Die opkoms en ondergang van sjamaankoninginne van die Ooste - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die woord 'sjamaan' roep beelde op van inheemse Amerikaanse medisynemanne wat vredespype rook, in 'n beswyming dans om om 'n vuur te drom of Afrikaanse sangomas, versier met luiperdvel, gooi popagtig bene en skulpe om goddelik te wees en bier te drink van kalbas. Dit is ver verwyderd van die konsep van gesofistikeerde, koninklike sjamaankoninginne van die Ooste in China, Japan en Korea wat hul talent en verbintenis met die 'ander wêreld' tot voordeel van hul koninkryke en bevolking gebruik het. Later is hierdie vroulike genesende krag onderdruk en vervolg deur godsdienstige mans, wat dit as 'n bedreiging vir hul geloof beskou het.
Mongoolse Darkhad Shaman begin pas met die Sjamaanse ritueel by die Khovsgol -meer (Munkhbayar.B / CC BY-SA 4.0 )
Vrou Sjamane op 'n wêreldwye platform
Wêreldwyd was vroue aan die voorpunt op hierdie gebied van geestelike genesing. In sommige kulture het hulle selfs leiers geword. Van die Buryats in Mongolië tot die Bwiti -godsdiens in Gaboen, die eerste sjamaan was eintlik 'n vrou. Ander voorbeelde van die oorlewende sjamane sluit in Machi ('n tradisionele geneser en godsdienstige leier) van die Mapuche in die suide van Chili en die Babaylan en Katalonies van die Filippyne. Beelde en historiese beskrywings toon vroue in baie verskillende rolle, soos aanroepers, genesers, kruiedokters, orakels en waarsêers. Hulle het ook opgetree as ekstatiese dansers, vormvormers en priesteresse van die voorouers.
Himba -vrou van Namibië (Yves Picq / CC BY-SA 1.0)
In die praktyk van Katjambië in Namibië absorbeer 'n Himba -vrou die negatiewe energie in haar eie liggaam voordat dit na die heilige vuur van haar voorvaders terugkeer, wat dan die negatiewe energie vrylaat. Soortgelyke beskrywings is opgeteken deur Grieks-Romeinse besoekers aan Anatolië. In Castabala, in Cappadocia, het die priesteresse van Artemis Perasia kaalvoet deur 'n oond van warm houtskool geloop sonder om skade te berokken. Die genesende krag van vroulike sjamane word soms in die mitologie gesê dat dit die lewe vir die dooies kan herstel. Medea van Colchis het 'n dooie ram laat herleef deur dit in 'n ketel te sit met kragtige kruie en besweringe. Die Nostoi (Wys terug), 'n verlore epos van antieke Griekse letterkunde, vertel van Medea wat Jason se pa Aeson in 'n ketel verjong het.
Die Kuo Yu, (Guoyu), 5-4 v.C. is 'n uitgawe uit die Ming-era van 'n historiese werk wat in die 19de eeu geskryf is. Presiese datum: The Lung- Qing-era keng-shen 庚申 jaar, dit wil sê 1570.
Waarom die Ottomaanse Ryk opgestaan ​​en geval het
Een van die grootste ryke in die geskiedenis, die Ottomane het meer as 600 jaar regeer voordat hulle op die slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog verbrokkel het.
Bekend as een van die magtigste ryke in die geskiedenis, het die Ottomaanse Ryk gegroei van 'n Turkse vesting in Anatolië tot 'n uitgestrekte staat wat op sy hoogtepunt tot in die noorde tot Wene, Oostenryk, so ver oos as die Persiese Golf, so ver wes as Algerië bereik het, en so ver suid as Jemen. Die sukses van die ryk lê net so in sy gesentraliseerde struktuur as sy gebied: Beheer oor sommige van die mees winsgewende handelsroetes ter wêreld het tot groot rykdom gelei, terwyl die onberispelik georganiseerde militêre stelsel tot militêre mag gelei het. Maar alle ryke wat opstaan, moet val, en ses eeue nadat die Ottomaanse Ryk op die slagvelde van Anatolië verskyn het, het dit katastrofies uitmekaar geval in die teater van die Eerste Wêreldoorlog.
Osman I, 'n leier van 'n nomadiese Turkse stam uit Anatolië (hedendaagse Turkye), het die streek aan die einde van die 13de eeu begin verower deur strooptogte teen die verswakkende Christelike Bisantynse Ryk te begin. Omstreeks 1299 verklaar hy homself tot die opperste leier van Klein -Asië, en sy opvolgers brei steeds verder uit na die Bisantynse gebied met die hulp van buitelandse huursoldate.
In 1453 het Osman se afstammelinge, nou bekend as die Ottomane, uiteindelik die Bisantynse Ryk op sy knieë gedruk toe hulle die oënskynlik onoorwinbare stad Konstantinopel verower het. Die stad vernoem na Konstantyn, die eerste Christelike keiser van Rome, het toe ook bekend geword as Istanbul ('n weergawe van stin polis, Grieks vir "in die stad" of "na die stad".
Die Ottomaanse Ryk, nou 'n dinastiese ryk met Istanbul as hoofstad, het steeds uitgebrei oor die Balkan, die Midde -Ooste en Noord -Afrika. Alhoewel dit 'n dinastie was, was slegs een rol - die van die opperheerser, of sultan - oorerflik. Die res van die elite van die Ottomaanse Ryk moes hul posisies verdien, ongeag hul geboorte.
Onder die bewind van Süleiman the Magnificent, wie se 16de-eeuse leeftyd die hoogtepunt van die Ottomane se mag en invloed verteenwoordig het, het die kunste floreer, tegnologie en argitektuur het nuwe hoogtes bereik en die ryk geniet oor die algemeen vrede, godsdienstige verdraagsaamheid en ekonomiese en politieke stabiliteit . Maar die keiserlike hof het ook slagoffers agtergelaat: vroulike slawe wat as byvroue gedwing is om seksuele slawerny te maak as byvroue, slawe wat na verwagting militêre en huishoudelike arbeid en broers van sultans sou voorsien, van wie baie gedood is, of later in die tronk gestop is om die sultan te beskerm teen politieke uitdagings.
Op sy hoogtepunt was die Ottomaanse Ryk 'n ware speler in die Europese politiek en was die tuiste van meer Christene as Moslems. Maar in die 17de eeu het dit sy vesting begin verloor. Tot dan was daar altyd 'n nuwe gebied om te verower en nuwe lande om te ontgin, maar nadat die ryk in 1683 vir 'n tweede keer nie Wene kon verower nie, het dit begin verswak.
Politieke intriges binne die sultanaat, versterking van Europese moondhede, ekonomiese mededinging as gevolg van nuwe handelsroetes en die begin van die Industriële Revolusie het almal die eens ongeëwenaarde ryk destabiliseer. Teen die 19de eeu word die Ottomaanse Ryk spottenderwys die 'siek man van Europa' genoem weens sy kwynende gebied, ekonomiese agteruitgang en toenemende afhanklikheid van die res van Europa.
Dit sal 'n wêreldoorlog verg om die Ottomaanse Ryk vir altyd te beëindig. Sultan Abdul Hamid II, wat reeds onherkenbaar verswak is, het kortliks geflirt met die idee van konstitusionele monargie voordat hy aan die einde van die 1870's van koers verander het. In 1908 het die hervormingsgesinde jong Turke 'n volwaardige opstand uitgevoer en die grondwet herstel.
Die Jong -Turke wat nou die Ottomaanse Ryk regeer het, wou dit versterk deur sy bure op die Balkan te ontstel. Die daaropvolgende Balkanoorloë het gelei tot die verlies van 33 persent van die oorblywende gebied van die ryk en tot 20 persent van die bevolking.
Toe die Eerste Wêreldoorlog opdoem, het die Ottomaanse Ryk 'n geheime alliansie met Duitsland aangegaan. Die daaropvolgende oorlog was rampspoedig. Meer as twee derdes van die Ottomaanse weermag het tydens die Eerste Wêreldoorlog slagoffers geword en tot 3 miljoen burgerlikes is dood. Onder hulle was ongeveer 1,5 miljoen Armeniërs wat tydens hul uitsetting uit die Ottomaanse gebied uitgewis is tydens slagtings en in doodsoptogte. In 1922 het Turkse nasionaliste die sultanaat afgeskaf en 'n einde gemaak aan wat eens van die suksesvolste ryke van die geskiedenis was.
Die Israeliese sjef Eyal Shani brei die gewilde kitskosrestaurant uit na die Chelsea-mark in New York en Melbourne, Australië
Geniet dit: 'n nag van piekels en storievertelling in Tel Aviv
'Goyim who love brisket': Fondsinsameling vir vlugtelinge by Joodse deli in Moslem-besit is tipies New York
Watter verskil maak dit as dit Davids of Daouds genoem word? Riyadh Gazali, eienaar van Davids Brisket House, vra half skertsend terwyl hy oor 'n vleissnyer leun om 'n broodjie te maak. Ons sien hom albei as 'n boodskapper van dieselfde God, ons sien hom albei as 'n afstammeling van Abraham, en in elk geval glo ons albei in monoteïsme.
Terwyl hy praat, val die snye vleis aan weerskante van die masjien. Sny is die belangrikste deel van die toebroodjie, verduidelik hy. Die snye moet dun en sag wees, die toebroodjie het die gevoel as jy daarin byt, soos 'n regte Joodse broodjie veronderstel is om te wees.
Hy sny die vleis, 'n bietjie meer as 200 gram daarvan, en lê dit bo -op 'n sny donker brood. Dan smeer hy 'n dun lagie mosterd, 'n skyfie tamatie, 'n bietjie sout en peper en maak die toebroodjie toe, maar natuurlik nie te vergeet om dit te bedien met twee suurlemoensapelhelftes, 'n klein mandjie friet en 'n bietjie koolslaai. Só lyk tradisionele Joodse kos, sê hy trots. Dit is wat ek aan my kliënte verkoop. Kwaliteit, outentieke Joodse kos soos Jode al jare geëet het, net dat dit nie kosher is nie. Boonop eet Moslems nie pastrami en beesvleis en gerookte kalkoen nie. Dink u regtig dat ek hierdie plek Mohammeds Brisket House moet noem?
Min kosse hou nouer verband met die Joodse kookkuns in New York as brisket, wat vanaf die middel van die 19de eeu na die Verenigde State gekom het, tesame met 'n hele kultuur van tradisionele Joodse kos, waaronder kneidlach, gefilte fish en schnitzel.
Die Gazalis -gesin het in 1985 uit Jemen na Amerika gekom. Die deli, wat twintig jaar tevore deur 'n plaaslike Jood geopen is, was een van die dosyne kosher Joodse deli's in die omgewing. In 1970 koop die oom van Gazalis die plek saam met 'n Joodse Joodse vennoot. Gazali (40) het in die prentjie gekom toe hy die deli ses jaar gelede gekoop het en die enigste eienaar geword het. Dit is 'n goeie besigheid, uniek, wat spesialiseer in 'n soort kos wat u nie op te veel ander plekke hier vind nie, sê hy.
Kliënte wag tou om by A Taste of Katz se deli in die DeKalb Market Hall by City Point in die Brooklyn -stad New York te bestel. Bloomberg /> Diners eet lekker by Katz's Delicatessen in New York. Seth Wenig / AP
Soos baie van die inwoners van hierdie sentrale Brooklyn -woonbuurt, is byna alle Gazalis -kliënte Afro -Amerikaners. Daar is nie baie Jode in die omgewing oor nie. Hierdie plek was voorheen vol Jode, sê hy. Mezuzot kan nog steeds in die deure van sommige plaaslike besighede gesien word. Maar die Jode wat eens hier gewoon het, baie van hulle ultra-ortodoks, het sedertdien na ander buurte verhuis, soos Williamsburg in die noorde en Crown Heights in die suide. Ek het 'n paar Joodse kliënte, sê hy. Mense wat van die smaak hou, wat die tradisionele kos mis en nie veel om die kashrut steur nie. Maar nie te veel nie.
Pizza in plaas van matzabolle
Die sage van Davids Brisket House is deel van 'n groter verhaal oor die verdwyning of akklimatisering van die ryk kookkultuur wat Europese Jode na Amerika gebring het. Volgens die New York Times het New York in die dertigerjare meer as 1500 Joodse lekkernye gehad. Vandag is daar ongeveer 20. In daardie tydperk, byna 'n eeu gelede, was die Joodse deli soos die pols van die Amerikaanse Joodse gemeenskap, 'n plek wat honderdduisende nuwe immigrante 'n gevoel van behoort te midde van die groot, vreemde metropool gegee het .
Dit lyk deesdae asof daar pizzeria's of worsbroodjies op elke hoek is, maar destyds was die deli die eetplek wat die meeste met New York verband hou. Hulle het veral vermeerder op Manhattans Lower East Side, die middelpunt van die Joodse lewe in die middel van die 20ste eeu in die stad. Op 'n tydstip kon 'n geskatte 750 deli en 200 kosjer slagters in die omgewing gevind word. Sedertdien het die Jode grotendeels noordwaarts gemigreer na welvarender dele van Manhattan, en die kosher -deli's en slagters het ook die buurt verlaat. Baie het gesluit, sommige het ook noordwaarts getrek.
In die afgelope jaar het 'n paar nuwe lekkernye in die stad oopgemaak. Deur 'n chique, jeugdige atmosfeer te kweek, poog hulle om 'n jonger klante te lok terwyl hulle 'n paar verlore glorie van bors en pastramis herstel. Die ontwerp van hierdie plekke is ultramodern, sover moontlik van die tradisionele deli. U kry nie foto's van die komediant Jackie Mason op die muur of van Woody Allen nie. Daar is niks Joods aan die musiek nie, die diens is vinnig, en afgesien van die suur pekels, is daar ook miskien niks kosher nie.
Dr Ted Merwin, professor in Joodse Studies aan Dickinson College en skrywer van Pastrami on Rye: An Overstuffed History of the Jewish Deli, beskryf die situasie só: Daar is 'n vreemde dubbele proses aan die gang; die afgelope paar jaar oral in die land oopgemaak, beslis in die afgelope vier of vyf jaar. Daar was baie dinge in die media oor die herlewing van die Joodse deli, deli's begin allerhande waardes van die 21ste eeu bevat, meer betrokke by volhoubaarheid, met organiese bestanddele, met internasionale kombinasies van Joodse en Japannese kos, alles die verskillende voedseltendense, en terselfdertyd het u ou en beroemde Joodse deli's wat besig is om te sluit, en dit is moeilik om te sê in watter rigting die Joodse deli gaan.
Die opkoms en ondergang van openbare behuising in NYC
'Skeur die oue af, bou die nuwe op. Af met vrot verouderde rotgate. Af met hutte, met siektes, neer met vuurvalle, laat die son in, laat die lug in, 'n nuwe dag breek aan, 'n nuwe lewe, 'n nuwe Amerika. "
- burgemeester Fiorello La Guardia, wat krotbuurtopruiming en die bou van openbare behuisingsprojekte in New York, 1936, aandui
In 1935 bied die eerste openbare behuisingskompleks in New York, wat First Houses prosaically gedoop is (sedert 1974 gemerk) aan die Lower East Side van Manhattan, 122 woonstelle met eikehoutvloere en koperarmaturen aan. Die huur, aangepas by elke gesin se maandelikse inkomste, wissel van vyf tot sewe dollar. Die pas gestigte New York City Housing Authority - die agentskap wat verantwoordelik is vir die ontwerp, konstruksie en administrasie van hierdie en toekomstige behuisingsontwikkelings in die stad - het opgehou om aansoeke te aanvaar toe hul aantal noord van drieduisend was.
Vanaf 2012, volgens syfers wat Mark Jacobson saamgestel het vir New York Tydskrif, het die NYCHA toesig gehou oor 334 projekte, 2602 geboue, byna 180 000 woonstelle en 400 000 tot 600 000 huurders (die wye reeks is die gevolg van die onmoontlikheid om die aantal huurders wat nie gehuur word nie) op te tel). In Jacobson se woorde, "As Nychaland 'n stad op sigself was, sou dit die 21ste bevolking in die VSA wees, groter as Boston of Seattle, twee keer die grootte van Cincinnati."
En in weerwil van hul huidige reputasie, was die waglys vir woonstelle in daardie jaar 160 000 gesinne.
In die begin was dit 'n goeie idee.
Toe die NYCHA in 1934 gestig is, ongeveer in die middel van die depressie, woon 'n groot aantal werkers uit die werkersklas nog steeds in huise wat vyftig jaar tevore beskryf is as gevaarlik vervalle, insluitend 'n deel van die Lower East Side bekend as die 'longblokke', berug vanweë hul hoogs hoë tuberkulose, witseerkeel en cholera.
Van die begin af was 'die projekte', soos dit bekend geword het, nooit as 'n toevlugsoord vir die werklik hopelose en onbevoegde beskou nie.
Die idee was om 'n leefomgewing te bied wat ontwerp is om die lewensgehalte van mense wat reeds in hul aansoeke en onderhoude getoon het, te verbeter om te verbeter.
Een moes bestendig in diens geneem word. Gesinsbesparing en vorige huurgewoontes is in ag geneem. Sosiale agtergrond. Daar was inkomste vloere en plafonne.
Geen voornemende huurder sou die krotbuurt soos 'n aansteeklike siekte in hierdie torings dra nie.
Teen die laat veertigerjare het die NYCHA albei die minimum inkomstevereistes verhoog en 'n een-en-twintig-punt-nie-wenslike sjabloon vir uitsetting opgestel, waaronder enkel moederskap, swak huishouding, 'n onreëlmatige werksgeskiedenis en 'gebrek aan meubels'.
En teen die laat veertigerjare blyk dit dat die projekte vir sommige werk. In 1947 is 2770 gesinne uitgesit omdat hulle meer as $ 3.000, die jaar se inkomste -plafon, verdien het.
Van 1935 tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog sou openbare huise, idealisties van aard, paternalisties onder toesig en argitektonies vernuwend, as in sy jeug beskou word.
En toe kom Johnnie huis toe marsjeer …
In 1947, terwyl Robert Moses op die stootskraper ry, kondig die NYCHA die bou van vyftien nuwe ontwikkelings aan wat sestigduisend nuwe huurders kan huisves.
Een hiervan was die Parkside Houses, voorheen elf hektaar graniet wat in die noordelike Bronx uitkruip. Die skietwerk het in '48 begin.
Drie jaar later, in die lente van 1951, het die eerste huurders, die Originals, ingetrek. Ek sou as 'n tweejarige ingaan en daar woon totdat die universiteit my in 1967 in die land geneem het.
Vir baie in hierdie naoorlogse golf van nuwelinge het die oorgang na die nuwe projekte net soveel gegaan oor die soek na ordentlike bekostigbare behuising as om 'n behuising te vind.
In die jare onmiddellik na die oorlog het die terugkerende GI's in rekordgetalle getrou om te ontdek dat die beskikbare behuisingsvoorraad in die stad nie bestaan ​​nie, wat baie van hulle genoodsaak het om in 'n ongelooflike duur woonbuurt te woon wat hulle skaars kon bekostig, of in die geval van my eie ma en pa, om by hul ouers of skoonfamilie in te trek, het hul huis op aarde tot 'n kinderkamer verander, 'n beknopte gemeenskaplike ruimte, ongevraagde persoonlikheidsbotsings en 'n ondraaglike gebrek aan privaatheid.
En toe kom die eerste baba …
En toe Parkside uiteindelik in '51 oopmaak, het diegene wie se aansoeke aanvaar is, die kind gegryp en weggehardloop asof hulle agter die ystergordyn ontsnap.
Vir hierdie werkersklas-kinders wat grootgemaak is in woonhuise en verouderde woonstelgeboue, was Parkside, met sy relatief ruim tweeslaapkamer-goedere, sy aangelegde tuine en speelgronde en gemeenskaplike banke, nie net 'n nuwe begin nie, dit was 'n nuwe begin eerste begin, en gemeng met die stukkie vars verf was 'n lug van optimisme, van dankbaarheid.
Hulle was op pad.
Hulle kon uiteindelik asemhaal.
Hulle kon uiteindelik konsentreer.
Dit was die begin van die goue era van openbare behuising. En dit sal ongeveer vyftien jaar duur.
Op dieselfde manier het paartjies in die middel tot laat twintigerjare mekaar moeiteloos gevind en vinnig styf gebinde klieke gevorm. Die mans was poswerkers, chauffeurs, kledingfabriekvoormanne, institusionele kafeteria -bestuurders, kappies, vragmotorbestuurders, metro -motormanne en die eienaardige middagete of kroegeienaar. Die vroue/ma's het gedoen wat vroue/ma's destyds gedoen het. Huisvrou, miskien 'n bietjie deeltydse werk om die moeite te verminder as hul eie moeders die kind kon bedek. Of kinders.
Om tred te hou met die Joneses was 'n stukkie koek.
Dit was moeilik om te spog.
Nie een van die mans was geïnteresseerd om voordeel te trek uit die GI -wetsontwerp om hul vooroorlogse opleiding te bevorder nie.
Aan die ander kant het hulle almal werk gehad.
Almal lees die Daaglikse nuus en die Daaglikse spieël, en soms die New York Post (vaag rooi), maar selde die New York Times, wat, anders as die oortjies, te onhandig was vir openbare vervoer.
Hulle was patriotte, maar nie besonder polities nie.
In hul stilstand het baie van die Oorspronklikes, beide mans en vroue, op die banke voor die geboue gegaan, Grieks gesing oor ditjies en datjies, die praatjie bereik hul vriende maklik bo-oor hulle, hang by die vensters uit om by te woon in die gesprek. Die geboue was slegs sewe verdiepings hoog, daar was geen rede om te skree nie.
Almal rook soos skoorstene.
Somers is saam deurgebring in die vlieënde bungalowkolonies van die Catskills, vroue en kinders wat sewe dae per week daar woon, terwyl die mans Vrydagaande opdaag.
Die manne het rondgespeelde kaartspeletjies, poker, pinochle gehad.
Die vroue speel gin rummy, mahjong, en kom na mekaar se woonstelle in gewatteerde huisjasse en krulspelde, terwyl hulle pakke Newports en Winstons met vinyl bedek.
Baie kinders, ek ingesluit, het aan die slaap geraak by die klap van ivoorteëls of die kaarte, geknik na 'n onophoudelike klankbaan van gelag, blou taal en hoes wat uit die spel in die eetkamer kom, ons slaapkamers troos gerus in sigaretrook. En die kinders, wat hoofsaaklik in twee golwe gebore is-van 1948 tot '50, as babas en kleuters ingebring, en die tweede golf, die mikro-generasie van my jonger broer, gebore in '53 -'54.
Daar was 'n paar gesinne wat drie of selde vier kinders gehad het, maar die meeste paartjies noem dit 'n dag om twee. Net soos ons ouers, het ons ook stewige groepe saamgestel wat verenig is deur geboortejaar en nabyheid opgebou het, deur die projekte van die vroeë kinderjare tot die hoërskool. En as ons nie al die elf hektaar in ons reise (die geografiese gemaksone vir ons redelik Middeleeus) beslaan nie, het ons ten minste ons kwadrant bedek.
Behalwe as dit by die speelgrond kom — almal het na die speelgrond gegaan.
Half kindervriendelik, met sementsprinkeldamme en aapstawe, half gladiatorput, saamgestel uit handbal- en basketbalbane-maar dit het alles oor die basketbalbane gegaan, want vir die seuns was basketbal die toets en almal moes dit twaalf jaar lank neem- oud en ouer, terwyl hulle speel asof hul lewens op die spel is, adolessente kanonniers wat onder die netlose hoepels slaan met geknoopte slape en woedende gesigte, skreeu vuurhoutjies en fisiese neerslae wat voortdurend uitbreek. Maar die gevegte was altyd een op een en die gewapende wapen was 'n geslote vuis, niks meer nie.
Die meeste van die donkerte van Parkside in die eerste vyftien jaar het binnenshuis plaasgevind-morbiede of woedende huwelike (gehoor deur oop vensters) wat selde eindig in egskeiding, eggenote swart oë, lyfstraf vir die kinders-in 1956, my sesjarige half-a- 'n vriend uit die woonstel 4-C word gereeld aan 'n warm strykyster gebring elke keer as hy 'wangedra' het-die eerste en tweede verdieping van die staaf wat die woord 'klap' in die stof gelaat het en ander manifestasies van algemene huishouding boosheid.
Dwelmmisbruik was ongehoord totdat dit nie die geval was nie.
'N Ontruimende huurder in die middel van die vyftigerjare wat sy werke agter 'n los badteël laat, en die ontdekking van die onderhoudsman stuur skokgolwe deur die gebou.
Daar was twee adolessente OD's, in die vroeë 60's, die een kind op die dak van 'n gebou wat uitkyk op die speelterrein, die ander in 'n skietgalery in die ou woonbuurt wat sy ouers gehoop het om agter te laat toe hulle na Parkside verhuis het.
Gevolg deur my eie 26-jarige neef, wat een middag op besoek was om my te help om die sitkamer te versier vir 'n danspartytjie van die sesde klas, en dan na die onderkant van die Bronx te gaan om dieselfde nag te swig.
Daar was geen roof of roof nie. Die misdade neig na die meer opspraakwekkende onstuimige eenmalige wat niks met die onmiddellike omgewing te doen gehad het nie.
'N Dubbele moord, die tiener (wat bestem is om die res van sy kort lewe in 'n staatsbeheerde kriminele psigiatriese fasiliteit te spandeer) nadat hy deur 'n ewekansige venster op die grondvloer gekruip het en daarna 'n ma en dogter in hul slaap doodgesteek het.
'N Selfmoord van 'n Holocaust-oorlewende.
'N Tienjarige vriend dink verkeerdelik dat dit snaaks sou wees om Clorox in sy ouma se koeldrank te sit en te kyk hoe sy dit drink.
Rassebalans in openbare behuising het 'n rotsagtige begin gekry. In 1940 het die massiewe Queensbridge Houses, wat nog steeds die grootste openbare behuisingskompleks in Amerika was en is, geopen met die bywoning van FDR. Maar onder die 3 959 gesinne was slegs twee-en-vyftig swart.
Teen 1953 was die getalle egter aansienlik gelyk in alle NYCHA -ontwikkelings in die stad, die uiteensetting was 58,7 persent wit, 33,7 persent swart en 7,4 persent Puerto Ricaan. Teen 1959, wat die veranderende demografie van die stad weerspieël, het swart en Puerto Ricaanse inwoners 57 persent uitgemaak. As Amerika ooit naby die fata morgana van 'n ware smeltkroes sou kom, was dit in daardie jare in hierdie projekte. Maar die getalle was misleidend.
Alhoewel die NYCHA geneig was om ag te slaan op die rasvorming van die woonbuurte waarin die nuwe ontwikkelings gebou word om die nuwe swart en wit huurders in ooreenstemmende verhouding toe te ken, was die administrasie meer bekommerd oor die vermoë van 'n voornemende gesin om die inkomste te dek. vloer as met enige de facto segregasie.
Maar hierdie inkomstevloere het verskil van projekte tot projekte, met die gevolg dat sommige behuisingsontwikkelings informeel bekend gestaan ​​het as 'lae inkomste' of 'middelinkomste', of, meer grof, goed en slegEn in die mate dat reguit historiese en hedendaagse rassisme die verdienstekrag van Afro-Amerikaners en Hispanics relatief verwoes het, was die projekte met 'lae inkomste' donkerder.
Parkside was 'middelinkomste', witter as sommige van die ander ontwikkelings, maar meer gemeng as ander. Die huurders was van nature ras-, etnies en godsdienstig, maar nie meer as die meeste nie en nie in 'n groot mate nie. Die nabyheid van gesinne, vier tot 'n verdieping, agt en twintig tot 'n gebou, het onverdraagsaamheid ondraaglik gemaak. Jy het alles laat gaan, of jy het jou verstand verloor.
Beskawing het geheers. Soms het ware vriendskappe ontstaan.
Onder die wit oorspronklikes word die nie-blanke, hoofsaaklik swart oorspronklikes wat op dieselfde tyd ingetrek het, as 'hardwerkend' en 'streng (op 'n goeie manier) met hul kinders beskou.'
Daar is moeite gedoen-aan beide kante-maar gekondisioneerde akkulturasie was 'n moeilike moer om te kraak, en gespanne liberaal-klinkende kommentaar was oral ingewikkelde vleitaal, onnadenkende patronisering.
Het u ooit opgemerk hoe die seuns van Viola nooit die woonstel verlaat sonder dat hulle hulle netjies laat lyk nie?
Ek het my eie monsters vertel, ek wens hulle het maniere soos die Powell -seuns.
Ek het laat gisteraand by die gebou ingekom, ek sien hierdie groot kleurling by die hysbak, ek het amper 'n hartaanval gekry. Dit blyk dat dit Henry Davis was en hy was 'n perfekte here.
Ek sou my seun vra om na die Carters te gaan en Andre uit te nooi om by die Cub Scout -kuil aan te sluit.
Dit was die algemeen aanvaarde wysheid dat die kinders na 'n kleurblinde kinderjare op 'n sekere ouderdom natuurlik na hul eie sou trek.
Soms het die ouers dit gehelp, en as hulle hul aksies gedoen het, het hulle soos messe gesny.
Na haar sesde graad in 1959, het Dolores, 'n elfjarige meisie van gemengde ras, sedert die vroeë kinderjare styf saam met 'n groep wit meisies in die gebou, die eerste keer ervaar dat sy uitgenooi is na een verjaardagpartytjie-geen verduideliking gegee nie-en dan nog een. 'N Danspartytjie. 'N Groepsreis na Rye Playland, na Orchard Beach, na Freedomland en Palisades Park. Geen plek in die motor nie, u kan die volgende keer kom. Binne 'n paar weke was die kind verstommend vriendeloos. Haar ma, Terry, het egter dadelik verstaan ​​wat aan die gang was. Noudat al die meisies die puberteit begin bereik het, was die ander moeders bang vir jong swart seuns wat deur Dolores na hul skare getrek word. Terry se sport die volgende jaar het die ander moeders gewaag om haar oë in die gange of die hysbak te ontmoet. Verleë het hulle dit nooit gedoen nie.
In die gladiatorput was daar egter nie rasse -delikaatheid, rasse -skynheiligheid nie, maar dit het nooit bestaan ​​nie, want dit was 'n gladiatorput. Maar die bakkiespanne was nooit verdeel volgens rasse nie en die alledaagse verbale afwykings tussen die blankes en die nie-blankes het vreemd genoeg tande gehad.
U mense, Marcus, hulle is so fokken goedkoop dat hulle die vuilgoed uitspoel.
Wie noem u goedkoop, Shenkman, niemand goedkoper as 'n goedkoop Jood nie. U weet in sokker waarom Jode graag verdediging wil speel? Hulle wil die quarterback kry.
Maak jy n grap? Ek het een keer 'n neger van Edenwald geken …
Jy noem niemand neger nie.
Julle mense noem julleself die heeltyd neger.
Wat het ek daaroor gesê?
Julle mense is dan fokken skynheiliges.
Hoe gaan ek met jou 'n spesery begin noem, Del Pino.
Hoe gaan dit met my dat ek jou gat skop.
Del Pino se pa het gesê die motor benodig 'n smeermiddel, Mario sê geen probleem nie, trek die enjinkap op en duik reguit in.
John Gotti Jr. is gebore as 'n gangster. Hy is in 1940 in die Bronx gebore en was een van die 11 oorlewende kinders in 'n groot Italiaanse gesin uit Napels. Grootgemaak deur Fannie en John Gotti Sr., het die gesin gesukkel om homself uit armoede te bevry, aangesien John Sr. sukkel om werk in konstruksie en fabriekswerk te behou.
Hierdie armoede het beteken dat vyf gesinslede vir die Gambinos sou werk, een van die berugte vyf mafia -gesinne wat die georganiseerde misdaad in New York oorheers. John sou die berugste van hulle almal wees.
Gotti was net 12 jaar oud toe sy eerste assosiasies met die mafia begin het. Die jong seun het 'n afkeer van sy pa en armoede gehad en gereeld skool oorgeslaan, by straatbendes in Brooklyn, waar die gesin onlangs verhuis het, ingeval. Gereelde bewegings in die vyf stadsdele sou 'n stapelvoedsel van die jong Gotti & aposs -kinderjare wees, en hy het letsels opgedoen van jare se afknouery en die gebrek aan werklike verbindings. Gotti moes hard, vinnig word.
Tydens 'n bandopname in 1998 in die tronk, het Gotti gesê: "Ek het in die skoolterrein gegaan en hulle beveg. Dit is moontlik wat mense respekteer. Die volgende dag as u hulle sien, groet hulle u. Ek was taai toe ek 10 jaar oud was. & Quot
Die bendes was aan die rand van die mafia, en gou genoeg het die straatgevegte van Gotti en aposs opgemerk. Groot en bedagsaam was hy besig om boodskappe te doen vir die Gambinos en 'n capo met die naam Carmine Fatico — die gesin wat destyds bekend was as die Anastasia -familie. Toe hy 14 jaar oud geword het, het Gotti ingebreek en motors beroof. Tydens een rooftog op 'n konstruksieterrein val 'n sementmenger op die seuntjie en sy voet, wat eindig in die amputasie van 'n toon en die unieke veerkragtige loop wat hy sy kenmerk sou word.
Die Anastasias beheer die vakbond in New York en Aposs aan die water- en hawewerker, omdat hulle alomteenwoordig was in die werkersklaslewe in die stad. Die gesin is gelei deur Umberto "Albert" Anastasia, een van die mees prominente en berugte figure in die geskiedenis van georganiseerde misdaad. Albert was een van die stigters van die moderne mafia en medestigter en baas van die Murder Inc.-organisasie wat tot 1941 bestaan ​​het.
Ondanks die feit dat hy 'n IK van 110 gehad het, sou Gotti dieper in die wêreld van die Anastasia-gesin gewikkel raak en op 16-jarige ouderdom die hoërskool verlaat en hom toewy aan die Fulton-Rockaway Boys-bende. Sy skooldossier was vol klagtes van geweld en verset teen onderwysers, en dit is waarskynlik dat min personeel oor sy verlies sou rou. Kaping van vragmotors was sy vroeë spesialiteit, en was betrokke by operasies op die destydse Idlewild-lughawe vanaf die laat 1950's saam met sy broer Gene Gotti en jarelange medewerker Angelo Ruggiero.
Ruggiero en Gotti was inderdaad amper soos broers self. Baie van Gotti & aposs se eerste tien arrestasies het saam met Ruggiero gekom, dikwels bekend as "quot Anat." Ruggiero het gesê dat hy 'n positiewe uitwerking sou wees, en hy het ander graag laat glo dat hy belangriker was as in hierdie vroeë dae, en hy het min aanleg getoon vir beide geld te organiseer of te genereer. Maar waarvoor hy wel 'n vaardigheid was, was om die regte vriende te maak.
Intussen het groot dinge gebeur in die breër wêreld van die mafia en die Anastasias. 'N Planne was aan die gang by die mededinger Luciano Family om die baas te verwyder Frank Costello. Genovese was gereed om sy peetvader oor te gaan nadat hy van onderbaas tot capo gedemoveer is. Om te verseker dat die plan sou slaag, moes Genovese ook Anastasia verwyder, gegewe die geweldige mag wat hy met die mafia -kommissie gehad het en sy alliansie met Costello. Hy het saamgespan met Anastasia en sy eie onderbaas Carlo Gambino.
In Mei 1957 is Costello buite sy woonstel geskiet en gewond, en hy het kort daarna "gewillig" die krag aan Genovese oorgegee. Op 25 Oktober is Anastasia doodgeskiet by 'n kapper- en aposs -winkel in Midtown Manhattan deur twee gemaskerde mans. Die saak het groot openbare belangstelling getrek, maar niemand is ooit gearresteer nie, en Gambino sou na verwagting die nuwe baas word. Genovese besluit om sy mag te versterk en belê 'n beraad, die berugte Apalachin -vergadering in November.
Die vergadering was 'n ramp. Die polisie het gou die wind gekry oor die baie duur motors en verdagte bewegings rondom die normaalweg slaperige dorpie Apalachin. Nadat die padblokkades opgestel is, het die polisie 'n klopjag op die vergadering gedoen en 60 boonste bendes, waaronder Genovese en Gambino, aangehou.
Hoewel die klopjag min gevolge op lang termyn vir die betrokkenes sou hê, met alle aanklagte teen 1960 omgedraai, het dit 'n kritieke gevolg vir Gotti. Daar is besluit dat weens die nood in die hele mafia geen nuutgemaakte mans tot verdere kennisgewing verhef moes word nie. Die opwaartse baan van Gotti en aposs is opgehou.
Miskien as gevolg van die aanval en die hitte wat daarop gevolg het, het Gotti probeer vestig en die kriminele onderwêreld verlaat. Gedurende daardie tydperk ontmoet hy sy vrou, Victoria DiGiorgio, en die paartjie trou in 1962. Soos soveel bekende mafiaverhale, het hy na sy huwelik probeer werk, in 'n fabriek en as 'n vragmotorbestuurder. Dit het nie gebeur nie, en binnekort het die wêreld van die maffia hom weer ingetrek.
Die huwelik tussen DiGiorgio en Gotti sou stormagtig wees, met DiGiorgio wat net so 'n krag in die huis was as Gotti op straat was. Sy was half-Russies en wou nie val in die tradisionele rol van stille ondersteuning wat Gotti miskien verwag het nie, en konfronteer hom met geldprobleme en sy toenemende rekord van misdaad. Die situasie het 'n desperate Gotti ongetwyfeld verder in misdaad gedryf. Vir 'n tyd het dit vrugte afgewerp, met meer belangrike tellings wat die gesin in staat gestel het om na Howard Beach, 'n middelklasbuurt in Queens, te verhuis.
Dit was egter nie toevallig dat Howard Beach naby die Fatico -hoofkwartier en die JFK -lughawe was nie, en dat Gotti naam kon maak onder wetstoepassers. In 1968 kry hy sy strengste vonnis tot nog toe - drie jaar vir kaping, Gene en Ruggiero het soortgelyke straf gekry. Hy is deur werkers op die JFK -lughawe geïdentifiseer en kort daarna deur die FBI in hegtenis geneem.
Enige hoop dat die vonnis Gotti sou verneder, sou tevergeefs wees. Een verhaal vertel hoe die jong Gotti gekonfronteer het Carmine Galante terwyl hy in die gevangenis was in die Amerikaanse gevangenis, Lewisburg. Galante van die Bonanno -familie het 'n vreesaanjaende reputasie gehad en het as bevelvoerder van die mafiavleuel by die gevangenis opgetree. Hy het gereeld steaks, drank en ander lekkernye vir hom en sy Bonanno -kollegas gekry en dit nooit met ander gesinne gedeel nie.
Die gewaagde Gotti, nie eers 'n gemaakte man nie, het geëis dat Galante die oorvloed sou deel met die res van die gevangenis en die apos -maffia. Dit was waaghalsig en het Galante laat wens dat hy hom na die Bonannos kon werf.
Nadat hy sy tyd in Lewisburg gedien het, sou dit tyd wees dat Gotti sywaarts beweeg in die onderneming; sy talente word nou gebruik as 'n handhawer vir die Gambino & aposs -dobbelondernemings. Ten spyte van die uitspraak van 1957, is die boeke gesluit vir nuutgemaakte mans; in 1972 noem Fatico Gotti as waarnemende hoof van die Bergin Hunt and Fish Club, 'n Gambino -kuierplek en hoofkwartier in Ozone Park. Gotti was mal oor die klub, en voel perfek tuis onder die moeilike atmosfeer en praatjies.
Daar was geld, motors, vroue, maar veral respek. Niemand hier het omgee dat hy 'n arm seun van die Bronx was nie.
Alhoewel hy nie amptelik 'n gemaakte mens was nie, was dit steeds 'n groot bewys van vertroue en respek teenoor die jong Gotti. Sy nuwe rol het nuwe verantwoordelikhede meegebring, insluitend die verantwoordelikheid vir alle onwettige dobbelbedrywighede in Oos -New York. Fatico was beïndruk deur sy vermoë om mense te dwing om te betaal. Ook, as deel van sy nuwe rol, het Gotti die taak gehad om die onderbaas van Gambino in kennis te stel Aniello Dellacroce. Die twee het vinnig 'n verhouding gevorm, aangesien Dellacroce van hom gehou het, en die gevoel was wederkerig, met Gotti wat Dellacroce beskryf as 'n & quotman & aposs -man, & quot bewonder sy taaiheid.
Die twee mans het inderdaad baie gemeen. Dellacroce was 'n intimiderende tugmeester wat sy span met 'n ystervuis hardloop en dit geniet om met dobbelstene en kaarte te dobbel. Hulle is albei op straat gemaak en bekend vir hul vloekery en stompheid. Dellacroce was breedskouerig en vierkantig. Dit was 'n dapper man wat met hom gemors het. Tog het hy 'n magdom ervaring en kennis wat hy bereid was om te deel, veral oor sy tyd onder Anastasia.
Gotti het twee mans as sy rolmodelle geneem, sy mentor Dellacroce en die Anastasia van sy verhale. Gotti was op pad.
Die opkoms en ondergang van Sjamaankoninginne van die Ooste - Geskiedenis
Terwyl die mure deur die leërs van Babilon tot die grond geslyp is, het Jerusalem by 'n lang rits ou oorwonne stede aangesluit - van Ur en Nineve en Persepolis tot Babilon self. Sommige het van die verwoesting herstel, maar ander nie. Maar niemand het op politieke rampe gereageer deur die soort uitgebreide en blywende monument te vorm vir hul eie ondergang wat ons in die Bybel vind nie. Die meeste verowerde bevolkings beskou hul onderwerping as 'n bron van skaamte. Hulle het dit tot die vergetelheid oorgegee, maar verkies om die goue eeue van die verlede te prys. Die Bybelse skrywers reageer daarteen op verlies deur uitgebreide geskrifte saam te stel wat kollektiewe mislukking erken, diep nadink oor die oorsake daarvan en daardeur 'n grond vir kollektiewe hoop ontdek. Deur die kleurvolle Bybelse en antieke Nabye Oosterse tekste te gebruik en 'n verskeidenheid vergelykende voorbeelde te gebruik, illustreer die kursus die deeglike manier waarop Bybelse skrywers op nederlaag gereageer het deur 'n demotiese agenda te bevorder wat die gemeenskap in die middelpunt plaas.Die doel van die Bybelse skrywers was om 'n nasie te skep, en hulle wou hierdie doel bereik deur middel van 'n gedeelde teks, wat verhale en liedere, wysheid en wette insluit. Hierdie korpus geskrifte behoort sonder twyfel tot die grootste prestasies van die mensdom. Terwyl die groot beskawings van die Nabye Ooste hul energie en hulpbronne belê het in steenmonumente wat deur indringende leërs vernietig kon word, het die Bybelse skrywers 'n literêre nalatenskap nagelaat wat tot vandag toe intensief bestudeer is. Belangriker nog, die visioenêre reaksie van hierdie skrywers op nederlaag het 'n radikale nuwe wysheid aan die lig gebring: die idee dat 'n volk groter is as die staat wat dit beheer, en dat 'n gemeenskap kan ineenstort wanneer al sy lede 'n deel van die en het daarom 'n rede om aktief deel te neem aan sy gesamentlike lewe.
Hierdie kursus was baie goed. Baie geleer en die hele ervaring het my geïnspireer om verder in die Bybel te studeer. Dankie Dr Jacob Wright. Jy is 'n wonderlike gawe van God!
Uitstekende kursus, met 'n breë agtergrond van die historiese Bybel, so diep as wat u wil, en 'n goeie metgesel vir die verskillende Bybelstudies wat ek geneem het.
In die laaste module het ons die aktiwiteite van die groot kulture van Egipte en Mesopotamië in die Levant bestudeer. Hierdie groot groepe het 'n sleutelrol gespeel in die vorming van die agtergrond vir die opkoms van Israel en Juda. Nadat Egiptiese en Mesopotamiese heersers hulle uit die gebied onttrek het, het hulle ruimte gelaat vir kleiner groepe - soos Israel en Juda - om te groei en hul eie mag uit te brei. In hierdie module gaan ons die meer beskeie kulture van Israel en Juda ondersoek, vanaf die opkoms en ondergang van hul onderskeie koninkryke. Na voltooiing van hierdie module, sal leerders in staat wees om: 1) te onderskei tussen die koninkryke Israel en Juda, en die omstandighede wat tot die opkoms van beide gelei het, te beskryf, 2) sleutelfigure en oorsake van die ondergang van Israel en Juda te identifiseer, onderskeidelik, en 3) Ontleed hoe die Bybelse outeurs kreatiewe vryhede inneem in hul voorstelling van historiese gebeure met betrekking tot Israel en Juda.
Medeprofessor in Hebreeuse Bybel
Die Bybelse skrywers, wat vanuit 'n Suid -Judea -perspektief skryf, het dus min te sê oor die indrukwekkende prestasies van Israel, kultureel, polities en militêr. Maar hulle gee ons wel 'n blik daarvan. En hierdie blikke word saamgewerk deur buite-Bybelse bewyse. In teenstelling met die enkele Dawidiese dinastie van Juda, sien die Noordelike Koninkryk Israel 'n opeenvolging van dinastieë, waarvan die meeste eintlik slegs twee, drie geslagte duur. Die suksesvolste van hierdie dinastieë, en die een wat die meeste deur die Bybelse skrywers belaster is, onthou die lewe toe Juda perspektief het, en hulle hou nie van die Noordelike Koninkryk nie. So hulle sal alles wat daar baie suksesvol is, beswadder, terwyl die suksesvolste dinastie die Omride -dinastie is. Die Omride -dinastie is vernoem na die stigterskoning Omri, wat in 875 vC sterf. En Omri is die vader van 'n meer bekende koning, een wat jy ken, Agab of Agab, Agab en sy vrou Isebel. Baie van hierdie verhale is waarskynlik aan u bekend. Omri, Agab en dan Agab seun Joram was dus diegene, nie Saul, David en Salomo nie, wat Israel werklik op die kaart geplaas het. Dit was hulle wat 'n groot territoriale staat gekonsolideer het uit die mededingende sentrums en heersers waarvan ons in 1 Konings 12-15 kan lees. En hulle het 'n ontwikkelde infrastruktuur bekendgestel, 'n monumentale bouprogram in hul hele koninkryk, 'n burokratiese organisasie, internasionale diplomasie, en nie die minste nie, 'n staande professionele weermag met indrukwekkende wa -afdelings. Die rol van 'n staande weermag en strydwaens is veral opmerklik. En die opskrif van die Assiriese koning Sanherib, die derde, vertel ons van 'n geveg in Qarqar, in die noorde. En die geveg vind plaas in 853, waar Agab nou 'n alliansie teen die Assiriërs veg, 'n alliansie met baie ander vennote. Maar Agab, hierdie Omride -koning, hierdie Israelitiese koning, verskaf die grootste gebeurlikheidswaens aan die koalisie. Volgens die Assiriese bron was 2 000 waens die aantal waens wat hierdie Israelitiese koning verskaf het, wat baie meer was as wat iemand anders gehad het. Vir meer inligting oor hierdie stryd, kan u die skakel sien wat ek in die materiaal vir hierdie week verskaf het. Maar in die komende weke gaan ek praat oor hoe die geskiedenis van Israel vanaf die boek Genesis tot die Bybelse koningsboek 'n oorgang uitbeeld van hierdie ideale tyd toe die nasie vrywillig hul eie oorloë as nie-professionele burger gevoer het soldate na die opkoms van die staat met konings wat soldate diensplig en professionele krygers aanstel om daar te veg vir hul politieke belang. En die belangrikste deel van die professionele staande weermag aan die ander kant van die geskiedenis is die wa -afdelings. Die oorgang in die Bybelse geskiedenis van hierdie vrywillige burgermag na hierdie professionele staande leër met groot strydwa -afdelings verteenwoordig dus werklik die middelpunt van die boodskap wat die Bybelse skrywers probeer bereik. Ek sal u in die bespreking vra om na te dink, deur 'n ensiklopedie -artikel wat ek oor strydwaens geskryf het, te lees en na 'n paar van die Bybelse bewyse te kyk, om na te dink waarom die Bybelse skrywers so geïnteresseerd is in hierdie rol van die wa -afdelings, maar veral wat die strydwaens werklik voorstel. En dit is 'n militêre organisasie wat handel oor vrywillige diens, waar ons almal saam baklei, teenoor 'n soort stelsel, waar daar een aan die bokant is, wat sy professionele soldate het, en hulle veg vir sy belang. Hulle veg vir die paleis. En waarom spandeer die Bybelse skrywers, wat destyds skryf, waar hulle nie meer oorloë voer nie, nie meer regtig daarteen om teen hul vyande te veg nie, waarom bestee hulle soveel tyd aan militêre organisasie? Dit is die vraag vir die forum waaroor ek wil praat. Nou het die heersers van Omride nie net baie indrukwekkende stede gebou nie, soos hul nuwe hoofstad in Samaria, bekend as Somron, Samaria, maar dit het hulle ook reggekry om die gebied van Israel se koninkryk uit te brei van sy Courtland -gebiede in Ephriam en Ephriam -heuwel tot die Jisreëlvallei en verder noordwaarts in die Galilea, asook oor die Jordaanrivier en die ooste, rondom die Gileadstreek. Hulle het selfs daarin geslaag om Mobei -gebied oorkant die Jordaan binne te dring. En sowel Bybelse bronne as Mobei-bronne, die sogenaamde Mesha-stele, wat ek voorheen genoem het, getuig van hul militêre prestasies. En op alle plekke waarop die heersers van Omride hul militêre en politieke invloed uitgeoefen het, kan ons die manier waarop hierdie heersers die bou van indrukwekkende stede en argitektuur bevorder het, waarneem en werklik 'n groot samelewing wat saam met hulle ontstaan. Die mag wat in Juda aan die toeneem was, was blykbaar 'n vasaal vir die Omrides en volledig onderhewig aan die gesag van hierdie konings uit Israel. Sommige van die Bybelse gedeeltes dring egter daarop aan dat die konings van Juda eenvoudig met die Omride -konings saamgewerk het. Kyk dus byvoorbeeld na 2 Konings 3: 4-8 om te sien hoe hy, wanneer die Omride-koning oorlog wil voer teen Moab, 'n plek langs hom in hierdie koalisie bied. Maar regtig, waarskynlik histories, op grond van ander bewyse, toe die Omride -konings oorlog toe gaan, moes die hoë koning van Juda by hulle aansluit omdat die hoë koning Juda die Omrides -konings was. Die invloed van die Omrides op Juda kan gesien word in die verhaal van hoe 'n vrou uit die Omride -huishouding ses jaar as koningin in Juda regeer het totdat sy afgesit is en Dividic King daarna herstel is. En die koningin se naam is Atalia of Athalaya. U kan daaroor lees in 2 Konings 11. Dit was 'n baie fassinerende verslag. Die Omrides het 'n kosmopolitiese koninkryk gestig met baie diplomatieke bande met belangrike ekonomiese sentrums. Agab trou dus met 'n bekende vrou, wat ek net genoem het, Jesebel. En waar kom Jesebel vandaan? Van Fenicië in die noorde. En Fenicië is 'n baie welgestelde sentrum wat bekend is vir sy handel. En 'n mens kan die invloed van Fenicië in die noordelike lande en argitektuur en kuns sien. Byvoorbeeld, die buitengewone ivoorsnywerk wat u in Israel en werklik in die grootste deel van die ou Ooste vind. Hier is dus 'n Omride -koninkryk met groot diplomatieke bande, huweliksbande, politieke bande, militêre prestasies wat sy invloed wyd en syd uitoefen. Volgens die Bybelse bronne eindig die Omride -dinastie in 'n bloedige putsch wat Jehu of Jehu onderneem het. Jehu het sy eie dinastie gestig. En sommige van ons noem die dinastie die Nimshiete. Net soos die Omrides, word Omrides gevolg deur die Namshiete. Jehu laat Jesebel uit haar venster gooi, waar sy deur die honde verslind word in die gruwelike toneel wat in die Bybel beskryf word, en al die manlike afstammelinge van die Omrides word saamgebring, die 70 seuns van Omri, en word vermoor. En u kan hieroor lees in 2 Konings 9-10 as u so geneig is. Daar word gesê dat hierdie brutaliteit vreemd gemagtig is deur 'n ware profeet van die HERE van Israel, die naam Elisa of Elisa. En Jehu vermoor Agab se afstammelinge omdat Agab valse gode aanbid en vreemde invloede na Israel bring. Volgens die Bybelse bronne vermoor Jehu die seun van Agab, Joram, die opvolger, nadat hy gewond is in 'n geveg met Aram Damaskus, hierdie koninkryk in die noorde oorkant die Jordaan. In 'n triomfantelike inskripsie, wat op die noordelike grens van Israel by Tel Dan gevind is, beweer die koning van Aram-Damaskus, wie se naam Hazael is, trots dat hy Joram, die seun van Agab, wat saam met hom koning van Israel sou word, vermoor het. die hoë koning van Juda wat langs hom geveg is. En dit lyk asof die Bybelse skrywers weet dat dit die waarheid is. Hazael was die een wat die taak gedoen het om Joram tereg te stel. Maar hulle het Jehu nodig gehad, 'n inheemse Israelitiese koning wat vroom en vroom was en toegewyd was aan die God van Israel om die man te wees wat die huis van Omri, die huis van Agab, uitwis. Hoekom? Omdat dit goddelike straf moet wees. En dan kan Jehu homself op die troon vestig as een wat gemagtig is deur een profeet van Yahweh, Elisa, om die taak te verrig en dan in sy plek 'n regverdiger koning word. Hierdie Bybelse outeurs beeld dus uit hoe Joram gewond is in die stryd met Hazael en later deur Jehu afgehandel is. Hulle kan dus hul koek eet en dit ook eet. Hazael, ja, hy het iets aan Joram gedoen, maar eintlik is Jehu die een wat hom regtig vermoor het. Weereens het ons hier 'n baie eenvoudige oplossing deur die Bybelse skrywers, en hulle weet regtig hoe om bronne bymekaar te bring en baie geskikte oplossings vir hul historiese probleme te vind. So, Aram-Damaskus en Hazael, wat ek net opgemerk het, wat Joram uitgewis het, het die oorhand oor Israel gewen. En baie van wat die Omrides bereik het, het verlore gegaan tydens die bewind van Jehu, die opvolger van die Omrides. Dit sluit die gebiede in die Galilea in die Jordaan in wat die Omrides Israel verower en geannekseer het. En baie geleerdes meen dat sommige van die verslae van die suksesvolle aanvalle deur die Arameërs wat die Bybelse outeurs dateer uit die tyd van die Omrides, wat beteken in die tyd van Agab en Joram, werklik gedurende hierdie latere tydperk plaasgevind het. Hierdie verslae word gevind in 1 Konings 20, 22 en 2 Koning 6. Wat die Bybelse skrywers doen, is om historiese gebeure uit 'n latere tyd, uit die tyd van Jehu, die regverdige Koning, en die skrywer wat dit weer ingespuit het, te neem die bewind van die bose konings van die Omrides. Maar histories is dit waarskynlik dat hierdie aanvalle, dat hierdie groot gevegte wat die Arameërs teen Israel voer en groot bloedvergieting veroorsaak het, werklik plaasgevind het tydens die bewind van die regverdige koning Jehu.
DIE TEFLON DON
Ondanks sy langdurige nalatenskap as een van die bekendste dons in die Amerikaanse kriminele geskiedenis, is die ware sukses van Gotti aan die hoof van die Gambino-misdaadfamilie 'n gemengde saak. Die Gambinos was reeds die magtigste van die vyf gesinne en kon met 'n verbysterende omset van $ 500 miljoen per jaar spog toe Gotti na bo klim. Tog sou Castellano se moord en verbreking van die konvensie vir Gotti sonder gevolge wees.
Gotti het geweet dat sy optrede hom baie meer vyande as vriende besorg het en het dadelik 'n plan opgestel om die Gambinos nog groter te maak. Gotti wou dit sy 'erfenis' noem, '' 'n onaantasbare gesin wat niemand sou waag om daarteen te staan ​​nie. Eerstens het hy 'n nommer twee nodig gehad om Castellano en aposs man te vervang Joseph Gallo as consigliere. Angelo Ruggiero, hy het & apost nie 'helder genoeg' geag nie, & quot en Sammy Gravano wasn & apost & quotold genoeg. & quot In plaas daarvan het hy saamgegaan Frank DeCicco.
Dit was net een van die vele veranderinge wat Gotti vir die Gambinos ingelui het. Hy sou 'n praktiese baas wees, wat nie meer met die daaglikse sake te doen het nie. Vir geen jaar word geen nuutgemaakte mans aangestel nie, en sy hoofkwartier sal nou verskuif word van sy jarelange toevlugsoord by die Bergin Club in Queens na die Ravenite in Little Italy.
Ook Gotti het verander. Van sy gewone slim kleredrag as 'n capo, verhef hy sy styl tot die uitspattige. Hy het nie meer gereeld buurrestaurante en -ondernemings besoek soos hy vroeër was nie; nou het hy in Manhattan geëet en geëet terwyl geld in sy bankrekeninge beland het.
Aflytings en toesig het die nuwe roetine van die peetvader en aposs onthul. Na 'n laat nag van partytjies en dobbelary, sou hy om die middag deur Ruggiero wakker gemaak word, wat hom herinner het aan wat sy program vir die dag was. Na ontbyt word hy in 'n luukse Mercedes-Benz opgetel en na die Bergin Hunt and Fish Club geneem.
Hier, in 'n nuut toegevoegde aantrekruimte en 'n kapper- en aposs -vloer, het hy sy daaglikse kapsel gekry en dikwels 'n manikuur of tyd op die sonbed. Hierna kies hy fyn klere uit die enorme klerekas en vertrek na die Ravenite Club.
Op die Ravenite het Gotti die dag en sake gedoen en een keer per week met capos vergader. Nadat hy klaar was, sou hy ontspanne na Manhattan vertrek en seker maak dat hy onderweg die polisie en federale agente beledig en bespot, gewoonlik deur te glimlag en die woorde "Stout, stout" in hul rigting te mond wanneer hy hul waarneming sien. Hy het by Regines of Da Noi opgedaag en altyd die duurste eet- en drinkgoed op die spyskaart bestel. Dit sou Louis XIII brandewyn of Cristal Rose -sjampanje wees, met Gotti wat die vloer beveel.
Met die handskoene af was daar egter niks van die tafel nie, en Gotti is in April 1986 teruggebring na die aarde toe DeCicco in 'n motorbomontploffing onder bevel van die Vincent Gigante, baas van die Genovese -familie, en Anthony Corallo, baas van die Lucchese -gesin. Beide Gotti en DeCicco was die doelwitte van wraak vir Castellano en Bilotti. Die gebruik van bomme is ook lankal deur die Kommissie verbied, vanweë hul onbestendigheid en potensiaal om onbedoelde onderpand te veroorsaak, wat die blik van die owerhede, die pers en die publiek laat val.
Gotti moes 'n stempel op sy gesag afdruk, en in die gevangenis in afwagting op sy afpersing, beveel hy 'n aanval op Robert DiBernardo, een van die mans wat beplan het om Castellano dood te maak, nadat DiBernardo na bewering uitdagend was vir die hoofrol. Gotti verhef Gravano ook tot onderbaas ondanks aanvanklike onwilligheid oor sy ouderdom, en stel hom saam met Ruggiero en Joseph Armone as 'n komitee om die Gambinos te bestuur.
Gravano was vyf jaar jonger as Gotti en het ook in Brooklyn grootgeword. Gravano was egter geseën met 'n baie voorspoediger opvoeding as die probleme waarmee Gotti deur armoede te kampe gehad het. Tog is ook hy deur sy maats geboelie, as 'n stadige leerder gekies danksy onbekende disleksie. Hy het 'n opstandige tiener geword, skoolowerhede verwerp en vroeg opgehou voordat hy begin boks het om homself te verdedig, die bynaam & quotSammy the Bull. & Quot; gewen
Nadat hy tande geknip het met klein misdade, het Gravano uiteindelik in die laat 1960's onder 'n baas by 'n Colombo -gesin begin werk Carmine Persico. Hy was gretig om sy bruikbaarheid aan die familie bekend te maak, en op 25 -jarige ouderdom het hy sy eerste moord uitgevoer, en hy het 'n reputasie gekry as 'n handhawer.
Nadat 'n vete ontstaan ​​het met 'n Colombo capo, kon Gravano egter vreedsaam die gesin verlaat en by die Gambinos aansluit, vinnig opstaan ​​en 'n gemaakte man word op dieselfde tyd as Gotti. Min kon hulle voorstel wat sou kom toe Castellano die woorde uitspreek: "In hierdie geheime samelewing kan daar een weg in, en daar en slegs een uitweg wees. Jy kom op jou voete en gaan uit in 'n kis. Daar is geen terugkeer hieruit nie. & Quot
Maar dit sou die toekoms wees, en vir eers was Gravano die intelligente keuse as onderbaas. Hy was 'n groot verdiener gedurende die laat 1970's en vroeë 1980's vir die Gambinos, wat spesialiseer in konstruksie- en nagklubondernemings. Castellano het gereeld op hom staatgemaak wanneer geweld nodig geag word. Ten spyte hiervan was Gravano 'n vroeë draai in die rigting van Gotti & aposs se plot en was hy toegewyd aan die nuwe manier van sake, en was gelukkig om 'n koeël vir sy vriend DiBernardo te reël. Soos baie, was sy opkoms te danke aan Gotti, of liewer die regsprobleme waarin hy hom bevind het.
As iemand in die Gambino -familie bekommerd was dat Gotti tronk toe sou gaan, moes dit nie gewees het nie. In 'n verbysterende stuk korrupsie het die gesin daarin geslaag om die jurie te infiltreer in sy rampokkeryverhoor, saam met die jurylid George Pape verkoop sy stem graag vir $ 60,000. 'N Sterk verdediging en Pepe wat in die jurie -kamer bly staan, het gehelp met die verhooratmosfeer, wat beteken dat baie vir hul veiligheid begin vrees het.
Gotti is vrygespreek van alle aanklagte.
Die vryspraak van Gotti en aposs was 'n skandaal, maar tog was daar ongetwyfeld diegene, ook in die media, wat gruwelike respek en bewondering vir die slinkse Gotti gebied het. Ondanks die aanklagte van misdade wat wissel van moord tot kaping, was hy gereeld op 'n foto met 'n glimlag vir kameras en vriendelik. Terwyl die mafia- en aposs-ou wag met 100 jaar vonnisse in die Mafia Commission-verhoor geval het, het Gotti as die mees prominente gesig van mafiaweerstand verskyn sedert Al Capone.
Die publiek hou van sy beeld en pas netjies by die oormaat van die 1980's. Met sy dasse en met die hand gemaakte pakke, was hy 'die Dapper Don', alle mag, geld en sukses. Die misdade het byna irrelevant geraak, en hy was nou die beroemdste skare in Amerika.
Sy huis was op die nuus, met fotograwe en joernaliste dikwels buite. Die nuwe gesig van die moderne mafia was 'n bekende persoon wat bereid was om die media geluid te gee wanneer hy probleme ondervind en selfs die voorblad van die tydskrif & quotTime " te maak.
Gotti het die krag van bemarking en die lojaliteit wat rykdom en liefdadigheid kan koop, goed geken. 'N Geliefde man is baie moeiliker om aan te val as 'n gehate man. Hy sou op Onafhanklikheidsdag blokpartytjies in Ozone Park hou, waar alles gratis was, en hom liefhê vir die plaaslike bevolking. Daar is $ 10 000 geskenk vir die plaaslike Baptist Medical Center.
Gotti, vry van regsgedinge wat nog nie afgehandel is nie, spog dat hy uiteindelik sy planne om die mag van Gambinos en apos uit te brei in werking kan stel, en nou word van sy soldate verwag om dieselfde mate van bravade en selfvertroue te toon. Die Gambino's het weelderig begin aantrek en 'n beeld van sterkte aan wetstoepassers en die publiek voorgehou. Dit was nog 'n verandering aan die ou maniere en het niks anders as die woede van die FBI en die polisie gekry nie, want sy arrogansie het hulle vasbeslote gemaak om die don te laat val.
Ondanks die sukses van Gotti & aposs in die hof, was die verhoor steeds 'n ramp vir die groter gesin, met sy onderbaas Armone en Gallo, albei skuldig bevind. Met die verhoor met heroïenhandel van Gene Gotti en Ruggiero van 'n voorval in 1983 wat ook nader kom, lyk dit sleg vir die gesin. Gotti begin sy stukke om die bord beweeg en verhef Sammy Gravano en bekendstelling Frank Locascio tot die hoogste rakke van die Gambinos, en hom as onderbaas optree.
Gotti, op soek na 'n einde aan die wanorde, het beveel dat alle capos hom een ​​keer per week by die Ravenite Social Club sou aanmeld, 'n besluit wat geneem is teen advies dat so 'n stap geheimhouding sou verbreek. Die FBI het natuurlik begin om die vergaderings dop te hou en te identifiseer wie dit bywoon. Gotti het egter gelyk asof hy onaantasbaar was, en sy volgende doelwit sou die beheer van die Mafia -kommissie self wees.
Die Romeine – Val van die Ryk
Die val van die Ryk was 'n geleidelike proses. Die Romeine het nie eendag wakker geword om te sien dat hulle ryk weg is nie!
Die regering het nie meer geld gehad nie.
Die mense moes tot 'n derde van hul geld baie hoë belasting betaal.
Die rykes het geld en grond gekry, wat hulle ryker gemaak het terwyl die armes armer geword het.
Daar was nie genoeg geld om vir die weermag te betaal nie.
Barbarians uit Duitsland wat vandale genoem word, verower dele van die Ryk en daar was nie genoeg soldate om terug te veg nie.
Alhoewel die buitekante van die Ryk goed verdedig is, was daar geen verdediging in die Ryk nie. Dit het beteken dat sodra barbare deurgebreek het, daar niks was wat hulle kon keer om na Rome te marsjeer nie.
Die Romeinse netwerk van paaie het indringers 'n maklike roete na Rome toegelaat.
Niemand het besluit op 'n goeie manier om 'n keiser te kies nie. Dit het beteken dat enige generaal na Rome kon marsjeer, die keiser kon doodmaak en homself die volgende keiser kon maak. In 73 jaar was daar 23 keisers en 20 van hulle is vermoor.
Die frase "antieke Nabye Ooste" dui die 19de-eeuse onderskeid tussen Nabye Ooste en Verre Ooste aan as globale streke van belang vir die Britse Ryk. Die onderskeid het tydens die Krimoorlog begin. Die laaste groot eksklusiewe verdeling van die ooste tussen hierdie twee terme was aan die einde van die 19de eeu van toepassing op diplomasie, met die Hamidiese bloedbad van die Armeniërs en Assiriërs deur die Ottomaanse Ryk in 1894-1896 en die Eerste Sino-Japannese Oorlog van 1894-1895 . Die twee teaters is deur die staatsmanne en adviseurs van die Britse Ryk beskryf as "die Nabye Ooste" en "die Verre Ooste". Kort daarna sou hulle die verhoog deel met die Midde -Ooste, wat in die 20ste eeu die oorhand gekry het en in die moderne tyd voortduur.
Soos Nabye Ooste het die lande van die Ottomaanse Ryk ongeveer sy maksimum omvang bedoel, met die val van daardie ryk, is die gebruik van die Nabye Ooste in diplomasie aansienlik verminder ten gunste van die Midde -Ooste. Intussen het die ou Nabye Ooste duidelik geword. Die Ottomaanse heerskappy oor die Nabye Ooste het gewissel van Wene (in die noorde) tot by die punt van die Arabiese Skiereiland (in die suide), van Egipte (in die weste) tot by die grense van Irak (in die ooste). Die 19de-eeuse argeoloë het Iran bygevoeg tot hul definisie, wat nooit onder die Ottomane was nie, maar hulle het die hele Europa en in die algemeen Egipte, wat dele in die ryk gehad het, uitgesluit.
Ou periodisering in die Nabye Ooste is die poging om tyd te kategoriseer of te verdeel in afsonderlike blokke, of tydperke, van die Nabye Ooste. Die resultaat is 'n beskrywende abstraksie wat 'n nuttige handvatsel bied oor tydperke in die Nabye Ooste met relatief stabiele eienskappe.
(4500–3300 v.C.) Vroeë Chalcolithic 4500–4000 v.C. Ubaid tydperk in Mesopotamië
Laat Chalcolithic 4000–3300 v.C. Ghassulian, Sumerian Uruk period in Mesopotamia, Gerzeh, Predynastic Egypt, Proto-Elamite
(3300–1200 v.C.) Vroeë Bronstydperk
(3300–2100 v.C.) Vroeë Bronstydperk I 3300–3000 v.C. Protodinasties tot die vroeë dinastiese periode van Egipte, vestiging van Feniciërs
Vroeë Bronstydperk II 3000–2700 v.C. Vroeë dinastiese periode van Sumer
Vroeë Bronstydperk III 2700–2200 vC Ou Koninkryk Egipte, Akkadiese Ryk, vroeë Assirië, Ou Elamitiese tydperk, Sumero-Akkadiese state
Vroeë Bronstydperk IV 2200–2100 vC Eerste tussenperiode van Egipte
(2100–1550 v.C.) Middel -Bronstydperk I 2100–2000 vC Derde dinastie van Ur
Middel -Bronstydperk II A 2000–1750 vC Minoïese beskawing, vroeë Babilonië, Egiptiese Middelryk
Middel -Bronstydperk II B 1750–1650 vC Tweede tussenperiode van Egipte
Middel -Bronstydperk II C. 1650–1550 vC Hetitiese ou koninkryk, Minoïese uitbarsting
(1550–1200 v.C.) Laat Bronstydperk I 1550–1400 v.C. Hetitiese Middelryk, Hayasa-Azzi, Middel-Elamitiese tydperk, Nuwe Koninkryk Egipte
Laat Bronstydperk II A 1400–1300 v.C. Hetitiese nuwe koninkryk, Mitanni, Hayasa-Azzi, Ugarit, Myceense Griekeland
Laat Bronstydperk II B 1300–1200 v.C. Middel -Assiriese Ryk, begin van die hoogtepunt van Fenisiërs
(1200–539 v.C.) Ystertydperk I
(1200–1000 v.C.) Ystertydperk I A. 1200–1150 vC Troje VII, Hekla 3 -uitbarsting, ineenstorting van die Bronstydperk, Seevolke
Ystertydperk I B 1150–1000 vC Neo-Hetitiese state, Neo Elamitiese periode, Aramese state
(1000–539 v.C.) Ystertydperk II A 1000–900 v.C. Griekse donker eeue, tradisionele datum van die Verenigde Monargie van Israel
Ystertydperk II B 900–700 v.C. Koninkryk Israel, Urartu, Frigië, Neo-Assiriese Ryk, Koninkryk Juda, eerste nedersetting van Kartago
Ystertydperk II C. 700–539 v.C. Neo-Babiloniese Ryk, Mediaan Ryk, val van die Neo-Assiriese Ryk, Fenisië, Argaïese Griekeland, opkoms van Achaemenidiese Persië
(539 vC - 634 nC) Achaemenid 539–330 v.C. Persiese Achaemenidiese Ryk, Klassieke Griekeland
Hellenisties en parthies 330–31 vC Masedoniese Ryk, Seleukiede Ryk, Koninkryk van Pergamon, Ptolemaïese Koninkryk, Partiese Ryk
Romeins en Persies 31 vC - 634 nC Romeins -Persiese oorloë, Romeinse Ryk, Partiese Ryk, Sassanidiese Ryk, Bisantynse Ryk, Moslem verowerings
Vroeë Mesopotamië Wysig
Die Uruk -tydperk (ongeveer 4000 tot 3100 vC) het bestaan ​​vanaf die protohistoriese Chalcolithic tot die vroeë bronsperiode in die geskiedenis van Mesopotamië, na die Ubaid -periode.  Hierdie tydperk is vernoem na die Sumeriese stad Uruk en het die ontstaan ​​van die stedelike lewe in Mesopotamië beleef. Dit is gevolg deur die Sumeriese beskawing.  Die laat Uruk -tydperk (34–32 eeue) het geleidelik die spykerskrif verskyn en stem ooreen met die vroeë bronsperiode.
Vroeë Bronstydperk Redigeer
Sumer en Akkad Edit
Sumer, geleë in die suide van Mesopotamië, is die vroegste beskawing ter wêreld. Dit het geduur vanaf die eerste vestiging van Eridu in die Ubaid -periode (laat 6de millennium v.C.) tot en met die Uruk -periode (4de millennium v.C.) en die dinastiese tydperke (3de millennium v.C.) tot die opkoms van Assirië en Babilon in die laat 3de millennium v.C. onderskeidelik vroeg in die 2de millennium vC. Die Akkadiese Ryk, gestig deur Sargon die Grote, het van die 24ste tot die 21ste eeu vC geduur en is deur baie beskou as die eerste ryk ter wêreld. Die Akkadiërs het uiteindelik in Assirië en Babilonië gefragmenteer.
Antieke Elam lê oos van Sumer en Akkad, in die verre weste en suidweste van die hedendaagse Iran, wat strek vanaf die laaglande van die provinsie Khuzestan en Ilam. In die Ou Elamitiese tydperk, c. 3200 vC het dit bestaan ​​uit koninkryke op die Iraanse plato, gesentreer op Anshan, en vanaf die middel van die 2de millennium vC was dit gesentreer op Susa in die Khuzestan-laaglande. Elam is in die 9de tot 7de eeu v.C. opgeneem in die Assiriese Ryk, maar die beskawing het tot 539 vC geduur toe dit uiteindelik deur die Iraanse Perse oorval is. Die Proto-Elamitiese beskawing het bestaan ​​uit c. 3200 vC tot 2700 vC, toe Susa, die latere hoofstad van die Elamiete, invloed uit die kulture van die Iraanse plato begin kry het. In argeologiese terme stem dit ooreen met die laat Banesh -tydperk. Hierdie beskawing word erken as die oudste in Iran en was grootliks eietyds met sy buurman, die Sumeriese beskawing. Die Proto-Elamitiese skrif is 'n vroeë Bronstydperk-skryfstelsel wat kortliks in gebruik was vir die ou Elamitiese taal (wat 'n taalisolaat was) voor die bekendstelling van Elamite Cuneiform.
Die Amoriete wysig
Die Amoriete was 'n nomadiese Semitiese volk wat die land wes van die Eufraat beset het vanaf die tweede helfte van die 3de millennium vC. In die vroegste Sumeriese bronne, ongeveer 2400 v.C., het die land van die Amoriete ("die Mar.tu land ") word geassosieer met die Weste, insluitend Sirië en Kanaän, hoewel hul uiteindelike oorsprong moontlik Arabië was.  Hulle het hulle uiteindelik in Mesopotamië gevestig en regeer oor Isin, Larsa en later Babilon.
Middel -Bronstydperk Redigeer
Assirië, nadat hy 'n kort tydperk van Mitanni-oorheersing ondergaan het, het na die toetreding van Ashur-uballit I in 1365 vC tot die dood van Tiglath-Pileser I in 1076 vC as 'n groot mag voorgekom. Assirië het in hierdie tydperk teen Egipte geklop en 'n groot deel van die nabye ooste oorheers.
Babilonië, wat as 'n staat gestig is deur Amoritiese stamme, was 435 jaar lank onder die bewind van Kassiete. Die nasie het gedurende die Kassitiese tyd gestagneer, en Babilonië het hom dikwels onder Assiriese of Elamitiese oorheersing bevind. : Ugarit, Kadesh, Megiddo
Die Hetitiese Ryk is 'n geruime tyd na 2000 vC gestig en het bestaan ​​as 'n groot moondheid, wat Klein -Asië en die Levant oorheers het tot 1200 v.C., toe dit die eerste keer deur die Frigiërs oorval is en daarna deur Assirië toegewys is.
Laat Bronstydperk Wysig
Die Hurriërs het ongeveer 2500 vC in die noorde van Mesopotamië en gebiede in die onmiddellike ooste en weste gewoon. Hulle het waarskynlik hul oorsprong in die Kaukasus en kom uit die noorde, maar dit is nie seker nie. Hulle bekende vaderland was gesentreer op Subartu, die Khabur -riviervallei, en later vestig hulle hulself as heersers van klein koninkryke in die noorde van Mesopotamië en Sirië. Die grootste en invloedrykste Hurriaanse nasie was die koninkryk Mitanni. Die Hurriërs het 'n wesenlike rol gespeel in die geskiedenis van die Hetiete.
Ishuwa was 'n antieke koninkryk in Anatolië. Die naam word eers in die tweede millennium vC getuig, en word ook Išuwa gespel. In die klassieke tydperk was die land 'n deel van Armenië. Ishuwa was een van die plekke waar landbou baie vroeg in die Neolitiese tyd ontwikkel het. Stedelike sentrums het ongeveer 3500 vC in die boonste Eufraatriviervallei ontstaan. Die eerste state het gevolg in die derde millennium vC. Die naam Ishuwa is eers bekend in die geletterdheidstydperk van die tweede millennium vC. Daar is min geletterde bronne van binne Ishuwa ontdek en die primêre bronmateriaal kom uit Hetitiese tekste. Ten weste van Ishuwa lê die koninkryk van die Hetiete, en hierdie nasie was 'n onbetroubare buurman. Na berig word, het die Hetitiese koning Hattusili I (omstreeks 1600 v.C.) sy leër oor die Eufraatrivier gemarsjeer en die stede daar verwoes. Dit stem goed ooreen met gebrande vernietigingslae wat ongeveer dieselfde datum deur argeoloë op dorpsplekke in Ishuwa ontdek is. Na die einde van die Hetitiese ryk in die vroeë 12de eeu v.C. het 'n nuwe staat in Ishuwa ontstaan. Die stad Malatya het die middelpunt van een van die sogenaamde Neo-Hetitiese koninkryk geword. Die beweging van nomadiese mense het moontlik die koninkryk Malatya verswak voor die laaste Assiriese inval. Die agteruitgang van die nedersettings en kultuur in Ishuwa vanaf die 7de eeu vC tot die Romeinse tydperk is waarskynlik deur hierdie beweging van mense veroorsaak. Die Armeniërs vestig hulle later in die gebied omdat hulle inheems was aan die Armeense plato en verwant was aan die vroeëre inwoners van Ishuwa.
Kizzuwatna was 'n koninkryk van die tweede millennium vC, geleë in die hooglande van Suidoos-Anatolië, naby die Golf van İskenderun in die huidige Turkye, wat die Taurusberge en die Ceyhan-rivier omring. Die middelpunt van die koninkryk was die stad Kummanni, geleë in die hooglande. In 'n latere era was dieselfde streek bekend as Cilicia.
Luwiaans is 'n uitgestorwe taal van die Anatoliese tak van die Indo-Europese taalfamilie. Luwiaanse sprekers het geleidelik deur Anatolië versprei en 'n bydraende faktor tot die ondergang geword, nadat c. 1180 vC, van die Hetitiese Ryk, waar dit reeds wyd gepraat is. Luwian was ook die taal wat gepraat word in die Neo-Hetitiese state van Sirië, soos Melid en Carchemish, sowel as in die sentrale Anatoliese koninkryk Tabal wat omstreeks 900 vC floreer het. Luwian is in twee vorme bewaar, vernoem na die skryfstelsels wat gebruik is om dit voor te stel: spykerskrif Luwiaans en hiërogliefies Luwiaans.
Mari was 'n antieke Sumeriese en Amoritiese stad, geleë 11 kilometer noord-wes van die moderne stad Abu Kamal aan die westelike oewer van die Eufraatrivier, ongeveer 120 km suidoos van Deir ez-Zor, Sirië. Daar word vermoed dat dit sedert die 5de millennium vC bewoon was, hoewel dit van 2900 vC tot 1759 vC floreer het, toe dit deur Hammurabi afgedank is.
Mitanni was 'n Hurriaanse koninkryk in die noorde van Mesopotamië vanaf ongeveer. 1500 vC, op die hoogtepunt van sy mag, gedurende die 14de eeu v.C., wat omvat wat vandag suidoostelike Turkye, Noord -Sirië en Noord -Irak is (ongeveer ooreenstemmend met Koerdistan), gesentreer op die hoofstad Washukanni waarvan die presiese ligging nog nie deur argeoloë bepaal is nie . Daar word vermoed dat die Mitanni-koninkryk 'n feodale staat was wat gelei is deur 'n krygse adel van Indo-Ariese afkoms, wat die Levant-streek op 'n stadium gedurende die 17de eeu v.C. binnegeval het, en hulle invloed was duidelik in 'n taalkundige superstratum in Mitanni-rekords. Die verspreiding na Sirië van 'n duidelike pottebakkertipe wat verband hou met die Kura-Araxes-kultuur, hou verband met hierdie beweging, hoewel die datum nogal te vroeg is.  Yamhad was 'n antieke Amoritiese koninkryk. 'N Groot Hurriaanse bevolking vestig hom ook in die koninkryk, en die Hurriaanse kultuur het die gebied beïnvloed. Die koninkryk was magtig gedurende die Middel -Bronstydperk, c. 1800–1600 v.C. Sy grootste mededinger was Qatna verder suid. Yamhad is uiteindelik in die 16de eeu vC deur die Hetiete vernietig.
Die Arameërs was 'n Semitiese (Wes-Semitiese taalgroep), semi-nomadiese en pastorale mense wat in Bo-Mesopotamië en Sirië gewoon het. Arameërs het nog nooit 'n verenigde ryk gehad nie; hulle was verdeel in onafhanklike koninkryke regoor die Nabye Ooste. Tog het hierdie Arameërs die voorreg gekry om hul taal en kultuur op die hele Nabye Ooste en daarbuite af te dwing, deels bevorder deur die massale verhuisings wat opeenvolgende ryke, waaronder die Assiriërs en Babiloniërs, tot stand gebring het. Geleerdes het selfs die term 'Aramaization' gebruik vir die tale en kulture van die Assiries-Babiloniese volke, wat Aramees sprekend geword het. 
Die seevolke is die term wat gebruik word vir 'n konfederasie van seevaarders van die tweede millennium v.C. wat die oostelike oewer van die Middellandse See ingevaar het, politieke onrus veroorsaak het en probeer het om Egiptiese gebied binne die laat 19de dinastie, en veral gedurende die jaar, binne te gaan of te beheer. 8 van Ramses III van die 20ste Dinastie.  Die Egiptiese farao Merneptah verwys uitdruklik na hulle met die term "die vreemde lande (of 'mense')  van die see"   in sy Groot Karnak-inskripsie.  Alhoewel sommige geleerdes meen dat hulle Ciprus, Hatti en die Levant binnegeval het, word hierdie hipotese betwis. 
Bronstydperk ineenstorting Wysig
Die Bronstydperk ineenstorting is die naam wat gegee word deur die historici wat die oorgang van die Laat Bronstydperk na die Vroeë Ystertydperk as gewelddadig, skielik en kultureel ontwrigtend beskou, uitgedruk deur die ineenstorting van paleisekonomieë van die Egeïese en Anatolië, wat na 'n onderbreking vervang is deur die geïsoleerde dorpskulture van die donker tydperk in die geskiedenis van die antieke Midde -Ooste. Sommige het so ver gegaan as om die katalisator wat die Bronstydperk beëindig het, 'n 'katastrofe' te noem.  Die ineenstorting van die Bronstydperk kan gesien word in die konteks van 'n tegnologiese geskiedenis wat die stadige, relatief deurlopende verspreiding van ystergebruikstegnologie in die streek beleef het, begin met vroeë ysterverwerking in die huidige 13de en 12de Roemenië. eeue.  Die kulturele ineenstorting van die Mykeense koninkryke, die Hetitiese Ryk in Anatolië en Sirië, en die Egiptiese Ryk in Sirië en Palestina, die skeuring van handelskontakte oor lang afstande en skielike verduistering van geletterdheid het tussen 1206 en 1150 vC plaasgevind. In die eerste fase van hierdie tydperk is byna elke stad tussen Troje en Gaza gewelddadig verwoes en daarna dikwels onbewoon gelaat (byvoorbeeld Hattusas, Mycenae, Ugarit). Die geleidelike einde van die Duistere eeu wat ontstaan ​​het, het die opkoms van gevestigde neo-Hetitiese en Arameese koninkryke van die middel van die 10de eeu v.C., en die opkoms van die Neo-Assiriese Ryk.
Egeïese (1200–700 v.C.) Italië (1100–700 v.C.) Balkan (1100 v.C. - 150 n.C.) Oos -Europa (900–650 v.C.) Sentraal -Europa (800–50 v.C.) Groot -Brittanje (800 v.C. - 100 n.C.) Noord -Europa ( 500 vC - 800 nC)
Gedurende die vroeë ystertydperk, vanaf 911 v.C., het die Neo-Assiriese Ryk ontstaan, wat met Babilonië en ander mindere magte stry om die heerskappy van die streek, maar eers tot die hervormings van Tiglath-Pileser III in die 8ste eeu vC,  [ 18] het dit 'n magtige en uitgestrekte ryk geword. In die Middel-Assiriese tydperk van die Laat Bronstydperk was Assirië 'n koninkryk van Noord-Mesopotamië (hedendaagse Noord-Irak), wat meeding om oorheersing met sy suidelike Mesopotamiese mededinger Babilonië. Van 1365–1076 was dit 'n groot keiserlike mag, wat met Egipte en die Hetitiese Ryk wedywer het. Vanaf die veldtog van Adad-nirari II, het dit 'n uitgestrekte ryk geword wat Egipte, die Midde-Ooste en groot dele van Klein-Asië, antieke Iran, die Kaukasus en die oostelike Middellandse See verower het. Die Neo-Assiriese Ryk het die Middel-Assiriese tydperk (14de tot 10de eeu v.C.) opgevolg.Sommige geleerdes, soos Richard Nelson Frye, beskou die Neo-Assiriese Ryk as die eerste werklike ryk in die menslike geskiedenis.  Gedurende hierdie tydperk is Aramees ook 'n amptelike taal van die ryk gemaak, naas die Akkadiese taal. 
Die state van die Neo-Hetitiese koninkryke was Luwiaanse, Aramees- en Feniciessprekende politieke entiteite van die Ystertydperk in die noorde van Sirië en die suide van Anatolië wat ontstaan ​​het na die ineenstorting van die Hetitiese Ryk omstreeks 1180 vC en tot ongeveer 700 vC geduur het. Die term "Neo-Hetiet" is soms spesifiek voorbehou vir die Luwiaanssprekende owerhede soos Melid (Malatya) en Karkamish (Carchemish), hoewel die breër kulturele term "Syro-Hetiet" in 'n wyer sin nou van toepassing is op al die entiteite wat het ontstaan ​​in die suid-sentrale Anatolië na die ineenstorting van die Hetiete-soos Tabal en Quwê-sowel as dié van Noord- en kus-Sirië.  
Urartu was 'n antieke koninkryk van Armenië en Noord -Mesopotamië  wat bestaan ​​het uit ongeveer. 860 vC, wat uit die Laat Bronstydperk tot 585 vC ontstaan ​​het. Die Koninkryk Urartu was geleë op die bergagtige plato tussen Klein-Asië, die Iraanse plato, Mesopotamië en die Kaukasusberge, later bekend as die Armeense hoogland, en dit het gesentreer aan die Van-meer (die huidige oostelike Turkye). Die naam stem ooreen met die Bybelse Ararat.
Die term Neo-Babiloniese Ryk verwys na Babilonië onder die heerskappy van die 11de ("Chaldese") dinastie, vanaf die opstand van Nabopolassar in 623 vC tot die inval van Kores die Grote in 539 vC (Alhoewel die laaste heerser van Babilonië (Nabonidus) was in werklikheid afkomstig van die Assiriese stad Harran en nie Chaldeeër nie), veral die bewind van Nebukadrezar II. Deur die eeue van Assiriese oorheersing geniet Babilonië 'n prominente status en kom dit in opstand by die geringste aanduiding dat dit nie die geval is nie. Die Assiriërs het egter altyd daarin geslaag om die Babiloniese lojaliteit te herstel, hetsy deur toekenning van verhoogde voorregte, óf militêr. Dit het uiteindelik verander in 627 vC met die dood van die laaste sterk Assiriese heerser, Ashurbanipal, en Babilonië het 'n paar jaar later onder Nabopolassar, die Chaldeër, in opstand gekom. In bondgenootskap met die Mede en Skithe is Nineve in 612 ontslaan en Harran in 608 vC, en die setel van die ryk is weer na Babilonië oorgeplaas. Daarna het die Mede 'n groot deel van die ou Nabye Ooste beheer vanaf hul basis in Ecbatana (hedendaagse Hamadan, Iran), veral die meeste van wat nou Turkye, Iran, Irak en die Suid-Kaukasus is.
Na die val van die Mede was die Achaemenidiese Ryk die eerste van die Persiese Ryk wat oor die grootste deel van die Nabye Ooste en ver daarbuite regeer het, en die tweede groot Iraanse ryk (na die Mediaanse Ryk). Op die hoogtepunt van sy mag, wat ongeveer 7,5 miljoen vierkante kilometer beslaan, was die Achaemenidiese Ryk territoriaal die grootste ryk van die klassieke oudheid, en die eerste wêreldryk. Dit strek oor drie kontinente (Europa, Asië en Afrika), insluitend afgesien van die kern in die hedendaagse Iran, die gebiede van die moderne Irak, die Kaukasus (Armenië, Georgië, Azerbeidjan, Dagestan, Abchazië), Klein-Asië (Turkye), Thracië, Bulgarye, Griekeland, baie van die Swartsee -kusstreke, Noord -Saoedi -Arabië, Jordanië, Israel, Libanon, Sirië, Afghanistan, Sentraal -Asië, dele van Pakistan en alle belangrike bevolkingsentrums van antieke Egipte tot in die weste tot Libië. [ aanhaling nodig ] Dit word in die Westerse geskiedenis genoem as die vyand van die Griekse stadstate in die Grieks-Persiese Oorloë, omdat hulle die Israeliete uit hul Babiloniese ballingskap bevry het, en omdat hulle Aramees as amptelike taal van die ryk ingestel het.
Antieke beskawings in die Nabye Ooste is diep beïnvloed deur hul geestelike oortuigings, wat oor die algemeen nie tussen hemel en aarde onderskei het nie.  Hulle het geglo dat goddelike optrede alle alledaagse sake beïnvloed, en het ook geglo in waarsêery (die vermoë om die toekoms te voorspel).  In die ou Egipte en Mesopotamië was daar dikwels tekens voorgeskryf, net soos die rekords van groot gebeurtenisse. 
Wat het die opkoms en ondergang van die Ottomaanse Ryk veroorsaak?
Die Ottomaanse Ryk was een van die grootste supermoondhede en die langste dinastieë in die wêreldgeskiedenis. Op sy hoogtepunt strek die Islamitiese ryk baie verder as die hedendaagse Turkye-van Egipte en Noord-Afrika deur die Midde-Ooste, Griekeland, die Balkan (Bulgarye, Roemenië, ens.), En tot by die poorte van Wene, Oostenryk.
In die 16de eeu was die Ottomaanse Ryk nie net 'n dominante militêre mag nie, maar 'n diverse en multikulturele samelewing. Die glorie sou egter nie duur nie, en na eeue van politieke krisisse is die Ottomaanse Ryk uiteindelik afgebreek na die Eerste Wêreldoorlog.
So, wat het tot sy ondergang gelei? Eerstens, laat ons terugkeer na die begin daarvan.
Dit het alles by Osman begin
Osman Gazi staan ​​bekend as die vader van die Ottomaanse dinastie, die eerste in 'n lang ry militêre leiers en sultans wat ses eeue lank oor die Ottomaanse Ryk kom regeer het. Die woord Ottoman in Engels is eintlik afkomstig van die Italiaanse uitspraak van Osman se naam.
Osman is in 1258 gebore in die Anatoliese stad Söğüt (in die huidige Turkye). Hy het destyds een van die baie klein Islamitiese owerhede in die streek gelei, maar Osman was nie tevrede met 'n provinsiale koninkryk nie. Hy het 'n leër opgestel van felle grensvegters, bekend as Ghazi's en het opgeruk teen die Bisantynse vestings in Klein -Asië.
Volgens die Ottomaanse kennis het Osman 'n droom gehad waarin die bekende wêreld verenig was onder Ottomaanse bewind, gesimboliseer deur die afdak van 'n massiewe boom wat uit sy liggaam opstaan ​​en die wêreld bedek. Hierdie visie, wat eers 150 jaar na Osman se dood gepubliseer is, het goddelike gesag gebied vir die komende Ottomaanse verowerings, verduidelik historikus Caroline Finkel in 'Osman's Dream: The History of the Ottoman Empire'.
In 1453 beleer Sultan Mehmed II, oftewel Mehmed the Conqueror, die sterk verswakte Bisantynse hoofstad Konstantinopel. Alhoewel die bevolking afgeneem het, het die legendariese stad steeds sy ondeurdringbare mure. Maar die Ottomane het voorbereid gekom met 'n nuwe soort wapens: kanonne.
"Die Ottomane was van die eerstes wat in die 15de eeu op groot skaal artillerie gebruik het," sê Chris Gratien, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Virginia en mede-skepper van die Ottomaanse geskiedenis-podcast. Mehmed het die versterkte stadsmure vir weke gebombardeer voordat sy leër deurgebreek het, wat Konstantinopel (later Istanbul) die nuwe Ottomaanse hoofstad gemaak het, wat dit vir meer as vier eeue sou bly.
Deur die Bisantynse Ryk te verwyder, kan sultan Mehmed sy plek in die Romeinse keiserlike tradisie opeis. Historici meen op hierdie oomblik dat die Ottomaanse Ryk gebore is.
'N Multikulturele kalifaat
Die Ottomane en die meeste van hul funksionarisse was Moslem, maar die sultans en die regerende elite was strategies en pragmaties oor die rol van godsdiens in hul steeds groeiende ryk.
Vir verowerings van oorwegend Moslemstreke soos Egipte, het die Ottomane hulself as die ware kalifaat gevestig sonder om die bestaande politieke struktuur van hul Moslem -onderdane heeltemal uit te wis. Nie-Moslem-gemeenskappe regdeur die Middellandse See het 'n groot deel van hul eie sake onder die Ottomane beheer, aangesien Christene en Jode as 'beskermde mense' beskou is in die Islamitiese politieke tradisie.
Gratien sê dat die Ottomane so 'n uitgebreide landryk suksesvol kon regeer en onderhou, nie net deur militêre mag nie, maar ook deur 'n kombinasie van koöperasie en kompromie.
Die Goue Eeu van die Ottomaanse Ryk
In die 16de eeu bereik die Ottomaanse Ryk sy territoriale en politieke toppunt onder die 46-jarige bewind van Suleiman I, beter bekend as Suleiman the Magnificent, wat daarop gemik was om van sy Mediterreense koninkryk 'n Europese supermoondheid te maak.
Militêr was dit die "maksimum tydperk van die hoogste Ottomaanse oorheersing," sê Gratien. Suleiman was bevelvoerder oor 'n elite professionele vegmag, bekend as die Janitsaries. Die vegters is as jeug met geweld uit Christelike gesinne geneem, as soldate opgelei en opgelei en hulle tot Islam bekeer. Vreesloos in die geveg was die Janitsaries ook vergesel van 'n paar van die eerste militêre groepe ter wêreld.
Suleiman se bewind het ook saamgeval met 'n tydperk van groot rykdom vir die Ottomaanse Ryk, wat sommige van die produktiefste landbougrond (Egipte) en die meeste handelsroetes in Europa en die Middellandse See beheer het.
Maar Gratien sê dat die Age of Suleiman oor meer gegaan het as net mag en geld, maar ook oor geregtigheid. In Turks was die bynaam van Suleiman Kanuni - "die wetgewer" - en hy wou die beeld van 'n regverdige heerser in die Islamitiese tradisie projekteer. In groter dorpe regoor die ryk kan burgers hul geskille na plaaslike Islamitiese howe neem, waarvan die rekords vandag nog bestaan. Nie net Moslems nie, maar Christene en Jode. En nie net mans nie, maar vroue.
"Dit was plekke waar vroue byvoorbeeld hul regte kon opeis in geval van erfenis of egskeiding," sê Gratien.
Roxelana en die 'sultanaat van vroue'
Roxelana, die vrou van Suleiman the Magnificent, is 'n fassinerende en ietwat misgekyk figuur in die Ottomaanse geskiedenis. Soos historikus Leslie Peirce getoon het in sy boek "Empress of the East: How a European Slave Girl Became Queen of the Ottoman Empire", & quot Roxelana, bekend as Hürrem Sultan in Turks, het 'n nuwe era van vroulike politieke mag in die paleis ingelui, soms bekend as die & quotSultanaat van Vroue. & quot
Roxelana was 'n nie-Moslem wat op 13 deur slawe ontvoer is en uiteindelik in die harem van die sultan verkoop is. Volgens die Ottomaanse koninklike tradisie sou die sultan ophou slaap met 'n byvrou sodra sy vir hom 'n manlike erfgenaam sou baar. Maar Suleiman het vasgehou by Roxelana, wat vir hom altesaam ses kinders gebaar het en een van sy naaste vertrouelinge en politieke hulpverleners geword het - en miskien sy skokkendste, sy vrou.
Danksy Roxelana se voorbeeld het die keiserlike harem 'n nuwe rol aangeneem as 'n invloedryke politieke liggaam, en geslagte Ottomaanse vroue het saam met hul sultan -mans en seuns regeer.
Militêre agteruitgang en interne hervormings
In 1683 het die Ottomane vir 'n tweede keer probeer om Wene te verower, maar is afgeweer deur 'n onwaarskynlike alliansie van die Hapsburg-dinastie, die Heilige Romeinse Ryk en die Pools-Litause Gemenebest. Nie net het die Ottomane nie daarin geslaag om Wene te verower nie, maar hulle het Hongarye en ander gebiede in die daaropvolgende oorlog verloor.
Die eens onoorwonne Ottomaanse vegters het gedurende die 18de en 19de eeu verlies na verlies gely, aangesien meer Ottomaanse gebiede onafhanklikheid verklaar het of deur naburige moondhede soos Rusland opgeraap is.
Maar Gratien sê dat hoewel die Ottomaanse Ryk in omvang gekrimp het, dit ook sy regering gesentraliseer het en meer betrokke geraak het by die lewens van sy burgers. Dit het meer belasting verhoog en openbare skole en hospitale geopen. Die ekonomie en bevolkingsdigtheid het in die 19de eeu vinnig gegroei, selfs al het die weermag pynlike verliese gely. Die Ottomaanse Ryk het ook die bestemming geword vir miljoene Moslem -immigrante en vlugtelinge uit voormalige Ottomaanse lande en naburige streke.
Groot immigrasie hou verband met plekke soos die Verenigde State in die 19de eeu, maar mense dink nie aan die Ottomaanse Ryk as iets wat gedurende die tyd ook groeiend en dinamies was nie, 'sê Gratien.
Die opkoms van die 'jong turke'
Aan die einde van die 19de eeu het die Ottomaanse Ryk geëksperimenteer met 'n konstitusionele monargie en 'n verkose parlement, maar dit het in 1878 tot 'n einde gekom toe sultan Abdülhamid II die demokratiese instellings ontbind en 30 jaar outokratiese bewind ingelui het.
Die harde benadering van Abdülhamid het die sade van revolusie gesaai, en die toonaangewende Ottomaanse opposisiegroep was die Committee of Union and Progress Party (CUP), ook bekend as die & quotYoung Turks. , insluitend Armeniërs, Jode, Arabiere, Grieke en Albanezen.
Die Jong Turke wou die grondwet herstel, die monargie beperk en die grootheid van die ryk herstel. Hulle oorwinning in die rewolusie van 1908 word wyd gevier as 'n oorwinning vir vryheid, gelykheid en Ottomaanse broederskap. Maar die rewolusie versnel vinnig namate faksies skei en vuriger nasionaliste konsolideer wat toenemend outoritêre bewind word.
Saam met hierdie interne onrus was die Eerste Balkanoorlog in 1912, waarin die Ottomane hul oorblywende Europese gebied in Albanië en Masedonië verloor het. En toe die Eerste Wêreldoorlog nader kom, het die militêr verswakte Ottomane hul lot by Duitsland ingegooi, wat hulle gehoop het hulle teen hul bittere vyand Rusland sou beskerm.
Die Armeense volksmoord - Die laaste skandelike hoofstuk van die Ryk
Met die ultranasionalistiese vleuel van die Jong Turke in beheer, het die Ottomaanse regering 'n plan begin om miljoene etniese Grieke en Armeniërs te deporteer en te hervestig, groepe wie se lojaliteit aan die verbrokkelde ryk ter sprake was.
Onder die dekking van kwessies oor veiligheid, het die Ottomaanse regering op 24 April 1915, 'n dag wat bekend staan ​​as Rooi Sondag, opdrag gegee om opvallende Armeense politici en intellektuele te arresteer. Wat gevolg het, was die gedwonge deportasie van meer as 'n miljoen Armeense burgers, insluitend doodsoptogte oor die woestyn na Sirië en beweerde slagtings deur soldate, onreëlmatiges en ander gewapende groepe in die streek. In totaal is 'n geskatte 1,5 miljoen Armeniërs (uit 2 miljoen in die Ottomaanse Ryk) tussen 1915 en 1923 vermoor, volgens die Armeense Genocide Museum-Institute.
Die meeste geleerdes en historici is dit eens dat wat met die Ottomaanse Armeniërs gebeur het etniese suiwering en volksmoord uitmaak, maar Turkye en 'n aantal bondgenote weier steeds om dit so te noem.
Nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog was die laaste doodslag vir die Ottomaanse Ryk, maar die sultanaat is eers amptelik ontbind tot 1922, toe die Turkse nasionalistiese versetleier Mustafa Kemal Atatürk aan bewind gekom het en 'n sekulêre republiek gestig het. Onder sy dekade lange eenparty-bewind het Atatürk probeer om Ottomaanse instellings en kulturele simbole uit te wis, Westerse regskodes ingebring en die grondslag gelê vir die moderne Turkye.