Ek het ook daai punt bereik. Eintlik weet ek nie hoekom ek so voel nie. Niemand staan met ‘n gun teen my kop en forseer my om deel te wees van die blog-ondervinding nie. Dis iets wat eskaleer. Jy begin blog, een of twee sien jou raak. Jy hou vir ‘n paar maande aan, en jy raak meer bekend. Later voel jy ‘n verpligting teenoor jou lesers. Jy moet gereeld skryf. Jy moet gereeld comment by ander. Of is my belewing daarvan uniek?
Op die ou einde het mense so oulike prentjie van jou in hul koppe, en jy wil nie graag die bubble bars en jou donker kant wys nie. So, jy hou dit maar lig en ontspanne. Nevermaaind die feit dat daar soms ‘n klomp demoontjies binne jou stoei om uit te kom nie…
Ai. Ek skud nou my kop oor wat ek nou hier kwytgeraak het. Daar is al baie geskryf oor die sogenaamde maskers wat ons opsit. Nou ja, daar het julle dit. Ek sit hoofsaaklik my cute maskertjie vir julle op.
Hoe dit ook al sy, ek wil nie ophou blog nie. Dis heeltemal te lekker! Maar, ek gaan ook bietjie besin oor watter koers ek gaan inslaan. Watch this space, nê!
September 29, 2014 om 10:25 nm
« Wil jy ry of wil jy bly?
Casper en S.A.A »