Garnisoenlewe by Vindolanda - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoof> Boeke oor die Romeinse Ryk
Een van die belangrikste oorlewendes uit die Romeinse wêreld is die Vindolanda -tablette, houtletters wat op die terrein van 'n fort aan die Hadriansmuur oorleef het. Hierdie tablette bied 'n werklik unieke insig in die alledaagse lewe van die Romeinse leër in die vroeë ryk.
Skrywer: Anthony Birley
Vindolanda Ώ ] was 'n Romeinse fort in Chesterholm, net suid van Hadrian's Wall in Noord -Engeland. Naby die moderne grens met Skotland bewaak dit die Stanegate, die Romeinse pad van die rivier die Tyne na die Solway Firth. Dit word opgemerk vir die Vindolanda tablette, een van die belangrikste vondste van militêre en private korrespondensie (geskryf op houttablette) wat oral in die Romeinse Ryk gevind is.
In 1828, terwyl hy vir die Nasionale filantroop, Garrison het 'n ontmoeting met Benjamin Lundy geneem. Die redakteur teen slawerny van die Genie van emansipasie het die oorsaak van afskaffing onder die aandag van Garrison gebring. Toe Lundy Garrison 'n redakteurspos by Genie van emansipasie in Vermont, Garrison gretig aanvaar. Die pos was 'n aanduiding van die inwyding van Garrison in die Abolitionist -beweging.
Toe hy 25 jaar oud was, het Garrison by die American Colonization Society aangesluit. Die samelewing was van mening dat swart mense na die weskus van Afrika moet verhuis. Garrison het aanvanklik geglo dat die doel van die samelewing was om swart mense te bevorder en vryheid en welstand te verkry. Maar Garrison het ontnugter geraak toe hy gou besef dat hulle ware doel was om die aantal vrye slawe in die Verenigde State tot 'n minimum te beperk. Dit het vir Garrison duidelik geword dat hierdie strategie slegs die meganisme van slawerny ondersteun.
Die garnisoen [wysig | wysig bron]
Die garnisoen was hulp, Romeinse infanterie of kavallerie -eenhede, nie dele van die Romeinse legioene nie. Vanaf die vroeë derde eeu nC was dit die vierde kohort van Galliërs. 'N Inskripsie wat in onlangse opgrawings gevind is, dui daarop dat inheemse Galliërs in die regiment was en dat hulle hulself graag van Britse soldate wou onderskei. Η ] Die opskrif lui:
'N Vertaling sou wees: "Die troepe uit Gallië dra hierdie standbeeld op aan die godin Gallia met die volle steun van die in Brittanje gebore troepe". Η ]
Die opgrawing van geskiedenis by Vindolanda
Vier of dekades lank het argeoloë in Noord -Engeland byeengekom by een van die bekendste argeologiese opgrawings ter wêreld. Die gras is stadig weggetrek om 'n asemrowende Romeinse fort te onthul en die omgewing wat die artefakte uit die grond onttrek het, is sedert die einde van Romeinse Brittanje nie deur mensehande aangeraak nie. Dit is Vindolanda: die voorste linie van Romeinse Britannia het verander in die voorste linie van historiese navorsing.
Vindolanda lê net 30 myl suid van die Engels-Skotse grens in 'n landelike omgewing. Gaan deur die ingang van die besoeker en u word gekonfronteer met 'n doolhof van lae klipmure, die verleidelike ruïnes van 'n massiewe militêre kompleks wat eens hier gestaan ​​het. Hier was en sterf die manne van die magtige Romeinse oorlogsmasjien, wat voorwerpe agtergelaat het wat tydens hul werk, ontspanning en daaglikse lewe gebruik is.
Die eerste fort is oorspronklik omstreeks 85 nC in turf en hout gebou, 'n tyd toe Keltiese Brittanje nog besig was om 'n Romeinse Britannia te word. Vindolanda was 'n veroweringsvesting, 'n basis waarvandaan die legendariese Romeinse leër verder kon strek namate die sfeer van Romeinse invloed steeds verder noordwaarts gekruip het. Dinge het 'n bietjie verander in 122 nC. Die lastige stamme in die noorde was te moeilik om te oorwin, daarom het keiser Hadrianus besluit om die grens van die Romeinse Ryk in klip af te baken. Hadrian's Wall het slegs 'n paar kilometer noord van Vindolanda geloop en die fort is tydelik laat vaar, en die garnisoen is na die muur self oorgeplaas.
Binnekort is besluit dat Vindolanda 'n te goeie plek is om te verrot en 'n nuwe klipfort is op dieselfde perseel gebou. Vindolanda bly toe in gebruik tot aan die einde van die Romeinse besetting van Brittanje in 410 nC. Opeenvolgende hulp -eenhede is na Vindolanda geplaas en die fort op hul eie manier herbou, die oorblyfsels van ten minste nege forte is gevind.
Dus, hoe weet ons dit alles? Dit is 'n ingewikkelde raaisel, maar Vindolanda is een van die mees verstaanbare Romeinse plekke in Brittanje as gevolg van die onvermoeide werk van een gesin gedurende die grootste deel van 'n eeu.
Die velde wat Vindolanda huisves, was al lank bekend vir die Romeinse ruïnes wat hulle gehou het toe 'n nabygeleë huis in 1929 deur die argeoloog Eric Birley gekoop is.
Hy het toesig gehou oor 'n aantal opgrawings en begin sin maak van Vindolanda, die geskiedenislae weggekrap en die ingewikkelde raaisel van die oorliggende forte opgelos, en sommige van die oorblyfsels in situ gelaat om besoekers te help om die terrein te verstaan. Paaie kronkel langs die bewaarde strukture en besoekers word aangemoedig om deur die oorblyfsels van die Romeinse geboue te loop en hulle voor te stel soos hulle 2 000 jaar gelede was.
Birley se argeologiese gene en verantwoordelikheid vir die vindolanda -opgrawings is oorgedra aan sy seuns, Robin en Anthony, en sy kleinseun, Andrew, wat nou direkteur van opgrawings vir die Vindolanda Trust is. Elke somer staan ​​Andrew aan die hoof van 'n groep argeoloë wat bymekaarkom vir 'n nuwe opgrawingsseisoen. Die loopgrawe word langs die bestaande klipruïnes gelê, sodat die somerbesoekers van Vindolanda die bonus kan sien hoe die opgrawings kan plaasvind. Die argeoloë is 'n toeganklike klomp wat graag enige vrae beantwoord.
"Ons belangrikste taak is om die inligting wat uit die opgrawings ingesamel is, aan die publiek beskikbaar te stel," verduidelik Andrew in 'n onderbreking tussen die graaf van grond. Dit word gedoen deur die museum op die perseel in die huis wat sy oupa in 1929 gekoop het. Van die beste ontdekkings is skoongemaak, bewaar en hier aan die publiek vertoon. Terwyl ons stadig op die webwerf rondloop, vertel Andrew my van sommige van die opspraakwekkende vondste.
Klip, erdewerk en metaal is gewoonlik die enigste leidrade wat agtergebly het, maar die waterdigte, anaërobiese grond by Vindolanda bewaar baie voorwerpe wat vinnig sou vrot as dit elders begrawe word. 'N Puik versameling leerskoene word in die nabygeleë museum gehuisves, maar die indrukwekkendste vondste is ongetwyfeld die houtskryftablette.
Die Vindolanda -tablette sou in normale grondtoestande nie oorleef het nie. Dit is dun, blaar-tablette in die vorm van 'n briefkaart met inskripsies in ink. Die tablette, wat die eerste keer in 1973 deur Andrew se pa Robin gevind is, het Vindolanda in 'n klein kategorie elite -Romeinse argeologiese terreine verdeel.
Sommige tablette teken die militêre sterkte van die garnisoen aan, maar daar is ook persoonlike boodskappe van en na soldate, hul gesinne en hul slawe. Die hoogtepunte sluit in 'n uitnodiging vir 'n verjaarsdagpartytjie, waarskynlik die vroegste Latynse dokument wat deur 'n vrou geskryf is, of 'n verslag oor die kenmerke van die inheemse Britte wat spottend daarna verwys as "Brittunculi" (ellendige Britte).
"Die tablette is 'n venster in die siel van die skrywer," verduidelik Andrew. 'Dit is soos om 'n Romeinse sepie te lees.'
En die vertoning gaan aan. Daar word steeds tablette gevind: een is slegs twee weke voor my besoek versigtig uit die grond gehaal. Meer as 400 tablette is ontdek, maar Andrew wil nog steeds sien dat hierdie een skoongemaak en gelees word soos sy pa moes gewees het toe die eerste een gevind is.
'Dit kan ons waardevolle nuwe inligting gee,' het Andrew gesê. 'Ons kon uitvind oor 'n nuwe geadresseerde, 'n persoon wat ons nog nie teëgekom het nie.
Dit is nie Romeinse skattejag nie, dit is die voorpunt van historiese navorsing. Die Vindolanda -opgrawings het spesifieke doelwitte.
'Ons het werklike navorsingsvrae,' het Andrew gesê. 'Hierdie jaar is ons op soek na die belangrikste waterbron, en ons is ook geïnteresseerd in die verhouding tussen die fort en die gemeenskap daar rondom.'
Buite die fort was 'n burgerlike nedersetting genaamd 'vicus'. Die oorblyfsels van verskeie rye geboue en 'n groot badhuis kan nog gesien word. Daar is gedink dat daar 'n streng onderskeid is tussen die soldate in forte en die burgerlikes wat buite hulle woon, maar die opgrawings van Vindolanda bevraagteken dit.
"Daar is bewyse dat sommige burgers in die fort gewoon het en dat sommige soldate buite gewoon het," verduidelik Andrew. "Die aantal militêre gordelspanne wat ons in die burgerlike nedersetting gevind het, toon dat daar seker soldate gewoon het - óf dit, óf dat hulle om een ​​of ander rede hul broek uitgetrek het!"
Vrywillige graafmachines word versoek om begin November aanlyn aan te meld (www.vindolanda.com) vir die volgende somerseisoen. Let daarop dat plekke op 'n eerste-op-die-eerste-basis-basis aangebied word en baie vinnig opgehaal word, dus wees op die regte datum op u rekenaar! Opgrawings duur van April tot Augustus en vrywilligers kan vir minstens een week, maksimum vyf, aansluit. Dit kos £ 40 per week, vrywilligers kan ook ekstra betaal om in die Hedley Center-akkommodasie op die perseel te bly.
Ander argeologiese opgrawings aanvaar ook vrywilligers, en geleenthede is beskikbaar in alle uithoeke van die Britse Eilande. Die Raad vir Britse Argeologie hou die beste gids van al die veldwerkgeleenthede (www.britarch.ac.uk/briefing). Die CBA bied ook 'n magdom inligting vir diegene wat belangstel om betrokke te raak by die ruim argeologiese verlede van Brittanje.
Die opgrawings wat voor u plaasvind, is opwindend genoeg, maar daar is geleenthede om u putjies aan te trek, u troffel op te skerp en in die loopgraaf te klim om die geskiedenis met u eie hande te grawe. Elke jaar word honderde vrywilligers in Vindolanda verwelkom om te help met die argeologiese opgrawings.
'Hier is 'n regte gemeenskap,' is Andrew trots om te sê. 'Ons het elke jaar 650 vrywilligers wat gekies word op 'n eerste-kom-eerste-bedien-basis.
U sou verwag dat so 'n belangrike webwerf gereserveer sou word vir diegene met doktorsgrade, maar dit kan nie verder van die waarheid wees nie. 'Geen ondervinding is nodig nie,' gaan Andrew verder. 'Ons leer u alles wat u moet weet.'
Vrywillige graafmachines kom van regoor die wêreld, insluitend van regoor die Atlantiese Oseaan. 'N Opgrawingspan van 'n man en vrou, Georgine Brabec en Tim Adams van Chicago, kom gereeld by.
'Dit is opwindend om te loop waar die Romeine gedoen het', verheug Georgine, 'en dit is glad nie intimiderend nie. Ek het geen ondervinding gehad toe ek die eerste keer hierheen gekom het nie. "
'Hierdie webwerf is 'n uitstekende plek vir nuwelinge om te grawe,' voeg Tim by. 'Daar is amper 'n waarborg dat u iets interessants sal vind.'
Dit is beslis waar vir hierdie paar. Twee jaar gelede het Georgine 'n kwartier gevind vir die maal van graan met 'Africanus', waarskynlik die naam van 'n Romeinse soldaat. Africanus is nou aangeneem deur die nabygeleë Museum van die Romeinse leër, 'n sustermuseum van Vindolanda, en maak deel uit van 'n oudiovisuele vertoning wat besoekers inlig oor die lewe in die Romeinse leër.
"Ek geniet dit om die volgende jaar terug te kom en te sien hoe hulle op die kennis voortbou," vertrou Georgine.
"En ek is verstom oor die hoeveelheid werk en moeite wat nodig is om iets van diep onder die grond na die museumrak te neem," voeg Tim by.
Beide die Vindolanda en die Romeinse leërmuseum maak die meeste gebruik van die magdom inligting wat argeoloë hulle verskaf. Albei is onlangs opgeknap en het interessante, galerye wat goed aangebied word. Die Vindolanda-museum bevat baie voorwerpe wat net 'n paar meter van die grond af opgehef is, terwyl die Museum van die Romeinse leër na die breër prentjie van die lewe in die weermag kyk met 'n paar uiters insiggewende oudio-visuele uitstallings.
Of jy nou na Vindolanda kom om jou hande vuil te maak in 'n loopgraaf of om skoon te bly en na die argeoloë te kyk, dit is 'n webwerf wat jou van naby aan die Romeine wat byna 2000 jaar gelede hier gewoon het, besoekers kan loop waar hulle geloop het , raak aan wat hulle aangeraak het. Soos Andrew Birley dit stel: "As u hier kom, is daar 'n gevoel van kontinuïteit wat u direk verbind met die Romeinse Ryk en die Romeinse wêreld."
Garrison Life at Vindolanda - Geskiedenis
Vindolanda tablette aanlyn
Sentrum vir die Studie van Ou Dokumente, Oxford Universiteit
Die Romeinse hulpvesting by Vindolanda agter Hadrian's Wall in Brittanje het een van die mees dramatiese ontdekkings van Latynse tekste in die afgelope eeu opgelewer. Uit die opgrawing van die fort, begin in 1970, het ongeveer 1000 houtskryftafels opgelewer wat deur vertrekkende troepe weggegooi is en in die anaërobiese omgewing van die turf bewaar is. Hierdie tablette bevat administratiewe verslae van die garnisoen, amptelike verslae en opvallendste persoonlike briewe. Hulle is in ink op dun houtblaaie geskryf en die eerste materiële bewys van hierdie soort skryfwerk in die Romeinse wêreld.
Terwyl die tablette 'n relatief kort chronologiese tydperk (2de eeu nC) en geografiese gebied (Noord -Engeland) weerspieël, is die betekenis van hul inhoud, medium en historiografiese en argeologiese verhale opmerklik. Dit bied 'n ongeëwenaarde geleentheid om die prosesse van historiese ontdekking te ondersoek en te onderrig in die konteks van 'n multikulturele, nie-elite-Romeinse samelewing. Die mans wat by Vindolanda gestasioneer was, was Duitsers wat in Latyn geskryf het, die Romeinse leër in Engeland bedien, en met briewe verbind was aan soldate wat regoor die Ryk woon.
Hierdie webwerf bied 'n volledige argief van die tablette, insluitend teksbeelde, getranslitereerde tekste, Engelse vertalings, historiese en argeologiese agtergrond en studente -oefeninge. 'N Goeie beginpunt is 'n seleksie van 17 hoogtepunte uit die versameling, insluitend 'n amptelike verslag oor troepesterkte, 'n memorandum oor die gebruike van die Britte, 'n lys van huishoudelike goedere, 'n aanbevelingsbrief aan die provinsiale goewerneur, 'n epistolêre verjaardag uitnodiging van die vrou van die garnisoenbevelvoerder, en 'n brief van die een soldaat wat die ander berispe omdat hy nie meer gereeld geskryf het nie.
Beelde met hoë resolusie is inzoombaar vir elke dokument, net soos 'n Latynse transkripsie, 'n Engelse vertaling en 'n kort kommentaar op inhoud en Latyn. Die uitgebreide aantekeninge oor Latynse skrifte en die geskiedenis van die fort is ook baie handig en word ietwat met die dokumente verwys. Met 'n soekinstrument kan die Engelse en Latynse tekste van die dokumente en die beskrywings van die beelde op navraag gesoek word.
'N Bespreking van die paleografie van Old Roman Cursive stel studente in staat om 'n ander soort manuskriplesing te beoefen en die ontwikkeling van die Romeinse alfabet te bespreek. ('N Transkripsie -oefening is beskikbaar as 'n leermiddel.) Genoeg briewe oorleef aan, van en oor spesifieke individue dat ek studente dikwels vra om ekstrapolatiewe biografiese sketse te skryf, 'n soort geskiedenis wat normaalweg slegs vir 'n paar elite -lede van die antieke samelewing moontlik is. Laastens kan die Vindolanda -tablette die studente noukeurig lees om vrae te beantwoord soos: Wat beteken geletterdheid? Wat maak 'n teks 'n brief? Watter soort sosiale stelsels kan lei tot 'n skryfkultuur? Watter fisiese en kulturele infrastruktuur is nodig om briewe te stuur en te ontvang? Sulke vrae is veral belangrik in 'n tyd waarin die media en formules van persoonlike kommunikasie vinnig verander.
vind wêreldgeskiedenis | uitpak van bewyse | ontleding van dokumente | onderrigbronne | oor
'N Projek van die Sentrum vir Geskiedenis en Nuwe Media, George Mason Universiteit,
met ondersteuning van die National Endowment for the Humanities en die Gladys Krieble Delmas Foundation
& kopieer 2003-2005 sentrum vir geskiedenis en nuwe media
Geskiedenis van Vindolanda
Die uitsig vanaf Steel Rigg, op Hadrian's Wall, na Barcombe Hill bo Vindolanda. Die fort lê regs op die prentjie, langs die hout onder die heuwel. In die verte gaan die Pennines voort.
Die voorkant van 'n silwer muntstuk (denarius) van die keiser Trajanus, met die borsbeeld van die keiser. AD 112-14.
Kopiereg Ashmolean Museum, Universiteit van Oxford
Vindolanda is vir die eerste keer in die vroegste fase van die oprigting van die noordelike grens van Rome, in die dekades wat onmiddellik voorafgegaan het vir die bou van die Hadrianusmuur, in beslag geneem. Dit was 'n knooppunt in 'n netwerk van garnisoene en paaie in Noord -Brittanje. In die eerste 40 jaar van sy bestaan ​​lyk dit asof die fort vyf fases van bou en herbouing in hout ondergaan het, voor die vestiging van die eerste klipfase van die fort teen die middel van die tweede eeu nC. Aangesien slegs 'n klein oppervlakte opgegrawe is, hang die heropbou van die uitleg van Vindolanda en die planne van individuele geboue af van analogie met forte waarvan meer volledige grondplanne herwin is. Vergelyking met ander forte stel ons in staat om die grootte en uitleg van die Vindolanda -basis te skat. Dit bied inligting oor die moontlike grootte van die fort -garnisoen, wat gekombineer kan word met die bewyse van die tablette. Van die tablette kan ons die belangrikste garnisoen -eenhede identifiseer, asook afdelings van ander eenhede wat by Vindolanda gestasioneer is. Soms dra ander dokumente by tot die rekonstruksie van die geskiedenis van die garnisoen, byvoorbeeld grafstene of diplomas, die dokumente wat aan soldate uitgereik is by ontslag uit die weermag.
Hierdie gedeelte van die uitstalling beskryf die agtergrond van die vestiging van 'n fort in Vindolanda en die situasie daarvan ten opsigte van die forte en paaie wat die Romeinse leër in Noord -Brittanje gebou het. Dit beskryf dan kortliks elk van die vyf periodes van houtbou waaruit die tablette kom. Die argeoloë kan redelik presiese datums aan hierdie tydperke toewys, van die aanwesigheid van sekere artefakte, soos munte of van dendrochronologiese (boomring) datums uit die geboude hout wat oorleef het, sowel as inligting uit die tablette. As 'n laag of tydperk ongedateer is, gee die datums van vroeëre en latere fases inligting. Die datums wat hier gegee word, volg op die datums wat deur die argeoloë gegee is, maar dit sal waarskynlik hersien word namate nuwe inligting beskikbaar word. Die beskrywing van geboue in elke periode konsentreer op die oppervlakte van die vroeë forte wat tussen die 1970's en die vroeë 1990's opgegrawe is. Voortgesette opgrawings in Stone Fort II en onder die vicus in die weste onthul meer van hierdie houtfases.
Die negende groep Bataviërs
Een ding oor die antieke geskiedenis is dat ons kennis oor sekere tydperke soos Emmental -kaas lyk. Die geleerdes onder ons probeer om die gate te vul met soliede bewys dilettante soos ek, wat 'n vulsel is deur te fantaseer. Hier is net 'n paar wegholgedagtes oor die negende groep Bataviërs, afgewissel met - ek hoop - 'n paar wetenskaplike konsensus.
Wel, wat het dan gebeur met Flavius ​​Cerialis en sy Bataafse kohort toe hulle Vindolanda verlaat?
Een van die briewe aan die Bataafse bevelvoerder Flavius ​​Cerialis begin soos volg: "Niger en Brocchus aan hul Cerialis, groet. Ons bid, broer, dat dit wat u op die punt staan ​​te doen die suksesvolste sal wees." Alhoewel daar in hierdie brief 'n ontmoeting met die goewerneur genoem word, kan ek my voorstel dat wat Niger en Brocchus met "u gaan doen" heel moontlik die Batavian se aankomende vertrek na Dacia kan wees. Hierdie brief spruit uit 'n sameswerende atmosfeer wat deelgeneem het aan 'n keiser se veldtog, wat moontlik 'n geruime tyd geheim gehou is.
".. teëls seëls met die naam van die eenheid is gevind in Buridava in Moesia Inferior, en dit is gedateer tot die tydperk tussen die eerste en tweede Dacian Wars (c. AD 102/6)." (Bowman en Thomas, op Vindolanda Tablets Online). Daar word gesê dat die negende groep Bataviërs in die Daciese oorloë gedien het. In teorie kan hulle dus uitgebeeld word op die kolonna Traiana in Rome waarop die Daciaanse oorloë tot 'n hoë propaganda lei. Ons praat oor een groep, en die kans dat dit 'n rol gespeel het in die Daciaanse oorloë, is baie afgeleë, maar die detail en akkuraatheid van die kolonne moet 'n idee gee van wat die groep moet gelyk het. Blykbaar was die kleredrag van die soldate per regiment nie so eenvormig soos wat ons gereeld in die flieks sien nie, maar die regimente het ten minste standaarde gebruik om erkenning te kry. Op die kolonne is daar heelwat standaarde. Ongelukkig het ek nog nie die bronsstandaard opgemerk met die perd wat die logo vir Vindolanda geword het nie. Aan die ander kant is daar baie verskillende tipes skilde wat op die kolonna uitgebeeld word. Miskien is daar op die forum 'n deskundige op die gebied van militaria wat kan weet of daar hulpmiddels is. Hulle het sekerlik nie dieselfde gelyk as legioene nie?
Dat die negende Bataafse kohort ten minste 'n standaard gehad het, kan gevind word in een van die Vindolanda -briewe. Decurion Masculus vra sy bevelvoerder Cerialis: ".. Moet ons almal terugkeer met die standaard, of .." (ek kon hierdie brief op Vindolanda Tablets Online nie vreemd genoeg vind nie, maar dit was op die BBC History -webwerf). Dit is oop om te debatteer of die bronsperd eers 'n standaard was, en indien wel, of dit die een was vir die Bataafse kohort. Aangesien Batawe beroemd was vir hul ruitery, lyk dit vir my baie waarskynlik dat die bronsperd gedra is deur die Bataafse kohorte wat Vindolanda bewoon het. Op die Bataafse gebied in Nederland is 'n groot versameling pragtig gemaakte bronsgordelversierings (phalerae) gevind. Daar word gesê dat dit die grootste versameling van enige plek in die Romeinse wêreld is en dateer waarskynlik uit 40-100 nC. Tacitus noem ook dat niemand behalwe die Batawe die Ryn te perd kon oorsteek terwyl hy gewapen was nie. Die perd het natuurlik 'n baie belangrike rol in Batavia gespeel.
Kind wat 1800 jaar gelede in Romeinse Brittanje vermoor is, kom uit die Middellandse See
Isotoopanalise van die tandemalje van 'n kind wie se oorskot in 'n vlak graf naby Hadrian se muur ontdek is, het getoon dat hy of sy ongeveer 10 jaar oud was toe hy vermoor is, maar tot 7 of 8 jaar in die Middellandse See gewoon het .
Die skelatiese oorskot van die kind wat 1800 jaar gelede naby die muur van Hadrian vermoor is
Die skelet van die kind is versteek gevind in die hoek van 'n barakkamervloer by Vindolanda Roman Fort, Northumberland, waar die 4de kohort van Galliërs in die middel van die 3de eeu nC die garnisoen gevorm het. Vanuit die liggaam se posisie is die kind se hande vasgemaak.
Dr Trudi Buck, 'n biologiese antropoloog aan die Universiteit van Durham, wat die ontleding van die kind se oorskot gelei het, het gesê:
'Ek dink dit is beslis 'n moord of 'n ander onnatuurlike dood weens die manier waarop die lyk neergelê is. Dit is baie omstandig, maar dit is moontlik met iets oor die kop geslaan omdat ons die liggaam baie goed bewaar het tot by die polsbene, maar nie baie van die kop nie. Miskien het 'n harde kopskoot 'n skedelbreuk veroorsaak. "
'Dit blyk dat die kind nie van die plaaslike omgewing kom nie, soos ek oorspronklik aangeneem het, en ook nie van Brittanje afkomstig is nie. Tot die kind minstens sewe of agt was, was hulle in Suid -Europa of selfs Noord -Afrika. Dit vra baie vrae oor wie hierdie kind was, hoe het hulle in die laaste twee jaar van hul lewe van Noord -Afrika na Noord -Brittanje gekom en dan vermoor? "
Die kind kon beslis 'n slaaf gewees het. Die gebruik van slawe in die Romeine was goed gedokumenteer. Julius Caesar het die hele bevolking van 'n verowerde streek in Gallië, nie minder nie as 53.000 mans, vroue en kinders, ter plaatse aan slawehandelaars verkoop. In moeilike tye was dit nie ongewoon dat desperate Romeinse burgers geld insamel deur hul kinders aan slawerny te verkoop nie.
Dit is ook moontlik dat die kind 'n familielid van 'n soldaat of garnisoenamptenaar was. Daar is bewyse dat vroue en kinders by die Vindolanda -fort gewoon het.
Dr Buck bespiegel oor die tragiese einde van die kind:
Dit is baie hartseer en toon dat die menslike natuur nie verander nie. Miskien was daar 'n ongeluk en het die soldate dit probeer stilmaak. Dit is 'n kind wat geen rituele ontvang het nie, en Romeine was baie streng om op die regte plek te begrawe. Die liggaam sal ruik sodra dit begin ontbind. Daar het agt mans in die klein kamer gewoon. Was hulle daarin geïmpliseer? "