Suid - Afrikaanse Weermag.
As 'n dominium binne die Britse keiserryk is Suid-Afrika outomaties by die Eerste Wêreldoorlog betrek. Nadat die UVM 'n gewapende opstand binne die Unie in 1914 onderdruk het, het dit in 1915 Duits Suidwes-Afrika binnegeval en beset. 'n Klein vlieënierskorps is gestig om die landmagte by te staan.
Daarna het die UVM vrywillige ekspedisionêre magte aan die Britse regering voorsien, wat in Egipte (1916), Frankryk en België (1916-1918), Duits Oos-Afrika (1916-1918), en Palestina (1917-1918) ontplooi is. Seker die bekendste gebeurtenisse was die Slag van Delvillebos in 1916 en die sinking van die troepskip Mendi in 1917. Behalwe blankes is Kleurling en Swart soldate ook vir oorlogdiens gewerf.
Daar was ook 'n Suid-Afrikaanse eskader in die Britse lugmag, en RNVR-lede het in die Britse vloot gedien. Die ekspedisionêre magte is in 1919 ontbind.
Ná die oorlog het die verdedigingsminister kol Hendrik Mentz die UVM herorganiseer o.a. deur die Suid-Afrikaanse Lugmag (SALM) te stig (1920), die pligte van die Britse garnisoen oor te neem (1921), die hele UVM onder bevel van VHK en die Hoof van die Generale Staf te plaas (1922), en die Suid-Afrikaanse Seediens (SASD) te stig (1922). Ook in 1922 is die UVM ontplooi om die Suid-Afrikaanse Polisie te help om 'n gewapende opstand op die Witwatersrand te onderdruk.
Ongelukkig, moet sy opvolger, kol Frederic Creswell, as gevolg van finansiële besnoeiings en die algemene ekonomiese probleme in die land die UVM afskaal, tot die punt waar dit amper opgehou het om te funksioneer.
Aangesien Suid-Afrika in 1931 onafhanklik geword het het hy self besluit om tot die Geallieërde kant in die Tweede Wêreldoorlog toe te tree. Genl Smuts was weer verdedigingsminister sowel as eerste minister. Hy het die land- en lugmagte uitgebrei, die SASD met die Verdedigingsmag ter See vervang (1939), blanke vrouens sowel as Kleurling-, Indiër- en Swartmans vir nie-gevegsdienste gewerf, en 'n vrywilligermag geskep vir aktiewe diens buite die Unie.
Die Suid-Afrikaanse magte het aan verskeie veldtogte deelgeneem, o.a. dié in Oos-Afrika (1940-1941), Noord-Afrika (1941-1943), die Middellandse See (1941-1945), Madagaskar (1942), Sicilië en Italië (1943-1945), en suid-oos Europa (1943-1945). Weereens het RNVR-lede in die Britse vloot diens verrig. In 1942 is die RNVR by die Verdedigingsmag ter See ingelyf en die organisasie se naam is na "Suid-Afrikaanse Seemag" verander.
Ná die oorlog het Smuts die UVM weer afgeskaal, maar hy het die vroue- en nie-blanke takke behou. In 1948-1949 het die lugmag aan die Berlynse lugbrugoperasie deelgeneem. 'n Lugmageskader het ook aan die Koreaanse Oorlog (1950-1953) deelgeneem.
Adv Frans Erasmus, wat Smuts in 1948 as verdedigingsminister opgevolg het, het drastiese veranderinge aan die UVM aangebring. Sommige van hulle was ideologies van aard, soos die afdanking van Engelssprekende senior offisiere, die vervanging van Britse range, kentekens, en medaljes, die skepping van 'n eie Suid-Afrikaanse militêre kultuur, en die ontbinding van die nie-blanke-eenhede. Hy het ook klem op die Afrikanertradisie gelê deur die kommando's wat na die oorlog opgeskort is weer op die been te bring.
Ander was organisatories. In 1951 het hy die UVM in vier komponente verdeel, elk met sy eie stafhoof, bevelsstruktuur, en organisasie, nl die Suid-Afrikaanse Leër, die SALM, die Suid-Afrikaanse Vloot (SAV), en die Suid-Afrikaanse Marinierskorps. Laasgenoemde is in 1955 ontbind.
Erasmus het ook 'n Militêre Gimnasium en 'n Militêre Akademie gestig. Om 'n gereelde mannekragvloei te kry het hy in 1952 die vrywilligerstelsel afgeskaf en daarna skoolverlaters vir basiese opleiding en diens in die Burgermag geloot.
Gedurende die 1950's het Erasmus nuwe tenks, vliegtuie, oorlogsskepe, en ander krygstuig gekoop, en die klein krygstuigbedryf wat al voor die oorlog geskep is begin uitbrei.
As gevolg van die internasionale isolasie wat ná republiekwording in 1961 gevolg het, asook die politieke onluste wat destyds binnelands geheers het, het Erasmus se opvolger, Jim Fouché, die SAW verder uitgebrei, en die getal lotelinge vermeerder om 'n voltydse mag te skep wat spoedig ontplooi kon word om die polisie te help om wet en orde te handhaaf. Hy het ook die plaaslike vervaardiging van krygsbehoeftes uitgebrei. Ongeag die destyds heersende apartheidsbeleid het Fouché ook Kleurlingvrywilligers vir nie-gevegsdienste weer begin gewerf.
In 1965 is 'n Opperbevel, bestaande uit die Kommandant-Generaal en ander top opperoffisiere daargestel om die SAW te bestuur.
P.W. Botha, wat in 1966 Minister van Verdediging geword het, het die proses verder geneem. In 1968 het hy die diensplig lotingstelsel met verpligte nasionale diensplig vervang, die SAW ontplooi ter ondersteuning van polisieoperasies teen die People's Liberation Army of Namibia (PLAN) in Suidwes-Afrika, en die leër, lugmag en vloot se mediese takke saamgesnoer om 'n afsonderlike Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens te vorm. Hy het ook die krygstuigbedryf herorganiseer en omvorm tot 'n groot korporasie: Krygkor.
PLAN se veldtog om Suid-Afrika se omstrede beheer oor Suidwes-Afrika te beëindig het in die vroeë 1970's verskerp, en daar is toe besluit dat die SAW beheer van die teeninsurgensie operasies moet oorneem.
Bo en behalwe die roetine beskerming van die noordelike grensgebiede van Suidwes-Afrika teen PLAN-insurgensie, is die SAW ook oorgrens ontplooi. Die eerste van hierdie buitelandse veldtogte was 'n inmenging in die onafhanklikheidsoorlog in Angola (1975-1976). Vanaf 1977 het die SAW dosyne kleiner operasies teen PLAN-basisse in Angola en Zambië uitgevoer. Die laaste groot buitelandse veldtog was weer in Angola (1987-1988).
Die oorlog in Suidwes-Afrika het in 1989 geëindig, en in 1990 het die Suid-Afrikaanse regering begin om met die ANC en ander bevrydingsorganisasies te onderhandel om 'n politieke beskikking vir Suid-Afrika te bereik.