Inisiasie ... is 'n innerlike pelgrimstog waar jy jouself bevry van wat jou verbind tot gewone en selfs skadelike maniere om te wees.
- Julie Tallard Johnson, Wiel van Inisiasie
Die intieme verbintenis wat ons met familie het, word lank in ons wese ingebed voordat ons 'n woord kan uitspreek. Baie van hierdie aanvanklike bedrading vind plaas in die regterhemisfeer van ons brein in die eerste tien tot vier en twintig maande van die lewe. Dit is wanneer ons brein begin om 'n emosionele en sosiale program of sjabloon te ontwikkel, soos dit met ons ma, pa en ander versorgers gesinkroniseer word.
As beperkende, skadelike, irriterende, en reguit verwarring as familielood, kan daar nog iets vreemd gemaklik wees. Dit is immers 'n voorstelling van ons vroegste ervarings van tuis en aanhegting aan ander.
Om hierdie rede kan jou reis na die verwydering van gesinswortel verstaan ​​word as 'n kragtige inisiasie. Deur dieper bewustheid, medelye en insig in jou gesin te verkry, kan jy verskuif na hoe jy jou toekoms sal manifesteer.
Ondersoek Ons Aanvanklike Programmering
Kom ons begin die reis deur te ondersoek hoe die jong brein sy aanvanklike programmering ontvang om emosies en verhoudings te bestuur.
In wese, as ons versorgers reageer, omgee, beskikbaar en attent is en 'n veilige omgewing bied, dan weerspieël ons brein dit. Die program wat in ons brein se hardeskyf afgelaai word, sê,
"Ek is vol vertroue en oortuig dat ek my behoeftes kan ontmoet. Ek voel veilig omdat ander betroubaar, voorspelbaar, koöperatief en vrygewig reageer. Die wêreld is 'n veilige plek waar ek ander kan vertrou, en ek kan beskerm voel en glo dat ek kan floreer in die teenwoordigheid van ander. "
Maar veronderstel ons versorgers is verward, gefrustreerd, angstig, verwaarloos of emosioneel onbeskikbaar. In hierdie scenario stel ons regterhemisfeer sy aanvanklike aflaai baie anders. Die gevolglike sosiale en emosionele program sê,
"Om my behoeftes te ontmoet, is frustrerend, eng en verwarrend. Ek voel onseker omdat ander onvoorspelbaar, seer, onwrikbaar en selfsugtig reageer. Die wêreld is 'n gevaarlike en vreemde plek waar ek nie ander kan vertrou nie, en ek is beter op hoë waarskuwing om te kan oorleef. "
Ons versorger se vermoë of onvermoë om te verhoud, word in ons eie gedagtes weerspieël. As gevolg hiervan kan ons grootword, of meestal veilige of onseker in verhoudings. Maar hierdie breinprogram kan bronne hê wat ver verby ons onmiddellike ouers of versorgers gaan. En dit hou die sleutel in om los te maak van familie emosionele rommel.
Epigenetika: 'n Nuwe Konteks vir Verandering
Dit kan ontnugterend wees om die herhaling van wreedheid en wreedheid te ervaar wat in ons leeftyd uitbreek en reenacteer. Ons skryf dit dikwels toe aan slegte diktators, gebrek aan demokrasie, oorlewing van die sterkste of sosio-ekonomiese redes. Sommige stel voor dat mense net van nature gewelddadig is en dit is in ons gene.
Die nuwe wetenskap van epigenetika verf 'n radikaal verskillende prentjie. Dit stel ons voor gedrag en omgewing kan ons gene verander. Dit beteken dat impulse soos geweld byvoorbeeld nie noodwendig in die menslike natuur is nie, maar hulle kan eintlik predisposisies wees wat verander kan word.
Die woord Epigenetica vertaal as "oor" of "bo" die geen. Basies, ons genoom is soos die hardeware van 'n rekenaar - die DNA. Die epigenoom dien as 'n sagteware program wat ons gene instruksies gee oor wat om te doen, soos of hulle moet aanskakel of af.
Navorsing illustreer hoe ons daaglikse ervarings - die voedsel wat ons eet, hoe ons asemhaal, hoe ons reageer op stres en hoe ons met die omgewing kommunikeer - lewer die instruksies wat ons gene vertel hoe om hulself uit te druk. In sommige gevalle sal hierdie nuwe instruksies oorgedra word na die volgende generasie - sonder genetiese mutasie. Epigenetika kan die sleutel hou om die salieadvies van Einstein 'n werklikheid te maak: "Vrede kan nie met geweld gehou word nie; dit kan net bereik word deur begrip. "
Voedselwette As 'n Epigenetiese Sagtewareprogram
Navorsing aan die Duke Universiteit, onder leiding van wetenskaplike Randy Jirtle, het ondersoek ingestel na hoe voedsel as 'n epigenetiese sagtewareprogram dien. Jirtle het getoets hoe dieet 'n spesifieke gesondheidsverwante geen - die agouti-geen - in rotte getref het. Omdat die rat se jaskleur ook deur dieselfde eweknie beheer kon word, kon Jirtle visueel onderskei of die agouti-geen aktief aangeskakel is (en rotte het 'n geel jas gehad) of afgesluit (en hulle het 'n bruin jas gehad). Wanneer die agouti-geen aangeskakel word, het rotte 'n duidelike geel jas asook ly aan vetsug en 'n drasties verkorte lewensduur.
Om die vetsugproducerende geen te sluit, is geelbedekte rotte 'n dieet wat ryk is aan metielgroepe ('n molekuul van een koolstof en drie waterstofatome) gevoed. Die metielgroepe het aan die agouti-geen gekoppel en dit gedeaktiveer. Hier is die wonderlike ding: hierdie metielryke dieet het ook toekomstige geslagte verander deur dunner en gesonder rotte te produseer. Hierdie volgende generasie het ook bruin rokke gehad - 'n tracer wat die wetenskaplikes vertel dat die agouti-geen gebly het en afgeskakel is deur dieet.
As die nuutgesonde, bruin-bedekte rotte egter 'n swak dieet ontvang het, het die agouti-gen weer aangeskakel - en dit is ook oorgedra na die nageslag, wat geel rokke, vetsug, en 'n korter lewensduur geoefen het. Jirtle se werk toon dat voedings- en omgewingsfaktore kan verander hoe ons gene uitgedruk word. En dit bewys dat hierdie faktore oorerfbaar is. Daar is selfs epigenetiese mediese ingrypings wat gene wat sekere soorte kanker veroorsaak, afskakel.
Kweek, of Gebrek aan koestering, kan Kritieke Breinontwikkeling verander
Ander navorsing met behulp van diermodelle toon hoe om die ontwikkeling van kritiese areas in die brein te ontwikkel (of nie gekoester word) nie, en dat hierdie epigenetiese veranderinge dan na die volgende generasie oorgedra word. in Die wetenskap van die kuns van psigoterapie, kindontwikkelingnavorser Allan Schore skryf,
"Ons weet dat massiewe stygings in streshormone 'n nadelige effek het op die ontwikkeling van die brein. Dit verteenwoordig die psigobiologiese intergenerasionele oordrag van 'n vooroordeel aan geweld en tot depressie. "
Hou in gedagte dat 'n persoon se DNA nie verander of verander nie. Dit is die uitdrukking van die geen wat verander as gevolg van interaksie met die omgewing.
Dit is 'n kragtige en hoopvolle boodskap. Maar met groter hoop kom groter persoonlike verantwoordelikheid ten opsigte van ons lewenskeuses. Ondenkende keuses of toksiese gedrag beïnvloed nie net ons eie gesondheid nie, maar ook die gesondheid van ons kinders en kleinkinders.
Ons is nie versadig om die genetiese voetstappe van ons familie te volg nie
Tog bly die vraag: hoe leef ons met die pyn en lyding wat in ons familie bestaan ​​- selfs van diegene wat geen belangstelling het om hul seer gedrag te erken of te verander nie?
As ons ander bly blameer, sal genesing moeilik wees. Maar die epigenetiese konteks verf 'n ander prentjie. Dit vra: Hoe is die skuld baie nuttig? Hoe ver terug in ons familiegeskiedenis moet ons 'n kwaad vinger wys? 'N Honderd jaar? N duisend? 'N Beter benadering kan wees om medelye te erken dat wanneer ons na vervaagde foto's van ons familie kyk, ons regtig op onsself kyk. Ons persoonlike stryd is verbind met die groter, universele web van ons ouers, grootouers en die hele mensdom.
As ons enigiets van epigenetika leer, is dit nie ons bedoeling om die genetiese voetspore van die verlede te volg nie. Met die krag van bewuste keuse, voorneme en toegepaste aanhangsel, kan ons ons gedrag verander, indien nie 'n meer verligte genetiese uitdrukking - en verryk lewe - aan diegene wat volg nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > Reiniging Familie Emosionele Clutter & Genetiese Voetspore