BO: ’n Telegraaf-sleutel waarmee seine in Morsekode gestuur word. Die sein gaan deur wanneer die knop gedruk word, maar is afgeskakel wanneer die knop gelos word. Die operateur beheer die lengte van die drukke en pouses, en dit verg opleiding en baie oefening om boodskappe op hierdie manier korrek deur te stuur. Groot hoeveelhede van hierdie spesifieke model is in die Twee­de Wêreldoorlog vervaardig en dit word vandag steeds gebruik.
Y was geen wetenskaplike nie—hy was ’n kunstenaar van beroep. Maar hy was die vader van een van die heel grootste vernuwings in die geskiedenis van kommunikasie. Dit het hy geword nadat ’n blink idee hom te binne geskiet het, en dit nogal op ’n skip op die wye Atlantiese Oseaan.
As ’n Amerikaner wat hom ’n klompie jare lank in Engeland as ’n portretskilder onderskei het, was Samuel Morse op pad terug na die VSA. Hy sou in die stad New York die amp van professor in skilder- en beeldhouwerk aan die universiteit aanvaar.
Morse wou weet hoe ’n elektromagneet werk. En toe hy die basiese werking daarvan snap, kry hy die ingewing. Sou dit nie dalk moontlik wees, het hy gewonder, om ’n gekodeerde boodskap oor ’n draad te stuur nie?
Die resultaat van sy droom was die ontwikkeling van die telegraaf, asook die stelsel van puntjies en strepies waarmee die telegraaf sou werk en wat as die Morsekode bekend sou staan. In ons moderne wêreld met sy satelliete, elektroniese pos en selfone speel die telegraaf en Morsekode nog maar net ’n geringe rolletjie, maar dit was ’n lang tyd heel anders. Die vernuftige Morse se innovasie het die mensdom se era van elektroniese kommunikasie ingelui.
Samuel se ouers wou eers nie daarvan hoor dat hy die kuns as beroep kies nie en hy is na Yale gestuur om hom in vakrigtings soos die godsdiensfilosofie, wiskunde en die wetenskap van perde te bekwaam. Maar sy belangstelling in die kuns kon nie gedemp word nie. Uiteindelik het hierdie passie oor alles anders geseëvier, en dit het hom mettertyd twee keer na Europa laat reis, waar hy in beroemde kunsmuseums geskilder het.
Gale was ’n professor in chemie en hy was bekend met die werk oor elektrisiteit wat deur ’n geleerde vriend van hom aan die Kollege van New Jersey (later die Princeton-universiteit) gedoen is. Prof. Joseph Henry was ’n ware baanbreker op hierdie nuwe terrein.
Voordat Morse nog op die skip sy ingewing oor ’n telegraaf gekry het, het Henry reeds daarin geslaag om ’n klokkie op ’n afstand te laat lui deur ’n elektriese stroombaan te sluit en te onderbreek.
Gale se hulp en sy kennis van Henry se werk was vir Morse deurslaggewend. Gale het hom nie net op die gebreke in sy stelsel gewys nie, maar Morse ook geleer hoe hy gereeld ekstra krag aan die sterkte van ’n sein kon gee deur middel van ’n relais-stelsel wat deur Henry uitgevind is.
Morse se aanvanklike apparaat het gewerk, maar slegs oor kort afstande. Die weerstand in die lang drade was te hoog en die stroom wat oorgestuur kon word, was te swak vir die instrument om van enige waarde te wees.
Maar met die relais (of relê, soos dit ook gespel word) sou hierdie probleem te bowe gekom kon word. Iemand het dit al vergelyk met die poskoetsstasie van die ou dae, waar die moeë perde omgeruil is met ’n uitgeruste span wat die koets verder kon trek.
Die swak stroompie moes deur middel van ’n gevoelige magneet slegs ’n ligte naaldjie laat roer, en dié het dan weer ’n ander stroombaan met sy eie battery gesluit. Hierdeur het elke sein as ’t ware die skoene van ’n reus gekry waarmee dit met supertreë deur stroombaan ná stroombaan sou kon beweeg—inderdaad selfs rondom die aardbol.
ALFRED VAIL (1807–1859), vroeër ’n masjinis by ’n ystergietery, het tot 1836 aan die New Yorkse universiteit in die teologie gestudeer. Toe hy in 1837 weer ’n draai by sy ou universiteit maak, het hy een van Morse se vroeë proefnemings gesien en so begeesterd geraak dat hy met hom gaan praat het. Hy het ’n transaksie met Morse beklink om die tegnologie op sy eie koste te ontwikkel in ruil vir ’n persentasie van die winste.
Vail het sy ryk pa omgepraat om vir hom ’n mooi sommetjie geld voor te skiet, en toe kon hy skouer teen die wiel gooi om ’n instrument te bou wat tegnies volmaak was.