Zuma het nog altyd ’n wanbegrip getoon van wat die betekenis van ’n onafhanklike openbare uitsaaier is – wat die SAUK wetlik behoort te wees.
Vir hom en die ANC is die SAUK daar om die belange van die regerende party en sy leiers te dien en nie die van die publiek nie. In dié opsig is daar geen verskil tussen die ANC en die ou Nasionale Party (NP) of tussen Zuma en oudpres. P.W. Botha nie.
Dit is nie moeilik om sy motiewe na te speur nie. Die SAUK is die invloedrykste media-instelling in die land en beheer daarvan kan, om al die verkeerde redes, baie waardevol wees.
Verreweg die meeste Suid-Afrikaners maak vir nuus en inligting op die openbare uitsaaier staat. Maar dit is ’n groot probleem as die nuus en inligting gemanipuleer word om politieke partye en hul leiers se belange te dien.
Zuma se redes vir die vertraging om ’n nuwe raad te bekragtig, grens aan die belaglike. Onthou, die veelparty- parlementêre komitee wat die name van die nuwe raad aan Zuma voorgelê het, het hul huiswerk deeglik gedoen.
Onder Zuma se redes vir die versuim is dat hy verdere inligting oor die benoemde kandidate moet verifieer.
Dít is alles werk wat die komitee reeds gedoen het. Die eintlike probleem is waarskynlik dat die benoemdes nie die name insluit van mense wat Zuma te wille sal wees nie.
Dit is die lot van die uitsaaier sedert die koms van die demokrasie. Die ANC het gekyk wat die NP gedoen het, daarvan gehou en besluit om daarop voort te bou – net in ’n veel erger graad.
Zuma skuld dit aan Suid-Afrika om hierdie keer – in die taal van die SAUK self – die regte ding te doen.