Gifford Pinchot: Vroeë Amerikaanse natuurbewaarder - Inligting
Gifford Pinchot: Vroeë Amerikaanse natuurbewaarder
Gifford Pinchot (uitgespreek pin-sho) is gebore in sy gesin se somerhuis in Simsbury, Connecticut. Hy het gereeld saam met sy ouers na die buiteland gereis en is opgelei aan die Phillips Exeter Academy en in Yale. Pinchot keer in 1891 terug na die Verenigde State, angstig om sy kennis prakties te gebruik.Gifford Pinchot werk aanvanklik as 'n bosmeter, en het later daarin geslaag om werk te kry by George Vanderbilt se reuse Biltmore -landgoed buite Asheville, Noord -Carolina. Hy word in 1898 hoof van die Afdeling Bosbou en word onder president Theodore Roosevelt aangewys as die hoofbeampte van die hergedefinieerde Amerikaanse Bosdiens. Hy het 'n goeie vriend en medewerker van TR geword en sy leidende beginsel in die praktyk toegepas dat woude hout kan produseer en tog in stand gehou kan word vir die plesier van toekomstige geslagte.Gifford Pinchot bly op sy pos toe William Howard Taft president word. Pinchot het betrokke geraak by 'n wyd gepubliseerde geskil met Richard Ballinger, sekretaris van die ministerie van binnelandse sake, wat tot gevolg gehad het dat Taft ontslaan is. Pinchot verwelkom die afdanking omdat dit 'n groot openbare ondersoek oor boskwessies toespits. Gifford Pinchot het in 1910 begin en nog 15 jaar lank voortgegaan as president van die National Conservation Association, 'n organisasie wat hy persoonlik befonds het om 'n waghond te wees oor die ontwikkeling van openbare lande. en om die oordrag van openbare gronde na die state teen te staan. Gifford Pinchot ondersteun Roosevelt en die Progressive Party in 1912. Hy beywer hom hard vir 'n paar van die meer radikale planke in die Bull Moose -platform - werkloosheidsvergoeding en gelyke betaling vir vroulike werkers. In 1914 , Pinchot het 'n onsuksesvolle veldtog as 'n progressiewe kandidaat vir die goewerneurskap van Pennsylvania gevoer. Tydens die wedstryd trou hy met Cornelia Bryce, die dogter van 'n vooraanstaande en welgestelde gesin, wat 'n vurige voorstander was van vrouestemreg, geboortebeperking en hervorming van kinderarbeid. Sy sou later drie keer vir die kongres en een keer vir die goewerneur van Pennsylvania hardloop, sonder sukses. Pinchot was, net soos Roosevelt, 'n kritikus van Woodrow Wilson se neutraliteitspogings, maar het 'n sterk voorstander geword van die Amerikaanse oorlogspoging in 1917. In 1922, Gifford Pinchot is tot goewerneur van Pennsilvanië verkies en het 'n vooraanstaande, as omstrede rekord. Pinchot het 'n kans om homself op te volg, gesoek na 'n senaatsitplek en verloor. Gifford Pinchot word in 1930 herkies as goewerneur en staan ​​voor uitdagings wat die depressie bied. Pinchot sou later nie in die bod vir die senaat en die stoel van die goewerneur slaag nie. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Gifford Pinchot 'n visvanguitlewingspak ontwikkel vir vlootpersoneel wat op see dryf. Sy verslag oor sy bosbouervarings, Nuwe baan, is postuum gepubliseer in 1947. Gifford Pinchot was die eerste professioneel opgeleide bosbouer in die Verenigde State. Sy samewerking met Roosevelt was instrumenteel in die stigting van 'n bewaringsbeweging. Oor die bydrae van Pinchot, het TR gesê: "... onder die vele baie amptenare wat onder my administrasie letterlik van onskatbare waarde aan die mense van die Verenigde State gelewer het, staan ​​Gifford Pinchot in die geheel eerste." Gifford Pinchot het 'n tweede loopbaan as 'n progressiewe politikus wat gekenmerk word deur verskillende mate van sukses. Hy is op 4 Oktober 1946 op 81 -jarige ouderdom oorlede.
Amerikaanse bewaring in die twintigste eeu
Geel-keel Vireo sing aan die rand van 'n moeras in die Crane Neck Wildlife Management Area in Groveland, MA. Phil Brown, Flickr Creative Commons
Op nasionale vlak het omgewingshistorici drie belangrike historiese dele van bewaringsdenke en -aksie geïdentifiseer wat historiese fondamente vir die kontemporêre omgewingsbeweging gelê het. Dit is utilitaristiese bewaring (bestuur van natuurlike hulpbronne), bewaringsbewaring (die behoud van natuurskoon) en beskerming van die natuurlewe. Terwyl utilitaristiese en bewaringsargumente die 19de -eeuse oopruimtebewaringsinisiatiewe oorheers het, het die beskerming van wilde habitat in die 20ste eeu toenemend 'n motivering geword vir die beskerming van die oop ruimte.
Praktyke in die 19de eeu en toenemend gesofistikeerde ekologiese studies in die 20ste eeu het gelei tot inisiatiewe om die ekologiese habitat gedurende die 20ste eeu te bewaar. Vroeë federale, staats- en private inisiatiewe om woude te bewaar wat gedurende die 19de eeu begin is, het tot in die 20ste eeu voortgeduur. Baie van die beskermde oop ruimtes wat ons vandag het - en in groot mate die argumente wat ons steeds gebruik om natuurlike plekke te bewaar en te beskerm vir hul natuurskoon-, ontspannings- of habitatwaardes - is geërf van een of meer van hierdie drie tradisies .
'N Ander neiging is en is steeds die toenemende waardering van die noodsaaklikheid om historiese landskappe te erken en te beskerm as deel van die erfenis van die land, soos blyk uit die groter belangstelling om dit in die National Register of Historic Places te noteer. Baie is reeds in die nasionale register opgeneem.
Federale rol in progressiewe era Bosbewaringsinisiatiewe
Gifford Pinchot, hoof bosbouer tydens die administrasie van Theodore Roosevelt, het die gebruik van die term "bewaring" bevorder en 'n beroep gedoen op ondersteuning vir beginsels vir volhoubare opbrengs en die skep van 'n nasionale bosstelsel wat deur hierdie beginsels bestuur word. Hy en Roosevelt het ook 'n beroep gedoen op die uitbuiting van die land se gronde en minerale en aangevoer dat ongereguleerde private uitbuiting die veiligheid van die land op lang termyn bedreig. In die lig van sy utilitaristiese bewaringsbeginsels, het Pinchot gepoog vir die oordrag van die federale bosreservate van toesig van die Departement van Binnelandse Sake na die Departement van Landbou, wat in 1905 bereik is, met inagneming van die rede dat woude as 'n gewas bestuur moet word, met die doel om volgehoue ​​opbrengs (sny nie meer hout as wat u vervang nie). Die Forest Service se leer oor houtbestuur het 'n grondslag gelê vir die beginsels van die 20ste eeuse hulpbronbestuur van die Amerikaanse Bosdiens. Hulpbronne is bestuur vir veelvuldige gebruike, insluitend hout, wild, ontspanning, reeks en water. Sommige Amerikaanse Bosdiens het volgehoue ​​opbrengsbeleid, soos die uitreiking van weidingspermitte vir beplanting van beboste grond en die versuim om voldoende habitatbeskerming vir sommige bedreigde spesies daar te stel, was omstrede met natuurbewaarders wat hul habitatbeskerming bekommer (Merchant, 2002 Penick, 2001).
Bewaringsbewustes en bewaarders van progressiewe era skeur: konflik oor die Hetch Hetchy -dam
In die 19de eeu het ondersteuners van utilitaristiese bewarings- en bewaringsinisiatiewe gereeld saamgewerk aan inisiatiewe soos National Forest Conservation en waterskeidingbeskerming. Met verloop van tyd het verskille in filosofie egter spanning veroorsaak tussen bewaarders soos John Muir, wat die bewaring van skilderagtige wildernisgebiede bevoordeel het, en natuurbewaarders soos Gifford Pinchot, wat geglo het dat natuurlike hulpbronne bedoel is om gebruik te word. Die spanning het in 1909 tot 'n val gekom met 'n voorstel om die Tuolumne -rivier in Hetch Hetchy -vallei in die Yosemite Nasionale Park op te dam om 'n watertoevoer vir die stad San Francisco te skep. Gifford Pinchot was bevoorreg om die vallei op te dam, en John Muir en ander bewaarders was hewig teëgestaan. Uiteindelik is die dam goedgekeur en het Hetch Hetchy in 1913 'n reservoir geword.
Oprigting van die National Park Service
Ondersteuning vir 'n nuwe federale agentskap om nasionale parke te beskerm, het in 1916 gelei tot die stigting van die National Park Service. Die diens is ingestel om die bestaande nasionale parke, monumente en voorbehoude wat teen daardie tyd opsy gesit is vir natuur-, natuurskoon- en historiese waardes opsy te sit, en om te sorg dat dit vir die toekomstige geslagte ongeskonde is. Die aantal nasionale parke het teen die einde van die 20ste eeu tot meer as 350 gegroei. Debatte oor die bewaring van wildernisgebiede teenoor die ontwikkeling van natuurlike hulpbronne vir hout of water-en die skeiding tussen utilitaristiese en bewaringsperspektiewe-het gedurende die 20ste eeu in een of ander vorm voortgeduur, en op federale vlak word dit weerspieël in baie verskillende bestuursdoelwitte van die US Forest Service en National Park Service. Hierdie verskillende waardes het ook staats- en plaaslike inisiatiewe beïnvloed om woude (as hout of parkgrond) in 'n aantal state in die laat 19de en vroeë 20ste eeu te red.
Gifford Pinchot, hoof bosbouer tydens die administrasie van Theodore Roosevelt. Wikimedia Commons
Die federale rol in die 20ste eeu habitatbeskerming
Terwyl baie state wetgewing aangeneem het wat bedoel was om trekvoëls in die laaste jare van die 19de eeu te beskerm, was daar 'n toenemende bewustheid dat, weens die groot afstande wat voëls gereis het, nasionale en internasionale beskerming vereis word. Audubon -verenigings, sportmanne -organisasies en ander ondersteuners vir voëlbeskerming het toenemend geliefd geraak vir 'n sterk rol vir die federale regering in die beskerming van habitatte.
In 1900 het die Lacey Act die eerste federale wetgewing geword wat die versending van voëls wat in stryd was met staatswette, doodgemaak het. In 1903 het president Theodore Roosevelt die eerste federale natuurreservaat vir die beskerming van watervoëls, Pelican Island in Florida, gevestig. Teen die einde van die presidentskap van Theodore Roosevelt was meer as 50 bykomende toevlugsoorde gevestig. In 1913 het die ondertekening van die trekvogelverdrag die federale regering primêre jurisdiksie gegee oor trekvoëls, wat staatswette vervang. Met hierdie wet het die federale regering die hoofbeskermer van watervoëls geword.
In die 1920's was daar belangrike wetenskaplike studies deur Frederick Lincoln, 'n Amerikaanse wetenskaplike vir biologiese dienste, wat voëlbande gebruik het om die belangrikste trekvoëls in Noord- en Suid -Amerika te identifiseer. Hy het vier groot vliegbane geïdentifiseer wat oor dele van die Verenigde State beweeg. Hierdie kennis sou uiters belangrik word in latere pogings om die belangrikste trekvoëlhabitat in die VSA te beskerm
Ondanks beskermende pogings het die bevolking van watervoëls in die dertigerjare steeds afgeneem en sommige spesies tot uitsterwing gedryf. Teen 1934 was daar nog net 150 reiers oor en 14 krane. In 1934 het president Franklin Roosevelt 'n kommissie gestig om die herstel van wildlewe te bestudeer. Die natuurbewaarder en spotprenttekenaar "Ding" Darling en Aldo Leopold was twee van die lede. Darling het later 'n afspraak gekry om aan die hoof te staan ​​van die Buro vir Biologiese Opname. Industrialisering en verstedeliking, met die verlies aan habitat van vleilande, is as groot bydraers tot die verlies van voëlhabitat beskou. In sommige gevalle het federale projekte vir ander agentskappe bygedra tot die verlies van vleilande. Die Civilian Conservation Corps, wat byvoorbeeld in die depressie-era aan baie bewaringsverwante projekte gewerk het, was betrokke by vloedbeheer en dreineringsprogramme vir vleilande om nuwe landbougrond te skep. Die konflik in die federale beleid het gelei tot die Fish and Wildlife Coordination Act van 1934.
Die stigting van die Amerikaanse vis- en wilddiens in 1940 het die Buro vir Visserye (Departement van Handel) en die Buro vir Biologiese Opname (Departement van Landbou) saamgesmelt. Die nuwe Fish and Wildlife Service het 'n eenheid van die Departement van Binnelandse Sake geword met 'n mandaat om visse, wild en hul habitatte te bewaar, te beskerm en te verbeter. Die Diens hou toesig oor nasionale wildtuine en visbroeiers en ontwikkel herstelplanne vir bedreigde spesies.
Die National Wildlife Refuge System het sedert 1903 dramaties gegroei sedert die eerste National Wildlife Refuge op Pelican Island, Florida, gestig is. Daar is nou meer as 530 toevlugsoorde in die National Wildlife Refuge System, wat deur die Amerikaanse Fish and Wildlife Service geadministreer word, wat 93 miljoen hektaar land en water bied wat bedoel is vir die beskerming van wild en habitat. Die Amerikaanse National Wildlife Refuge System is die mees omvattende wildbestuurstelsel ter wêreld.
Bykomende bewarings- en beplanningskwessies in die 20ste eeu
Kwessies van toenemende kommer in die 20ste eeu sluit in suburbanisering en versplintering van wilde gebiede deur padbou, ontwikkelingspatrone wat ons nou 'uitbreiding' noem. Nuwe gereedskap vir stads- en streekbeplanning is in die eerste helfte van die eeu ontwikkel, insluitend sonering. Benton MacKaye se artikel uit 1921 wat 'n Appalachian Trail voorstel, was 'n inisiatief wat nie net 'n ontspanningsroete beoog nie, maar ook 'n ongeskonde wildernisband langs die Appalachian Ridge wat oostelike stedelike bevolkings kon bevat. Die ambisieuse idee van roetes wat deur vrywilligers gebou en onderhou moet word, was 'n voorbeeld van inisiatiewe uit die 20ste eeu wat toenemend streeksgewys was en dikwels komplekse samewerkingspogings behels. Oopruimte -inisiatiewe soos staatsbosbehoudinisiatiewe in baie state was gewild onder die publiek, maar kan tot meningsverskille lei oor die omvang van gepaste ontwikkeling - hoe maklik moet toegang tot wildernisgebiede wees? Moet lodges, ski -roetes en ander geriewe bygevoeg word, of het dit die natuurskoon of die habitat belemmer?
In 1935 het Aldo Leopold, Benton MacKaye, Robert Mitchell en ander met kommer oor die groeiende netwerk van snelweë wat tot voorheen ontoeganklike plekke gelei het, die Wilderness Society gestig. Die Wilderness Society het gesorg vir die goedkeuring van die Federal Wilderness Act (1964), wat die National Wilderness Preservation System gestig het. Hierdie stelsel het nou meer as 95 miljoen hektaar beskermde grond. Die Nature Conservancy, wat in 1951 gestig is, is georganiseer met die doel om die habitat te beskerm en het meer as 1500 reservate en meer as 9 miljoen hektaar in Noord -Amerika verkry.
President Lyndon B. Johnson onderteken die Wilderness Act, 3 September 1964. Wikimedia Commons
Erfenisse van die 1960's en 1970's Omgewingsbeweging
In die tweede helfte van die 20ste eeu het die openbare kommer toegeneem oor 'n wye verskeidenheid omgewingskwessies, wat baie verband hou met lewensgehalte. In stedelike gebiede het die giftige gevolge van besoedelde lug en water toenemende kommer veroorsaak. In voorstedelike gebiede het baie probleme ontstaan, insluitend die verlies aan natuurskoon en landelike karakter, fragmentasie van habitatte en die verspreiding van skadelike plaagdoders en ander chemiese besoedelstowwe. Bestaande bewaringsorganisasies het groter lidmate gekweek en nuwe groepe het ook ontstaan. Graswortelorganisasies begin dikwels met plaaslike aangeleenthede en brei later uit oor hul kommer. Hulle het gehelp om die publiek op te voed en het 'n beroep gedoen op wetgewing wat 'n wye verskeidenheid omgewingskwessies sal aanspreek. Plaaslike pleitgroepe vir voetsoolvlak word in stedelike en voorstedelike gebiede regoor die land gevorm en werk aan 'n verskeidenheid omgewingsprobleme in hul eie gebied. Grassroots -pogings het in 1970 saamgesmelt tot 'n sosiale beweging, met die hou van die eerste Aardedag. Gemeenskappe regoor die land is betrokke by omgewingsaktiwiteite.
Twee invloedryke boeke oor omgewingsdenke in die middel van die 20ste eeu was Rachel Carson se Silent Spring, wat in 1962 gepubliseer is, en Aldo Leopold se Sand County Almanac, wat in 1948 gepubliseer is. ander algemene plaagdoders op sowel wild as mense. In die Almanak van Sand County het Aldo Leopold deur middel van werk op sy eie eiendom gedemonstreer dat die herstel van erg erodeerde grond 'n gesonde wildlewe skep. Die wetenskap van ekologie het nuwe kennis gegee van die vereistes vir die habitat van wildlewe en die gevare van fragmentasie van habitatte. 'N Derde boek, Thoreau's Walden, het 'n onmiddellike klassieke geword by baie omgewingsbewustes, wat dit gebruik het om 'n gesonder ideaal te illustreer vir mense wat in harmonie met die natuur leef.
Die groei van die wetenskap van ekologie het gelei tot 'n groter begrip van die vereistes vir habitat in die natuurlewe en die gevare van fragmentasie van habitatte. Ekologiese argumente was oortuigend ter ondersteuning van beide plaaslike inisiatiewe vir die behoud van oop ruimtes en vir die bewaring van groot dele van die wildernis. Groeiende openbare steun vir omgewingsbeskerming in die 1960's en 1970's het gelei tot die aanvaarding van baie nuwe federale wetgewing, insluitend die Wet op Clean Air (1963), die Wilderness Act (1964), die Water Quality Control Control (1965), die Wild and Scenic River Act (1968) die National Trails System Act (1968) die National Environmental Policy Act (NEPA, 1969) en die stigting van die Environmental Protection Agency (1970). Die verlies aan historiese en kulturele hulpbronne in gemeenskappe in die hele land, het gelei tot die aanvaarding van die National Historic Preservation Act (1966).
Omgewings- en oopruimte -inisiatiewe op grondvlak het in die tweede helfte van die 20ste eeu dramaties uitgebrei. Waterskeidingsverenigings, plaaslike en streeksgrondtrusts en plaaslike bewaringskommissies werk voort om skilderagtige, ontspannings- of ekologiese hulpbronne te beskerm, dikwels in vennootskap met ander organisasies en met staats- en federale agentskappe.
Beskermde oop ruimte word toenemend 'n belangrike komponent in gemeenskaps- en streeksbeplanningsinisiatiewe, met 'n wye verskeidenheid voordele. Terwyl die inisiatiewe van die 19de en vroeë 20ste eeu om oop ruimte te bewaar in die algemeen gefokus was op 'n spesifieke argument (utilitaristiese bewaring, natuurskoonbewaring of habitatbeskerming), erken hedendaagse inisiatiewe toenemend dat oop ruimte verskeie gebruike bied. Die kontemporêre greenway -beweging is een voorbeeld. Greenways skep lineêre skakels tussen oop ruimtes en bied 'n kombinasie van ontspannings-, ekologiese en/of kulturele geriewe.
Die lys van 'n toenemende aantal historiese Amerikaanse landskappe en eiendomme wat verband hou met bewaring in gemeenskappe in die hele land in die National Register of Historic Places weerspieël die groeiende waardering van hul belangrikheid vir geskiedenis, gesondheid en lewensgehalte in die Verenigde State. Die bestemmings in hierdie reisplan wat in die nasionale register opgeneem is vanweë die betekenis daarvan vir die land se erfenis, is 'n bewys van hierdie neiging.
Pinchot se outobiografie, Nuwe baan (1947), is partydig maar van uitstaande belang. Martin Nelson McGeary, Gifford Pinchot, bosbouer-politikus (1960), is 'n volledige, wetenskaplike en waarderende biografie. Sy verslag oor die Ballinger -aangeleentheid is opgedateer deur James L. Penick, Jr., Progressiewe politiek en bewaring: die Ballinger-Pinchot-saak (1968). Samuel P. Hays, Bewaring en die evangelie van doeltreffendheid (1959), die mees volledige studie van die vroeë bewaringsbeweging, is in sommige van sy uitsprake oor Pinchot harder as wat die getuienis vereis.
McGeary, M. N. Gifford Pinchot: Bosbouer-politikus. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1960.
Nash, R. "Gifford Pinchot." In Van hierdie begin: 'n biografiese benadering tot die Amerikaanse geskiedenis. Vol. 2. 2de uitg. New York: Harper & Row, 1978.
Norton, B. G. "Moraliste en versamelaars: die saak van Muir en Pinchot." In Op pad na eenheid onder omgewingsbewustes. New York: Oxford University Press, 1991.
Pinchot, G. Nuwe baan. Covelo, CA: Island Press, 1947.
Miller, C. "The Greening of Gifford Pinchot." Omgewingsgeskiedenisoorsig 16 (herfs 1992): 1 – 20.
Watkins, T. H. "Vader van die bosse." Amerikaanse erfenis 42 (Februarie – Maart 1991): 86 – 98.
Hoe 'n berugte rassis Amerika se nasionale parke geïnspireer het
Ek het gereeld afgespeel wanneer my pa op 'n vooraanstaande gebied sou voortgaan: hoe sy immigrante -grootouers 'n beskeie opstal met twee huise, drie volwasse kinders en 'n trop hoenders op die oewer van die Bronxrivier gebou het. En dan, omstreeks 1913, hoe die regering die eiendom beslag gelê het om plek te maak vir die Bronx River Parkway. Dat die episode na byna 'n eeu nog steeds 'n rangorde was, het net na 'n manifestasie van my pa se moerse laat-konserwatisme gelyk.
Dit was voordat ek van Madison Grant uitgevind het.
Dit is 'n naam wat u hierdie jaar baie moet hoor as gevolg van die honderdjarige bestaan ​​van die National Park Service en op baie maniere 'n produk van die baanbrekerswerk van Grant as die grootste natuurbewaarder wat ooit geleef het, volgens 'n vroeë direkteur van Park Service, en 'n skepper van "the park concept, " in die woorde van 'n ander. Maar u sal waarskynlik nie soveel as Grant se naam hoor hoor nie, want sy eienaardige denkrigting het ook gehelp om die grondslag te lê vir die doodskampe van Nazi -Duitsland.
Grant is in 1865 gebore en geniet 'n bloubloedige kinderjare in Manhattan danksy sy familie se rykdom en sy pa se reputasie as 'n dokter en 'n burgeroorlogheld. Op 16 het hy vier jaar privaat onderrig na Duitsland gegaan voordat hy teruggekeer het na Yale en daarna die Columbia Law School.
Grant was 'n aantreklike, stedelike figuur met 'n dik snor en stewige, diepgesette oë en 'n reputasie as 'n damesman. Hy het 'n regskantoor in Manhattan opgerig, maar het selde praktiseer. Hy het ook nooit 'n openbare amp beklee nie, ondanks sy skerp politieke belange. Grootwildjag was sy ware passie, volgens die definitiewe biografie van 2008 Verdedig die Meesterras, deur die historikus Jonathan Spiro, en hy het al vroeg besef dat roekelose oorjag baie spesies tot uitwissing dryf. Rykdom, sosiale verbintenisse en sy skerp verstand het hom gou lid geword van vroeë jagterbewaarders soos Theodore Roosevelt, Gifford Pinchot en George Bird Grinnell in 'n skouspelagtige invloedryke groepie, die Boone and Crockett Club.
Gelukkige B-dag, nasionale parke! Liefde, Yelp Illustrasie deur Peter Ryan Geïnspireerd door Tim Murphy ''s must-read post
Teen 1895 het Grant toesig gehou oor die bou van die Bronx -dieretuin, wat toegewy is aan die behoud van Noord -Amerikaanse spesies, en het hy sy ouerorganisasie gestig. (Die Wildlife Conservation Society, soos dit nou bekend staan, noem ook nooit Grant se naam nie.) Onder sy vele ander inisiatiewe het Grant gehelp om die veldtog te begin om te keer dat die laaste pragtige rooibos in Kalifornië nie aangelê word nie. die bisons (wat die vlaktes met bison uit sy dieretuin herlaai), en dring aan op die oprigting van die Denali-, Olimpiese-, Everglades- en Glacier -nasionale parke.
Hierdie nalatenskap klink dalk soos voer vir Park Service -toekennings en PBS -dokumentêre programme, behalwe vir een probleem: Na 1908 het Grant sy pogings namens die inheemse spesies van Noord -Amerika begin uitbrei na wat hy as sy inheemse Amerikaanse en#8221 mense en Indiese stamme beskou het. maar Noord -Europeërs, verkieslik van koloniale afkoms. " In 1916 publiseer hy Die verbygaan van die Groot Ras om aandag te vestig op die toestand van die "Nordics, " 'n woord wat hy gehelp het om te populariseer. Onbeperkte immigrasie " en ondertrouery, het hy gewaarsku, dat die land na 'n rasse -afgrond gesweep het. "
Die boek was 'n pseudowetenskaplike samestelling van stereotipes van 476 bladsye. Swart mans was 'n waardevolle element in die gemeenskap, solank hulle bly en volgehoue ​​volgelinge wat vra om net te gehoorsaam en om die ideale en wense van die meesterras te bevorder. 8220inferior, " en "die Slowaak, die Italianer, die Siriër en die Jood was " sosiale weggooide. " Nadat die Joodse bevolking van New York in 80 'n toename van 80,000 na meer as 'n miljoen gesien het Grant was veral woedend oor die feit dat hy letterlik van die strate af verdryf is deur die swerms Poolse Jode. "
Grant se boek moes 'n nasionale skandaal gewees het. Maar eugenetika, die idee dat menslike vee net soos vee verbeter kan word, het toe amper 'n gevestigde godsdiens geword. So Die verbygaan van die Groot Ras is uitgegee deur Scribner 's en geredigeer deur Maxwell Perkins (wat later F. Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway geredigeer het). Die president van die American Museum of Natural History het die voorwoord geskryf, en die voormalige president Theodore Roosevelt het 'n prentjie verskaf ("a hoofboek ").
Grant het sy toenemende invloed as eugenicus in 'n reeks strafmaatreëls neergelê wat gerig was op minderjarige rasse en klasse. . Maar die kommissie van Grant het die projek noukeurig beplan om die verkeerde soort ontwikkeling uit te voer, sowel as Italiaanse hutte, soos my oupagrootjie, en buurte wat bevolk is deur " Negroes. "
Ander het veel meer verloor as hul huise onder die invloed van Grant. Baie state het sy aanbeveling nagestreef om verpligte sterilisasie toe te pas op 'n steeds groter wordende kring van sosiale weggooide, wat altyd begin met die misdadiger, die siekes en die kranksinnige en geleidelik strek tot tipes wat swakkelinge genoem kan word. " Grant was ook die sleutel tot die aanvaarding van 'n wet van 1924 wat immigrasie beperk deur groepe wat hy as ongewens geag het, insluitend Asiërs en Arabiere.
Toe die Nazi's hul verpligte sterilisasieprogram in 1933 opstel, het hulle gesê dat hulle die Amerikaanse padvaders Madison Grant " en 'n Grant -dissipel, Lothrop Stoddard, gevolg het. Hitler het op 'n stadium aan Grant geskryf om te sê dat sy boek my Bybel geword het. " Grant is in 1937 dood, te gou om te sien dat sy teorieë in massamoord verander. Maar onder diegene wat hy geïnspireer het, was Karl Brandt, die dokter agter die Nazi -program van gedwonge genadedood. In Neurenberg het advokate van Brandt aangebied Die verbygaan van die Groot Ras as bewys dat die Nazi's net gedoen het wat 'n Amerikaanse geleerde voorgestel het.
Natuurbewaarders sou dit verstaanbaar eerder vergeet. Maar dit is die moeite werd om te onthou, want die beweging het nog altyd gesukkel met elitistiese en uitsluitingselemente in sy geledere. Hierdie land het onder meer die model van onbewoonde nasionale parke uitgevind en uitgevoer wêreldwyd saam met sy lelike gevolg, gedwonge verwydering van inheemse bevolkings. Dit is ook die moeite werd om die geskiedenis van Grant te onthou, omdat minderheidsgroepe grootliks onder 22 % van alle besoekers bly en uiteindelik in ons nasionale parke tel, en nog meer in die leierskap van omgewingsagentskappe en niewinsorganisasies. Om dit te verander, moet die bewaringsbeweging erken dat die spook van Madison Grant steeds spook oor die natuurlike wonders wat hy gehelp het om te beskerm.
Frenemies John Muir en Gifford Pinchot
Montana In die 1890's het Amerika 'n omgewingskrisis ondervind. In die bergagtige Weste het grond wat opgehou is vir opstal onopgeëis, te ver en verraderlik vir voornemende boere, en heeltemal onbeskerm deur die regering. Skape dwaal oor hierdie onopgeëiste lande en maak myle kilometers lank skoon. Korporasies het hele woude vir hout gekoop. Many feared that we were headed for a timber famine in the next twenty years.
Muir fought in the pages of the Atlantiese Oseaan en Harper's Weekly. He connected the new forests to his beloved national parks, he wrote of God in nature, he compared the commission's congressional opponents to yellowjackets in a horse's ear. In these magazines he articulated the diverse system that we now understand as "public lands," a system that combines the preservation of national parks like Yosemite with a system of forests, protected by the federal government but open to every American's use. This, a system joining preservation with conservation, was the result of his alliance with Pinchot. Muir argued that "every remaining acre of unentered forest-bearing land in all the country . . . should be reserved, protected, and administered by the Federal Government . . . forever."
Today, the National Park and U.S. Forest Service embody the legacy of Muir and Pinchot's alliance. On U.S. Forest Service land, the interests of mining and lumber companies are balanced with the recreational pursuits of hunters, snowmobilers, and cross-country skiers. In national parks, preservation reigns king, the natural world kept, as best it can be, in its natural state. As Clayton writes, the 1897 act and Muir's Atlantiese Oseaan en Harper's pieces are as much a climax to the Muir-Pinchot story as Hetch Hetchy. Yet we tend to focus on the latter, the story that pits Muir and Pinchot against each other. Clayton suggests that we are drawn to this conflict because its two characters embody deep conflicts within the American experience. Muir was an immigrant, an evangelist, an individualistic outsider. Pinchot was a blue blood, a Puritan, a community-oriented insider. They were introvert and extrovert. Amateur and professional. West and East. Their rivalry spoke to rivalries at the core of the American experience.
Lukas Keel was an intern with Humanities tydskrif.
For Grant, Roosevelt, and other architects of the country's parks and game refuges, wild nature was worth saving for its aristocratic qualities where these were lacking, they were indifferent. Grant, as his Tye obituary noted, "was uninterested in the smaller forms of animal or bird life." He wrote about the moose, the mountain goat, and the redwood tree, whose nobility and need for protection in a venal world so resembled the plight of Grant's "Nordics" that his biographer, Jonathan Spiro, concludes that he saw them as two faces of a single threatened, declining aristocracy. Similarly, Roosevelt, in his accounts of hunting, could not say enough about the "lordly" and "noble" elk and buffalo that he and Grant helped to preserve, and loved to kill. Their preservation work aimed to keep alive this kind of encounter between would-be aristocratic men and halfway wild nature.
Even as environmentalism took on big new problems in the seventies, it also seemed to promise an escape hatch from continuing crises of inequality, social conflict, and, sometimes, certain kinds of people. Tyd described the environmental crisis as a problem that Americans "might actually solve, unlike the immensely more elusive problems of race prejudice or the war in Vietnam." In his 1970 State of the Union address, in which he expended less than a hundred words on Vietnam, made no explicit reference to race, and yet launched a new racialized politics with calls for a "war" on crime and attacks on the welfare system, Richard Nixon spent almost a thousand words on the environment, which he called "a cause beyond party and beyond factions." That meant, of course, that he thought it could be a cause for the white majority.