'N Foto: Tartarin2009. Creative Commons BY (Geknip).
Meer as 1.3 miljard mense - een vyfde van die mensdom - meestal in ontwikkelende lande, leef in kusgemeenskappe langs tropiese seë. Hierdie waters bied 'n wye verskeidenheid ekosisteme aan wat onderworpe is aan 'n ewe uiteenlopende stel menslike impak deur samelewings met verskillende tradisies, oortuigings, kundigheid en bestuurstyle. Baie van hierdie gemeenskappe is grootliks afhanklik van kus-ekosisteme vir voedsel en lewensbestaan.
Dit is nou onseker of hierdie baie ekostelsels kan voortgaan om die noodsaaklike goedere en dienste te voorsien wat sulke gemeenskappe benodig. Bo en behalwe plaaslike stressors, soos oorbewing en besoedeling, ly kusseas nou van opwarming, oseaanversuur en katastrofiese weersomstandighede wat direk verband hou met ons vrystelling van kweekhuisgasse, veral CO2. Klimaatsverandering en gepaardgaande impakte tussen nou en 2050 sal die spanning op tropiese seë vererger, selfs as vinnig groeiende kusgemeenskappe meer van die oseane se goedere en dienste eis.
Ten spyte van die duidelike voordele van volhoubare bestuurde kusseë, word die wydverspreide doel van verbeterde kusbestuur steeds gefynkrag deur gefragmenteerde, intermitterende en onsuksesvolle benaderings en praktyke, en in baie plekke deur geloof in eenvoudige tegnologiese 'regstellings' sonder strukturele veranderings aan bestuur. Om dieselfde tipe intervensies en korttermynontwikkelingshulp te bevorder, sal nie skielik in sukses tot gevolg hê nie.
Met die volgehoue ​​groei in kus-akwakultuur kan die druk om die bestuur van kus-ekosisteme te verbeter, minder lyk, maar dit is nie dieselfde gemeenskappe (of soveel individue) wat voordeel trek uit akwakultuur nie. Voedselsekuriteit bly dus 'n dringende kwessie. Baie akwakultuurbedrywighede verneder tans natuurlike habitats en ekologiese prosesse, wat die kusgemeenskappe en ekonomieë in gevaar stel deur die verlies aan visseryproduksie, kuslynstabilisering, gevaarbeperking en besoedeling. Bevolkende kusbevolkings, toenemende internasionale handel in visseryprodukte en klimaatsverandering verseker dat die huidige bestuursbenaderings steeds minder effektief word.
'N nuwe pad vorentoe
Terwyl globale pogings kan verminder die effekte van kweekhuisgasse en stygende sosio-ekonomiese status kan bevolkingsgroei te vertraag, of tropiese nasies omring deur volhoubare kus-ekosisteme of wesenlik vervalle mense in 2050 sal bepaal word deur die effektiwiteit van plaaslike bestuur. Dit is wat ek en my kollegas die gevolgtrekking in ons onlangse navorsing gepubliseer in die Mariene Besoedeling Bulletin.
Alhoewel daar 'n paar uitsonderlike plekke is, is die huidige bestuur van ontwikkeling, habitat agteruitgang, besoedeling en oorbevissing te veel onvoldoende. En as hierdie bestuur nie verbeter word nie, is ons vol vertroue in die volgende:
Die meeste kusvisse sal oorvol word,
Verlies van die rif habitat sal verminder die kapasiteit vir die vissery produksie en verder voed voedsel sekuriteit.
Grondbesoedeling sal toeneem tot die mate dat hipoksie en skadelike algebloei gereeld teenwoordig is.
Druk van kusontwikkeling sal kombineer met seevlakopkoms en meer intense storms om die natuurlike kuslyne verder te erodeer en te vererger, wat die mangrove-, soutmoer- en seegrashabitats aansienlik verminder.
Die koste om hierdie impakte te hanteer, sal die kusekonomieë verder verswak en die toekoms vir mense op tropiese kusse in 2050 sal aansienlik duister wees as tans.
Bestuur - van kusontwikkeling, habitat, waterkwaliteit, biodiversiteit, of vissery - vereis plaaslik gefokusde intervensies om menslike aktiwiteite en laer impakte te verander, wat almal oor ekologies toepaslike ruimtelike skale gekoördineer word.
In die verlede het baie bestuurspogings gefokus op die gebruik van mariene reservate en ander mariene beskermde gebiede (MPA's). Suksesvol geplaasde en grootskaalse MPA's kan help om meer spesies visserye te onderhou en die breër ekosisteem-impak van visvang te verminder waar sulke effekte 'n groot bekommernis is. MPA's is egter nie effektiewe gereedskap vir die aanpak van besoedeling, onvanpaste kusontwikkeling en vele ander kwessies nie. Verder, terwyl sommige MPA's bewys het dat dit effektief is om biodiversiteitsverlies te voorkom, om visbevolkings te handhaaf en om habitats fisies ongeskonde te hou, is die oorgrote meerderheid MPA's regoor die wêreld nie so effektief soos gehoop nie weens 'n versuim om te handhaaf en 'n gebrek aan voldoening aan , regulasies wat hul gebruik reguleer.
MPA's is dalk die ruimstes geïmplementeerde ruimtelike bestuursmaatreëls en ondervinding in die ontwerp en sonering van MPA's of MPA-netwerke kan 'n groot impuls gee vir die ontwikkeling van die ruimtelike ruimtelike bestuur wat nodig is aangesien ons gebruike van die kus see versterk. Die beleidsverskuiwing wat benodig word vir doeltreffender bestuur sal egter nie bloot gebeur deur die aanwysing van meer MPA's nie, tensy dit ingebed is in breër, meer sistematiese ruimtelike beplanning en oseaan sonering wat 'n wyer verskeidenheid menslike impakte kan hanteer, terwyl gepaste tipes gebruik. Die wanverhouding tussen die plaaslike skaal vestiging van MPA's en nasionale of internasionale skaal beleid en ooreenkomste wat gemik is op die behoud van mariene biodiversiteit, tesame met die natuurlike neiging dat administratiewe liggame oorkoepelend is, lei tot 'n aantal pogings.
Geïntegreerde kusbestuur of ICM, nou oorgeneem binne-ekosisteem gebaseer bestuur of EBM, is 'n versameling van kontekstuele en ontwerpbeginsels om die behoefte aan naatlose, kruis-sektorale, plaaslike skaal versorging van kus-ekosisteme te akkommodeer. Maar terwyl ICM het vir meer as 20 jaar bespreek, voorbeelde van sy effektiewe implementering is skaars, gedeeltelik as gevolg van die gebrek aan effektiewe interaksie oor die bestuur agentskappe en onder politieke jurisdiksies.
Net so word daar toenemend erken dat bestuur op ekologies geskikte skale gedoen moet word - insluitende 'n raamwerk wat 64 groot mariene ekosisteme (LMEs) identifiseer. Grootskaalse bestuurspogings versuim dikwels om die noodsaaklike inkoop (aktiewe ondersteuning) te genereer deur plaaslike gemeenskappe en belanghebbendes wat nodig is vir sukses.
Wat blykbaar nodig is, is 'n tegnies eenvoudige stel prosedures wat 'n multi-skaalperspektief en 'n sterk holistiese benadering tot bestuur kan afdwing ten spyte van die diversiteit van agentskappe, belanghebbendes en doelwitte wat inherent is aan enige poging om kuswater op 'n streekskaal te bestuur. Ons stel voor dat die gebruik van mariene ruimtelike beplanning (MSP) en sonering uitgebrei word, as 'n raamwerk wat kuswater vir verskillende aktiwiteite sal verdeel, terwyl 'n multi-teiken- en meerskaalse benadering gedwing word, en die bereik van ooreengekome ekologiese, ekonomiese en sosiale doelwitte.
Die Belofte van Mariene Ruimtelike Beplanning en Sonering
Mariene ruimtelike beplanning (MSP) is 'n instrument vir die objektiewe verdeling van mariene ruimte onder mededingende gebruike. Dit is in bewaringsbeplanning gebruik, hoofsaaklik in ontwikkelde lande. Die gebruik van MSP om prioriteit te gee vir die volle verskeidenheid gebruike waarvoor ons kuswaters onderworpe het, het baie min aandag gekry, maar ons gebruik van kuswaters is nou voldoende intensief om sulke ruimtelike beplanning te vereis.
Vissers het 'n net in Jericoacoara, Brasilië.
'N Foto: Iolanda Fresnillo. Creative Commons BY-NC-SA (Geknip).
In tropiese ontwikkelende lande moet effektiewe kusbestuur die wydverspreide afhanklikheid van arm en polities swak gemeenskappe erken oor die gebruik van vis vir voedsel. Die erkenning van hierdie afhanklikheid van kunsmatige visserye is noodsaaklik om die grootliks afsonderlike agendas vir voedselsekuriteit en biodiversiteitsbewaring te versoen. MSP kan beide kusvissery en akwakultuur in kuswaters akkommodeer, terwyl die toegangskonflikte tussen hulle en ander regmatige gebruike van die kussee beoordeel word.
Behalwe die uitdagings vir voedselveiligheid, kan MSP verwag word om die probleme wat bestuurders van tropiese kuswaters in die gesig staar, op verskeie maniere aan te spreek:
Die beskerming van ekologies kritieke areas om gesond ekosisteem funksioneer toelaat.
Die skeiding van teenstrydige gebruike.
Fasilitering van die opkoms van volhoubare regeringsgebaseerde bestuursregimes deur die hulpbronne te beperk en diegene wat dit kan gebruik.
Fasilitering van opbrengs van voordele aan hulpbrongebruikers uit beleggings wat hulle maak om daardie hulpbronne te onderhou of te verbeter.
Die aanspreek van die bestuur mislukkings wat veroorsaak word deur onvanpas gedefinieer grense.
By die uitbreiding van die gebruik van MSP stel ons nie voor dat ruimtelike beplanning tot dusver 'n vinnige oplossing vir die pernike mislukkings van kusbestuur is nie. Ons stel 'n aansienlike herstel van die bestuur voor, met behulp van MSP as 'n Trojaanse perd wat die veranderinge in bestuur en beleid sal begin wat nodig is. Ons sal naïef wees om te impliseer dat sukses maklik sal kom. Dit sal nie.
Langtermyn- en vergelykende studies het getoon dat daar geen panacea is nie: sukses van bestuur vereis dat toepaslike tegniese kennis toegepas word op 'n konteks-sensitiewe manier wat eienaarskap en nakoming bou. Gelukkig bestaan ​​daar nou gedetailleerde riglyne vir die gebruik van spesifieke bestuursbenaderings en 'n toenemende konsensus oor beste bestuurspraktyke gebaseer op evaluasies van sukses in bepaalde gevalle.
Die algemene beginsels wat ons in ons navorsing beskryf, kan 'n verskeidenheid bestuursmiddele en -raamwerke inlig. Dit sal baie uitdagend wees om dit toe te pas. Duidelike visie en 'n sterk verbintenis tot sukses sal nodig wees. Die totstandbrenging van nuwe bestuursregimes word waarskynlik die beste gedoen inkrementeel, voortspruitend uit bestaande volhoubare praktyke en die versorging van talle plaaslike, bottom-up-pogings, terwyl hulle oor 'n wyer gebied geïntegreer word op 'n manier wat ekologies regverdigbaar en gemeenskapsverdedigbaar is.
Dit sal 'n langtermynperspektief en die gebruik van 'n aanpasbare beplanningsproses benodig, direk gekoppel aan sosiale en ekologiese monitering. Diegene wat hierdie proses lei, sal 'n groter streeks-, nasionale of LME-skaal doel moet behou en nie tevrede wees met die verbetering van die korttermynverbetering vir enkele plaaslike gemeenskappe nie. Dit is die geval, selfs al sal hul aanvanklike suksesse presies hierdie kleinskaalse (dikwels korttermyn) verbeterings in plaaslike gemeenskappe wees. Tot dusver was die gevolge van sulke suksesse minimale en het dit net op plaaslike vlak gevoel. Dit is onvoldoende.
Visvang in Sri Lanka.
'N Foto: Jared Hansen. Creative Commons BY-SA (Geknip).
Die MSP-benadering wat ons voor stel, sal leiers help om die stap na meer strategiese, sistematiese en streekswye verbeterings in volhoubaarheid te maak. Die fokus op MSP, gebaseer op 'n ruimtelike geïntegreerde indeks van menslike impak, bied 'n manier om die meervoudige eise vir die gebruik van tropiese kusse te versoen, sodat ontwikkelende lande hul behoeftes en aspirasies vir visvang, akwakultuur, nywerheid, handel, toerisme en bewaring kan nakom.
Langtermyn sosiaal aanvaarbaar volhoubaarheid van tropiese kus see gebaseer op uitgebrei MSP sal beleid wat effektief is aangepas vir plaaslike maatskaplike, kulturele en bestuur tradisies, sowel as doeltreffende en volgehoue ​​deelname van alle groepe in die gemeenskap, 'n sterk plaaslike en nasionale politieke leierskap en sterk verlang ondersteuning deur ontwikkelingsvennote en nie-regeringsorganisasies. Dringende globale pogings om kweekhuisgasvrystellings te verminder word ook benodig.
Die mensdom het die vermoë om kusbestuur aansienlik te verbeter; Die toekoms van miljoene arm mense wat op tropiese kusse woon, hang van ons afhanklik van die uitdaging.
Lees die volledige artikel, "Die transformasie van die bestuur van tropiese kus see om die uitdagings van die 21ste eeu te hanteer"
in die Mariene Besoedeling Bulletin.
Prof. Peter Sale is 'n mariene ekoloog met meer as 40 jaar ervaring in tropiese kus ekosisteme, veral koraalriwwe. Hy is senior adviseur vir die direkteur van die UNU Instituut vir Water, Omgewing en Gesondheid (UNU-INWEH). Voor UNU-INWEH was hy 'n fakulteitslid aan die Universiteit van Sydney in Australië, die Universiteit van New Hampshire in die VSA en die Universiteit van Windsor, Kanada, waar hy professor emeritus bly. Sy werk het hoofsaaklik gefokus op rifviskologie, mees onlangs op aspekte van jong ekologie, werwing en konneksiwiteit. Hy het navorsing gedoen in Hawaii, Australië, die Karibiese Eilande, en die Midde-Ooste en het in baie plekke tussenin gereis. Hy het sy fundamentele wetenskaplike navorsing suksesvol gebruik om projekte in internasionale ontwikkeling en volhoubare kusbestuur in die Karibiese Eilande en die Indo-Stille Oseaan te ontwikkel en te lei. Sy laboratorium het oor 200 tegniese publikasies geproduseer en hy het drie boeke oor mariene ekologie bewerkstellig.
Jy kan besoek die UNU-INWEH webwerf om ander onlangse publikasies te sien, of om na te gaan Prof. Sale se blog.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Die bestuur van tropiese kus see vir 21st Century Uitdagings