Giovanni Segantini ~ Italiaanse Divisionalisme / Neo-Impressionisme - Simboliek kunsbeweging - 2020
Giovanni Segantini ~ Italiaanse Divisionalisme / Neo-Impressionisme
Giovanni Segantini [1858-1899] was 'n Italiaanse skilder bekend vir sy groot pastorale provinsies van die Alpe. Hy was in die laat 19de eeu een van die bekendste kunstenaars in Europa en sy skilderye is deur groot museums versamel. In die latere lewe het hy 'n Divisional skildery gekombineer met simboliese beelde van die natuur. Hy was die grootste deel van sy lewe in Switserland. Giovanni Battista Emanuele Maria Segatini [sic] is by Arco in Trentino gebore, wat destyds deel was van die Oostenryk-Hongaarse Ryk. Hy het later sy familie naam verander deur nog 'n "N" na die "'n"Hy was die tweede kind van Agostino Segatini (1802-1866) en Margherita de Giradi (1828-1865). Sy ouer broer, Lodovico, het in die jaar gesterf in Giovanni. In die eerste sewe jaar van sy lewe het sy Vader, wat handelaar was, het grootliks gereis terwyl hy werk soek. Behalwe vir 'n tydperk van ses maande in 1864, toe Agostino teruggekeer het na Trentino, het Segantini sy vroeë jare met sy ma spandeer, wat ernstige depressie ondervind het weens die dood van Lodovico. jare was gekenmerk deur armoede, honger en beperkte onderwys as gevolg van sy ma se onvermoë om te hanteer.
In die lente van 1865 het sy ma gesterf nadat hy die afgelope sewe jaar in toenemende swak gesondheid spandeer het. Sy pa het Giovanni onder die sorg van Irene, sy tweede kind van 'n vorige huwelik, verlaat en weer op soek na werk gereis. Hy het 'n jaar later gesterf sonder om terug te keer huis toe en sy familie niks te verlaat nie. Sonder geld van haar pa, het Irene in uiterste armoede gewoon. Sy was gedwing om die meeste van haar tyd te spandeer om maniere te werk terwyl Giovanni op sy eie moes bly.
Irene het gehoop om haar lewe te verbeter deur na Milaan te gaan, en in laat 1865 het sy 'n aansoek ingedien om Oostenrykse burgerskap vir beide haar broer en haar af te gee. Sy het die proses verkeerd verstaan ​​of het eenvoudig nie genoeg tyd gehad om deur te gaan nie, en hoewel hulle Oostenrykse burgerskap ingetrek is, het hulle geweier om aansoek te doen vir Italiaanse burgerskap. Gevolglik het beide Segantini en sy suster vir die res van hul lewens stateloos gebly. Nadat hy bekend geword het, het Switserland hom meer as een geleentheid aan burgerskap aangebied, maar hy het geweier ten spyte van baie swaarkry, en gesê dat Italië sy ware tuisland was. Ná sy dood het die Switserse regering hom burgerskap suksesvol toegeken.
Op die ouderdom van sewe het Segantini weggehardloop en is later op die strate van Milaan gevind. Die polisie het hom verbind tot die Marchiondi Reformatorium, waar hy basiese skoenwerkvaardighede geleer het, maar min anders. Vir baie van sy vroeë lewe kon hy skaars lees of skryf; Hy het uiteindelik albei vaardighede geleer toe hy in die middel van die 30's was. Gelukkig het 'n kapelaan by die reformator opgemerk dat hy redelik goed kon teken, en hy het hierdie talent aangemoedig om sy selfbeeld te verhoog.
In 1873 het Segantini se halfbroer, Napoleon, hom van die reformator geëis, en vir die volgende jaar het Segantini saam met Napoleon in Trentino gewoon. Napoleon het 'n fotografie-ateljee gehardloop, en Segantini het die basiese beginsels van hierdie relatief nuwe kunsvorm geleer terwyl hy saam met sy halfbroer daar gewerk het. Hy sal later fotografie gebruik om tonele op te neem wat hy in sy skildery opgeneem het.
Die volgende jaar het hy teruggekeer na Milaan en by die Brera Akademie klasse bygewoon. Terwyl hy vriende geword het met lede van 'n transformerende beweging bekend as Scapigliatura (die "Disheveleds"), waaronder kunstenaars, digters, skrywers en musikante wat die verskille tussen kuns en lewe probeer uitvee. Onder sy naaste vriende was Carlo Bugatti en Emilio Longoni, wat albei sy werk en sy belange baie beïnvloed het.
Sy eerste groot skildery, The Chancel of Sant Antonio, is opgemerk vir sy kragtige gehalte, en in 1879 is dit verkry deur Milaan se Società per le Belle Arti. Daardie werk het die aandag van die skilder en galery eienaar Vittore Grubicy de Dragon, wat sy adviseur, handelaar en sy lewenslange finansiële ondersteuner geword het, aangetrek. Grubicy en sy broer, Alberto, wat mede-eienaar van die galery was, het Segantini aan die werke van Anton Mauve en Jean-François Millet ingestel. Albei hierdie kunstenaars het jare lank die werk van Segantini beïnvloed.
In dieselfde jaar ontmoet hy Bugatti se suster, Luigia Pierina Bugatti (1862-1938), bekend as "Bice"En hulle het 'n lewenslange romanse begin. Alhoewel Segantini die volgende jaar met Bice wou trou, kon hy nie die korrekte regsdokumente kry nie. In teenstelling met hierdie burokratiese tegniese karakter het hulle besluit om saam te leef as 'n ongetroude paartjie. Hierdie reëling het gelei tot gereelde konflikte met die Katolieke kerk wat in hierdie tyd die streek gedomineer het, en hulle moes elke paar jaar verhuis om plaaslike veroordeling te vermy.
Ten spyte van hierdie probleme was Segantini deurgaans in sy lewe aan Bice toegewy. Hy het baie liefdesbriewe geskryf toe hy weg van haar was, soms ook wilde blomme wat hy gekies het. Eens het hy geskryf "Neem hierdie onooglike blomme, hierdie viooltjies, as simbool van my groot liefde. Wanneer 'n lente kom waarin ek nie sulke viooltjies aan jou stuur nie, sal jy my nie meer onder die lewendes vind nie".
In 1880 het hy en Bice verhuis na Pusiano en kort daarna na die dorpie Carella, waar hulle 'n huis met hul vriend Longoni gedeel het. Dit was in hierdie berg landskap dat Segantini begin verf en plein lug, verkies om in die buitelug te werk as in 'n ateljee. Terwyl hy buite werk, het Bice aan hom gelees, en uiteindelik het hy geleer om te lees en skryf. Later het hy artikels vir Italiaanse kunstydskrifte geskryf, en hy was 'n produktiewe briefskrywer aan Bice toe hy gereis het en na ander kunstenaars in heel Europa.
Op die oomblik het hy die eerste weergawe van die Ave Maria Segantini Museum geverf (de), St Moritz), wat 'n goue medalje op die Wêreldbeurs van 1883 in Amsterdam geneem het. Soos sy roem opgestaan ​​het, het Segantini 'n formele ooreenkoms aangegaan met die Grubicys om die enigste verteenwoordigers van sy werk te wees. Terwyl dit vir Segantini meer vryheid verleen het om sy kunswerke te volg, was die handelaars konstant stadig om hul finansiële verpligtinge teenoor die kunstenaars te vervul.
Die familie het jare lank in relatiewe armoede gesukkel, selfs al het Bice vier kinders gebore: Gottardo (1882-1974), Alberto (1883-1904), Mario (1885-1916) en Bianca (1886-1980). Om Bice te help om vir sy gesin te sorg, het Segantini 'n jong meisie, Barbara "Baba"Uffer, wat ook sy gunstelingmodel vir sy skilderye geword het. Baba het by die familie gebly in hul tydperke van penury en baie huishoudings, maar in teenstelling met baie kunstenaars / modelverhoudings van die tyd, is daar geen bewyse dat hulle romantiese betrokkenheid het nie.
Gedurende hierdie tydperk het Segantini verskeie belangrike skilderye gemaak met Baba as 'n model, insluitende moeders, na 'n storm in die Alpe, 'n soen en maanlig effekMusée des Beaux-Arts, Rouen).
In 1886 het Segantini gesoek na 'n goedkoper plek om te bly. Hy het sy familie na Savognin, Graubünden, verskuif. Van November 1886 tot Maart 1887 het Grubicy by die Segantinis in hul nuwe huis gebly. Opgewonde oor die onlangse werk van Mauve en ander, het Grubicy voorgestel dat Segantini sy kleure verder skei om hul briljantheid te verhoog. Die kunstenaar het hierdie advies aangewend vir 'n tweede weergawe van Ave Maria, waarin hy die Afdelingistiese skilderkuns vir die eerste keer gebruik het. Sy sterker styl is onmiddellik deur gehoor gehuldig; Segantini het goue medaljes in München ontvang (vir die middag in die Alpe) en Turyn (vir ploeging). Die volgende jaar het die Walker Art Gallery in Liverpool sy groot skildery, The Punishment of Lust, gekoop.
Daar word vermoed dat Grubicy tydens sy onlangse besoek die konsep van simboliek aan Segantini bekendgestel het. Vanweë sy verbintenisse met kunstenaars in Frankryk sou Grubicy geweet het van die onlangs gepubliseerde Simboliese Manifes deur Jean Moréas. Hierdie opstel word gekrediteer met die bekendstelling van visuele kunstenaars aan die toenemende literêre beweging, gelei deur Charles Baudelaire, Stephane Mallarmé en Paul Valery.
By die 1890 Salon des XX in Brussel, het Segantini 'n hele uitstallingskamer ontvang, 'n eer toegeken aan sulke groetes soos Cézanne, Gauguin en Van Gogh. Terwyl sy roem in Europa toegeneem het, kon hy nooit internasionale vertonings bywoon nie omdat hy nie 'n paspoort kon kry nie weens sy staatlose status. Gefrustreerd dat die regering hom nie burgerskapsvraestelle sou gee ten spyte van sy roem nie, het Segantini geweier om kantonale belasting in Savognin te betaal. Nadat die skuldeisers hom gevolg het, het hy sy familie na die Engadin-vallei verhuis (hoogte 5,954 voet / 1,815 meter) in 'n ander deel van Switserland. Daar is die hoë bergpasse en helder lig word sy hoofvak vir die volgende vyf jaar.
Nadat hy hoër in die berge verhuis het, het hy die filosofie begin studeer en gefokus op die skrywers wat die betekenis van die lewe en die plek in die natuurlike wêreld bevraagteken het. Hy studeer Maeterlinck, D'Annunzio en Goethe en veral Nietzsche, wat so gefassineer word met laasgenoemde dat hy 'n illustrasie vir die eerste Italiaanse vertaling van So Sprak Zarathustra.
Kort nadat hy aangekom het, het hy kennis gemaak met Giovanni Giacometti, die vader van Alberto Giacometti, en 'n kunstenaar in sy eie reg. Giacommetti sal later 'n portret van Segantini op sy sterfbed verf en sommige van Segantini se onvoltooide werke postuum voltooi. Segantini het ook ontmoet en korrespondeer met Giuseppe Pellizza da Volpedo, 'n Italiaanse Neo-Impressionis wie se kleurstegnieke hy bewonder het.
Segantini het erkenning in Italië behaal, en in 1894 het die Castello Sforzesco in Milaan 'n retrospektiewe van negentig van sy werke gemaak. By die eerste Venesië-Biënnale in 1895 het Segantini die prys van die Italiaanse staat ontvang vir sy skildery. Terug na die geboorteland. Hy het in 1896 'n hele kamer toegewy aan sy werk in die Münchense Secession. Na sy skildery The Sad Hour in München het die direkteur van die Alte Nationalgalerie in Berlyn die werk vir die museum gekoop. In dieselfde jaar word sy skildery Plowing deur die Neue Pinakothek in München gekoop.
In 1897 was Segantini in opdrag van 'n groep plaaslike hotelle om 'n groot panorama van die Engadinvallei te bou wat in 'n spesiaal geboude ronde saal by die 1900 Exposition Universelle in Parys getoon sal word. Vir hierdie projek het hy byna uitsluitlik buite gewerk op groot doeke wat bedek is met aansienlike houtskuilings. Voordat dit voltooi is, moes die projek egter om finansiële redes afgeskaal word. Segantini herontwerp die konsep in 'n groot drietal wat bekend staan ​​as Lewe, Natuur en Dood (Segantini Museum, St Moritz), wat nou sy bekendste werk is. Hy het voortgegaan om daaraan te werk tot sy dood.
Segantini se belang as 'n internasionale kunstenaar is verder gestig dieselfde jaar toe die Oostenrykse staat 'n luukse monografie op sy werk gefinansier het. Museums in heel Europa het geweier om sy skilderye te koop, waaronder The Comfort of Faith, gekoop deur die Hamburger Kunsthalle en The Bad Mothers (Österreichische Galerie Belvedere, Wene), gekoop deur die Wene-afrigting. In 1899 word 'n hele kamer gewy aan die werk van Segantini by die jaarlikse uitstalling van die Societe des Beaux-Arts in Brussel.
Gretig om die derde deel van sy groot tryptich, die natuur te voltooi (Segantini Museum, St Moritz) Segantini het teruggekeer na die hoë hoogte van die berge naby Schafberg. Die tempo van sy werk, tesame met die hoë hoogte, het sy gesondheid beïnvloed, en in die middel van September het hy siek geword met akute peritonitis. Twee weke later het hy gesterf. Sy seun Mario en sy vennoot Bice was saam met hom by sy sterfbed.
Aan die einde van November is 'n gedenkuitstalling van sy werke in Milaan vertoon. Twee jaar later het die grootste Segantini-retrospektiewe tot dusver in Wene plaasgevind. In 1908 is die Segantini-museum in St Moritz gestig. Die ontwerp is geïnspireer deur een van die sketse vir die paviljoens vir die Engadin Panorama.
Meer as enigiets anders verteenwoordig Segantini se werk die kenmerkende oorgang van tradisionele negentiende-eeuse kuns tot die veranderende style en belange van die twintigste eeu. Hy het begin met eenvoudige tonele van gewone mense wat van die aarde af leef - boere, boere, herders - en beweeg na 'n tematiese simbolistiese styl wat die landskappe rondom hom bly beliggaam het terwyl hulle pantheïstiese beelde wat "'n oer-Arcadia"In die loop van sy lewe het hy verhuis van beide die fisiese en emosionele interne, soos sy toneel van moederskap in 'n stal, na die groot buitelandse uitsig oor die berglandskap waar hy verkies het om te bly.
Die natuur en die verbande van mense na die natuur is die kerntemas van sy kuns. Nadat hy in die berge verhuis het, het hy "Ek werk nou passievol om die geheim van Nature se gees van haar te verdraai. Die natuur gee die ewige woord aan die kunstenaar uit: liefde, liefde; en die aarde sing lewe in die lente, en die siel van dinge herleef".
Sy 1896 skildery Liefde by die Springs of Life (Galleria Civica d'Arte Moderna, Milaan) weerspieël Segantini se filosofiese benadering tot sy kuns. Hy sit in die hoë berg landskap naby sy huis en beeld 'n engel met groot vlerke oor 'n klein waterval wat uit sommige rotse vloei. In die verte loop twee geliefdes, geklee in wit vloeiende klere, langs 'n pad wat na die lente kom. Rondom hulle is blomme wat destyds deur kykers gesien sou word as simbole van liefde en lewe.
Kunshistorikus Robert Rosenblum het Segantini beskryf as transformasie "die aardbodem in die geestelike", en die kunstenaar het self na sy werk verwys as"naturalistiese simboliek"Hy het gesê:" Ek het God in my. Ek hoef nie kerk toe te gaan nie. "
'N Getikende multiday-trekkroete slaag oor gebiede wat algemeen vir die skilder was vir sy En plein-lugverf.
Giovanni Segantini [1858-1899] Die stato un pittore Italiano, veral in die divisie Divisie.
Giovanni, figlio di Agostino Segatini (Dit is 'n goeie idee om te begin met 'n nuwe era.), nasce ad Arco, nella parte italiofona del Tirolo, in 'n famiglia in condizioni economiche precarie. Alla morte della madre nel 1865 viene mandato dal padre n Milano, in custodia presso la figlia di primo letto Irene. Die privaatheid van 'n gemeenskaplike familie, 'n gesamentlike gesin, 'n gesamentlike gesin, 'n gesin, 'n gesin, 'n gesin, 'n gesin en 'n gesin.Marchiondi"Die eerste keer in 1871 het ons 'n goeie einde gehad in 1873. Segantini het gesê dat die Napoleon-verloofde Napoleon het, en dit was 'n belangrike rol in die laboratorium van Borgo Valsugana. idee artistica propria, tanto al die ritorno a Milano si iscrive ai corsi serali dell'Accademia di Belle Arti di Brera, wat gereeld per kwasi drie anni.
'N Milano het 'n vivere grazie geskep wat 'n lekker drukkie van Luigi Tettamanzi, artigiano decoratore, en insegnando disegno all'istituto "Marchiondi". Tale piccolo sostegno ekonomico gli consente di frequentare, dal (1878) al 1879, ek corsi regolari dell'Accademia di Belle Arti di Brera, Seguendo le lezioni di Giuseppe Bertini, affinando il proprio bagaglio di conoscenze e di esperienza e stringendo le prime amicizie negli ambienti artistici cittadini, in hoofstuk Emilio Longoni. Comincia a dipingere, die evidenti influssi dati dal verismo lombardo, ma già nel 1879, durante l'esposizione nazionale di Brera, nie die belangrikste kritiek van die oeuvre in die primêre ronoscopie: tra chi ne l sostiene c Vèdle Grubicy, con il quale instaura 'n verslag van die bestuurder en die bestuurder.
Daar is ook 'n bopie wat Bice Bugatti het, maar ek het nie geweet wat dit gebeur nie. Ses trasferisce in Brianza, 'n Pusiano, 'n Lavora Grazie al sostegno economico di Grubicy, saamwerk met Emilio Longoni: in soeke na 'n goeie voorbeeld van die toekenning van die impak van die administratiewe bestuurder, die bestuur van die personeel en die personeel. Nel 1883 Segantini en vincola in die modo definitivo al sostegno di Grubicy, die volledige sottoscrive wat nie moontlik is nie.
Nel 1886 lascia l'Italia per trasferirsi a Savognin, nel cantone Grigioni; nel corso della propria evoluzione artistica prende ad avicinus al die movio divisionalista, prima con semplici sperimentazioni e col tempo in maniera semper più netta e totale. Nel frattempo Grubicy compi per lui una fortunata attività promozionale che ne accresce la fama in patria e all'estero, tanto che nel 1889 viene presentato alli Italiani Exhibition di Londra; diventa così anche un apprezzato e ricercato collaboratore di riviste d'arte. Nel corso dello stesso anno comincia n integrare la propria caratterizzazione artistica Divisionista con accenni SImbolisti, soprattutto attractverso l'uso die allegorie basate su modelli nordici.
Nel 1894 lascia Savognin e trasferisce in Engadina, 'n Maloja, en het 'n gesamentlike ondervinding met die bestuur van die personeel en die bestuur van die projek. Mnr. Piccolo Villaggio van Maloja, het gister gesê. Alpino-intorno en rispecchia inevitabilmente nelle opere del periodo. Da Maloja is die eerste keer in die omgewing van die wildernis in Albergo en Soglio, in Val Bregaglia, met die radiostasie van 'n Milano. Formule un grandioso e ambizioso progetto, la realizzazione del Padiglione dell'Engadina per l'Esposizione Universale di Parigi del 1900: una costruzione rotonda del diametro di 70 metri le paris avrebbero dovuto ospitare una gigantesca raffigurazione pittorica del panorama engadinese, lunga 220 metri; Ek is nie seker dat jy 'n goeie ding het nie, want jy het die moeite werd om die koste te verhoog, aangesien jy die beste kan doen.Dit is 'n man en 'n man wat 'n beroep doen op die finanziario van die beroepsbevolking, wat in die eerste plek van dell'opera) en die trasforma nel Trittico della Natura (o delle Alpi), en jy kan die fees vier: die beste vertroue in die reis, en nie in die omgewing van die toerisme-aantreklikhede nie, maar ek is van plan om 'n paar dinge te doen, veral in die Italiaanse sprekers.
Mooi 'n soli 41 jaar oud, Schafberg, ek het die Pontresina, wat op 28 September 1899 plaasgevind het, gehelp om 'n duikboot te maak. Oggi il suo corpo riposa nel piccolo cimitero di Maloggia.
Dit is 'n goeie idee om Giovanni Segantini te leer ken, en dit is nie die moeite werd om te praat nie, want dit is nie die geval nie, en dit is nie net 'n wonderlike plek om te sien nie, maar ook in die Engadina en Son Conservati-omgewing. Ek is belangrik vir die gesin van presiese en dell'arte van Segantini, besoekersentrum.
'N Maloja, wat 'n dorpie in die omgewing van 1894 het, het my gehelp met die feit dat ek die eerste keer gesien het, aangesien ek nie die kwalifikasie van 'n kwalifikasie het nie. Weg: Percorrendolo (è una semplice escursione di circa 2 erts) Daar is 'n besoek aan die omgewing, waar jy 'n belangrike rol gespeel het in die omgewing van Scala, waar jy 'n goeie idee het. Dit is 'n belangrike deel van die universiteit van Parigi, 1900, en is nie die ideale plek om te sien nie.
St Moritz, die Capitale Dell'Engadina, die Ospita Museum in die Segantini Museum, 'n wonderlike plek om te sien. Venne Creato per dare una degna collocazione al grandioso Trittico delle alpi, al quale poi vennero aggiunte altre opere e molti disegni preparatori; progettato dall'architetto Nicholaus Hartmann (1880-1956), wat in 1908 in gebruik was. In die geleentheid van die sentrale scenario van Segantini, die museum het 'n statutêre uitgawe en 'n amptelike vertoning, naamlik: 'n 55-jarige optrede, insieme a molti disegni e bozzetti a matita, pastello e carboncino. Nel percorso espositivo en dokumentata l'intera evoluzione artica di Segantini: tra le altre opere esposte, al die pre-Divisionista risalgono le tele La vacca nella stalla del 1882, La benedizione delle pecore del 1884 e La tosatura delle pecore deel 1886-1887; Ek het al die Divisie en dokumentasie da Il capriolo morto deel 1892 e La raccolta del fieno del 1889-1898; Uiteindelik is dit belangrik om die natuurlike aanbod aan te bied, en om te onthou van die sabontata dalla cupola, die hoofsaaklik van die mushroom, die olyfolie en die ander seisoene.
Sullo Schafberg, waar jy die Pontresina of Segantini het, is die grootste deel van Engadina, en is 'n stato van alle dele van die wêreld.