Plattelandse lafenis vir die stadsiel | Rapport
Plattelandse lafenis vir die stadsiel
Plaas se baas: Jack | Foto's: Edwina van der Burg
Ek ry met die R44 langs en net duskant Somerset-Wes ná een, twee, drie draaie hou ek voor Klein Welmoed Luxury Guesthouse se groot ysterhekke stil. Die son hang laag, dit is warm en daar’s ietwat van ’n wasigheid aan die horison. Sonbesies (of is dit dalk krieke?) doen hul ding in die wingerde en hordes voëls twiet vir die vale. Hierbenewens is daar net stilte. En dít is waarna ek die meeste uitsien. My tas is juis gelaai met tydskrifte en ’n roman of twee wat nie my brein gaan taks om daardeur te kom nie.Klein Welmoed is geleë op ’n werkende wyn-en-olyf-landgoed van 39 ha – die Klein Welmoed Wine & Olive Estate – en daar is skitterende uitsigte in elke rigting. Benewens ’n groot voëlbevolking wat tarentale, fisante, visarende en Egiptiese ganse insluit, het die landgoed ook 11 skape en Jack, die skaaphond.Sodra ek voor die ontvangs stilhou, is dit dan ook met Jack, waar hy al blaffende op die stoep staan, wat ek eerste kennis maak. Ek paai en groet in daardie stem wat volwassenes spesiaal uithaal vir kinders en diere en hy beloer my, onseker of ek vriend of vyand is. Maar sodra die gastehuis se bestuurder, Heloise le Roux, my binne nooi, verander sy houding en laat hy my toe om sy kop te streel.Later vertel Heloise dat Jack “saam met die plaas gekom het”. Toe die huidige eienaars, Glenn Hesse en Tim Featherby, in 2008 ontvangs van die landgoed neem, sou hulle ontdek dat die vorige eienaars alles, ook die meubels en hul skaaphonde, net so agtergelaat het. Jack en sy boeties is onmiddellik deur die werkers aangeneem en het gou diep in almal se harte gekruip. Vandag is hy al een wat oorgebly het en hy kruip steeds in harte – net nou is dit gaste se harte. Heloise lag as sy vertel dat hy homself as baas van die plaas beskou en hom gemaklik sal maak in enige van die huise sodra hy ’n oop deur gewaar.Glenn en Tim het onmiddellik begin werk om die erg verwaarloosde plaasgeboue om te bou en te restoureer. Die oorspronklike plaasopstal, wat vandag die gastehuis met vier luukse dubbelkamers huisves, het sy klassieke Kaaps-Hollandse voorkoms en gevoel behou en van die buitegeboue is omskep in vier moderne selfsorghuise. In die gastehuis se sitkamer kan gaste deur foto-albums blaai wat die proses van begin tot einde vasvang. Olive Cottage 1 (daar is twee, asook twee Shiraz- en twee Barn Place-huise) is waar ek tuisgaan. Met twee dubbelslaapkamers en twee badkamers (een en suite) is die huise baie gewild onder families en diegene wat hou van die bederf van ’n gastehuis, maar steeds op hul eie wil wees. Alle moderne geriewe is hier byderhand: DStv, internettoegang, lugreëling, ondervloerverhitting en kaggels vir koue winterdae. Ná sonsondergang is die warmte daarmee heen en dit is net die verskoning wat ek nodig het om die aand deur te bring voor ’n vuurtjie wat ek self aan die brand gesteek het. (Ek bieg wel dat een van Klein Welmoed se span die vuur gebou het, maar ek het daardie vuurhoutjie aangesteek!) Met pizza, ’n bottel rooiwyn byderhand en sagte musiek in die agtergrond begin ek deur my hopie tydskrifte werk en toe Klaas Vakie ure later kom kuier, kruip ek sonder kommer tussen die lakens en is binne minute in droomland.Klein Welmoed gee gaste die keuse om ontbyt te nuttig in die gesellige eetvertrek van die hoofhuis of, as die koue nie te veel byt nie, op die onderdakse stoep. Albei bied ’n pragtige uitsig oor die tuin. Ná ’n heerlike plaasontbyt wat ek soos ’n klein wolfie verslind (blyk my die plattelandse lug het ook ’n groot uitwerking op my eetlus) besluit ek oefening is miskien nie ’n slegte idee nie... “Dalk ’n stappie om die dam?” stel Heloise voor. “Of ’n fietsrit in die omgewing?” Nee, dink ek, ek op ’n fiets? So erg is ek nou nie oor oefen nie! Luilekker loop ek toe maar om die dam en probeer my bes om die verskillende voëlsoorte wat daar vergader te identifiseer. Vir ’n ruk stap Jack saam, maar iewers op pad terwyl ek die omgewing om my indrink, verdwyn hy en is dit net ek en die natuur. Links lê die Helderberge en voor my strek die Hottentots-Holland-bergreeks die verte in. Oral is dit groen en geil. En vir die soveelste keer in my volwasse lewe stuur ek ’n gebed van dankbaarheid na bo dat ek gelukkig genoeg is om in so ’n mooi land te woon. Later die middag sal ek by die swembad of op die stoep deurbring, maar vir eers spring ek in die motor en vaar die gewoel van Stellenbosch se dorp, wat net 10 minute ver is, in. Daar is baie te sien en te doen op die wynplase van Stellenbosch, die strande van Gordonsbaai en die Strand is net ’n hanetree van Klein Welmoed af en oor die Helshoogtepas wag Franschhoek om smulpape te bekoor met sy talle voorste eetplekke. Maar as jy net by die gastehuis wil ontspan, sal Heloise en haar span ’n piekniekmandjie vol lekker kos en goeie wyn pak wat langs die swembad of onder een van die talle groot bome op die landgoed geniet kan word. Ná ’n paar ure se stap in Stellenbosch se winkels en middagete by ’n oulike straatkafee (die groot eetlus seëvier weer!) draai ek terug “huis toe”. En die rus en vrede en Jack verwelkom my soos ’n ou vriend.Te gou gaan nog ’n aand voor die kaggel verby en ná nog ’n fantastiese ontbyt is my naweek verby. My tydjie by Klein Welmoed was van korte duur, maar soos Jack vier jaar voor my ontdek het: Jy word gou hier verwelkom en die plek self kruip in jou hart.