Bloedvreemd se skryf was sterk gekoppel aan die oorkoming van my eie vrese. Ek was dankbaar dat dit so goed ontvang is deur die publiek. Eers lank ná die publikasie het ek besef: Ek is vry. Ek is nie meer my storie nie en ek het vertroue ontwikkel om te skryf.
Baie mense loop met geheime en dit kan dalk verligting bring as hulle sien hulle is nie alleen nie. As die boek tot ander se groei bydra, is ek gelukkig.
Die probleem is ’n mens doen jouself die meeste skade deur in daardie state of mind te bly. Dis asof jy rede soek om daardie emosie te ervaar.
Die voortdurende afskeiding van adrenalien het ’n geweldig negatiewe uitwerking op ’n mens. Adrenalien vra vir ’n uitlaatklep – dis soos water wat opdam en op ’n dag bars dit oor damwalle en stroom deur alles.
’n Mens is so siek soos die geheim wat jy dra. Kan ’n mens ’n geheim namens iemand dra? Wie se siekte is dit dan?
Die rede is omdat ’n mens al jou energie gebruik om die geheim te onderdruk. Ek sien dikwels die verligting wat mense ervaar as die storie net eers uit hul sisteem is. Ek luister na baie mense se geheime. Dit het net ’n uitwerking wanneer my gedagtes aanhou daarom wentel.
Ek skryf op my beste wanneer dit doodstil is en niemand by die huis is nie. Wanneer niemand my nodig het nie, want ek voel te maklik skuldig as ek nie dáár is nie.
Maar ek besef te goed, ek móét skryf. Skryf hou my gefokus en laat nie veel tyd toe vir onnodige drama nie. Skryf maak van my ’n beter mens.
Jy bring gebeure in verband met jou eie menswees en groei. Sou dit vir jou werk met die skryf van fiksie?