tweede seun.
Hierdie liedjie kom meestal voor in selfone wat bo bababedjies hang, musiekbakke en word dikwels in kinderspeelgoed geïntegreer of oor 'n instrument gespeel. Brahms Lullaby -klavier word ook gebruik as 'n refrein wat gepaard gaan met 'n tekenprentkarakter wat op die kop geslaan is.
As u die volgende keer die Brahms se wiegelklavier of die instrument van die wiegeliedjie van Brahms hoor, weet u dat dit verder gaan as net 'n liedjie, maar een wat toegewy is aan die geboorte van 'n wonderlike kind.
Brahms het die musiek van sy "Wiegenlied" gedeeltelik gebaseer op "S'Is Anderscht", 'n duet van Alexander Baumann [de] wat in die 1840's gepubliseer is.    Die wieggesang is opgedra aan Brahms se vriendin, Bertha Faber, by die geboorte van haar tweede seun.   Brahms was in haar jeug verlief op haar en het die melodie van die "Wiegenlied" ontwerp om as 'n verborge teenmelodie 'n lied voor te stel wat sy vir hom gesing het.  Simrock het Brahms se Op. 49 in November 1868.  Die wiegelied is die eerste keer in die openbaar op 22 Desember 1869 in Wene uitgevoer deur Luise Dustmann (sanger) en Clara Schumann (klavier).  
Die lied is as bedrieglik eenvoudig beskryf.  In sy oorspronklike publikasie het dit slegs 'n enkele vers gehad. 
Die lirieke is van Des Knaben Wunderhorn, 'n bundel Duitse volksgedigte:  
Guten Abend, gut 'Nacht,
Morgen früh, wenn Gott wil,
Goeienaand, goeie nag,
Met rose bedek,
Met naeltjies versier,
Glip onder die deksels.
Môreoggend, as God wil,
jy sal weer wakker word.
Later, [ wanneer? ] Brahms het 'n tweede vers aangepas uit 'n gedig van 1849 deur Georg Scherer [de]:   
regie Christkindleins Baum:
sklaf nun selig en süß,
schau im Traum se Paradies.
Goeienaand, goeie nag.
Deur engele gekyk,
Wie wys jou in jou droom
die Christus-kind se boom.
Slaap nou salig en soet,
sien die paradys in u drome.
In 1877 het Brahms die tweede tema van die eerste beweging van sy Tweede Simfonie gebaseer op die liedjie van die wiegelied.  Die melodie word die eerste keer in maat 82 bekendgestel en ontwikkel deur die hele beweging. [ aanhaling nodig ]
Die "Wiegenlied" is een van Brahms se gewildste liedjies. 
In 1922 het die Australiese pianis en komponis Percy Grainger die "Wiegenlied" as een van sy "Free Settings of Favorite Melodies" vir solo -klavier verwerk. Hierdie studie is gekenmerk deur baie gebruik van suspensies en arpeggiëring, met die eerste verklaring van die melodie wat in die tenoorreeks van die klawerbord geplaas is. Hierdie laaste oefening was 'n gunsteling van Grainger. 
Kulturele verwysings Redigeer
'N Biografiese film van Brahms uit 1936 met Albert Florath as die komponis, het sy titel gekry uit die eerste reëls van hierdie lied, Guten Abend, gute Nacht. 
Wendy Cope se gedig "Brahms Cradle Song" verwys na hierdie liedjie. 
Kulturele interpretasies Redigeer
In 'n artikel wat in 2005 gepubliseer is, ontleed Karen Bottge Brahms se "Wiegenlied" as 'n uitdrukking van die moederstem, en baseer haar besinning op geskrifte deur teoretici soos Friedrich Kittler, Michel Chion, Gilles Deleuze, Félix Guattari en Theodor W. Adorno. 
Johannes Brahms (uitgespreek jo ː ˈhan əs ⲋ ⠚ ːms 7 Mei 1833 – 3 April 1897) was 'n Duitse komponis en pianis, en een van die voorste musikante van die Romantiese periode. Brahms, gebore in Hamburg, het 'n groot deel van sy professionele lewe deurgebring in Wene, Oostenryk, waar hy 'n leier van die toneel was. Gedurende sy leeftyd was Brahms se gewildheid en invloed aansienlik na 'n opmerking deur die dirigent Hans von B ülow uit die negentiende eeu, soms word hy saam met Johann Sebastian Bach en Ludwig van Beethoven as een van die drie B's gegroepeer.
Brahms gekomponeer vir klavier, kamerensembles, simfonieorkes, en vir stem en koor. Hy was 'n virtuose pianis en het baie van sy eie werke in première gelewer. Hy werk ook saam met 'n paar van die voorste kunstenaars van sy tyd, waaronder die pianis Clara Schumann en die violis Joseph Joachim. Baie van sy werke het die belangrikste elemente van die moderne konsertrepertoire geword. Brahms, 'n kompromislose perfeksionis, het baie van sy werke vernietig en sommige daarvan ongepubliseer gelaat.
Brahms word dikwels as 'n tradisionalis en 'n vernuwer beskou. Sy musiek is stewig gewortel in die strukture en komposisietegnieke van die barok- en klassieke meesters. Hy was 'n baas van kontrapunt, die komplekse en hoogs gedissiplineerde kuns waarvoor Johann Sebastian Bach bekend is, en ook van ontwikkeling, 'n komposisionele etos wat deur Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart en Ludwig van Beethoven begin is. Brahms het ten doel gehad om die "suiwerheid" van hierdie eerbiedwaardige "Duitse" strukture te eerbiedig en dit tot 'n romantiese idioom te bevorder, terwyl daardeur gewaagde nuwe benaderings tot harmonie, melodie en veral ritme geskep word. Terwyl baie tydgenote sy musiek te akademies gevind het, word sy bydrae en vakmanskap bewonder deur daaropvolgende figure so uiteenlopend soos Arnold Schoenberg en Edward Elgar. Die ywerige, hoogs gekonstrueerde aard van Brahms se werke was 'n beginpunt en inspirasie vir 'n generasie komponiste.
Brahms se pa, Johann Jakob Brahms (1806 �), kom van Dithmarschen na Hamburg en soek 'n loopbaan as stadsmusikant. Hy was vaardig in verskeie instrumente, maar het meestal werk op die horing en kontrabas gevind. In 1830 trou hy met Johanna Henrika Christiane Nissen (1789 �), 'n naaister wat nog nooit getroud was nie, wat sewentien jaar ouer was as hy. Johannes Brahms het 'n ouer suster en 'n jonger broer gehad. Aanvanklik het hulle ses maande lank naby die stadsdokke, in die G ängeviertel -kwartier van Hamburg, gewoon voordat hulle na 'n klein huisie aan die Dammtorwall, 'n klein stad in die binneste Alster, verhuis het. Foto uit 1891 van die gebou in Hamburg waar Brahms gebore is. Brahms se gesin het 'n deel van die eerste verdieping, agter die twee vensters aan die linkerkant, beset. Die gebou is in 1943 deur bombardemente vernietig.
Johann Jakob het sy seun sy eerste musikale opleiding gegee. Hy studeer vanaf die ouderdom van sewe klavier by Otto Friedrich Willibald Cossel. Weens die armoede van die gesin het Brahms as seuntjie in danssale en bordele gespeel, 'n paar van die mooiste plekke in Hamburg, omring deur dronk matrose en prostitute wat die seuntjie gereeld liefgehad het terwyl hy speel. Vroeë biograwe vind dit skokkend en speel hierdie deel van sy lewe af. Moderne skrywers noem dit as 'n rede vir Brahms se latere onvermoë om 'n suksesvolle huweliksverhouding te hê, ens. Onlangs het Brahms -geleerdes Styra Avins en Kurt Hoffman voorgestel dat hierdie legende onwaar is. Aangesien Brahms self die verhaal duidelik ontstaan ​​het, het sommige egter Hoffman se teorie bevraagteken.
Brahms het ook 'n tyd lank die tjello geleer. Na sy vroeë klavierlesse by Otto Cossel, studeer Brahms klavier by Eduard Marxsen, wat in Wene by Ignaz von Seyfried ('n leerling van Mozart) en Carl Maria von Bocklet ('n goeie vriend van Schubert) gestudeer het. Die jong Brahms het 'n paar openbare konserte in Hamburg gehou, maar het eers as pianis bekend geword as hy op negentienjarige ouderdom 'n konserttoer onderneem het. (Later het hy gereeld deelgeneem aan die uitvoering van sy eie werke, hetsy as solis, begeleier of as deelnemer aan kamermusiek.) Hy dirigeer kore vanaf sy vroeë tienerjare en word 'n bedrewe koor- en orkesdirigent.
Ontmoeting met Joachim en Liszt
Hy begin redelik vroeg in die lewe komponeer, maar vernietig later die meeste eksemplare van sy eerste werke, byvoorbeeld, Louise Japha, 'n medeleerling van Marxsen, berig 'n klaviersonate wat Brahms op 11-jarige ouderdom gespeel of geïmproviseer het. vernietig. Sy komposisies het eers in die openbaar groot lof gekry toe hy in April en Mei 1853 as begeleier van die Hongaarse violis Eduard Rem ényi op 'n konsertreis gegaan het. ontmoet Franz Liszt, Peter Cornelius en Joachim Raff. Volgens verskeie getuies van Brahms se ontmoeting met Liszt (waarop Liszt Brahms se Scherzo, op. 4, op sigself uitgevoer het), was Rem ényi beledig deur Brahms se gebrek aan die prys van Liszt se sonate in b mineur van harte (Brahms het vermoedelik aan die slaap geraak tydens 'n uitvoering van die onlangs gekomponeerde werk), en hulle het kort daarna geskei. Brahms het homself later verskoon en gesê dat hy dit nie kon help nie, nadat hy uitgeput was deur sy reise.
Joachim het Brahms 'n inleidingsbrief aan Robert Schumann gegee, en na 'n staptoer in die Rynland het Brahms die trein na D üsseldorf geneem en by die aankoms daar by die Schumann -gesin verwelkom. Schumann, verbaas oor die talent van die 20-jarige, publiseer 'n artikel getiteld & quotNeue Bahnen & quot (New Paths) in die uitgawe van 28 Oktober 1853 van die tydskrif Neue Zeitschrift f ür Musik wat die publiek op die jong man waarsku, wat volgens hom was 'bestem' om 'n ideale uitdrukking te gee aan die tye. Terwyl hy in D üsseldorf was, het Brahms saam met Schumann en Albert Dietrich deelgeneem aan die skryf van 'n sonate vir Joachim, dit staan ​​bekend as die & quotF 𠄺 𠄾 Sonata & quot (Duits: Frei aber einsam). He became very attached to Schumann's wife, the composer and pianist Clara, fourteen years his senior, with whom he would carry on a lifelong, emotionally passionate relationship. Brahms never married, despite strong feelings for several women and despite entering into an engagement, soon broken off, with Agathe von Siebold in Göttingen in 1859. After Schumann's attempted suicide and subsequent confinement in a mental sanatorium near Bonn in February 1854, Brahms was the main intercessor between Clara and her husband, and found himself virtually head of the household.
Werk Lists of compositions by Brahms by genre and and by opus number
Brahms wrote a number of major works for orchestra, including two serenades, four symphonies, two piano concertos (No. 1 in D minor No. 2 in B-flat major), a Violin Concerto, a Double Concerto for violin and cello, and two companion orchestral overtures, the Academic Festival Overture en die Tragic Overture.
Die Hungarian Dances capitalized upon two musical trends of the 19th century. One such trend was for dance-style pieces written for piano four-hands (a single piano played by two pianists). The other was for compositions inspired by Europe's diverse blend of minority cultures, particularly the Roma (Gypsy) culture, which was, if not specifically Hungarian, at least strongly identified with that nation.