Mummies is unieke bronne van inligting oor die verlede. Die studie van mummies gee ons insig in die lewens van mense uit vervloë dae en van vele kulture. Mummies bekoor vandag nog omdat hulle 'n visuele metafoor vir die droom van 'n ewige lewe is (Rosendahl 2010:11).
'n Mummie1 is die bewaarde dooie liggaam van 'n mens of dier - insluitende vel, hare en vlees - ongeag of dit deur natuurlike prosesse of deur kunsmatige metodes geskep is.2 Die bekendste mummies is natuurlik dié van die antieke Egiptenare, maar mummies word regoor die wêreld gevind, in Europa, Suid-Amerika en selfs Australië. Mummifikasie is die proses wat die transformasie van 'n dooie liggaam tot 'n mummie beskryf. Onderskeid word tussen natuurlike mummifikasie en kunsmatige of eerder opsetlike mummifikasie getref.3 In die studie van die begrafnisgebruike van ou samelewings is beide die tegniese en godsdienstige aspekte van mummifikasie belangrik. Vir Egiptoloë is mummifikasie byvoorbeeld nie net die metode om die sagte weefsel van die liggaam te bewaar nie, maar ook die breër betekenis van die rituele behandeling van die dooie persoon voor sy/haar uiteindelike begrafnis, wat balsemingsmateriale en linnewindsels insluit (Aufderheide 2003; Pommerening 2010; Rosendahl 2010).
Die ander kleiner bewoners van die menslike liggaam, naamlik endo- en ektoparasiete, het ook baie aandag in verskeie studies gekry.11 Die geskiedenis van parasitiese infeksies kan vir ons baie oor die lewensomstandighede van ons voorouers leer. Die vlakke van infeksies het stadig deur die eeue gestyg. Soos wat menslike samelewings se getalle vermeerder en nedersettings gegroei het, het oordraagbare siektes ook toegeneem. Parasiete soos lintwurms en lewerslakke bied baie inligting oor die lewensomstandighede, higiëne en bevolkingsdigtheid van die antieke mens asook inligting oor ander kommunale organismes (bv. rotte) wat lewensruimtes met mense gedeel het.12 Die oorgang van parasietsoorte tussen geografiese gebiede kan ook vir ons baie vertel oor die kontak tussen samelewings. 'n Goeie voorbeeld hiervan is die Europese kontak met Suid-Amerika, waar parasiete wat met menslike afval vereenselwig word, eers na die kolonialisering van die Nuwe Wêreld werklik posgevat het (Reinhard 2013). Die praatjie wat die verbeelding aangegryp en mens laat kopkrap het, het oor ons meer jeukerige passasiers gehandel, naamlik kopluise. Kopluise was volop in die verlede en groot getalle is op Suid-Amerikaanse mummies gevind wat van die Chinchorro- tot Inka-tydperk (5000 v.C.-1500 n.C.; Arriaza 2013) strek.13 Wat baie interessant was, was die afname in digthede van luise en eiers14 per haar soos wat kamme mettertyd verbeter het en ook meer vir persoonlike versorging gebruik is.
Paleoantropologie is 'n baie waardevolle vakgebied vir die bestudering van mummies (Aufderheide 2003). Navorsers in hierdie veld bestudeer die skelet om meer inligting te bekom oor die geslag, ouderdom, gesondheid en moontlike oorsake van die dood van 'n individu. 'n Baie belangrike nuwe bron van inligting in hierdie veld is die samestelling van 'n massiewe databasis genaamd Digitised Diseases (Wilson et al. 2013). Hierdie aanlynbron bevat prente van gedigitaliseerde beendere met patologiese toestande wat gebruik kan word om studiemateriaal met ander monsters te vergelyk. Radiografiese data is ook vir verskeie monsters beskikbaar.17
Die mummie se arms het verskeie tatoeëermerke bevat wat van kulturele belang was. Die liggaam van 'n geofferde tienermeisie is ook by die Dame van Cao se graf ontdek.20 Al hierdie artefakte en grafgoedere kan as aanduidings dat sy 'n baie hoë sosiale status in haar samelewing geniet het, beskou word; sy kon selfs 'n prinses of koningin gewees het.
Die gemiddelde kongresganger moes baie syfers, grafieke, ingewikkelde beelde en terme tydens die kongres trotseer. Die outeurs voel dat die sogenaamde harde wetenskappe oorheers het, terwyl die kulturele en historiese verhaal van die mummies nie werklik oorgedra is nie. 'n Mummie is tog meer as net 'n uitgedroogde liggaam wat op sigself uiters interessant is, maar die godsdiens, begrafnisrituele, simboliek, grafkuns en -goedere moet nie agterweë gelaat word nie. Day (2013) se aanbieding was byvoorbeeld die enigste wat onder andere oor die mummiemanie ('n aspek van die groter Egiptomanie) van 19de-eeuse Europa gehandel het (Day 2006). Sy het gepraat oor hoe hierdie obsessie deur vroeë Egiptoloë se fisionomiese studie van die gesigte van mummies beïnvloed is. In hierdie studies is farao's se gesigte gerekonstrueer en sekere afleidings is oor ras, klas en godsdiens gemaak. In die proses is Westerse waardes, lewensverhale en gesigte aan die antieke Egiptenare oorgedra om hulle meer menslik en bekend vir die 19de-eeuse Europeër te maak. Uiteindelik is die vraag of die moderne forensiese gesigsrekonstruksie van Egiptiese mummies nie op dieselfde gemeensaamheid met 'n vreemde kultuur neerkom nie (Day 2013).