Die Afrikaanse Taalmonument moet as ’n beeldhouwerk eerder as ’n argitektoniese werk gesien word. Daar is wel elemente van die Brutalistiese styl in die struktuur teenwoordig en die gebruik van rou beton is wêreldwyd ’n algemene kenmerk van monumente uit die laaste helfte van die 20ste eeu.
Die argitek van die monument, Jan van Wijk, is in 2005 oorlede. Van al die projekte wat Jan in sy lewe aangepak het, het sy magnum opus, die Taalmonument, die naaste aan sy hart gelê. Dit is dan ook gepas dat sy as hier in ’n granietrots ingemessel is – in dieselfde rots waarby hy en sy vrou op ’n dag in 1964 vertoef het toe hulle, ter voorbereiding vir sy ontwerp, die berg verken het.
Gedurende sy loopbaan was Jan by meer as 870 projekte betrokke. Hy het verskeie toekennings ontvang, waaronder die Erepenning vir Argitektuur van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Ongeveer in die middel van die terrein waarop die monument geleë is, is ŉ klipkoppie wat uit groepe granietrotse bestaan. Hulle is almal klein weergawes van die Paarl-rots en die indruk word geskep dat die natuur dieselfde lyne en kurwes oor en oor op die berg herhaal.