Geskryf deur Samuel Raybone
Pasiënte van die keiserlike asiel in Vincennes vier keiser Napoléon III. Charles Nègre, [Die 15de Augustus. Keiserlike asiel te Vincennes], 1858. Die Metropolitan Kunsmuseum.
Louis-Napoléon Bonaparte, heerser van Frankryk van 1848 tot 1870, was "die mees entoesiastiese ondersteuner van fotografie in die hele Europa". Hy het sy biblioteke met talle foto's van brûe, parke, weermagkampe, spoorweë, en paleise. Hierdie strukture was sy belangrikste prestasies en hy het 'n groot aantal fotograwe opdrag gegee om dit te vier.
Fotografie, wat die eerste keer in 1839 in die openbaar getoon is, was 'n moderne, wetenskaplike wonder - die realisme, akkuraatheid en waaragtigheid daarvan het die 19de-eeuse kykers verstom. In die 1850's het hierdie verenigings dit aangewend om 'n noodsaaklike propaganda-instrument. Selfs mediese fotografie het polities geword.
Tog, soos die fotograaf Charles Nègre ontdek het toe hy die Asile impérial de Vincennes - 'n herstelherstelhospitaal vir werkende mans wat deur Louis-Napoléon gestig is - liggame was moeiliker om te politiseer as brûe. Gestrem deur amputasie en met tifus besmet, pasiënte van die asiel pas nie maklik in by Louis-Napoléon se selfvergrotende propaganda nie. Om amptelike goedkeuring te kry, moes Nègre hul beproewinge sensor.
Lig vordering uit
Louis-Napoléon het 'n beknopte, verkrummelende en misdaadgeteisterde hoofstad geërf. Parys se een miljoen inwoners woon wang-by-jowl in 'n groot warboel van dig gepakte geboue. Daar was selfs 'n krotbuurt in die binnehof van die Louvre.
Die modernisering van Parys het meer as praktiese voordele beloof: 'Ek wil 'n tweede Augustus word', geskryf Louis-Napoléon in 1842, "omdat Augustus ... Rome 'n stad van marmer gemaak het". Dit het heerlikheid beteken. Dus het hy 'n meedoënlose doeltreffende administrateur, Baron Haussmann, gehuur om die ou krotte te vernietig.
Delmaet & Durandelle, [Konstruksie-werf in Parys], ongeveer 1866. Digitale beeld met dank aan die Getty's Open Content Program. Die Getty
Die stad het 'n bouperseel geword. Charles Marville se foto's neem die slenter van die krotbuurte op, die chaos van hul transformasie en die skouspel van hul wedergeboorte. Duisende mans is opgeneem in 'n leër van konstruksie, wat weggeveg het oor hierdie nuwe 'ereveld"Tot eer van die nasie en sy toenemend magsbehepte leier.
Charles Marville, [Rue de Constantine], ongeveer 1865. Die Metropolitaanse Museum van Kuns
In Desember 1851 het Louis-Napoléon die Tweede Republiek omvergewerp en hom tot keiser Napoléon III gemaak. Liberale demokrasie is vervang deur populistiese outoritarisme. Ter vergoeding het Napoléon III 'n oorvloed van vooruitgang en welwillendheid beloof, veral vir die werkersklas - soos hy dit gestel het: "die wat werk en die wat ly, kan op my reken." Die wettigheid van sy bewind hang daarvan af dat hy geglo word. Enige bewys van die teendeel het hom in werklike gevaar gestel, nie die minste van die opstandige Paryse werkers nie. Soos het een kommentator dit gestel: "'N Week se onderbreking van die boubedryf sal die regering vreesaanjaend maak.
Napoléon III en sy ministers het 'n beroep op fotograwe gedoen om hom te help om hierdie tou te loop. Bykomend tot Marville, het hulle opdrag gegee Édouard Baldus om die opknapping van die Louvre op te neem, Auguste Hippolyte Collard om die nuwe brûe van Parys te dokumenteer, en Delmaet en Durandelle om die stad se nuwe operahuis ten toon te stel. Hulle foto's het tasbare bewys van vordering gelewer.
Collard se siening van die herboude Point du Jour-brug is tipies vir sy klem op die bomenslike skaal en die skoon meetkunde van die onderwerp. Ander fotograwe Napoléon III se brûe met Romeinse akwadukte goedkeurend vergelyk - Collard kontrasteer eerder die struktuur met die werkers wat dit oprig. Hulle klein lyfies, "vasgevang in die labirint van steierwerk", Word visueel oorheers deur die brug, wat met die keiserlike" N "gestempel is, 'n tasbare artefak is van Napoléon III se prestasie. Die politieke boodskap van die foto is duidelik: werk vir die massas, glorie vir die keiser, moderniteit vir Frankryk.
Tog, soos die minister van binnelandse sake van Napoléon III geweet het, het 'die nywerheid 'n oorlog gewond' en die heropbou van Parys het 'heerlike oorlogsgewonde". In 1855 beveel Napoléon III die konstruksie van 'n herstelplek om werkers wat tydens die bouwerk beseer is, te versorg.
Charles Nègre het die asiel omstreeks 1858 besoek om te fotografeer sy geboue, pasiënte en personeel. Om betaal te word, het Nègre geweet dat hy die partylyn moes toeter. Tog is die lyke wat hy teëgekom het, in die oorlog vir Napoléon III se selfvergroting gewond, wat die leuen gegee het aan sy beeld van populistiese welwillendheid. Nègre se uitdaging was om die versorging van Napoléon III vir hul lyding te vier sonder om sy skuld daarvoor te onthul.
Nègre begin sy album met 'n toneel van die pasiënte en personeel van die asiel wat hul weldoener huldig. (Sien die foto bo-aan hierdie artikel.) Nègre het die pasiënte in twee geometriese blokke georganiseer, gekant om ons aandag te vestig op die marmerborsbeeld van Napoléon III, wat in die middel geplaas is, en weg van individuele pasiënte, wie se stoïsynse gesigte en diskrete wandelstokke saamsmelt in 'n naatlose geheel. binne 'n bomenslike struktuur soos Collard se brug. Terwyl die brug vooruitgang simboliseer, bied hierdie verenigde massa liggame 'n metafoor van sosiale samehorigheid en 'nasionale dankbaarheid"Na die Keiser toe.
Op ander foto's het Nègre gefokus op die moderne argitektuur en doeltreffende personeel van die asiel. Pasiënte word getoon eet, speel en lees, asof op vakansie. Nègre het dit gewaag om net een keer mediese sorg te toon, maar selfs toe verseker die pasiënt dat hy so styf verbind is dat dit verdwyn. Die sigbaarheid van Napoléon III se welwillendheid hang af van die onsigbaarheid van sy onderdane se siektes en gestremdhede.
In die 1850's is fotografie gewoonlik gebruik om siektes te ontdek, eerder as om dit te vermom. In Engeland het dr. Hugh Diamond sy "kranksinnige" pasiënte gefotografeer omdat hy die klein detail van fotografie vertrou om verborge diagnostiese leidrade vas te lê. Tydens die behandeling het hy hierdie portrette aan pasiënte gewys, en geglo dat die medium se inherente waarheid en die nuwigheid sou voorkom skok hulle om hul eie siekte te erken.
Nègre het onder politieke druk van hierdie opkomende mediese konsensus ontslae geraak en sy karige finansies het hom desperaat gemaak vir staatsubsidie. Sy foto's, wat ons soveel probeer vertel van Napoléon III, vertel ons so min van die pasiënte van die asiel. Foto's, selfs van brûe of hospitale, is nooit neutraal nie: dit is 'n weefsel uit die keuses wat die fotograaf maak. In die keuse om een ​​waarheid te vertel, kan fotograwe baie ander verdoesel.
Samuel Raybone, dosent in kunsgeskiedenis, Aberystwyth Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Hoe Napoléon III fotografie as propaganda gebruik het om die verskrikking van sy nuwe Parys te verberg