Van der Walt (2003:508) wys daarop dat die Christendom in baie opsigte nie 'n werklike invloed op die samelewing het nie en dat die rede hiervoor dikwels geleê is in die feit dat die Christendom nie 'n diepgaande, breê en geinspireerde Christelike wêreldbeskouing daarop nahou nie. Volgens Van der Walt is dit nie genoegsaam om 'n wedergebore Christen te wees en gereeld kerk toe te gaan nie. Ons oê moet oopgemaak word vir 'n breêr visie hoe om God in alle aspekte van ons lewe in te sluit en te dien. Al sou daar versigtig omgegaan moet word met die gedagte dat hierdie wêreld reeds totaal nuut kan word - God sal self die vernuwing in die herstel bring - is dit tog belangrik dat die tekens van God se koningkryk nou reeds opgerig moet word. Dit sal steeds in gebrokenheid geskied, maar met verwagting op die nuwe wat God bring.
Hierdie dualisme moet deurbreek word. Die mens moet opgeroep word om voortdurend in alle aspekte van al die menslike verbande in afhanklikheid van God te lewe. Die werklikheid wat God daar stel, is die totale werklikheid. Dit beteken dus ook dat 'n mens in die wetenskapsbeskouing waarlik God sal erken en so voor God sal lewe dat alle aspekte van jou lewe daardeur geraak word. Dit mag nooit tot 'n verenging van die wetenskaplike oefening lei nie, maar moet juis tot 'n groter verruiming lei waardeur verskillende aspekte van die wetenskap in sy volheid ondersoek kan word om tot 'n nuwe gedagte te lei.
'n Ware Christelike lewens-en wêreldbeskouing wat ook die mens se bestaan beinvloed, is dus baie belangrik. In al die verskillende verbande beteken dit dat die mens weer opnuut moet soek na die betekenisvolle verhouding waarin God erken word. Van der Walt (2008:166) toon aan dat 'n reformatoriese lewensvisie wat alle aspekte omvat, juis die dualisme deurbreek. Dit is moontlik omdat dit op God se openbaring begrond is, naamlik die Skrif en die skeppingsopenbaring en omdat dit God se wette vir die verskillende lewensterreine bekendstel. Hy (Van der Walt 2008:167) sluit af met die volgende stelling: 'Verlossing staan dus nie teenoor, langs of bokant die skepping nie, maar is bedoel om die skepping te herstel
Die resultate van die transendentale kritiek, nl. dat alle teoretiese denke 'n transendentale grondidee veronderstel wat steeds gewortel is in 'n bepaalde religieuse grondmotief, bly steeds feilbaar vanweê die sonde wat in hierdie bedeling nog in die hart van elke verloste Christen aanwesig is. In soverre die Bybelse uitgangspunt van 'n radikaal-Christelike transendentale kritiek egter 'n bevrydende wysgerige perspektief moontlik maak wat die immanensie-standpunt selfs konfronteer met die onhoudbaarheid en innerlik-antinomiese karakter daarvan, is geen 'natuurlike teologiese' bekeringswerk verrig nie, maar is slegs in Christelike-roi/sgerige sin getuienis gelewer van die bevrydende krag van Gods Woord - 'n getuienis wat weliswaar in religieuse sin appelleer op die hart van die nie-Christen denker, maar wat slegs deur die toedoen van Gods lewendmakende Gees 'n hartsverandering, 'n bekering teweeg kan bring. (bl. 157)
Strauss (1973:163) skryf verder dat mense hulleself slegs in die sentrale religieuse kennis wat deur God gewerk word en wat tot bekering lei, volledig op God kan rig. Die mens moet daarvan bewus wees dat hulle dit slegs gelowig kan ontvang en in hulle sondige subjektiwiteit niks het om aan te bied nie. Eers met so 'n gesindheid sou die mens in 'n radikaal-bybelse sin die sinsverskeidenheid waaraan hulle in die tydelike lewe deel het, integraal in die liefdediens met die hele hart op God kon betrek.
Heyns (1978:276) beklemtoon dat die koninkryk van God deur Christus, wat as koning verheerlik word, ook in sy drievoudige amp in hierdie werklikheid inbreek. In hierdie sin verwys Heyns na sekere dimensies wat binne die koninkryk van God na vore kom sodat die hele lewe aan God gehoorsaam gemaak moet word. Dit word bepaal deur die Trinitariese dimensie, naamlik die Vader vestig die koninkryk en vorm die diepste grond vir die koninkryk; in die Christologiese dimensie neem die Seun die sentrale plek in die koninkryk in en die koms van die Seun impliseer die koms van die koninkryk; derdens dui die pneumatologiese dimensie daarop dat die Heilige Gees die beginsel en die krag wat in Jesus werksaam is tot aan die einde van die Messiaanse ampsvervulling bevestig het. Volgens Heyns (1978:280) dui die dinamiese dimensie aan dat die koninkryk wat naby gekom het nie 'n statiese onbeweeglike kant-en-klaar werklikheid is nie, maar 'n gebeure wat in die werklikheid inbreek en deur die werklikheid vernuwing bring.
Dit is nie aanvaarbaar om God uit die openbare sfeer weg te dryf, so asof dit in elk geval moontlik is nie. God eis sy reg in die hele gemeenskap op. Die wetenskaplike sfeer kan nie sonder God bestaan nie. Hy het die reg op alle menslike aktiwiteite. Daar moet 'n verruimde perspektief op God se heerskappy kom. Die wonder van die heerskappy van God bestaan in sy regering oor alle dinge. Dit moet egter die volheid van God se genadige ingryping in die mens se situasie veronderstel.
Dit is belangrik om vas te stel dat God die Een is wat erken moet word in die volle lewensbestaan. Elke aspek van die lewe moet onder die heerskappy van die drie-enige God gestel word. In Christus verkry die lewe nuwe sin en betekenis. Die lewe word ingevul met die oortuiging dat God die geskiedenis is en die toekoms beheer met die verwagte volledige koms van die koninkryk. Die Christelike lewensvisie is in hierdie verband beslissend: