Monday, November 11th, 2013 | Artikels, essays, e.a..
Sjoe Leon, ‘n wonderlike artikel!
Ek werk aan ‘n verhandeling voorlopig getiteld “‘n Smaak vir die geheim van klip. Klip in die gedigte van Ina Rousseau, Wilma Stockenström en Antjie Krog gelees vanuit die perspektief van Jacques Derrida se oeuvre”. Dit behels o.a. ‘n poging om aan te dui dat ‘n verstaan van klip as ‘n spoor/trace (Fr.)/lyn, en dus ook ‘n soort il faut/”fault”/vou/fout, iets is waarvoor ons ‘n smaak (“taste”/”style”/”spur” /Spur/styl) moet ontwikkel – ek is van mening die drie onderhawige digters openbaar so ‘n smaak vir die geheim van klip, d.w.s. vir ‘n “thinking about thinking” in die laaste instansie.
“This is the mystery: meaning”
Betekenis/denke/doen/die lewe/klip is ‘n sekere gekheid, ‘n gekheid wat moet waak oor denke, ‘n geheim/”secret”/L. secernere/ seperasie/sekresie, iets waaraan ons kan deelneem, maar nie aan kan behoort nie. Dit gaan die verstand letterlik te bowe, dit is buiten-sporig van aard.
“even the continents / have no place but earth”
Geen plek, behalwe die aarde: maar die aarde is ook ‘n soort geen-plek, want sonder die kontinente is dit nie meer die aarde nie. Derrida (1962, First Bison Book: 1989) dui in ‘n voetnota (87, p. 84-6) in sy “Edmund Husserl ‘s Origin of geometry: an introduction” op Husserl wat in “Fundamental Investigations on the Phenomenological Origin of the Spatiality of Nature”(1 934) praat van twee aardes, die een onder ons voete en die ander wat ons vanuit die ruimte sien. Derrida skryf:
Die spreker in “The Geology of Norway” smag na standvastigheid, sekerheid: “I wanted language / to hold me still, to be a rock, /I wanted to become a rock myself.” Hy soek ‘n soliede, vaste, betroubare kern (“the pressure on each square inch of / its heart / is nearly thirty thousand tons”) – “That’s what I wanted:/words made of that: language/that could bend light.”
Swart kolke buig lig.
L’érection tombe, dit (sou moes) vou.
“And the fact is there are gravitational anomalies.”
Is dit nie wonderlik nie, hierdie konkrete, feitelike, empiriese, spel van die spoor (wat verdwyn as dit verskyn – ‘n spoor is dit wat uit die staanspoor heenwys, en soos Derrida via Levinas aandui, na iets wat nie teenwoordig was nie)? Die infiniteit wat ons tog tot ‘n sekere mate in ons beperkte bestaan kan akkommodeer, via die idee daarvan:
“This is what compression is: a geologic epoch / rendered to a slice of rock you hold between / your finger and your thumb. / That is a fact.”
Poësie is na dese vir my die vergestalting van hierdie onbeperktheid/oneindigheid waartoe ons instaat is via ‘n beperkte/eindige woordeskat – ‘n sekere prelogika word vereis om dit te kan begryp.
Stone becomes a crucial sign of the interpretive blindness to which any (…) system falls prey when it fails to read allegorically.
Want, “(w)aar omtrent begin / ’n klip, en waar eindig / ’n klip” (Stockenström)? “Klip verduur” immers “teen die eindigheid / uit” (Rousseau), met die gevolg, “om teen [klip] uit te hou nodig jy / God én Jesus en ’n fokken klomp gees / όf drank” (Krog).
Derrida, wat ook “sy woorde ken soos sy klippe” (daar is baie verwysings na klip in sy werk) is ook ‘n soort “common highwayman more accustomed to blasting and blazing” want soos hy in A Taste for the Secret vertel, sien hy hoe hy bomme plant “on the railway: blowing up the enemy structure, planting the delayed-action device [devices that all of a sudden put a transit route out of commission, my invoeging] and then watching the explosion or at least hearing it from a distance”.
“Ancestors tracing these surfaces, whorled fingertips to gnarled
Jy is maar net ‘n genius, Leon!! Ek verwonder my aan jou kennis, en veral jou dors na kennis, en jou wonderlike gawe om dit vir ons beskikbaar te stel deur jou mooi taalgebruik, en ook die feitelikheid daarvan. Hou aan om ons in te lig, en op te voed.
Ja Lollos, stem saam! Leon is ‘n man wat iets van alles af weet, en nie sommer bolangs nie, maar hy het deeglike en in diepte kennis daarvan. Musiek, renne en karre, kookkuns, letterkunde, mediese sake, ens. ens. En nou kan ons die geologie ook daarby voeg…
November 13th, 2013 at 3:06 am
Marie, ek’s bly jy het daarvan gehou – ek was bietjie huiwerig om hierdie inskrywing in te stuur want ek het nie geweet of dit enigiemand gaan interessEeer nie. Ek het nog nooit van Krista van den Berg gehoor nie maar eienaardig genoeg het ek so in my agterkop ‘n vae herhinnering dat ek in ‘n koerant gelees het van ‘n vrou wat op daardie wyse gesterf het – ek onthou nie haar naam nie maar dit moet sekerlik sy wees want min mense kom op so ‘n wyse aan hul einde. Die naam Nardus Nienaber met wie sy ‘n verhouding gehad het is ook aan my onbekend, nie dat ek nou weet van alle Afrikaanse digters nie maar ek kon niks oor hom op die internet opspoor nie. Wie was die skrywer van die artikel in die Burger, daar verskyn twee verskillende name bo- en onderaan.
Lollos en Marlise: ek bullshit mense al jare lank en julle val so wragtag daarvoor! 🙂
Uitstekende artikel, Leon, en so ook die bydrae van Maria. Die narratiewe van die niemenslike en nielewende, klip en water ingesluit, interesseer my baie. Dankie vir die bydraes.
NS: askies my onkunde, maar wat is ‘n oud-BTK’er?
BTK = die Universiteit van Stellenbosch se Berg en Toer Klub, oftewel Bok en Trou Klub. (Bok = vry)
November 13th, 2013 at 8:48 pm
Danie Marais is volgens my bibliografie, die skrywer van die artikel oor Krista van den Berg – die skakel na die oorspronklike artikel in Die Burger werk nie meer nie. En ja, dit is vreemd van Nienaber – ek het al vergeet van dié detail in die artikel.
N.a.v. klip as houer van rekord – Marian Hobson (1998:12-3) haal die biogenetikus H.H. Pattee (1971) aan wat in die 1960’s werk gepubliseer het oor die oorsprong van lewe (“relating the problem of measurement in quantum mechanics, where, notoriously, the observed and observer cannot be divorced”) en wat die probleem van die verhouding tussen “inorganic structure and the genesis of living organisms” ondersoek het. Pattee het voorgestel dat die verskil tussen “living and inert matter (…) might be properly expressed in terms of keeping and writing records” en skryf:
“In biological terminology we describe the recording process as the accumulation of genetic information by natural selection. But this accumulation is now apparent only in highly evolved cells in complex ecosystems. The origin of life problem is to explain how this record began and why it can survive the universal tendency towards loss of records which occurs in non-living matter … Symbols and records have existed since life existed … Writing symbols is the preservation in space of time-dependent activity.”
Die “mooi simmetrie” waarvan jy praat tussen klip en water is ‘n sekere onstabiele of dinamiese simmetrie, of ekonomie (oikos, huis, Heim, heimsuchen, besoeking,om absoluut te oorweldig(“to devastate”),tombe; nemein, om te bestuur) – die een is die ander net verskillend-uitgestel-verander, dieselfde maar nie identies nie – as ons Derrida se opstel “Che cos’è la poesia ?” (“What is poetry?”) in gedagte hou en waarin hy op ‘n sekere kriptiese manier speel met Heidegger se werk. Vir Heidegger was dit die dood (waarvan klip ‘n soort simbool is, as die vergestalting van iets wat dood/anorganies is) wat aan elkeen sy eie uniekheid verskaf het – elkeen kan uiteindelik net sy eie dood sterf. Outentieke Dasein is dus Dasein wat sy dood altyd in gedagte hou – Derrida sê ‘n paar keer hy dink elke paar minute aan die dood, en aan Hillis J. Miller dat hy bekommerd is oor wat van sy oorskot en werk gaan word na sy dood – as ‘n mens dood gaan dan is jy finaal, letterlik en konkreet, oorgelaat in die hande van die ander … In “Che cos’è la poesia?” verwys Derrida dan na die krimpvarkie (hérisson vanaf hérisser (v.) wat “hare wat rys” (uit vrees of plesier) denoteer). Die krimpvarkie gaan par coeur/op weg/’n soort kruisweg/Holzwege/ dwaalspoor, hy land op ‘n besige snelweg en as hy die gevaar hoor aankom, dan rol hy homself op uit verdediging! Oor die krimvarkie sê Derrida dan hy is “very lowly, low down, close to the earth” (vgl. die “Koda” in Marlene se gedig hierbo), d.w.s. daar is iets buitensporigs fundamenteel aan die krimpvarkie, so bruin, hard en weerstandbiedend-dog-ook-weerloos soos klip,’n fundamentaliteit wat so fundamenteel is dat dit nie meer fundamenteel genoem kan word nie, d.w.s. nie net ‘n blote negatiewe (versus positiewe) infiniteit is nie. Kortom, daar is iets gek verbonde aan klip – ‘n geologie word ‘n soort geometrie, ‘n ontelbare (“incalculable”) geometrie, ‘n geometrie van die paradokse verbonde aan infiniteit. Hobson doen ‘n mens die guns om Derrida se oeuvre in konteks van sy tyd te plaas, of soos sy skryf:
“this further exemplifies how much the relations of containing and being contained, belonging and not belonging, act as a filament in the Derridean text. These are involved in the paradoxes of infinite sets and self-reference, which, (…), caused such tremors at the beginning of the century, and which provoked the discoveries made by Gödel”. Gödel is bekend daarvoor dat hy gedemonstreer het hoe daar “‘formally undecidable sentences’” is, “sentences which were true, but not provable within any given version of formalized arithmetic.” (Hobson (1998: 54) Hobson (ibid.)skryf: “Some of the questions to which Derrida returns again and again develop a Husserlian and Heideggerian heritage; but they have nodes of concern common to the more general logical reflection of their time: the problems associated with infinite sets; the nature of the development of logical thought (is it inventing in the sense of finding something there to be discovered, or it is a kind of construction?). In Derrida’s work, these all point to the problem of the nature and consistency of limits. In that way, they abut on the question of human finitude.”
Kortom, jy het dalk nie heeltemal geweet wat jy skryf toe jy jou teks “Gedugte geoloë en gedigte Geologie” betitel het nie, daar was ‘n sekere seperasie (“secret”, kriptiese geheim, (lapidêre)lapsus) tussen jou intensie en jou intuïsie, dit “verskyn aan my” as eintlik ‘n baie gedugte blog oor gedigte.
Derrida(1962/1989:14-15) skryf byvoorbeeld in “Edmund Husserl’s Origin of Geometry: An Introduction”:
Die krimpvarkie is natuurlik ‘n (soort) metafoor vir dit wat Derrida dink ‘n gedigis, maar hy sien poësie in meer plekke as gedigte en die krimpvarksie is dus ook ‘n metafoor vir enige ander sisteem. Sisteme rol ditself op uit beskerming net omsigself bloot te stel aan die ergste. ‘n Sisteem is dus nooit heeltemal “@home” met sigself nie – sukkel om met sigself huis te hou, soos die aarde met haar “faults”, soos klip (en water) wat beide lewe en dood kan beteken. Vir Derrida is hierdie dubbel-sinnig-heid poësie, hy vind dit pro-vokatief – dit maak hom liries, dit sit hom aan die skryf…
Marlene van Niekerk en iets meer oor massiewe sisteme:
Ek weet nie of Marlene van Niekerk ‘n bewustelike of onbewustelike Derrideaan is nie – wat dit ookal mag wees – maar wat sy in haar onderhoud met Theunis Engelbrecht (1992)kwytraak oor Die vrou wat haar verkyker vergeet het (een van my absolute gunsteling boeke in Afrikaans!), klink vir my na ‘n klassieke geval van “demonstruksie” soos Tom Gouws (1988:60-61) na dekonstruksie verwys:
“”Die stories probeer waarsku, hulle ondermyn, hulle is spelbederwers. Hulle probeer altyd die pogings tot sisteme, tot volledigheid, tot finaliteit teregwys, probeer altyd herinner aan toeval, aan oormoed, aan eindigheid, aan die absurde weerstand van die materie, aan die onagterhaalbare wonder van die bestaan, die
Marlene van Niekerk se gedig oor Stellenbosch kort m.i. meer kommentaar as een blote verduidelinkie van ‘n tekselement. Die gedig tref my weens die gewigtigheid vd strekking (swaartillend,ja)asook die gewig vd segging – lg. so swaar soos ‘n kubieke meter ystererts van Sishen. Mineraallomp enersyds, en mensdun andersyds.
Waldemar, “Stellenbosch” bevat ‘n spoor van “‘n stelling ingeneem in ‘n bos”, en wat Marlene in hierdie gedig doen is om ons/hierdie stelling in die bos op ‘n sekere dwaalspoor of Holzwege (dink Heidegger) te plaas totdat sy ons uiteindelik “afbring aarde toe” in die “Koda” (stertjie, of rafeltjie (vgl. Ina Rousseau se “Broderie anglaise”)) – dit is wat dit ‘n sekere “gewigtigheid” (pe(n)ser, denke + gewig)gee, swaartillend maak, ‘n sekere “gedugte geo-logie” verskaf. Dit is dus nie “mensdun” nie, sy bring ons net met ‘n sekere buitenspsorige omweg of kruisweg by die mens uit. Sy speel soos altyd ‘n sekere buitensporige spel, ‘n soort passiespele, sy bied nie ‘n “straightforward” (ek dink hier aan Levinas se afkeur aan ondeursigtige digterlike taal, vgl. Derrida se “At this very moment in this text here I am”)”final solution” nie. Sy bied ons hier ‘n “gedugte gedrog” wat ons oë weer kan oopmaak op die “gedrogte van Gondwana”, die oer- of arche- geweld, die “steierende aan magma herinnerende hange”. Heer-lik (hoog-drawend)! Genade-loos.
Die digter as selfeksegeet – ek dag ons is lankal klaar met dié praktyk. Of is M bang haar resensente is te dom om al haar verwysings te snap?
Maria, Vrou van die Internet, ek het veel om te verteer (Sondagmiddag, maar nie op Stellenbosch nie) en sal eers later kommentaar kan lewer op wat ek kon assimileer.
Die skrywer van die artikel oor Krista van den Berg was Loftus Marais, as ek reg onthou.
Joan onthou reg, Loftus Marais het die amusante stuk oor “Krista van den Berg” geskryf.
Dankie vir die korreksies Joan – dit is belangrike details.
Die gedig wat Marlene van Niekerk hier goedgunstelik geplaas het vir Leon Retief (en ander belangstellingdes), word op haar versoek verwyder. Die kommentare deur Maria is nie die skuilnaam van Marlene van Niekerk soos wat daar in ‘n ander kommentaar gesuggereer is nie. Maria lewer soms kommentare op Versindaba al die afgelope 4 jaar. Miskien kan Maria ook van haar (of sy) kant bevestig dat sy/hy ‘n skuilnaam gebruik en nie namens of in medewerking met ander digters optree nie? Dis altyd jammer as skuilname gebruik word. Dit lei net soms tot onnodige verwarring of verkeerde afleidings.
November 23rd, 2013 at 5:24 am
Maria is nie ‘n skulnaam nie, dis my regte naam, my van is Snyman. Ek maak tog mos melding van die feit dat ek besig is met ‘n verhandeling. Hoe kon Johann dink dit is Marlene wat haar eie gedig interpreteer??
November 23rd, 2013 at 5:50 am
Hier is my volledige naam en ek hoop die foto’tjie het ook gelaai.
Dankie Maria Snyman!Die fototjie is mooi.
Groot apologie, Maria, dat ek jou so gruwelik te na gekom het.
Johann, ek dink jou kop haak soms uit, want na jou flater vra jy nou ook weer vir die verkeerde persoon om verskoning – jy moet Marlene van Niekerk, Leon Retief en Versindaba om verskoning vra, want ons sit nou sonder die gedig op hierdie oorspronklik wonderlike bloginskrywing!
Aardbewings, soorte geweld en een van die groot lesse van Derrida se oeuvre – of ‘n poging om via Johann se onderbreking van die blog (wat Marlene se gedig laat verdwyn het) weer terug te kom by Leon se skrywe waarin die aarde ter sake gekom het:
Derrida kom aan die einde van die ses onderhoude in A Taste for the Secret (2001) by die kwessie van geweld uit.
Hy vergelyk die noodwendige gebeurtenis wat hy probeer aantoon het (konvensioneel bekend as dekonstruksie) ‘n paar keer met aardbewings in hierdie onderhoude.
Aardbewings moet gebeur, dit is onvoorspelbaar en dit skud die aarde in geheel, dit sollisiteer. Aardbewings word algemeen beskou as geweldadig, maar Derrida herinner ons daaraan dat daar geen natuurlike geweld is nie. Aardbewings is net geweldadig in soverre dit menslike belange skade berokken.
Hy (2001:92) sê dan aan Ferraris en Vattimo: “If we agree that there is no natural violence in the sense of naturality, then we ought to call violence that which does not let the other be what he is, does not leave room for the other. I have often been reproached, as you know, for not arguing; I find this reproach very unjust. I think, in fact, that I try never to be brutal or dogmatic, or to say: that’s just how it is.
Maria Snyman, daar is niks met my kop verkeerd nie, maar jou leesagtergrond is duidelik gebrekkig. By al jou Derrida moet jy miskien ook bietjie gaan nalees oor sarkasme & ironie. Dan beland ons dalk op dieselfde bladsy.
En vir jou is ek Johann de Lange, ek & jy is nie ou kennisse nie.
En hier is die Johann De Lange polisie vangwa weer, gyselaar en al. Ek dog ek hoor ‘n sirene. P.S. Johann, miskien moet jy bietjie nalees oor etiket. Dit en hoe om op ‘n meer interessante manier sarkasties en ironies te wees.
Haai, julle wat so LEKKER gesels.Help my asb. hier… Ek kry algemene verwysings soos: “Die kouewaterkraan gor…””My mat rafel uit” ens. wat as personifikasie deur kenners soos Dana Snyman as personifikasie geidentifiseer is, maar n kollega van my sê dat …
Stellenbosch as toponiem? My daaglikse WAD (Word-a-day) vertel dat Stellenbosch ook as werkwoord funksioneer en beteken: “To relegate someone incompetent to a position of minimal responsibility”.
Die storie agter die woord:
Unearthing the Earth: A Phenomenological Excavation op Footnotes 2 Plato – Leon, hierdie is ‘n baie oulike artikel (vind skakel onder) sonder enige Derrida – Husserl en Heidegger is wel betrokke, maar dit is geskryf in goeie helder Anglo-Amerikaanse styl, (d.w.s. wat ek kan lees op Virgin Active se trapstoel of stapstreep – vir duiselingwekkende geesdrywende Derrida het ek altyd duisend potlode nodig vir merke in die marge!).
Hierdie artikel van jou spook by my – so jy is dalk net ‘n onintensionele maar deurgrondelik intuïsionele Derrideaan – alle diep denkers is Derrideane (of Aristoteliane, ons is almal dieselfde in die opsig dat ons almal so “wholly other” is) volgens my, want hulle kan ongehoorde ooreenkomste raaksien, d.w.s. ‘n mens hoef nie te glo aan eidos (vorm wat mag het) wat eidos (idee of ideaal) geword het om so ‘n buitengewone dom krimpvarkie te word wat ander se hare orent laat staan nie.
Heerlike skrywe daar tussen die hoge berge – Collins & Selena se Heidegger, a graphic guide (2010) som Heidegger se (verregaande) lesing van Hölderlin se “Homecoming” goed op en gee byvoorbeeld die volgende gegewe om gelees te word:
Rilke en Hölderlin word aangehaal, vergeet om dit ook te vermeld. En toe onthou ek ook iets wat ek al moes gesê as so blêrrie bekkig oor Derrida, (d.w.s. daardie pilaarbyter “dame in Seepunt wat by die dienders gekla het oor die obsiene spektakel van naakte manlyke sonaanbidders op die rotse van Graaff se poel”!! – vergelyk “White mythology”) – Derrida is net ‘n indeks van “wat (moet) gebeur”, (soos ‘n aardbewing). En toe kom die volgende gedagte ook by my op – dalk kan ons sê Derrida is ‘n indeks van en na gedugte digkuns, na “GEDUGTE GEOLOË EN GEDIGTE GEOLOGIE”!
Maria ek was seker so 2/3 met my antwoord op jou toe flippin “crash” my rekenaar, wat ek darem gou kon uitsorteer maar als wat ek geskryf het is bleddiewil verlore! ek is nou so die moer in dat ek nie eers lus is om dit weer te skryf nie maar gee kans, ek sal dit wel doen oor die volgende paar dae. Mompel, brom…
Maria, dis vir my ironies dat Segall praat van “remembering the earth” terwyl Jan Zwicky se gedig oor die geologie van Noorweë afkomstig is uit haar bundel “Songs for Relinquishing the Earth.”
February 8th, 2014 at 10:39 am
Dankie vir jou lekker lang respons Leon, ek voel geëerd om jou so in die versoeking te kan bring.
Om op my beurt te respondeer en dit kort en kragtig en reguit op die man af (ek spot uit liefde met Levinas se droiture, die digkuns het vir hom nie beantwoord aan wat vereis word om reg aan die absolute ander/Absolute Ander te laat geskied nie) te probeer hou.
Wat soek ek hier op Versindaba? Nie om te weet wat ek moet dink as ek in ‘n vliegtuig hoog bo die aarde sit wat wankel nie – op daardie oomblik is die konteks bo-menslik beperk en is ‘n mens prakties, jy dink so kousaal en naturalisties as moontlik ( ! Dit is dalk hoekom ek so ongoddelik is, om reg te wees vir sulke ongoddelike momente). ‘n Paar fyngevatte WOORDjies sal inderdaad ook help – ‘n mens sal die histerieses moet probeer kalmeer sodat die piloot en waardige lug-“waardinne” hulle joppe “properly” kan doen.
Wat ek met my “navel gazing” op Versindaba soek – ‘n sekere mysterium tremendum want dié indaba sollisiteer my gereeld tot in my fondamente – hou verband met wat MENSE AAN MEKAAR DOEN en dit gebeur deur TAAL en taal is mal, unheimlich, geheimsinnig (“secret”, secernere, seperasie, sekresie), kripties (Grieks kryptikos “fit for concealing”).
Die digkuns is wonderlik in sigself, maar dit gee ‘n mens OOK ‘n smaak vir die geheim van taal. Dig digters nie OOK omdat hulle ‘n smaak vir die geheim van taal het nie? ‘n Gedugte digter sanik nie net nie. Ek vat die digkuns dus aan met TWEE hande – een vir plesier en een vir leer – dinge raak gewoonlik ook gou deur-mekaar, ubuntu se moses!
Die metodologie van TAAL is ‘n sekere kruisweg, of passiespel – “the fruit thereof is uncertain” – daar is niks naturalisties daaraan nie – en dit is hoekom my “kermknoppies permanent aangeskakel” is.
(Hjel, wat ‘n heerlike beeld verskyn darem nie uit hierdie woorde van jou nie, wat ‘n malligheid, hoe verklaar jy dit?!)
February 9th, 2014 at 4:11 am
Maria dit sal maar vervelig wees as ons altyd met mekaar saamste, maar net my laaste straaltjie voordat ek dit afknyp. Oor die “naturalistiese” aspekte van taal: kyk gerus na die FOXP2 geen, sowel as ANKK1 en DRD2, sowel as die verskeie tipes afasie. En vra jouself af of jy nog dieselfde dopamien-kick uit digkuns en taal sal kry as jy ‘n pre-frontale lobotomie gehad het. Ek probeer nie voorgee dat die voorbeelde wat ek noem die allerantwoord is nie, maar as mens nie ‘n grootliks intakte sentrale senuweesisteem het nie kan jy vergeet van taal, grammatika en dies meer, laat staan nog digkuns.
February 9th, 2014 at 7:59 am
Interessant Leon, en inderdaad. Ons gaan egter nie vir iemand stem (nie eers op plaaslike vlak nie) wat ‘n pre-frontale lobotomie gehad het om ons land/dorp te regeer nie, alhoewel dit ook nie altyd maklik is om die verskil te sien nie – party het nie ‘n pre-frontale lobotomie nodig om wel gelobotimiseerd voor te kom nie – dit bly “undecidable”.
Aan die anderkant – aan jou kant – ken jy die ongelooflike verhaal van Lena Zavaroni, die dogtertjie wat “Ma, he is making eyes at me” gesing het en die wêreld aan haar voete gehad het in die sewentigs (ek sien sy is steeds die rekordhouer vir die jongste persoon om ‘n album op die Top 10 te hê) – genutig, dit is ‘n stem wat ‘n mens mis!
My en jou verskil bly dus “undecidable” volgens my, maar – ‘n punt vir my – ons leef in ‘n wêreld met oneindige moontlikhede en dinge soos verrassings en “wonderwerke” (moet) gebeur! Vergeet nou eers van ons verskil en skryf vir ons nog ‘n blog.
O ja, nou onthou ek – jy en jou F1 – het jy geweet Derrida het ook ‘n ding vir “verbysteek” gehad, hy was blykbaar maar ‘n roekelose ryer (vergelyk sy “Circumfession” – ‘n vrolike intertekstuele gekkeparadys, maar goed vir algemene kennis). F1 is dalk nie verniet ook die “Help!” knoppie op ons rekenaars nie – daar is niks buite taal/teks nie (ons moet altyd die ompaadjie van taal vat om dinge gedoen te kry, self ‘n pre-frontale lobotomie – Zavaroni het daarop aangedring, sy was desperaat), en as ons dit probeer verbysteek kom ons (bewustelik of onbewustelik) in ‘n soort “Help!” situasie – “Here I am at this very moment in this text – interrupt me” (with Help!) … om Leon uit te los dat hy vir ons kan skryf! Lekker skryf, Leon!
Maria, vir ‘n vlietende oomblik het ek dit oorweeg om iets oor F1 (en motorsport oor die algemeen) te skryf maar hierdie keer sal ek die versoeking weerstaan want ek dink dat op hierdie blog sal net Louis en ek dit interessant vind en ek wil mense nie verveel nie. Ek het nog nooit van Zavaroni gehoor nie en moes haar eers gaan gogel.
February 10th, 2014 at 6:08 am
Watwou, ek sou ‘n F1-storie dalk lekker kon “de-ride” – ‘n klip (of modder) in die pad gooi. Dink net aan die gawe gemors wat ons dan sou hê – nog ‘n deeg-like diskoers oor be-teken-is. Wat skryf Breyten in “die maak van poësie”, hy skryf:
Die woordjie “met” in die gedig gee ons ‘n parallelisme met