Die Kernwinter - Volke, nasies, gebeure - 2021
Een van die ware vrese in die latere jare van die Koue Oorlog was die impak van 'n 'Kernwinter' op die mensdom. Die hele konsep van 'n 'Kernwinter' het eers in die 1980's verskyn en het sy ondersteuners en afbrekers gehad. Vir 'n kort tydjie het die idee van 'n kernwinter egter die publieke verbeelding in so 'n mate aangegryp dat die BBC 'n televisieprogram vervaardig gebaseer op 'n kernaanval op die stad Sheffield en wat gebeur het met die omgewing rondom die stad as 'n kernkrag die winter het ingetrek.
Teen 1985 word die totale plofbare krag van al die kernwapens wat deur lande gehou word, geraam tussen 12.000 en 20.000 megaton. Die supermoondhede van die VSA en die USSR het hul werklike kernsterkte geheim gehou, maar verskillende liggame soos die Internasionale Instituut vir Strategiese Studies het tot die gevolgtrekking gekom dat die wêreld se voorraad kernbomme in die omgewing van 12 tot 20k megatons was. Om 'n idee te gee van wat hierdie figure voorstel, is die ontploffende krag van 'Little Boy' - wat die stad Hiroshima in Augustus 1945 verwoes het - verdwerg deur kernwapens. 'N Bom met een megaton sou die ontploffende krag van 80' Little Boy 'bomme opgelewer het. Daarom sou 12 duisend megatons die ekwivalent gewees het van 960.000 'Little Boy' bomme en 20 duisend megatons sou 1.600.000 gewees het. Sommige wetenskaplikes het geglo dat net 'n fraksie van hierdie bomme genoeg stof en detritus sou opgegooi het na 'n ontploffing wat die sonlig sou versper het. Die geraamde syfer was dat 74% van die son se lig op tien kilometer bo die aarde se oppervlak geblokkeer sou wees.
In 1983 word Amerikaanse wetenskaplikes 'n konferensie oor die kwessie van 'n kernoorlog gereël. Die konferensie het die titel 'Die langtermyn gevolge vir kernoorlog' wêreldwyd. Daar is tot die gevolgtrekking gekom dat 'n kernoorlog die gebruik van 5.000 megaton kernbomme sou behels. Hierdie bomme sou 225 miljoen ton rook alleen produseer. Die duisternis wat deur hierdie ontploffings ontstaan ​​het, sou weke en selfs maande duur. Sonder dat die sonstrale na die aardoppervlak deurdring, sou die temperatuur daagliks van die kus tot -15 tot -25 grade Celsius daal. Dit was die 'kernwinter'; gewasse sal nie groei nie; plaasdiere sterf net soos mense deur stralingsvergiftiging. Gebiede regoor die wêreld wat nie deur werklike bomontploffings beïnvloed word nie, sal deur die 'kernwinter' beïnvloed word, aangesien die winde wêreldwyd bestraling sou dra. Nadat die stof gesak het, sou die son se strale weer op die grondvlak kom. Die osoonlaag sou egter so verswak gewees het dat baie hoër ultravioletstraling ernstige skade aan die immuunstelsel sou veroorsaak aan mense wat oorleef het.
Wetenskaplikes op die konferensie het beraam dat wêreldtemperature slegs agt dae na 'n kernaanval sou in duie gestort het met selfs Afrika suid van die Sahara en die Ambassade-dagtemperature wat daagliks rondom die 0 ° C Celsius sou beweeg. Die konferensie is afgesluit met die volgende slotsom:
"In die nasleep van 'n kernuitruiling van 5000 MT, sou die oorlewendes uiterste koue, watertekorte, 'n gebrek aan voedsel en brandstof, swaar laste van bestraling en besoedelende stowwe, siektes en ernstige sielkundige stres ondervind - alles in die skemer of donkerte. Dit is duidelik dat die gevolge van die ekosisteem alleen as gevolg van 'n grootskaalse termo-kernoorlog voldoende sou wees om die beskawing te vernietig, soos ons dit ten minste in die Noordelike Halfrond ken. Hierdie langtermyngevolge, gekombineer met die direkte ongevalle uit die ontploffing, dui daarop dat daar uiteindelik geen menslike oorlewendes in die Noordelike Halfrond is nie. Mense, ander diere en plante in die Suidelike Halfrond sou ook ernstige gevolge hê. "