Courbet, realistiese skilder van die samelewing - Verskeie
Courbet, realistiese skilder van die samelewing
Titel: Die skilder se werkswinkel. Regte allegorie.
Afmetings: Hoogte 361 - Breedte 598
Prentverwysing: 96DE10159 / RE 2257
Die skilder se werkswinkel. Regte allegorie.
'Dit is die wêreld wat my huis laat verf'
In 1854 of 1855 skilder Gustave Courbet 'n groot prentjie van 6 meter by 3 meter, Die skilder se werkswinkel. Die meerderheid van die publiek het dit relatief eenvoudig gemaak om te lees.
In die middel van die doek, wat in 'n trotse houding verskyn, trek die kunstenaar van die ezel terug om sy skets te beoordeel; op 'n afstand 'n model gestel (was dit 'n figuur wat bedoel was om die landskap te verlevendig; langs Courbet het 'n klein boer gestaan ​​en bewonder; 'n vrou van die wêreld wat haar man haar arm gegee het, was in die ateljee; digters, musikante en liefhebbers gesels; links van die skilder is mekaar in die elmboog, steeds in die oë van 'n sekulêre publiek, maar reeds gewoond aan sosiale tipologieë (die Fisiologie, Die Franse geskilder deur hulself was baie suksesvol), 'n bedelaar, 'n Jood, 'n gewone vrou, 'n begrafnisondernemer, 'n kermis Hercules, 'n stroper ... Dit was hierdie verstommende skildery, waarvan Courbet self in 'n brief aan Champfleury gesê het: 'Jy sal so goed as moontlik verstaan. Waarom hierdie probleem? Dit is hoofsaaklik te danke aan twee dinge: enersyds kry die skildery 'n nuwe dimensie sodra ons daarin nie soveel soorte as portrette sien nie; aan die ander kant, Die werkswinkel het 'n enkelvoudige ondertitel - Allegorie wat 'n fase van sewe jaar van my artistieke lewe bepaal - en meng twee klaarblyklik teenstrydige terme: Allegorie / Realiteit. "
Wat is hierdie 'beeld' dan?
"Dit is my manier om die samelewing in sy belangstellings en passies te sien"
Die skilder het in sy ateljee die wêreld waarin hy beweeg, saamgevoeg, nie net sosiale tipes nie, maar ook herkenbare mans agter 'n 'politieke vermomming' wat noodsaaklik gemaak is deur die verbod op die skilder van politieke onderwerpe. Hélène Toussaint het hierdie karakters geïdentifiseer, soms sonder sekerheid.
Links van die kunstenaar, die mans wat in Courbet se oë "by die dood leef": uitbuiters en uitgebuit. Onder hulle 'n bankier (Achille Fould, minister van finansies van Napoleon III?), 'N priester (Louis Veuillot, joernalis, direkteur van Die heelal ?), 'n republikein van 1793, baie ellendig (Lazare Carnot?), 'n begrafnisondernemer (Emile de Girardin, stigter van gewilde koerante, beskou as 'grafgrawer van die Republiek' omdat hy Louis Napoleon Bonaparte in 1851 gesteun het?), 'n klerehandelaar (Persigny, Minister van Binnelandse Sake van Napoleon III, as 'n "reisverkoper" van Napoleoniese idees uitgegee deur die prins in 1839?) en dan 'n stroper wat lyk soos Napoleon III, 'n jagter, 'n maaier wat miskien nasies simboliseer wat sukkel vir hul onafhanklikheid (Italië, Hongarye, Pole), 'n werker, verteenwoordiger van die werkende wêreld , 'n Chinees ... Ons kan nog steeds die speletjie van identifikasie speel, maar hierdie syfers bly allegories.
Regs van die kunstenaar diegene wat altyd volgens Courbet "lewe": nie meer allegorieë nie, maar makliker identifiseerbare individue. Ons kan onderskei tussen Baudelaire-lees, Champfleury, die kunskritikus wat realisme ondersteun (ook sit), die Sabatier-egpaar, Montpellier-versamelaars en militante Fourierists, die skrywer Max Buchon, Proudhon, van wie Courbet die dissipel is, Bruyas, die beskermheer van Montpellier, sowel as vriende, ondersteuners van die kunstenaar, soos sy suster Juliette.
In die middel, die skilder, sy model en die verspreide herinneringe aan sy verlede. Ons het hier 'n soort laaste oordeel: enersyds die veroordeeldes, andersyds die verkose amptenare, wat geskei sou word deur 'n 'nuwe godsdiens', die van die kunstenaar of die kuns, 'n 'godsdiens' wat gemeen is vir utopiese sosialiste, aan die romantici, sowel as aan Proudhon, vriend en vertroueling van die skilder. Courbet definieer homself as 'n republikein 'van geboorte', nadat hy in 1840 'die sosialiste van alle sektes' gevolg het, op voorwaarde dat hulle 'n 'humanitêre sosialisme' verdedig.
Eerstens 'n estetiese manifes.
Hierdie skildery het baie ink laat vloei. Die politieke implikasies is daar voor die hand liggend, aangesien dit op dieselfde tyd Napoleon III en Proudhon verskyn. Dit is 'n skildery van die geskiedenis, in die sin dat die onderwerp, wat in 'n majestueuse, imposante formaat behandel word, 'n groot gebeurtenis vier, anders as die genre-skilderkuns (stillewe, landskap, die gewone lewe) as sodanig deur die kunstenaar beskou: sy skildery van die samelewing, sy idee van die kunstenaar se (sentrale) plek in hierdie samelewing, sy estetiese manifes. Courbet openbaar hier eintlik die resultaat, die resultate van sy werk. Vir hom word dit afgehandel met akademisme, soos die pionier-nagelstudie-etalagepop voorstel, met sy jeugwerke waarvan die verspreide stukke aan die voete van die stroper lê; bly die natuur (hy skilder 'n landskap van Ornans, herkenbaar aan sy kranse, wat reeds in Die Begrafnis by Ornans), die werklike en die plek wat aan die kunstenaar in die hart van die samelewing toegeken word. Hierdie balansstaat is 'n manifes.
Persigny (hertog Victor van)
Pierre GEORGEL Gustave Courbet, Die gedig van die natuur Parys, RMN-Découvertes Gallimard, 1995. Youssef ISHAGHPOUR "Courbet, die portret van die skilder in sy ateljee" 48/14 , n ° 4, lente 1997, p. 55-63.Hélène TOUSSAINT "Courbet's" Atelier "dossier", Uitleg Gustave CourbetParis, RMN, 1977, p. 241-277.