Die uitsig oor die woestyn vanaf Duin 7 Foto: Marianne Styan
Julle het in die woestyn ondervind hoe die Here julle God julle die hele pad waarlangs julle tot hier toe gekom het, gedra het soos 'n man sy seun dra. (Deut 1:31)
Die ewige God is 'n skuilplek, sy arms is altyd onder jou. (Deut 33:27)
Die Bybel praat oor God in menseterme. Vir die Bybelskrywers het God hande en voete en oë. Natuurlik kan dit nie anders nie, dis mos hoe ons dink en praat. Ons vergeet soms dat God nog veel groter en wonderliker is as wat ons kan dink. Maar dis reg so, God gee nie om dat ons so aan Hom dink nie. Trouens, Hy stel Homself so aan ons bekend. En een van die mooiste dinge wat daar oor God gesê word, is dat Hy ons dra. Nou moet ek erken dat ek die meeste van die tyd nie gedra wil word nie. Ek wil self loop waar ek wil loop, my eie ding doen. Maar dit is nou maar net hoe my hardkoppige menslike kant te werk wil gaan. Daar kom tye wanneer ek uitgeput is na liggaam en gees, en dan is daar vir my geen groter troos as om te weet dat God my dra nie. Ek moet net oorgee. Ek moet net 'n slapnekbaba in sy arms word.
Dis ons probleem, ons wil nie altyd so graag heeltemal afhanklik in God se arms word nie. Ons is net te selfstandig. Maar al wat dit van ons vra om te kan ervaar dat God ons dra, is 'n kinderlike afhanklikheid. Jesus se saligsprekinge begin met 'n afhanklikheidsverklaring: Geseënd is hulle wat weet hoe afhanklik hulle van God is (Matt 5:3). Kom ons sê dit só: Geseënd is hulle wat gewillig is om deur God gedra te word.