“Die Gelofte is ’n gebed wat in 1838 geskryf is,” sê Vorster. “Ons het dit getoonset, want die gebed is ’n verklaring van mense se afhanklikheid teenoor God. Daar is ’n wanhopigheid onder mense en die Here is die antwoord.”
Dit is nie ’n proteslied nie, maar ’n aangrypende lied wat wye aanklank onder Afrikaners gaan vind, meen dr. Danie Langner, besturende direkteur van die FAK wat Vorster later vanjaar vereer vir sy bydrae tot Afrikaanse musiek. Die FAK steun dié toonsetting; Vorster het vroeër die lied vir Langner gespeel.
“Dit is ’n verwerking van die oorspronklike woorde van die 1838-Gelofte. In die gees van die Gelofte sou dit selfs as ’n gewyde, of geestelike lied beskryf kan word.”
Langner meen Suid-Afrikaners moet oor sake soos die Gelofte begin ontspan en dat daar “met ’n gesindheid van wedersydse respek vir mekaar die ruimte gebied moet word om kultuur en diversiteit singend te vier”.
“Dit is ’n kulturele vergestalting van die huidige stryd oor die inhoud van Afrikaneridentiteit. Om dié woorde in 21ste eeuse, demokratiese Suid-Afrika as ’n lied te probeer herpopulariseer, is ’n poging om ’n slag te slaan vir ’n spesifieke segment van Afrikaners wat ’n patriargale witheid, gerugsteun deur ’n eng lees van die Bybel, probeer herstel in hul eie gemeenskappe, huishoudings en in daardie instellings (kerke, skole en universiteite) waar Afrikaners in beduidende getalle voorkom. Gelukkig verteenwoordig hierdie tendens slegs een van talle Afrikanerposisies vandag.”
“Aan die ander kant moet ’n mens seker dink aan die uitwerking wat dit op ’n baie sensitiewe saak – grondbesit – in ons land kan hê. Gaan die lied bydra tot ’n oplossing, of petrol op die vuur gooi?”
“Daar is ook geen lied wat ons sing wat sonder konteks is nie. Gegewe ons geskiedenis beteken dit dat die liedere wat ons sing bepaald anders (kan) land by mede-Suid-Afrikaners wat nie ons geskiedenis en dalk ook nie ons kultuuragtergrond deel nie.