Spreek in Tale en Word of Faith | Afrikaanse Artikels - Just Africa Mission
'n Mens moet versigtig wees om jou nie deur die talespreek-beweging te laat intrek nie. Die Pinksterbelofte in die Bybel het glad nie talespreek ingesluit nie. Die Here Jesus het net gesê dat die dissipels krag sou ontvang wanneer hulle met die Heilige Gees vervul word, sodat hulle sy getuies kon wees (Hand. 1:8). Hy het nie gesê dat die dissipels van alle tye in tale sou spreek of dat tonge van vuur op hulle sou neerdaal wanneer hulle met die Gees van God vervul word nie.
Tóg het hierdie buitengewone tekens plaasgevind. Waarom? Daardeur het die Heilige Gees duidelik te kenne gegee dat die Woord van die Here, wat tot in daardie stadium net in Hebreeus en ook net aan die Jode verkondig is, nou aan alle volke en tale in die wêreld verkondig moes word. Om hierdie rede is daar in ander bestaande tale gespreek, wat dan vertaal of verklaar moes word sodat almal kon verstaan wat gesê is. Daar is nie in 'n onbekende brabbeltaal gepraat, soos wat vandag die algemene gebruik is nie.
Die Jode, en selfs ook dissipels soos Petrus, kon nie regtig glo dat die evangelie vir alle volke en tale bedoel is nie. Vir die heidene was dit ook 'n vreemde idee, daarom het die Here hulle ongeloof en skeptisisme deur middel van hierdie wonderwerk uit die weg geruim: "Die tale is dus 'n teken nie vir die gelowiges nie, maar vir die ongelowiges" (1 Kor. 14:22). Daar is geen rede om hierdie teken voort te sit nie, want ons weet nou al vir byna 2000 jaar lank dat die evangelie vir alle volke en tale op aarde bestem is. Ons vertaal (of tolk) nog die evangelie vir veeltalige gehore, maar dit geskied nie meer met die behulp van 'n bonatuurlike gawe nie.
Verder moet in gedagte gehou word dat die boeke van die Nuwe Testament in die eerste eeu vir etlike dekades lank nie tot die beskikking van gemeentes was nie. Daar is op getuienisse en hoorsê staatgemaak oor wat Christenskap alles behels. Hierdie boodskappe het dikwels in 'n ander taal as dié van die hoorders gekom, en dan het die Here aan 'n ander die persoon die gawe gegee om die betrokke taal te kon vertaal.
Soos wat die boeke van die Nuwe Testament egter beskikbaar geraak en onder gemeentes gesirkuleer is, is die gebruik van talespreek en tale uitlê mettertyd deur Skriflesing en skrifuitleg (prediking) vervang. Paulus het vir die Thessalonicense gesê: "Ek besweer julle by die Here dat hierdie brief aan al die heilige broeders voorgelees word" (1 Thess. 5:27). Aan die Kolossense het hy gesê: "En wanneer hierdie brief by julle gelees is, sorg dat dit ook in die gemeente van die Laodicense gelees word en dat julle ook dié uit Laodicea lees" (Kol. 4:16). Die brief aan Laodicea verwys na brief aan die Efésiërs wat in dieselfde tyd geskryf en na gemeentes in daardie omgewing gestuur is.
Vir baie lank reeds het ons die volle raad van God wat in ons eie taal in sy Woord opgeteken is. (Hand. 20:27). Ons versoek die Here as ons na buite-Bybelse openbarings van sy wil deur tale, drome en visioene soek. Só kan daar net ernstige misleiding insluip.
Dit is 'n histories bewese feit dat daar op Pinksterdag in ander bekende tale (glossa of dialektos) gespreek is: "En [die dissipels] is almal vervul met die Heilige Gees en het begin spreek in ander tale... En daar het in Jerusalem Jode gewoon, godsdienstige manne uit elke nasie... elkeen het gehoor hoe hulle in sy eie taal spreek; en hulle was almal verbaas en verwonderd en sê vir mekaar: Is hulle almal wat daar spreek, dan nie Galileërs nie? En hoe hoor ons hulle elkeen in ons eie taal waarin ons gebore is?" (Hand. 2:4-8). Die omstanders het die evangelie elkeen in sy eie taal, en selfs dialek, gehoor.
Die gawe om dit te kon doen, het saam met ander spesiale gawes gefunksioneer waardeur die Here Jesus sy apostels op 'n besondere wyse bekragtig het om die evangelie onder ongelowige Jode én heidene te verkondig. Hy het gesê dat hulle in nuwe tale (dit was bestaande tale wat hulle vroeër nie geken het nie) sou praat, dat hulle nie sou sterf as giftige slange hulle byt of as hulle die gifbeker moes drink nie, en ook dat al die siekes vir wie hulle gebid het, gesond sou word (Mark. 16:17-18). Deur hierdie buitengewone gawes en tekens het die Here getuienis van die waarheid van die evangelie gelewer: "Die kentekens van 'n apostel is onder julle verwerklik... deur tekens en wonders en kragtige dade" (2 Kor. 12:2; vgl. Hand. 19:11-12; Heb. 2:3-4).
Nadat daar egter talle gemeentes in baie lande gevestig is en die boeke van die Nuwe Testament klaar geskryf is, het hierdie spesiale tekens en gawes hulle doel gedien en was dit nie 'n kenmerk van evangeliste en leraars nie. Let asb. daarop dat daar net in Mark. 16, Hand. 2, 10 en 19, asook in 1 Kor. 12 tot 14, na talespreek verwys word – nie in een van die ander 20 sendbriewe van die Nuwe Testament nie, en ook nie in die briewe aan die sewe gemeentes in Openbaring nie.
Ten spyte van die feit dat hulle in talespreek uitgeblink het, was die Korinthiërs een van die mees vleeslike gemeentes in die vroeë kerk (1 Kor. 3:1-3). Dit is dus glad nie 'n teken van vervulling met die Heilige Gees nie. Waarom het gemeentelede hier so baie in ander tale gespreek? Korinthe was die hoofstad van Acháje, soos wat Griekeland deur die Romeine genoem is. Dit was op 'n smal landstrook tussen die Golf van Korinthe en die Golf van Egina geleë. As 'n belangrike handelstad het baie skepe hier aangedoen, asook mense uit verskillende lande. In die gemeente is dikwels in die tale van die groot groepe besoekers gespreek, en moes dit noodwendig deur iemand vertaal word om ook vir die res van die gemeente tot stigting te wees. Dit was ander bekende tale waarin daar gespreek is, nie 'n vreemde brabbeltaal nie. Dit moes ordelik geskied, sodat almal nie deurmekaar in hulle eie tale praat nie. Die gawe om te kon vertaal, is as een van die minste gawes gereken: "Al sou ek die tale van mense en engele spreek, en ek het nie die liefde nie, dan het ek 'n klinkende metaal of 'n luidende simbaal geword" (1 Kor. 13:1).
Baie mense beroep hulleself egter op grond van 'n teks soos 1 Kor. 14:2 op die gawe om in 'n onverstaanbare taal te kan bid in die gees en te sing in die gees. Hierdie stelling word namens die Korinthiërs gemaak, wat dié gebruik beoefen het. Paulus antwoord dan die stelling deur die nuttigheid daarvan te bevraagteken: "Hy wat in 'n taal spreek, stig homself, maar hy wat profeteer, stig die gemeente... As julle met die tong geen verstaanbare woord uitbring nie, hoe sal 'n mens weet wat gespreek word? Want julle sal wees soos mense wat in die wind praat... ek wil liewer vyf woorde met my verstand spreek om ook ander te onderrig, as tienduisend woorde in 'n taal" (1 Kor. 14:4,9,19).
Paulus sê ook dat dit beter is om met jou verstand te bid as deur 'n taal (1 Kor. 14:16), omdat jou verstand in laasgenoemde geval onvrugbaar is. In nie een van sy ander 13 sendbriewe noem Paulus eers die gebruik van bid in 'n vreemde taal nie. Ervare Christene moet leer om hulle verstand en denke só onder die beheer van die Heilige Gees te plaas, dat hulle verligte oë van die verstand sal hê (Ef. 1:18) om volgens die geopenbaarde wil van die Here gebede te kan bid. Hulle moet nie meer in die babastadium van die geloof verkeer, waarin hulle swakhede en onvermoë deur die Heilige Gees aangevul moet word omdat hulle self nie kan bid nie (Rom. 8:26).
Die Word of Faith dwaling
Die Word of Faith-groep is ekstreme charismate wat hulleself as koningskinders beskou en met niks minder as koninklike weelde en oorvloed tevrede is nie. 'n Basiese uitgangspunt in hierdie groep is dat Christene die opdrag én mag het om oor die wêreld te regeer. Daar word geargumenteer dat ons in Christus die heerskappy terugkry wat Adam as gevolg van die sondeval verloor het.
Peter Wagner verduidelik die heerskappy-mandaat soos volg: "Ons moet weer na een van die bekendste Bybeltekste kyk: 'Die Seun van die mens het gekom om te soek en te red wat verlore was' (Luk. 19:10). In die verlede het ons gedink Jesus het gesê: '...om te soek en te red diegene wat verlore was,' en gevolglik die teks op die redding van siele toegepas. Nou besef ons egter dat ons die teks meer letterlik moet opneem, naamlik net 'wat verlore was.' Wat is dit wat verlore was en wat Jesus gekom het om te red en te herstel? Die antwoord is in die eerste hoofstuk van Genesis. God se oorspronklike plan was dat Adam en Eva heerskappy oor God se hele skepping moes hê (Gen. 1:28). Hulle was egter ongehoorsaam aan God en het hulle gesag verloor. Satan het dit ingepalm en sodoende die god van hierdie wêreld geword. Sy koninkryk sluit al die menslike koninkryke op aarde in (Luk. 4:5-6). Waarom het Jesus gekom? Hy het met sy koninkryk gekom, naamlik die koninkryk van God, om die koninkryk van Satan aan te val met die oog daarop om die heerskappy terug te neem wat in die Tuin van Eden verloor is. Die Heilige Gees praat nou met die kerke en sê dat hulle die nodige stappe moet neem om die samelewing in elke afdeling daarvan te transformeer totdat God se koninkryk op aarde gesien kan word soos wat in die hemel is" (C. Peter Wagner: Transform Society! Global Prayer News, Vol. 6, No. 3, Jul.-Sep. 2005).
Een van die uitvloeisels van die heerskappy-teologie is dat Christene voorspoedig en ryk moet wees. In sy uiterste vorm berus hierdie valse evangelie op die bewering dat Christene op grond van hulle geloof skeppingskrag in hulle woorde het. Copeland sê dat geloof 'n krag is, net soos elektrisiteit. Volgens Capps het God geloof gebruik in alles wat Hy geskape het, daarom kan Christene dit ook so gebruik om dinge te laat gebeur. Omdat God in ons woon, sê Copeland, het ons dieselfde vermoëns as wat Hy het. Die wyse waarop geloof in werking gestel word, is deur woorde uit te spreek. Ons moet geloof in ons woorde hê: "Just name it and claim it." Hagin sê dat goddelike geloof deur die woorde van ons mond vrygestel word. Daar is skeppingskrag in God se woorde, en daarom ook in ons woorde – ons moet dit net glo.
Die Word of Faith beweging sê dat Adam as 'n klein godjie gemaak is om oor die aarde te regeer. Omdat hy na die duiwel geluister het, het die duiwel daarna die god van hierdie wêreld geword. Die gevalle mens is egter steeds na die beeld van God geskape en dus bestem om heerskappy te beoefen. Christus stel ons in staat om die goddelike heerskappy wat die duiwel van ons vervreem het, weer terug te neem. God is die God van geloof, en ons moet net weer leer om te glo. Hagin sê omdat alle mense geestelike wesens is, kan almal van hulle, ongeag of hulle Christene of heidene is, geloofskrag vrystel as hulle net glo in dit wat hulle sê. Dit word "positive confession" (positiewe belydenis) genoem. Hagin sê ook: "You get what you say." Copeland sê: "Die geheim om die begeertes van jou hart te verkry, is om te sorg dat die woorde van jou mond ooreenstem met dit wat jy wil hê." Tilton beweer dat alles wat jy sê, met jou sal gebeur. Volgens Hagin het hy het oor 'n tydperk van dertig jaar nie meer as sowat ses keer vir sy twee kinders gebid nie, omdat hy reeds met sy mond gesê het wat hy vir hulle begeer. Die krag van geloof is reeds vrygestel.
Die dwaling van dié valse evangelie is baie duidelik. Vir mense wat hierdeur mislei is, is geloof nie geloof in die Here Jesus om volgens sy wil en beloftes dinge vir ons te doen nie. Geloof is vir hulle 'n onpersoonlike krag wat deur enige mens op aarde, ook deur heidene, gebruik kan word om al die begeertes van hulle harte te vervul. Hulle wil niks van 'n moeilike stryd in 'n bose wêreld weet nie (Joh. 16:33, 1 Pet. 4:12, 1 Joh. 5:19) – ook nie van al die aanslae wat Paulus in sy bediening beleef het nie (2 Kor. 1:8-11 en 11:23-29). Dit, sê hulle, kan alles maklik oorwin word as jou geloof net sterk genoeg is.
Die byeenkomste van hierdie groepe word deur vreemde manifestasies gekenmerk waarin mense na bewering deur die krag van die Heilige Gees op die vloer neergegooi word – dit is die sogenaamde val in die Gees. Daar word gewoonlik vir die persone gebid, daar kan ook op hulle geblaas word, hulle kan gestamp of bloot net aangeraak word, die prediker kan net 'n handgebaar maak of sy vingers klap, dan val hulle agteroor. Hierbenewens is daar ook 'n wanordelike manier van val in die Gees wat op 'n hele gehoor, of 'n gedeelte van 'n gehoor, toegepas word. Met die uitspreek van sekere woorde of die gee van 'n teken met die hand, sal die hele groep mense agteroor neerslaan en 'n chaotiese situasie laat ontstaan. Mense kreun, babbel onsamehangend, lag of maak ander vreemde geluide, waardeur die chaos verder beklemtoon word. Hierdie toestand kan vir korter of langer periodes voortduur.
Soos wat hierdie verskynsel voortgegaan het, het dit in verskeie ander manifestasies ontwikkel, soos bv. lag in die Gees, dans in die Gees, die maak van dieregeluide in die Gees, profeteer in die Gees en dronk word in die Gees. Die sintuiglik waarneembare tekens word as manifestasies van God se teenwoordigheid gesien. Die volgende is die mees algemene ervarings: 'n Hewige geskud, rukkings, verlies aan liggaamskrag, swaar asemhaling, fladderende ooglede, bewende lippe, olie of goudstof op dele van die liggaam, onbeheerste lagbuie, simptome van dronkheid, naarheid, braking, algehele gedisoriënteerdheid, visioene, hoorbare stemme uit die geesteswêreld, 'n ervaring van ligtheid of gewigloosheid wat jou laat op en af spring, 'n swaar gevoel wat jou afdruk, laat val op die vloer of in die rondte laat tol, 'n geskreeu en die maak van dieregeluide soos brul, blaf, kraai en blêr. Die gevoel van dronkheid, wat 'n transtoestand is, is só oorheersend dat baie van hierdie byeenkomste "nuwe wyn-byeenkomste" genoem word.
In die Bybel word net vier keer genoem dat mense agteroor geval het, en dit was telkens 'n bewys van oordeel of verwerping deur God as gevolg van ongeloof en sonde. In Gen. 49:17 word na 'n horingslang verwys wat die perd aan sy hakskene byt sodat sy ruiter agteroorval. In 1 Sam. 4:18 is 'n beskrywing van die geestelik onstandvastige Eli wat agteroor van stoel afgeval en sy nek gebreek het toe hy van Israel se neerlaag en sy goddelose seuns se dood gehoor het. Jes. 28:13 verwys na die geestelik afvallige Israel wat agteroor gestruikel en tot 'n val gekom het. Joh. 18:6 beskryf soldate wat agteroor geval het toe hulle Jesus probeer gevange neem het.
Wanneer mense in die Bybel in aanbidding voor die Here neergeval het, het hulle altyd vooroor op hulle knieë of aangesigte geval. Elke keer wanneer dit gebeur het (ongeveer 30 keer), was die gevolge goed of vrugbaar. Dit was in diepe eerbied teenoor God, en hulle was nie in 'n transtoestand nie: "Toe val Abram op sy aangesig, en God het met hom gespreek" (Gen. 17:3). Tydens die verheerliking van Jesus op die berg het 'n helder wolk die dissipels oordek en 'n stem uit die wolke het gesê: "Dit is my geliefde Seun in wie Ek 'n welbehae het. Luister na Hom! En toe die dissipels dit hoor, het hulle op hul aangesig geval en was baie bevrees" (Matt. 17:5-6). In 1 Kor. 14:25 word na 'n profeet verwys wat vooroor in aanbidding neerval: "En so sal hy op sy aangesig val, God aanbid, en verkondig dat God werklik is onder julle." Op. 4:10 en 19:4 beskryf die 24 ouderlinge wat in aanbidding voor die Lam neerval.
Uit hierdie gevallestudie is dit duidelik dat mense wat skielik diep onder die indruk van die Here se teenwoordigheid, heiligheid en almag gekom het, in aanbidding voor Hom neergeval het. Hulle het almal vooroor geval, was by hulle volle verstand en het die Here aanbid. Dit staan in skrille kontras met die vyande van die Here wat agteruitgewyk, gestruikel en geval het. Eli het in só 'n situasie sy nek gebreek. Hoe versoen aanhangers van die val in die Gees beweging hulle ervaring in 'n positiewe sin met die Bybel, veral in die lig van die feit dat hulle almal agteroorval, hulle bewussyn gedeeltelik of ten volle verloor, en dan ook nog oneerbiedige geluide maak terwyl hulle na bewering in die Here se teenwoordigheid is?
Hoewel hierdie 'n relatief nuwe verskynsel is, het dit in vroeër tydperke van die kerkgeskiedenis ook voorgekom. Clarence Larkin het in 1918 in sy boek Dispensational Truth (bl. 102) geskryf: "Another of the signs of the times is the revival of what is called the 'gift of tongues,' in which the recipient claims that he is taken possession of by the Spirit of God and empowered to speak in an unknown or foreign tongue. But the conduct of those thus possessed, in which they fall to the ground and writhe in contortions, causing disarrangement of the clothing and disgraceful scenes, is more a characteristic of demon possession than the work of the Holy Spirit, for the Holy Spirit does not lend Himself to such vile impersonations. We are living in perilous times. Seducing spirits will become more active as the dispensation draws to its close, and we must exert the greatest care lest we be led astray by them." Hierdie dwaling herleef nou weer op 'n veel groter skaal onder die leiding van 'n antichristelike gees van dwaling.
Daar is baie maniere waarop die duiwel soos 'n engel van die lig kom om gelowiges te mislei. Ons het die opdrag om die geeste te toets omdat daar baie valse profete in die wêreld is.