Die mag van die pen
JY LEES NOU Die mag van die pen
Nee, moenie vir my vra oor Nuwejaarsvoornemens nie. Dis iets wat ek lankal nie meer doen nie, nes ek lankal opgehou het om boeke klaar te lees as hulle my verveel of my bord leeg te eet as die kos nie lekker is nie.
Een van die vreeslikste vreeslikhede is mos wanneer jy ’n ding doen bloot omdat jy daarvan hou - soos om deftige dasse of lang, ingewikkelde oorbelle te dra - en dan, een aaklige dag besef jy daardie ding het “mode” geword. Skielik lyk jy soos daardie spesie wat jy nog altyd heimlik bejammer het: die arme, arme modeslaaf. Die vrou (kom ons wees nou maar eerlik, gewoonlik is die slaaf ’n slavin), wat elke nuwe internasionale neiging blindelings volg, van skoene en sonbrille tot restaurante en reisbestemmings.
Of elke enkele breipen, in my geval. Hier kom die belydenis nou. Die feit is - diep asemteug en senuweeagtige laggie - ek is ’n breier. Ek brei al van my tienerjare af en ek sal aanhou brei tot ek te seniel word om die steke te tel. Dis net, nou ja, weens die koekerige reputasie van dié beskeie “vrouetaak” doen ek dit al ’n dekade of drie verkieslik nie in die openbaar nie.