Ek weet dít van wildsvleis, want in Noupoort, in die hartjie van die Karoo, het my oupa en ouma Nieuwoudt gewoon. Vir jare het ons wintervakansies met die trein al die pad van die destydse Oos-Transvaal af Noupoort toe gery. Op die stasie se perron het my oupa en ouma ons ingewag. Oupa Mias, die polisieman, met sy pak klere, onderbaadjie, hoed op die kop. Altyd waardig, altyd nederig. Ouma Susan met sykouse, hofskoentjies, sindelike rokkie, handsak oor die arm. Oupa Mias het ons kleinkinders sommer deur die treinvenster uitgetel, só bly was hulle om ons te sien. Sy hangerige oupa-wange was altyd glad geskeer, maar altyd ŉ bietjie grof as hy ons styf vasdruk.
Die tuiskoms: Die oopstoot van die blougeverfde houtdeure van die motorhuis. Girts-girts oor die gruis in die agterplaas waar net ŉ enkele kweperboom gegroei het, verby die reënwatertenk waarmee Ouma haar hare afgespoel het. Op met drie trappies, in by die agterdeur, die milde hitte van die koolstoof wat met sonsopkoms vanoggend al gestook is. Ennie, ouma se regterhand, wie se ogies verdwyn tussen haar plooie soos sy lag as sy ons groet.
Gisteraand smul ons. Die pastei is perfek. Wel, my gesin dink so. Die vleis kon seker ŉ bietjie fyner gesny gewees het en die uie meer gesofistikeerd gekap. Maar vir hulle is dit perfek. Ons kuier om die tafel tot laat en lag vir onsself dat ons so opgewonde raak oor ŉ pastei. As ek fyngevoelig was, sou ek seker aanstoot geneem het oor my man wat foto’s van die pastei neem en vir sy vriende stuur. Trots sit ek aan tafel.
Susan, ek hou glad nie van wildsvleis nie maar jou artikel is so interessant en jou skryftalent so goed (soos gewoonlik) dat ek sommer lus is vir daai wildspastei! Terloops die einste Noupoort wat jy besoek het as kind sal jy vandag nie ken nie. Ek is die afgelope 16 jaar betrokke by die Noupoort Christelike Sorgsentrum vir dwelmverslaafdes. Dis omtrent al wat in die dorpie aangaan. Gelukkig is baie verslaafdes deur die jare daar gehelp. Nogmaals baie dankie vir die mooi artikel!
Ons kuier by die kinders in Nederland terwyl ek die storie oor en oor lees en skielik vra my kleinseun: “Opa, waarom huilt je?” Ek het nie eens agtergekom my hart begin by my oë uitloop nie.
Ek kwyl van lus terwyl ek die stuk oor die pastei lees en skielik onthou ek die wildemakou in die vrieskas by die huis op Riversdal. Ja, en ek wonder of ek dalk die eerste wildemakoupastei gaan bak. Nee, ek gaan die vleis gaarmaak en my ou Baasbakstertjie kan sorg vir die deeg.