'N Kyk na die Spondee Metriese voet
'N Spondee is 'n metriese voet in poësie, wat saamgestel is uit twee gestresste lettergrepe in 'n ry.
Maar laat ons weer vir 'n sekonde terug. 'N Poëtiese voet is bloot 'n maatstaf gebaseer op gestresde en onbelaste lettergrepe, wat gewoonlik uit twee of drie lettergrepe bestaan. Daar is 'n aantal reëlings vir die spanning binne hierdie lettergrepe, en al hierdie reëlings het verskillende name ( iamb , trochee, anapest, dactyl, ens.).
'N Spondee (kom uit die Latynse woord vir "libasie") is 'n voet wat bestaan ​​uit twee gestresste lettergrepe. Die teenoorgestelde, 'n voet wat bestaan ​​uit twee onbelemmerde lettergrepe, staan ​​bekend as 'n "pirriese voet."
Spondees is wat ons "onreëlmatige" voete noem. 'N Gereelde voet (soos 'n iamb) word dikwels deur 'n hele lyn of gedig gebruik. 'N Hele 14-lyn Shakespeare sonnet kan bestaan ​​uit iambs. Aangesien spondees enkelvoudig beklemtoon word, moet elke lettergreep in die lyn of gedig beklemtoon word sodat dit as 'gereeld' beskou kan word. Dit is byna heeltemal onmoontlik, aangesien Engels staatmaak op beide gestres en onbelemmerde lettergrepe. Meestal word spondees vir klem gebruik, as 'n voet of twee in 'n andersins gereelde (iambiese, trokiese, ens.) Poëtiese lyn.
Hoe om Spondees te identifiseer
Net soos met enige ander metriese voet, is die maklikste manier om te begin wanneer spondees geïdentifiseer word, 'n woord of frase se lettergrepe te beklemtoon.
Probeer om klem te lê op verskillende lettergrepe om te sien watter een die natuurlikste voel (Byvoorbeeld, doen 'GOEIE Môre', 'Goeie MORNING' en 'OUDE MONDELING' almal dieselfde en klink dieselfde? Watter een klink die natuurlikste?). Sodra jy uitvind watter lettergrepe in 'n poëtiese lyn gestres word (en wat onbelemmerd is) kan jy dan uitvind of daar spondees teenwoordig is.
Neem hierdie reël uit William Shakespeare se "Sonnet 56":
Watter, maar vandag deur voeding, is veronderstel,
Môre skerp in sy vroeëre mag:
Skandeer hierdie lyn (kyk na sy gestresste / onbelaste lettergrepe). Ons kan dit uitskryf as:
"wat MAAR TE DAG BY FEEDING IS ALTYD,
na-MORrow SHARPEN IN SY VORMER MAG "
Hier is die hooflettersblokke gestreepte lettergrepe en kleinletters is onbelemmerd. Soos ons kan sien, word elke ander lettergreep beklemtoon - hierdie lyn is iambic, en daar is geen spondees wat gevind kan word nie. Weereens, dit sou baie ongewoon wees om 'n hele lyn wat uit spondees bestaan, te vind; daar kan een of twee in 'n hele gedig wees.
Een algemene plek om 'n spondee te vind is wanneer 'n een lettergreep herhaal word. Dink "Uit, uit-" van Macbeth . Of iemand skree "Nee nee!" Dit is moeilik om een ​​van die woorde te kies wat gestres moet word in gevalle soos hierdie: sou ons sê "NEE nee!" Of "nee nee!"? Nie een voel reg nie, terwyl "NEE NEE" (met gelyke spanning op albei woorde) die natuurlikste voel. Hier is 'n voorbeeld van dit werk regtig mooi in Robert Frost se gedig "Home Burial":
... Maar ek verstaan: dit is nie die klippe nie,
Maar die kind se heuwel- '
"Moenie nie, moenie nie, moenie," het sy gehuil.
Sy het onder sy arm gekrimp
Die meerderheid van hierdie gedig is redelik stywe iambiese pentameter (vyf voet per lyn, met elke voet van onbelemmerde / gestremde lettergrepe) - hier vind ons variasie hierop.
'maar ek ONDERSTAND: dit is nie die stene nie,
maar die KIND se MOND
Hierdie gedeelte is hoofsaaklik iambies (selfs meer as jy, soos ek, 'n kind met twee lettergrepe uitdruk.). Maar dan kom ons by
"Moenie nie, moenie nie," het sy gehuil.
As ons streng iambs hier volg en afdwing, sal ons die vreemde en ongemaklike kry
moenie nie, moenie doen nie, moenie
Dit lyk soos 'n ou ou motor wat te vinnig ry oor 'n spoedbotsing. In plaas daarvan, wat Frost hier doen, is 'n veel meer opsetlike vertraging van die lyn, 'n inversie van die tradisionele en gevestigde meter. Om dit so natuurlik moontlik te lees, soos die vrou hierdie woorde sou praat, moet ons elkeen stres.
"MOET NIE, MOET NIE, NIE, NIE," het sy gekritiseer
Dit dompel dadelik die gedig byna tot stilstand. Deur elke een lettergreep te beklemtoon, word ons gedwing om ons tyd met hierdie lyn te neem, die herhaling van die woorde en gevolglik die emosionele spanning wat deur die herhaling geskep word, te voel.
Meer voorbeelde van Spondees
As jy 'n gedig van gemeterde vers het, sal jy waarskynlik 'n spondee of twee binne die lyne vind. Hier is nog twee voorbeelde van spondees in sommige lyne wat jy dalk herken. Beklemtoonde lettergrepe word gekapitaliseer, en spondees is kursief.
BATTER my hart, drie-het God vir jou gese
As YET maar KNOCK, BREATHE, SHINE , EN SEEK OM TE MEND;
("Holy Sonnet XIV" deur John Donne)
OUT, DAMNED SPOT! UIT, EK SÊ! - EEN: TWEE: hoekom,
Dan is dit tyd om dit nie te doen nie.
(van Macbeth deur William Shakespeare)
Waarom gebruik Poetsers Spondees?
Die meeste van die tyd, buite die poësie, spondees is onbedoeld. Ten minste in Engels, wat 'n taal is wat gebaseer is op gestresde en onbelemmerde lettergrepe, sal jy gereeld spondees kan praat of skryf sonder om dit eers te weet. Sommige is net onvermydelik; wanneer jy skryf "O nee!" In 'n gedig, byvoorbeeld, gaan dit waarskynlik 'n spondee wees.
Maar in al die bogenoemde voorbeelde van Frost, Donne en Shakespeare, doen hierdie ekstra gewigte woorde iets vir die gedig. Deur ons (of 'n akteur) te laat sak en elke lettergreep te accentueer, word ons as lesers (of gehoorslede) ingestem om aandag te skenk aan die woorde. Let op hoe die spondees in elk van die bogenoemde voorbeelde emosionele, belangrike oomblikke binne die lyne is.
Daar is 'n rede woorde soos "is", "a," "en", "die", "van", ens., Is nooit deel van spondees nie. Geaccentueerde lettergrepe het vleis; hulle het taalkundig aan hulle geheg, en meer dikwels as nie, vertaal dit gewig in betekenis.
Met die evolusie van linguistiek en skanderingmetodes glo sommige digters en geleerdes dat 'n ware spondee onmoontlik is om te bereik-dat geen twee opeenvolgende lettergrepe presies dieselfde gewig of klem kan hê nie. Tog, terwyl die bestaan ​​van spondees in twyfel getrek word, is dit belangrik om hulle as 'n konsep te verstaan, en om te erken wanneer ekstra, opeenvolgende gestreepte lettergrepe in 'n poëtiese lyn die manier waarop ons die gedig interpreteer en verstaan, beïnvloed.
Dit kan wel vanselfsprekend wees, maar dit is handig om te onthou dat skandering (bepaling van die gestresste / onbelaste lettergrepe in die digkuns) ietwat subjektief is. Sommige mense mag sommige woorde / lettergrepe lees soos dit in 'n streep gestres word, terwyl ander hulle as nie-geaccentueer kan lees. Sommige spondees, soos Frost's "Do not do not do not", is duidelik spondees, terwyl ander, soos Lady Macbeth se woorde, meer oop is vir verskillende interpretasies. Die belangrike ding om te onthou is dat net omdat 'n gedig in, sê, iambiese tetrameter is, beteken dit nie dat daar geen variasies in daardie gedig is nie. Sommige van die grootste digters weet wanneer spondees gebruik word, wanneer om die meter 'n bietjie te skud vir maksimum impak, vir groter klem en musikaliteit. As jy jou eie gedigte skryf, hou dit in gedagte-spondees is 'n instrument wat jy kan gebruik om jou gedigte lewend te maak.