Jy kan enige ouer vra na watter tyd in hul ouerskap verlang hulle die meeste in terugskouing, en die meerderheid sal sê daardie tyd toe jy jou spruite onder een kombers kon toegooi en elke oomblik van die dag geweet het waar hulle is, al het jy saans doodmoeg in die bed geval.
Soms speel jy en laat ’n kind hoog deur die lug swaai – “kyk, jy kan vlieg!” – en op die gesiggie is totale uitbundigheid en dalk ook so ’n tikkie angs, maar so leer hulle iets van vertroue en waagmoed.
’n Kind van drie moenie by ’n deur “uitgevlieg kom” tot teen ’n kosyn nie, gegooi deur die een aan wie sy haar lewe te wyte het – in dié geval nie te danke nie.
Jimmel Here, kyk hoe fyn was die kind, soos ’n broos voëltjie waarvan die vlerke nog moes uitgroei. Inderdaad ’n Poppie-kind, maar al wat ek in my geestesoog sien, is armpies wat gryp na niks terwyl sy deur die lug trek.
Miskien kan jy ook, soos ek, die keer of wat onthou toe jy te hard geraas het met ’n kind en die skrik in die oë en jy die nag rondrol uit skuld, uit skaamte en bid “God, vergewe my”.
Ek kan kwalik kyk na die foto’s van Louisa en Kobus Koekemoer want ek kry die walging nie afgesluk nie.
Ek weet nie heeltemal waarna ek op soek was nie: Sagtheid? Skuld? Vrees? Daar was niks te siene nie.