Markus 6:14-29 – Dissipelskap vra altyd 'n prys » Somerstrand Gemeente
Markus 6:14-29 – Dissipelskap vra altyd 'n prys
Bostaande is net 'n uittreksel uit die inleiding van die preek.  Hier volg die volle Liturgie.
Lied 176 Halleluja, U is Koning (x2) – sit
Seëngroet en Votum
Lied 100 Juig almal tot Gods lof en eer – staan
Lied 205 Bring lof aan die Vader, verheerlik die Seun – staan
Lied 186 Ons kom loof U as ons Vader – sit
Die evangelie van Markus is waarskynlik geskrywe deur Johannes Markus, nefie van Barnabas, seun van Maria, die vrou in wie se huis die kerk van Jerusalem baie keer vergader het. Markus, 'n latere metgesel van Petrus, vertel die verhaal van Jesus van sy doop tot sy opstanding. Twee derdes van die boek gaan oor Jesus se bediening in Galilea en die laaste derde van sy boek oor Jesus se finale week in Jerusalem.
Ons Skrifgedeelte val in die tweede deel van Markus (3:7-8:21) waar die impak van Jesus se bediening van gesprek en genesing op drie belangrike groepe beskryf word:
die skares wat steeds verwonderd staan oor wat Jesus alles doen en sê;
die dissipels wat al dieper in die geheim van Jesus ingelei word, en self ook in hierdie bediening gebruik begin word, maar stadig van begrip is;
'n Mens moet eintlik van vers 7 af lees, waar die dissipels uitgestuur word om deel van Jesus se bediening te word. Dit beteken dat die verskillende menings waarvan ons gaan lees, iets sê van die dissipels se kontak met wat die mense oor Jesus gesê het. En die ontstellende verhaal van Herodes en Johannes die Doper onderstreep die feit dat dissipelskap altyd 'n prys kos.
Miskien ken julle die verhaal van die West Memphis Three. Dit is die verhaal van drie tieners wat in 1994 aangekla en gevonnis is in West Memphis, Arkansas, vir die moord op drie jong 8 jarige seuns. Damien Echols is ter dood veroordeel, Jessie Misskelley en Jason Baldwin is lewenslank tronk toe gestuur. Daar is 'n hele paar dokumentêre daaroor gemaak. Ek het een daarvan onlangs gekyk.
Van die begin af was daar kontroversie oor die saak teen hulle. Die kontroversie het ook baie aandag getrek. Vermaaklikheidsterre met hulle geld, en forensiese kundiges en ander regslui met hulle kundigheid het betrokke geraak.
Maar met elke nuwe stukkie inligting wat na vore gebring is oor die saak wat die oorspronklike skuldigbevinding in twyfel getrek het, het die oorspronklike hof geweier om enige nuwe inligting te heroorweeg. Hulle beroep was op 'n tegniese interpretasie van die wet, wat uiteindelik verkeerd geblyk het.
Die nuwe getuienis het ingesluit:
dat die saak duidelik byna uitsluitlik op omstandigheidsgetuienis berus het,
dat daar mettertyd bewys is hoe swak die polisiewerk gedoen is,
dat die getuienis van verskeie eksperte vir die staat later as totaal onvanpas en verkeerd bewys is,
dat daar met latere DNA toetse duidelik gewys is dat die drie nie op die misdaadtoneel was nie en gevolglik onskuldig moet wees,
dit ook duidelik geword het dat die jurie ernstig bevooroordeeld was, met die leier van die jurie wat voor die saak begin het al van oordeel was dat die drie skuldig is, soos latere getuienis uitgewys het,
en dat selfs 2 van die ouerpare wie se kinders doodgemaak is, mettertyd die tieners se onskuld erken het op grond van die nuwe getuienis (die een man wou dit nie doen nie, maar uit die verloop van die verhaal blyk dit dat die man eintlik self as 'n verdagte hanteer kon word).
Maar steeds wou die hof nie bes gee nie. Die moontlikheid van onskuld het vir hulle nie so swaar geweeg as hulle beperkende interpretasie van die wet nie – geen nuwe getuienis mag ondersoek word nie.
Vir meer as 18 lang jare het die drie onskuldige tieners in die tronk gebly, totdat die Supreme Court van Arkansas in 2010 eintlik nie anders kon as om die laer hof se interpretasie van die wet ter syde te stel nie – gegewe die openbare belang van die saak – en 'n ooreenkoms met die drie veroordeeldes vir vrylating aan te gaan.
Maar selfs in daardie omkering, het die hoër hof steeds geweier om regtig te erken dat die vorige hof 'n fout begaan het. Hulle het gekies om die drie vry te laat as hulle twee dinge doen: 1) skuldig pleit, en 2) onskuldig pleit – 'n sogenaamde "Alford pleit", 'n baie obskure reëling, wat eintlik 'n volledige paradoksale kontradiksie is. En die drie onskuldiges het gekies om dié pleit te doen, omdat een van hulle die hele tyd met die swaard oor sy hoof geleef het van die doodstraf wat voltrek kan word, en die saak nog baie jare vorentoe uitgerek kan word.
Die staat het na die tyd erken dat hulle die ooreenkoms gemaak het, onder andere om die staat te vrywaar van siviele eise wat die drie met reg teen hulle sou kon instel.
Vry, maar skuldig onskuldig, of onskuldig skuldig.
Nou, ek is nie 'n regskenner nie, maar mensig!
Dit lyk vir my darem te veel na die triomf van mag, wat selfs as dit verkeerd is, reg is.
Maar voor ons die regstelsel te veel veroordeel. Dit is nie net in die regswêreld wat sulke dinge voorkom nie, dit is ook in die politiek so, in die ekonomie, selfs ook in die kerk – en ek gaan nie voorbeelde noem nie, anders raak dié diens te morbied.
Die triomf van mag oor onskuldiges. Dit is oënskynlik wat ook hier in ons teksgedeelte gebeur.
Ons moet erken Johannes die Doper en ook later Jesus self, delf op 'n menslike vlak die onderspit teen die owerhede van die dag. Johannes aan die hand van Herodes, Jesus aan die hand van die Romeinse owerhede, Pilates, en die Joodse leiers. Mag triomfeer oor onskuld.
God se werk trek publieke aandag
Natuurlik maak ons publieke getuienis die wêreld daarom dikwels warm vir ons. Daarom het Jesus gesê ons moet ons kruis opneem en hom volg. Dissipelskap vra altyd 'n prys.
En ons as gemeente kan gerus in die komende kwartaal nadink oor wat ons publieke verantwoordelikheid en ons getuienis in 'n tyd soos hierdie behels. In terme van die onderwys, gesondheid, werkskepping, armoede, die metropool, noem maar op.
Jesus bly die inhoud van ons getuienis
Natuurlik het Christene nie carte blanche oor die wyse waarop hulle hul getuienis lewer nie. Jesus die Gekruisigde is die inhoud van ons getuienis. Christus se diensbaarheid en nederigheid is ons styl. Te veel Christene is wysneuse wat na niemand luister nie en bloot voortdonder en hul persoonlike voorkeure in ander se kele afdruk. Te veel Christene maak partypolitieke lojaliteite hul getuienisvoorkeur.
Dit is iets wat die Arkansas regstelsel ook sal moet leer. Ten spyte van die status van die drie tieners – al drie kom uit haglike omstandighede en twee van hulle het voorheen met die gereg gebots, dus nie noodwendig voorbeeldige mense nie – moet die weerloosheid van tieners (een van hulle het 'n IK van 72 en is aan 'n onmenslike marteling van 'n ondervraging onderwerp waar hy uiteindelik net gesê het wat die polisieman vir hom voorgesê het, wat 'n skulderkenning onder dwang ingesluit het) nie gebruik word om 'n vooropgestelde perspektief te bevestig, uiteindelik om jou eie beeld en standpunte te verdedig nie.
Ons getuig nie om die magte en ampsbekleërs ten gronde te rig, te vernietig of te oorwin nie. Ons getuig om te reinig, te heilig en te verlos. Dit is ten diepste wat Gereformeerdheid ook beteken – die heiliging van die lewe. Ons is sout en suurdeeg wat bederf keer en die wêreld vernuwe. Ons doen dit vanuit 'n posisie van nederige onmag en diens. Ons doen dit terwyl ons luister en insig ontwikkel in die komplekse besluite wat maghebbers moet neem, en beide hulle voorbidders en hulle gewetens word.
Tragedie of Triomf?
Dis 'n tragiese verhaal wat in ons teksgedeelte afspeel, meer tragies as die verhaal van die West Memphis 3. Die wegwyser na die Messias, Johannes die Doper, kom tragies en voortydig aan sy einde. Hoe anders sou mens nie wou hê Johannes se lewe moes eindig nie!