Zenon van Elea (Grieks: Ζήνων ὁ Ἐλεάτης) (ca. 490 v.C. – ca. 430 v.C.) was 'n Voorsokratiese Griekse filosoof van suid-Italië en 'n lid van die Eleatiese skool wat deur Parmenides gestig is. Aristoteles het hom die uitvinder van die dialektiek genoem. Hy is besbekend om sy paradokse, wat deur Bertrand Russell beskryf is as "onmeetlik subtiel en diepsinnig".
Min is bo enige twyfel omtrent Zenon se lewe bekend. Alhoewel dit byna 'n eeu na Zenon se dood opgestel is, is die hoofbron vir biografiese inligting aangaande Zenon die dialoog van Plato genaamd die Parmenides. In die dialoog, beskryf Plato 'n besoek aan Athene deur Zenon en Parmenides, op 'n tyd toe Parmenides "omtrent 65" was, Zenon "bykans 40" was (Parmenides 127b) en Sokrates "’n baie jong man" was (Parmenides 127c). Deur Sokrates se ouderdom op sowat 20 jaar te skat, en deur Sokrates se geboortedatum as 469 v.C. te neem, kan 490 v.C. voorgestel word as 'n benaderde geboortejaar vir Zenon.
Alhoewel vele antieke skrywers na Zenon se lektuur verwys, het geen van sy geskrifte intakt behoue gebly nie.
Zenon se argumente is moontlik die eerste voorbeelde van 'n bewysmetode bekend as reductio ad absurdum, wat letterlik beteken om tot die absurde te reduseer. Hierdie argumentvorm het gou bekendgeword as die epicheirema (ἐπιχείρημα). In Boek VII van sy Topika, sê Aristoteles dat 'n epicheirema ’n dialektiese sillogisme (beredeneerde sluitrede) is. Dit is 'n aaneenlopende redenasiestuk wat deur 'n teenparty as waar voorgehou word. Die betwister se oogmerk is om die beredeneerde sluitrede tot 'n val te bring. Hierdie aftakelende redenasiemetode is dermate deur hom gehandhaaf dat Seneca die jongere 'n paar eeue later sou opmerk, As ek toegee aan Parmenides bly daar niks oor as die Een nie; as ek toegee aan Zenon, bly selfs die Een nie oor nie.