PressReader - Sarie: 2018-11-01 - Na­ta­ni­ël sê . . .
Die En­gel­se sê so mooi, Oh, t­hank you! W­hat a thoug­ht­ful gift! Ons sê, Baie dan­kie, dis lief­lik! Net wat ek wou ge­had het! Dis so oor­spronk­lik! Waar kom jy aan al jou i­dees?
Ek wil baie graag “thoug­ht­ful” ge­bruik op die reg­te oom­blik, maar om te sê: Wat ’n deur­denk­te ge­skenk! her­in­ner my te veel aan dronk stu­den­te­dae. Wat ’n deur­drenk­te trui! Kom in, ek kry ’n hand­doek.
Maar deur­denk is wel my plan. En ek skryf nou daar­oor, oor ’n maand is dit te laat. ’n Fees­tyd son­der ge­sken­ke is on­denk­baar, die le­we is te kort. Ons kas­te is vol van lief­li­ke duur ge­sken­ke waar­voor ons geen ge­bruik het nie, daar is nie lank ge­noeg ge­dink nie. Die geheim van ’n per­fek­te ge­skenk is nie geld of self maak of oor­da­di­ge toe­draai nie, wel hoe lank daar­oor ge­dink is.
Ver­le­de jaar het sjef E­ric vir we­ke lank koe­kies ge­bak, ou­tyd­se soet­koe­kies, ka­neel­koe­kies, va­niel­je­koe­kies, el­ke moont­li­ke geur of vorm op aar­de. Ek het groot glas­fles­se gaan koop. El­ke fles is ge­vul met lae van el­ke soort koe­kie en soos Vic­to­ri­aan­se skool­kin­ders ver­sier met strik­ke om die nek. Dis af­ge­laai met die bood­skap, Uit my kom­buis! (Ek lieg mos nie, E­ric bak in my kom­buis.) On­ge­luk­kig was die fles­se ge­maak deur ’n swak ver­vaar­di­ger en elk­een se dek­sel het ’n va­kuum ge­vorm, geen mens kon dit oop­kry nie, een vriend het sy fles met ’n ha­mer by­ge­kom, ’n an­der een het ’n gat in die dek­sel ge­boor. Die res staan land­wyd in don­ker kas­te.
Hier­die jaar het ek ’n nu­we plan, reeds be­proef ty­dens ’n paar ver­jaar­dae, hos­pi­taal­be­soe­ke en def­ti­ge e­tes. Al­le ont­van­gers was ju­be­lend. My ge­skenk van die jaar is drie tyd­skrif­te, een wat han­del oor ie­mand se spe­si­a­le be­lang­stel­lings, een baie luuk­se in­ter­na­si­o­na­le tydskrif wat ie­mand ho­pe­lik nog nie ken nie, en na­tuur­lik die SA­RIE, want dit ver­teen­woor­dig my ook! ’n Goeie tydskrif is een van die laas­te be­kos­tig­ba­re luuks­he­de, men­se koop dit al hoe min­der vir hul­le­self, maar put ure se ge­not daar­uit wan­neer hul­le dit wel ont­vang. En ’n tydskrif se leef­tyd is skok­kend lank. (So ge­tuig die sta­pels in my huis!) Plaas die drie op me­kaar, bind vas met ’n groot strik en ver­sier met ’n vars blom. E­le­gant, fees­te­lik en wel­kom!
Ek is be­voor­reg om om­ring te wees van vin­ding­ry­ke men­se en het on­der my naas­tes gaan vra wat hul­le ge­skenk­plan­ne is:
Renée: Ek skil­der vir elk­een ’n bord, daar­na laat ek dit bak by ’n vrien­din se ke­ra­mie­k­a­tel­jee, ver­le­de jaar was dit aal­wy­ne, hier­die jaar die vo­ëls in my tuin. Of ek lê suur­le­moe­ne in op die Ma­rok­kaan­se ma­nier, dis al­tyd han­dig, ver­al oor Kers­tyd.
Ra­chel: Ek hou daar­van om eet­ba­re goed te gee, ’n pan brow­nies, ’n vrug­te­koek, pa­net­to­ne, ’n bot­tel luuk­se graan­vrye gra­no­la of ’n gin- ge­skenk­pak met my eie re­sep vir ’n kel­kie.
Mia: Ek het vir el­ke ge­sin ’n sto­rie oor hul­le le­wens ge­skryf, fo­to’s by­me­kaar ge­maak en dit vir ’n kuns­te­naar ge­gee om al­mal om­ring deur hul­le pas­sies of om­ge­wing te skets.
Ma­ri­on: My ge­sken­ke moet al­tyd iets wees wat ek fyn raak­ge­luis­ter het. As ek sien ie­mand suk­kel om ’n glas­hou­er skoon te kry, koop ek ’n skoon­maak­mid­del spe­si­fiek daar­voor, iets wat hul­le nog nie raak­ge­sien het nie. As ie­mand te min spa­sie het, laat ek ’n glas­blad sny wat op iets soos ’n was­ma­sjien pas en dus meer werks­op­per­vlak­te skep. Eers luis­ter, dan soek.
Ma­dri: Ek laat raam vir elk­een ’n baie mooi swart-en-wit fo­to van ’n spe­si­a­le oom­blik, dis al­tyd tref­fend en hou vir e­wig.
C­harl: Ek gee vir elk­een ’n kers, ’n ge­geur­de ont­wer­per­skers in ’n groot glas­hou­er, dit laat ’n ver­trek vir maan­de won­der­lik ruik en as die kers ge­daan is, sit jy met ’n spe­si­a­le hou­er vol her­in­ne­rin­ge.
El­ke siel het ’n bie­tjie ver­beel­ding en die no­di­ge ken­nis van sy ge­lief­des, dis net die tyd wat ont­breek. Dink nóú.