Honde en melaatsheid - Inligting - 2022
Voor 1973, toe 'n Rhodesiese veearts op 'n siekte afgekom het wat hy aanvanklik gedink het tuberkulose is, het niemand vermoed dat honde een van die mees gevreesde menslike siektes in die geskiedenis sou kon opdoen nie - melaatsheid. Ernstige kliniese ondersoek na melaatsheid van honde het eers aan die einde van die 20ste eeu begin, en dit is dus nog in die kinderskoene. Maar alhoewel wetenskaplikes nog nie die volledige legkaart saamgestel het nie, weet hulle dat die siekte by honde nie so verswakkend is as vroeër nie, en dat dit met dieselfde antimikrobiese middels genees kan word.
Ooreenkomste en verskille in mense en diere
Die antieke plaag van melaatsheid, of Hansen se siekte, word nou maklik genees. Maar selfs in lande waar mense nie die nodige medisyne kan bekostig nie, ly slagoffers van Mycobacterium leprae verwoestende vorms van vel- en senuweeskade wat deur die basil veroorsaak word. Baie is nog onbekend oor die verskillende stamme van die mikrobe wat metgeselle diere besmet - M. lepraemurium by katte en 'n ander, verwant aan M. simiae, by honde - maar behalwe in seldsame gevalle, veroorsaak die siekte nie dieselfde verwoesting nie. hul liggame. Dit kom gewoonlik voor as een of meer harde, maar pynlose knoppies, of granulome, net onder die vel. Die enigste dier waarvan bekend is dat hy dieselfde soort melaatsheid as mense bevat, ly, is die gordeldier. 'N Studie wat in April 2011 in' The New England Journal of Medicine 'gepubliseer is, het dwingende bewyse gevind dat besmette gordeldiere melaatsheid in die suide van die Verenigde State kan en kan oordra.
Honde melaatsheid agtergrond
Dr Richard Malik van die fakulteit veeartsenykunde aan die Universiteit van Sydney, 'n baanbreker in die studie van melaatsheid by honde, is van mening dat baie gevalle "met onopvallende of min letsels" kan bestaan, maar onder die radar van veeartsenykundige opsporing vlieg. Dit is in 1973 geïdentifiseer nadat die Rhodesiese veearts Richard Smith 'n mikobakteriese velinfeksie by twee korthaarhonde ontdek het. Uit vrees vir die uiters oordraagbare mikobakteriële siekte tuberkulose, het die veearts die honde doodgemaak en gedood, maar geen bewyse van TB gevind nie. Nadat die nuus oor hierdie geheimsinnige nuwe toestand onder ander veeartse versprei het, het soortgelyke gevalle aan die lig gekom. Die kliniese naam canine leproid granuloma-sindroom het die alledaagse naam canine leprosy vervang. CLGS, nou die algemeenste mikobakteriële siekte in Australië, is in Nieu-Seeland, Brasilië en Europa geïdentifiseer. Aangesien dit nie 'n aanmeldbare siekte in die Verenigde State is nie, word geen gesentraliseerde rekords gehou wat die voorkoms aandui nie, maar volgens die 2014 "Handboek van veeartsenykundige interne geneeskunde" is gevalle in Kalifornië, Florida, New York en Georgia opgeteken.
Simptome, diagnose en behandeling
As u een of meer harde knoppe aan die liggaam van u hond voel, veral op sy kop of oorkleppe, moet u die veearts beslis laat ondersoek, alhoewel die kans dat dit leproidgranulome blyk te wees, baie klein is. Tog kan onderhuidse knoppe simptome wees van baie ander nare toestande, insluitend absesse, siste, kwaadaardige en goedaardige gewasse en insekbyte. As u veearts bekommerd is oor CLGS, kan 'n weefselmonster na 'n laboratorium gestuur word vir mikroskopiese ondersoek wat die diagnose bevestig of uitsluit. Die meeste leproidgranulome verdwyn binne een tot drie maande sonder behandeling, vermoedelik verdryf deur die hond se eie immuunstelsel, sê Malik. Soms hou die letsels aan, sweer en word dit 'n chroniese probleem wat moontlik misvorming kan veroorsaak, veral as sekondêre infeksies ontstaan. In sulke onuitvoerbare gevalle behels behandeling gewoonlik 'n kombinasie van antimikrobiese middels soortgelyk aan dié wat gebruik word om menslike melaatsheid te genees. Soms word chirurgie uitgevoer.
Misteries en uitdagings
Totdat antwoorde gevind word op 'n paar belangrike vrae oor CLGS, sal die toestand bly verbly, sê Malik. Onder die kortbedekte rasse wat die meeste geraak word, is boksers en boksermengsels verantwoordelik vir byna die helfte van die aangemelde gevalle - maar niemand weet wat hulle so vreemd vatbaar maak nie. Die natuurlike omgewingsnis van die organisme is ook 'n raaisel. Een teorie is dat bytende insekte die infeksie aan honde oordra, maar as dit so is, waar die goggas dit optel, is dit 'n onbeantwoorde vraag. 'N Ander moontlikheid is dat die organisme in grond woon en deur klein velbreuke in die liggaam van diere beland. Dit is onmoontlik om die aansteeklike middels te kweek om eksperimente oor die oordrag van dier tot dier uit te voer; maar, behalwe gordeldiere en mense, lyk hierdie stamme van mikobakterieë spesiespesifiek.
Kyk die video: दनय क 5 सबस अजब जनवर, दख त तरत भग जन. amazing wild animals in the world female lion (Mei 2022).