Bel asseblief die helpdesk met die drol in jou hol | Watkykjy
Harde Halloween in ‘Hannesburg
Zirkie Snotstories November 4, 2011
Sneaky Prawn Vader en Bebop maak deesdae kak in Ghana ook
Christo Brandbruggies Fokken Zef Videos November 21, 2011
Downforce en drukvlerke in Doosdorp
griffin Komix October 22, 2010
griffin Fokken Zef Videos July 28, 2014
griffin Dis naweek kom ons fokken duik! March 25, 2011
Bel asseblief die helpdesk met die drol in jou hol
In Spec-takel deur griffin April 13, 2010 5 Eiertjies
griffinBel asseblief die helpdesk met die drol in jou hol 04.13.2010
Tried to call Scotty to beam me up. But there was no fuckin phone..!
Ek pis somme in daai gat!
nes ons paaie vol vokken gate
ET tried to phone home, maar die fokken Mars connection was weereens in sy moer in. Fokken Telkom technicians. wat de fok, potplant!? genoeg van die gevrekkery. GROEI!
jy het grond. jy kry son. ek gee jou só versigtig water. wat?
méér water? minder son? of andersom? kort jy ruimte,
of lig, of die klam omhelsing van ’n kweekhuis? mens kan
seker een uit plastiek prakseer? kyk, blaartjies: ek sal watookal
probeer om jou nie so te sien nie. aard jy eenvoudig nie
in dié plek of dié pot nie? verkeerde biosfeer? ly jy
aan plantluis of is dit iets anders wat aan jou vreet?
weet jy ooit self wat jou terra cotta tantrum beteken, wat dit is
wat jou so moeg, verbruin en ongelukkig maak? voel jy iets
as ek aan jou verlepte stingel raak?
ek wil jou so graag help herstel, maar hoe? moet ek jou sagkens
met ’n seepoplossing afspons of liggies spuit, uitplant of jou
gewoon uit my skadukol van kommer skuif
ek lê die handskoffel, snoeiskêr en troffel neer en hoop
jy sal tot volle wasdom kom
in ’n ander kamer.
ek keer ’n gieter in my keelgat om.
© bibi slippers / 2019
Tags: Bibi Slippers gedigte
Dood, spreek niet in bedekte termen. Zet mij
maar in mijn hemd op een feest waar ik niet
ben geweest. Vier toch rustig verder in het dorp.
Ik ben hier louter lichaam. Mijn borstkas bloedt traag
onderhuids, mijn lippen zijn uitgesneden.
De schuifdeur vormt een open vraag. Mijn handen
willen van de ontknoping niet weten. Mijn dieren
zoeken iets waar niets viel. Ik zou hen kunnen zijn, dood,
louter ademend in het moment. Maar ik hang pal tussen hen in.
Ik word vloeibaar. Ik ben weer vruchtbegin.
Dood, slik door. Ik zou je niet misstaan. Neem mij
dan ook maar de woorden uit de mond en zeg hen in mijn plaats
wat ik vond. Wees niet bang, dood, om te bestaan,
hier in de stal. De dieren drinken met hun blik.
Laat mij ongeneeslijk bruisen in een glas.
Luchtbel in water die er nog is, is, is.
©Paul Demets / 2019
*Plattelandsgedicht XLVI december 2018
*Zelfdoding bij landbouwers is taboe. Ze vormen een belangrijke risicogroep.
Tags: Paul Demets gedichten
Olo houdt er prompt mee op. Maar Wellington en Philo
niet. Leve, bijgevolg, Wellington en Philo. Exit Olo.
Zal op een mooie dag nog iemand aan hem denken?
Olo heeft te lang in later geloofd. Ziehier, lees zelf
zijn testament. Blijkt daar niet uit hoezeer hij naliet
te noteren dat ook híj heeft geleefd? Geen gram
blijft straks nog van hem over. O domme, domme Olo!
Akkoord, verscholen achter woorden van anderen lagen weer
woorden van andere anderen in een hinderlaag te wachten
om die van hem te versmachten. En soms denkt hij:
dit was beslist een list van Wellington of Philo!
Er is, vindt Olo, de meeste tijd alleen gemis. En indien niet,
dan mist hij zijn gemis. Maar is dit erg? Zodra hij grijs
werd, heeft men hem tot in de kleinste moleculen met
krokus, tulp en sneeuwklokje vertrouwd gemaakt.
Kan Wellington of Philo zulks beweren? Gediscussieerd
heeft hij met reiger, vliegenier en leeuwerik
om aldus hoger te leren vliegen dan wie dan ook
zonder neer te storten in dat bodemloze zelf dat dichters
zo vaak balen doet. ‘Kom dan, liefste,’ zegt hij zacht,
‘het wordt avond, leg je oren tegen mijn kleine hart
en hoor de pasgeborene die ik ooit ben geweest.’
© Luuk Gruwez / 2019
Tags: Luuk Gruwez gedicht
Hand van mij, laat mij niet los.
Blad dat afhangt van zijn tak
en meebuigt met de wind. Nerven
vol pigment. De tijd morst op het oppervlak.
Veeg de nog natte haren uit het gezicht
van het licht en bedek mij met schaamte.
Je bent zo vaak beschreven. Schaduw
mijn voorhoofd als ik in de zon kijk
en mijn donkerte zich langzaam oplost
als je naar haar reikt. Vorm die afhangt
van een vorm. Niets zijn, hand van mij,
dan bladstilte in een bos. De ingehouden
schreeuw van de boom voor hij ontworteld
wordt. Nauwelijks geluid van het wuiven.
© Paul Demets
Voor Waerbeke vzw in Waarbeke (Geraardsbergen),
voor de Dag van de stilte..
En vooral voor de stilte zelf.
Elke dag word gister
Vandag het opgedaag,
oënskynlik boordensvol energie,
daadkrag en dinamiese planne.
Hy gaan sit voor my,
klap die rekenaar-tablet oop
en wys my sy beplanning
wat rondpronk in helder Oled-kleure.
Maar dit is vir my ál
of daar iets geforseerds is aan hom.
As hy voel na iets
in sy formele baadjie se binnesak,
ruik ek Boxer-tabak;
my oupa het die geurige kerwinge
met sy duim in sy pyp vasgedruk.
Die vuurhoutjie se swaelslag
het my neus ’n speelse klap
op die blad gegee.
Dan die wit rook
met die geur van ou beplannings,
saamgedring en beliggaam
uit die lippe van my oupa.
Die dag wil my die hele dagplan laat deurwerk,
maar ek sien hom nou
in sy werklike wese.
Hy dra nie meer ’n pak nie,
maar ou plaasklere.
Sandale wys sy lang tone
en ek dink die Bybelse Petrus
het so gelyk.
Hy praat saam met die oubaas
oor waar die beeste vandag gaan loop,
en hoe hulle gaan regmaak vir die dip.
Hy kyk na my,
en sy gesig, bruin soos die grondpad
na die mielieland,
maar ek weet hy glimlag.
Woorde is vir hom kap met ’n byl,
elkeen moet reg kap in die hout,
indring in die stomp,
anders mors jy jou krag.
Maar nou vra hy:
Jy’t vroeg opgestaan saam met oubaas?
Ek knik, want nou voel woorde, die byl,
vir my te swaar om op te tel.
Hy draai om, om te gaan werk, en sê:
Dis goed so, want vanaand kom,
vir ons almal,
vir jou ook.
Lewe uit dood
Die stad is dood.
Daar is niemand in die strate nie.
Die verkrummelende geboue is bruin.
Binne die huise is daar die nietighede
van verlate persoonlike besittings.
langs ’n hopie gekreukelde klere.
’n Glas water,
op ’n vensterbank
met gebreekte ruite.
Alreeds word die substansie van die stad
omgesit in eenvoudiger verbindings,
dit sak stadig die grond in
om nematodes, bakterieë,
erdwurms en ander honger kreatuurtjies te voed.
Hierdie stad sal herrys,
maar in ’n ander gedaante – ex terra semper aliquid novi.
© De Waal Venter. 2018
Tags: De Waal Venter gedig
Ook ŉ slak skryf met sy lyf:
stileer begrafnisbriewe in die sand
vir bloublasies wat laveer
tot op die strand
ŉ klam klein Vermeer
© René Bohnen / 2018
Tags: René Bohnen gedigte
Rooi-ivoor, ek skryf by die lig
van ’n lampstaander uit jou hout
gekerf deur ’n kundige hand
en soek woorde om jou te ken.
Rooi-ivoor, ’n naakte byl het
jou gevel, tunstenversterkte
saagtande deur jou bas geklief
en ’n beitel jou afgerond.
Rooi-ivoor, ná die ritseling
van jou gekartelde blare
stil geword het, klink jou naam op
in die bloed van ivoordraers.
© JL Marais / 2018
Tags: Johann Lodewyk Marais gedigte
Leon Retief: Wicus ek het as voorgraadse mediese student reeds van verwysde...
Nini Bennett: Dit is ‘n pragtige lied en “Burn it blue” is...