| Beter om te sterf aan 'VIGS' of 'wil' AIDS '?
Por Claudio Souza03594
In November 2015 deur 'n WhatsApp boodskap van 'n ou vriendin wat pas ontdek MIV-positief te wees, my vloer val. 'N Gelukkige Maandag ry my motor huis kom van die werk af, die eerste nag het ek aan die slaap geraak in die huis van 'n nuwe vriendin na 'n Sondag van 'n stryd en versoening.
Om 27 jaar, het ek 'n waarskuwing van iets wat tot op daardie stadium het ek baie pret met die catchphrase "beter om te sterf van vigs as vontAIDS".
So het my huil, deur die hele lewe, al 27 jaar 15 in minute oor Dutra na my huis, in Guarulhos pad. Sonder om te weet as ek die virus opgedoen het nie, maar God reeds gevra om ontslae te raak van dit te kry en ook vra hom om te kyk vir die persoon wat die moed het om my in kennis te stel het, waarskuwing, bekend as 'n jeug vriend en spandeer in sy huis.
Toe hy in die motor, val hy in trane van wanhoop, nie in staat is om selfs 'n woord te spreek vir 'n paar minute, terwyl hy 10, angstig en bekommerd, probeer om te verstaan ​​wat gebeur het. Toe ek uiteindelik kon sê wat gebeur het, het hy probeer om my krag te gee, probeer om nie te wanhoop wys en prontificando om met my gaan die volgende dag op die proef gestel, wat tot op daardie stadium het ek nog nooit gedoen het nie.
Dit was die langste nag van my lewe. By die huis kom, sluit homself in die kamer en voorgee dat alles goed met dit alles gaan deur my kop. Ek het begin lees oor MIV, simptome en alles, en ek het besef dat dit wat ek geweet het oor die onderwerp was net "die dood van Cazuza" en hoe dit gehaat gemaak het by die samelewing.
Ek het begin om 'n paar simptome van die infeksie wat ontmoet wat daar gebeur het om my te sien, baie keer ongesiens, die onoorwinlike manie het, nie bang vir enigiets te wees, daardie dag het ek! God het vir my gewys dat ek eerder bang sou word. En sedertdien het die woord het konstant in my geword.
Ek hou van myself en Mara dink soos in hierdie foto. Op 'n sekere punt in die lewe het ek vir my vra oor dit en byna gehaas feite ... Iemand met 'n baie goeie sin aadujou my om te bly "nostrilho en vandag meer as ooit, ek is meer as seker dat Mara is die laaste vrou van my lewe en die gang is dit voor die mnha, niemand anders nie, want ek het 'n baie strategiese goeie vlak van verhouding en, soos in UO, in die lewe, het ek altyd BSCO die beste en sal nie in die affektiewe lewe ek sou maak vir minder ... nie my nie my ...
Selfs in situasies wat nie mag, sy hou aan spook my. Die volgende dag het ek na 'n kliniek en daar was my "sin" ... Binne-in die motor, die vriend het my probeer troos as my mees gesproke frase in trane was "Ek wil nie hê om te sterf." Jong gelukkig, "gesonde", altyd sonder vrees vir enigiets.
Skielik, nie een van hulle het gevoel. Ek sal nooit vergeet die aangesig van die verpleegster, "gesnuif" sonder om te weet hoe om my te vertel in vyf minute het daar skielik twee "risquinhos" in my vinnige toets. Hoe hard net onthou hierdie dag nie ...
"Fairy Godmother" ... soms moet ons een. Jammer dat die feit na my 'n fokken peetma gewees
En sedertdien, die stryd is konstant. In 'n week, vermy ek sien my vriendin, ek het nie slaap nie, het My nie te voed, ek 7 kg (skreiende vir diegene wat reeds dun) verloor het, het ek 'n paar mense in die familie wat my in 'n fantastiese manier ondersteun het.
My peetma, altyd langs my, het my na die stasie wat spesialiseer in 'n dorp waar dit woonagtig is, het gesorg vir alles vir my, wat geen struktuur glad gehad.
Ek het by myself gedink as mens, die eerste "stryd" gesien hoe baie ek was net 'n kind, vol vrese. Maar die lewe en God wil hê ek moet my voor te berei vir hierdie.
Die volgende FDS, het na die huis van my vriendin, sy is reeds dink ek is "putanhando" Dit was vreemd hele week.
Met die verskoning dat ek haar aan my ouma / tannie wou voorstel, het ek haar na hierdie binnelandse stad geneem en as jy voorlangs nie regtig is nie, hoe is dit die skuldgevoel en minstens een keer bloed geskenk? elke ses maande en sonder om die verdienste van die verhouding te betree sonder om enigiemand van enigiemand te beskuldig, is daar ruimte in my gewete vir "ander lesse"
En sedertdien, en nog vele gevegte en argumente, was ons saam. Ek het onopspoorbaar en sy met steeds hoog CD4 en virale lading beskou "lae" begin ook behandeling met 3 1 ×, net soos ek.
Dag 13 Junie het ons ontdek dat sy swanger is. 'N Gevoel van geluk en vrees op dieselfde tyd, het ons besluit om te trou, en dag twintigste maand, volgende Saterdag sal ons verenig.
In deel, ek voel gelukkig. Ek wil 'n nuwe lewe. Ek weet dat God sit dinge soms te wys dat ons verkeerd loop, dit is nie die regte rigting. Maar ek kan nie dieselfde, altyd vrolik, vol vertroue, vol van die lewe vandag niks maak soveel sin wees ... meer
Daar was 'n moeiliker tyd eers 'n depressie vermoed en glo dit was normaal. Maar ek probeer om die lewe te neem. Soms is die MIV-uitgawe kom in ons gesprekke, dit sonder my duidelik vertel, nog voel nie in staat is om te aanvaar, as hy my meegedeel dat die nag wandel "woedend" wat nie kan aanvaar dat jy "nie."
Ook nie myself soms bedank. Maar ek probeer om te aanvaar wat soos uiteengesit in my storie, wat dalk anders kon gewees het, maar ongelukkig was dit nie.
Ek gewoonlik sê, "die hele lewe, ek is dood 'n duisend sterftes." En in werklikheid, ek glo dat ek reeds hierdie syfer oorskry en kan nie ontwarren in voorbodes, hoeveel sterftes Ek leef (...) totdat dit om genade Daarbenewens het die dood van die "fisiese ry" bereik. Die feit is dat elke keer as jy 'n teks wat verwys na die skade wat MIV veroorsaak na die brein en neurale netwerk te plaas, ek argumenteer in sy regsaak is, aangesien, van die begin af, toe my opportunistiese siekte in meningitis is ingestel, hy het gesê die virus het stadig en stil opgetree in my brein (Ek sien my helderheid min-vervaag en klein) en in my neurale netwerk (...) en God weet die vlak van konsentrasie wat nodig is vir my nie komeet typos, sodat ek nie die draad in my gedagtes verloor en hoeveel ek ly met s pyn, fisiese en morele, van die Perifere neuropatie wat my die senuweestelsel verweer. Maar ten spyte van alles, sodat hy gesterf het so dikwels, ek dink dat die dood van die motor kom soos hierdie illustrasie, probeer enorme pogings om my te bereik, kruip soos 'n slak, slak bespotting ... rs rs , rs
Ek veg so baie om 'n normale lewe te hê, en "normale" gaan nie oor gesondheid toestand op sigself nie, maar 'n goeie kop. Het die plesier van om dinge te doen soos ek voorheen gehad het. Om 'n sokker wedstryd kyk, om te lag saam met vriende of om te fokus op die baan. Dit blyk dat niks anders is belangrik, alles geword tweede, doen dinge op die motor-nie "ophou lewe."
Ek hoop dat hierdie pas, is daar dae wat baie naby aan "normale" soos voorheen. Ek weet ons nie moet viktimiseer, moet gaan op soek na drome en alles. Maar ek bely dat die feit van die hou van hierdie "las" van serologie my eie bruid, soms vernietig my.
Sy dink die familie sal nie verstaan ​​nie en ek sal gesien word as die "moordenaar." Ek verstaan ​​sy ook respekteer die posisie vir live Ek kan selfs saamstem. Maar soms het hulle nie iemand om deel te hê of ten minste vent oor hierdie kruis is nie maklik nie.
Jammer rs uitbarsting. Ek hoop ek het nie regtig die tyd wat dit neem en dankie vir die deel van 'n paar van sy ervarings met lesers.