Oor afwyking, kundigheid en waardes - Reaksie op prof. Yoram Yuval se artikel, "Hulle wyk nie af nie", Shabbat P. P. Akef-bylaag - Vervolg Kolom (Kolom 26) - Rabbi Michael Avraham
Oor afwyking, kundigheid en waardes - Reaksie op prof. Yoram Yuval se artikel, "Hulle wyk nie af nie", Shabbat P. P. Akev - Voortsettingskolom (Kolom 26)
8 opmerkings	/ 19 Elul 09 - 2016/XNUMX/XNUMX 19 / 09 / 2016
In 'n kolom die vorige Ek het kommentaar gelewer op prof. Yoram Yuval se artikel in die Shabbat-bylae van Makor Rishon P. weens hierdie jaar (XNUMX). Jy moet ook die bespreking sien wat ontwikkel het in die terugsprekings onder my plasing.
My reaksie op prof. Yuval s'n is in 'n verkorte weergawe in die Shabbat-bylae P. Ra (saam met Meer kommentaar Interessant dat hulle beslis almal die moeite werd is om te lees ). Hier is my woorde wat daar gedruk is:
Oor afwyking, kundigheid en waardes
(Reaksie op Prof. Yoram Yuval se artikel, "Hulle wyk nie af nie", Shabbat-bylae P. Akev)
Prof. Yuval Luca se artikel het 'n ernstige mengsel van waardes en feite. Dit maak sin om daarop te wys dat hierdie onderskeiding 'n kers was aan die voete van sy oorlede oupa wat in die artikel genoem word, en dit is jammer dat hy dit ignoreer.
Sy opmerkings staan ​​op drie pilare: 1. 'n Model vir 'n goeie verhouding en 'n professionele persoon. 2. Die psigiatriese definisie van seksuele afwyking (onvermoë om 'n hele mens lief te hê). Wetenskaplike stellings: Homoseksualiteit is nie die resultaat van keuse nie, maar van 'n organiese agtergrond, dit is baie moeilik om te verander en gevaarlik om te probeer. Reeds hier sê in 'n neutedop: 3. Die model wat deur Yuval voorgestel is, is verkeerd (sien artikels op die middaguur) en ook irrelevant vir die bespreking hier. 1. Die psigiatriese definisie het ook nie betrekking op bespreking nie. 2. Hierdie professionele vrae is irrelevant vir die bespreking. Ek sal nou detail.
Ek het eenkeer in 'n kollel in Bnei Brak gesit en 'n student het my genader en gevra of glas vloeibaar of solied is. Ek het vir hom gesê dat in verhouding tot die wette van Shabbat glas solied is, alhoewel fisici geneig is om dit te definieer as 'n vloeistof vir hul professionele behoeftes. En die gelykenis, as psigiatrie seksuele perversie definieer as die onvermoë om 'n hele mens lief te hê - hulle skaamte. Maar hoekom moet halacha of moraliteit die professionele definisie aanvaar en dit ook op die normatiewe vlak toepas? Boonop is definisies nie 'n empiriese bevinding nie, dus het die professionele persoon geen voordeel bo die leek in verhouding tot hulle nie. Psigiaters kan en moet hul konsepte vir professionele behoeftes definieer, maar dit het niks met die normatiewe vraag te doen nie. Michel Foucault het geskryf dat die psigiatriese diagnose versadig is met waarde-aannames. Ten spyte daarvan dat hy in my oë een van die voorlopers van postmodernisme was, was hy reg daaroor. Wel, twee keer per dag dui selfs 'n staande horlosie die regte tyd aan.
Die psigiater kan hoogstens die oorsprong van homoseksualiteit bepaal. Het dit 'n genetiese, omgewings- of ander agtergrond. Hy kan bepaal of dit behandel kan word en op watter maniere, en wat die gevolge van elke behandeling is. Dit is alles professionele bepalings, en met die veronderstelling dat die wetenskaplike kennis bestaan ​​(en dit is beslis nie volledig in hierdie geval nie, wat myns insiens nie genoeg beklemtoon word in Yuval se woorde nie), kan die deskundige vir hulle antwoorde gee. Maar die vraag of dit 'n afwyking is en hoe dit hanteer moet word, is 'n kwessie van 'n normatiewe definisie en nie van 'n professionele vasstelling nie (sien bogenoemde artikels).
Nog twee opmerkings:
A. As 'n klein kenner in psigiatrie, betwyfel ek die verduideliking wat deur Yuval voorgestel is vir 'n verandering in psigiatrie se houding teenoor homoseksualiteit. Na my mening is dit hoofsaaklik 'n verandering in waardes en nie 'n wetenskaplik-feitelike een nie. 'n Beduidende deel van die samelewing glo vandag dat die verskynsel nie moreel negatief is nie (selfs die kleinding stem hiermee saam) en sien dit dus nie as 'n afwyking nie. Psigiatrie word hier afgesleep deur sosiale waardes, en nie andersom nie. Dink aan kleptomanie. Kom ons neem vir die doel van die bespreking aan dat dit genetiese oorsprong het en dat dit nie verander (omgeskakel) kan word nie. Beteken dit dat kleptomanie nie 'n afwyking is nie? Dit is verbode en skadelik om te steel, daarom is dit redelik om kleptoman as 'n pervert te definieer. Dit is ten spyte van die feit dat selfs daar 'n neiging om te steel nie beteken dat die persoon werklik steel nie (soos Yuval verduidelik het oor homoseksualiteit), en selfs daar kan dit nie behandel word nie en het genetiese of organiese bronne (soos ek aanvaar het vir die doel van die bespreking). Die verskil tussen kleptomanie en homoseksualiteit is dat die meeste psigiaters vandag glo dat dit toelaatbaar en onskadelik is om homoseksueel te wees, terwyl diefstal in hul oë verbode en skadelik is. Dit is vir ons duidelik dat dit waardes is en nie feite nie.
B. Yuval skryf dat "elke opgevoede godsdienstige man" weet dat daar in 'n intensiewesorgeenheid 'n heeltemal dooie persoon kan lê wie se hart klop. Ek dink ek is 'n redelik opgevoede persoon (en ook redelik godsdienstig), en ek weet dit regtig nie. Boonop weet selfs hy self dit nie. Dit het niks te doen met opvoeding nie (alhoewel tot godsdiens dalk ja), volstruis want die definisie van dood en lewe is normatief en nie klinies nie. Die dokter kan vasstel, indien enigsins, watter funksies in so 'n situasie bestaan, en wat die kans is om daarvan terug te keer na 'n normale lewe. Maar hy kan nie vasstel of so iemand lewendig of dood is nie, en beslis nie of hy organe kan skenk nie (wat na my persoonlike mening vir hom toelaatbaar en selfs verpligtend is al word hy as 'n lewende persoon beskou. Sien artikels op die gebied van Kt). Dit is alles waardevrae en nie feitelike vrae nie. Verskeie dokters wat weier om dit te aanvaar, is nog 'n aanduiding dat 'n mengsel van waardes en feite nie net by die leke voorkom nie.
Prof. Yuval het op die webwerf hierop gereageer, wat 'n algemene reaksie vir ons almal byvoeg. 'n Spesifieke reaksie op my opmerkings (en ook op dr. Azgad Gould) word geopper Op sy webwerf En dit is sy taal:
Ter ere van Rabbi Dr Michael Avraham
Die Hoër Instituut van Torah
Die uwe, Rabbi Shalom en Bracha,
Eerstens, weet dat die ondergetekende jou en jou werk baie waardeer. Ek is nie in die wêreld van Torah in die mate wat my toelaat om jou Torah en halakhiese werk te waardeer nie, maar neurobiologie en die bietjie filosofie wat ek verstaan ​​was genoeg vir my om jou boek "Science of Freedom" baie te geniet, wat ek dink 'n oorspronklike en pragtige gedagtewerk, en 'n groot bydrae tot die veld.
In vergelyking met my genot van jou boek, is dit baie duidelik uit jou onbevredigende reaksie van "hulle wyk nie af nie" artikels. Daarom is ek bly oor sommige van die verbeterings wat ek hier aan myself aangebring het, om jou te probeer oortuig van die geregtigheid van my woorde, en indien nie om te oortuig nie, begin dan ten minste 'n brug bou tussen jou berg en my berg. Kom ons begin met die dinge wat ek met jou saamstem:
Ek stem twee keer (en nie twee keer per dag nie) saam met jou oor Michelle Foucault. Beide met betrekking tot postmodernisme, wat ek glo ook leë teks is, en met betrekking tot die bepaling van psigiatriese diagnose, waarin hy ongelukkig baie reg het. Maar ek glo, en ek is nie seker dat jy hier met my saamstem nie, dat dit onmoontlik anders is: dit is uit die aard van die saak gedoem tot psigiatriese diagnose dat dit nie sal kan wegbreek van waarde-aannames nie, ten minste nie in die afsienbare toekoms. En dus wat die filosoof kan bekostig - om 'n skerp skeiding tussen waardes en feite te skei, kan die psigiater nie bekostig nie. En in die besonder kan hy homself en die publiek nie mislei dat daar so 'n volledige skeiding in sy veld bestaan ​​- of kan bestaan ​​nie. Ek kom later terug daarop.
Ek stem ook saam met jou skerp ontleding die vraag na die halakhiese status van die man wat in intensiewe sorg lê wanneer sy verstand ophou funksioneer en sy hart weer klop, terwyl sy hart klop, en ek het selfs iets nuuts geleer uit die dinge wat jy in hoofstuk geskryf het opskrifte oor die onderwerp in jou antwoord. Verder: Ek is bly dat jou finale gevolgtrekking – dat dit verpligtend is om hierdie man se organe te skenk – dieselfde is as myne. Ek hoop dat jy sal voortgaan om voordeel te trek uit jou status en invloed onder Bnei Torah om die onkundige - en selfs ongelowige - houding van sommige van die leiers van ultra-Ortodokse en nasionaal-godsdienstige Judaïsme tot die kwessie te verander.
Maar wat jy kan doen aan die onderskeid tussen "lewend" en "dood", kan jy myns insiens nie doen aan die onderskeid tussen "verdraaid" en "nie verdraaid nie." Ek sal my woorde verduidelik: Eerstens, anders as wat jy skryf, die dokter en meer hoe om vas te stel of 'n persoon lewendig of dood is. Ek ken dit eerstehands. Toe ek as 'n spesialisdokter in die binnepasiëntafdeling gewerk het, was 'n hartseer deel van my werk om met eerste lig vas te stel wat die dood van die pasiënte is wat gedurende die nag oorlede is. Ek onthou tot vandag toe nog die baie gesigte wat ek met 'n laken bedek het ter voorbereiding van die aankoms van die huishulp, wat hulle na die begin van hul laaste reis kom neem het.
En tog erken ek dat jy reg is as jy sê dat die halakhiese bepaling van wie "lewend" en wie is "dood" anders kan wees as die mediese bepaling, en dit is nie afwykend ten spyte daarvan nie. Maar die implisiete gevolgtrekking uit jou reaksie, dat die psigiatriese definisie van afwyking en die religieuse definisie (en sekerlik die sosio-religieuse definisie) van afwyking ook nie verband hou nie, weerspieël myns insiens nie die werklikheid nie.
Kom ons neem die kleptomanie, wat jy as 'n toetssaak genoem het. Kleptomanie is nie 'n afwyking nie. Is 'n geestesversteuring. Die term afwyking word in psigiatrie, soos in straattaal, gereserveer vir abnormale, om nie te sê afstootlike, gedrag in 'n seksuele konteks. Ek hoop nie jy probeer om die wiskundige, en waarde-neutrale, definisie van afwyking van die norm (a.k.a. standaardafwyking) te gebruik om die kruip van die verskriklike waarde-houding van ultra-Ortodokse Judaïsme wat tot homoseksualiteit geïnstitusionaliseer is, te legitimeer nie.
Psigiatrie handel nie net oor "gedrag" nie, maar met subjektiewe verskynsels; Soos jy geskryf het, en ek is bly dat jy hier met my saamstem, die kleptoman hoef nie eintlik te steel om 'n kleptoman te wees nie, en die homoseksuele hoef nie vir 'n man te lieg om gay te wees nie. Maar hier eindig die analogie tussen die gelykenis en die gelykenis. Die kleptoman benadeel en benadeel ander in sy gedrag, so sy gedrag is verkeerd (nie afwykend nie), en die samelewing word toegelaat om daarteen te verdedig. Boonop: as hy waardevolle besittings steel, mag sy geestesversteuring hom nie in die hof teëstaan ​​nie, en dit sal eers in die stadium van vonnisargumente in ag geneem word. Ek dink beide jy en ek stem saam dat homoseksuele nie misdadigers is nie, en as hulle nie vir 'n man lieg nie - is dit nie vir my duidelik hoe hulle verskil van alle ander Joodse mans, wat ook die Torah se verbod op die uitdrukking van hul seksualiteit in die gesig staar nie.
Ek keer terug na die kwessie van die onvermoë om waardes heeltemal van feite en feite in psigiatrie te skei. Die Katolieke Christen glo met volkome geloof dat die nagmaalbrood wat hy tydens die mis ontvang en geëet het in sy mond die ware vlees van Messias geword het. Dit is 'n valse gedagte vir alle doeleindes, en dit wyk af van die definisie van psigose as gevolg van 'n sosiale en waardenorm – honderde miljoene mense glo daarin. Dit is 'n onbenullige voorbeeld, maar psigiatrie, wanneer dit by die definiëring, diagnosering en behandeling van subjektiewe verskynsels kom, tas diep in die duister oor die biologies-feitelike basis vir hierdie verskynsels.
Ek sal bly wees om my beroep op dieselfde voetstukke te kan plaas waarop fisika staan, maar dit sal nie in my leeftyd gebeur nie, en dat dit ook nooit sal gebeur nie. Soos u van my beter weet, is 'n fundamentele filosofiese vraag onderliggend aan hierdie kwessie, wat ek dink tans geen bevredigende antwoord het nie, die vraag van psigofisiese kousaliteit: is dit eenrigting of tweerigting of is dit nie van toepassing op die kwessie by almal? My oupa wat jy genoem het, het, soos jy, met die kwessie van psigofisiese kousaliteit te doen gehad, en het selfs geglo dat daar geen en nie 'n oplossing daarvoor was nie (Ignorbimus - ons weet nie en ons sal nooit weet nie). Sonder om voor te gee en sonder om hier in die kol te probeer kom, ondersteun ek eintlik die mening van sy student, prof. Yosef Neumann, wat gedink het dat dit vandag geen oplossing het nie, maar môre is dit moontlik (Ignoramus - ons weet nie, maar ons sal dalk eendag weet).
Ten slotte wil ek van die hoogtes van die filosofie terugkeer na die donker wêreld van godsdienstige homoseksuele. Ek het my artikel geskryf na aanleiding van die woorde van jou kollega Rabbi Levinstein, wat hierdie goeie mense geëkskommunikeer en hulle hartseer gemaak het. Aan die einde van die dag is die praktiese vraag wat my interesseer, en waarna ek nie 'n direkte en relevante verwysing in jou antwoord gevind het nie (en ek hoop so 'n verwysing), of daar 'n manier is om godsdienstige homoseksuele te laat leef en begin gesinne in godsdienstige Sionistiese gemeenskappe. As dit eers by mense kom wat nie vir 'n man lieg nie, is dit na my beskeie mening 'n meer sosiale vraag as wat dit halakies is. Hier, myns insiens, moet jy, ek en al ons lesers die gesegde van jou kollega, Albert Einstein, onthou: "Dit is makliker om 'n ondeursigtige te kraak as om 'n vooroordeel te kraak."
En hier is my reaksie hier op sy woorde:
Geagte prof. Yuval, Hallo.
Eerstens, ter ere van my, het jy my nommers geniet en selfs jou waardering hier uitgespreek. Dit is beslis nie vir my maklik nie.
Inderdaad, ek het nie saamgestem met wat jy in die artikel gesê het nie, alhoewel ek nie kan sê dat ek dit nie geniet het nie. Soos gewoonlik is dinge goed geskryf en op 'n duidelike en mooi manier. En tog, soos gesê, selfs na die "einde van die verbeterings" (soos jy dit stel), stem ek nie met hulle saam nie, en ek sal hier probeer verduidelik hoekom.
As ons saamstem oor Foucault (ek bedoel die tweede punt), dan het ons tot 'n eerste algemene gevolgtrekking gekom dat psigiatrie versadig is met waarde-aannames en grootliks daarop gebaseer is. Dit het natuurlik ook 'n feitelike dimensie, maar die slotsom behels byna altyd waarde- en kulturele vrae.
Deur die feit dat jy saamgestem het dat dit die geval is, sien ek nie hoe jy beweer dat die verhouding tussen 'n rabbi en 'n psigiater onderworpe is aan 'n model van die verhouding tussen 'n professionele persoon en 'n rabbi nie. Al sien psigiatrie dit nie as 'n afwyking nie, stem jy tog saam dat dit 'n waardeproposisie is. So hoekom moet die rabbi dit as 'n professionele vasberadenheid aanvaar? Hy kan natuurlik besluit hy kry dit, maar dit is sy halakhiese besluit en dit het niks met professionele magte te doen nie. Wat die model van 'n rabbi versus 'n professionele persoon betref, het jy reeds in my eerste reaksie na my verwys Aan die artikel wat ek aan die saak gewy het Die middag m.
Dan het jy ook bygevoeg dat dit onvermydelik is (dat psigiatrie waardes met feite sal meng). Alhoewel ek nie 'n professionele persoon is nie, sou ek tog sê dat ek nie daarmee saamstem nie. Korrigeer my as ek verkeerd is, maar psigiatrie kon op feite gefokus het (in die wydste sin, m.a.w. insluitend teorieë wat dit verduidelik, soos in die natuurwetenskappe), en niks meer nie. Sy kon byvoorbeeld gereeld tevrede gewees het met wat die oorsprong van homoseksualiteit is (vir my sluit dit ook wilde psigoanalitiese bespiegelings in soos jy wil, solank dit teorieë is wat die verskynsel self sonder 'n waardelading probeer verklaar), hoe dit ontwikkel (ibid.), Waar dit algemeen voorkom, of en hoe Dit verander kan word, en wat is die prys van enige vorm van verandering (of "omskakeling" nie op ons nie) so en so. Dit is vrae wat handel oor feite en die interpretasie daarvan, en is dus legitieme wetenskaplike en professionele vrae. Dit lyk vir my of al hierdie vrae nie met enige waardeheffing gehef word nie. Aan die ander kant moet die vraag of dit 'n afwyking is of nie, aan die samelewing en elke persoon daarin oorgelaat word om te bepaal.
Natuurlik as jy die konsep van "afwyking" ook my feit maak, as 'n afwyking van die statistiese norm ("neutrale wiskundige definisie", in jou taal) dan kan psigiatrie dit professioneel bepaal, maar jy het reeds in jou opmerkings hier ingestem dat dit is nie die geval nie. Aan die ander kant kom jy terug hier en maak my bruikbaarheid in die term afwyking reg, en ek dink daarmee probeer jy weer 'n psigiatriese definisie dikteer vir alledaagse gebruik. In die algemene gebruik in ons distrikte is afwyking 'n sterk (aangebore?) neiging tot kriminele optrede (soos die voorbeeld van die kleptomanie waaroor ons ooreengekom het, afgesien van die term "afwyking"). Op die een of ander manier is dit 'n definisie, en daarom stem Rabbi Levinstein en my klein self (wat baie ver van sy sienings oor die meeste dinge is) saam dat daar nie ruimte is om professionele gesag daaroor te neem nie. Wat die konkrete inhoud van die konsep is, en sluit dit homoseksualiteit in, is ek persoonlik geneig om nie te dink nie (omdat afwyking myns insiens 'n neiging tot immorele aktiwiteit is, en nie 'n neiging tot kriminele aktiwiteit in die godsdienstige sin nie). Ek dink dat Rabbi Levinstein se siening ja is (want na sy mening is 'n neiging tot kriminele aktiwiteit in die godsdienstige sin ook 'n afwyking, waarskynlik omdat hy halakha met moraliteit identifiseer, wat ek ten sterkste verwerp en daardeur by die laat warboel aansluit).
Kortom, ek sien geen rede ter wêreld vir die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging of enige ander professionele vereniging om vir ons almal te bepaal wat behandel moet word en wat nie, en wat 'n afwyking is en wat nie. Dit moet aan die samelewing oorgelaat word, aan elke persoon vir homself, en natuurlik ook aan sy persoonlike psigiater (in teenstelling met hul professionele vereniging). Dit wil sê: die samelewing sal besluit of daar iets is wat skadelik vir ander is (kleptomanie, pedofilie, ens.), en dan moet dit behandel word al het die pasiënt nie 'n begeerte daarvoor uitgespreek nie (in uiterste gevalle genoeg). In gevalle waar daar geen sosiale skade is nie, sal die persoon self besluit of hy behandeling benodig / wil hê of nie. En natuurlik kan die psigiater na wie hy hom wend (en nie die vereniging nie) sê hy is weens sy eie waardes nie bereid om hierdie saak te behandel nie. Ek sien in elk geval geen ruimte vir kollektiewe besluite van 'n beroepsvereniging oor sulke kwessies nie.
Ek dink hierdie prentjie verduidelik ook hoekom daar myns insiens beslis 'n ontsnapping is om waardedimensies in psigiatrie in te voer. Na die beste van my begrip in hierdie model vermy ons dit, so na my mening kan die psigiater beslis 'n onderskeid tref tussen waardes en feite, net soos die fisikus of filosoof. Aangesien ek nie 'n kenner is nie, het ek geen twyfel dat 'n fout in hierdie woorde gemaak kan word nie, en ek sal bly wees as jy my sal regstel.
Dieselfde geld die status van 'n persoon wat in intensiewe sorg lê wanneer sy hart klop en sy verstand ophou werk het. Teenstanders na my mening, wat in my oë verkeerd en skadelik is, is nie "onkundig" soos jy dit stel nie. Dit is immers nie feite of kennis van enige aard nie, en daarom is ek teen die gebruik van hierdie term ten opsigte daarvan. Na my mening is hulle moreel verkeerd en daarom is hulle skadelik. Weereens, dit is vir my baie belangrik om versigtig te wees om tussen waardes en feite te onderskei. Juis om hierdie rede het die geneesheer geen toegevoegde waarde met betrekking tot hierdie vraag nie.
Die feit dat jy in jou opmerkings hier genoem het dat hierdie verklaring in die praktyk aan dokters oorhandig word, is niks anders as 'n delegering van gesag nie, en niks meer nie. Dit is nie 'n professionele vasstelling nie. Moenie weer waardes en feite meng nie. Gee die besluit om dood te bepaal feitelik aan dokters (soos jy oor jouself in jou hoed as dokter beskryf het), maar dit beteken nie dit is 'n feitelik-professionele besluit nie. Dit word slegs vir gerief en doeltreffendheid gedoen, en eintlik is dit die delegering van die wetgewer se magte aan die dokter net om die proses te verkort en vaartbelyn te maak.Bepaal dood, al is dit 'n waardebepaling). Om te besluit watter funksies daardie persoon in so 'n situasie het en wat sy kanse is om na die lewe terug te keer, is 'n professionele besluit. Die besluit of hy in so 'n situasie as dood beskou word - is 'n suiwer waardebesluit. Sy het niks met die feite te doen nie. Anders as wat jy geskryf het, is die halakiese besluit oor lewe en dood nie "anders as die mediese besluit nie". Volstruis dat daar nie iets soos 'n "mediese besluit" oor lewe of dood is nie. Dit is 'n suiwer waardebesluit (soos hierbo beskryf). Dit is inderdaad waar dat 'n regsbesluit anders as 'n halakiese een kan wees, aangesien hierdie twee verskillende normatiewe (eerder as feitelike) kategorieë is.
Ons stem heeltemal saam dat homoseksuele nie misdadigers is nie. Maar ons stem beslis nie saam dat homoseksuele (wat prakties hul neiging uitoefen) nie misdadigers is nie. Ons stem saam dat hul optrede nie 'n misdaad is nie, dit wil sê 'n morele oortreding (ek het genoem dat daar diegene in die godsdienskamp is wat anders dink, ek is nie een van hulle nie), aangesien hulle nie ander benadeel nie. Maar halakhic en Torah is misdadigers, so vanuit 'n godsdienstige en halakhiese oogpunt is hulle misdadigers in dieselfde sin van 'n moordenaar of rower (maar hulle is ook moreel misdadig). Die graad van skuld is 'n ander saak. Dit is waar die mate van keuse en beheer wat hulle het inkom en die mate van bewustheid dat dit 'n verbod is ('n sekulêre persoon beskou dit natuurlik nie as 'n onwettige daad nie). Net soos 'n kleptoman voor 'n gewone dief.
Dit is vir my belangrik om daarop te let dat ek met betrekking tot die behandeling van homoseksuele selfs meer liberaal is as wat jy van my verwag het. Vir my is selfs diegene wat die saak feitlik besef, geregtig op gewone menslike behandeling in die gemeenskap (tensy hy dit swaai en daarvoor preek, wat 'n preek vir misdadigheid volgens die wet is). 'n Persoon wat 'n misdadiger in sy persoonlike en private sfeer is, is 'n wettige lid van die gemeenskap, veral as hy in 'n situasie is wat so moeilik is om te hanteer. Ek het in die verlede breedvoerig hieroor geskryf, en sien gerus bv Hier en ook Hier. Jy het gewonder hoekom dinge nie in my reaksie in die koerant verskyn het nie, dit is omdat ek net daar kommentaar gelewer het op die argumente wat jy in jou artikel geopper het en nie oor die inhoud van die saak nie. As jy die begin van my langer reaksie in die kolom sien die vorige My webwerf, jy sal vind dat ek uitdruklik geskryf het dat ek saamstem met die meeste van jou praktiese gevolgtrekkings. Ongelukkig het die stelsel my nie toegelaat om die reaksie in die koerant uit te brei nie. Daarom het ek in die laaste twee rubrieke hier op die webwerf en in die bespreking wat daarop gevolg het (in terugspraak) "sommige verbeterings" aangebring.
En ek eindig met 'n mimara wat jy aangehaal het as "my kollega", soos jy dit stel (ek is selfs skaam om my naam in een klap met so 'n wetenskaplike reus te noem). Dit is inderdaad moeilik om 'n vooroordeel te verander of te kraak. Maar die groot vraag is of dit in die Didan-saak wel 'n vooroordeel is, en of dit 'n ander waardeposisie is (elke waardeposisie, insluitend joune en natuurlik myne, is in 'n sekere sin 'n vooroordeel). Die taboe en sosiale houding in die godsdienstige samelewing jeens homoseksualiteit (wat myns insiens niks met die verbod te doen het nie, aangesien die verbod op handwerk op Shabbat nie minder streng is nie en nie sulke behandeling ontvang nie) is na my mening inderdaad 'n vooroordeel (omdat feitelike aannames gemaak word, nie net waardes nie). Maar juis die siening van homoseksualiteit as 'n verbod is nie 'n vooroordeel nie, maar 'n halakhiese norm (al is dit myns insiens ongelukkig). Die houding teenoor sulke norme (soos tot enige norm) hang natuurlik af van elkeen van ons se oortuigings. Ek het persoonlik geloof in die gewer van die Torah, dat as hy verbied daar waarskynlik iets problematies daaraan is (wat ek in my armoede nie agtergekom het nie). Ek buig my gedagtes na sy bevel. Maar aangesien dit geloofsvrae is, sou ek nie wil hê dat psigiatrie standpunte, en beslis nie vasberade, daaroor moet inneem nie (net soos met wat gebeur met die nagmaal in die mond van ons Katolieke neefs), en hier is ons terug by die moontlikheid en moet psigiatrie van skikkings ontkoppel. En hieroor het ons meesters reeds gesê (ibid., Ibid.): Gee aan die keiser wat aan die keiser...
 Ek moet sê dat dit saam met twee van Yoav Sorek se artikels, die een wat twee weke vroeër in dieselfde bylae gepubliseer is en die een wat op die Shabbat-bylaewebwerf gepubliseer is (bl. Sien), die mees intelligente en relevante bespreking is wat bekend is aan my in die pers of hoegenaamd oor hierdie onderwerp. In my eer om daaraan deel te neem.
Oor afwyking, kundigheid en waardes - Reaksie op prof. Yoram Yuval se artikel, "Hulle wyk nie af nie", Shabbat P. P. Akev-bylae (Kolom 25)
'Hefza' van Torah - 'n reaksie op Rabbi Yehuda Rak se artikel
Halacha en werklikheid - wat is halakhiese kundigheid
8 Gedagtes oor "Oor afwyking, kundigheid en waardes - reaksie op prof. Yoram Yuval se artikel," They Do Not Deviation ", Shabbat Supplement P. Akev - Continued Column (Kolom 26)"
30 Tishrei 10 - 2016/12/31 om XNUMX:XNUMX
Eerstens wil ek daarop wys dat ek die korrespondensie en die diskoers, die diepte daarvan en selfs die gevolgtrekkings waaroor julle albei in beginsel saamstem baie geniet het.
Voel egter steeds nie ek verstaan ​​hoekom jy daarop aandring om afwyking te definieer as 'n neiging tot misdadigheid en nie net afwyking van die norm nie? Die mate van afwyking van die norm wat intervensie of behandeling vereis, is wel waardevol, maar die einste afwyking van die normale is legitiem.
Ek vra om verskoning dat ek Foucault teruggebring het in die diskoers, maar in The Madness of the Age of Reason het Foucault presies dit aangespreek en ek verstaan ​​ons sal tot dieselfde gevolgtrekkings kom en dieselfde tema van onderskeid tussen feite (die einste afwyking van die normale kurwe) en die waardes (ons wyk almal af of katalogisering is waardevol)
Daar is geen belemmering om afwyking op hierdie manier te definieer nie. Definisies is 'n saak vir jou. Maar ek dink dit is nie die aanvaarde definisie nie en beslis nie wat Rabbi Levinstein bedoel het en wat ons hier bespreek nie. Daarom het ons (Yoram Yuval en ek) ooreengekom om dit nie op 'n wiskundige en neutrale manier te definieer nie. In alledaagse gebruik is "afwyking" 'n frase met 'n duidelike negatiewe konnotasie. Volgens jou voorstel het Rabbi Levinstein bloot iets onbenulligs en waardeloos gesê, so hoekom 'n gesprek daaroor voer?! Daar is geen dispuut dat feitelike homoseksualiteit 'n minderheid in die bevolking kenmerk nie. Die debat (met Rabbi Levinstein) gaan oor die behoorlike behandeling daarvan (ook hier stem ek en Yuval saam, behalwe vir die terminologie en relevansie van die professionele gesag vir bespreking). Op die een of ander manier is al die debatte hier op die waardevlak en nie die feitelik-wiskundige een nie.
Ek het nie jou opmerking oor Foucault verstaan ​​nie. Ons het immers self vir Foucault teruggekeer na die diskoers (nadat ons saamgestem het oor die negatiewe algemene houding daarteenoor), want hier is hy werklik reg (standhorlosie, ens.). Ons het albei saamgestem met Foucault se stelling (in die boek wat jy genoem het) dat psigiatriese diagnose gebaseer is op waarde- en kulturele aannames. Maar ek dink dit is presies hoekom die psigiater nie sy professionele hoed in 'n argument hier kan dra nie (aangesien dit waardes is en nie feite nie).
Dit (en net dit) is tans die debat tussen ons. 'n Heeltemal identiese debat gaan oor die relevansie van 'n geneesheer se professionele gesag met betrekking tot die bepaling van die oomblik van dood. Maar dit is dieselfde argument self.
Die morele probleem met alle bloedskandeverbod is dat die persoon nie net homself sondig nie, maar sy maat help en versterk in die oortreding.
Wanneer die verbode verhouding geïnstitusionaliseer en sonder skaamte vir baie sigbaar is - dan word die dimensie van die negatiewe voorbeeld by die baie gevoeg en die publieke stelling dat dit toelaatbaar is, 'n stelling wat 'n vernietigende effek het op seuns wat nog in 'n toestand van twyfel, en 'n negatiewe voorbeeld kan die verbod aanstoot gee.
Die hele Israel is verweef, en die optrede van die individu het implikasies vir die hele heerskappy. Mag ons almal bevoorreg wees om een ​​vir een geheilig en verbeter te word in dit wat hy moet verbeter, en so die hele wêreld regs te regeer.
Groete, S.C. Levinger
Deur dit te doen het jy enige verbod van enige aard in 'n morele oortreding verander. Immers, volgens die gelykenis van die gat in die skip, beïnvloed selfs oortredings wat nie 'n ander persoon betrek nie, eintlik sy lot. So volgens hierdie is alle Torah moraliteit.
As jy nie verduidelik dat die verbod op sy eie moreel is nie, maak dit nie sin om daaroor te praat dat dit moreel is vanweë die dimensie van mislukking en skade nie. Dit is 'n stam tautologie.
30 Tishrei 10 - 2016/12/34 om XNUMX:XNUMX
Inderdaad, alle oortredings van God se wil is immoreel, ons is dit verskuldig aan die eer van die Skepper, beide deur die 'eienaar van die huis' oor die wêreld te wees, en uit dankbaarheid vir al sy genade met ons.
Terselfdertyd word verskeie bloedskandeverbod, wat ons verhef tot die bou van 'n gesonde gesinslewe, oorheers nie net deur instink nie, maar deur die waardes van liefde, lojaliteit en vriendelikheid, op grond waarvan vader en moeder mekaar bevoordeel en eindeloos plant liefde en toewyding.
Maar afgesien van die eer van die Skepper, is daar ook 'n elementêre plig van respek teenoor die ouers. Hoeveel wanhoop word ouers veroorsaak wanneer hul kind in 'n lewe verval waarvan die hele wese 'n streng verbod is, 'n lewe waarin daar geen kans is om 'n 'Geseënde Geseënde' te vestig wat die pad van Judaïsme sal voortsit?
'n Persoon wat weet hoeveel sy ouers in hom belê het en hoeveel hulle hul lewens gegee het om hom in die wêreld te bring om hom groot te maak en op te voed - is verplig om alles te doen om uit te kom waar hy geval het.
Net soos ouers dikwels deur moeilike behandelings gaan, beide fisies en geestelik, om die voorreg te hê om 'n kind te druk, en as hulle nie in hierdie behandeling slaag nie, probeer 'n ander behandeling, en moenie tou opgooi nie - nou is dit die kind se taak. wat dieselfde bedrag gehad het om in sy ouers te belê. Joodse meisie'. Dit is die minimum wat hy hulle kan terugbetaal vir al hul gunste teenoor hom.
Selfs terapeute wat nie seker is dat iemand kan verander nie, sê daar is suksesse. Selfs wanneer die homoseksuele neiging sterk en duidelik is, wat dan baie moeilik is om te verander - sê dr. Zvi Mozes (in sy artikel, 'Is Treatment of Reversal Tendencies psychologically effective', op die 'Root'-webwerf), dat mense baie is vasbeslote en sterk geloof het, 'n gesin kan begin, met die hulp van Behoorlike professionele sorg.
Aanneming en surrogaatskap, behalwe dat dit nie die probleem van verbod oplos nie, behels hartseer vir die ouers van wie die kind geneem is. Die verhoging van die vraag na aanneming vir paartjies van dieselfde geslag sal onvermydelik lei tot 'n neiging van welsynsdienste om die 'aanbod' te vergroot deur aanneming te oorgebruik in plaas daarvan om te streef om die kind in die hande van sy ouers te laat.
Des te meer aangesien 'surrogaatskap' 'n uitbuiting van die verskriklike nood van gesinne is. Geen redelike vrou sal deur die lyding van swangerskap en bevalling gaan, sodat 'n kind aan vreemdelinge gegee sal word nie, tensy sy in verskriklike finansiële of geestelike nood verkeer, en wie weet of kriminele organisasies en korrupte regimes nie betrokke is nie?
Soos ek geskryf het, kan dit alles waar wees en tog is dit 'n irrelevante argument vir die bespreking. Die vraag is wat die aard van die verbodsbepalings self is, en nie of daar bykomende morele aspekte is nie.
Verder is 'n paar aantekeninge oor die geheel van dinge:
Dit is die Skepper wat die mens met sy neigings geskep het. Ek is nie seker ek sien 'n morele verpligting op die mens om dit te verander nie.
2. Ouerlike frustrasie kan bestaan, maar daar kan gevalle wees waar dit nie bestaan ​​nie. Wat dan? Sal sy die morele plig hê? Verder, hoewel ek nie nagegaan het nie, maar ek dink daar is sulke paartjies wat kinders grootmaak wat die grafte bewaak. Ek dink "daar is geen kans nie" is 'n te sterk frase.
3. Die mens het nie "geval" nie maar "gevang" geraak.
4. Al hierdie argumente spreek van die plig om te verander (indien moontlik), maar dui nie op 'n morele probleem in die daad nie.
5. 'n Persoon hoef nie sy lewenstyl te verander nie, want dit pla sy ouers. Dit is bekend uit die Riki wat in Rama Yod aangehaal is dat 'n seun nie sy ouers hoef te gehoorsaam in die keuse van 'n huweliksmaat nie, en ek het hierop uitgebrei in my artikels oor die eer van ouers.
6. Daar is baie terapeute wat mislukkings en verskriklike skade rapporteer. Ek het nie ingegaan op die vraag of die behandeling nie kan werk nie, maar jy het die situasie op 'n manier beskryf wat te rooskleurig was. Die vereiste vir 'n persoon om sulke risiko's te neem, moet op 'n baie sterk basis wees. En weereens, op godsdienstige vlak is daar sekerlik so 'n vereiste, maar om dit as 'n morele verpligting te sien is ek baie twyfelagtig. Geen dankbaarheid verplig 'n persoon om sulke verskriklike lyding en geestelike risiko's te betree nie. Dat die ouers in omskakelingsterapieë sal gaan wat hulle van plan sal verander en van die frustrasie ontslae sal raak, dit is baie makliker en meer wenslik (moreel, nie halakies nie).
7. Die laaste opmerkings is 'n baie eensydige en bevooroordeelde beskrywing (en ek gebruik baie sagte taal). Dit is vir jou duidelik dat as jy nie eintlik teen hierdie situasie gekant was nie, jy dit nie so sou sien nie. Surrogaatskap is 'n ooreenkoms tussen ouer mense. En wat ook al daaruit mag voortspruit, 'n mens moet dit beywer en voorkom. Dit vertraag nie die daad self nie. Om liefdadigheid te gee, kan ook veroorsaak dat mense se geld opraak en hulle kan steel. Daar word gesê dat Yigal Amir 'n godsdienstige oortuiging het wat tot moord en uiterste dade kan lei. Is dit hoekom die godsdienstige geloof prysgegee moet word?
As 'n reël, wanneer jy allerhande argumente opper en om een ​​of ander rede almal tot op die laaste in dieselfde rigting wys, sou ek my oordeel vermoed en opnuut ondersoek.
Sonder om in 'n gedetailleerde bespreking van al die punte wat jy geopper het - ek sal slegs een opmerking maak oor die risiko's wat in omskakelingsterapieë bespreek word.
Eerstens moet verstaan ​​word dat nie alle behandeling wat aangebied word toepaslik is nie, en daar is behandelings wat vir iemand geskik kan wees en vernietigend vir 'n ander kan wees, net soos met dwelms, waar wat die een help, die ander na doodspoorte kan lei, so soos in medisyne moet alles deur 'n ander spesialis sielkundige gedoen word. Noukeurige diagnose en noukeurige aanpassing van die aard van die behandeling by die persoon.
En tweedens moet 'n mens bewus wees dat die wetenskap nogal in die duister rondtas wanneer dit by die hele kwessie van homoseksualiteit kom (terloops, 'n groot deel van die duisternis is vrywillig, wat bewustelik enige poging om 'n uitweg te vind blokkeer, want die baie ervaring is 'n dwaalleer en legitimiteit van homoseksuele identiteit).
Een van die groot risiko's wat aan pogings tot genesing toegeskryf word, is die vrees vir totale wanhoop as gevolg van die mislukking van die behandelingspoging. Wanneer jy egter vooraf weet dat dit innoverende en eksperimentele behandelings is - is die vlak van verwagtinge baie matig, en dienooreenkomstig laat die teleurstelling van mislukking die persoon nie in duie stort nie. En verstaan ​​dat wat nie op die oomblik op hierdie manier 'weg' is nie, môre in 'n effens ander rigting kan slaag, 'en indien nie môre nie, dan oormôre' 🙂
Aan die een kant moet 'n mens begin by die beginpunt om te glo dat God 'n groot uitdaging aan die mensdom gestel het om 'n genesing te vind vir hierdie neiging wat in stryd is met die Torah. Aan die ander kant, met die wete dat die pad vorentoe lank is en ons nog nie 'n duidelike oplossing gevind het nie.
Dit is die geval met al die mensdom se probleme, wanneer daar gepoog word om 'n genesing te vind - gevorderd. Soms gaan dekades verby, soms honderde, en selfs meer, en tog nie wanhoop nie en verlang en soek voort in elke moontlike rigting, totdat daar skielik 'n deurbraak kom.
Eerstens is dit verslae van kundige sielkundiges.
Tweedens, solank hulle nie behandeling gekry het nie en alles is in die mis soos jy sê, wat verwag jy dan van die man? Om moreel te wees en nie gay te wees sonder doeltreffende behandeling nie?
A. Soek oplossings.
Raadpleging van professionele persone en die lees van professionele literatuur, kan 'n persoon nuwe insigte bring in sy persoonlikheid en die oorsake van sy probleem, waaruit hy op sy eie nuwe oplossings kan vind, miskien selfs rigtings waaraan deskundiges nie gedink het nie.
B. Maak die moeilikheid 'n uitdaging.
Net soos mense dit geniet om 'n vae kwessie in die Gemara of in die 'Rande' te probeer kraak. Hier het die ou 'n fassinerende uitdaging gekry – om die raaisel van sy lewe te kraak. Vra jouself af wat sy liefde en passies wek en wat kalmeer hulle? Identifiseer wat die eienskappe is wat sy liefde vir sy maats oproep? En dalk is daar ook 'n vrou met sulke eienskappe wat ook sy liefde kan wek en later dalk selfs die stagnasie in die 'ekstra-geslagtelike' seksuele aantrekkingskrag kan ontdooi.
derde. Ontwikkel ook gevoelens van deernis teenoor die 'straights'
Diegene wat die ondraaglike moeilike ervaring in die gesig staar om in 'n straat te loop waar hulle voortdurend teëgekom word deur vroue wie se elke rok, of nie-drag, ontwerp is om die instink van diegene wat op straat verbygaan, te stimuleer.
D. Om te weet hoe om homself te 'pargan' vir elke sukses, selfs 'n klein en gedeeltelike een.
Om te dink hoe bly sy Skepper is met elke sukses, en van elke verwerping van instink. Sal aanvanklik die uitstel van die instink vir 'n paar uur geniet; Later vir 'n paar dae, en later vir meer as dit. Net soos die bose instink van tyd tot tyd kom, 'n bietjie begin en met baie aanhou, so 'tot 'n groot mate' gaan die goeie instink aan en aan tot vandag toe!
God. Om jouself betrokke te raak by interessante strewes.
Studeer, werk, musiek, vrywilligerswerk en so meer. Is dit nie wat Farao, die koning van Egipte, ons geleer het nie: 'Laat die werk die volk eer en red hulle nie met leuens nie', en anders as ons rabbi's wat ons geleer het:
en. Moenie gedurig in 'n 'probleem' wegsink nie.
So waar, die 'probleem' word 'identiteit'. Verstaan ​​dat almal hul eie passies en val het, en daarteenoor is daar in 'n goeie mate vermenigvuldigde pieke en suksesse volop. Net soos Egipte oor mislukkings gaan, moet 'n mens meermale bly wees oor die suksesse van die lewe en die goeie dade, wat juis omdat dit met hartseer en moeilikheid kom, baie, baie kosbaar is vir die plek.
P. 'Want die blydskap van God is jou sterkte'.
Hoe meer 'n mens God se teenwoordigheid in die wêreld voel - hoe groter is die vreugde in hom. 'Ek het die Here altyd voor my aangesig gevra, want aan die regterhand sal ek nie val nie', en soos die volgelinge geëis het: 'Want in blydskap sal jy uitkom' - deur blydskap. Om al die bewegings van die lewe met God te deel, deur al die goeie te erken en te vra vir die vermiste, vir die persoon self en vir die hele gemeenskap. Wanneer jy die lewe met vreugde en ligtheid aanpak – gooi jy al die struikelblokke.
Dit is van die basiese beginsels van heldhaftige hantering, en vermoedelik kan enigiemand uit sy of haar eie ervaring en die ervaring van ander meer goeie raad vind, 'Laat die wyse en die wyse meer weet'.
Groete. Ek het nie met 'n enkele sin van jou saamgestem nie. Maar soos ek op hulle begin reageer het (herhaalde vermenging tussen moraliteit en halakha, 'n heeltemal verwronge opvatting van moraliteit, ensovoorts, ensovoorts), het ek op 'n stadium besef dit was nie meningsverskil nie. Dinge is net verregaande. As jy my sal toelaat, dink ek die volgende storie, wat ek eenkeer van Rabbi Shalom Shevdron gehoor het, maak die punt baie duidelik. Hy het gesê hy het eenkeer 'n seun gesien wat op straat geval en beseer is, hom opgetel en na die hospitaal begin hardloop. Langs die pad het mense uit die vensters en verbygangers groete vir hom geskree, soos "Rabbi Shalom, volledige medisyne" (in Jiddisj, natuurlik). En so het hy gehardloop en gehardloop en almal het gewens. Na 'n paar minute sien hy voor hom 'n vrou van 'n afstand na hom aanstap en natuurlik het sy ook vir hom geskree, soos almal, "Rabbi Shalom, volkome genesing." Stadig nader hy haar en haar stem verswak ietwat. Aan die einde toe sy uiteindelik sien wie dit is (= haar seun, natuurlik) het sy verskrik begin skree. Op hierdie stadium was haar wense en raad verby. In vrye vertaling: Ek het eenkeer gesien hoe 'n man sy lewe lank ly weens 'n aangebore misvorming. Regdeur sy lewe terwyl hy swaar onder sy vrag geloop het, het almal vir hom gesê: "Jy moet die moeilikheid 'n uitdaging maak," of "Kry insig in jou persoonlikheid." Ander het hom selfs gratis raad gegee: "Uit die moeilikheid sal gebou word." Hy is aangehaal dat hy gesê het "Martelings van dorpe". Voeg daarby "weet hoe om jouself te prys vir elke sukses, selfs 'n gedeeltelike een." Ander het so ver gegaan om hom in te lig: "'n Gevoel van jammerte vir ons dat ons nie ly en nie gely het onder die kwellings van sop nie" (= wat pret het jy!). Of "Betrek jouself in interessante strewes, in plaas daarvan om voortdurend in 'n probleem te versink." En natuurlik, natuurlik, "die vreugde van God is sterk." Die mehadrine van Mehadrin sou hier byvoeg: "Dit is waar, byna niemand slaag regtig nie, maar ek het gehoor dat daar in die seevolumes diegene is wat honderde goud in hul salarisse en pasiënte neem (as hulle natuurlik met ware eerbied bedeel was) en as hulle natuurlik na ware professionele persone gegaan het) ja geslaag. God help Rabbi Shalom." Ek is nie seker hoe jy sou voel as jy in so 'n situasie sou wees en iemand sou vir jou al hierdie goeie raad gee nie. Ek weet wat ek sou voel. Jy het klaar gesê en elkeen kan uit sy ervaring nog goeie raad kry. Ek vertel jou die enigste goeie raad wat ek uit my ervaring met betrekking tot so 'n situasie put: dat die laaste ding wat 'n mens nodig het wenke van hierdie soort en dies meer is. Ek dink dit is beter vir hom om die waarheid te erken en te sê dat ons geen raad het nie, maar wat sal ek doen en my Vader in die hemel het op my besluit (godsdienstige en immorele dekreet).
Dit is moontlik dat Rabbi Levinger se woorde op 'n ontspanne toon gesê word omdat hy ver van die probleem is. Hy en ander voel dalk nie soos die ma van daardie seun nie. Dit beteken nie dat dit nie die regte antwoord is nie. Na al die jammerte en problematies van die situasie, som sy woorde nogal sleg op wat van 'n godsdienstige homoseksueel verwag word om te doen. Meer nog – sy woorde som nie sleg op wat van elke Jood verwag word om te doen nie. Dit is moontlik om enige persoon genadig te wees (barmhartigheid is soos bekend 'n relatiewe saak), ons het almal probleme en moeilikhede, en dit is presies hoe 'n Jood dit moet hanteer.
Eerstens, die feit dat iemand ver van die probleem is, is veronderstel om hom met sulke vervreemding en sulke slagspreuk te laat nader of nie praat nie.
Ek het nie net oor die antwoorde gepraat nie, maar oor die toon waarin dit gesê is. Maar selfs die antwoorde self is verkeerd. Eerstens is hier geen morele probleem nie, en dit is waar die hele bespreking begin het. Tweedens, die meeste van hierdie wenke is nie nuttig nie. Sommige stel die werklikheid op 'n selektiewe en bevooroordeelde manier voor. 'n Ander deel troos hom met ledige vertroostinge. Dieselfde persoon wat swaarkry kan besluit om Kari te oorwin en miskien sal hy slaag, maar jy kan hom nie van die kant af raad gee dat Kari sal oorwin en dat die vreugde van God sy vesting is nie. En voeg dan verder by hom dat hy immoreel is omdat hy sy ouers en sy Skepper teleurstel.
Boonop is die kans groot dat hy nie sal kan klaarkom nie, net soos elkeen van ons nie suksesvol in sy situasie sou wees nie. Ek sou ook 'n verwysing daarna verwag. Sê vir hom dit is nie vreeslik nie, aangesien dit 'n baie moeilike en amper onmoontlike taak is. Dit is in plaas daarvan om leë verse en vae kundiges wat met 'n pincet gekies is aan te haal en hom nie te help nie (tensy hulle "professionele" is, anders as alle psigiaters in die wêreld, maar as hy glo en vasberade is.
As jy 'n goeie vriend van so 'n persoon is en jy het die vermoë om hom tot meer vasberade optrede te motiveer en hom te ondersteun - is dit dalk moontlik. Maar nie as 'n algemene skoolraad vir die hantering van so 'n verskriklike situasie nie.
My opmerkings kom binnekort hier op, en daar sal dit 'n bietjie duideliker word.
In die XNUMXde Elul, XNUMX
Rabbi Michael Avraham Neru het verlede Donderdag gevra "wat moet die man doen" om uit sy situasie te kom. En ek het besluit om 'n regverdige wil te doen, en ek het sy vraag beantwoord soos ek geweet het en as my ervaring.
As 'n Jood van NH, wat, soos almal, 'hoeveel avonture het hy aanskou', deur krisisse en golwe, op- en afdraandes, ens., ens. gegaan het - kon ek maniere van optrede en denke opsom dat ek moes help om my probleme te hanteer, en kan ander help om sy probleme te hanteer.
Ek het regtig 'n ander punt vergeet wat in jou woorde na vore gekom het, en dit is miskien eerstens:
H. Behou kalmte en kalmte in die mees stresvolle situasies.
Wat sal gee en wat sal jou jou humeur laat verloor? Wanneer jy uit angs, verwarring en 'stress' optree – sal jy net betrokke raak en al hoe meer in die modder wegsink.
Begryp jouself dus en ontleed die situasie rustig. Jy sal die vak leer, uit boeke en van professionele mense; En nie minder belangrik nie, leer self: om te weet wat jou afbring en wat jou opbring? Wat is ontstellend en wat is strelend?
Trouens, dit is wat sielkundiges en beraders doen: sit saam met jou en doen 'n 'hoofrekene' met jou, en daaruit kom jy tot insigte in die wortels van die probleem en maniere om dit op te los.
Jou opmerking oor die 'ma van die kind', wat haar seun se toestand ernstig opneem, is nie duidelik nie. Ek het ook kommentaar gelewer op die ouers se verskriklike nood in die aangesig van hul seun se probleem, 'n nood wat bestaan ​​al oorwin hulle hul huil in hul harte.
Selfs Yitzchak, wat wandel in die gebod van God om te bind - sy hart is seer oor die hartseer van sy moeder wat 'sy gesig verander het, die seun wat vir negentig jaar gebore is, was vir vuur en voedsel, ek is jammer vir die moeder om huil en huil'. Mag ons as Josef geseënd wees dat die beeld van ons ouers se portret vir ons sal opstaan ​​tydens die moeilike beproewing.
Eerstens, al kyk ek om my rond vind ek nie hier 'n regverdige man wie se begeerte hy wil vervul nie, ek moet om verskoning vra vir die skerpte van die dinge wat ek in die storm van debat geskryf het. Meneer merk soos gewoonlik met sinspeling en beleefdheid op, en ek in my ongeregtighede 'n stormagtige man.
Dit lyk vir my of in die agtergrond was die bewerings wat jy gemaak het oor die onsedelikheid van die saak waarmee ek sterk verskil het, en dit het 'n indruk en seël gelaat selfs op die ander bitter woorde wat later gekom het. Ek dink daar was ook eensydigheid om dinge aan te bied, en sy het vir my 'n bietjie vervreemd gelyk.
Ten slotte is dit dalk moontlik om in jou opmerkings 'n hulpmiddel te vind vir 'n persoon wat besluiteloos is, maar ek dink tog dit is beter om dit in 'n effens ander konteks te plaas, soos ek deur die bespreking opgemerk het.
Alles van die beste en nogmaals jammer.
Sê vir die lyer:: Jy is verlore. Jy het geen kans nie. Daar is geen sin om hospitaal toe te gaan nie. Gaan reguit na die begraafplaas.
Kla dan oor selfmoord. En dalk bring die goeie ouens van jou soort die lyers tot wanhoop en selfmoord?
Daar is ook 'n ander manier. Dit is moontlik om vir hulle praktiese raad te gee (alhoewel daar ongelukkig baie min is, en dit is die moeite werd om dit eerlik te verduidelik en nie af te spoel nie), maar sonder die advies nie hierdie wenke nie, en sonder die problematiese gemak wat jy aangebied het wat net die frustrasie sal verdiep ( terwyl dit God se vreugde versterk).
En dit is beslis nie reg om vir hulle 'n rooskleurige en onbetroubare prentjie te skets nie (asof hierdie mislukkings onprofessionele terapeute is, en asof die gelowige suksesvol is).
En nog minder waar om aan hulle te verduidelik dat hulle immoreel is omdat hulle ouers in hulle belê het en hulle Skepper van hulle verwag en hulle faal net en word grootgemaak in hulle geloof. Is jy ernstig? Dit is hoe die beproewings beantwoord word (R. Barar en Yitzha AA, XNUMX)?
En ook oor die opvatting van moraliteit wat jy voorgehou het. En dat as my ouers wil hê ek moet my lewe lank honderd kilogram op my rug dra ek dit uit dankbaarheid sal moet doen? Is daar so 'n morele aanklag? Ek het jou al aan Maharik herinner oor die keuse van 'n huweliksmaat. Ek noem dat ons moraliteit bespreek en nie halakha nie. Daar moet so 'n halakhiese aanklag wees. Maar om te sê dat daar 'n morele aanklag is? Vergifnis, dis net skeef. Oor die algemeen is dankbaarheid aan God glad nie eenvoudig nie, en behoort dit myns insiens nie tot moraliteit nie, maar tot filosofie. Sien artikels hier:
https://mikyab.net/%D7%9E%D7%90%D7%9E%D7%A8%D7%99%D7%9D/%D7%94%D7%9B%D7%A8%D7%AA-%D7%98%D7%95%D7%91%D7%94-%D7%91%D7%99%D7%9F-%D7%9E%D7%95%D7%A1%D7%A8-%D7%9C%D7%90%D7%95%D7%A0%D7%98%D7%95%D7%9C%D7%95%D7%92%D7%99%D7%94/מעבר Vir dit alles is dit baie belangrik om hulle te troos dat al sou hulle misluk, byna almal anders ook nie daarvoor sou staan ​​nie. En ons het reeds gevind in die Ketubot Lag as nie vir haar aan Hananiah Mishael en Azariah haak segmente aan die fotograaf, goed genoem in die verskil tussen voortdurende ligte lyding en groot maar plaaslike en kortstondige lyding.
Die woorde oor die moontlikhede van sukses is die woorde van dr. Zvi Mozes, direkteur van die Shiloh Instituut, een van die top professionele persone in ons sektor. En hy sê uitdruklik dat in geval die duidelike neiging van verandering baie moeilik is, maar mense wat baie vasberade is en sterk geloof het, kan slaag met behoorlike professionele leiding.
Die res van my opmerkings is duidelike dinge. Dink jy dat Rabbi Kolon bedoel het om 'n persoon toe te laat om te trou om te onthou? 🙂 Wie het toegelaat dat 'n man sy ouers volg op die altaar van sy passies? As hy nie na die paleis vlug nie, sal hy swart dra en homself in swart wikkel, ens. "en sal nie sy ouers se lewens in verskriklike hartseer verwoes nie.
Niemand word van sy probleme in ellende gered nie. Vra enige maatskaplike werker en hy sal jou vertel
, Dat die grondslag van die elemente is om die persoon uit die slagoffer se gevoel te haal. Sodra 'n persoon verantwoordelikheid vir sy lot aanvaar - sal hy reeds die weg vind om gered te word. En as dit verregaande is - dit is ook verregaande, die taal van verontwaardiging ..
Met alle respek vir "ons sektor" ignoreer jy heeltemal ander posisies wat vandag amper 'n professionele konsensus is (ek is nie 'n kenner nie en ek het ook 'n paar vermoedens oor hierdie konsensus, en tog ignoreer jy dit met 'n tik van die pen net omdat Dr. So-en-so gesê het). Boonop is selfs sy eie woorde, ten minste soos jy dit aangehaal het, baie huiwerig. Ek kan ook sê dat as jy baie gelowig en baie vasberade is en jou neiging nie volledig is nie, jy kan oorkom. Hoeveel is daar? En hoeveel ander? Hoeveel van hulle het daarin geslaag? Het hy syfers gegee? Wetenskap werk met kwantitatiewe skattings en nie met slagspreuke nie (miskien het hy dit alles ter sprake gebring, maar uit wat jy gesê het, het ek niks daarvan gesien nie).
Die res van jou opmerkings is inderdaad duidelik, net soos hul voorgangers. Wie het hier gesê dat die Maharik bedoel het om te onthou? En dat ons met regters te doen het ?! As jy nie verstaan ​​het nie, sal ek my bewering verduidelik. Jou metode het 'n morele verpligting om aan ouers se verwagtinge te voldoen, want hulle het geboorte gegee aan my en in my belê. So as hulle my vra om met 'n sekere eggenoot te trou en nie 'n anonieme een nie - na jou mening moes ek hulle gehoorsaam het, of hoe? Natuurlik is dit. Maar wat om te doen, hy sê nee (en so ook regeer in die Rama). Waar is die moraliteit hier? Betekenis: Daar is geen morele verpligting om ouers te gehoorsaam in die keuse van 'n huweliksmaat nie. Hulle het geen reg om eise aan my te stel rakende my lewe nie. So wat maak dit saak of dit onthou word of nie? Die verskil tussen hulle is halakies, maar jy het gepraat van 'n morele verpligting om aan ouerlike eise te voldoen, en daar is geen verskil in hierdie saak nie. Inteendeel, om 'n wyfie in plaas van 'n mannetjie te kies is 'n groot lyding en byna onmoontlik vir die seun, maar om een ​​huweliksmaat met 'n ander te vervang is 'n ongeëwenaarde maklike ding. So hoekom hoef hy dit nie te doen nie? En in jou taal: wie het toegelaat dat 'n man sy ouers bind en hulle verskriklike hartseer besorg op die altaar van sy hartstogte wat hom net na dieselfde huweliksmaat lei wat hy wil hê. Wie sal sy passies steek en nog 'n maat neem en sy dierbare ouers die allerheiligste tevredenheid besorg. En in die algemeen, as hy nie gemaklik en moeilik vir hom is nie - laat hom vasberade wees en glo en gaan na Dr Moses en hy sal hom help om te oorwin. Wat is die probleem?
En wat die einde van jou woorde betref, 'n persoon met kanker sal 'n manier vind om gered te word as hy net in homself kan glo. En so is elke ander chroniese pasiënt. Dit is slagspreuke wat ongetwyfeld onverskilligheid en twyfelagtige New Age-dwaasheid is. Hulle neem my terug na die storie van Rash Shevdron. Dit is maklik om te sê wanneer jy oor ander praat waarvoor jy nie omgee nie. Vra enige maatskaplike werker en hy sal jou dit vertel.
Kom ons begin van die einde af:
Ek het nie gesê 'n persoon met kanker sal noodwendig gered word nie. Ek het gesê dat 'n persoon met 'n ernstige siekte wat ongeneeslik lyk, 'n kuur soek. Koning Hiskia, die profeet van God, sê vir hom: Want jy is dood en jy sal nie lewe nie. Jy het gesoek en gesoek, jy ontvang die oordeel van die hemel met liefde, toestemming is aan die dokter gegee om te genees – nie te wanhoop nie.
Daar is 'n dierbare Jood, R. Cohen-Melamed, wat meer as 15 jaar gelede aan spierdistrofie gely het, en toe deur een van die dokters ingelig is dat hy nog 'n paar maande oor het om te lewe Dr Melamed het nie na hom geluister nie. en leef tot vandag toe en skryf boeke.Intussen het hy daarin geslaag om die begrafnis van die dokter by te woon wat hom van sy naderende dood verseker het):
Wat die neiging betref -
Ek het nie gekom om filosofiese en wetenskaplike besprekings te voer nie, ja dit is moontlik nie moontlik nie? - Ek sien voor my oë net een figuur, die verwarde en verleë jong man wat verskeur is tussen sy neiging en sy geloof. Daar is geen manier in die wêreld om uit te gaan deur beide sy skepper en skepper nie. Sy enigste kans om uit die skeuring te kom, is om 'n oplossing te vind, en ek probeer die adres kry waar hy heel waarskynlik die probleem sal oplos.
Ek is 'n bietjie bang vir 'geestelike advies', om verskeie redes: hulle is te optimisties, en 'n ou wat kom met 'n hoë vlak van verwagtinge en veral 'n verwagting van onmiddellike sukses, kan in wanhoop verval. Behalwe dit, daar is van die terapeute nie-professionele vrywilligers. En vir hul 'herhalende metode', wat probeer om 'manlikheid te bemagtig' - net goed vir sommige gevalle, en dit lyk nie vir my of dit die rede vir alle gevalle is nie
Daarom het ek in die rigting van Dr Zvi Mozes gedraai, wat ek nie persoonlik ken nie, maar wie se optimistiese maar baie versigtige styl versigtige optimisme by my inspireer. By jou het ek hom net kortliks aangehaal. In my kommentaar op Yoav Sorek se twee artikels het ek die moeite gedoen om twee hoofparagrawe in sy opmerkings te kopieer wat die moontlikhede en hul kanse uitklaar (want 'Link' weet ek nie hoe om te doen nie, intussen is ek 'Linkopov' ongeneeslik :).
Die ervaring van 'n veteraanterapeut in die veld, gaan nie te voet nie ... en dit is ons plig om die onbesliste in te lig oor die bestaan ​​daarvan, en die moontlikheid om daaruit te probeer hulp kry.
Jou interpretasie in die Maharik dat die seun niks aan sy ouers skuld nie, is heeltemal onduidelik. Dit lyk vir my dat sommige mense verstaan ​​dat dit 'n kwessie is om 'n pa te eer wat verwerp is weens die mitsvah van die seun om met 'n vrou te trou, dat as hy 'n kosher vrou kry en dat hy lief is vir Man Mifis, hy een sal vind. soos sy? Dr Moses kan 'n ou help wat Kono wil laat wegbreek van 'n verbode huwelik, maar wegbreek van 'n goeie huwelik met die hemel en mense – God verhoed dit.
En in elk geval, selfs wanneer die jongman toegelaat en beveel word om te trou na die keuse van sy hart teen die wil van sy ouers, is hy verplig om met hulle goeie en vertroostende dinge te praat, met alle sagmoedigheid en respek. Sê vir hulle: 'Liewe ouers, ek is lief vir en koester alles wat julle vir my gedoen het, en ek is seker dat julle heilige toewyding sal hê van hierdie regverdige meisie en dapper vrou'. En gewoonlik al versoen hulle nie dadelik nie – sal hulle versoen wanneer die kleinkind gebore word.
Watter plesier sal hulle hê van die Kretense verbod wat geskep is wat 'gruwel' genoem word?
Ek het 'n verskoning op die webwerf geskryf vir die skerpte van my opmerkings, en ek herhaal dit ook hier (ek het nie verstaan ​​hoekom dit in twee kanale uitgevoer word nie. Ek sien nie dinge hier wat buitensporige geheimhouding vereis nie. Ek het besef dat sommige van die bespreking is verkeerdelik na die e-pos hier herlei).
Trouens, wat my gepla het, was hoofsaaklik die konteks, maar ek het ook ten sterkste met die inhoud verskil. En die spesie van jou spesie sal aangetas word.
Wat die Maharik betref en die konsep om die grondgebied van ander te respekteer, sien my opmerkings in die artikels hier:
https://mikyab.net/%D7%9E%D7%90%D7%9E%D7%A8%D7%99%D7%9D/%D7%9B%D7%99%D7%91%D7%95%D7%93-%D7%94%D7%95%D7%A8%D7%99%D7%9D-%D7%95%D7%98%D7%A8%D7%99%D7%98%D7%95%D7%A8%D7%99%D7%94-%D7%94%D7%9C%D7%9B%D7%AA%D7%99%D7%AA/בכל Manier, dit is duidelik dat die vorm van spraak teenoor die ouers respekvol moet wees.
Alles van die beste en nogmaals jammer
Leser se oog:
In S.D. XNUMX in Elul, bl
My onlangse gesprekke met Rabbi Avraham wat tussen ons in die private e-pos plaasgevind het, en vanaand na die webwerf gelaai is - was nie deur Maikra bedoel om op die webwerf gepubliseer te word nie, en moet as 'n 'konsep' hanteer word, wat nie noodwendig 'n samehangende gevolgtrekking weerspieël.
Ek vra om verskoning vir die misverstand. Soos ek geskryf het, het ek gedink dat dinge per ongeluk na die gewone e-pos gegaan het in plaas van na die webwerf, en ek het niks daarin gesien wat afwyk van die diskoers wat hier op die webwerf plaasgevind het nie, so ek het dit aangestuur (in reële tyd ) om na die webwerf op te laai. Nou eers het hulle ter sprake gekom want nou eers is die debat verby. En regtig die laaste plasings tussen ons toe ek besef hulle is nie vir hier bedoel nie, het ek nie opgelaai nie. In elk geval, weereens jammer.
Aan die wyse Rabbi MDA, wat vol wysheid en wetenskap is, as 'n betroubare ekonoom en waaghals, Delbish Mada, om Torah te bestudeer en dit te leer, en in elke mate gekroon word, reg en eerbaar - sy vrede sal in Hada herstel word, en Torah en sertifikaat sal toeneem, om die oë van die gemeenskap te verlig! - Vrede en groot verlossing,
Ek sal meer hiervan eis, aangesien die stad reg is oor die probleem dat professionele sielkundige behandelings 'n ernstige finansiële uitgawe behels, wat soms diegene wat dit nodig het, afskrik en dit vir hulle moeilik maak om daarmee te volhard.
In Kochav Hashahar en sy omgewing het hulle 'n oplossing gevind deur 'n stigting genaamd 'Chaim Shel Tova' te stig (bestuur deur Rabbi Natan Shalev, rabbi van Mevoot Jerigo), wat help om gesins- en egpaarpsigiatriese behandelings vir behoeftiges te befonds.
Dit is die moeite werd om hierdie aksie in elke woonbuurt en plek te volg, en om soortgelyke fondse te stig wat professionele geestesgesondheidsorg vir die individu en die gesin sal aanmoedig en bystaan.
Die jongman het in die duisende van Juda gepraat in ruil vir sy hand,
Damchavi Kida, groete en dankie, S.C. Levinger
Shalev en Yesha Rab aan mnr. Chen Chen vir sy wense en kommentaar.
En in hom en in my sal ons die wee in die storm vashou, 'n kaptein se stok word gemaak om te swaai. As 'n Romeinse man vir jou 'n swaard en aya sê, weet dat Jerusalem op 'n heuwel gebou is.
Ons sal Lior wen in die lig van die ligte, en ons sal gered word van alle wrede verordeninge. 'n Man vir sy broer sal hard sê, seuns en dogters met 'n sukkelende predikant. En ek sal 'n aansoek teken aan 'n gemartelde inwoner, wat ons hierdie jaar vir goed sal teken.
30 Tishrei 10 - 2016/12/35 om XNUMX:XNUMX
'n Bespreking oor die onderwerp sal in die lente in die artikels gevind word:
Roni Schur, 'Dit is moontlik om te verander (oor die behandeling van teenoorgestelde neigings in' Advice of the Soul '), Tzohar XNUMX (XNUMX), op die' Asif 'webwerf;
Rabbi Azriel Ariel, 'Kan iemand verander? (Reaksie) ', daar, daar;
Dr. Baruch Kahana, 'Religion, Society and Reverse Tendencies', Tzohar XNUMX (XNUMX), op die 'Asif'-webwerf.
Dr. Zvi Mozes, 'Is behandeling van omkeertendense sielkundig doeltreffend', op die 'Root' webwerf.
'n Gedetailleerde opsomming van die tipes behandelings en die bindende en negatiewe posisies - in Wikipedia, die inskrywing 'bekeringsterapie'.
Ek het nou die reaksie van die psigoanalitiese samelewing in Israel op die "woorde van die rabbi's" ontvang:
As psigoanaliste wat hulself toewy aan 'n diepgaande begrip van die menslike psige en om deur middel van psigoterapie in hul nood te help, beskou ons dit as ons plig om te protesteer teen die beledigende uitsprake wat onlangs deur rabbi's gemaak is rakende die LGBT-gemeenskap. Bewerings dat homoseksualiteit 'n geestesversteuring is, "afwyking", "gestremdheid wat sielkundige behandeling vereis", is 'n ernstige skending van menswaardigheid en vryheid – en weerspreek die aanvaarde moderne standpunt en hedendaagse professionele kennis oor seksuele oriëntasie en identiteit. Om 'geestelike diagnoses' te gee deur rabbi's en opvoeders wat nie hiervoor opgelei is nie, is fundamenteel verkeerd en ons sien eintlik die uitdrukking van sulke opinies as 'n werklike gevaar vir die siele en selfs die lewens van die jeug en hul gesinne.
Yossi Triast (Voorsitter) - namens die Psigoanalitiese Vereniging in Israel
En ek wonder of die man 'n idioot of 'n leuenaar is. Wat hy skryf is natuurlik volslae onsin. Hy het dalk een of ander standpunt oor die vraag of homoseksualiteit 'n perversie is of nie, maar dit het min te doen met die professionele kennis wat hy mag hê. So hy blyk 'n idioot te wees. Alhoewel dit 'n doelbewuste uitbuiting van sy professionele hoed kan wees om 'n waardeagenda te bevorder, is hy dan 'n leuenaar. Ek laat die leser om tussen die opsies te kies.
Ek dink nie hy is noodwendig 'n idioot nie. Daar is 'n ontstellende gebrek aan bewustheid daar, en dit kom ook voor by intelligente mense. As jy jouself lank genoeg met iets breinspoel, begin jy dink dat dit waar en onuitputlik is. Ongelukkig gebeur dit nogal baie.