In die tweede fase moet die held tot 'n vergelyk kom met sy eie emosionele drifte, 'n tour de force wat byna tot sy dood lei. Die "dood" is in werklikheid die oomblik waarin hy homself as individu onderwerp aan 'n hoër wet: simbolies is dit die tydstip waarop hy terugkeer na en homself opnuut vereenselwig met die sosiale bestel, en 'n nuwe voldoening smaak in die "liefde". In die effektiewe onderdrukking van 'n oerdrif lê die hoogste deugdelikheid: hierin word die ware aard van die kulturele held geopenbaar. Op die wyse lewer die ridderromans ook uitspraak oor die kwessie van menslike aggressie en hoe om dit te integreer met 'n aanvaarbare (hoflike) gedragskode.