MUTINY OP CHANNEL 4: WAS KAPTEIN WILLIAM BLIGH REGTIG DIE SKURK VAN DIE BOUNTY? DIE WARE VERHAAL AGTER DIE C4-DOKUMENTÊR - RADIO TIMES - DOKUMENTÊRE
Regstel van 'n historiese onreg: die werklike verhaal van die muitery op die Bounty
William Bligh is heel waarskynlik die slegste man in die geskiedenis. Sy naam het 'n spreekwoord vir wreedheid geword; 'n tiran wat die bemanning van sy skip, HMS Bounty, tot soveel wanhoop gedryf het dat hulle tot die bekendste van alle muiterye gedwing is.
Dit is amper volledige onsin. Bligh was geen tiran nie. Heerlik beslis, af en toe vuilbek - watter vlootbeampte was nie? Maar hy was een van die vriendelikste en mees bedagsame kapteine ​​van sy dag.
Hy was besonder ordentlik teenoor Fletcher Christian, 'n aantreklike, maar swak man, met wie hy bevriend was en geborg het, maar wat hom terugbetaal het deur hom dood te maak.
Vandat ek 'n seun was wat van Treasure Island tot Hornblower gegradueer het, was ek gefassineer deur die muitery op die Bounty. Dit verdien sy wêreldwye roem, maar dit moet wees vir Bligh se ontsnapping, een van die grootste maritieme prestasies aller tye. En ons het die held en die skurk heeltemal deurmekaar.
Tahiti, in Oktober 1788, was 'n paradys wat eers onlangs ontdek is. Die mans van die Bounty is al byna 'n jaar lank in 'n klein houtkissie gesmoor, klam en klam. Bligh se leierskap was die hoofrede waarom hulle verskriklike storms by Kaap Horn oorleef het. Hy het hulle gesond sowel as veilig gehou en trots daarop dat hy amper geen strawwe opgelê het nie.
Nou was hulle omring deur skoonheid, die mense net soveel soos die eiland. Hoe moes dit vir die Engelse matrose gelyk het? Mans wat meestal tandeloos was, die meerderheid van hulle uit endemiese pokke in die kinderjare, buigbeen, misvormd, littekens - en, ondanks Bligh se beste pogings, ook vuil en stink.
Tahiti was 'n sintuiglike en onbelemmerde samelewing. Die meisies het die Engelse seevaarders verstom en verheug - en Bligh verstom gelaat. Hy wonder in sy logboek oor die ongewone maniere waarop hulle hul dierlike neigings bevredig.
Hulle moes vyf lang, kwynende maande bly en broodplante versamel wat volgens die Britse regering goedkoop kos vir slawe op die Wes-Indiese suikerplantasies sou maak. Dit was 'n nors bemanning wat waarskynlik vir altyd afskeid geneem het van vriende, minnaars en, in sommige gevalle, van ongebore kinders.
Admiraal William Bligh, kaptein van Bounty
Die atmosfeer het vinnig versuur. Bligh en Christian val uit.
Die flitspunt was belaglik triviaal. Iemand het 'n paar klappers gesteel uit 'n sak wat op die dek gehou is. Christian was een van die Bligh wat van diefstal beskuldig is. Daar was 'n rusie. Maar as die ry 'n storm was, was die Bounty 'n teekoppie. Soveel so het Bligh Christian die aand vir ete genooi. Christian het in 'n japtrap geweier.
Met dagbreek die volgende dag word Bligh wakker gemaak in sy klein, vensterlose kajuit deur hande wat op hom druk. Christian en drie ander seelui gewapen met pistole en 'n bril het hom uit sy bedjie gesleep en sy hande agter sy rug vasgebind. Hy skreeu steeds moord bo-aan sy stem terwyl hy met die trap opgestoot word.
Christian, wat die vorige aand gedrink het, was wild en deurmekaar en het Bligh aanhoudend met 'n bajonet gesteek. In die verwarring sê Bligh vir hom: meneer Christian, ek het 'n vrou en vier kinders in Engeland, en u het my kinders op u knie gedans.
Maar die lansering van die skip is oor die kant geswaai en die lojaliste is daarin beveel, veel meer as wat Christian verwag het. Ten minste vier van diegene wat saam met hul kaptein wou gaan, moes noodgedwonge aan boord bly omdat daar nie plek was nie. Hulle moes redelik goed sterf. Daar was 19 mans in die lansering, wat net 23 voet lank was, en net meer as ses voet op sy breedste.
Bligh in sy kajuit deur muiters beslag gelê
Hulle het daarin geslaag om slegs minimale voorrade bymekaar te maak - brood, gesoute varkvleis, 'n bietjie rum en water ... genoeg om soveel mense te hou, op normale rantsoene, net vyf dae. Die lansering was so geweeg, die vryboord - 'n bietjie bo die water - was net nege sentimeter, die lengte van 'n man se hand.
Bligh het die oorbelaaide bootjie 3.618 myl geseil. Dit het 48 dae geneem. Dit was 'n triomf van navigasie, van seemanskap, van suiwer leierskap wat waarskynlik nog nooit met mekaar meegeding is nie. En die hele tyd het hy 'n gedetailleerde logboek bygehou, 'n joernaal van uithouvermoë wat soms buite geloof lyk.
Hy maak eers vir Tofua, die naaste eiland, in die hoop om hul voorrade aan te vul. Maar die eilandbewoners het hulle aangeval en die kwartiermeester doodgeslaan voordat hulle kon ontsnap.
Kaptein William Bligh word verdryf
Besluit Bligh - geen eilande meer nie. In plaas daarvan het hy op pad na die naaste Europese nedersetting, die Nederlandse Oos-Indië, duisende kilometers daarvandaan. Hy het die rantsoen ingestel - een ons brood en 'n kwart pint water per dag. Hy het die mans in horlosies opgedeel sodat hulle 'n klein bietjie ruimte in die onmoontlike oorvol boot kon vind.
Vreeslik was hulle binnekort in 'n hewige see, golwe wat so hoog was dat die lansering geslaan het, het in die dakke van hul valleie gewaai. Die mans het ononderbroke gery, maar die see het gedreig om hulle te oorstroom. Dit het 24 dae so aangehou: eindelose stortreën, bedompende koue, die boot gedompel in die golwe.
Af en toe was daar hewige storms - donderweer en wonderlike weerlig. Die hele tyd was hulle besig om te borg, om hul lewe te borg.
Die mans het verskriklike krampe gehad omdat hulle nie kon uitrek nie. Omdat die see warmer as die lug was, het Bligh hulle daartoe gelei om hul klere daarin te doop, dit uit te draai en weer aan te trek om op te warm.
Hy het geen kaarte of kaarte gehad nie. Net 'n kwadrant en 'n kompas, en 'n bietjie tou sit hulle in knope en gooi dit oor die sy om die spoed te meet.
Nog storms. Nog meer lyding. Alles noukeurig in sy logboek aangeteken. Ons situasie is baie gevaarlik ... mans half dood ... Elke persoon het gekla oor gewelddadige pyn in die bene.
Dit was byna 'n maand nadat hulle verdryf is, toe hulle die Barrier Reef bereik en daarna die noordkus van wat tans Australië is. So uitgeput en beknop, kon net die helfte van hulle uit die boot klim om op die sand in te stort.
Hulle het oesters en bessies gevind, wat dit geweldig siek gemaak het. Hulle het vier dae aan die noordpunt van die vasteland gespring. Dan het daar nog net 1 100 kilometer oop water oorgebly. Die mans was op die dodelike grense van uitputting toe die lansering op 14 Junie uiteindelik Kupang op die eiland Timor nader.
Hulle liggame was vel en been, die ledemate geswel, hul verstand dom, hul klere lappies. Maar hulle het gelewe. Danksy Bligh se noukeurige bestuur was daar nog 11 dae se rantsoene oor. Bligh is met sy terugkeer 'n leeu gemaak. Hy is 'n vise-admiraal oorlede na 'n geruite, maar veelbewoë loopbaan.
Sommige van die muiters is gevang, 'n paar is opgehang. Christian is op Pitcairn-eiland dood waar die afstammelinge van die muiters nog steeds woon.
Dit was sy invloedryke familie - wat baie beter verbind was as enige van die oorlewende bemanningslede - wat Bligh se naam begin swartmaak het, en nadat sy dood en herinneringe aan sy prestasies vervaag het, 'n held verander het in die skurk wat hy nooit was nie.