Geografie van Korea - Inligting
Korea Aardrykskunde - Geskiedenis
Suid -Korea is geleë in Oos -Asië, suidelike helfte van die Koreaanse Skiereiland wat grens aan die See van Japan en die Geel See. Ongeveer 70 persent van die grondoppervlakte van Suid -Korea is berge en hooglande. Belangrikste reekse-T'aebaek en Sobaek reeks en Chiri Massif. Hoogste berg-Mount Halla op 1.950 meter, 'n vulkaniese keël op Cheju-eiland. Langste riviere-Naktongrivier, 521 kilometer; Han -rivier, wat deur Seoel vloei, 514 kilometer; en Komrivier, 401 kilometer. Klimaat: Suid -Korea is lang, koue, droë winters; kort, warm, vogtige somers met laat reënbuie, oorstromings. Januarie se gemiddelde temperatuur -5 ° C tot -2,5 ° C; Julie, 22,5 ° C tot 25 ° C. Cheju Island warmer, sagter weer as ander dele van Suid -Korea. Jaarlikse reënval wissel van jaar tot jaar, maar gemiddeld gemiddeld meer as 100 sentimeter; twee derdes van die neerslag val tussen Junie en September. Droogtes, veral in die suidweste; ongeveer een elke agt jaar.
Suid -Korea geskiedenis
Suid -Koreane noem hul land Hanguk, wat letterlik die land Hanas beteken, die eerste migrasie van Neolitiese mense na die Koreaanse skiereiland in die derde eeu vC. Sedertdien het die land sy identiteit tussen China en Japan behou. Die kultuur van Korea is 'n ryk kultuur met 'n eie identiteit. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die Koreaanse skiereiland in twee dele verdeel, die twee supermoondhede van die tyd, die Sowjetunie en die Verenigde State. Na die oorlog het outoritêre heerskappy ontstaan ​​in die Republiek van Korea, wat onder Seungman Rhee en daarna Park Chung-hee was. Selfs nadat dit 'n diktatoriale regering was, het Suid -Korea in die volgende drie dekades ongekende vordering gemaak en in 1950 het dit uit die kategorie van uiters agterlike lande en ontwikkelde lande gekom.
Die Geografie van Korea, Suid
Totale grootte: 98.480 vierkante km
Grootte Vergelyking: effens groter as Indiana
Geografiese koördinate: 37 00 N, 127 30 E
Wêreldstreek of vasteland: Asië
Algemene terrein: meestal heuwels en berge breë kusvlaktes in die weste en suide
Geografiese laagtepunt: Oossee 0 m
Geografiese hoogtepunt: Halla-san 1,950 m
Klimaat: gematig, met reënval in die somer swaarder as die winter
Hoofstede: SEOUL (kapitaal) 9.778 miljoen Busan (Pusan) 3.439 miljoen Incheon (Inch'on) 2.572 miljoen Daegu (Taegu) 2.458 miljoen Daejon (Taejon) 1.497 miljoen
AMPTELIKE NAAM: Republiek van Korea
AMPTELIKE TAAL: Koreaans
GEBIED: 98.190 vierkante kilometer
GROOT BERGRANGTE: Taebaekberge, Sobaekberge
GROOT RIVIERE: Han, Kum, Naktong
Korea is 'n 750 myl lange (1,200 kilometer lange) skiereiland in die oostelike deel van die Asiatiese vasteland. Vandag is die land verdeel in Suid- en Noord -Korea, maar in die gedagtes van die meeste burgers bly dit 'n enkele nasie wat nie verdeel kan word nie.
Suid -Korea het baie berge, maar dit is klein in vergelyking met ander regoor die wêreld. Oor miljoene jare is hul pieke deur reën en wind verslyt. Die meeste pieke is onder 1.300 meter.
Op die Jeju -eiland in Suid -Korea en langs 'n smal strook in die suide, veroorsaak hoë humiditeit en reënval tropiese immergroen oerwoude. Die skiereiland word ook omring deur ongeveer 3000 vulkaniese eilande.
Suid -Korea is 'n oorvol land, met 1,294 burgers vir elke vierkante kilometer (499 per vierkante kilometer) grond. Die lewens van Koreane word sterk beïnvloed deur Confucianisme, 'n Chinese filosofie wat respek en sedelikheid leer.
Suid -Korea is 'n klein land met baie mense, en daar is 'n groot vraag na ruimte. As gevolg hiervan is baie van die land se natuurlike habitatte in kleiner gebiede ingedruk. Daar is 21 nasionale parke, maar die enigste woude van die ware wildernis is die bergwoude.
Tiere het vroeër op die Koreaanse skiereiland rondgeswerf, maar vandag is daar moontlik niks meer oor nie. Sommige meen dat 'n paar in die gevaarlike gedemilitariseerde gebied tussen Noord- en Suid -Korea kan woon. Korea se tiere is uitgewis deur jagters wat wou dat hul bene in tradisionele medisyne gebruik word.
Die amptelike naam van Suid -Korea is die Republiek van Korea (ROK). Dit is omdat die regering beweer dat hy in beheer van die hele Korea is en Noord -Korea nie as afsonderlik erken nie. Die ROK-regering word gelei deur 'n president, wat vir 'n termyn van vyf jaar verkies word.
Suid -Korea het een van die sterkste ekonomieë in Oos -Asië. Die grootste deel van sy rykdom kom uit vervaardigings- en diensbedrywe, soos bankwese. Dit voer skepe, motors, rekenaars en ander elektroniese items uit.
Mense woon al minstens 10 000 jaar in Korea. Argeoloë glo dat die voorouers van die hedendaagse Koreane uit Mongolië en Siberië gekom het.
Die naam Korea kom van die naam Goryeo. Die naam Goryeo self is die eerste keer gebruik deur die antieke koninkryk Goguryeo, wat gedurende die tyd as 'n groot mag van Oos -Asië beskou is, in die 5de eeu as 'n verkorte vorm van sy naam.     Die koninkryk Goryeo uit die 10de eeu volg Goguryeo op,     en erf dus sy naam, wat deur die besoekende Persiese handelaars uitgespreek word as " Korea ".  Die moderne naam van Koreia verskyn op die eerste Portugese kaarte van 1568 deur João vaz Dourado as Conrai  en later in die laat 16de eeu en vroeë 17de eeu as Korea (Corea) op die kaarte van Teixeira Albernaz van 1630. 
Die koninkryk van Goryeo was die eerste keer aan die westerlinge bekend nog aan die hand van Afonso de Albuquerque toe die verowering van Malakka in 1511 die mense beskryf het wat handel dryf met hierdie deel van die wêreld wat deur die Portugese bekend was as die Gores.  Ten spyte van die naasbestaan ​​van die spelling Corea en Korea in publikasies uit die 19de eeu glo sommige Koreane dat die keiserlike Japan, ten tyde van die Japannese besetting, die spelling doelbewus gestandaardiseer het Korea, sodat Japan eerste alfabeties verskyn.   
Nadat Goryeo in 1392 deur Joseon vervang is, het Joseon die amptelike naam vir die hele gebied geword, hoewel dit nie algemeen aanvaar is nie. [ aanhaling nodig ] Die nuwe amptelike naam het sy oorsprong in die antieke koninkryk Gojoseon (2333 vC). In 1897 het die Joseon -dinastie die amptelike naam van die land verander Joseon aan Daehan Jeguk (Koreaanse Ryk). Die naam Daehan (Groot Han) is afkomstig van Samhan (Three Han), met verwysing na die Drie Koninkryke van Korea, nie na die ou konfederasies in die Suid -Koreaanse Skiereiland nie.   Die naam egter Joseon is nog steeds wyd gebruik deur Koreane om na hul land te verwys, hoewel dit nie meer die amptelike naam was nie. Onder Japannese bewind, die twee name Han en Joseon saam bestaan. Daar was verskeie groepe wat vir onafhanklikheid geveg het, waarvan die opvallendste die Voorlopige regering van die Republiek Korea (대한민국 임시 정부 / 大韓民國 臨時 政府).
Na die oorgawe van Japan, in 1945, het die Republiek van Korea (대한민국 / 大韓民國, IPA: ˈtɛ̝ːɦa̠nminɡuk̚, lit. 'Great Korean People's State' luister) is aangeneem as die wettige Engelse naam vir die nuwe land. Dit is egter nie 'n direkte vertaling van die Koreaanse naam nie.  As gevolg hiervan word die Koreaanse naam "Daehan Minguk" soms deur Suid -Koreane as 'n metoniem gebruik om na die Koreaanse etnisiteit (of "ras") as geheel te verwys, eerder as net die Suid -Koreaanse staat.  
Aangesien die regering slegs die suidelike deel van die Koreaanse Skiereiland beheer het, was die informele term Suid-Korea is geskep en word steeds meer algemeen in die Westerse wêreld. Terwyl Suid -Koreane gebruik Han (of Hanguk) om gesamentlik na beide Korea te verwys, die Noord -Koreane en etniese Koreane wat in China en Japan woon, gebruik die term Joseon in plaas daarvan.
Die Koreaanse Skiereiland is al in die Laer Paleolitiese tyd bewoon.   Die geskiedenis van Korea begin met die stigting van Joseon (ook bekend as "Gojoseon", of Old Joseon, om dit te onderskei met die dinastie van die 14de eeu) in 2333 VHJ deur Dangun, volgens Korea se fundamentele mitologie.   Gojoseon is in die vroeë sewende eeu in Chinese rekords aangeteken.  ​​Gojoseon het uitgebrei totdat dit die Noord -Koreaanse Skiereiland en dele van Mantsjoerije beheer het. Gija Joseon is na bewering in die 12de eeu vC gestig, maar die bestaan ​​en rol daarvan was in die moderne era omstrede.   In 108 vC het die Han -dinastie Wiman Joseon verslaan en vier kommandante op die Noord -Koreaanse skiereiland geïnstalleer. Drie van die kommandante het binne 'n paar dekades geval of teruggetrek weswaarts. Namate Lelang se bevelvoering omstreeks hierdie tyd vernietig en herbou is, het die plek geleidelik na Liaodong beweeg. Sy krag is dus verminder en dit het slegs as handelsentrum gedien totdat dit in 313 deur Goguryeo verower is.   
Gedurende die tydperk wat bekend staan ​​as die Proto - Three Kingdoms of Korea, het die state Buyeo, Okjeo, Dongye en Samhan die hele Koreaanse skiereiland en die suide van Mantsjoerije beset. Uit hulle kom Goguryeo, Baekje en Silla na vore om die skiereiland as die Drie Koninkryke van Korea te beheer. Goguryeo, die grootste en magtigste onder hulle, was 'n hoogs militaristiese staat   en het tydens sy 700 jaar geskiedenis met verskillende Chinese dinastieë meegeding. Goguryeo het 'n goue era beleef onder Gwanggaeto die Grote en sy seun Jangsu,     wat beide Baekje en Silla gedemp het gedurende hul tye, wat 'n kort eenwording bereik het van die Drie Koninkryke van Korea en die grootste geword het dominante mag op die Koreaanse skiereiland.   Benewens die omstredenheid om beheer oor die Koreaanse skiereiland, het Goguryeo baie militêre konflikte gehad met verskillende Chinese dinastieë,  veral die Goguryeo - Sui -oorlog, waarin Goguryeo 'n groot mag verslaan het wat oor 'n miljoen mans.      Baekje was 'n groot maritieme mag  sy seevaardigheid, wat dit die Fenisië van Oos -Asië gemaak het, het 'n belangrike rol gespeel in die verspreiding van Boeddhisme in Oos -Asië en kontinentale kultuur na Japan.   Baekje was eens 'n groot militêre mag op die Koreaanse skiereiland, veral gedurende die tyd van Geunchogo, , maar is krities deur Gwanggaeto die Grote verslaan en het geweier.  [ self gepubliseerde bron ] Silla was die kleinste en swakste van die drie, maar dit gebruik listige diplomatieke middele om opportunistiese verbande en alliansies met die magtiger Koreaanse koninkryke, en uiteindelik Tang China, tot sy groot voordeel te sluit.  
Die eenwording van die drie koninkryke deur Silla in 676 het gelei tot die periode van die Noord -Suid -state, waarin 'n groot deel van die Koreaanse Skiereiland deur Later Silla beheer is, terwyl Balhae die noordelike dele van Goguryeo beheer het. Balhae is gestig deur 'n Goguryeo -generaal en gevorm as 'n opvolgerstaat van Goguryeo. Gedurende sy hoogte beheer Balhae die grootste deel van Mantsjoerije en dele van die Russiese Verre Ooste, en word die 'welvarende land in die Ooste' genoem.  Later was Silla 'n goue era van kuns en kultuur,     soos blyk uit die Hwangnyongsa, Seokguram en Emille Bell. Verhoudings tussen Korea en China het gedurende hierdie tyd relatief vreedsaam gebly. Later het Silla die maritieme bekwaamheid van Baekje voortgesit, wat gedra het soos die Fenisië van die Middeleeuse Oos -Asië,  en gedurende die 8ste en 9de eeu die seë van Oos -Asië en die handel tussen China, Korea en Japan oorheers het, veral tydens die Tydens Jang Bogo het Silla -mense ook oorsese gemeenskappe in China op die Shandong -skiereiland en die monding van die Yangtze -rivier gemaak.     Later was Silla 'n welvarende en welgestelde land,  en die metropolitaanse hoofstad Gyeongju  was die vierde grootste stad ter wêreld.     Boeddhisme het gedurende hierdie tyd floreer, en baie Koreaanse Boeddhiste het groot bekendheid verwerf onder Chinese Boeddhiste  en het bygedra tot die Chinese Boeddhisme,  insluitend: Woncheuk, Wonhyo, Uisang, Musang,     en Kim Gyo-gak, 'n Silla-prins wie se invloed die berg Jiuhua een van die vier heilige berge van die Chinese Boeddhisme gemaak het.      Later het Silla egter verswak onder interne twis en die herlewing van Baekje en Goguryeo, wat gelei het tot die tydperk van die Later Drie Koninkryke in die laat 9de eeu.
In 936 is die Later Drie Koninkryke verenig deur Wang Geon, 'n afstammeling van Goguryeo -adel,  wat Goryeo as die opvolgerstaat van Goguryeo gevestig het.     Balhae het in 926 aan die Khitan -ryk geval, en 'n dekade later vlug die laaste kroonprins van Balhae suidwaarts na Goryeo, waar hy hartlik verwelkom en deur Wang in die regerende familie opgeneem is Geon, en verenig sodoende die twee opvolgerlande van Goguryeo.  Net soos Silla, was Goryeo 'n hoogs kulturele staat, en het hy die metaalroerende drukpers uitgevind.        Nadat hy die Khitan -ryk verslaan het, wat die magtigste ryk van sy tyd was,   in die Goryeo -Khitan -oorlog, Goryeo beleef 'n goue era wat 'n eeu lank duur, waartydens die Tripitaka Koreana voltooi is en daar groot ontwikkelings was in die druk en uitgewery, die bevordering van leer en die verspreiding van kennis oor filosofie, letterkunde, godsdiens en wetenskap teen 1100. Daar was 12 universiteite wat bekende geleerdes en wetenskaplikes.   Die Mongoolse invalle in die 13de eeu het die koninkryk egter baie verswak. Goryeo is nooit deur die Mongole verower nie, maar uitgeput na drie dekades se geveg het die Koreaanse hof sy kroonprins na die hoofstad van Yuan gestuur om trou te sweer aan Kublai Khan, wat dit aanvaar het en met een van sy dogters met die Koreaanse kroonprins getrou het.  Voortaan het Goryeo voortgegaan om Korea te regeer, alhoewel as 'n sytaklike bondgenoot van die Mongole vir die volgende 86 jaar. Gedurende hierdie tydperk het die twee nasies verweef geraak namate alle daaropvolgende Koreaanse konings met Mongoolse prinsesse getrou het,  en die laaste keiserin van die Yuan -dinastie 'n Koreaanse prinses was. In die middel van die 14de eeu het Goryeo die Mongole verdryf om sy noordelike gebiede terug te kry, Liaoyang kort verower en invalle deur die Rooi Turban verslaan. In 1392 het generaal Yi Seong-gye, wat beveel is om China aan te val, egter sy leër omgedraai en 'n staatsgreep uitgevoer.
Yi Seong-gye verklaar die nuwe naam van Korea as 'Joseon' met verwysing na Gojoseon, en verhuis die hoofstad na Hanseong (een van die ou name van Seoul).  Die eerste 200 jaar van die Joseon -dinastie was gekenmerk deur vrede, en het groot vooruitgang beleef in die wetenskap   en die onderwys,  sowel as die skepping van Hangul deur Sejong die Grote om geletterdheid onder die gewone mense.  Die heersende ideologie van die tyd was Neo-Confucianisme, wat deur die seonbi-klas getoon is: edeles wat posisies van rykdom en mag laat vaar het om lewens van studie en integriteit te lei. Tussen 1592 en 1598 het Toyotomi Hideyoshi invalle in Korea geloods, maar sy opmars is gestop deur Koreaanse magte (veral die Joseon-vloot onder leiding van admiraal Yi Sun-sin en sy bekende "skilpadskip")      met hulp van milisies van die Regterlike Leër wat gevorm is deur Koreaanse burgerlikes en Chinese troepe uit die Ming -dinastie. Deur 'n reeks suksesvolle uitputtingsgevegte is die Japanse magte uiteindelik gedwing om terug te trek, en die verhouding tussen alle partye het genormaliseer. Die Mantsjoe het egter voordeel getrek uit Joseon se oorlogsverswakte staat en het in 1627 en 1637 binnegeval en daarna die gedestabiliseerde Ming-dinastie verower. Nadat hy die betrekkinge met die nuwe Qing-dinastie genormaliseer het, beleef Joseon 'n tydperk van byna 200 jaar van vrede. Kings Yeongjo en Jeongjo het veral gedurende die 18de eeu 'n nuwe renaissance van die Joseon -dinastie gelei.   In die 19de eeu het die koninklike skoonfamilies beheer oor die regering verkry, wat gelei het tot massiewe korrupsie en verswakking van die staat, en ernstige armoede en boereopstandings in die hele land. Verder het die Joseon -regering 'n streng isolasionistiese beleid aangeneem met die bynaam "die kluisenaarsryk", maar uiteindelik kon hy homself nie beskerm teen imperialisme nie en moes hy sy grense oopmaak. Na die Eerste Sino-Japannese Oorlog en die Russies-Japannese Oorlog, was Korea beset deur Japan (1910-1945). Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die VSA voorgestel om die Koreaanse skiereiland in twee besettingsgebiede ('n VSA en Sowjet) te verdeel. Dean Rusk en Charles H. Bonesteel III stel die 38ste parallel as die skeidslyn voor, omdat dit Seoul onder Amerikaanse beheer plaas. Tot die verbasing van Rusk en Bonesteel aanvaar die Sowjets hul voorstel en stem in om Korea te verdeel. 
Ondanks die aanvanklike plan van 'n verenigde Korea in die Kaïro -verklaring van 1943, het die toenemende antagonisme van die Koue Oorlog tussen die Sowjetunie en die Verenigde State uiteindelik gelei tot die oprigting van aparte regerings, elk met 'n eie ideologie, wat gelei het tot die verdeling van Korea in twee politieke entiteite in 1948: Noord -Korea en Suid -Korea. In die Suide het Syngman Rhee, 'n teenstander van kommunisme, wat deur die Verenigde State as hoof van die voorlopige regering gesteun en aangestel is, in Mei die eerste presidentsverkiesings van die nuut verklaarde Republiek Korea gewen. In die Noorde is 'n voormalige anti-Japannese guerrilla en kommunistiese aktivis, Kim Il-sung, egter in September aangestel as premier van die Demokratiese Volksrepubliek Korea.
In Oktober verklaar die Sowjetunie die regering van Kim Il-sung as soewerein oor beide dele. Die VN verklaar Rhee se regering as ''n wettige regering met effektiewe beheer en jurisdiksie oor die deel van Korea waar die tydelike kommissie van die VN oor Korea' en die regering 'kon waarneem en raadpleeg' op grond van verkiesings wat deur die tydelike kommissie waargeneem is 'in bykomend tot 'n verklaring dat "dit die enigste so 'n regering in Korea is."  Beide leiers het 'n outoritêre onderdrukking van hul politieke teenstanders in hul streek begin, op soek na 'n eenwording van Korea onder hulle beheer. Terwyl die Verenigde State die versoek van Suid -Korea om militêre steun geweier is, is die weermag van Noord -Korea sterk deur die Sowjetunie versterk.
Op 25 Junie 1950 het Noord -Korea Suid -Korea binnegeval en die Koreaanse Oorlog, die eerste groot konflik van die Koue Oorlog, wat tot 1953 voortgeduur het, veroorsaak. Die Sowjetunie het destyds die Verenigde Nasies (VN) geboikot en sodoende hul vetoreg verbeur. Dit het die VN in staat gestel om in 'n burgeroorlog in te gryp toe dit duidelik geword het dat die superieure Noord -Koreaanse magte die hele land sou verenig.Die Sowjetunie en China het Noord -Korea gesteun, met die latere deelname van miljoene Chinese troepe. Na 'n eb en vloed wat beide kante ondergaan het met groot verliese onder Koreaanse burgerlikes in die noorde en die suide, het die oorlog uiteindelik 'n dooiepunt bereik. Tydens die oorlog het Rhee se party die One-People-beginsel bevorder (gebaseer op die Duitse ideologie van die Herrenvolk) 'n poging om 'n gehoorsame burgerskap op te bou deur etniese homogeniteit en outoritêre beroepe op nasionalisme. 
Die wapenstilstand van 1953, wat nog nooit deur Suid -Korea onderteken is nie, het die skiereiland langs die gedemilitariseerde gebied naby die oorspronklike afbakingslyn verdeel. Geen vredesverdrag is ooit onderteken nie, wat daartoe gelei het dat die twee lande tegnies in oorlog gebly het. Ongeveer 3 miljoen mense sterf in die Koreaanse Oorlog, met 'n hoër proporsionele burgerlike dodetal as die Tweede Wêreldoorlog of die Viëtnam-oorlog, wat dit miskien die dodelikste konflik in die era van die Koue Oorlog was. Boonop is feitlik al die groot stede in Korea deur die oorlog vernietig.     
Na-Koreaanse oorlog (1960–1990)
In 1960 het 'n studente-opstand (die "19 April-rewolusie") gelei tot die bedanking van die outokratiese destydse president Syngman Rhee. Dit is gevolg deur 13 maande van politieke onstabiliteit, aangesien Suid -Korea gelei is deur 'n swak en ondoeltreffende regering. Hierdie onstabiliteit is verbreek deur die staatsgreep van 16 Mei 1961 onder leiding van General Park Chung-hee. As president het Park toesig gehou oor 'n tydperk van vinnige uitvoergeleide ekonomiese groei wat deur politieke onderdrukking afgedwing is.
Park is swaar gekritiseer as 'n meedoënlose militêre diktator, wat in 1972 sy bewind verleng deur 'n nuwe grondwet te skep, wat die president groot (byna diktatoriale) magte gegee het en hom toegelaat het om vir 'n onbeperkte aantal termyn van ses jaar te dien. Die Koreaanse ekonomie het gedurende Park se ampstermyn aansienlik ontwikkel. Die regering het die landwye snelwegstelsel, die metro-stelsel in Seoul, ontwikkel en die grondslag gelê vir ekonomiese ontwikkeling tydens sy ampstermyn van 17 jaar, wat eindig met sy sluipmoord in 1979.
Die jare na Park se sluipmoord word weer gekenmerk deur politieke onrus, aangesien die opposisieleiers wat voorheen onderdruk is, almal in 'n skielike politieke leemte beywer het om president te wees. In 1979 het generaal Chun Doo-hwan die staatsgreep van die twaalfde Desember gelei. Na die staatsgreep het Chun Doo-hwan beplan om deur middel van verskeie maatreëls aan bewind te kom. Op 17 Mei het Chun Doo-hwan die kabinet gedwing om krygswet uit te brei na die hele land, wat voorheen nie op die eiland Jejudo van toepassing was nie. Die uitgebreide krygswet het universiteite gesluit, politieke aktiwiteite verbied en die pers verder ingekort. Chun se aanvaarding van die presidentskap tydens die gebeure van 17 Mei het landwye protesoptredes veroorsaak wat demokrasie vereis, en veral in die stad Gwangju, waarheen Chun spesiale magte gestuur het om die Gwangju -demokratiseringsbeweging gewelddadig te onderdruk. 
Chun het daarna die Nasionale Beleidskomitee vir Verdediging opgerig en die presidentskap geneem volgens sy politieke plan. Chun en sy regering het Suid-Korea onder 'n despotiese heerskappy gehou tot 1987, toe 'n student van die Seoul National University, Park Jong-chul, doodgemartel is.  Op 10 Junie het die Katolieke Priestersvereniging vir Justisie die voorval onthul en die Junie Demokrasie Beweging regoor die land aangesteek. Uiteindelik het Chun se party, die Democratic Justice Party, en sy leier, Roh Tae-woo, die 6.29-verklaring aangekondig, wat die direkte verkiesing van die president insluit. Roh wen die verkiesing met 'n skrale marge teen die twee opposisieleiers, Kim Dae-jung en Kim Young-sam. Seoul het die Olimpiese Spele in 1988 aangebied, wat algemeen beskou word as suksesvol en 'n beduidende hupstoot vir Suid -Korea se wêreldbeeld en -ekonomie is. 
Suid-Korea is formeel uitgenooi om lid te word van die Verenigde Nasies in 1991. Die oorgang van Korea van outokrasie na moderne demokrasie is in 1997 gekenmerk deur die verkiesing van Kim Dae-jung, wat as die agtste president van Suid-Korea ingesweer is, op 25 Februarie 1998. Sy verkiesing was beduidend, aangesien hy vroeër jare 'n politieke gevangene was wat tot die dood veroordeel is (later na ballingskap oorgeplaas). Hy het gewen teen die agtergrond van die Asiatiese finansiële krisis van 1997, waar hy advies van die IMF ingeroep het om die ekonomie te herstruktureer en die land vinnig sy ekonomiese groei herstel het, al was dit in 'n stadiger tempo. 
Hedendaagse Suid -Korea
In Junie 2000, as deel van president Kim Dae-jung se "Sunshine Policy" van betrokkenheid, het 'n beraad van Noord-Suid in Pyongyang, die hoofstad van Noord-Korea, plaasgevind. Later dieselfde jaar ontvang Kim die Nobelprys vir Vrede "vir sy werk vir demokrasie en menseregte in Suid -Korea en in Oos -Asië in die algemeen, en vir vrede en versoening met Noord -Korea in die besonder".  As gevolg van ontevredenheid onder die bevolking oor vrugtelose benaderings tot die Noorde onder die vorige administrasies en, te midde van Noord-Koreaanse provokasies, is 'n konserwatiewe regering in 2007 verkies onder leiding van president Lee Myung-bak, voormalige burgemeester van Seoul. Intussen was Suid-Korea en Japan gesamentlik gasheer vir die 2002 FIFA Wêreldbeker. Suid -Koreaanse en Japannese betrekkinge het egter later versuur weens teenstrydige aansprake op soewereiniteit oor die Liancourt -rotse.
In 2010 was daar 'n toename in aanvalle deur Noord -Korea. In Maart 2010 is die Suid -Koreaanse oorlogskip ROKS Cheonan gesink met die verlies van 46 Suid -Koreaanse matrose, na bewering deur 'n Noord -Koreaanse duikboot. In November 2010 is die eiland Yeonpyeong aangeval deur 'n groot Noord -Koreaanse artillerieversperring, met 4 mense wat hul lewens verloor het. Die gebrek aan 'n sterk reaksie op hierdie aanvalle van sowel Suid -Korea as die internasionale gemeenskap (die amptelike verslag van die VN wou nie uitdruklik Noord -Korea as die oortreder van die Cheonan -sink noem nie) veroorsaak groot woede by die Suid -Koreaanse publiek.  Suid-Korea het weer 'n mylpaal in 2012 beleef, met die eerste vroulike president, Park Geun-hye wat verkies is en sy amp beklee. Dogter van 'n ander voormalige president, Park Chung-hee, het sy 'n konserwatiewe handelsmerk van politiek voortgesit. Die administrasie van president Park Geun-hye word formeel beskuldig van korrupsie, omkopery en invloede weens die betrokkenheid van 'n goeie vriend Choi Soon-sil in staatsake. Daar volg 'n reeks massiewe openbare betogings vanaf November 2016  en sy is uit die amp onthef.  Na die uitval van president Park se beskuldiging en afdanking, is nuwe verkiesings gehou en Moon Jae-in van die Demokratiese party het die presidentskap gewen, met die amp op 10 Mei 2017. Sy ampstermyn het tot dusver 'n verbetering in die politieke verhouding met Noord-Korea tot gevolg gehad , 'n toenemende verskil in die militêre alliansie met die Verenigde State, en die suksesvolle aanbieding van die Winter Olimpiese Spele in Pyeongchang.  Die COVID-19-pandemie het die land geraak in 2020. Dieselfde jaar het Suid-Korea meer sterftes as geboortes aangeteken, wat vir die eerste keer op rekord gelei het tot 'n afname in die bevolking. 
Suid -Korea beslaan die suidelike deel van die Koreaanse skiereiland, wat ongeveer 1 100 km (680 myl) van die Asiatiese vasteland af strek. Hierdie bergagtige skiereiland word omring deur die Geel See in die weste en die see van Japan in die ooste. Die suidpunt lê aan die Koreaanse Straat en die Oos -Chinese See.
Die land, insluitend al sy eilande, lê tussen breedtegrade 33 ° en 39 ° N, en lengtes 124 ° en 130 ° O. Die totale oppervlakte is 100,032 vierkante kilometer (38,622,57 vierkante myl). 
Suid -Korea kan in vier algemene streke verdeel word: 'n oostelike gebied met hoë bergreekse en smal kusvlaktes, 'n westelike gebied met breë kusvlaktes, rivierbekken en golwende heuwels, 'n suidwestelike gebied van berge en valleie en 'n suidoostelike gebied wat oorheers word deur die breë wasbak van die Nakdongrivier.  Suid -Korea is die tuiste van drie terrestriële ekoregio's: bladwisselende woude van Sentraal -Korea, gemengde woude van Mantsjoerië en immergroen woude van Suid -Korea. 
Suid -Korea se terrein is meestal bergagtig, waarvan die meeste nie bewerkbaar is nie. Laaglande, wat hoofsaaklik in die weste en suidooste geleë is, beslaan slegs 30% van die totale landoppervlakte.
Ongeveer drieduisend eilande, meestal klein en onbewoon, lê aan die westelike en suidelike kus van Suid -Korea. Jeju-do is ongeveer 100 kilometer voor die suidelike kus van Suid-Korea. Dit is die land se grootste eiland, met 'n oppervlakte van 1,845 vierkante kilometer (712 vierkante myl). Jeju is ook die plek van die hoogste punt in Suid -Korea: Hallasan, 'n uitgestorwe vulkaan, bereik 1,950 meter (6 400 voet) bo seespieël. Die oostelikste eilande van Suid -Korea sluit in Ulleungdo en Liancourt Rocks (Dokdo/Takeshima), terwyl Marado en Socotra Rock die mees suidelike eilande van Suid -Korea is. 
Suid -Korea het 20 nasionale parke en gewilde natuurplekke, soos die Boseong -teevelde, Suncheon Bay Ecological Park en die eerste nasionale park van Jirisan. 
Suid -Korea is geneig om 'n vogtige kontinentale klimaat en 'n vogtige subtropiese klimaat te hê, en word geraak deur die Oos -Asiatiese moesson, met reënval in die somer swaarder gedurende 'n kort reënseisoen. jangma (장마), wat begin Junie tot einde Julie begin. Winters kan baie koud wees, met 'n minimum temperatuur van -20 ° C (-4 ° F) in die binneland: in Seoul is die gemiddelde temperatuurtemperatuur in Januarie −7 tot 1 ° C (19 tot 34 ° F) ), en die gemiddelde Augustus -temperatuurreeks is 22 tot 30 ° C (72 tot 86 ° F). Wintertemperature is hoër langs die suidelike kus en aansienlik laer in die bergagtige binneland.  Die somer kan ongemaklik warm en vogtig wees, met temperature van meer as 30 ° C (86 ° F) in die meeste dele van die land. Suid -Korea het vier verskillende seisoene lente, somer, herfs en winter. Die lente duur gewoonlik van einde Maart tot begin Mei, die somer van middel Mei tot begin September, herfs van middel September tot begin November, en die winter van middel November tot middel Maart.
Reënval is gekonsentreer in die somermaande van Junie tot September. Die suidelike kus is onderhewig aan laat -somer -tifone wat sterk wind, swaar reën en soms vloede meebring. Die gemiddelde jaarlikse neerslag wissel van 1.370 millimeter (54 in) in Seoul tot 1.470 millimeter (58 in) in Busan.
Gedurende die eerste 20 jaar van die groei in Suid -Korea is daar min moeite gedoen om die omgewing te bewaar.  Ongekontroleerde industrialisasie en stedelike ontwikkeling het gelei tot ontbossing en die voortdurende vernietiging van vleilande soos die Songdo Tidal Flat.  Daar is egter onlangse pogings aangewend om hierdie probleme te balanseer, insluitend 'n vyf jaar lange groen groeiprojek van $ 84 miljard wat deur die regering bestuur word, wat daarop gemik is om energie-doeltreffendheid en groen tegnologie te bevorder. 
Die groen-gebaseerde ekonomiese strategie is 'n omvattende opknapping van die Suid-Koreaanse ekonomie en gebruik byna twee persent van die nasionale BBP. Die vergroening -inisiatief sluit in pogings soos 'n landwye fietsnetwerk, son- en windenergie, verlaging van olieafhanklike voertuie, ondersteuning vir daglig, en uitgebreide gebruik van omgewingsvriendelike tegnologieë soos LED's in elektronika en beligting.  Die land-wat reeds die wêreld se mees bedrade is-beplan om 'n landwye netwerk van die volgende generasie te bou wat tien keer vinniger sal wees as breëbandgeriewe, om die energieverbruik te verminder. 
Die standaardprogram vir hernubare portefeuljes met hernubare energiesertifikate strek van 2012 tot 2022.  Kwotastelsels bevoordeel groot, vertikaal geïntegreerde kragopwekkers en multinasionale elektriese nutsdienste, al was dit net omdat sertifikate oor die algemeen in eenhede van een megawattuur aangedui word. Dit is ook moeiliker om te ontwerp en te implementeer as 'n invoertarief.  Ongeveer 350 residensiële mikro -gekombineerde hitte- en krag -eenhede is in 2012 geïnstalleer. 
Suid-Korea was in 2017 die sewende grootste emitter van koolstof in die wêreld en die vyfde grootste emitter per capita. Die president Moon Jae-in het belowe om kweekhuisgasvrystellings wat in 2050 tot klimaatsverandering bydra, tot nul te verminder.  
Seoul se kraanwater het onlangs veilig geword om te drink, met stadsamptenare wat dit 'Arisu' genoem het in 'n poging om die publiek te oortuig.  Daar is ook pogings aangewend met bebossingsprojekte. 'N Ander projek van miljarde dollars was die herstel van Cheonggyecheon, 'n stroom wat deur die middestad van Seoul loop, wat vroeër deur 'n snelweg verhard is.  Een groot uitdaging is luggehalte, met suurreën, swaeloksiede en jaarlikse geelstofstorms wat veral probleme veroorsaak.  Daar word erken dat baie van hierdie probleme die gevolg is van die nabyheid van Suid -Korea aan China, wat 'n groot lugbesoedelaar is.  Suid -Korea het 'n gemiddelde telling van 6,0/10 van die Forest Landscape Integrity Index in 2019, en dit was 87ste wêreldwyd uit 172 lande. 
Die struktuur van die Suid -Koreaanse regering word bepaal deur die Grondwet van die Republiek van Korea. Soos baie demokratiese state,  het Suid -Korea 'n regering wat in drie takke verdeel is: uitvoerende, geregtelike en wetgewende. Die uitvoerende en wetgewende takke werk hoofsaaklik op nasionale vlak, alhoewel verskillende bedieninge in die uitvoerende gesag ook plaaslike funksies verrig. Plaaslike regerings is semi-outonoom en bevat hul eie uitvoerende en wetgewende liggame. Die geregtelike tak werk op nasionale sowel as plaaslike vlak. Suid -Korea is 'n grondwetlike demokrasie.
Die grondwet is verskeie kere hersien sedert die eerste bekendmaking daarvan in 1948 by onafhanklikheid. Dit het egter baie breë eienskappe behou, en met die uitsondering van die kortstondige Tweede Republiek van Suid-Korea, het die land nog altyd 'n presidensiële stelsel gehad met 'n onafhanklike uitvoerende hoof.  Onder die huidige grondwet word daar soms na die staat verwys as die Sesde Republiek van Suid -Korea. Die eerste direkte verkiesing is ook in 1948 gehou.
Alhoewel Suid -Korea 'n reeks militêre diktature van die 1960's tot die 1980's beleef het, het dit sedertdien tot 'n suksesvolle liberale demokrasie ontwikkel. Vandag beskryf die CIA World Factbook Suid -Korea se demokrasie as 'n 'volledig funksionerende moderne demokrasie'.  Suid-Korea is 45ste op die Corruption Perceptions Index (9de in die Asië-Stille Oseaan-streek), met 'n telling van 57 uit 100. 
Die belangrikste administratiewe afdelings in Suid -Korea is agt provinsies, een spesiale selfregerende provinsie, ses metropolitaanse stede (selfregerende stede wat nie deel uitmaak van enige provinsie nie), een spesiale stad en een spesiale selfregerende stad.
In April 2016 is die bevolking van Suid -Korea na raming ongeveer 50,8 miljoen deur die National Statistical Office, met 'n aanhoudende afname in die bevolking van die werkende ouderdom en die totale vrugbaarheidskoers.   Die land is bekend vir sy bevolkingsdigtheid, wat na raming 505 per vierkante kilometer in 2015 was,  meer as 10 keer die wêreldgemiddelde. Afgesien van mikro-state en stadstate, is Suid-Korea die derde land met die digste bevolking ter wêreld.  In die praktyk is die bevolkingsdigtheid in 'n groot deel van Suid -Korea hoër as die nasionale, aangesien die grootste deel van die land se grond onbewoonbaar is omdat dit vir ander doeleindes, soos boerdery, gebruik word.  Die meeste Suid -Koreane woon in stedelike gebiede weens die vinnige migrasie van die platteland tydens die vinnige ekonomiese uitbreiding van die land in die 1970's, 1980's en 1990's.  Die hoofstad Seoul is ook die land se grootste stad en die belangrikste industriële sentrum. Volgens die sensus van 2005 het Seoul 'n bevolking van 10 miljoen inwoners gehad. Die Seoul National Capital Area het 24,5 miljoen inwoners (ongeveer die helfte van die hele bevolking van Suid -Korea), wat dit die tweede grootste metropolitaanse gebied ter wêreld maak. Ander groot stede sluit in Busan (3,5 miljoen), Incheon (3,0 miljoen), Daegu (2,5 miljoen), Daejeon (1,4 miljoen), Gwangju (1,4 miljoen) en Ulsan (1,1 miljoen). 
Die bevolking is ook gevorm deur internasionale migrasie. Na die Tweede Wêreldoorlog en die verdeling van die Koreaanse Skiereiland, het ongeveer vier miljoen mense uit Noord -Korea die grens na Suid -Korea oorgesteek. Hierdie tendens van netto toetrede het in die volgende 40 jaar omgekeer as gevolg van emigrasie, veral na Noord -Amerika deur die Verenigde State en Kanada. Suid -Korea se totale bevolking in 1955 was 21,5 miljoen,  en het teen 2010 meer as verdubbel tot 50 miljoen, 
Suid -Korea word beskou as een van die mees etnies homogene samelewings ter wêreld met etniese Koreane wat ongeveer 96% van die totale bevolking uitmaak. Presiese getalle is moeilik, aangesien statistieke nie etnisiteit aandui nie, en omdat baie immigrante self etnies Koreaans is, en sommige Suid -Koreaanse burgers nie etnies Koreaans is nie.  Suid-Korea word nietemin mettertyd 'n meer multi-etniese samelewing as gevolg van immigrasie.
Die persentasie buitelandse burgers het vinnig toegeneem.  Vanaf 2016 [update] het Suid -Korea 1,413,758 buitelandse inwoners, 2,75% van die bevolking , maar baie van hulle is etniese Koreane met 'n buitelandse burgerskap. Byvoorbeeld, migrante uit China (PRC) maak 56,5% van die buitelandse burgers uit, maar ongeveer 70% van die Chinese burgers in Korea is Joseonjok (조선족), PRC -burgers van Koreaanse etnisiteit.  Ongeag die etnisiteit, is daar 28,500 Amerikaanse militêre personeel wat in Suid-Korea diens doen, waarvan die meeste 'n eenjarige reis sonder begeleiding bedien (alhoewel ongeveer 10% langer toere vergesel deur familie doen), volgens die Korea National Statistical Office.   Boonop woon ongeveer 43 000 Engelse onderwysers uit Engelssprekende lande tydelik in Korea.  Suid -Korea het tans een van die hoogste groeikoerse van die bevolking wat in die buiteland gebore is, en ongeveer 30 000 inwoners wat in 2010 gebore is, het sedert 2010 elke jaar Suid -Koreaanse burgerskap gekry.
Groot getalle etniese Koreane woon oorsee, soms in Koreaanse etniese buurte, ook bekend as Koreatowns. Die vier grootste diaspora -bevolking kan gevind word in China (2,3 miljoen), die Verenigde State (1,8 miljoen), Japan (0,85 miljoen) en Kanada (0,25 miljoen).
Suid -Korea se geboortesyfer was in 2009 die laagste ter wêreld,  teen 'n jaarlikse koers van ongeveer 9 geboortes per 1000 mense.  ​​Vrugbaarheid het daarna 'n geringe toename beleef, , maar het in 2017 gedaal tot 'n nuwe globale laagtepunt,  met minder as 30 000 geboortes per maand vir die eerste keer sedert rekords begin  en minder as 1 kind per vrou in 2018.  Die gemiddelde lewensverwagting in 2008 was 79,10 jaar,  (wat 34ste in die wêreld was ), maar teen 2015 het dit toegeneem tot ongeveer 81.  Suid -Korea het die sterkste afname in werkende ouderdom van die OESO -lande.  In 2015 beraam die National Statistical Office dat die bevolking van die land teen 2035 sy hoogtepunt sal bereik het.  
'N Gesentraliseerde administrasie in Suid -Korea hou toesig oor die opvoedingsproses van kinders vanaf die kleuterskool tot die derde en laaste jaar van die hoërskool. Die skooljaar word in twee semesters verdeel, waarvan die eerste aan die begin van Maart begin en middel Julie eindig, waarvan die tweede einde Augustus begin en middel Februarie eindig. Die skedules is nie eenvormig gestandaardiseer nie en wissel van skool tot skool. Die meeste Suid-Koreaanse middelskole en hoërskole het skooldrag, gemodelleer in uniforme in westerse styl. Seuns se uniforms bestaan ​​gewoonlik uit 'n langbroek en wit hemde, en meisies dra rompe en wit hemde (dit geld slegs in middelskole en hoërskole). Volgens die Ministerie van Onderwys, Wetenskap en Tegnologie sou die aantal beurse vir buitelandse studente in Suid -Korea teen daardie tyd (onder die program) verdubbel het. , en die aantal buitelandse studente sou 100,000 bereik het. 
Suid-Korea is een van die OECD-lande wat die beste presteer in leesgeletterdheid, wiskunde en wetenskappe met 'n gemiddelde student van 519, vergeleke met die OESO-gemiddelde van 492, wat dit negende in die wêreld plaas en een van die wêreld se hoogs opgeleide arbeidsmagte het onder OESO -lande.   Die land het een van die wêreld se hoogs opgeleide arbeidsmagte onder die OESO-lande.     Die land is bekend vir sy hoogs koorsagtige opvatting oor onderwys, waar sy nasionale obsessie met onderwys 'onderwyskoors' genoem is.    Hierdie obsessie met opvoeding het die arm arm land deurlopend bo -op die wêreldwye onderwysranglys gekatapteer, waar die nasionale ranglys van studente se wiskunde- en wetenskap -tellings in 2014 deur die Organisasie vir Ekonomiese en Samewerking en Ontwikkeling (OESO), Suid -Korea was wêreldwyd die tweede plek, ná Singapoer. 
Hoër onderwys is 'n ernstige saak in die Suid -Koreaanse samelewing, waar dit beskou word as een van die belangrikste hoekstene van die Suid -Koreaanse lewe. Onderwys word hoog geag vir Suid -Koreaanse gesinne, aangesien sukses in die onderwys dikwels 'n bron van trots is vir gesinne en binne die Suid -Koreaanse samelewing in die algemeen, en dit is 'n noodsaaklikheid om 'n mens se sosio -ekonomiese posisie in die Suid -Koreaanse samelewing te verbeter.   Suid -Koreane beskou onderwys as die belangrikste dryfveer vir sosiale mobiliteit vir hulself en hul gesin as 'n poort na die Suid -Koreaanse middelklas. Om af te studeer aan 'n topuniversiteit is die uiteindelike merker van prestige, hoë sosio -ekonomiese status, belowende huweliksvooruitsigte en 'n respekvolle loopbaanpad.  Die ingang tot 'n hoër onderwysinstelling lei tot 'n gesogte, veilige en goed betaalde witboordjie by die regering, banke of 'n groot Suid-Koreaanse konglomeraat soos Samsung, Hyundai of LG Electronics.  'n Gemiddelde Suid -Koreaanse kind se lewe draai om opvoeding, aangesien druk om akademies suksesvol te wees, reeds van jongs af diep ingeburger is by kinders in Suid -Korea. Met ongelooflike druk op hoërskoolleerlinge om plekke aan die beste universiteite van die land te verseker, is die institusionele reputasie en alumni -netwerke 'n sterk voorspeller van toekomstige loopbaanvooruitsigte. Die top drie universiteite in Suid -Korea, wat dikwels 'SKY' genoem word, is Seoul National University, Korea University en Yonsei University.   Intense kompetisie vir topgrade en akademiese druk om die topstudent te wees, is op 'n jong ouderdom diep ingeburger in die psige van Suid -Koreaanse studente.  Tog, met net soveel plekke aan die mees gesogte universiteite van die nasies en nog minder plekke by topondernemings, bly baie jongmense teleurgesteld en is hulle dikwels nie bereid om hul visier te laat sak as gevolg van die gevoel dat hulle as onderpresteerders voel nie. Daar is 'n groot kulturele taboe in die Suid-Koreaanse samelewing wat verband hou met diegene wat nie formele universiteitsopleiding behaal het nie, waar diegene wat nie 'n universiteitsgraad het nie, sosiale vooroordele in die gesig staar en deur ander dikwels as tweederangse burgers neergesien word, wat minder werksgeleenthede tot gevolg het, verbetering van u sosio -ekonomiese posisie en vooruitsigte vir die huwelik.  
In 2015 bestee die land 5,1% van sy BBP op alle opvoedingsvlakke-ongeveer 0,8 persentasiepunte bo die gemiddelde van die OESO (4,3%) van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling.  'n Sterk belegging in onderwys, 'n militante strewe na sukses sowel as die passie vir uitnemendheid het die arm arm land gehelp om sy ekonomie die afgelope 60 jaar vinnig uit 'n oorloggeteisterde woestyn te laat groei. 
Internasionale mening oor die Suid -Koreaanse onderwysstelsel is verdeeld. Dit word om verskillende redes geprys, waaronder die relatief hoë toetsuitslae en die groot rol daarvan om die ekonomiese ontwikkeling van Suid -Korea in te stel, wat een van die mees opgeleide arbeidsmag ter wêreld skep.  Die hoogs benydenswaardige akademiese prestasie van Suid -Korea het Britse ministers van onderwys oorreed om hul eie kurrikulums en eksamens aktief op te knap om Korea se militante strewe en passie vir uitnemendheid en hoë opvoedkundige prestasies na te boots.  Voormalige Amerikaanse president, Barack Obama, het ook die land se streng skoolstelsel geprys, waar meer as 80 persent van die Suid -Koreaanse gegradueerdes van die hoërskool na die universiteit gaan.  Die land se hoë universiteitstoelatingskoers het 'n hoogs geskoolde arbeidsmag geskep wat Suid -Korea onder die hoogs opgeleide lande ter wêreld gemaak het met een van die hoogste persentasies van sy burgers wat 'n tersiêre opleiding behaal het.  In 2017 het die land die vyfde posisie behaal met die persentasie van 25 tot 64 -jariges wat met 47,7 persent tersiêre opleiding verwerf het.  Boonop het 69,8 persent van die Suid -Koreane tussen die ouderdomme van 25 en 34 jaar die een of ander graad van tersiêre opleiding voltooi, en baccalaureusgrade word deur 34,2 persent van die Suid -Koreane tussen die ouderdomme van 25 en 64 jaar gehou, die meeste in die OESO.  
Die rigiede en hiërargiese struktuur van die stelsel word gekritiseer omdat dit kreatiwiteit en innovasie verstik   beskryf as intens en 'brutaal' mededingend,  die stelsel word dikwels blameer vir die hoë selfmoordsyfer in die land, veral die groeiende tariewe onder die ouderdomme van 10-19 jaar. Verskeie media skryf die land se hoë selfmoordsyfer toe aan die landwye angs rondom die land se toelatingseksamens, wat die trajek van studente se hele lewens en loopbane bepaal.   Voormalige Suid -Koreaan hagwon onderwyser Se-Woong Koo het geskryf dat die Suid-Koreaanse onderwysstelsel neerkom op kindermishandeling en dat dit 'onmiddellik hervorm en herstruktureer moet word'.  Die stelsel is ook gekritiseer omdat dit in die eerste kwartaal van 2013 'n oormatige aanbod aan universiteitsgegradueerdes veroorsaak het, wat byna 3,3 miljoen Suid -Koreaanse universiteitstudente sonder werk gelei het, wat baie gegradueerdes te veel gekwalifiseer het vir werk wat minder vereis onderwys.  Verdere kritiek is uitgespreek omdat dit 'n tekort aan arbeid in verskillende geskoolde bloukraag- en beroepsberoepe veroorsaak het, aangesien baie mense nie volstaan ​​nie, omdat die negatiewe sosiale stigma wat verband hou met beroepsloopbane en nie 'n universiteitsgraad het nie, steeds diepgewortel bly in Suid-Koreaans samelewing.        
Koreaans is die amptelike taal van Suid -Korea en word deur die meeste taalkundiges as 'n taalisolaat geklassifiseer. Koreaans is nie verwant aan enige Chinese tale nie, hoewel dit 'n aantal woorde bevat wat Chinees van oorsprong is. Boonop gebruik Koreaans wat in Suid -Korea gepraat word, 'n aansienlike aantal leenwoorde uit Engels en ander Europese tale. Koreaans gebruik 'n inheemse skryfstelsel genaamd Hangul, wat in 1446 deur koning Sejong geskep is om 'n maklike alternatief te bied vir die klassieke Chinese Hanja -karakters wat moeilik was om aan te leer en nie goed by die Koreaanse taal pas nie. Suid -Korea gebruik steeds 'n paar Chinese Hanja -karakters op beperkte gebiede, soos gedrukte media en regsdokumentasie.
Die Koreaanse taal in Suid -Korea het 'n standaarddialek bekend as Seoul (na die hoofstad), met nog vier Koreaanse taalgroepe wat oral in die land gebruik word.
Byna alle Suid -Koreaanse studente leer vandag Engels tydens hul opleiding, terwyl sommige ook Japannees of Mandaryns kies. 
Godsdiens in Suid -Korea (sensus van 2015)  
Volgens die resultate van die sensus van 2015 het meer as die helfte van die Suid -Koreaanse bevolking (56,1%) verklaar dat hulle nie verbonde was aan enige godsdienstige organisasies nie.  In 'n opname van 2012 het 52% hulself as 'godsdienstig' verklaar, 31% het gesê dat hulle 'nie godsdienstig' was nie en 15% het hulself as 'oortuig ateïste' geïdentifiseer.  Van die mense wat verbonde is aan 'n godsdienstige organisasie, is die meeste Christene en Boeddhiste. Volgens die 2015 -sensus was 27,6% van die bevolking Christene (19,7% het hulself as Protestante geïdentifiseer, 7,9% as Rooms -Katolieke) en 15,5% was Boeddhiste.  Ander godsdienste sluit in Islam (130 000 Moslems, meestal trekarbeiders uit Pakistan en Bangladesh, maar insluitend ongeveer 35 000 Koreaanse Moslems, ) die tuisgemaakte sekte van Won Boeddhisme, en 'n verskeidenheid inheemse godsdienste, waaronder Cheondoïsme ('n Confucianiserende godsdiens) , Jeungsanism, Daejongism, Daesun Jinrihoe en ander. Godsdiensvryheid word gewaarborg deur die grondwet, en daar is geen staatsgodsdiens nie.  In die algemeen was daar tussen die sensusse van 2005 en 2015 'n geringe afname in die Christendom (van 29% tot 27,6%), 'n skerp afname in die Boeddhisme (van 22,8% tot 15,5%) en 'n styging van die onverbonde bevolking (van 47,2% tot 56,9%). 
Die Christendom is die grootste georganiseerde godsdiens van Suid -Korea, wat meer as die helfte van alle Suid -Koreaanse aanhangers van godsdienstige organisasies uitmaak. Daar is vandag ongeveer 13,5 miljoen Christene in Suid -Korea, ongeveer twee derdes van hulle behoort aan Protestantse kerke, en die res aan die Katolieke Kerk.  Die aantal protestante het gedurende die 1990's en die 2000's gestagneer, maar gedurende die 2010's tot 'n hoogtepunt gestyg. Rooms -Katolieke het aansienlik toegeneem tussen die 1980's en die 2000's, maar het gedurende die 2010's afgeneem.  Die Christendom, anders as in ander Oos -Asiatiese lande, het in die 18de eeu vrugbare grond gevind in Korea, en teen die einde van die 18de eeu het dit 'n groot deel van die bevolking oortuig, aangesien die agteruitgang van die monargie dit ondersteun en die land vir wydverspreid oopmaak proselitisme as deel van 'n verwestigingsprojek. Die swakheid van die Koreaanse Sindo, wat, anders as die Japannese Shinto en die godsdiensstelsel van China, nooit ontwikkel het tot 'n nasionale godsdiens met 'n hoë status nie,  gekombineer met die verarmde toestand van die Koreaanse Boeddhisme (na 500 jaar onderdrukking in die hand van die Joseon -staat , teen die 20ste eeu was dit feitlik uitgesterf) het 'n vrye hand aan Christelike kerke gelaat. Die ooreenkoms van die Christendom met inheemse godsdienstige vertellings is bestudeer as 'n ander faktor wat bygedra het tot die sukses daarvan op die skiereiland.  Die Japannese kolonisasie van die eerste helfte van die 20ste eeu het die identifikasie van die Christendom met die Koreaanse nasionalisme verder versterk, aangesien die Japannese inheemse Koreaanse Sindo in die Nipponiese keiserlike Sjinto ingeneem het wat hulle op die skiereiland probeer vestig het.  Wydverspreide kerstening van die Koreane het plaasgevind tydens die staat Shinto,  na die afskaffing daarvan, en daarna in die onafhanklike Suid -Korea, terwyl die nuutgestigte militêre regering die Christendom ondersteun en probeer het om die inheemse Sindo heeltemal te verdryf.
Onder die Christelike denominasies is presbiterianisme die grootste. Ongeveer nege miljoen mense behoort aan een van die honderd verskillende Presbiteriaanse kerke; die grootste is die HapDong Presbyterian Church, TongHap Presbyterian Church, die Koshin Presbyterian Church. Suid-Korea is ook die tweede grootste nasie wat sendelinge stuur, naas die Verenigde State. 
Boeddhisme is in die 4de eeu aan Korea bekendgestel.  Dit het gou 'n dominante godsdiens geword in die suidoostelike koninkryk Silla, die gebied wat tot dusver die sterkste konsentrasie Boeddhiste in Suid -Korea huisves. In die ander state van die periode van die drie koninkryke, Goguryeo en Baekje, is dit onderskeidelik in 372 en 528 tot staatsgodsdiens gemaak. Dit is later gedurende die grootste deel van die daaropvolgende geskiedenis onderdruk onder die verenigde koninkryk Joseon (1392–1897), wat amptelik 'n streng Koreaanse konfucianisme aanvaar het. Vandag het Suid -Korea ongeveer 7 miljoen Boeddhiste,  waarvan die meeste verbonde is aan die Jogye -orde. Die meeste van die nasionale skatte van Suid -Korea is Boeddhistiese artefakte.
Suid -Korea het 'n universele gesondheidsorgstelsel.  Dit het die wêreld se tweede beste gesondheidsorgstelsel. 
Selfmoord in Suid-Korea is 'n ernstige en wydverspreide probleem, en die land is swak op die wêreldgeluksverslae vir 'n staat met 'n hoë inkomste.  Die selfmoordsyfer was die hoogste in die G20 in 2015 (24,1 sterftes per 100,000 mense). 
Suid -Koreaanse hospitale beskik oor gevorderde mediese toerusting en fasiliteite, wat op die 4de plek is vir MRI -eenhede per capita en 6de vir CT -skandeerders per capita in die OESO.  Dit het ook die OESO se tweede grootste aantal hospitaalbeddens per 1000 mense teen 9.56 beddens.
Die lewensverwagting het vinnig gestyg en Suid -Korea was op die 11de plek in die wêreld op 82,3 jaar deur die WGO in 2015.  Dit het ook die derde hoogste gesondheids aangepaste lewensverwagting ter wêreld. 
Suid -Korea onderhou diplomatieke betrekkinge met meer as 188 lande. Die land is ook lid van die Verenigde Nasies sedert 1991, toe dit op dieselfde tyd as Noord -Korea lid geword het. Op 1 Januarie 2007 was Ban Ki-moon, voormalige minister van buitelandse sake van Suid-Korea, van 2007 tot 2016 as sekretaris-generaal van die VN. ASEAN Plus drie, 'n groot aantal waarnemers, en die Oos -Asia -beraad (EAS).
In November 2009 het Suid -Korea by die OESO -ontwikkelingshulpkomitee aangesluit, wat die eerste keer was dat 'n voormalige land wat hulp ontvang het, as 'n skenkerlid aangesluit het.
Suid-Korea het in November 2010 die G-20-beraad in Seoul aangebied, 'n jaar waarin Suid-Korea en die Europese Unie 'n vryhandelsooreenkoms (FTA) gesluit het om handelshindernisse te verminder. Suid -Korea het in 2014 'n vryhandelsooreenkoms met Kanada en Australië onderteken en in 2015 nog 'n ooreenkoms met Nieu -Seeland.
Beide Noord- en Suid -Korea eis volledige soewereiniteit oor die hele skiereiland en die afgeleë eilande.  Ondanks wedersydse vyandigheid het versoeningspogings voortgegaan sedert die aanvanklike skeiding tussen Noord- en Suid -Korea. Politieke figure soos Kim Koo het gewerk om die twee regerings te versoen, selfs na die Koreaanse Oorlog.  Met jarelange vyandigheid na die Koreaanse oorlog van 1950 tot 1953 het Noord -Korea en Suid -Korea 'n ooreenkoms onderteken om vrede na te streef.  Op 4 Oktober 2007 onderteken Roh Moo-Hyun en Noord-Koreaanse leier Kim Jong-il 'n ooreenkoms van agt punte oor kwessies van permanente vrede, gesprekke op hoë vlak, ekonomiese samewerking, hernuwing van treindienste, snelweg- en lugreise, en 'n gesamentlike Olimpiese gevegspan. 
Ten spyte van die sonskynbeleid en pogings tot versoening, is die vordering bemoeilik deur Noord -Koreaanse missieltoetse in 1993, 1998, 2006, 2009 en 2013. Teen die begin van 2009 was die verhoudings tussen Noord- en Suid -Korea baie gespanne. missiele ontplooi,  beëindig sy vorige ooreenkomste met Suid -Korea,  en dreig Suid -Korea en die Verenigde State om nie in te meng met 'n satellietlanseer wat dit beplan het nie.  Noord- en Suid -Korea is steeds tegnies in oorlog (het nog nooit 'n vredesverdrag ná die Koreaanse oorlog onderteken nie) en deel die sterkste versterkte grens ter wêreld.  Op 27 Mei 2009 het die Noord -Koreaanse media verklaar dat die wapenstilstand nie meer geldig is nie as gevolg van die belofte van die Suid -Koreaanse regering om beslis by die inisiatief vir verspreiding van veiligheid aan te sluit.  Om die spanning tussen die twee nasies verder te bemoeilik en te verskerp, word die sinking van die Suid -Koreaanse oorlogskip Cheonan in Maart 2010 bevestig deur die Suid -Koreaanse regering  wat veroorsaak is deur 'n Noord -Koreaanse torpedo, wat die Noorde ontken . President Lee Myung-bak het in Mei 2010 verklaar dat Seoul alle handel met Noord-Korea sou onderbreek as deel van maatreëls wat hoofsaaklik daarop gemik was om Noord-Korea diplomaties en finansieel terug te slaan, behalwe vir die gesamentlike Kaesong-nywerheidsprojek en humanitêre hulp.  Noord-Korea het aanvanklik gedreig om alle bande te verbreek, die vorige ooreenkoms van nie-aggressie heeltemal op te skort en alle Suid-Koreane uit 'n gesamentlike nywerheidsgebied in Kaesong te verdryf, maar het teruggekeer op sy dreigemente en besluit om sy bande met Suid-Afrika voort te sit Korea. Ondanks die voortgesette bande, het die industriële gebied van Kaesong 'n groot afname in investering en mannekrag gehad as gevolg van hierdie militêre konflik. In Februarie 2016 is die Kaesong -kompleks deur Seoul gesluit in reaksie op die lansering van 'n vuurpyl wat Noord -Korea vroeër die maand  eenparig deur die Verenigde Nasies se veiligheidsraad veroordeel het.  Die verkiesing van president Moon Jae-in in 2017 het 'n verandering in die benadering tot die noorde meegebring, en albei kante het die Suid-Koreaanse Winterspele 2018 as 'n geleentheid vir betrokkenheid gebruik,  met 'n baie senior Noord-Koreaanse politieke afvaardiging gestuur na die wedstryde, tesame met 'n wedersydse besoek deur senior Suid -Koreaanse kabinetslede in die noorde kort daarna. 
Histories het Korea noue betrekkinge met die dinastieë in China gehad, en sommige Koreaanse koninkryke was lede van die Imperial Chinese sytakstelsel.     Die Koreaanse koninkryke het ook voor die Qing -dinastie oor sommige Chinese koninkryke geheers, waaronder die Kitan -mense en die Mantsjoeriërs en het huldeblyke van hulle ontvang.  In die moderne tyd, voor die vorming van Suid -Korea, het Koreaanse onafhanklikheidsvegters tydens die Japannese besetting saam met Chinese soldate gewerk. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Volksrepubliek China egter die Maoïsme omhels terwyl Suid -Korea noue betrekkinge met die Verenigde State gesoek het. Die Volksrepubliek China het Noord -Korea tydens die Koreaanse Oorlog met mannekrag en voorraad bygestaan, en in die nasleep daarvan het die diplomatieke verhouding tussen Suid -Korea en die Volksrepubliek byna heeltemal opgehou. Verhoudings het geleidelik ontdooi en Suid-Korea en die Volksrepubliek China het op 24 Augustus 1992 weer formele diplomatieke betrekkinge gevestig. bestendig sedert 1992. Die Republiek van Korea het die amptelike betrekkinge met die Republiek van China (Taiwan) verbreek nadat hulle amptelike betrekkinge met die Volksrepubliek China verkry het, wat Taiwan se soewereiniteit nie erken nie. 
China het verreweg die grootste handelsvennoot van Suid -Korea geword en 26% van die uitvoer van Suid -Korea in 2016 ter waarde van $ 124 miljard gestuur, asook 'n ekstra uitvoer van $ 32 miljard na Hong Kong.  Suid -Korea is ook China se vierde grootste handelsvennoot, met $ 93 miljard se Chinese invoer in 2016. 
Die Chinese regering se protesoptog teen die ontplooiing van THAAD -verdedigingsraketten in 2017 deur die Amerikaanse weermag in Suid -Korea in reaksie op Noord -Koreaanse missieltoetse, is kommerwekkend dat die tegnologies gevorderde raketverdediging meer algemeen teen China gebruik kan word.  Die betrekkinge tussen die regerings het afgekoel in reaksie daarop dat Suid -Koreaanse kommersiële en kulturele belange in China geteiken is, en Chinese toerisme na Suid -Korea ingeperk is.  Die situasie is grootliks opgelos deur Suid-Korea beduidende militêre toegewings aan China te gee in ruil vir THAAD, insluitend die ontplooiing van geen meer anti-ballistiese missielstelsels in Suid-Korea en nie deelname aan 'n alliansie tussen die Verenigde State en Japan nie. 
Suid-Korea en Rusland neem deel aan die sespartygesprekke oor die kernkwaliteit van Noord-Korea. Die administrasie van Moon Jae-in het hom daarop toegespits om die verbruik van aardgas in Suid-Korea te verhoog. Hierdie planne behels die heropening van dialoog rondom 'n aardgaspypleiding wat uit Rusland sou kom en deur Noord-Korea sou gaan.  In Junie 2018 word president Moon Jae-in die eerste Suid-Koreaanse leier wat in die Russiese parlement spreek.  Op 22 Junie onderteken Moon Jae-in en Poetin 'n dokument vir die stigting van die vryhandelsgebied. 
Korea en Japan het sedert antieke tye moeilike verhoudings gehad, maar ook 'n belangrike kulturele uitruil, met Korea wat die poort tussen Asië en Japan was. Hedendaagse persepsies van Japan word steeds grootliks gedefinieer deur Japan se 35 -jarige kolonisering van Korea in die 20ste eeu, wat in Suid -Korea algemeen as baie negatief beskou word. Japan is vandag Suid -Korea se derde grootste handelsvennoot, met 12% ($ 46 miljard) van die uitvoer in 2016. 
Daar was geen formele diplomatieke bande tussen Suid -Korea en Japan direk na onafhanklikheid aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945 nie. Suid -Korea en Japan het uiteindelik die Verdrag oor Basiese Betrekkinge tussen Japan en die Republiek van Korea in 1965 onderteken om diplomatieke bande te sluit. Daar heers 'n hewige anti-Japannese sentiment in Suid-Korea weens 'n aantal ongeskikte Japannese-Koreaanse geskille, waarvan baie voortspruit uit die tydperk van Japannese besetting na die Japannese anneksasie van Korea. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het meer as 100,000 Koreane in die Keiserlike Japanse leër gedien.   Koreaanse vroue is gedwing en gedwing om die keiserlike Japanse leër te dien as seksuele slawe, troosvroue genoem, in beide Korea en deur die hele Japanse oorlogsfront.    
Jarelange kwessies soos Japannese oorlogsmisdade teen Koreaanse burgerlikes, die negatiewese herskryf van Japannese handboeke oor Japannese gruweldade tydens die Tweede Wêreldoorlog, die territoriale geskille oor die Liancourt-rotse, in Suid-Korea bekend as 'Dokdo' en in Japan as 'Takeshima' ,  en besoeke deur Japannese politici aan die Yasukuni-heiligdom, ter ere van die Japannese mense (burgerlikes en weermag) wat tydens die oorlog gedood is, is steeds besig om Koreaanse-Japannese betrekkinge te benadeel. Die Liancourt -rotse was die eerste Koreaanse gebiede wat met geweld in 1905 deur Japan gekoloniseer is. Alhoewel dit in 1951 saam met die res van sy gebied weer na Korea teruggestuur is met die ondertekening van die Verdrag van San Francisco, het Japan nie teruggehou op sy eise nie dat die Liancourt -rotse Japannese gebied is.  In reaksie op die destydse premier Junichiro Koizumi se besoeke aan die Yasukuni-heiligdom, het die voormalige president Roh Moo-hyun alle beraadssprekings tussen Suid-Korea en Japan in 2009 opgeskort.  Uiteindelik is 'n beraad tussen die leiers van die nasies gehou 9 Februarie 2018 tydens die Koreaanse Winterspele.  Suid -Korea het die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) gevra om die Japannese Rising Sun Flag uit die Somerspele 2020 in Tokio te verbied,   en die IOK het in 'n verklaring gesê: "Sportstadions moet vry wees van enige politieke demonstrasie. As daar kommer is tydens wedstryde, kyk ons ​​dit van geval tot geval. " 
Die Europese Unie (EU) en Suid -Korea is belangrike handelsvennote, wat jare lank onderhandel het oor 'n vryhandelsooreenkoms sedert Suid -Korea in 2006 as 'n prioriteitsvrye VN -vennoot aangewys is. Die vryhandelsooreenkoms is in September 2010 goedgekeur en het in werking getree op 1 Julie 2011.  Suid -Korea is die tiende grootste handelsvennoot van die EU, en die EU het Suid -Korea se vierde grootste uitvoerbestemming geword. Die handel in die EU met Suid -Korea het in 2015 die € 90 miljard oorskry en het 'n jaarlikse gemiddelde groeikoers van 9,8% tussen 2003 en 2013 beleef. 
Die EU is sedert 1962 die grootste grootste buitelandse belegger in Suid -Korea en was verantwoordelik vir bykans 45% van alle instroom van FDI na Korea in 2006. Nietemin het EU -ondernemings aansienlike probleme met die toegang tot en bedrywighede in die Suid -Koreaanse mark weens streng standaarde en toetsvereistes vir produkte en dienste wat dikwels handelshindernisse veroorsaak. Sowel in sy gereelde bilaterale kontak met Suid -Korea as deur sy vryhandelsooreenkoms met Korea, probeer die EU hierdie situasie verbeter. 
Die noue verhouding het direk na die Tweede Wêreldoorlog begin, toe die Verenigde State Korea vir drie jaar (hoofsaaklik in die Suide, met die Sowjetunie wat in Noord -Korea betrokke was) tydelik na Japan beheer het. By die aanvang van die Koreaanse Oorlog in 1950, is Amerikaanse magte gestuur om te verdedig teen 'n inval van Noord -Korea in die Suide, en daarna as die grootste bydraer van VN -troepe geveg. Die deelname van die Verenigde State was van kritieke belang om die nabye nederlaag van die Republiek Korea deur noordelike magte te voorkom, asook om terug te veg vir die gebiedswins wat die Suid -Koreaanse land vandag bepaal.
Na die wapenstilstand het Suid -Korea en die VSA ingestem tot 'n 'wedersydse verdedigingsverdrag', waaronder 'n aanval op beide partye in die Stille Oseaan -gebied 'n reaksie van albei sou oproep.  In 1967 verplig Suid -Korea die wedersydse verdedigingsverdrag deur 'n groot gevegstroepkontingent te stuur om die Verenigde State in die Viëtnam -oorlog te ondersteun. Die VSA het meer as 23 000 troepe wat in Suid -Korea gestasioneer is, waaronder die Amerikaanse agtste weermag, die sewende lugmag en die Amerikaanse vlootmagte Korea. Die twee nasies het sterk ekonomiese, diplomatieke en militêre bande, hoewel hulle soms verskil het oor die beleid ten opsigte van Noord -Korea en met betrekking tot sommige van Suid -Korea se industriële aktiwiteite wat raket- of kerntegnologie gebruik. Daar was ook 'n sterk anti-Amerikaanse sentiment gedurende sekere tydperke, wat in die moderne tyd grootliks gematig is. 
Die twee nasies deel ook 'n noue ekonomiese verhouding, met die VSA wat Suid-Korea se tweede grootste handelsvennoot is, wat in 2016 $ 66 miljard se uitvoer ontvang het.  In 2007 het 'n vryhandelsooreenkoms bekend as die Republiek Korea-Verenigde State van Amerika vryhandel Ooreenkoms (KORUS FTA) is onderteken tussen Suid -Korea en die Verenigde State, maar die formele implementering daarvan is herhaaldelik vertraag, in afwagting van goedkeuring deur die wetgewende liggame van die twee lande. Op 12 Oktober 2011 het die Amerikaanse kongres die langdurige handelsooreenkoms met Suid-Korea aangeneem.  Dit het op 15 Maart 2012 in werking getree. 
Onopgeloste spanning met Noord -Korea het Suid -Korea daartoe gelei om 2,6% van sy BBP en 15% van alle staatsuitgawes aan sy weermag toe te ken (regeringsaandeel van die BBP: 14,967%), terwyl die verpligte diensplig vir mans gehandhaaf word.  Gevolglik het Suid -Korea die sewende grootste aantal aktiewe troepe ter wêreld (599,000 in 2018), die wêreld se grootste aantal reservetroepe (3,100,000 in 2018)  en die tiende grootste verdedigingsbegroting. Vanaf 2019 het Suid -Korea 'n verdedigingsbegroting van $ 43,1 miljard. Die Suid -Koreaanse weermag is ingedeel as die 6de magtigste militêre mag ter wêreld vanaf 2020. 
Die Suid -Koreaanse weermag bestaan ​​uit die weermag (ROKA), die vloot (ROKN), die lugmag (ROKAF) en die marinekorps (ROKMC) en reserwemagte.  Baie van hierdie magte is naby die Koreaanse gedemilitariseerde sone gekonsentreer. Alle Suid -Koreaanse mans moet grondwetlik in die weermag dien, gewoonlik 18 maande. Vorige uitsonderings vir Suid -Koreaanse burgers van gemengde ras geld nie meer sedert 2011. 
Benewens die manlike diensplig in die soewereine weermag van Suid -Korea, word 1,800 Koreaanse mans elke jaar gekies om 18 maande in die KATUSA -program te dien om die Amerikaanse magte Korea (USFK) verder uit te brei.  In 2010 bestee Suid-Korea 68 1.68 triljoen in 'n kosteverdelingsooreenkoms met die VSA om begrotingsondersteuning aan die Amerikaanse magte in Korea te bied, bo en behalwe die .6 29.6 biljoen begroting vir sy eie weermag.
Die Suid -Koreaanse weermag het 2 500 tenks in werking, insluitend die K1A1 en K2 Black Panther, wat die ruggraat vorm van die gemeganiseerde pantser- en infanteriemagte van die Suid -Koreaanse weermag. 'N Groot arsenaal van baie artilleriestelsels, waaronder 1700 selfaangedrewe K55- en K9 Thunder-houwitsers en 680 helikopters en UAV's van verskillende soorte, word saamgestel om ekstra vuur, verkenning en logistieke ondersteuning te bied. Suid-Korea se kleiner, maar meer gevorderde artilleriemag en 'n wye verskeidenheid verkenningsplatforms in die lug is 'n sleutelrol in die onderdrukking van die batterye van Noord-Korea se groot artilleriemag, wat meer as 13.000 artilleriestelsels bedryf wat in verskillende versterkings- en mobiliteitstoestande ontplooi is. 
Die Suid-Koreaanse vloot het sy eerste groot transformasie in 'n blou-water-vloot gemaak deur die vorming van die Strategic Mobile Fleet, wat 'n gevegsgroep van Chungmugong Yi Sun-sin-klasvernietigers insluit, 'n amfibiese aanvalskip van die Dokdo-klas, AIP-aangedrewe tipe 214 duikbote en vernietigers van koning Sejong die groot klas, wat toegerus is met die nuutste basislyn van die Aegis-vlootverdedigingstelsel waarmee die skepe gelyktydig verskeie kruisraketten en ballistiese missiele kan opspoor en vernietig, wat 'n integrale deel uitmaak van die inheemse sambreel van die missielverdediging in Suid-Korea. teen die missielbedreiging van die Noord -Koreaanse weermag. 
Die Suid-Koreaanse lugmag bedryf 840 vliegtuie, wat dit die negende grootste lugmag ter wêreld maak, insluitend verskillende soorte gevorderde vegters soos F-15K, sterk aangepaste KF-16C/D,  en die inheemse T-50 Golden Eagle, [305 ]  ondersteun deur goed onderhoude vloote van ouer vegvliegtuie soos F-4E en KF-5E/F wat nog steeds die lugmag effektief bedien saam met die meer moderne vliegtuie. In 'n poging om sterkte te kry in terme van nie net getalle nie, maar ook moderniteit, sal die inbedryfstelling van vier Boeing 737 AEW & ampC -vliegtuie, onder Project Peace Eye vir gesentraliseerde intelligensie -insameling en -analise op 'n moderne slagveld, die vermoë van die vegters en ander ondersteuningsvliegtuie verbeter om hul missies met bewustheid en presisie uit te voer.
In Mei 2011 het Korea Aerospace Industries Ltd., die grootste vliegtuigvervaardiger van Suid-Korea, 'n ooreenkoms van $ 400 miljoen onderteken om 16 T-50 Golden Eagle-afrigtersvliegtuie aan Indonesië te verkoop, wat Suid-Korea die eerste land in Asië maak wat supersoniese jets uitvoer. 
Suid -Korea het van tyd tot tyd sy troepe oorsee gestuur om Amerikaanse magte by te staan. Dit het deelgeneem aan die meeste groot konflikte waaroor die Verenigde State die afgelope 50 jaar betrokke was. Suid -Korea het 325 517 troepe gestuur om saam met Amerikaanse, Australiese, Filippynse, Nieu -Seelandse en Suid -Viëtnamese soldate in die Viëtnam -oorlog te veg, met 'n pieksterkte van 50,000.  In 2004 het Suid-Korea 3 300 troepe van die Zaytun-afdeling gestuur om te help met die heropbou in Noord-Irak, en was dit die derde grootste bydraer in die koalisiemagte, net na die VSA en Brittanje.  Vanaf 2001 het Suid -Korea tot dusver 24 000 troepe in die Midde -Ooste -gebied ontplooi om die oorlog teen terrorisme te ondersteun. 'N Verdere 1 800 is sedert 2007 ontplooi om die VN se vredesmagte in Libanon te versterk.
Verenigde State kontingent
Die Verenigde State het 'n groot aantal troepe gestasioneer om Suid -Korea te verdedig. Daar is ongeveer 28 500 Amerikaanse militêre personeel in Suid -Korea gestasioneer,  die meeste van hulle doen een jaar onbegeleide toere. Die Amerikaanse troepe, wat hoofsaaklik grond- en lugeenhede is, is toegewys aan USFK en hoofsaaklik aan die agtste Amerikaanse weermag van die Amerikaanse weermag en sewende lugmag van die Amerikaanse lugmag. Hulle is gestasioneer in installasies in Osan, Kunsan, Yongsan, Dongducheon, Sungbuk, Camp Humphreys en Daegu, asook op Camp Bonifas in die DMZ Joint Security Area.
'N Volledig funksionerende VN -bevel is bo -aan die bevel van alle magte in Suid -Korea, insluitend die Amerikaanse magte en die hele Suid -Koreaanse weermag - as 'n skielike eskalasie van oorlog tussen Noord- en Suid -Korea sou plaasvind neem beheer oor die Suid -Koreaanse weermag in alle militêre en paramilitêre bewegings. Daar is 'n langtermyn ooreenkoms tussen die Verenigde State en Suid-Korea dat Suid-Korea uiteindelik die voortou moet neem vir sy eie verdediging. Hierdie oorgang na 'n Suid -Koreaanse bevel was traag en dikwels uitgestel, hoewel dit tans in die vroeë 2020's sou plaasvind. 
Manlike burgers wat weier of weier om militêre dienste te onderneem weens gewetensbeswaar, word gewoonlik in die gevangenis gesit, met meer as 600 individue wat op 'n gegewe tydstip meer as die res van die wêreld saamgevoeg word.  Die oorgrote meerderheid hiervan is jongmanne uit die Christelike denominasie van Jehovah se Getuies.  Sien diensplig in Suid -Korea. In 'n hofuitspraak van 2018 is gewetensbeswaardes egter toegelaat om militêre diens te verwerp. 
Die gemengde ekonomie van Suid-Korea    beklee die 10de nominale  en die 13de koopkragpariteit BBP in die wêreld, wat dit as een van die G-20 groot ekonomieë identifiseer. Dit is 'n ontwikkelde land met 'n hoë-inkomste-ekonomie en is die mees geïndustrialiseerde lidland van die OESO. Suid -Koreaanse handelsmerke soos LG Electronics en Samsung is internasionaal bekend en het Suid -Korea se reputasie opgedoen vir die kwaliteit elektronika en ander vervaardigde goedere. 
Die massiewe investering in onderwys het die land van massale analfabetisme na 'n groot internasionale tegnologiese kragpunt geneem. Die land se nasionale ekonomie baat by 'n hoogs geskoolde arbeidsmag en is een van die mees opgeleide lande ter wêreld met een van die hoogste persentasies van die burgers wat 'n tersiêre opleiding het.  Die ekonomie van Suid-Korea was een van die snelgroeiendste ter wêreld van die vroeë 1960's tot die laat 1990's, en was nog steeds een van die snelgroeiende ontwikkelde lande in die 2000's, saam met Hong Kong, Singapoer en Taiwan, die ander drie Asiatiese tiere.  Dit was die vinnigste styging in die gemiddelde BBP per capita in die wêreld tussen 1980 en 1990.  Suid -Koreane verwys na hierdie groei as die Miracle on the Han River.  Die Suid-Koreaanse ekonomie is sterk afhanklik van internasionale handel, en in 2014 was Suid-Korea die vyfde grootste uitvoerder en die sewende grootste invoerder ter wêreld.
Ondanks die hoë groeipotensiaal en die skynbare strukturele stabiliteit van die Suid -Koreaanse ekonomie, ly die land skade aan sy kredietgradering op die aandelemark weens die strydlustigheid van Noord -Korea in tye van diep militêre krisisse, wat 'n nadelige uitwerking op die Suid -Koreaanse finansiële markte het.   Die Internasionale Monetêre Fonds komplimenteer die veerkragtigheid van die Suid -Koreaanse ekonomie teen verskillende ekonomiese krisisse, met verwysing na lae staatskuld en hoë fiskale reserwes wat vinnig gemobiliseer kan word om finansiële noodgevalle aan te spreek.  Alhoewel dit ernstig benadeel is deur die Asiatiese ekonomiese krisis van die laat 1990's, het die Suid -Koreaanse ekonomie 'n vinnige herstel behaal en daarna sy BBP verdriedubbel. 
Verder was Suid -Korea een van die min ontwikkelde lande wat tydens die wêreldwye finansiële krisis 'n resessie kon vermy.  Sy ekonomiese groeikoers het in 2010 6,2 persent bereik (die vinnigste groei vir agt jaar na beduidende groei met 7,2 persent in 2002),  'n skerp herstel van ekonomiese groeikoerse van 2,3% in 2008 en 0,2% in 2009, toe die wêreldwye finansiële krisis toeslaan. Die werkloosheidsyfer in Suid -Korea bly ook laag in 2009, op 3,6%. 
Die volgende lys bevat die grootste Suid -Koreaanse ondernemings volgens inkomste in 2017, wat almal genoteer is as deel van die Fortune Global 500:
0 2. Hyundai motor Seoel 80,701 4,659 148,092
0 3. SK Holdings Seoel 72,579 659 85.332
0 4. Korea se elektriese krag Naju 51,500 6,074 147,265
0 5. LG Electronics Seoel 47,712 66 31,348
0 7. Kia Motors Seoel 45,425 2,373 42,141
0 8. Hanwha Seoel 40,606 423 128,247
0 10. Hyundai Mobis Seoel 32,972 2,617 34,541
0 11. Samsung lewensversekering Seoel 26,222 1,770 219,157
0 12. Lotte Shopping Seoel 25,444 144 34,710
0 13. Samsung C en amp Seoel 24,217 92 36,816
0 14. LG Display Seoel 22,840 781 20,606
0 15. GS Caltex Seoel 22,207 1,221 15,969
Vervoer, energie en infrastruktuur
Suid-Korea het 'n tegnologies gevorderde vervoernetwerk wat bestaan ​​uit hoëspoed-spoorweë, snelweë, busroetes, veerdienste en lugroetes wat dwarsdeur die land loop. Korea Expressway Corporation bedryf die tolpaaie en diensgeriewe onderweg.
Korail bied gereelde treindienste aan al die groot Suid -Koreaanse stede. Twee spoorlyne, Gyeongui en Donghae Bukbu Line, na Noord -Korea word nou weer verbind. Die Koreaanse hoëspoedspoorstelsel, KTX, lewer hoëspoeddiens langs Gyeongbu en Honam Line. Groot stede, waaronder Seoul, Busan, Incheon, Daegu, Daejeon en Gwangju, het stedelike snelvervoerstelsels.  Express -busterminale is in die meeste stede beskikbaar. 
Suid -Korea se hoofpoort en grootste lughawe is die Internasionale Lughawe Incheon, wat in 2016 58 miljoen passasiers bedien.  Ander internasionale lughawens sluit in Gimpo, Busan en Jeju. Daar is ook baie lughawens wat as deel van die infrastruktuurboom gebou is, maar skaars gebruik word.  Daar is ook baie helikopterbane. 
Die nasionale lugdiens, Korean Air, het meer as 26 800 000 passasiers bedien, waaronder byna 19 000 000 internasionale passasiers in 2016.  As 'n tweede vervoerder bedien Asiana Airlines ook binnelandse en internasionale verkeer. Gesamentlik bedien Suid -Koreaanse lugrederye 297 internasionale roetes.  Kleiner lugrederye, soos Jeju Air, bied binnelandse diens met laer tariewe. 
Suid-Korea is vanaf 2010 [update] die vyfde grootste kernkragprodusent ter wêreld en die tweede grootste in Asië.  Kernkrag in Suid-Korea lewer 45% van die elektrisiteitsproduksie, en navorsing is baie aktief om ondersoek in te stel na 'n verskeidenheid gevorderde reaktore, waaronder 'n klein modulêre reaktor, 'n vloeistof-metaal vinnige/transmutasie reaktor en 'n hoë temperatuur waterstofopwekking ontwerp. Brandstofproduksie en afvalhanteringstegnologieë is ook plaaslik ontwikkel. Dit is ook 'n lid van die ITER -projek. 
Suid -Korea is 'n opkomende uitvoerder van kernreaktors en het ooreenkomste met die VAE gesluit om vier gevorderde kernreaktors te bou en in stand te hou,  met Jordanië vir 'n navorsingskernreaktor,   en met Argentinië vir die bou en herstel van swaarwater kernreaktors.   Vanaf 2010 [update] is Suid -Korea en Turkye onderhandel oor die bou van twee kernreaktors.  Suid-Korea berei ook voor om 'n bod op die bou van 'n ligwater-kernreaktor vir Argentinië voor te berei. 
Suid -Korea mag nie uraan verryk of tradisionele uraanverrykingstegnologie op sy eie ontwikkel nie, weens Amerikaanse politieke druk,  anders as die meeste groot kernmagte soos Japan, Duitsland en Frankryk, mededingers van Suid -Korea in die internasionale kernmark . Hierdie belemmering vir die inheemse kernindustrie -onderneming van Suid -Korea het af en toe diplomatieke rye tussen die twee bondgenote veroorsaak. Hoewel Suid-Korea suksesvol is in die uitvoer van sy elektrisiteitsopwekkende kerntegnologie en kernreaktors, kan dit nie voordeel trek uit die mark vir kernverrykingfasiliteite en raffinaderye nie, wat verhinder dat dit sy uitvoernis verder uitbrei. Suid -Korea het unieke tegnologieë soos pyroverwerking gesoek om hierdie struikelblokke te omseil en 'n meer voordelige mededinging te bekom.  Die VSA was onlangs versigtig vir Suid -Korea se ontluikende kernprogram, wat volgens Suid -Korea slegs vir burgerlike gebruik sal wees. 
Suid -Korea is die derde hoogste posisie in Asië in die Wêreld Ekonomiese Forum se netwerkgereedheidsindeks (NRI) na onderskeidelik Singapoer en Hong Kong - 'n aanduiding vir die bepaling van die ontwikkelingsvlak van 'n land se inligting- en kommunikasietegnologie. Suid -Korea was algeheel nommer 10 in die 2014 NRI -posisie, teenoor 11 in 2013. 
In 2016 het 17 miljoen buitelandse toeriste Suid -Korea besoek   Met toenemende toeristevooruitsigte, veral uit die buiteland buite Asië, het die Suid -Koreaanse regering 'n doelwit gestel om 20 miljoen buitelandse toeriste per jaar teen 2017 te lok. [355 ]
Suid -Koreaanse toerisme word deur baie faktore aangedryf, waaronder die prominensie van die Koreaanse popkultuur, soos Suid -Koreaanse popmusiek en televisiedramas, bekend as die Korean Wave of (Hallyu), het in Oos -Asië gewild geword. Die Hyundai Research Institute het berig dat die Koreaanse Wave 'n direkte impak het op die aanmoediging van direkte buitelandse beleggings na die land deur die vraag na produkte en die toerismebedryf.  Onder die lande in Oos-Asië was China die ontvanklikste en belê 1,4 miljard in Suid-Korea, met 'n groot deel van die investering in sy dienstesektor, 'n sewevoudige toename van 2001. Volgens 'n ontleding van die ekonoom Han Sang-Wan, 'n 1 'n toename in die uitvoer van Koreaanse kultuurinhoud verhoog die uitvoer van verbruikersgoedere met 0,083 %, terwyl 'n toename van 1 % in die uitvoer van Koreaanse pop -inhoud na 'n land 'n toename in toerisme van 0,019 persent oplewer. 
Suid -Koreaanse nasionale pensioenstelsel
Die Suid -Koreaanse pensioenstelsel is geskep om voordele te bied aan persone wat oud word, gesinne en persone wat met die dood van hul primêre broodwinner dood is, en om die welsynstaat van die nasies te stabiliseer.  Die pensioenstelselstruktuur van Suid-Korea is hoofsaaklik gebaseer op belasting en is inkomsteverwant. In 2007 was daar altesaam 18 367 000 versekerde individue met slegs ongeveer 511 000 persone uitgesluit van verpligte bydrae.  Die huidige pensioenstelsel is verdeel in vier kategorieë wat voordele aan deelnemers uitdeel deur middel van nasionale, militêre personeel, regerings- en privaatonderwyserpensioenskemas.  Die nasionale pensioenskema is die primêre welsynsstelsel wat toelaes aan die meerderheid persone bied. In aanmerking kom vir die nasionale pensioenskema is nie afhanklik van inkomste nie, maar van ouderdom en woonplek, waar diegene tussen 18 en 59 jaar gedek word.  Enigeen wat jonger as 18 is, is afhanklik van iemand wat gedek is of onder 'n spesiale uitsluiting is, waar hulle toegelaat word om alternatiewe bepalings.  Die nasionale pensioenskema is verdeel in vier kategorieë van versekerde persone-die op die werkplek gebaseerde versekerde, die individueel versekerde, die vrywillig versekerde en die vrywillig en deurlopend versekerde.
Werknemers tussen 18 en 59 jaar word gedek onder die werkplekgebaseerde pensioenskema en dra 4,5% van hul bruto maandelikse inkomste by.  Die nasionale pensioen dek werknemers wat werk in ondernemings wat vyf of meer werknemers, vissers, boere en selfstandiges in landelike sowel as stedelike gebiede in diens het. Werkgewers word ook gedek onder die werkplekgebaseerde pensioenskema en help om hul werknemers se verpligte bydrae van 9% te dek deur die oorblywende 4,5% te voorsien.  Almal wat nie in diens is nie, van 60 jaar of ouer, en uitgesluit deur artikel 6 van die Nasionale Pensioenwet  maar van die ouderdomme tussen 18 en 59 jaar, word gedek onder die individueel versekerde pensioenskema.  Persone wat deur die individueel versekerde pensioenskema gedek word, dra self die hele 9% -bydrae. Vrywillig versekerde persone word nie onderworpe aan verpligte dekking nie, maar kan dit wel kies. Hierdie kategorie bestaan ​​uit pensioenarisse wat vrywillig kies om bykomende voordele te hê, individue onder die ouderdom van 27 sonder inkomste, en individue wie se eggenote onder 'n openbare welsynsstelsel gedek is, hetsy militêre, regerings- of privaatonderwyserpensioen.  Net soos die individueel versekerde persone, is dit ook hulle wat die volle bedrag van die bydrae dek. Vrywillig en deurlopend versekerde bestaan ​​uit individue van 60 jaar wat die minimum versekerde tydperk van 20 jaar wil nakom om vir ouderdomspensioenvoordele in aanmerking te kom.  Sonder die werkplekgebaseerde versekerde persone, dek al die ander versekerde persoonlik hul eie bydrae van 9%. 
Suid-Korea se ouderdomspensioenskema dek individue van 60 jaar of ouer vir die res van hul lewe, solank hulle vooraf aan die minimum 20 jaar nasionale pensioendekking voldoen het.  Persone met 'n minimum van 10 jaar wat onder die nasionale pensioenskema gedek is en wat 60 jaar oud is, kan onder 'n 'verlaagde ouderdomspensioen'-skema gedek word. Daar is ook 'n 'aktiewe ouderdomspensioen'-skema wat persone tussen die ouderdomme van 60 tot 65 jaar dek wat aktiwiteite met verdienste verdien. Persone van 55 jaar en jonger as 60 wat nie besig is met aktiwiteite wat verdien word nie, kan onder die 'vroeë ouderdomspensioen'-skema gedek word.  Ongeveer 60% van alle Koreaanse ouderlinge, 65 jaar en ouer, het 'n voordeel van 5% van hul gemiddelde inkomste uit die verlede teen 'n gemiddelde van 90 000 Koreaanse won (KRW).  Basiese ouderdomspensioenskemas dek persone van 65 jaar wat onder 'n bedrag verdien wat deur die presidensiële bevel vasgestel is. In 2010 was die plafon 700 000 KRW vir 'n enkele individu en 1,120,000 vir 'n paartjie, gelykstaande aan ongeveer $ 600,00 en $ 960,00. 
Wetenskaplike en tegnologiese ontwikkeling in die Suid -Korea het aanvanklik nie grootliks plaasgevind as gevolg van dringender sake soos die verdeling van Korea en die Koreaanse oorlog wat onmiddellik na sy onafhanklikheid plaasgevind het nie. Dit was eers in die 1960's onder die diktatuur van Park Chung-hee, waar die ekonomie van Suid-Korea vinnig gegroei het uit industrialisasie en die Chaebol-korporasies soos Samsung en LG. Sedert die industrialisering van die Suid-Korea se ekonomie, het Suid-Korea sy fokus geplaas op tegnologie-gebaseerde korporasies, wat deur die regering ondersteun word deur infrastruktuurontwikkelings. Suid -Koreaanse korporasies Samsung en LG was in die eerste kwartaal van 2012 onderskeidelik die eerste en derde grootste selfoonondernemings ter wêreld.  Na raming besit 90% van die Suid -Koreane 'n selfoon.  Afgesien van die oproep/oproepe en sms -boodskappe, word selfone in die land wyd gebruik om na digitale multimedia -uitsaaiwese (DMB) te kyk of om webwerwe te kyk.  Meer as een miljoen DMB -fone is verkoop en die drie groot verskaffers van draadlose kommunikasie, SK Telecom, KT en LG U+, bied dekking in alle groot stede en ander gebiede. Suid -Korea het die vinnigste internet -aflaaisnelheid ter wêreld  met 'n gemiddelde aflaaisnelheid van 25,3 Mbit/s. 
Suid -Korea lei die OESO in gegradueerdes in wetenskap en ingenieurswese.  Van 2014 tot 2019 was die land die eerste plek onder die mees innoverende lande in die Bloomberg Innovation Index.     Boonop staan ​​Suid -Korea vandag ook bekend as 'n Launchpad van 'n volwasse mobiele mark, waar ontwikkelaars voordeel kan trek uit 'n mark waar daar baie min tegnologiese beperkings bestaan. Daar is 'n groeiende neiging tot uitvindings van nuwe soorte media of programme, wat gebruik maak van die 4G- en 5G -internetinfrastruktuur in Suid -Korea. Suid -Korea het vandag die infrastruktuur om 'n digtheid van bevolking en kultuur te bereik wat die vermoë het om 'n sterk plaaslike besondersheid te skep. 
Na die kuberaanvalle in die eerste helfte van 2013, waardeur die regering, nuusmedia, televisiestasie en bankwebwerwe in die gedrang gekom het, het die nasionale regering hom daartoe verbind om 5 000 nuwe kundiges op die gebied van kuberveiligheid teen 2017 op te lei. Die Suid-Koreaanse regering blameer Noord-Korea vir hierdie aanvalle , asook voorvalle wat in 2009, 2011 en 2012 plaasgevind het, maar Pyongyang ontken die beskuldigings. 
Einde September 2013 is 'n rekenaarveiligheidskompetisie gesamentlik geborg deur die ministerie van verdediging en die nasionale intelligensiediens aangekondig. Die wenners is op 29 September 2013 aangekondig en het 'n totale pryspoel van 80 miljoen won (US $ 74,000) gedeel. 
Die regering van Suid-Korea handhaaf 'n wye benadering tot die regulering van spesifieke aanlyninhoud en lê 'n aansienlike mate van sensuur op verkiesingsverwante gesprekke en op baie webwerwe wat die regering as subversief of sosiaal skadelik ag.  
Suid-Korea het sedert 1992 10 satelliete gestuur, wat almal buitelandse vuurpyle en oorsese lanseerders gebruik, veral Arirang-1 in 1999, en Arirang-2 in 2006 as deel van sy ruimtevaartvennootskap met Rusland.  Arirang-1 het in 2008 in die ruimte verlore gegaan, na nege jaar in diens. 
In April 2008 word Yi So-yeon die eerste Koreaan wat in die ruimte vlieg, aan boord van die Russiese Soyuz TMA-12.  
In Junie 2009 is die eerste ruimtehawe van Suid-Korea, Naro Space Center, voltooi in Goheung, Jeollanam-do.  Die bekendstelling van Naro-1 in Augustus 2009 het 'n mislukking tot gevolg gehad.  Die tweede poging in Junie 2010 was ook onsuksesvol.  Die derde bekendstelling van die Naro 1 in Januarie 2013 was egter suksesvol.  Die regering beplan om Naro-2 teen die jaar 2018 te ontwikkel. 
Suid -Korea se pogings om 'n inheemse ruimtelanseervoertuig te bou, is bederf weens volgehoue ​​politieke druk van die Verenigde State, wat dekades lank Suid -Korea se inheemse vuurpyl- en missielontwikkelingsprogramme  belemmer het uit vrees vir hul moontlike verband met klandestiene militêre ballistiese missielprogramme, wat Korea baie keer daarop aangedring het, oortree nie die navorsings- en ontwikkelingsriglyne soos bepaal deur die ooreenkomste tussen Amerika en Korea oor die beperking van Suid-Koreaanse rakettegnologie-navorsing en -ontwikkeling nie.  Suid -Korea het die hulp van buitelandse lande soos Rusland gevra deur middel van MTCR -verbintenisse om sy beperkte binnelandse vuurpyltegnologie aan te vul. Die twee mislukte KSLV-I-lanseervoertuie was gebaseer op die Universal Rocket Module, die eerste fase van die Russiese Angara-vuurpyl, gekombineer met 'n soliede tweede fase wat deur Suid-Korea gebou is.
Robotika is sedert 2003 op die lys van die belangrikste nasionale R & ampD-projekte in Korea opgeneem.  In 2009 het die regering planne aangekondig om parke met 'n robot-tema in Incheon en Masan te bou met 'n mengsel van openbare en private befondsing. 
In 2005 het Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) die tweede wandelende humanoïde robot ter wêreld, HUBO, ontwikkel. 'N Span in die Korea Institute of Industrial Technology het in Mei 2006 die eerste Koreaanse Android, EveR-1, ontwikkel.  EveR-1 is opgevolg deur meer komplekse modelle met verbeterde beweging en visie.  
Planne om robotassistente te onderrig wat Engels onderrig het om die tekort aan onderwysers te vergoed, is in Februarie 2010 aangekondig, en die robotte is teen 2013 by die meeste kleuterskole en kleuterskole ingerig.  Robotte word ook in die vermaaklikheidsektor ingesluit. Koreaanse robotspelfees word sedert 2004 elke jaar gehou om wetenskap en robottegnologie te bevorder. 
Sedert die tagtigerjare het die Koreaanse regering belê in die ontwikkeling van 'n binnelandse biotegnologiebedryf, en die sektor sal na raming tot $ 6,5 miljard teen 2010 groei.  Die mediese sektor is verantwoordelik vir 'n groot deel van die produksie, insluitend die vervaardiging van hepatitis. entstowwe en antibiotika.
Onlangs het navorsing en ontwikkeling in genetika en kloning al hoe meer aandag gekry, met die eerste suksesvolle kloning van 'n hond, Snuppy (in 2005), en die kloning van twee wyfies van 'n bedreigde spesie grys wolwe deur die Seoul National University in 2007. 
Die vinnige groei van die bedryf het gelei tot beduidende leemtes in die regulering van etiek, soos beklemtoon is deur die wetenskaplike wangedrag wat Hwang Woo-Suk betref. 
Sedert laat 2020 vervaardig SK Bioscience Inc. 'n groot deel van die Oxford – AstraZeneca COVID-19-entstof vir wêreldwye verspreiding deur die COVAX-fasiliteit onder die WHO-hospies. 'N Onlangse ooreenkoms met Novavax brei sy produksie vir 'n tweede entstof uit tot 40 miljoen dosisse in 2022, met 'n belegging van $ 450 miljoen in plaaslike en oorsese fasiliteite. 
Suid -Korea deel sy tradisionele kultuur met Noord -Korea, maar die twee Korea's het sedert die skeiding van die skiereiland in 1945 afsonderlike hedendaagse kultuurvorme ontwikkel. Dit was histories, hoewel die kultuur van Korea sterk beïnvloed is deur dié van die naburige China, maar dit het dit egter reggekry om 'n unieke kulturele identiteit te ontwikkel wat verskil van die groter buurman.  Die ryk en lewendige kultuur daarvan het 19 UNESCO ontasbare kulturele erfenisse van die mensdom agtergelaat, die derde grootste ter wêreld, saam met 12 wêrelderfenisgebiede. Die Suid -Koreaanse ministerie van kultuur, sport en toerisme moedig tradisionele kunste sowel as moderne vorme aktief aan deur middel van befondsings- en opvoedingsprogramme. 
Die industrialisering en verstedeliking van Suid -Korea het baie veranderings in die manier waarop moderne Koreane leef, aangebring. Veranderinge in die ekonomie en lewenswyse het gelei tot 'n konsentrasie van die bevolking in groot stede, veral die hoofstad Seoul, met multi-generasie huishoudings wat geskei is in lewensreëlings vir kerngesinne. 'N Euromonitor -studie uit 2014 het bevind dat Suid -Koreane weekliks die meeste alkohol drink in vergelyking met die res van die wêreld. Suid -Koreane drink gemiddeld 13,7 skote drank per week, en uit die 44 ander lande wat ontleed word, volg Rusland, die Filippyne en Thailand. 
Koreaanse kuns is sterk beïnvloed deur Boeddhisme en Confucianisme, wat te sien is in die vele tradisionele skilderye, beeldhouwerke, keramiek en die uitvoerende kunste.  Koreaanse aardewerk en porselein, soos Joseon's baekja en buncheong, en Goryeo se celadon is wêreldwyd bekend.  Die Koreaanse teeseremonie, pansori, talchum en buchaechum is ook opvallende Koreaanse uitvoerende kunste.
Na-oorlogse moderne Koreaanse kuns het begin floreer in die 1960's en 1970's, toe Suid-Koreaanse kunstenaars belang gestel het in meetkundige vorms en ontasbare onderwerpe. Die vestiging van 'n harmonie tussen mens en natuur was ook 'n gunsteling van hierdie tyd. As gevolg van sosiale onstabiliteit het sosiale kwessies in die tagtigerjare as hoofonderwerpe verskyn. Kuns is beïnvloed deur verskillende internasionale geleenthede en uitstallings in Korea, en dit bring meer diversiteit mee.  Die Olympic Sculpture Garden in 1988, die omskakeling van die 1993 -uitgawe van die Whitney Biennial na Seoul,  die skepping van die Gwangju Biennale  en die Koreaanse paviljoen op die Biënnale van Venesië in 1995  was opvallend gebeure.
As gevolg van die onstuimige geskiedenis van Suid -Korea, is konstruksie en vernietiging eindeloos herhaal, wat 'n interessante mengsel van argitektoniese style en ontwerpe tot gevolg gehad het. 
Koreaanse tradisionele argitektuur word gekenmerk deur sy harmonie met die natuur. Antieke argitekte het die hakiestelsel aangeneem wat gekenmerk word deur grasdakke en verhitte vloere ondol.  Mense uit die hoër klasse het groter huise gebou met elegant geboë teëldakke met hefrande. Tradisionele argitektuur kan gesien word in die paleise en tempels, bewaar ou huise genoem hanok,  en spesiale plekke soos Hahoe Folk Village, Yangdong Village of Gyeongju en Korean Folk Village. Tradisionele argitektuur kan ook gesien word op die nege UNESCO -wêrelderfenisgebiede in Suid -Korea. 
Westerse argitektuur is aan die einde van die 19de eeu vir die eerste keer aan Korea bekendgestel. Kerke, kantore vir buitelandse wetgewing, skole en universiteitsgeboue is in nuwe style gebou. Met die anneksasie van Korea deur Japan in 1910 het die koloniale regime ingegryp in die argitektoniese erfenis van Korea, en moderne argitektuur in Japanse styl is ingestel. Die anti-Japannese sentiment en die Koreaanse Oorlog het gelei tot die vernietiging van die meeste geboue wat gedurende hierdie tyd gebou is. 
Koreaanse argitektuur betree 'n nuwe ontwikkelingsfase tydens die heropbou na die Koreaanse oorlog, met moderne argitektoniese neigings en style. Gestimuleer deur die ekonomiese groei in die 1970's en 1980's, het aktiewe herontwikkeling nuwe horisonne in argitektoniese ontwerp gesien. In die nadraai van die Olimpiese Spele in Seoul 1988, het Suid -Korea 'n wye verskeidenheid style in sy argitektoniese landskap beleef, hoofsaaklik as gevolg van die opening van die mark vir buitelandse argitekte.  Kontemporêre argitektoniese pogings probeer voortdurend om die tradisionele filosofie van "harmonie met die natuur" en die vinnige verstedeliking wat die land die afgelope paar jaar ondergaan het, te balanseer. 
Koreaanse kookkuns, hanguk yori (한국 요리 韓國 料理), of hansik (한식 韓 食), het ontwikkel deur eeue van sosiale en politieke verandering.Bestanddele en geregte wissel per provinsie. Daar is baie belangrike streekgeregte wat in die huidige tyd in verskillende variasies toegeneem het. Die Koreaanse kookkuns het een keer al die unieke streekspesialiteite vir die koninklike gesin bymekaar gebring. Etes wat deur die koninklike familie en gewone Koreaanse burgers geëet word, word gereguleer deur 'n unieke etiketkultuur.
Koreaanse kookkuns is grootliks gebaseer op rys, noedels, tofu, groente, vis en vleis. Tradisionele Koreaanse maaltye word gekenmerk deur die aantal bykosse, banchan (반찬), wat saam met stoomgaar kortkoringrys gepaard gaan. Elke maaltyd word vergesel deur talle banchan. Kimchi (김치), 'n gegiste, gewoonlik pittige groentegereg word gereeld by elke maaltyd bedien en is een van die bekendste Koreaanse geregte. Koreaanse kookkuns behels gewoonlik swaar geurmiddels met sesamolie, doenjang (된장), 'n soort gegiste sojaboonpasta, sojasous, sout, knoffel, gemmer en gochujang (고추장), 'n paprika -pasta. Ander bekende geregte is Bulgogi (불고기), geroosterde gemarineerde beesvleis, Gimbap (김밥), en Tteokbokki (떡볶이), 'n pittige versnapering wat bestaan ​​uit ryskoek gekruid met gochujang of 'n pittige chilipasta.
Sop is ook 'n algemene deel van 'n Koreaanse maaltyd en word bedien as deel van die hoofgereg eerder as aan die begin of aan die einde van die maaltyd. Sop bekend as guk (국) word dikwels gemaak met vleis, skulpvis en groente. Soortgelyk aan guk, tang (탕 湯) het minder water en word meer gereeld in restaurante bedien. 'N Ander tipe is jjigae (찌개), 'n bredie wat tipies sterk gekruid is met chilipeper en kokend warm bedien word.
Korea is uniek onder Oos -Asiatiese lande in die gebruik van metaalstokkies. Metaalstokkies is op argeologiese terreine in Goguryeo ontdek. 
Benewens die binnelandse verbruik, het Suid -Korea ook 'n florerende vermaaklikheidsbedryf, waar verskeie fasette van Suid -Koreaanse vermaak, insluitend televisiedramas, films en populêre musiek, beduidende finansiële inkomste vir die land se ekonomie gelewer het. Die kulturele verskynsel bekend as Hallyu oftewel die 'Koreaanse golf', het baie lande in Asië deurgevee, wat Suid -Korea 'n belangrike sagte mag gemaak het as 'n uitvoerder van populêre kultuur en vermaak, wat wedywer met Westerse nasies soos die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk. 
Tot in die negentigerjare het draf en tradisionele Koreaanse volksballades die Suid -Koreaanse populêre musiek oorheers. Die opkoms van die Suid-Koreaanse popgroep Seo Taiji en Boys in 1992 was 'n keerpunt vir Suid-Koreaanse populêre musiek, ook bekend as K-pop, aangesien die genre homself moderniseer deur elemente van gewilde musikale genres van oor die hele wêreld, soos Westerse, op te neem. populêre musiek, eksperimenteel, jazz, gospel, Latyn, klassiek, hiphop, ritme en blues, elektroniese dans, reggae, country, folk en rock bo -op sy unieke tradisionele Koreaanse musiekwortels.  Westerse pop, hiphop, ritme en blues, rock, folk, elektroniese dansgerigte optredes het oorheersend geword in die moderne Suid-Koreaanse populêre musiektoneel, hoewel draf steeds geniet word onder ouer Suid-Koreane. K-pop-sterre en groepe is bekend in Asië en het internasionale bekendheid verwerf met miljoene dollars aan uitvoerinkomste. Baie K-pop-dade kon ook 'n sterk oorsee verseker deur gebruik te maak van aanlyn sosiale media platforms, soos die video-deelwebwerf YouTube. Die Suid -Koreaanse sanger PSY het 'n internasionale sensasie geword toe sy liedjie "Gangnam Style" in 2012 boaan die wêreldwye musieklys was.
Sedert die sukses van die film Shiri in 1999 het die Koreaanse filmbedryf internasionaal erkenning begin kry. Binnelandse film het 'n oorheersende aandeel in die mark, deels vanweë die bestaan ​​van skermkwotas wat vereis dat bioskope minstens 73 dae per jaar Koreaanse films moet vertoon.  2019's Parasiet, geregisseer deur Bong Joon Ho, het die film met die grootste wins in Suid-Korea geword, sowel as die eerste nie-Engelse film wat die beste rolprent gewen het tydens die Amerikaanse toekennings daardie jaar onder talle ander toekennings.
Suid -Koreaanse televisieprogramme het gewild geword buite Korea. Suid-Koreaanse televisiedramas, bekend as K-dramas, het internasionaal bekendheid begin vind. Baie dramas het 'n romantiese fokus, soos Prinsesure, Jy's beeldskoon, Speelse soen, My naam is Kim Sam Soon, Seuns oor blomme, Wintersonate, Herfs in my hart, Voltal, Stadsjagter, Alles oor Eva, Geheime tuin, Ek kan jou stem hoor, Meester se son, My liefde uit die ster, Geneesheer, Afstammelinge van die son en Guardian: The Lonely and Great God, Crash Landing on You. Historiese dramas het ingesluit Geloof, Dae Jang Geum, Die legende, Dong Yi, Maan wat die son omhels, Sungkyunkwan -skandaal, en Iljimae, Koninkryk  
Daar is baie amptelike openbare vakansiedae in Suid -Korea. Koreaanse nuwejaarsdag, of "Seollal", word gevier op die eerste dag van die Koreaanse maankalender. Koreaanse Onafhanklikheidsdag val op 1 Maart en herdenk die 1 Maart -beweging van 1919. Gedenkdag word op 6 Junie gevier en die doel daarvan is om die mans en vroue wat in Suid -Korea se onafhanklikheidsbeweging gesterf het, te eer. Grondwetdag is op 17 Julie en dit vier die bekendmaking van die Grondwet van die Republiek van Korea. Bevrydingsdag, op 15 Augustus, vier die bevryding van Korea uit die Ryk van Japan in 1945. Elke 15de dag van die 8ste maanmaand vier Koreane die Midautumn -fees, waarin Koreane hul voorvaderlike tuisdorpe besoek en 'n verskeidenheid tradisionele Koreaanse kosse eet. Op 1 Oktober word die weermagdag gevier ter ere van die militêre magte van Suid -Korea. 3 Oktober is Nasionale Stigtingsdag. Hangul -dag, op 9 Oktober, herdenk die uitvinding van hangul, die inheemse alfabet van die Koreaanse taal.
Die gevegskuns taekwondo het sy oorsprong in Korea. In die 1950's en 1960's is moderne reëls gestandaardiseer, met taekwondo wat in 2000 'n amptelike Olimpiese sport geword het.  Ander Koreaanse vechtkunsten sluit in Taekkyon, hapkido, Tang Soo Do, Kuk Sool Won, kumdo en subak. 
Voetbal en bofbal word tradisioneel beskou as die gewildste sportsoorte in Korea.  Onlangse peilings dui daarop dat 'n meerderheid, 41% van die Suid-Koreaanse sportliefhebbers steeds hulself as voetballiefhebbers identifiseer, met bofbal 2de op 25% van die respondente. Die peiling het egter nie aangedui in watter mate respondente albei sportsoorte volg nie.  Die nasionale sokkerspan het die eerste span in die Asiatiese voetbalbond geword om die halfeindronde van die FIFA Wêreldbeker in die 2002 FIFA Wêreldbeker te haal, gesamentlik aangebied deur Suid-Korea en Japan. Die Koreaanse nasionale span (soos dit bekend staan) het sedert Mexiko 1986 vir elke Wêreldbekertoernooi gekwalifiseer en het twee keer uit die groepfase getree: eers in 2002 en weer in 2010, toe dit deur die uiteindelike halfeindronde Uruguay verslaan is. in die ronde van 16. Tydens die Olimpiese Somerspele 2012 het Suid -Korea die bronsmedalje vir sokker verower.
Bofbal is in 1905 vir die eerste keer aan Korea bekendgestel en het sedertdien toenemend gewild geword, en sommige bronne beweer dat dit voetbal as die gewildste sport in die land oortref het.    Die afgelope jare word gekenmerk deur toenemende bywoning en kaartjiepryse vir professionele bofbalwedstryde.   Die Korea Professional Baseball League, 'n 10-span kring, is in 1982 gestig. Die Suid-Koreaanse nasionale span het derde geëindig in die 2006 World Baseball Classic en tweede in die 2009-toernooi. Die span se laaste wedstryd teen Japan in 2009 is wyd in Korea dopgehou, met 'n groot skerm by die Gwanghwamun -kruising in Seoul wat die wedstryd regstreeks uitgesaai het.  Tydens die Olimpiese Somerspele 2008 het Suid -Korea die goue medalje in bofbal gewen.  Ook in 1982, tydens die Baseball Worldcup, verower Korea die goue medalje. By die Asiatiese Spele in 2010 het die Koreaanse nasionale bofbalspan die goue medalje verower. Verskeie Koreaanse spelers het in die Major League Baseball gespeel.
Basketbal is ook 'n gewilde sport in die land. Suid -Korea het tradisioneel een van die beste basketbalspanne in Asië en een van die sterkste basketbalafdelings op die vasteland. Seoul het die Asiatiese basketbalkampioenskap van 1967 en 1995 aangebied. Die Koreaanse nasionale basketbalspan het tot dusver 'n rekordgetal van 23 medaljes gewen. 
Suid -Korea het die Asiatiese Spele in 1986 (Seoul), 2002 (Busan) en 2014 (Incheon) aangebied. Dit was ook gasheer vir die Winter Universiade in 1997, die Asiatiese Winterspele in 1999 en die Somer Universiade in 2003 en 2015. In 1988 het Suid -Korea die Olimpiese Somerspele in Seoel aangebied, vierde met 12 goue medaljes, 10 silwer medaljes en 11 brons medaljes. Suid-Korea presteer gereeld goed in boogskiet, skiet, tafeltennis, pluimbal, kortbaanskaats, handbal, veldhokkie, vryslagstoei, Grieks-Romeinse stoei, bofbal, judo, taekwondo, snelskaats, kunstskaats en gewigstoot. Die Olimpiese Museum van Seoel is toegewy aan die Somerspele 1988. Op 6 Julie 2011 is Pyeongchang deur die IOC gekies om die Olimpiese Winterspele 2018 aan te bied.
Suid -Korea het meer medaljes in die Olimpiese Winterspele gewen as enige ander Asiatiese land, met 'n totaal van 45 (23 goud, 14 silwer en 8 brons). Tydens die Olimpiese Winterspele 2010 was Suid -Korea vyfde op die algehele medalje -ranglys. Suid -Korea is veral sterk in die kortbaanskaats. Speedskaats en kunstskaats is ook gewild, en yshokkie is 'n opkomende sport, met Anyang Halla wat hul eerste Asia League -yshokkietitel ooit gewen het in Maart 2010. 
Seoul het 'n professionele driekampwedloop aangebied, wat deel uitmaak van die Internasionale Driekampunie (ITU) se Wêreldkampioenskapreeks in Mei 2010.  In 2011 het die Suid -Koreaanse stad Daegu die 2011 IAAF Wêreldkampioenskappe in Atletiek aangebied. 
In Oktober 2010 het Suid -Korea sy eerste Formule Een -wedren aangebied by die Korea International Circuit in Yeongam, ongeveer 400 kilometer suid van Seoul.  Die Koreaanse Grand Prix is ​​van 2010 tot 2013 gehou, maar is nie op die F1 -kalender van 2014 geplaas nie. 
Binnelandse perdewedrenne word ook gevolg deur Suid-Koreane en Seoul Race Park in Gwacheon, Gyeonggi-do is die naaste aan Seoul, uit die land se drie bane. 
Mededingende videospeletjies, ook genoem Esports (soms e-Sports geskryf), het die afgelope paar jaar meer gewild geword in Suid-Korea, veral onder jongmense.  Die twee gewildste wedstryde is League of Legends en StarCraft. Die speeltoneel van Suid-Korea word bestuur deur die Koreaanse e-Sports Association.
Koreaanse kos is 'n bepalende element van hul kultuur om verskeie redes. Die een is dat voedsel direk verband hou met die omgewing van Korea - die ligging van die land, die aardrykskunde en die klimaat. Korea is 'n skiereiland met 'n klimaat wat lyk soos die noordelike sentrale deel van die Verenigde State: koue winters, warm somers en lang, aangename herfs. Omdat die land meestal uit berge bestaan ​​en van die Noord -Asiatiese landmassa tot in die warmer see in die suide strek, het Korea baie mikro -omgewings. Rys, boontjies en groente word in die valleie verbou, terwyl sampioene en baie wilde plante soos mossels en klokblom in die berge versamel of verbou word. Elke streek het sy eie geregte wat uniek is vir sy klimaat. In die bergagtige noordoostelike deel van die land het die beroemdste geregte byvoorbeeld baie wilde varings en inheemse wortels. In die rysgroei-valleie in die suide, in die stad Chonju, is die bekendste gereg 'n groot bak rys bedek met 'n verskeidenheid fyngesnyde groente, vleis en 'n pittige sous genaamd Pibimpap.
Koreane eet baie seekos. Vis uit die Geel See verskil van dié van die Oossee (Japanse See) en dié van die suidkus verskil van die ander. Koreane is seekoskenners en soek die spesialiteite van elke streek. Maar alle Koreane eet heeltyd drie soorte seekos. Een soort is 'n klein gedroogde sardien. Bakke hiervan verskyn by elke maaltyd, insluitend ontbyt. Hulle word nie as hoofgereg gebruik nie, maar as speserye om saam met ander geëet te word. 'N Ander een is gedroogde inkvis. Ry langs enige pad of straat naby vissershawe, en u sal lyne van hierdie koppotiges sien rondhang om droog te word. Gedroogde inktvis is die gewildste peuselkos in Korea en word selfs in verkoopautomate verkoop. Seewier is ook 'n seekos, van die plantsoort. Daar is verskillende soorte wat Koreane gereeld eet. Seewiere is voedsaam en nuttig in 'n land wat lang winters verduur. Babas kry seewiersop en tradisionele verjaarsdagvieringe sluit seewiersop op die spyskaart in.
Die belangrikheid van bewaring:
Ander redes waarom voedsel nou met die Koreaanse kultuur vereenselwig word, is histories en omgewingsgerig. Tot in die 20ste eeu was Korea 'n landelike, boerderygemeenskap met 'n groot hoeveelheid wilde voedsel. Boere het hard gewerk om die grond intensief te bewerk. As gevolg hiervan is Koreaanse kos geneig om stewig te wees, baie meer as in die naburige Japan of China. 'N Tradisionele Koreaanse ontbyt is byvoorbeeld nie 'n bak oorblywende rysvleis, soos in China nie, maar 'n ryk sop gemaak van vleisribbetjies of varkvleis ingewande (tripe). Koreane eet baie bewaarde kosse, want dit moes gemaak word om dit gedurende die winter te hou. Elke tradisionele huishouding het groot erdepotte gevul met ingelegde groente (kim chee), sojaboonpasta en chilipasta. Selfs vandag nog sal woonstelgeboue in enige stad ry vir ry bewaarpotte op woonstelbalkonne hê. Gedroogde vis, vleis en groente bly deel van die Koreaanse dieet en maak dit uniek in alle ander Asiatiese kookkuns.
Korea lê langs China en Japan. Die noordelike grens van Korea word gevorm deur die Amnokkang (Yalu) en Tuman-gang (Tumen) riviere wat dit van Mantsjoerye skei. 'N 16 kilometer lange gedeelte van die Tuman-bende-rivier in die ooste dien ook as 'n natuurlike grens met Rusland. Die weskus van die Koreaanse Skiereiland word begrens deur die Koreaanse Baai in die noorde en die Geel See in die suide en die ooskus word deur die Oossee begrens. Tweehonderd kilometer skei die skiereiland van die ooste van China. Die Japannese eilande Honshu en Kyushu is 206 kilometer suidoos, oorkant die Koreaanse Straat geleë. Vanweë sy unieke geografiese ligging het die Chinese kultuur deur Japan na Japan gefiltreer, en 'n gemeenskaplike kulturele sfeer van Boeddhisme en Confucianisme is dus tussen die drie lande gevestig.
Die Koreaanse Skiereiland strek ongeveer 1 000 kilometer suidwaarts van die noordoostelike Asiatiese kontinentale landmassa. Ongeveer 300 kilometer breed, is klimaatvariasies meer uitgespreek langs die suid-noord-as. As gevolg van hierdie variasies kan daar langs hierdie as merkbare verskille in plantegroei gesien word. Oor die algemeen is die suidelike helfte van die skiereiland warmer as die noordelike helfte.
Die totale oppervlakte van die skiereiland, insluitend die eilande, is 22,154 vierkante kilometer, waarvan ongeveer 45 persent (99,313 vierkante kilometer), uitgesluit die gebied in die gedemilitariseerde sone (DMZ), die gebied van Suid -Korea vorm. Die gesamentlike gebiede van Suid- en Noord -Korea is soortgelyk in grootte van Brittanje (244 100 vierkante kilometer) en Guyana (215 000 vierkante kilometer). Suid -Korea is ongeveer so groot soos Hongarye (93.000 vierkante kilometer) en Jordanië (97.700 vierkante kilometer).
Daar is ongeveer 3 000 eilande wat aan Korea behoort. Die eilande is meestal rondom die Geelsee geleë, maar slegs 'n handjievol daarvan lê aan die Oossee. Ullungdo, die grootste eiland in die Oossee, dien as 'n belangrike visserybasis, net soos die Tokdo -eiland. Belangrike eilande op die grondgebied van Suid -Korea sluit in Chejudo, die grootste eiland, wat buite die suidwestelike hoek van die skiereiland lê.
Tot in die 11de eeu het die gebied van Korea die grootste deel van Mantsjoerije beslaan, maar teen die 15de eeu, as gevolg van herhaalde konflikte met China, het Koreane suidwaarts teruggetrek en die Amnokkang- en Tuman-bende het die permanente Sino-Koreaanse grens geword.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die skiereiland verdeel in 'n noordelike gebied wat deur Sowjet -magte beset is en 'n suidelike gebied wat deur Amerikaanse magte beset is, en die grens tussen die twee gebiede word gevorm op die 38ste parallel. In 1953, aan die einde van die Koreaanse Oorlog, word hierdie grens semi-permanent vasgestel aan die DMZ, 'n strook land wat 4 kilometer breed is as wat langs die wapenstilstand loop van die ooste na die weskus vir 'n afstand van ongeveer 241 kilometer.
Daar is drie administratiewe vlakke in Suid -Korea. Die hoogste vlak bevat sewe metropolitaanse stede en nege provinsies (doen). Metropolitaanse stede verwys na die stedelike gebiede met 'n bevolking van meer as 1 miljoen. Seoul, die hoofstad van Suid -Korea, is die grootste stedelike sentrum met meer as 10 miljoen inwoners. Pusan ​​is die tweede grootste stad, met 'n bevolking van meer as 4 miljoen. Taegu, Inch'eon, Kwangju, Taejon en Ulsan woon in dalende volgorde elk meer as 1 miljoen mense.
Op die tweede administratiewe vlak, provinsies (doen) word onderverdeel in klein stede (shi) en graafskappe (geweer). 'N Klein stad (shi) bestaan ​​uit die gebiede met 'n bevolking van meer as 50,000. 'N Provinsie (geweer) bestaan ​​uit een dorp (op) en vyf tot tien townships (myon). Alhoewel dit administratiewe eenhede is, is provinsies (doen) speel ook 'n belangrike rol in die plaaslike identifikasie van die mense en baie Koreane identifiseer hulself dikwels deur die provinsie waarin hulle gebore en getoë is. Die laaste administratiewe vlak bestaan ​​uit onderafdelings van shi wat genoem word dong. In landelike gebiede is provinsies (geweer) word onderverdeel in dorpe (op) en townships (myon). N dorp (op) het 'n bevolking van 20 000 mense of minder.
In die afgelope dekades het Suid -Korea 'n vinnige groei van sy stedelike sentra beleef. Die bevolking van hierdie gebiede maak nou meer as 85 persent van die nasionale totaal uit. Stedelike groei was veral skouspelagtig langs die Seoul-Pusan-gang, die metropolitaanse gebied van Seoul en die Kyongsang-do-gebied. Daarteenoor het die suidwestelike en noordoostelike perifere gebiede 'n aansienlike verlies aan bevolking opgedoen. Noord -Korea het ook 'n soortgelyke jurisdiksie heiargie.
Bergreekse het tradisioneel as natuurlike grensmerke tussen streke gedien. Omdat hierdie natuurlike grense gereelde interaksies tussen mense wat aan weerskante van die gebied woon, belemmer het, het subtiele en soms aansienlike streeksverskille ontstaan ​​in beide die spreektaal en die gebruike van die mense. Hierdie streeksonderskeid stem ook ooreen met die tradisionele administratiewe eenhede wat tydens die Choson-dinastie (1392-1910) bedink is.
Die Koreaanse Skiereiland, geleë in Noordoos -Asië, grens in die noorde deur China en Rusland en strek na Japan in die suidooste. Die noordelikste punt is Yup'ojin in Onsong-gun, Hamgyongbuk-do-provinsie, en die mees suidelike punt is die eiland Marado, Cheju-do-provinsie.Die westelikste punt van die Maando-eiland in Yongch'on-gun, Pyonganbuk-do-provinsie, en die oostelikste is die Tokdo-eiland in Ullung-gun, provinsie Kyongsangbukdo. Die Koreaanse skiereiland is 222.154 vierkante kilometer, amper dieselfde grootte as die Verenigde Koninkryk of Roemenië. Die administratiewe gebied van die Republiek Korea is 99,392 vierkante kilometer, effens groter as Hongarye of Portugal en 'n bietjie kleiner as Ysland.
Hierdie streek bestaan ​​uit die metropolitaanse gebied Seoul, die Kyonggi-do-provinsie, die Ch'ungch'long-do-provinsie in die suide en die Kangwon-do-provinsie in die ooste.
Hierdie streek sluit Seoul, Inch'on en Kyonggi-do-provinsie in. Die hoofstad is, soos die naam aandui, die middelpunt van alle politieke, ekonomiese en kulturele aktiwiteite in Suid -Korea. Rondom Seoul is ook 'n aantal kleiner stede wat 'n deurlopende en uitgestrekte stedelike gebied vorm. In en om Seoul woon die grootste konsentrasie van die land se nywerhede. As die spilpunt van Suid -Korea se vervoernetwerke, met die Kimp'o Internasionale Lughawe aan die westelike buitewyke van Seoul, 'n nuutgeboude Internasionale Lughawe Inch'on, en spoorwegnetwerke wat vanaf die hoofstad na alle dele van die land uitstraal, as die poort van Suid -Korea na die wêreld. Gegewe hierdie strategiese belangrikheid, word die dialek wat in Seoul en sy omgewing gepraat word, beskou as die standaard gesproke Koreaans van die land.
Hierdie streek lê tussen die hoofstad en die suide. Dit bevat die provinsies Taejon, Ch'ungch'iongbuk-do en Ch'ungch'nongnam-do. Ch'ongju en Taejon is die toonaangewende stedelike sentrums van die noordelike en suidelike provinsies. Die provinsie Ch'ungch-aong-do, wat net onder die hoofstad geleë is, word gekenmerk as 'n suidelike verlenging van Seoul, en die nabyheid van die hoofstad was ekonomies baie voordelig vir die streek. Nuwe nywerhede het onlangs opgedam langs die Asanman -baai aan die Geelseekus. Die streek het ook baat by vervoer en stedelike dienste wat Seoul en sy omgewing bedien. Provinsies Ch'ungch'ong-do en Kyonggi-do spesialiseer in tuinbou en melkboerdery om aan die groot eise van die nabygeleë stedelike sentrums van die hoofstad te voldoen.
Hierdie gebied lê oos van die hoofstad. Die T'aebaeksan-reeks, wat noord-suid deur die middel van die streek loop, verdeel die provinsie in oostelike kus- en westelike binnelandse gebiede. Kangnung, Ch'unch'son en Wonju is die belangrikste stedelike gebiede. Die provinsie Kangwon-do bied 'n verskeidenheid geleenthede vir toerisme en sportaktiwiteite, ondanks die rowwe terrein. Mynbedrywe, wat eens 'n belangrike rolspeler in die streeksekonomie was, het onlangs 'n drastiese afname beleef weens die mededinging van goedkoper buitelandse kole en minerale. Die afgradering van mynbedrywe, tesame met die nasionale neiging van landelike na stedelike migrasie, is die belangrikste bydraende faktore vir die onlangse uitmigrasie van die streek. Die provinsie Kangwon-do, met minder as 2 miljoen inwoners, het nou die ylste bevolking van die land.
Die suide bevat drie geografiese streke, die provinsie Kyongsang-do, in die suidooste, die Cholla-do-provinsie, in die suidweste en die Chejudo-eiland, wat aan die Suidsee lê.
Hierdie streek bevat provinsies Pusan, Taegu en Ulsan, en Kyongsangbuk-do (noord) en Kyongsang-nam-do (suid). Pusan ​​en Taegu is die belangrikste stedelike sentrums van die suidelike en noordelike streke van hierdie provinsie, en bestaan ​​uit die tweede (4 miljoen) en derde (2,5 miljoen) grootste metropolitaanse stede van Suid -Korea.
Hierdie streek word gekenmerk deur 'n bastvaas van die Naktonggang -rivier en word omring deur die Sobaeksanberge. As gevolg van die robuuste topografie van die omliggende berge, deel subgebiede in die streek gemeenskaplike kulturele eienskappe, soos dialek en gewoonte, wat baie anders is as ander mense in die buitegebiede. Die feit dat die provinsie Kyongsang-do ook 'n ander naam het, & quot; Yongnam-streek, & quot; letterlik beteken & quot; suid van die bergpas, & quot; getuig van die sleutelrol wat die berge histories gespeel het in die bevordering van streeksverskille tussen die Koreaanse volk.
Die provinsie Kyongsang-do het een van die grootste industriële agglomerasies, slegs die tweede in die hoofstad, hoofsaaklik as gevolg van die groot investering in die streek sedert die 1960's. Hierdie swaar industriële fasiliteite van staal-, skeepsbou-, motor- en petrochemiese fabrieke is grootliks gekonsentreer langs die suidoostelike deel van P'ohang, deur Ulsan, Pusan, Ch'angwon en Chinju. Die noordwestelike provinsie het ook twee groot groepe nywerhede rondom Taegu en Kumi, wat spesialiseer in tekstiel en elektronika.
Die provinsie Cholla-do is suidwes van die skiereiland geleë en bestaan ​​uit Kwangju, Chollabuk-do (noord) en Chollanam-do (suid). Kwanju, Chonju en Naju is hul onderskeie sentrums. 'Honam' is 'n ander naam vir die provinsie Cholla-do. Die plat vrugbare lande van die Jumgang- en Yongsan-bende, sowel as die kuslaaglande, het die streek die belangrikste graan van die land gemaak. Die streeksekonomie het ietwat agtergebly by die hoofstede en Kyongsang-do-streke weens die yl industriële beleggings wat die afgelope dekades hier gedoen is. Hierdie situasie verander egter en die streek beleef nou industriële groei in groot stedelike sentra soos Kwanju en Chonju, sowel as langs die westelike kus. Die getywoonstelle naby Kunsan en Mokp'o is ook onlangs herwin, wat groot nuwe gronde vir industriële ontwikkeling bygevoeg het.
Die gebied is toegerus met groot getywoonstelle, 'n baie onreëlmatige kuslyn en talle groot en klein eilande, wat 'n uitstekende geleentheid bied vir visvang en duik. Hierdie unieke kuslandskap lok die hele jaar deur 'n aantal toeriste.
Chejudo -eiland is die grootste in Korea. Geleë ongeveer 140 kilometer suid van Mokp'o in die Suidsee, het sy historiese isolasie van die vasteland daartoe bygedra dat die Chejudo -mense sy vurige oorsprong het. Vanweë die subtropiese klimaat en die unieke lewenstyl en gebruike van sy mense, is toerisme die belangrikste bedryf in die streek. Die eiland is ook bekend vir sy subtropiese vrugte soos mandaryne, pynappels en piesangs. Dit is ook bekend vir sy vroueduikers.
Die noordelike deel van die skiereiland is verdeel in twee geografiese streke: die P'yong-an-do-provinsie in die noordweste en die Hamgyong-do-provinsie in die noordooste. Eersgenoemde met meer platteland staan ​​ook bekend as die Kwanso -streek, terwyl laasgenoemde dikwels Kwanbuk genoem word. Die provinsie P'yong-an-do dien as die belangrikste landbougebied in die noorde. Daarenteen spog die provinsie Hamgyong-do vanweë sy bergagtige topografie met mynbou en bosbou as die belangrikste ekonomiese aktiwiteite. P'yongyang, 'n toonaangewende stedelike sentrum in die provinsie P'yong-an-do, is die hoofstad van Noord-Korea en Namp'o dien as poort na P'yongyang. Hamhung en Ch'rongjin is die ander belangrikste sentrums van die provinsie Amgyong-do.
Die derde geografiese gebied van die noorde, die provinsie Hwanghae-do, lê ten suide van die provinsie O'yong-an-do. Eens deel van die sentrale streek voor die Suid-Noord-afdeling, deel die provinsie Hwanghae-do baie kulturele ooreenkomste met ander west-sentrale streke van die skiereiland. Kaesong is die belangrikste stad van die streek.
Dokdo se groen ambassadeur, Jonathan Lee, het na Dokdo gereis om te sien of seeleeus teruggebring kan word. Terwyl hy op die eiland was, het Jonathan meer geleer oor die geskiedenis van die eiland en die oorsaak van die dood van die leeus.
'N KLEIN LAND, ongeveer so groot soos Brittanje, is Korea geleë op 'n skiereiland wat suidwaarts uit die noordoostelike hoek van die Asiatiese vasteland uitsteek. Dit is 'n ou land, wie se mense ontwikkel het as 'n nasie van die sewende eeu tot 1945, toe die land aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die Verenigde State en die Sowjetunie verdeel is. Die daaropvolgende koue oorlog het twee Koreaanse regerings tot stand gebring, een in die noorde, bekend as die Demokratiese Volksrepubliek Korea (DPRK), en 'n ander in die suide, bekend as die Republiek van Korea (ROK). Die twee Korea's was tussen 1950 en 1953 in 'n bittere oorlog betrokke en het sedert 1990 verdeeld gebly, alhoewel die twee regerings in 1971 met mekaar begin praat het.
Suid -Korea en Noord -Korea het duidelik verskillende ontwikkelingspaaie gevolg nadat hulle verdeel is. Teen 1990 het Noord -Korea na vore getree as 'n standvastige kommunistiese samelewing, terwyl Suid -Korea na baie jare van militêre diktatuur in 'n liberale demokrasie ontwikkel het. Die twee samelewings het egter 'n gemeenskaplike tradisie en kultuur gedeel.
Oorsprong van die Koreaanse nasie
Soos met alle lande, was die aardrykskunde van Korea 'n belangrike faktor in die vorming van die geskiedenis, en die aardrykskunde het ook 'n invloed gehad op die manier waarop die inwoners van die skiereiland ontstaan ​​het as 'n volk wat die algemene gevoel het dat hulle Koreane is. Die Koreaanse Skiereiland steek suidwaarts uit die noordoostelike hoek van die Asiatiese kontinent en word aan drie kante omring deur groot uitgestrekte water. Alhoewel Japan nie ver van die suidpunt van hierdie landmassa is nie, is gebeure op die skiereiland in die ou tyd baie meer geraak deur die beskawings en politieke ontwikkelinge op die aangrensende Asiatiese kontinent as deur dié in Japan.
Omdat die Yalu- en Tumen -riviere al lank erken word as die grens tussen Korea en China, is dit maklik om aan te neem dat hierdie riviere nog altyd Korea se noordelike grense gevorm het. Maar dit was nie die geval in die ou tyd nie. Nie een van die riviere is deur die ou stamme wat die vlaktes van Mantsjoerye en die Koreaanse skiereiland besaai was, as heilig beskou nie. Omdat die riviere in die winter vries, kon groot leërs dit maklik deurkruis. Selfs as die riviere nie gevries het nie, kon leërs wat met ystergereedskap toegerus was, maklik skepe bou om dit oor te steek.
Die Koreaanse skiereiland is in Noordoos -Asië tussen China en Japan geleë. Korea, een land vir meer as 1 000 jaar, is sedert 1945 tussen Noord en Suid verdeel. Die Suide word amptelik die Republiek van Korea (ROK) genoem (Han'guk of Taehanmin'guk) en hierna ook Korea genoem. Korea het teen 2000 'n bevolking van 47 275 000 gehad (KNSO 14).
Die strategiese ligging van Korea te midde van Oos -Asië was 'n deurslaggewende faktor in sy politieke en kulturele geskiedenis. Korea het baie in die oostelike Asiatiese beskawing gedy, en het vooruitgang gevind met haar bure, maar val ook soms hul ambisies ten prooi. Sedert die oudheid het Koreane in die buiteland in China, Indië en Japan gestudeer, wat gereeld as 'n brug tussen nasies gedien het. Ondanks buitelandse invalle het Korea onafhanklik gebly totdat dit voor Japanse oorheersing geswig het (1910-45). Kort na bevryding het Korea die verdere pyn van nasionale verdeeldheid en 'n wrede burgeroorlog (1950-53) beleef, wat nog nie amptelik beëindig is nie. Gedurende die halfeeu van verdeeldheid was hereniging 'n konstante wens vir alle Koreane en 'n belangrike politieke saak in Noord- en Suid -Korea. Intussen het vinnige ekonomiese vooruitgang, vergesel van uiterste patrone van migrasie, verstedeliking en demokratisering, na die ontbinding van die tradisionele klassestelsel, die Koreaanse samelewing ingrypend getransformeer.
Die belangrikste kenmerk van Koreane is hul ywer vir opvoeding (Ch'oe et al. 380). Hierdie leergierigheid, wat dikwels die 'onderwyssindroom' genoem word, is nie 'n nuwe neiging nie, maar kom uit die tradisionele respek van die Koreaanse mense vir kennis en geloof in voortdurende menslike ontwikkeling. Waarskynlik die belangrikste kenmerk van die Koreaanse kultuur is die uitgangspunt dat slegs die geleerdes die land en die samelewing moet regeer. Donald S. Macdonald som hierdie tradisie op:
Die enorme belangrikheid van onderwys in Korea is die belangrikste rede vir die land se vinnige ontwikkeling. Hierdie houding word egter slegs gedeeltelik gemotiveer deur die huidige realiteite: dit spruit voort uit die Confuciaanse tradisie, waarin toetreding tot staatsdiens was deur voortreflike verdienste verkry deur jare se studie van die Confuciaanse klassieke, bewys deur ondersoek. Regeringsposisie en geleerdheid hou intiem verband: die sosiale ideaal was die geleerde-amptenaar, en geleerdheid dien in werklikheid die staat. In 'n tyd toe regeringsposisies die enigste manier was om in die wêreld te styg, was onderwys dus die sleutel tot roem en fortuin. (84)
Opvoedkundige bereiking word al lank aanvaar as 'n billike maatstaf vir 'n persoon se waarde, en geleerdes word steeds versoek om sommige van die hoogste regeringsposisies te beklee. Dit word ook beskou as 'n effektiewe, noodsaaklike instrument om nasionale krag te koester. Die Suid -Koreaanse regering stel dus sterk belang in die land se onderwys, en die Ministerie van Onderwys (MOE) is een van die belangrikste uitvoerende takke. In 'n voortdurende poging tot verbetering het 'n reeks regeringshervormings die onderwysstelsel die afgelope paar dekades aansienlik verander. In Januarie 2001 is die MOE herstruktureer en het dit die naam van die Ministerie van Onderwys en Ontwikkeling van Menslike Hulpbronne (MOEHRD) gekry, wat die uitgebreide omvang daarvan aandui.
Oorspronklik bedoel deur die elite vir sy eie opbou, is opvoeding aanvanklik verskaf aan voornemende leiers uit aristokratiese gesinne om die kwaliteit van die leierskap te verseker. Die gegradueerde sou nie net wysheid kry nie, maar ook 'n gevoel van moraliteit in bestuur. Dit dien as 'n tjek teen onbevoegde of wrede regering. Onderwys het die eksklusiwiteit van die elite verewig deur selfverbetering, en sodoende hul spesiale status nog meer te regverdig.
Moderne opvoeding, gebore in 'n tyd van 'n groot toestroming van Westerse demokratiese ideale, het vir almal toeganklik geword. Ironies genoeg het demokratiese opvoeding nou 'n meganisme geword om nuwe klasse te skep en te legitimeer, al bied dit selfs mense van die nederigste afkoms 'n opwaartse mobiliteit. Aangesien geletterdheid die afgelope tyd byna 100 persent bereik het, het die fokus verskuif van 'basiese geletterdheid' na 'lewensvaardigheidsgeletterdheid' of 'funksionele geletterdheid'.
Kultuurgeskiedenis: Die opgetekende geskiedenis van Korea strek ongeveer 2 000 jaar terug en kan verdeel word in vier belangrike politieke periodes: die oudheid (57 v.C.-918), die Kory & ocirc-dinastie (918-1392), die Chos & ocircn-dinastie (1392-1910) en die moderne era (1910-hede) ). Wat onderwys betref, word dikwels 'n ander drieparty-afdeling verkies: pre-modern (vierde tot negentiende eeu), moderne (1880-1945) en kontemporêre (1945-hede) tydperke (Kim-Renaud 1991).
Koreaanse tradisie het ontstaan ​​in noue assosiasie met verskillende invloedryke geloofstelsels. Die vroegste was 'n politeïstiese vorm van animisme (sjamanisme), wat 'n geestelike teenwoordigheid in alles lewend en nie -lewend gevind het, waarvan gedink word dat dit mense se lewens beheer. Sjamanisme beklemtoon spiritualiteit en etiek, veral goedheid en vroomheid. Legendes, fabels en ander taalkundige uitdrukkings demonstreer die geloof van Koreane in onvermydelike vergelding vir goeie of slegte bedoelings en dade, en hul optimisme dat 'n mens se opregte wense vervul sal word.
Boeddhisme is in 372 nC deur China ingevoer, eers aan die Kogury & ocirc, maar is gou omhels deur beide aristokrate en gewone mense op die hele skiereiland. Dit het 865 jaar lank die nasionale godsdiens geword (527-1392). Boeddhisme, met sy beginsel van welwillendheid, sy spiritualiteit en heiligheid en sy gevoel van demokrasie, bied 'n blaaskans van verskillende vorme van lyding. Chinese karakters is ingevoer met Boeddhisme, en kuns en geleerdheid het floreer. Boeddhistiese tempels het ook as leersentrums gedien. Groot geleerde monnike het belangrike Boeddhistiese skole in Oos-Asië ontwikkel. In die besonder word Grootmeester W & ocircnhyo, wat daarna gestreef het om die leerstellige verskille van verskillende skole te harmoniseer, beskou as "die oorsprong van die ekumeniese tradisie wat kenmerkend is van die Oos-Asiatiese Mah āy āna Boeddhisme" (Lee 1993, xix-xx).
Confucianisme het baie vroeër op die Koreaanse skiereiland aangekom, maar dit was die Chos & ocircn Kingdom of Yi Dynasty (Chos & ocircn Dynasty) wat die neo-Confucianisme van Chu Xi (1130-1200) aangeneem het as die amptelike kode vir die handhawing van sosiale en politieke orde en vir die bevordering van harmonie . Koreaanse Neo-Confucianiste het geglo in die transendente waardigheid en goedheid van die mens en in menslike vervolmaakbaarheid (Lee 1993). Hulle het spesiale klem gelê op opvoeding wat gemik is op sagtheid en morele opregtheid. Menslike emosionaliteit en rasionaliteit word beskou as kultivering en beheer nodig (Ching). Koreane het eers die beginsels van behoorlikheid opgestel en daarna streng nagekom, wat die land die bynaam "die Oosterse nasie van etiket" gegee het.
Confucianisme beklemtoon regverdigheid en meritokrasie. Die amptelike godsdiens van die Kory & ocirc -dinastie was Boeddhisme. Namate die dinastie vorder, het Confucianisme egter die leidende beginsel van sosiale organisasie geword. Die staatsdiens, byvoorbeeld, is geskep om magsmisbruik deur die onwetende en immorele te kontroleer, en beklemtoon toenemend die Confuciaanse klassieke, wat natuurlik die fokus van die ondersoekgedrewe onderwysstelsel geword het. Die slaag van die staatsdienseksamen het groot aansien en die waarborg vir sosiale sukses behaal.
Taoïsme, 'n belangrike denkstelsel in Oos -Asië, bied 'n kosmologie wat die sikliese, dinamiese en basies harmonieuse karakter van mens en natuur beklemtoon. Baie Taoïstiese beginsels kom tot uiting in ander godsdienstige gebruike in Korea, nie net Confuciaans nie, maar ook sjamanisties, Boeddhisties en selfs Christelik. Taoïsme was dus 'n riglyn in die Koreaanse geskiedenis sowel as die geskiedenis van Oos -Asië in die algemeen (Grigg).
Westerse idees is eers in die laat agtiende eeu deur die Rooms -Katolieke aan Korea bekendgestel en aan die einde van die negentiende deur die Protestantse sendelinge heringestel. Dit was duidelik nie deur middel van belydenis nie, maar eerder op eie inisiatief en verhandelinge uit China, soos "Eerste stappe in die Katolieke Leer" (Ch '& ocircnhak ch' & ocircham) en mdashthat Koreaanse Katolieke 'n groot belangstelling in die nuwe godsdiens ontwikkel het (Lee 1984, 239). Daarmee saam kom nuwe demokratiese ideale en respek vir Westerse pragmatisme. Die ou eerbied vir kennis, wat tradisioneel geïdentifiseer is met bekwaamheid wat deur humanistiese en liberale opvoeding verkry is, het nou gebiede omvat wat voorheen as minder edel beskou is: medisyne, ingenieurswese, wiskunde, vervaardiging, handel, vreemde tale anders as Chinees, professioneel (in teenstelling met amateurs) ), beeldende en uitvoerende kunste, en ander.
Sedert die oorlog was Suid -Korea in noue kontak met buitelanders. Baie van die leiers van vandag het uitgebreide ervaring met ander kulture. Kontakte met Amerikaners het 'n groot deel van die globalisering van Koreane in die vyfde jaar vergemaklik. Baie het in die Verenigde State gaan studeer en met bykans alle terreine met terminale grade teruggekeer. Meer onlangs het elite- en nie-elite-Koreane ook in Japan, China, Australië, Rusland, Europese lande en elders gestudeer en gewoon.
Tot in die sestiende eeu het vreemde idees en oortuigings hoofsaaklik deur China in Korea aangekom. In die moderne tyd het Japan egter 'n sterk moderne militêre mag in Noordoos -Asië geword.Teen die einde van die sestiende eeu was die Japannese nie net toegerus met lang jare se gevegservaring uit die vele veldtogte in hul tydperk van die strydende state nie, maar hulle het, in teenstelling met die Koreane, vuurwapens gehad. In 1592 het Japan 'n bloedige veldtog in Korea begin met die uiteindelike doel om China te verower. Oorlog het ses jaar sporadies gewoed met 'n rampspoedige invloed op sowel Chos as Korea en Ming China. Korea verloor nie net die bevolking nie, maar ook kulturele skatte, insluitend groot paleis- en tempelstrukture, boeke en historiese rekords.
Aan die begin van die sewentiende eeu, te midde van die talle sosiale en politieke kwale na die inval, was een kritieke kulturele ontwikkeling 'n beweging genaamd sirhak (Praktiese leer). Sirhak denkers, meestal suidelike (noem) buite die politieke proses, bedoel om mense met politieke mag te sensureer en kritiek op eeue-oue stelsels soos die staatsdiensondersoek. Ernstig daaroor om die tradisionele orde te verander om te bereik wat hulle as 'n ideale samelewing beskou het, sirhak geleerdes het die behoefte aan populêre opvoeding en die bevordering van realistiese denke en tegnokrasie beklemtoon. Hulle navrae het uitgebrei na sosiale wetenskappe soos politiek en ekonomie en tot verby Chinese klassieke studies tot historiografie (veral Koreaanse geskiedenis), aardrykskunde, taalkunde, sterrekunde, natuurwetenskappe, Westerse tegnologie, landbou, medisyne, vechtkunsten, en vele meer, insluitend feitlik elke tak van leer (Lee 1984, 232-33).
'N Uitstekende wetenskaplike aktiwiteit in die sewentiende en agtiende eeu was dus die samestelling van ensiklopedieë, beide algemeen en gespesialiseerd. Yi Su-gwang, die eerste Sirhak-geleerde wat 'n belangstelling in die Koreaanse geskiedenis toon, het die neiging begin met sy ensiklopediese werk genaamd Chibong yus & ocircl (Topical Discourse of Chibong, 1614). Yi het sterrekunde, aardrykskunde, plantkunde en Confucianisme bespreek en sy eie sienings oor die samelewing en die regering tydens vroeëre Koreaanse dinastieë ingevoeg (Lee 1984, 236, Han 331-32). Grootste onder sirhak denkers was Chong Yagyong of Tasan. Gedurende sy 18 jaar ballingskap na die Katolieke vervolging van 1801, skryf Tasan baie werke waarin die omstandighede van sy tyd gekritiseer word en verskillende hervormings voorgestel word. Het die sirhak geleerdes deur die regerende aristokrate gehoor is, voel baie Koreane dat die moderne geskiedenis van die land heeltemal anders sou gewees het.
Koreane het voortgegaan om te sukkel om allerhande maatskaplike siektes reg te stel totdat hulle uiteindelik deur die nuut verwesterde, geïndustrialiseerde en imperialistiese Japan verower is. In 1905, onmiddellik nadat die Japannese Rusland verslaan het en die buitelandse mededinger vir hegemonie oor die skiereiland en die Russies-Japanse oorlog (1904-05) verslaan het, het Korea 'n Japannese protektoraat geword en in 1910 sy onafhanklikheid vir die eerste keer in sy 2 000 jaar geskiedenis heeltemal verloor. Gedurende 35 jaar van koloniale bewind (1910-45) was Koreane onderhewig aan streng koloniale beleid.
Die Japanse regering wend hom tot formele onderwys as 'n nie -militêre middel om die korrekte uitvoering van sy beleid om slegs soveel Koreane as nodig te onderrig, te verseker, dit wil sê om die "markwaarde" van die gekoloniseerdes tot die Japannese belange te verbeter. Die strengste beleid was die van assimilasie onder die slagspreuk van naes & ocircn ilch'e ("Japan en Korea is een entiteit"), wat die Japanse regering van 1930 tot 1945 aangeneem het in 'n veldtog om die Koreaanse nasionale identiteit uit te wis (Lee 1984, 353). Koreane was gedwing om hul name, selfs familiename, na Japannees te verander, en die Koreaanse taal is verbied in alle amptelike situasies, veral by skole en in publikasies. Ironies genoeg het die koloniale verhouding die Japannese en Koreaanse kulture, wat reeds baie gedeel het, insluitend noue taalkundige en filosofiese grondslae, nog nader gebring.
Ander byprodukte van die Japannese besetting sluit in die Koreaanse dors na modernisering en 'n toenemende waardering vir die Westerse kultuur en aspekte wat die Koreane beskou het as 'n versterking van Japan. Selfs voor die besetting was baie Koreane egter geïnteresseerd in Westerse idees en praktyke as moontlike oplossings vir die vele kwale in hul nalatenskap. Die vraag of die Japannese bewind werklik daartoe bygedra het om die Koreaanse modernisering te versnel of daardeur ingemeng het, word dus baie gedebatteer.
Die godsdiens wat na vore gekom het as 'n sterk nuwe denkstelsel in Korea, is die Christendom. Katolisisme, wat in 1784 aan Korea bekendgestel is, is eers bestudeer as 'n Westerse filosofie en later as heterodoksies, ondermynend en skadelik vir die land. Protestantisme kom presies 100 jaar later aan, net soos Koreane die moderne Westerse beskawing begin omhels het. Die Christendom het gou 'n patriotiese godsdiens van die Koreaanse volk geword, wat hulle hoop gegee het. Die aantal Christene in Korea het die afgelope jare ontplof. In die vroeë 1960's was daar skaars 'n miljoen Christene. Vanaf 1997 is daar 11 miljoen protestante en 3 miljoen Rooms-Katolieke, wat 'n derde van die totale bevolking uitmaak (Korea Web Weekly).
Die land was vasbeslote om te herbou na die Japannese besetting en die Koreaanse oorlog, en het dramatiese veranderinge ondergaan. Pragmatisme, wat as nuttig vir vordering beskou word, het nie net onvermydelik nie, maar ook respekvol geword. Ekonomiese ontwikkeling was die fokuspunt van die eerste nasionale agenda, veral gedurende die 30 jaar van militêre regering (1961-1992). Aangesien die Koreaanse ekonomie en politiek voortdurende kontak met buitelanders verg, het hul internasionale bewustheid toegeneem.
Die land se verdeeldheid en ekonomiese agenda was dikwels verskonings dat verskillende regimes diktatoriaal sou word, waarteen die nou sterk demokratiese Koreaanse bevolking voortdurend protesteer. Met 'n nuwe vertroue gebaseer op hul vinnige ekonomiese ontwikkeling en die terugkeer van die presidentskap na 'n burger, bedoel Koreane spelers op die wêreldtoneel. In die inligtingsera het die samelewing meer aandag aan wetenskap en tegnologie gegee, terwyl die begaafdes en talentvolle op ander gespesialiseerde terreine ook nou gewaardeer word.
Opvoedkundige geskiedenis: Die Koreaanse opvoedkundige tradisie is gevorm deur twee kulturele kenmerke. Eerstens is die uiterste klasbewussyn van die Koreaanse volk. Geboorte in 'n goeie gesin word beskou as 'n hemelse mandaat of ten minste 'n beloning vir verdienste in 'n vorige lewe. In die voormoderne tyd was adel streng oorerflik, en opwaartse mobiliteit na 'n hoër klas was nie moontlik nie, behalwe in baie seldsame gevalle van verdienste. Die tweede en belangrikste kenmerk is dat Koreane al lank glo dat die leiers van die samelewing die mees geleerde is.
Formele onderwys in Korea het in die Three Kingdoms -era begin. Daar word opgeteken dat die mense van Kogury & ocirc (37 v.C.-668), die koninkryk wat die naaste aan China was, reeds die Five Classics of Confucianism bestudeer het, asook & ampNA ı-ma Ȉ Qi ān se "Historical Records" (Sh & #520 ı j & igrave) en B āng & ugrave se "History of the Han Dynasty" (H & agraven sh ū), die Y & ugravepi ān Chinese karakterwoordeboek, en 'n bloemlesing van Chinese literatuur genaamd die W & eacuten xua Ȉn (Lee 1984, 58).
Die eerste openbare opvoedkundige instelling, genaamd T'aehak (Great Learning, Highest School of Learning of die National Confucian Academy), is in 372 gestig deur koning Sosurim van Kogury & ocirc. Dit was die eerste formele skool in Oos -Asië buite China (HEK). Die koning, wat die Boeddhisme amptelik aangeneem het, het 'n reeks hervormings onderneem om die nasionale herstel van verwoestende invalle te bespoedig deur die jeug op te voed vir amptelikheid. T'aehak was gebaseer op Chinese instellings, wat die Chinese taal en die Confuciaanse klassieke leer (Han 63).
Kort na die stigting van T'aehak, privaat skole gebel ky & ocircngdang is op elke plek op 'n hoofkruispad opgerig om die ongetroude, nie-aristokratiese jeug van Kogury & ocirc op te voed. Ky & ocircngdang, soos T'aehak, beklemtoon 'n gebalanseerde opleiding in letters en vechtkunsten. Die kurrikulum by beide instellings het tipies bestaan ​​uit die lees van Chinese tekste sowel as boogskietoefening (Lee 1984, 58).
Paekche, die tweede om die drie koninkryke te siniseer, het 'n kurrikulum vir die Paksa (Savant of Erudite Scholar), 'n term wat nou gebruik word om te verwys na die houer van 'n doktorsgraad, wat gegee is aan onderwysers van die Chinese klassieke, sowel as filosofie en geskiedenis.
Daar word vermoed dat Shilla (57 v.C.-n.C. 935) die verste van China was, die mees egte Koreaanse koninkryk was. Dit het 'n goed georganiseerde en oorspronklike onderwysstelsel, genaamd hwarangdo (The Way of Flower Knights), om jong mans op te lei vir skoonheid en sterkte van gees en liggaam met die uiteindelike doel van nasionale verdediging, het dit inderdaad gelei tot die vereniging van die drie koninkryke deur Shilla in 668. Confucianisme het relatief laat by Shilla gekom in vergelyking met Kogury & ocirc en Paekche. Nie lank na die eenwording nie, het dit gelyk asof Confucianisme teenoor Boeddhisme was as 'n duidelike denkstelsel in die totstandkoming van Kukhak (National Learning) in 682. Omstreeks 750 is hierdie staatsinstelling hernoem tot die T'aehakkam (National Confucian University) en het drie verskillende studiekursusse aangebied met die 'Analects' en 'Classic of Filial Piety' as vereiste vakke in elke kursus. 'N Soort staatsondersoekstelsel is in 788 ingestel om regeringsamptenare te kies (Lee 1984, 83).
Die doelwitte van die nasionale onderwysinstellings was tweeledig: (1) die bereiking van algemene kennis, veral in Confuciaanse klassieke vir bekwame leierskap en (2) opleiding van burokrate. Aanvanklik was beide doelwitte gelyk, maar later het onderwys grootliks sertifisering en toetsgerig geword (Kim-Renaud 1991).
Gedurende die drie koninkryke het studente in China gaan studeer. Die studente het gewoonlik ongeveer 10 jaar in China gebly en is dan terug huis toe, anders as die afgelope tyd in die buiteland. Minstens 59 studente van Shilla het die Chinese staatsdienseksamens geslaag (Kim-Renaud 1991).
Kory & ocirc -dinastie: Die Chinese-staatsdiensondersoek is die eerste keer in Korea gedurende 958 nC tydens die Kory & ocirc-dinastie afgelê en dien vir die werwing van regeringsburokrate wat broodnodig was om die nuwe dinastie te versterk. Die dinastie se nasionale skool is in 930 gestig spesifiek om toekomstige burokrate op te lei. 'N Volskaalse nasionale skool genaamd die Kukchagam (Nasionale Universiteit) is in 992 gestig. Hierdie stelsel was, hoewel dit weer op die Tang -model gebaseer was, slegs toeganklik vir aristokrate, wat verder gekenmerk is deur die sosiale rang van hul familie. Programme wat minder burokrate oplei, het die nageslag van laer burokrate ingeskryf, terwyl hoër studente 'n kurrikulum gehad het wat hoofsaaklik konfuciaanse klassieke mense insluit. Tegniese velde moes slegs bestudeer word deur diegene met 'n laer sosiale posisie. Die bepaling van sulke toelatingskwalifikasies bied nog 'n insig in die Kory & ocirc -klasbewussyn.
Die Kukchagam lyk soos 'n moderne universiteit in die tyd van koning Injong (1122-46). Dit bestaan ​​uit 'n aantal kolleges, naamlik die sogenaamde Six Colleges of the Capital: University College (Kukchahak), High College (T'aehak), Four Portals College (Samunhak), Law College (Yurhak), Writing College ( S & ocirchak) en Arithmetical College (Sanhak). Studente se gesinsstatus eerder as hul belangstelling het besluit in watter skool hulle gematrikuleer sou word (Lee 1984, 119-20).
Nuut op die Kory & ocirc was die opkoms van private, eerder as openbare, akademies as die belangrikste agentskappe vir die opvoeding van aristokratiese jeug. Die eerste en bekendste van die twaalf gemeentes was die Kuje haktang (nege kursus Akademie), gestig deur Ch'oe Ch'ung, gebel haedong kongja ("die Confucius van die Ooste"), tydens Munjong se bewind (1046-83). Ch'oe Ch'ung en die ander meesters van die twaalf gemeentes het die staatsondersoeke behartig. Hierdie feite, tesame met die klem op afstamming, het die seuns van aristokratiese gesinne 'n groter eer gemaak om een ​​van hierdie privaat akademies by te woon as die regering Kukchagam (Lee 1984, 129-30).
Chos & ocircn Dynasty: Namate die Chos & ocircn-koninkryk of die Yi-dinastie neo-Confucianisme aangeneem het, was die doel van opvoeding om sedelike manne te skep wat die regte oordeel sou beoefen in optrede en mdashqualities wat noodsaaklik was by alle leiers, insluitend die koning self (Haboush 1985). Respek vir kennis en geleerdheid was absoluut. Lede van die Chiphy & ocircnj & ocircn (Hall of Academy of Worthies), 'n koninklike navorsingsinstituut wat gestig is deur koning Sejong (r. 1418-50), die uitvinder van die Koreaanse alfabet, geniet buitengewone voorregte, waaronder die vryheid om hul individuele intellektuele belange tuis of in afgeleë gebiede na te streef. (Hejtmanek 21).
'N Nasionale skool genaamd die S & ocircnggyun'gwan (National Confucian Academy) is in 1398 gestig kort na die stigting van die dinastie in 1392 om redes soortgelyk aan dié wat Kory & ocirc aanleiding gegee het om aan die begin 'n nasionale instelling te stig. Confuciaanse klassieke het weer 'n belangrike opvoedkundige fokus geword. Die stelsel het egter toenemend eksamengerig geraak en het steeds die aristokrate bedien met die spesifieke doel om die staatsdienseksamens te slaag. Alhoewel almal in beginsel vir hierdie eksamens kon aflê, was geleenthede om voor te berei slegs beskikbaar vir die nageslag van yangban aristokrate.
Op 'n vroeë ouderdom het a yangban jongmense het 'n privaat laerskool betree (s & ocircdang) wat landwyd in enige gemeenskap gevind kan word. Daar bereik hy geletterdheid in Chinese karakters. Op die ouderdom van sewe gaan hy deur na een van die vier skole (sahak) in Seoul of na 'n landskool (hyanggyo) elders, wat studente voorberei het vir hul eerste eksamen. Na 'n paar jaar is jongmense wat die 'lisensiaat' -eksamen geslaag het, toegelaat tot die S & ocircnggyun'gwan in Seoul, die hoogste leerinstelling. Slegs diegene wat hierdie Nasionale Akademie bygewoon het, kon die eksamen op die hoogste vlak aflê munkwa.
Die private akademies, genoem s & ocircw & ocircn, ontstaan ​​in die middel van die sestiende eeu en floreer tot laat in die negentiende, toe hulle ongeveer 300 bereik het. Dit lyk asof hierdie skole slegs in detail en skaal van die nasionale kollege verskil het. Weereens word liberale, humanistiese en Confuciaanse studies as die uiteindelike beskou, terwyl tegniese vakke soos landbou, vervaardiging, handel, wiskunde en medisyne as minagtend beskou word caphak of "diverse leer." Praktiese kennis word slegs as 'funksioneel' beskou, waardeur mense beperkte en oppervlakkige aktiwiteite kan verrig, terwyl 'n liberale opvoeding algemene bevoegdheid bied om onverwagte situasies te hanteer.
Baie s & ocircw & ocircn is deur oud-amptenare uit die hof of tydens aftrede ingestel. Sommige historici sien hul ontwikkeling grootliks as gevolg van die onttrekking van die Confuciaanse literatore, gesamentlik bekend as die sarim (bos van geleerdes) uit die nasionale politiek om vervolging te vermy, hul studies van neo-konfuciaanse filosowe te volg en 'n rustige plattelandse lewe te lei. Ander beskou die opkoms van private akademies eerder as 'n manifestasie van die opkoms van Sarim, 'n nuwe ras geleerde amptenare, ambisieus toegewyd aan die oorsaak van neo-Confucianisme en vasbeslote om die doelwitte van die Confuciaanse denkers te verwesenlik. Soos s & ocircw & ocircn word beskou as sentrums van neo-Confuciaanse geleerdheid en morele kultivering, elke administratiewe distrik het ten minste 'n privaat akademie, en baie het twee of meer teen die middel van die sewentiende eeu (Ch'oe 27).
Omdat vroue veronderstel was om binne die grens van die huis in Chos en Korea te bly, is hulle uitgesluit van formele opleiding wat bedoel was om mans voor te berei op staatsdiens en studie. Selfs in 'n toenemend gekonfusileerde Korea het die idee egter bestaan ​​dat vroue, as noodsaaklike figure in die gesin en die samelewing, behoorlike opvoeding nodig het (Haboush 2000, 46). 'N Handboek getiteld Naehun (Instruksies vir vroue, 1475), deur koningin Sohye, is 'n voorbeeld van hoe elite -vroue van Chos & ocircn Korea, binne die beperkings van die Confuciaanse geslagstelsel, probeer om 'n ruimte te definieer waarin hulle betekenisvolle sosiale, kulturele en politieke rolle kan speel (Duncan ).
Moderne era (1880-1945): In die laat Chos & ocircn het patriotiese leiers en lede van die verligtingsbeweging onderwys as 'n sleutel tot modernisering en nasionale onafhanklikheid beskou. Die regering het die Engelse Skool in 1883 gestig en Yugy & ocircng Kong'w & ocircn (Garden of Youth Education) in 1886. Koning Kojong het in die koninklike besluit van 1895 toestemming gegee vir die oprigting van ander moderne skole wat deur die staat bestuur word, bestaande uit laerskole, normale en beroepskole. Hy beklemtoon die belangrikheid van opvoeding vir die opleiding van bekwame burgers en nasionale herlewing. In 1895 stig die regering Hans & ocircng Normal School, 'n vreemde taalskool en 'n opleidingskool vir verskillende regeringsamptenare en burokrate, waaronder weermagoffisiere, onderwysers en handelsamptenare (Han 427).
Die eerste moderne skool in Korea was egter die W & ocircnsan Haksa (Academy), 'n privaatskool wat in 1883 gestig is deur Ch & ocircng Hy & ocircn-s & ocirck, 'n landdros in W & ocircnsan, op versoek van die W & ocircnsan-handelaarsgroep en ander inwoners. Korea se eerste moderne skool is dus op inisiatief van die inwoners van 'n pas geopende hawestad gestig met hul eie hulpbronne in reaksie op 'n uitdaging uit die buiteland (Lee 1984, 332).
Koreane verwelkom ook buitelandse sendelinge wat moderne medisyne en die liberale kunste gebring het. In 1886, onder die beskerming van koning Kojong, het Amerikaanse sendelinge drie privaatskole begin: Paeje haktang (Hall of Learning), Ky & ocircngshin School, en Korea se eerste opvoedkundige instelling vir vroue, Ewha(Ihwa) haktang, wat vandag die Ewha Women's University is. In 1890 is Ch & ocircngshin Girls 'School bygevoeg.
In 1905 is Pos & ocircng College, wat vandag die Koreaanse Universiteit is, gestig deur Yi Yong-ik. Die eerste twee departemente & mdashLaw en Commerce & mdash was van plan om Westerse regs-, kommersiële en tegniese kennis bekend te stel aan die Koreaanse mense wat sukkel om hul land se onafhanklikheid (MOE) te handhaaf.
Teen 1908, twee jaar voordat die land voor Japannese koloniale oorheersing beswyk het, het Korea se 5 000 beroepskole ongeveer 200 000 studente ingeskryf (Kim-Renaud 1991). Van hierdie skole is 796 gestig deur Christelike sendelingskole vir meisies wat groter was as dié vir seuns (HEK). Moderne opvoeding begin dus vir vroue op dieselfde tyd as vir mans in Korea (Kim-Renaud 1991).
Die mediese skool van die huidige Yonsei ('n portmanteau-naam afkomstig van die Y & ocircnh & ucirci-Severance) Universiteit strek terug tot 1885, toe koning Kojong die eerste moderne hospitaal, die Kwanghoew & ocircn, onder leiding van dr. Horace N.Allen van die Korean Mission Presbyterian Church in die Verenigde State. In Maart 1886 het die Kwanghoew & ocircn 16 studente aanvaar om opgelei te word as die eerste moderne dokters van Korea. In 1904 is die mediese sentrum hernoem tot die Severence Union Medical College and Hospital. In 1915 is die Chosun Christian College gestig deur die pogings van dr. H. G. Underwood, 'n baanbreker van die Protestantse sendeling en die eerste president van die kollege. Twee jaar later, met die naam Y & ocircnh & ucirci College, word dit die eerste moderne kollege van Korea.
Gedurende die koloniale tydperk het die demokratiese ideale en selfbeeld van individue wat deur privaatskole aangebied is, onderwys in Westerse styl 'n katalisator vir Korea se onafhanklikheidsbeweging geword. Konserwatiewe elemente, wat uit die groot meerderheid van die samelewing bestaan, het die nuwe onderwys as onvanpas en korrup beskou, veral vir vroue, maar privaatskole vir beide geslagte het steeds floreer en 'n nuwe elite -klas opgelewer, aangesien die tradisionele geloof in geleerde leiers voortduur. Selfs vir vroue het opvoeding dus 'n middel tot opwaartse sosiale mobiliteit geword. Nuwe velde, behalwe die Confuciaanse klassieke, het belangrik geword, soos medisyne, wiskunde, aardrykskunde en vreemde tale. Vroue het 'n professionele lewe buite die huis begin hê. Vroue het ten volle deelgeneem aan die onafhanklikheidsbeweging van 1919, wat geïnisieer is deur Yu Kwansun, 'n jong vrou van Ewha Haktang. Met inagneming van die opvoeding van die privaatskole van nasionalistiese denke, het die Japannese regering -generaal hulle begin beheer en baie gesluit.
Na die afgebakende onafhanklikheidsbeweging van 1919, het die Japannese egter nuwe skole gestig om hul 'kulturele administrasie', wat onder druk van die wêreldopvatting aangeneem is, te bewys om bedrieglike gebare te maak in die rigting om hul heerskappy in Korea te liberaliseer (Han 479). Die belangrikste was Ky & ocircngs & ocircng Imperial University, wat die huidige Seoul National University is, wat in 1924 gestig is. Selfs daar was egter meer as twee derdes van die studente (68-70 persent in 1935) Japannees (Ono). Verder het sekondêre skole klem gelê op vaardigheidsopleiding, die meerderheid seuns se skole het aangrensende grond vir boerderypraktyke, en naaldwerk en borduurwerk het 'n groot deel van die meisies se kurrikulum (HEK) beslaan. Hoe ywerig Koreane ook al was om te leer, hulle kon nie die uitdaging van Japanse imperialisme die hoof bied nie, en die harde Japannese heerskappy van 35 jaar het die meerderheid Koreane ongeletterd gelaat.
Hedendaagse era: Koreane is nie gouer bevry van die Japannese nie, maar die land is kunsmatig verdeel. Daar was nuwe beroepsmagte op die skiereiland: Sowjets in die noorde en Amerikaners in die suide. Om die Japannese invloed te oorkom, het die Amerikaanse militêre besetting (1945-48) 'n drastiese hersiening van die basiese opvoedkundige struktuur en kurrikulums onderneem deur die Amerikaanse stelsel en demokratiese ideologie as model te gebruik. Aanvanklik het Koreane vurig Amerikaanse opvoedkundige teorie bestudeer deur geleerdes soos John Dewey, EL Thorndike, William Kilpatrick en Harold Rugg. Gelyke opvoedingsgeleenthede vir almal was hul primêre bekommernis (HEK). Sedert 1945 word die Koreaanse taal uitsluitlik vir klasonderrig gebruik, behalwe in vreemde taalklasse.
Nadat die Koreaanse Oorlog (1950-53) geëindig het, het Koreane 'n groot herstel ondergaan. Die plofbare uitbreiding van die Koreaanse onderwys op alle vlakke in minder as 50 jaar het drastiese veranderinge in die hoeveelheid sowel as die kwaliteit van die onderwys tot gevolg gehad. Terwyl dit eers die doel was om onderwys vir almal beskikbaar te stel, is dit nou die strewe om verligte en doeltreffende toekomstige burgers te produseer wat sal bydra tot nasionale welsyn en heropbou.
Oorsigkaart van Suid -Korea
Die leë omtrekkaart verteenwoordig Suid -Korea, 'n land wat die grens met Noord -Korea op die Koreaanse skiereiland van Oos -Asië deel. Die kaart kan afgelaai, gedruk en gebruik word vir kleur- of kaartwysings.
Die buitelynkaart hierbo is van die Oos -Asiatiese land Suid -Korea wat die suidelike helfte van die Koreaanse skiereiland beslaan.