Televisie (TV) is 'n telekommunikasiestelsel vir uitsaai en ontvangs van bewegende prente in monochroom (swart en wit), of in kleur, en klank oor 'n afstand oor te dra. Die term kan verwys na 'n televisiestel, 'n televisieprogram of die medium van televisie-transmissie. Televisie is 'n massamedium vir advertensies, vermaak en nuus .
Televisieseine is aanvanklik slegs as aardtelevisie versprei met behulp van hoë-aangedrewe radiofrekwensiesenders om die sein na individuele televisie-ontvangers uit te saai . Alternatiewelik word televisieseine versprei deur middel van koaksiale kabel of optiese vesel, satellietstelsels en, sedert die 2000's, via die internet. Tot die vroeë 2000's is dit as analoogseine oorgedra, maar die oorgang na digitale televisie is wêreldwyd byna voltooi. 'n Standaard televisiestel bestaan uit veelvuldige interne elektroniese stroombane, insluitend 'n ontvanger vir die ontvangs en dekodering van uitsendingsseine. 'n Visuele vertoonapparaat wat nie 'n ontvanger het nie, word 'n videomonitor eerder as 'n televisie genoem.
Die eerste demonstrasie van die regstreekse versending van beelde was in 1909 deur Georges Rignoux en A. Fournier in Parys. 'n Matriks van 64 seleniumselle, afsonderlik aan 'n meganiese kommutator gekoppel, het as elektroniese retina gedien. In die ontvanger het 'n soort Kerr-sel die lig gemoduleer en 'n reeks spieëls met verskillende hoeke wat aan die rand van 'n roterende skyf geheg is, het die gemoduleerde straal op die skerm vertoon. 'n Afsonderlike kring het sinchronisasie gereguleer. Die resolusie van 8 x 8 pixels in hierdie demonstrasie was net voldoende om die letters van die alfabet duidelik oor te dra. 'n Opgedateerde beeld is elke sekonde "verskeie kere" oorgedra. 
In 1911 het Boris Rosing en sy student Vladimir Zworykin 'n stelsel geskep wat 'n meganiese spieël-tromskandeerder gebruik om, volgens die woorde van Zworykin, "baie ru beelde" oor drade na die "Braun-buis" (katodestraalbuis of "CRT") in die ontvanger oor te dra. Bewegende beelde was nie moontlik nie, want in die skandeerder "was die sensitiwiteit nie genoeg nie en die selenium was baie dralend". 
In 1897 het die Engelse fisikus JJ Thomson in sy drie beroemde eksperimente dit reg gekry om katodestrale, 'n fundamentele funksie van die moderne katodestraalbuis (CRT), te buig. Die vroegste weergawe van die CRT is in 1897 deur die Duitse fisikus Ferdinand Braun uitgevind en staan ook bekend as die "Braun"-buis.   Dit was 'n koue-katode diode, 'n verandering van die Crookes-buis, met 'n fosfor-bedekte skerm. In 1906 vervaardig die Duitsers Max Dieckmann en Gustav Glage vir die eerste keer rasterbeelde in 'n CRT.  In 1907 gebruik die Russiese wetenskaplike Boris Rosing 'n CRT in die ontvangkant van 'n eksperimentele videoseinl om 'n prentjie te vorm. Hy kon daarin slaag om eenvoudige meetkundige vorms op die skerm te vertoon. 
In 1908 publiseer Alan Archibald Campbell-Swinton, genoot van die Royal Society (VK), 'n brief in die wetenskaplike tydskrif Nature waarin hy beskryf hoe 'verre elektriese visie' bereik kon word deur 'n katodestraalbuis, of Braun-buis, as beide 'n versending- en ontvangtoestel te gebruik. Hy het sy visie uitgebrei in 1911 uitgebrei en in 'n brief aan Nature wat in Oktober 1926 gepubliseer is, het Campbell-Swinton ook die resultate bekend gemaak van 'n "nie baie suksesvolle eksperiment" wat hy saam met GM Minchin en JCM Stanton gedoen het. Hulle het probeer om 'n elektriese sein te genereer deur 'n beeld op 'n seleniumbedekte metaalplaat te projekteer wat gelyktydig deur 'n katodestraalbundel geskandeer is. Hierdie eksperimente is uitgevoer voor Maart 1914, toe Minchin gesterf het, maar hulle is later in 1937 deur twee verskillende spanne herhaal, deur H. Miller en JW Strange van EMI, en deur H. Iams en A. Rose van RCA . Albei spanne het daarin geslaag om "baie flou" beelde met die oorspronklike Campbell-Swinton se seleniumbedekte plaat oor te dra. Hoewel ander geëksperimenteer het met die gebruik van 'n katodestraalbuis as 'n ontvanger, was die konsep om een as 'n sender te gebruik, nuut.  Die eerste katodestraalbuis wat 'n warmkatode gebruik, is deur John B. Johnson en Harry Weiner Weinhart van Western Electric ontwikkel en word in 1922 'n kommersiële produk. [ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2011)">aanhaling nodig</span> ] In 1926 het die Hongaarse ingenieur Kálmán Tihanyi 'n televisiestelsel ontwerp wat volledig elektroniese skandeer- en vertoonelemente gebruik en die beginsel van "ladingberging" binne die skandeerbuis (of "kamera") gebruik.     Die probleem van 'n lae sensitiwiteit vir lig, wat lei tot 'n lae elektriese opbrengs van transmissie- of "kamera" -buise, sou opgelos word met die bekendstelling van ladingstoor-tegnologie deur Kálmán Tihanyi vanaf 1924.  Sy oplossing was 'n kamerabuis wat gedurende elke skanderingsiklus elektriese ladings ('foto-elektrone') binne die buis geberg het. Die toestel is die eerste keer beskryf in 'n patentaansoek wat hy in Maart 1926 in Hongarye ingedien het vir 'n televisiestelsel wat hy "Radioskop" genoem het.  Na verdere verfynings wat in 'n patentaansoek van 1928 ingesluit is, is Tihanyi se patent in 1930 ongeldig verklaar in Groot-Brittanje,  waarna hy aansoek gedoen om patente in die Verenigde State. Hoewel sy deurbraak in 1931 by die ontwerp van die "ikonoskoop " van RCA opgeneem sou word, sou die Amerikaanse patent op Tihanyi se oordragbuis eers in Mei 1939 toegestaan word. Die patent op sy ontvangsbuis is die vorige Oktober toegestaan. Albei patente is deur die RCA aangekoop voordat dit goedgekeur is.   Op 25 Desember 1926, by die Hamamatsu Industrial High School in Japan, demonstreer die Japannese uitvinder Kenjiro Takayanagi 'n TV-stelsel met 'n resolusie van 40 reëls wat 'n CRT-skerm gebruik. Dit was die eerste voorbeeld van 'n volledig elektroniese televisieontvanger. Takayanagi het nie aansoek gedoen om 'n patent nie. 
Op 7 September 1927 het die Amerikaanse uitvinder Philo Farnsworth se kamerabuis die eerste beeld, 'n eenvoudige reguit lyn, by sy laboratorium in Green Street 202 in San Francisco oorgedra.   Teen 3 September 1928 het Farnsworth die stelsel voldoende ontwikkel om 'n demonstrasie vir die pers te hou. Dit word algemeen beskou as die eerste elektroniese televisie-demonstrasie. In 1929 is die stelsel verder verbeter, sodat sy televisiestelsel nou geen meganiese onderdele het nie.  In daardie jaar het Farnsworth die eerste lewende menslike beelde met sy stelsel oorgedra, insluitend 'n drie-en-'n-half-duim-beeld van sy vrou Elma ("Pem") met haar oë toe (moontlik as gevolg van die helder beligting wat benodig word).