Vang Vieng: 'n Hedonistiese Backpacker Town Reborn - Reisverhale - 2020
Terwyl ek die stadige rivier terug in die dorp neergesit het, was al rondom my tekens van 'n vorige era: lynstrokies en tou-swaaie wat ongebruikte was, bars lank gelede opgestapel, en vervaagde tekens adverteer goedkoop drankies. Vang Vieng se rivierbank was 'n herinnering aan die onlangse verlede van die dorp, soos 'n moderne Gomorrah.
Nou was daar skaars 'n kreet wat uit die omliggende gebied kom. Geen blaring musiek nie. Geen backpackers spring in 'n te vlak rivier. Net 'n paar kayakers, knolle en vriende geniet die dag se laaste warmte van die son.
Ek het na Vang Vieng gegaan om te sien wat van die plek geword het toe die berugte buis gesluit was.
Ek het 'n bestemming gevind wat gebore is.
In die laat 1990's het backpackers hierdie klein dorpie in die middel van Laos ontdek. Geleë deur 'n pragtige, verfrissende rivier en omring deur grotte, lagunes en berge, was dit die perfekte bergagtige ontspanningsplek. Dit was goedkoop, dwelms was oorvloedig, en enigiets het hierheen gegaan.
Oor die jare het die geheim uitgekom, en Vang Vieng het 'n simbool geword van alles wat verkeerd was met rugzakke: 'n dorpie met bars en klubs wat spyseniering verleen aan toeriste wat so skraal geskiet is en dwelms doen (wat onwettig is in Laos), het plaaslike gebruike verontagsaam en hierdie plek as hul eie speelplek behandel. Die omliggende landskap en sy aktiwiteite is geïgnoreer ten gunste van die rivier, wat deur bars gedryf is wat dwelms verkoop, goedkoop drankies en prettige tye.
Elke jaar het meer en meer mense gekom, en elke jaar het backpackers dwaas en roekeloos opgetree, wat jaarliks ​​gemiddeld 24 sterftes van drink, dwelms of in die vlak rivier spring. Langs die rivier was 'n dia genaamd "The Death Slide" - dit was 'n baie letterlike naam.
Ten slotte was genoeg genoeg, en in die einde van 2012 het plaaslike beamptes heeltemal gesluit. Daar sal nie meer rivierpartye wees nie.
Met die buis weg, het die backpackers ook gegaan. Vir maande was Vang Vieng 'n spookdorp. Die ekonomie het gely, en plaaslike inwoners bekommerd oor die toekoms. Ongeveer 'n jaar later het amptenare weer 'n buis toegelaat - maar met strengere reëls. Nou kan net drie tralies gelyktydig oop wees, en daar is nie meer rivierwaaie, dwelms, doodskyfies of gevaarlike aktiwiteite nie. En nou, met 'n middernagse voetklok, word die hele nag nie woedend nie.
Vanuit talle plaaslike inwoners het ek geleer dat die aantal backpackers in die helfte gesny is en vervang is deur 'n groeiende Koreaanse en Chinese toergroepbevolking, wat nie meer buig en meer geld spandeer nie. Nou sit die rugsakke op die rivierfront leeg, terwyl die middestad groei met boetiekhotelle en high-end restaurante wat spog met die nuwe golwe van toeriste.
"Dit is goed. Daar is min mense, maar hulle spandeer meer geld, "het een restaurant eienaar gesê.
"Dit is baie beter nou dat mense nie doodgaan nie. Die ou dae was lekker, maar dit is veiliger, "het 'n Westelike kroegman vir my gesê.
Nie meer is Vang Vieng die hedonistiese oerwoudstad wat dit ooit was nie. Dit is nou 'n kalm sentrum vir buitelug avontuur, oerwoudstapelinge en lui dae wat afkoel in die rivier. Alhoewel ek eers bekommerd was oor die feit dat die dorp nog 'n gekke backpackerplek sou wees en ek dit sou haat, het ek myself bevind dat ek meer tyd gehad het en net onwillig verlaat het.
Vang Vieng het sy plek as een van die mooiste plekke in Laos herwin.
Die nuwe Vang Vieng behou nog steeds 'n paar van die ou maniere: die bekende Sakura-kroeg pomp musiek tot middernag uit, gee vrye drankjies tot 9 (ernstig) en dien die sweep (nie koel nie); Gary se beroemde Ierse kroeg is nog rond; en backpackers kom nog steeds om te drink en te sosialiseer.
En buise bestaan ​​nie. Maar dit is nou 'n baie meer ontspanne verhouding.
Met so min mense daarheen, sal sommige dae 50-60 mense onmiddelik van die rivier af swaai; Ander dae net 20 (dit wissel baie met die seisoen). Maar dit is nooit die honderde op honderde wat elke dag buig en die kuiertjies besoek nie. Daarbenewens slaan baie mense nou die kroeë en partytjies oor en huur net 'n buis ter wille van die huur van 'n buis.
Locals, bewus van hul stad se vorige reputasie, is bly met hierdie nuwe weergawe van buise.
Tubing se afname het mense toegelaat om uiteindelik aan ander aktiwiteite deel te neem. Nou kan die fokus wees op die ondersoek van die dekades plaaslike grotte en ontspan in swemgate. Baie toeroperateurs bied nou kajak-toere, avonture langs die pad en voetspore oor die berge. Die middestad bars met Koreaanse restaurante, boetiekhotelle, en selfs 'n verrassend goeie Mexikaanse restaurant genaamd Amigos.
Dit is nie te sê jy sal nie baie backpackers sien nie - hulle kan nie gemis word nie. Maar hulle kom nie in die getalle wat hulle gebruik het nie en is geneig om meer te fokus op daardie ander buitelugaktiwiteite. Ander verwag nog steeds die Sodom van ouds, maar vind gou uit dat dit nie meer rond is nie.
Terwyl ek my sakke op die middagsbus na Vientiane gooi, het ek teruggekyk en gevind ek was hartseer om te gaan. Die nuwe Vang Vieng is die stad wat dit altyd moes gewees het. Dit werk hard om sy ou reputasie te werp en trek 'n beter gehalte reisiger. Ek gaan die vurige pienk en oranje sonsondergange misloop, die kalksteenkarsts wat in die lug val, die verstandige waaierblou swemgatjies en die rustige platteland wat van elke porie blyk. "Slyp en geniet jouself. "