Teen die agtergrond van Wium van Zyl (1999) se opvatting oor die morele dood van Leipoldt se oom Gert onderneem ek in hierdie artikel, volgens die beginsels van die Nuwe Historisme, ’n soektog na die ou rebel by wie Leipoldt, soos hy by verskillende geleenthede beskryf het, die storie van “Oom Gert vertel” gehoor het. Die ondersoek werp lig op hoe Leipoldt die feite vervals en verfraai het en op die komplekse ontstaansgeskiedenis van die gedig. In kontras met verskillende moontlike historiese persone agter die figuur van oom Gert (en die moontlike wêrelde van die geskiedenis) werp die ondersoek ook lig op die ontologiese status van oom Gert binne die eiesoortige moontlike wêreld van die gedig. Die soektog gee veral insig in die sosiale energieë en resonansies van die gedig in sy historiese konteks. Veral een ou rebel vertoon merkwaardige ooreenkomste met oom Gert, en uit die handjievol tekstuele spore beskikbaar teken ek ’n skets van daardie besonder interessante persoon. Uiteindelik lewer die ondersoek veral ’n ingebedde (“thick”) interpretasie van die gedig op wat die komplekse dilemmas van oom Gert as patriarg en lojalis, parallel met Leipoldt se eie morele dilemmas, sterk na vore bring. Gelees met die Nuwe Historisme as benadering, kom die gedig op allesbehalwe ’n morele dood neer.