Aileen Palmer - Artikels - 2022
Aileen Palmer is gebore in Londen op 6 April 1915. Sy was die oudste dogter van skrywers, Vance Palmer en Nettie Palmer. Die Palmers het in Oktober daardie jaar terug in Australië aangekom. Aileen en haar suster Helen is tuisonderrig by hul ma in Dandenongs, naby Melbourne, en daarna in Caloundra, Queensland.
Palmer het Presbyterian Ladies 'College bygewoon en met eersteklas eerbewyse in Franse taal en letterkunde aan die Universiteit van Melbourne gegradueer. Sy studeer ook Duits, Spaans en Russies. In 1934 het sy by die Kommunistiese Party van Australië aangesluit.
Haar biograaf, Sylvia Martin, het daarop gewys: 'Polities bewus van kleins af, aangesien 'n voorgraadse Palmer betrokke was by die Melbourne University Labor Club en die linkse Victoriaanse Writers' League, waardeur sy gehelp het om die veldtog vir Egon te organiseer Kisch in 1934. Sy het in April daardie jaar by die Kommunistiese Party van Australië aangesluit. Sy het vroeg in 1935 saam met haar gesin na Engeland gereis, en het deelgeneem aan anti-fascistiese byeenkomste in Londen en het drie maande in Wene vertaal om die werk van die Duitse skrywer Helene te vertaal. Scheu-Riesz. "
Palmer het by haar ouers in 'n klein dorpie naby Barcelona gebly toe die Spaanse burgeroorlog in Julie 1936 uitbreek. Palmer verhuis na Londen en word lid van die Spaanse mediese hulpkomitee, 'n organisasie wat deur die Socialist Medical opgerig is. Vereniging en ander progressiewe groepe. Ander lede was Kenneth Sinclair-Loutit, Hugh O'Donnell, Lord Faringdon, Arthur Greenwood, Tom Mann, Ben Tillett, Harry Pollitt, Mary Redfern Davies en Isobel Brown.
Kort daarna is Kenneth Sinclair-Loutit aangestel as administrateur van die veldeenheid wat na Spanje gestuur sou word. Volgens Tom Buchanan, die skrywer van Brittanje en die Spaanse burgeroorlog (1997), "het hy 'n dreigement van onerflikheid van sy vader as vrywilliger verontagsaam." Palmer het saam met die eenheid gegaan as tolk. Haar biograaf, Sylvia Martin, het daarop gewys: "Aileen het een van die Internasionale Brigaders geword wat aan die voorpunt van die konflik gewerk het. Sy het vinnig Spaans en Italiaans bygedra tot haar vlotheid in Engels, Frans en Duits, en kon die dokters en ambulansbestuurders in verskeie tale, aangesien die veldhospitaal waaraan sy verbonde was, na die verskillende gevegsplekke na die gewondes verhuis het, soms honderde per dag. Sy het in haglike omstandighede en in voortdurende gevaar geleef, en sy het 'n vrolike uitkyk gehad in briewe aan haar familie . "
Haar biograaf, Sylvia Martin, het daarop gewys: "Aileen het een van die Internasionale Brigaders geword wat aan die voorpunt van die konflik gewerk het. Sy het in haglike omstandighede en in voortdurende gevaar gebly en 'n vrolike uitkyk behou in briewe aan haar familie."
Kenneth Sinclair-Loutit onthou later dat sy 'n noue verhouding met Thora Silverthorne ontwikkel het: "Sy (Aileen Palmer) het 'n skerp pligsbesef en het haar hele wese in haar werk gesit. Sy het geen spesiale vaardighede nie, maar sy sou haar hand na enigiets, gebruik enige vrye tyd om as sekretaresse en rekordhouer op te tree. In aksie het sy die register van opnames en ontslag gehou - of dit nou was deur ontruiming na die agterkant of deur exitus lethalis, deur die dood .... Was Aileen al 'n paar honderd jaar tevore gebore, sou sy 'n Franciskaan of 'n Karmeliet gewees het.As sy in 1936 na Spanje gekom het, kon haar roeping floreer en haar toewyding tot uitdrukking kom in die apostolaat van die werke, soos haar voorgangers dit sou genoem het. Sy was so oortuig dat sy lelik was dat sy haar vroulikheid gestraf het deur haar voorkoms te verwaarloos; Thora sou haar pla en besiel om haarself en haar voorkoms ten minste te versorg. Aileen, wie se enigste toegeeflikheid was in die aanhoudende sigaretrook, het 'n baie soet beskermendheid teenoor Thora en myself getoon. Sy was mal daaroor om Thora gelukkig te sien, en dit het haar verdraagsaam teenoor ons gemaak. "
Op 8 Desember 1936 skryf Aileen Palmer aan haar ouers oor haar werk as verpleegster: "Ons hospitaal is nie op 'n baie gevaarlike front nie - soos u waarskynlik weet, het die front van Aragon minder as enige verander sedert die begin van die oorlog. Tot dusver Daar was egter geen stap om ons na Madrid te stuur nie, alhoewel ons administrateur aangebied het dat ons moet gaan as ons wil, aangesien ons die beste hospitaal naby die voorste linie is, 'n sekere reputasie in die sektor gevestig het en die eerste is goeie stasie waarheen sake wat dringende operasie vereis, gebring kan word. Uitslag is natuurlik baie krampagtig - byvoorbeeld, twee nagte aaneen, nadat klei van ledigheid, eerder vrugteloos, met ons eie interne aangeleenthede beset is, het u gevalle wat laporotomie vereis - operasies op die ingewande - na middernag ingebring, en die hoofchirurg, teaterverpleegster, narkotiseur (wat ook die administrateur is) en miskien nog een of twee ander, soos ek, wat rondhang om tee te maak en te help om skoon te werk ter drie of vier. Dan nog 'n dag wanneer daar geen gewondes opdaag nie, en mense twis weens gebrek aan beroep, en omdat hulle nie die vorm van mekaar se ore hou nie. "
Palmer het vir 'n ruk teruggekeer na Barcelona: 'Jy besef nie hoe die plek jou onderkry het totdat jy wegkom na 'n plek soos Barcelona nie. lig. Barcelona lyk almal baie skoon en nuut geverf - nie gejaagd nie, soos voor ons vertrek, of bedompig bedank het, soos toe ons hier was, maar net bestendige wintersonnetjie en helder kleure. Taxi's is terug op straat - netjies, doeltreffend - lyk, swart en rooi, bestuur deur die CNT - en die bestuurder dring nougeset daarop aan dat u wag vir die verandering van die geld as u u tarief betaal. "
Palmer werk nou saam met Kenneth Sinclair Loutit totdat die Internasionale Brigades aan die einde van 1938 teruggetrek is. Palmer keer terug na Londen en in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog het sy as ambulansbestuurder gewerk. Later was sy werksaam by Australia House.
In 1945 verhuis Palmer terug na Australië. Sy het 'n reputasie opgebou vir sterk drank, en op drie-en-dertigjarige ouderdom het sy 'n geestelike ineenstorting opgedoen en die volgende tien jaar in geestesinstellings, rehabilitasieklinieke en die gesinshuis in Melbourne deurgebring. Sy bly 'n toegewyde politieke aktivis en reis op vredesmissies na Viëtnam en China.
Palmer bly lid van die Kommunistiese Party van Australië en verskaf vertalings van die werk van Ho Chi Minh en To Huu. Sy publiseer ook artikels en gedigte in tydskrifte en 'n bundel van haar eie poësie, Wêreld sonder vreemdelinge? verskyn in 1964.
Sylvia Martin het aangevoer: "Palmer se vriendskappe met ouer skrywers uit haar ouerkring, veral Katharine Susannah Prichard en Flora Eldershaw, was belangrike invloede op haar skryfwerk en politiek. Sterk, met kort donker hare en 'n sterk Palmer -profiel, het sy nooit getrou nie; die lesbiese historikus, Sally Newman, het 'n outobiografiese roman ontleed wat geskryf is terwyl Palmer 'n adolessent was en haar latere dagboeke, en tot die gevolgtrekking gekom dat haar seksuele oriëntasie waarskynlik lesbies was. "
Aileen Palmer is op 21 Desember 1988 in 'n psigiatriese inrigting oorlede in Ballarat, Victoria, oorlede.
Daar was ook die kommuniste, numeries nie 'n belangrike element nie, waarvan sommige inspirerend was en hier dink ek aan Aileen Palmer. Aileen was die kind van Nettie (Janet Higgens) en Vance Palmer van die Melbourne Independant Theatre, wat hulle albei in die Australiese literêre panteon geplaas het. Sy het 'n skerp pligsbesef en het haar hele wese in haar werk gesit. In aksie het sy die register van opnames en ontslag gehou - of dit nou was deur ontruiming na agter of deur exitus lethalis, deur die dood.
Aileen word dus die bewaarder van die effectuos de los muertes daardie patetiese bondeltjies kosbare voorwerpe wat alles oorgebly het van die materiële en emosionele bestaan ​​van 'n eens lewendige lewendige man. As daar 'n spoor van sy oorsprong was, het Aileen 'n brief aan sy familie geskryf, maar meestal was daar 'n naam sonder 'n adres, 'n sigaretaansteker en 'n paar foto's, alles toegedraai in 'n sakdoek of in 'n sak saam met 'n mes. Die gedagte aan hierdie arme skatte wat op die rak agter Aileen se lessenaar opgehoop is, pluk nog steeds in my hart, net soos die mes wat op my lessenaar lê wat sy vir my uit die hartseer en beskeie winkel gegee het. Uit dieselfde bron het ons ook ontslae geraak van die ontslape ongevalle wat andersins ons hospitaal sou verlaat het met niks wat hulle hul eie sou kon noem nie. Aileen was inderdaad van die heiliges - maar daar was niks transendentaal in haar grimering nie; sy was 'n marxis, maar nie 'n partytjie -fanatikus nie. Prediking interesseer haar nie, aksie wel. Deur in 1936 na Spanje te kom, kon haar roeping floreer en haar toewyding tot uiting kom in die 'apostolaat van werke', soos haar voorgangers dit sou genoem het. Sy was mal daaroor om Thora gelukkig te sien, en dit het haar verdraagsaam teenoor ons gemaak.
Almal hou van en bewonder Aileen Palmer, 'n Australiër, vir haar vriendelikheid, toewyding en harde werk. Almal het haar vertrou, alhoewel sy 'n selferkende partylid was. 'N Ander selferkende partylid was Thora Silverthorne, 'n hoogs bekwame chirurgiese teatersuster. Ten spyte van 'n harde streep, was sy vriendelik en amusant. Ek het ook gehou van Ruth Prothero, 'n sjarmante, migrerende dokter uit Wene. Ek het vlot Duits gepraat en sy het my aan 'n paar van haar Switserse en Duitse vriende voorgestel. Margot Miller, nog 'n Australiër, was 'n joernalis en partylid. Sy was 'n robuuste, doeltreffende harde werker en het later 'n bekende skrywer van speurverhale geword. Ek het haar geselskap geniet. 'N Vyfde vroulike lid van die oorspronklike party wat ek nooit leer ken het nie. Sy was 'n volledige alleenloper en het gou van ons geskei.
Aan die begin was Barcelona ... voor die oorlog uitbars, toe die bose rykes in die skaduryke kafees sit en uitkyk. Toe was ek ook 'n toeris, 'n buitestaander, wat in kafees gesit het en die rivier kyk wat nooit ophou vloei en by my verbyloop nie: die Ramblas, wervelende snelweg wat uit 'n ou rivier gegroei het, soos al die versonke paaie wat van die Catalaanse heuwels af kronkel na die see ...
Toe die storm. Eers was dit net 'n wolk wat op die verste horison van Madrid verdik het. Maandag: 'Calvo Sotclo is dood', kondig Frieda aan toe sy vroegmiddag by die gewone groep by die fonda aansluit.
'Viva,' het die student gesê. 'Daar is 'n fascis uit die pad.' Frieda draai hom om.
"Nee, dwaas, sien jy nie wat dit beteken nie - dit is waarvoor die fasciste al die tyd gedryf het. Hulle hele provokasiebeleid is daartoe gerig. Nou het hulle 'n slagspreuk, 'n saamtrek:" Die Reds het Sotelo vermoor. "
Die dae het verbygegaan, swaar van voorgee. Arthur het na middernag lang nagte op straat deurgebring, terwyl groepe werkers gewag het dat wapens uitgedeel word as die fasciste sou opstaan. Elke dag, per trein na Barcelona, ​​het u versterkings van burgerwagte gesien wat die stad instroom: vir watter kant?
Uiteindelik is ek op Barcelona se verlof na meer as drie maande in die hospitaal, en dit begin by my terugkom dat daar 'n wêreld voor Granen was.
Ons hospitaal is nie op 'n baie gevaarlike front nie - soos u waarskynlik weet, het die front van Aragon minder as enige verander sedert die begin van die oorlog. Dan weer 'n dag wanneer daar geen gewondes opdaag nie, en mense twis weens gebrek aan beroep, en omdat hulle nie van die vorm van mekaar se ore hou nie.
U besef nie hoe die plek u in die steek gelaat het totdat u wegkom na 'n plek soos Barcelona nie. Taxi's is terug op straat - netjies, doeltreffend, swart en rooi, bestuur deur die CNT - en die bestuurder dring nougeset daarop aan dat u wag op die verandering van die geld as u u tarief betaal.
Nee, ons Colmenar is nie gebombardeer nie - dit was Colmenar Viago - daar is baie dorpe in Spanje met dieselfde naam. Ek weet byvoorbeeld van 3 of 4 Villanuevas. Ja, baie klein dorpies is vroeg hierdie maand gebombardeer, maar dit was nie 'frontlinie' -dorpe of plekke waar ons soldate gehad het of enigiets anders van militêre belang nie. In Tarancon het die fasciste, nadat hulle die stad gebombardeer het, neergesak en die strate met 'n masjien geskiet. Baie vroue en kinders is dood. Net die gewone fascistiese taktiek van vernietiging om die burgerlike bevolking te terroriseer ...
Bomme maak my nooit bekommerd nie - ek sal baie ongelukkig moet wees om getref te word, maar ek verstaan ​​baie hoe angstig jy voel as jy nie weet wat gebeur nie.
Die enigste angstige tyd wat ek gehad het, was op die Brunete -front, waar die fasciste die pad van voor af byna voortdurend vanuit vliegtuie gebombardeer en bewerk het. Dr Langer en 'n paar van my ander vriende moes elke dag die voorkant besoek. Die ambulansbestuurders het 'n baie uitputtende tyd gehad ...
Ek lewe in die hoop om u pakkie koek en poeding, ens. Te kry. Ek word volgende maand 29, ek sal aan Valencia skryf en daaroor navraag doen.
Ek werk nou in 'n kliniek by 'n Kanadese dokter.
Die weer is nou redelik koud - mis soms, baie keer ryp en die dun ys duur die hele dag. Ons het verlede week sneeu geval, dit is die enigste keer dat ek dit gesien het en almal lag vir my opgewondenheid.
23 Februarie: Ons het vandag 'n paar skrikwekkende gevalle gehad, net die oorblyfsels van eens gesonde mans. My God! hoe dapper hulle is. Elke dag word ons gebombardeer, maar ek is te moeg om om te gee wat gebeur. Ek is in beheer van die teater en soms is daar tot tien dokters. Dit is regtig te veel. Hulle is natuurlik baie goed vir ons en vertel my ewig wat 'n uitstekende teatersuster ek is, ens. Hulle is regtig geliefdes, maar ek is te moeg vir komplimente. Ons twee hoofde, dokters L. en D., is baie bekommerd oor die hoeveelheid werk wat ons het, maar dit lyk onmoontlik om 'n ander suster te kry wat die teater ken. Goddank dat ek Mac het. (Mei MacFarlane).
25 Februarie: Ek het nog nooit in my lewe so moeg, ellendig en ongelukkig gevoel nie. Ek sal dankbaar wees om vasgevang te word deur een van die masjiengewere wat in die lug rondspeel. Dit lyk asof ons sonder pouse in 'n bloedstroom ronddwaal. Almal oor my ontvang pos, en nog steeds geen vir my nie. Ek het moed opgee vir briewe.
27 Februarie: Ek het pas drie ure lank geslaap, maar toe ek wakker word, kon ek nie praat nie, my stem het heeltemal verdwyn. Ek kyk in my spieëltjie en is geskok. My gesig is grys en gerimpel. Hel! Ek is lelik.
29 Februarie: Vandag kom daar twee mans in wat ek ken. Die seuntjie wat ek in 'n klein dorpie naby die voorkant ontmoet het. 'N Lang, aantreklike seuntjie van ongeveer 21 jaar, die soort waarop 'n ma trots sou wees. Een van sy bene is dadelik afgeblaas en die ander so beseer dat dr D. dit moes verwyder. Ek slaag gewoonlik daarin om my gevoelens heeltemal weg te steek wat my werk betref, maar by hierdie geleentheid kon ek ure lank gehuil het. Ons het hom natuurlik 'n transfusie gegee en alles in ons vermoë gedoen om hom te red, maar toe ek 'n minuut gelede na die saal bel om te sien hoe dit met hom gaan, was hy reeds dood en weggeneem. Oorlede van skok. Dr D. het ook 'n wonderlike operasie gedoen. Toe later vanmiddag bel 'n ander Engelsman wat ek geken het, 'n kommandant, 'n lang man met 'n mooi voorkoms van ongeveer 35, oorkant die teater (ek was by 'n ander tafel) en ek herken hom dadelik. Wat 'n verandering. Die laaste keer dat ek hom sien, stap hy met 'n glimlag na my toe, 'n gelukkige gesonde man, en vanmiddag lê hy daar gestroop van sy klere, gereed vir operasie, bedek met modder, sy gesig gevul met lyding, 'n groot wond in sy kant met sy ingewande wat daarvan val. Hy het gesterf onder die narkose ... en so gaan dit voort, dag na dag, hierdie aaklige slagting. Ons genees hul wonde en terug gaan hulle na voor om in stukke geskiet te word. Is dit nie angstig nie? Hoe haat ek oorlog, haat dit soos 'n hel. Ek voel vanaand dat ek nooit weer kan glimlag nie.
Saterdag 27 Maart 1937: Reis derde klas na Barcelona. Trein vol mense, meestal kleinboere. Reis was baie makliker as in Engeland, aangesien almal daarop aangedring het om ons met ons bagasie te help. Die gewone Spaanse gewoonte om jou te vra om hul kos te deel. Groot vreugde van die koets toe ons die wyn oor ons self ontstel om uit die bota [velsuipbottel] te drink ... In net meer as twee uur in Barcelona aangekom. Het 'n taxi geneem, wat my verbaas het, aangesien ek nie besef het dat hulle hardloop nie. Die taxi's is almal rooi en swart geverf met die voorletters CNT (die anargistiese vakbond). Geen wenke nie - almal baie beleefd en doeltreffend.
Kennisgewings op die buitedeure in ons blok het gesê: 'Hierdie onderneming is onder die beheer van die werkers', gevolg deur die voorletters CNT en UGT (anargistiese en sosialistiese vakbonde) ... Die enigste teken van abnormaliteit - donker strate in die nag. Kafees vol mense - trams wat normaalweg ry - busse en taxi's - bioskope oop.
Saterdag 3 April: O'Donnell het my ook meegedeel dat die situasie in Barcelona kiekelagtig was. Dit het my eie indruk bevestig. Sedert Donderdag het ek 'n temperatuurverandering opgemerk. (Rica het vir my gesê dat die polisie die hele nag by die polisiekantoor instorm en die arms uit die kluise haal.) O'Donnell het gesê dat hy tot vyfuur die oggend gewapen was, in afwagting van 'n strooptog. Die anargistiese koerante het boonop die regering gewelddadig begin aanval en geëis dat die skokpolisie (Cuerpos Uriifornaados) ontbind word. Hulle het ook begin aandring dat die rewolusie nie uit die oog verloor moet word nie en plakkate het oral in die stad verskyn; "Die anargiste het 'n deel van hul ideologie opgeoffer deur die amp aan te neem. Wat doen die Marxiste? Dit is tyd dat hulle hul kant van die verdrag uitvoer deur sosialiseer." 'N Ander punt wat Anargistiese artikels gemaak het, was dat mobilisering nie te vinnig moes plaasvind nie. Ek is meegedeel dat een van die hoofoorsake van die krisisse was dat anargistiese leiers in die regering verordeninge met die ander lede van die kabinet onderteken het, maar dat die staatsamptenare geweier het om die bevele uit te voer. Dit is natuurlik verstaanbaar, aangesien die basis van die anargistiese teorie in stryd is met die regering van bo en die delegering van gesag. Die sosialiste was egter angstig om die oorlog te wen en besef dat die kleinboer en handelaar aangemoedig moet word en nie bang moet wees nie.
Die Britse regering het dieselfde houding as die Franse regering gehad, dat dit 'n burgeroorlog in Spanje was en dat hulle 'n beleid van nie-ingryping sou aanvaar. Die Arbeidersparty en die TUC was dieselfde houding as nie-ingryping. Ons het dus verstaan ​​dat daar 'n politieke stryd is. Die voorstel het gekom dat ons 'n verantwoordelike afvaardiging moet kry om in Augustus (1936) na Spanje te gaan, binne enkele weke nadat die oorlog begin het, om self te ondersoek of daar bewyse is van Hitler of Mussolini wat in enige vorm met wapens ingryp.Dit was my taak om die afvaardiging te kry. Daarom het ek Lord Hastings ingestem om te gaan, want name met name tel altyd, en twee parlementslede van die Arbeid, een was William Dobbie wat parlementslid was vir York, 'n spoorwegman, die ander was Seymour Cox, met 'n kiesafdeling in Midland. En die vierde was ek. En ek was baie stil daaroor ...
Uiteindelik kom ons by Port Bou, die grensstasie, en ons moet deur die tonnel, deur die Pireneë. Ek het dit geweet terwyl daar 'n onafhanklike was Presidensie in Katalonië, op die grenspos, was die anargiste op 'n manier 'n baie groot invloed en 'n negatiewe invloed ... Wel, hierdie anargiste het ons deurgelaat ... En hulle het ons twee motors en gewapende wagte aangebied om ons na Barcelona te neem omdat dit was as 't ware hul gebied.
Franco het die weermag, of die grootste deel daarvan, gekry, maar een voordeel wat die Spaanse regering gehad het, hoewel dit nie die middele gehad het om bevel te kry nie, was dat dit as die wettige regering van Spanje beheer oor die finansies van die land gehad het. Daar word verwag dat Franco binne 48 uur beheer oor Spanje gaan kry. Daarin het hy misluk. Toe beloof Duitsland en Italië om hom tot Desember alles te voorsien wat hy wil hê. Byna die volgende dag het Frankryk en Brittanje na vore gekom met die verklaring van nie-ingryping. Deur hierdie verklaring sny hulle deur en maak die enigste voordeel wat die Spaanse regering het, naamlik dat hulle beheer oor die nasionale finansies het, en daarom die mag en die volkereg het om wapens te koop. Die nie-intervensiekomitee het die een voordeel geneutraliseer. Daarom sê ek dat hierdie land generaal Franco te hulp gekom het.
Stille getuie? : Aileen Palmer en die probleem van bewyse in die lesbiese geskiedenis
Hoe maak ons ​​sin vir privaat lewens en privaat papiere? hierdie artikel ondersoek sommige van die kwessies wat die skrywer gekonfronteer het toe hy begin nadink oor hoe om die persoonlike referate van Aileen Palmer te gebruik in die spesifieke konteks van die lsbiese geskiedskrywing. Die artikel bied sowel die lees van die veelvuldige lewensverhale van Aileen Palmer (1915-1988), dogter van een van die beroemdste literêre families in Australië, sowel as die lees van die outeur se rol as lesbiese historikus wat die aard van 'bewyse' in die herstel van lesbiese lewens. Palmer se argief, wat by die National Library of Australia in Canberra ingedien is, bring op produktiewe maniere baie van die belangrikste kwessies in die lesbiese geskiedenis na vore. In die lees van briewe, romans, konsepte, dagboeke en outobiografiese fiksie, terg die skrywer van hierdie artikel die drade van alternatiewe lewensverhale wat in die privaat-/openbare koerante van Aileen Palmer gesien kan word, wat dui op haar verborge geskiedenis, 'n geskiedenis wat sy nie kon nie gee tot totale stilte.
Ink in haar are: die onrustige lewe van Aileen Palmer
Aileen Palmer - digter, vertaler, politieke aktivis, avonturier - was die dogter van twee skrywers wat prominent was in die Australiese letterkunde in die eerste helfte van die twintigste eeu. Vance en Nettie Palmer was bekend as romanskrywers, digters, kritici en joernaliste, en Nettie vermoed dat hul oudste met 'ink in haar are' sou grootword.
Aileen het beslis die talente van haar ouers geërf, poësie gepubliseer, die werk van Ho Chi Minh vertaal en dit waarna sy verwys het as 'semi -fiktiewe stukke egosentriese skryfwerk' opgeteken. Sy het ook hul belangstelling in linkse politiek geabsorbeer en by die Kommunistiese Party by die universiteit aangesluit. Dit, tesame met haar dapperheid, het gelei tot deelname aan die Spaanse Burgeroorlog en die ambulansdiens in Londen tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die terugkeer na Australië was nie maklik nie, en Aileen het nooit weer suksesvol in die burgerlike lewe geïntegreer nie. In Ink in haar are Sylvia Martin skilder 'n eerlike en ontroerende portret waarin ons 'n talentvolle vrou sien wat stadig deur oorlog, familieverwagtinge en psigiatriese siektes en die soms wrede 'behandelings' wat in die twintigste eeu algemeen voorkom, laat val.
Prys vir Ink in haar are:
Martin se wetenskaplike teks word afgewissel met kursiewe uittreksels uit Aileen se poësie en dagboeke en nuwe konsepte. Hulle is lewendig en gewaagd, 'n kommerwekkende blik op die lewe van 'n vrou wat tydens die oorlogskrisisse 'n manier kon wees om haar onreëlmatige self te wees, maar nie in die naoorlogse Melbourne nie.
DRUSILLA MODJESKA, DIE SYDNEY -MORNING HERALD
Aileen Palmer is 'n fassinerende onderwerp en Martin is 'n elegante biograaf.
NATHAN HOBBY, WESTERLY TYDSKRIF
Ek het hierdie boek afgehandel met hartseer vir 'n lewe en talent wat nie besef is nie. Ek wou meer hê vir Aileen Palmer. 'N Biograaf kan nie beter doen nie.
Hierdie lewe van Aileen Palmer is 'n noukeurig nagevorsde en treffend geskrewe demonstrasie van die tragedie van verskil.
Een van die aantreklikhede van Martin se biografie is die literêre taktiek waarmee sy lesers se empatie aanwend sonder spesiale smekinge. Belangrik is dat Martin haar geleerdheid lig dra: die ontsaglike arbeid om deur die Aileen Palmer -papiere te sif, nou deel van die groot Palmer -argief.
LAURIE HERGENHAN, BRIEF AAN DIE REDAKTEUR, AUSTRALIESE BOEKOORSIG
'N Uitstekende en ontroerende biografie van Aileen Palmer.
INGEBORG VAN TEESELING, GESKIEDENIS AUSTRALIA
Palmer sterf in 1988 in 'n psigiatriese verpleeginrigting, 73 jaar oud. Daar was geen doodsberigte of huldeblyke nie. Die boek van Martin plaas dit op regte vir Aileen Palmer, sosialisties en 'gewete -digter'.
PHIL SHANNON, GROEN WEEKLIKS
Ink in haar are: The Troubled Life of Aileen Palmer. is 'n biografie wat deur elke Australiese feminis, elke Australiese gay persoon gelees moet word en 'n internasionale leserspubliek moet vind.
DEBORAH JORDAN, UITSKIRTS
'N Kenmerk en sterkte van die boek is die manier waarop Martin Aileen in staat stel om self te praat deur uittreksels en aanhalings uit die belangrike literêre korpus te gebruik, gepubliseer en ongepubliseer, wat Aileen agtergelaat het.
ROWAN CAHILL, ARBEIDSGESKIEDENIS
PUBLIKASIE DATUM: Maart 2016
OMGEWING: 350 bladsye
GROOTTE: C-formaat, 234 x 153 mm
KATEGORIE: Algemene nie-fiksie, Sylvia Martin,
Bewysliggaam: Aileen Palmer se tekstuele lewens.
Hoe maak ons ​​sin vir privaat lewens en privaat papiere? Dit is die vraag wat my konfronteer toe ek begin nadink oor hoe ek die persoonlike referate van Aileen Palmer  kan gebruik vir die doeleindes van lesbiese geskiedskrywing. Hulle ontlok op baie relevante maniere baie van die sentrale vrae wat relevant is vir die teoretisering en skryf van lesbiese geskiedenis, veral die teoretiese probleme wat voortspruit uit die definisievrae, of: hoe om vroue in verskillende historiese kontekste te beskryf in terme van lesbianisme.  Die historiografiese vrae wat na vore kom by die konseptualisering van lesbiese identiteit binne 'n historiese raamwerk, of wat in hierdie tydperk bekend staan ​​as die 'romantiese vriendskap/lesbianisme', is nou verwant aan die probleem van 'definisie'.  Laastens is daar die probleem van 'bewyse' en die vraag wat 'bewyse' op die gebied van seksualiteit is. In die volgende opstel bied ek 'n voorlesing van die veelvuldige lewensverhale van Aileen Palmer (1915-1988), dogter van een van Australië se vooraanstaande literêre families, en 'n voorlesing van my eie rol as lesbiese historikus wat die aard van 'bewyse' in die herstel van lesbiese lewens.
Aileen was die oudste dogter van die skrywers Vance en Nettie Palmer. Die papiere van die Palmer -ouers, ook by die National Library, is in die eerste helfte van die twintigste eeu in die eerste helfte van die twintigste eeu op groot skaal gebruik vir die heropbou van die Australiese literatuurgeskiedenis. Aileen self het eers onlangs onder die aandag van die akademiese gemeenskap gekom, hoofsaaklik vanweë haar betrokkenheid as tolk by 'n mobiele mediese eenheid tydens die Spaanse burgeroorlog.  Nadat sy daarna in Londen vir 'n ambulanse -eenheid gewerk het tydens die Blitz, keer sy onwillig terug na Australië na 'n afwesigheid van tien jaar in 1945 weens haar ma se siekte. Judith Keene se biografiese opstel 'Aileen Palmer's Coming of Age' is een van die min hedendaagse pogings om haar terug te skryf in die Australiese geskiedenis, terwyl baie mense gehoor het van haar ouers en haar suster Helen-'n gerespekteerde opvoeder en skrywer-min onthou Aileen. Ek glo dat hierdie verwaarlosing baie te doen het met Aileen Palmer se geskiedenis van institusionalisering wat begin het met haar 'senuwee -ineenstorting'  in 1948 (op 33 -jarige ouderdom) en onderbroke voortduur tot haar dood in 1988. Hierdie eerste 'ineenstorting' 'was effektief die einde van Palmer se werkslewe. Soos sy in 'n konsep van haar fiktiewe outobiografie, Pilgrim's Way, skryf nadat sy in 1945 na Australië teruggekeer het:
Ek het natuurlik nie stil gegaan nie. Dit lyk nie nodig om die werk waarin ek baie geïnteresseerd was, op te gee nie, en ek het self glad nie swak gesondheid gehad nie. 'die behandeling' was egter die einde van my briljante loopbaan as werkende meisie. Miskien hoef dit nie noodwendig (sic) die einde te wees nie, maar 'gee 'n hond 'n slegte naam en hang hom', is 'n gesegde met 'n sekere punt. 
Palmer beskryf hierdie ervarings in die dagboeke, briewe en konsepte van romans wat deel uitmaak van haar 'argief'.  Maar die meeste belangstelling vir my hier is die dagboek wat sy gehou het tydens 'n voorgraadse student aan die Universiteit van Melbourne gedurende 1932, wat 'n vorm van kode gebruik om lesbiese begeerte en die fisiese uitdrukking daarvan uit te druk en te verberg. Die dagboek bevat 'n verhaal van die ontwikkeling van verhoudings tussen 'n groep jong vroue wat die 'gepeupel' genoem word. Die mees interessante aspek van hierdie teks is die beskrywing van 'n seksuele/tekstuele gemeenskap van vroue wat saamgevoeg is deur gedeelde belangstellings in skryf, musiek, politiek en liefde van dieselfde geslag, wat dagboekskryf gebruik het as deel van 'n proses wat hulle 'versameling' noem : 'n proses van 'verleiding/induksie' in hierdie lesbiese subkultuur.
Waar pas die dagboek wat in 1932 geskryf is, in Palmer se tekstuele 'lewens' in? En waar pas ek in hierdie proses in as 'n feministiese historikus wat probeer om 'sin te maak' van hierdie dokument, die argief en haar lewe, en wat aktief betrokke is by die konstruksie van my eie narratiewe rondom my voorlesings van die 'argief en die indrukke daarvan'? ?  My eie beleggings as 'n lesbiese feministiese historikus is 'n integrale deel van my lees van hierdie dagboek as 'n vreemde outobiografiese voorstelling wat nie in die ander weergawes wat Aileen Palmer van haar 'lewe' geskryf het, ingesluit kon word nie. My eie leespraktyke as lesbies is moeilik om teoreties te stel, maar is ontwikkel oor tien jaar van 'lees teen die graan', 'weerstandige lees' en op soek na lesbiese subtekste in alle kultuurprodukte. Soos die lesbiese teoretikus Sally Munt sê: 'Lesbiërs is veral vaardig in dekonstruksie, lees geduldig tussen die lyne, van die kantlyn af, en bewoon die teks van dominante heteroseksualiteit, selfs terwyl ons dit ongedaan maak, ondermyn en ons eie destabiliserende lesings bou.' 
Van sentrale belang vir my opstel is feministiese navorsingsmetodologieë wat tradisionele historiografie uitdaag, veral die prosesse van historiese ondersoek wat sekere prosedures en metodes duidelik uiteensit, waardeur die primêre bronmateriaal ('bewyse') die basis vorm vir die skryf van geskiedenis.  Verder, soos Judith Allen aanvoer, word 'getuienis' gewoonlik eng gedefinieer: 'Onderliggend aan baie geskille tussen feminisme en die dissipline van die geskiedenis, is die epistemologiese vraag oor wat deur positiewe historiese bewyse geken en gedemonstreer kan word.'  Wat bewys is van lesbiese bestaan ​​in historiese navorsing, kan ook betwis word. Die Noord -Amerikaanse lesbiese historikus Martha Vicinus pleit vir die verbreding van die idee van bewyse om stiltes op te neem: 'Ek wil suggereer dat 'n lesbiër oral kan wees sonder dat dit genoem word, die volgehoue ​​weerhouding van die naam kan eintlik die meganisme wees wat die bestaan ​​daarvan as oefen. '  Die idee van bewyse is dan belaai met baie probleme vir lesbiese geskiedskrywing, en lê ten grondslag aan baie van die metodologiese aannames wat die produksie van historiese kennis bepaal. 
Daar is twee maniere waarop ek die konsep van 'bewyse' in hierdie opstel kan problematiseer: eerstens wil ek die onderskeid tussen primêre en sekondêre bronmateriaal uitvee, wat, soos Mark Cousins ​​beweer, een van die metodologiese prosedures in historiese navorsing is waardeur 'bewyse' saamgestel word. Die veronderstelling wat implisiet in hierdie onderskeid is, is dat primêre materiaal op een of ander manier 'nader aan die waarheid' is  en dat dit geskiedskrywers onmiddelike toegang tot die 'verlede' bied, wat dan onproblematies gerekonstrueer kan word. Soos Joan Scott aanvoer: 'Hulle neem die identiteit van diegene wie se ervaring gedokumenteer word, as vanselfsprekend aan.'  Cousins ​​voer verder aan dat die geskiedenispraktyk parallelle het in die regsdiskoers, wat eweneens opposisies van waarheid en valsheid stel om te bepaal wat as 'bewyse' geld.  Met Scott wil ek dit verder neem en vra in wie se belang en met watter doel hierdie bewysreëls toegepas word? Tweedens, en die belangrikste vir hierdie opstel, sal ek 'bewyse' gebruik om te verwys na 'n metodologiese probleem in die skryf van die lesbiese geskiedenis. In 'n opstel getiteld 'Maak dit saak as hulle dit gedoen het?'  Sheila Jeffreys konfronteer een van die sentrale probleme van die lesbiese geskiedenis. Wat sou 'bewyse' wees van lesbiese begeerte, gedrag, verhoudings? Tradisionele historici eis, in die geval van lesbiese seksualiteit, wat Jeffreys 'die bewysstandaard' noem wat nie ewe toegepas word op heteroseksuele verhoudings nie, aangesien heteroseksualiteit die universele aanname is wat geskiedkundige onderwerpe maak.  'n Historikus wat belangstel om lesbiese geskiedenis te skryf, sukkel die hele tyd met hierdie standaard. Dit lyk vir my asof die lesbiese historikus in 'n dubbele band vasgevang is: aan die een kant wil sy die konstruksie en werking van 'n bepaalde idee van 'bewyse' aan die ander kant uitdaag, maar aan die ander kant wil sy nog steeds dieselfde 'bewyse' vind. '
Is dit moontlik om lesbiese bestaan, begeerte of gedrag met historiese materiaal te 'bewys', en wat sal dit in die historiese praktyk as 'bewyse' beskou? My antwoord op hierdie vraag is ingewikkeld, maar dit onthul die ingebedde anti-feministiese en homofobiese politiek wat betrokke is by die polisiëring van bewysreëls in tradisionele historiografie. Omdat lesbiese historici sterk staatmaak op argiefmateriaal (briewe, dagboeke en ander vorme van skryf), word die vraag hoe om hierdie tekste te lees en hul dikwels gekodeerde voorstellings van lesbiese begeerte 'n sentrale kwessie in enige geskil oor 'bewyse'. Hoe kan ons die seksualiteit in die teks lees? Dit is hier waar literêre en poststrukturalistiese teorieë die moontlikhede vir 'n lesbiese historikus uitbrei. Op grond van insigte uit queer -teorie, literêre en kulturele studies, bespreek ek die maniere waarop die onderling gekoppelde opvattings oor lees en interpretasie van argiefmateriaal as historikus die argiefvrae word. Soos Derrida suggereer: 'Die soeke na die argief is nie 'n kwessie van die verlede nie. Dit is 'n kwessie van die toekoms. Die argief: as ons wil weet wat dit sal beteken, sal ons eers in die komende dae weet, later of miskien nooit. '  Hierdie opmerking maak die historikus se begrip van wat 'n argief is, op baie maniere deurboor, want Derrida laat ons besef dat die argief meer is as die fisiese dokumente wat dit bevat en dat die proses om betekenis te maak, kompleks en onstabiel is. Daar is geen 'enkele' argief nie, want lesers sal hul eie 'argiewe' saamstel uit die dokumente wat hulle kies om uit te lig en die wat hulle as onbelangrik ignoreer of deurgee. Soos Maryanne Dever uitwys, selfs dit maak nie voorsiening vir wat nie in die argief is nie. Alhoewel ek nie presies kan weet wat nie in die versameling van Aileen Palmer is nie, is dit belangrik om te erken dat ons 'onvermydelik gekonfronteer word met wat ons die' geskeurde argief 'kan noem. Wat van elkeen se briewe oorleef, is maar 'n breukdeel van die totaal. ' 
Ek dink daar is beduidende afwesighede en leemtes in Aileen Palmer se argief oor haar verhoudings met vroue. Daar is byvoorbeeld geen liefdesbriewe of briewe wat aandui of sy 'n intieme verhouding het nie. Ek stel voor dat die stiltes uit die versameling van Aileen Palmer grotendeels die gevolg is van selfcensuur, miskien gemotiveer deur die druk van haar ouers se roem en haar bewuste bewustheid dat toekomstige geleerdes die Palmer -versameling sou gebruik.  Tydens my lees van dagboeke, briewe, romans, en outobiografiese fiksie, terg ek die drade van alternatiewe 'lewens' -verhale wat uit Aileen Palmer se privaat/openbare koerante gehaal kan word. Ek sal aanvoer dat die bestaan ​​in hierdie versameling van Palmer se dagboek (1932) en die skoolverhaal Poor Child: A Posthumous Novel (geskryf tussen 1929-1932) leidrade bied om die verborge geskiedenis van die skrywer te lees/op te spoor-een wat sy nie kon oordra nie tot totale stilte.
Om nou terug te keer na die dagboek self. Palmer se dagboek is 'n selfstandige notaboek met 'n ingeboude kwarto-grootte met 'n grootte van 41 bladsye  wat die tydperk van 30 Junie tot 2 Oktober 1932 beslaan. Die inskrywings is gewoonlik vroeg in die oggend na 'n dag by die ' winkel, ' en wissel van verslae oor die skrywersdag, die klasse wat sy bygewoon het, arbeidsklubbyeenkomste en Franse of Duitse klubaande, beskrywings van gesprekke oor letterkunde en poësie met die' gepeupel 'in die klubhuis,  asook besprekings oor haar gevoelens van liefde en 'fisiese emosie' vir die 'gepeupel' en haar ander vriende, Alexia en Shirley.  Die dagboek word in die eerste persoon geskryf en begin:
Ek het aan jou gedink D, al die tyd wat ek hierdie inskrywing geskryf het. Miskien is dit die rede waarom dit meer stil en selfbewus is as dat ek myself sou oortuig dat dit 'n voorafgaande dagboek was. Ek het tot Vrydag heeltemal versuim om reg te laat geskied. Daar is baie wat ek weggelaat het: nie doelbewus nie, maar omdat dit geweier het om homself onder woorde te bring, net soos die dag toe Gr [eta] my versamel het. En D, hierdie dagboek is vreeslik ongrammaties. Ek hoop jou netjiese verstand wen nie, t. 
'Vandag, op 30 Junie en in die helfte van 1932, begin ek weer 'n privaat dagboek.' Palmer kommentaar:
In die oorspronklike dokument lees 'n handgeskrewe nota langs die laaste reël 'poh!' Daar is ook 'n handgeskrewe aantekening bo 'Vrydag' wat lui: 'En ek ook', wat vermoedelik daarop dui dat Dorothy die dagboek gelees het en kommentaar gelewer het op wat Aileen geskryf het.Hierdie inskrywing stel drie aspekte bekend wat die dagboek so interessant en uitdagend maak. Alhoewel Palmer se voorneme was om 'n voorgeskrewe dagboek te skryf, het sy in hierdie stadium aan Dorothy geskryf met die wete dat laasgenoemde dit sou lees.  Tweedens stel dit een van die woorde bekend wat as deel van die kode in die hele dokument gebruik word, en dit blyk te verwys na 'n soort verleiding/induksie in die 'gepeupel', naamlik 'versamel'.  Palmer merk hier verskeie kere op dat sy nog nooit die gebeure opgeteken het van die dag toe sy die eerste keer 'versamel' is nie.  En hoewel dit voor die hand liggend is dat dit verskeie kere met verskillende 'mob' lede gebeur het, is dit deur die 'eerste' 'versameling' wat sy geheimsinnig deur die loop van die dag verwys. Derdens stel die inskrywing 'n idee bekend waarna hier sowel as op ander punte in die dagboek verwys word, van 'n onvermoë om in taal te beskryf wat die ervaring van 'versamel' vir haar beteken het.
Ek verstaan ​​die term 'mob' om te verwys na 'n spesifieke groep vroue wat sekere rituele en gedrag deel, wat hulle volgens Palmer se dagboek 'n kenmerkende groep vriende gemaak het. Regdeur die dagboek word die 'gepeupel' onderskei van vriende van die skrywer wat nie in die 'gepeupel' is nie, 'diegene wat sy graag in die' gepeupel 'sou wou sien en diegene wat sy voor die' gepeupel 'geken het. Dit is moeilik om vas te stel hoeveel vroue die 'gepeupel' uitmaak of wie hulle was, aangesien daar gewoonlik slegs met voorletters na hulle verwys word. Daar word met hul voorname na Nellie en Jo verwys, en soms sal Palmer D met Dorothy afwissel, K met Kay, ander word slegs met die voorletter of hul bynaam geïdentifiseer, soos in die geval van Warrie.  Dit is duidelik dat nie al die vroue waarna Palmer verwys 'lidmate' is nie, en hoewel dit onmoontlik is om presies te sê wie die 'gepeupel' was, dui die verwysings daarop dat daar 'n kerngroep van agt vroue was, insluitend die dagboek self.  Regdeur die dagboek wil Palmer 'n spesifieke beeld opbou wat die 'uniekheid' van hierdie groep vroue beklemtoon. Wat was dit dan wat dit vir haar ongewoon gemaak het, en wat was die 'mob' kultuur of 'mob' atmosfeer ' soos Palmer dit beskryf? Ek stel voor dat die uitdrukking van liefde en begeerte van dieselfde geslag 'n sentrale aspek van die 'mob' kultuur is, soos in hierdie dokument voorgestel.
Palmer se dagboek kan gelees word as 'n privaat/openbare dokument en as 'n gekonstrueerde vertelling wat geskryf is met die besef dat algemene 'mob' lede dit sou lees as 'n verslag van wat die skrywer van hulle almal dink en van 'mob filosofie'. Die aantekeninge wat in die hele teks verskyn, dui aan dat dit deur ander gelees is en vorm deel van wat Palmer in verskeie inskrywings na verwys as die 'mob argief'.  By die konstruksie van hierdie vertelling bou Palmer ewe veel haar verwagte gehoor op. Dit is dus moontlik om die stylverskuiwings te volg wanneer sy individuele vroue soos Dorothy en Kay aanspreek. Sommige van die laasgenoemde inskrywings lees soos liefdesbriewe of asof dit 'net vir hulle oë' geskryf is.
Die openbare aard van die dokument getuig ook van die belangrikheid van skryf in die 'mob' kultuur, en dit onderstreep die bewuste bewustheid van 'mob' lede van hulself as 'n kenmerkende groep:
Na tee het Jo en Gr [eta] die middel van my dagboek gewys,  en hulle het dit ook bespreek oor Mob Philosophy Secombe,  en gratis liefde, en die Christendom, wat Gr [eta] gesê het, het nooit werklik in vriendelike verdraagsaamheid gekom nie haar bespreking van Christelike liefde-met die personeel van Camberwell hoe die gepeupel 'n tydperk kan maak. 
In hierdie inskrywing gee Palmer 'n opsomming van die belangrikste aspekte van die 'mob' kultuur, waarna gereeld verwys word, hoewel dit nooit in detail gespesifiseer is nie.  Wat die 'mob' filosofie was, kan slegs afgelei word uit die konteks waarin die term gebruik word, maar dit word gereeld gebruik in samehang met die begrip 'vrye liefde'. Ek glo dit verwys na wat Palmer ook beskryf as die 'elastisiteit van die gepeupel' , wat meervoudige intense vriendskappe tussen vroue moontlik gemaak het: 'Ek het half verwag toe ek by K by Camberwell gaan kyk dat sy vir Jo sou opmaak. Sy het dit amper 'n minuut lank gedoen: toe sy my saggies aan haar vasgehou het en toe gesê het dat sy gedink het haar reaksies op my was dieselfde as die van Jo. '  Die fisiese intimiteit tussen 'mob' lede word vasgelê in 'n vroeë inskrywing wat 'n 'mob' party beskryf:
Ek het op die vloer gesit tussen Isobel en Jo (ek hoop 'ek' het my nie daaraan gesteur nie, ek weet nie hoeveel sy weet dat ek weet nie). Nellie en Dorothy was besig om aan die ander kant van Jo te wees. Toe begin Jo oor my hare streel en gryp my skouer vas met haar sensitiewe soepel vingers. Ek was so gelukkig soos ek ooit was-en gelukkiger, want hierdie liefde sal bestaan ​​en geen jaloesie en bitterheid daarin hê nie. 
En soos ek op 'n laasgenoemde punt met betrekking tot die kode sal bespreek, het 'die versameling' van iemand 'n spesiale belangstelling in die persoon aangedui, maar dit beteken nie dat u niemand anders kan 'versamel' nie. Soos Palmer sê: 'Ek was jaloers op die skare.'  Die gebruik van 'n ander frase, 'op die rak', blyk 'n uitsondering op hierdie reël te wees: 'Natuurlik sal K [ay] en Jo altyd meer vir mekaar wees as die res van die skare, hoewel Jo sê die gepeupel het die rak ontgroei. '  Soos dit in hierdie konteks gebruik word, lyk dit asof die frase die konvensionele betekenis daarvan omkeer, want dit dui blykbaar aan dat K [ay] en Jo 'n meer beduidende toewyding aan mekaar het as aan ander 'gepeupel'-lede, en dat hierdie een-tot- een verhouding word gekenmerk as 'op die rak staan', 'n idee wat 'Jo sê die' skare 'ontgroei het.' Dit dui daarop dat hoewel die 'elastisiteit' van die 'mob' kultuur 'vrye liefde' tussen die vroue wat daaruit bestaan, voorsiening maak, daar ook (terughoudend) voorsiening was vir spesiale en miskien eksklusiewe verhoudings tussen hulle.
Palmer's d [akuut] Ary blyk deel uit te maak van 'n groter aantal skrywes waarna die skrywer verwys as die 'mob argief', bestaande uit briewe, dagboeke en wat Palmer 'manuskrip' noem, iets wat verwys na die literêre produksies van verskillende 'mob' 'lede.  Dit lyk asof die skryf van dagboeke wat tydens 'mob' partytjies of tydens middagete in die klubhuis voorgelees is, en die uitruil en annotasie van hierdie dagboeke tussen vroue in die 'mob' 'n sentrale aspek van 'mob' kultuur was en ritueel: 'Ons het bo op die bed gesit en sy [eta] het 'n rukkie kommentaar gelewer op haar dagboek.'  Daar word ook verwys na die konstante uitruil van billets doux (liefdesbriewe) tussen 'mob' lede. Dit het blykbaar beteken dat 'n gunsteling gedig aan die 'geliefde' gestuur moes word.  ​​Palmer verwys op 'n stadium na die verlaat van billets doux in die klubhuis vir 'mob' vroue om op te tel, en skryf dat hierdie bondels briewe binne die groep uitgeruil is:
Het 'n b.d. van Gr [eta] en onder andere gesê dat D my b.d.'s en Warrie goedgekeur het, dat hulle saamgeneem het. Ek bloos by die herinnering aan hulle, alhoewel ek nie veronderstel het dat ek regtig verwag het dat D hulle nie sou sien nie. 
Ons kan 'n bewuste onderhandelingsproses onderskei tussen die dagboeke van ander lede van die 'gepeupel', want soos Palmer kommentaar lewer oor die lees van Nellie se dagboek: 'Ek het die lede van die MOB geopenbaar terwyl mense hulself in boeke openbaar.'  Terwyl dit deur Palmer geskryf is, onthul die dagboek self die teenwoordigheid van ander, as figure van begeerte, as outeurs (annotators) en redakteurs, en die teks word dus deur die 'gepeupel' in sy geheel ingeskryf. Die verspreiding en uitruil van skryfstukke was blykbaar 'n integrale deel van die 'versamelings' -ritueel en dui daarop dat die' gepeupel ''n seksueel/tekstuele gemeenskap was van vroue wat hierdie' argief 'met hul begeertes vir mekaar ingeskryf het.
Wat ek voorheen as 'die kode' beskryf het, verwys na die gebruik van letters in plaas van woorde, soos in die voorbeelde 'm- in p-' en 'm- in grootmaat' spesifieke woorde, soos 'versameling', 'binnedring', 'sending' en 'konsolideer', en spesifieke frases (uit die konteks waarin dit verskyn) dui op 'n gedeelde leksikon om die emosionele en moontlik seksuele/erotiese praktyke van die vroue in die 'gepeupel' te beskryf. Alhoewel ek die kode en die dagboek wil lees as 'n bewys van lesbiese begeerte en gedrag, sukkel ek om woorde te beskryf wat ek hiermee bedoel. As ek 'eroties' gebruik om seksuele begeerte aan te dui, beteken dit dan dat die gebruik van 'seksueel' sou verwys na fisieke kontak van 'n bepaalde aard, of moet ek die frase 'fisiese emosie' wat Palmer gebruik om te onderskei tussen fisiese en nie-fisiese, leen? liefde? Kan ek seker wees wat sy met hierdie onderskeid bedoel het? Waar pas 'n bespreking van liefde hier in, en hoeveel verminder die fokus op wat die kode kan beteken, my definisie van 'lesbies' tot seksuele praktyke?
In hierdie konteks gebruik ek die term 'lesbies' om te verwys na die begeerte van dieselfde geslag sowel as om deel te wees van die 'mob' kultuur soos dit in hierdie dokument voorgestel word. Die 'gepeupel', soos ons gesien het, is 'n selfkiesende gemeenskap van vroue met dieselfde belangstellings in die skryf en lees van poësie, in musiek en in emosionele interaksie met mekaar. Is dit voldoende grondslag vir 'n aanname van lesbiese erotiek? Soos Martha Vicinus sê: 'Ek vind dit ironies dat' lesbianisme 'steeds afhanklik is van die bewyse van seksuele voleinding, terwyl heteroseksualiteit bevestig word deur 'n verskeidenheid uiteenlopende sosiale formasies.'  Die belangrikste probleme by die bespreking van die kode wat in Palmer se dagboek gebruik word, is egter die gevolg van die onmoontlikheid om presies uit te vind waar dit begin en eindig, en uit 'n gebrek aan insig in die omvang van die gedrag waarna dit verwys.
Palmer gebruik gereeld sametrekkings van woorde as 'n vorm van snelskrif, en hoewel dit uit die konteks duidelik blyk wat sy bedoel, is daar verskillende gevalle waar daar genoeg twyfel bestaan ​​dat terme as kode gelees kan word. Boonop blyk dit dat sy twee woorde het uitgevind: die eerste verskyn beduidend in haar beskrywing van 'versamel, onverwags en [? H of b] verhelderend,  die tweede is' patepuggia 'wat Palmer verwys dus na: 'stel haar [Alexia] bekend aan die woord patepuggia, waarvan sy hou.'  Dit is aanloklik om nie die betekenis van hierdie woord te kan begryp nie, vanweë die gereelde gebruik van 'p-' in die kode, byvoorbeeld:
Is dit dieselfde woord en wat beteken dit? Alhoewel dit onmoontlik is om seker te wees, kan dit 'n kombinasie wees van 'n vorm van die Italiaanse woord (poggia, 'n nautiese term wat 'leeward' beteken) en die Latynse woord (pate, kop).  Maar wat interessant is, is die woordkeuse hier. Palmer stel Alexia voor aan 'patepuggia', wat twee dinge suggereer: eerstens dat dit 'n kodewoord was (en moontlik 'n praktyk?), Wat aan iemand buite die 'gepeupel' verduidelik moes word. En tweedens, dat Palmer dit om 'n spesifieke rede aan iemand buite die 'gepeupel' bekend gemaak het. In hierdie inskrywing, wat die laaste in die dagboek is, beskryf sy dat sy die dag saam met Alexia op 'n Duitse klubreis na Belgrave deurgebring het. Aan die einde van die inskrywing skryf Palmer:
In die straat vind ek dat ek my handsak agtergelaat het en teruggegaan het daarvoor. Gr [eta] bo-op die trap-ek het haar, terwyl ons 'm- in p-' was, verseker dat ek dit nie doelbewus vergeet het nie. 
O, ek het haar op 'n vae tyd na Selby  genooi (vergewe my!) Ek weet nie presies hoe versamel ek haar kan bel nie, maar ek weet ek is gelukkig-'n vaste geluk wat verseker is nietemin minder intens. 
Die frase 'vergewe my mob', wat twee keer in hierdie inskrywing verskyn, dui op Palmer se afwagting op die 'mob' reaksie dat sy besonderhede van die 'mob' kultuur aan 'n buitestaander onthul het, hoewel iemand wat Palmer beplan het of besig was om probeer, 'versamel'. Hier sou ek argumenteer dat ons 'n blik kan kry op wat elders na verwys word as 'missionering', wat miskien die eerste fase van die 'insamelingsproses' was en dus lidmaatskap van die 'gepeupel'. Om dit 'n bietjie verder te neem, dui hierdie 'onthulling' van 'n kodewoord op 'uitkom' in die sin om dit wat die kode verberg het, bekend te maak-lesbiese begeerte en die uitdrukking daarvan.  Om Alexia aan die woord patepuggia bekend te stel, sou ook beteken dat dit bekend sou word met wat dit verwys of beskryf, en haar reaksie sou 'n manier gewees het om haar geskiktheid vir 'mob' lidmaatskap te bepaal. Aangesien haar reaksie positief was ('waarvan sy gehou het'), kan Palmer dan sê: 'Ek weet nie hoe versamel ek haar kan bel nie.' Dit dui daarop dat ten minste 'n deel van die proses plaasgevind het, alhoewel nie miskien die finale verleiding/induksie wat die 'versameling' sou voltooi nie. Alhoewel ek nie presies kan weet wat hierdie kodewoorde vir Palmer en die 'gepeupel' beteken het nie, is dit miskien meer belangrik dat die kode gebruik is-en in die geval van patepuggia-dat 'n nuwe woord geskep is-om iets te beskryf wat nie in 'n beskikbare diskoers verteenwoordig kon word nie.
Die ander groot kodewoorde wat gebruik word, is 'versamel' 'm-,' en 'm- in p-'. Uit die konteks waarin hulle verskyn, is dit moontlik om die afleiding te maak, alhoewel ek besef dat daar geen manier is om 'seker te weet' nie.  Ek is nie in staat om die kode as sodanig te 'kraak' nie. Maar is dit nodig om die dagboek werklik te lees of die betekenis daarvan te begryp? Ek dink dit is die spasies tussen wat gesê word en wat nie in hierdie dokument gesê word nie, wat moontlikhede en moontlikhede vir lesbiese geskiedenis oopmaak. Soos Martha Vicinus opgemerk het, is 'die erkenning van die krag van nie-noem van die ongesêde' 'n deurslaggewende manier om 'n verlede te verstaan ​​wat so afhanklik is van fragmentariese bewyse, skinder en agterdog. " Terwyl ek dagboekinskrywings aangehaal het wat fisiese intimiteite soos omhels en soen beskryf, is die gebruik van kodetaal wat my aanmoedig om te dink dat wat nie gesê word nie, verwys na die uitdrukking van lesbiese begeerte. Gertrude Stein se gebruik van kode in haar skryfwerk, dat dit aanloklik is om aan te neem dat 'n kode oor 'n andersins duidelike betekenis gelê is: sodra die kode gekraak is, versprei betekenis oral. '  In my lees van die dagboek werk ek beide met en teen hierdie aanname. Dit is egter belangrik om die konteks waarin die kodewoorde gebruik word, te probeer plaas.
Op 'n stadium sê Palmer, oor 'n gesprek met Jo, en sê: 'Ek was nog nooit lief vir iemand wat die pad van die skare was nie. Of ek wou nie, of ek het nie die moed nie ". Dit beklemtoon haar karakterisering van die 'gepeupel' elders 'as eksponente van 'n lewensuitkyk."  Soos Palmer in hierdie sin impliseer, was dit ook by die vind van die 'gepeupel' dat sy ook die middel gevind het om lesbiese begeerte uit te spreek. Dit is waarna ek glo dat die term 'versamel' verwys, en dit verduidelik ook waarom Palmer 'n onderskeid maak tussen haar 'eerste versameling' en die ander daaropvolgende. Haar versameling van Gr [eta], waarna in die dagboek verwys word, beskryf haar inleiding tot die 'mob' kultuur. Daarom kry hierdie gebeurtenis betekenis bo die ander 'versamelings' waarna verwys word. Die konteks waarin 'versameling' verskyn, dui daarop dat dit ook elemente van 'n verleiding bevat het, soos duidelik blyk toe Palmer skryf oor die wys van haar dagboek aan K [ay], oor wie sy vroeg in die dagboek 'n paar onvleiende opmerkings geskryf het:
Ek haat myself vir hierdie deel van die dagboek, K [ay], maar noudat ons mekaar versamel het, voel ek dat ek jou alles moet wys, anders sou ek hierdie bladsye skeur. Vergewe my K [ay], en laat ek van u hou. 
Hierdie inskrywing dui ook op die belangrikheid van die uitruil van hierdie privaat/openbare dagboeke in die proses van 'insameling'-as 'n ritueel van intimiteit-want soos Palmer opgemerk het in verband met die lees van Dorothy se dagboek, 'wou ek sê' Omdat ek van jou hou en wil jou ken. "
Benewens die woord 'versameling', wat blykbaar die bykomende konnotasies bevat om saam met iemand uit te gaan, blyk die kodefrases 'm-' en 'm- in p-' ewe veel 'mob' praktyke of aktiwiteite te beskryf. Palmer gebruik hierdie kodes gereeld in omgekeerde kommas, wat lyk asof dit frases is wat emosionele of seksuele gedrag beskryf: 'Na tee was ons' m-in bulk 'en oor die koppe van die ander twee D en ek soen vir die eerste keer tyd. '  Dit is egter moeilik om uit te vind watter tipe gedrag of uitdrukkingsvorme hierdie frases verwys, aangesien dit ewe moontlik is dat wat ook al 'm-' beteken nie dieselfde beteken in kombinasie met 'p- nie. ' 'N Voorbeeld hiervan kan gesien word in die volgende inskrywing:' is saam met Jo en K [ay] na middagete weggelei. Buggle praat ywerig by die tafel naby Ruth Barling. Was 'm- in p-'. '  Dit dui aan dat watter aksie m- in p- 'ook al na verwys, dit in die openbaar gedoen kan word. Tog het Palmer elders opgemerk dat K [ay] en Jo "m-" was, ongeag Trangmar en Co. publiek, of was iets waaroor 'n mens in die openbaar versigtig moes wees. Te oordeel na verskeie ander gevalle waar Palmer bespreek dat hy 'm- in p-' of 'm- in grootmaat' is, blyk dit dat laasgenoemde term na 'n mate van 'm-' verwys, of miskien na 'n veelheid deelnemers. Die belangrikste is dat een van hierdie gebeurtenisse in Jo se uitslaap plaasvind: 'terug na die uitslaap waar ons in grootmaat was.'  'n Ander inskrywing beskryf hoe Palmer saam met haar in die slaap was:
'Jy ken twiggie' [die skare se bynaam vir Palmer], sê sy [Jo] skielik, 'soos Brenda sou sê, jy wek my moedersinstink!' en ons het albei gelukkig gelag. Toe ek op my mooiste was, het Jo die deur oopgemaak en my aan haar ma voorgestel. 
Deur op hierdie manier op die kode te fokus, kan die verhaal van begeerte deur die dagboek verminder word tot gevalle waar die teenwoordigheid daarvan uit die konteks afgelei kan word. Dit is onmoontlik om duidelike stellings te maak oor die spesifieke tipes gedrag wat die kode beskryf. Gee die feit dat die kode bestaan, aan dat daar iets is om weg te steek? Of was daar geen woorde om te beskryf wat die 'gepeupel' gedoen het nie? Die dagboeke van Anne Lister, 'n Engelse vrou uit die agtiende eeu, wat in kode geskryf het om haar seksuele verhoudings met vroue te verberg, bied nog 'n voorbeeld van die gebruik van kode in lesbiese selfverteenwoordiging tydens 'n ander historiese tydperk. Is dit belangrik dat sy kode gebruik het?  Ek dink so. Helaas bespreek Helena Whitbread, wat hierdie dagboeke gedekodeer het, nie die kode self nie en ook nie hoe sy dit 'gekraak' het nie.  In hierdie diachroniese voorbeeld is dit moontlik om te sien dat kodes lesbiërs die geleentheid gebied het om hul begeertes te beskryf in 'n samelewing wat dikwels vyandig teenoor hierdie begeertes is. Dit lyk asof dit die geval was met Palmer se dagboek. 'N Meer winsgewende benadering is om die vraag te stel, hoekom moet u 'n kode gebruik? Ek dink dat die kode op 'n manier funksioneer as 'n meganisme om vas te stel wie in die 'gepeupel' was en wie nie.Dit het ook verhoed dat die lesers wat nie vertroud was met die 'mob' kultuur en kennis, kon verstaan ​​wat in die dagboek geskryf is nie. Tog glo ek dat die hoofrede waarom die 'gepeupel' hul eie terminologie, frases, kodewoorde en uitgedinkte woorde geskep het om lesbiese begeerte en die fisiese uitdrukking daarvan te beskryf, was dat daar geen taal was nie ('manier van voorstelling')  kon gebruik.
Dit is hierdie soort kommer wat my aanmoedig om te vra: Watter tipe dokument is dit? Word dit behoorlik beskryf as 'n dagboek toe dit, soos ek aangevoer het, (op 'n beperkte manier) as 'n openbare dokument gefunksioneer het, onder die 'gepeupel' lede wat Palmer wou 'versamel', by 'mob' voorgelees het partye, en geannoteer deur diegene wat dit gelees het? Verander die openbare karakter die manier waarop ek die dagboek lees as 'n historiese dokument? Watter aannames maak ek oor 'privaat' en 'openbare' dokumente in hierdie benadering? Katie Holmes, wat haar lees van Una Faulkiner se dagboeke bespreek, begin met die volgende definisie: 'As 'n genre -dagboeke staan ​​tussen die gebiede van' publiek 'en' privaat ': 'n insig in die meer privaat wêreld van die skrywer en 'n openbare uitdrukking van die lewe en gedagtes van die skrywer. '  Sy gaan dan voort om hierdie idees te problematiseer deur te vra: 'wat bedoel ek met privaat? Hoe het die dagboeke publiek en privaat verstaan? Was daar 'n 'self' van hul teks? Wie was hul verbeelde leser? '  Dit is alle vrae waarmee ek gesukkel het tydens my lees van Palmer se dagboek, en dit onthul baie oor algemeen aangeneem generiese grense in die konteks van historiese navorsing.
As ek hierdie dagboek lees as 'n persoonlike verslag van die verhoudings tussen Aileen Palmer en haar vriendinne aan die Universiteit van Melbourne in 1932, hoe kan ek dan die bestaan ​​in haar koerante van 'n 'skoolverhaal' genaamd Poor verklaar? Kind wat die 'karakter' van Alexia Garran as die Duitse onderwyser van die protagonis bekendstel? In my eerste lees van die dagboek het ek aangeneem dat Alexia nog 'n jonger student was wat nog op skool was, aangesien Palmer verwys na die tram tot by die Presbyterian Ladies College. Hoe verander hierdie verhaal my lees van die dagboek? Gee die bestaan ​​daarvan aan dat al die mense waarna in die dagboek verwys word, ook karakters is, miskien in 'n voortgesette 'skoolverhaal' wat as 'n dagboek aangebied word? Ondermyn die bestaan ​​van die verhaal my lees van die dagboek 'as dagboek'? Ironies genoeg is dit die aanwesigheid van aantekeninge wat die dagboek geloofwaardig maak asof dit werklik die bestaan ​​van 'n lesbiese subkultuur genaamd 'die skare' dokumenteer. Watter kruispunte is daar tussen die dagboek en hierdie verhaal? Is dit albei fiktiewe verslae, of fiktiewe verslae gebaseer op gebeure in die lewe van Aileen Palmer tussen 1929 en 1933 (die tydperk wat deur beide dokumente gedek word)?
Dit is onmoontlik om enige van hierdie dokumente met sekerheid te benader. Dit is nie 'n slegte ding nie, want dit is die generies-transgressiewe aard van aangeneem literêre vorme wat die versameling van Palmer so produktief en interessant maak, en wat baie van die algemene aannames oor historiese dokumentêre bewyse uitdaag. Dit is ewe moeilik om te sê waar die karakters begin en 'regte' mense eindig-en ek dink dit is deel van die uitdaging om argiefmateriaal as historiese bewyse te gebruik. Wat hierdie dagboek voorstel, is die onmoontlikheid van so 'n benadering: die ingebedde aannames van so 'n benadering is dat daar 'n waarheid is wat geopenbaar kan word en, spesifiek met betrekking tot die dagboek, dat daar 'regte' mense is in teenstelling met karakters. Die 'onseker' status van hierdie twee tipes skryf, die vervaag van generiese grense en die moeilikheid om die feit van fiksie in hierdie bundel te onderskei, lewer moeilike, maar potensieel vrugbare vrae met 'n besondere resonansie vir 'n (lesbiese) historikus. By die strukturering van my bespreking tot dusver rondom die binêre teenkanting tussen feit en fiksie, het ek opgestel wat Reina Lewis beskryf as ''n meritokrasie tussen' harde 'historiese feite en' sagte 'fiktiewe verhale, asof fiksie slegs deur die voorstelling verduidelik kan word van 'objektiewe' en 'werklike' eksterne bewyse. '  Hierdie opposisie spruit voort uit een van die fundamentele onderskeidings wat in die praktyk van die geskiedenis tussen primêre en sekondêre bronne gemaak word, en die konsekwente bevoorregting van primêre materiaal wat, ter herinnering aan Mark Cousins ​​se opmerkings, aanvaar word as 'nader aan die waarheid' en 'nader aan die gebeurtenis.'  Hoe kan ons dan die dokumente van Aileen Palmer gebruik wanneer, soos ek aangevoer het, die onstabiliteit van 'n idee van feit/fiksie/waarheid in hierdie skryfwerk elke poging tot definisie deur sulke tradisionele standaarde uitdaag?
Ek gaan nou na die 'skoolverhaal' om die verskille in voorstellings van begeerte van dieselfde geslag in hierdie teks en Palmer se dagboek te ondersoek. Die verhaal, getiteld Poor Child-A Posthumous Novel, is in die loop van een en 'n half jaar, van 1932 tot 1933, geskryf en is in ooreenstemming met die skryf van Aileen Palmer se dagboek uit 1932.  Arme kind is ook die enigste ander dokument in die versameling van Palmer uit hierdie periode, wat beduidend is as ons in ag neem dat hulle albei gemoeid is met liefde en begeerte van dieselfde geslag, hoewel dit in verskillende omstandighede is en 'n ander 'fraseologie' gebruik, soos Palmer sit dit in haar dagboek.  Dit bied verder 'n sleutel tot die lees van die dagboek, wat miskien een van die redes is waarom Palmer dit bewaar het.
Arme kind is 'n roman in drie volumes in vier notaboeke wat handel oor die emosionele gehegtheid van 'n sentrale karakter Vivienne Waller aan onderwysers en studente by 'n meisieskool in 'Hellburn'. Daar is baie aanduidings dat hierdie roman, waarna uitdruklik in die dagboek verwys word, gebaseer is op Aileen Palmer se eie ervarings aan die Presbyterian Ladies College in Oos-Melbourne en dat Vivienne Waller 'n los fiksionele selfvoorstelling is. Vivienne is die oudste van twee dogters van 'n bekende literêre egpaar wat 'gehoop het om 'n inheemse kultuur met sy wortels in hul eie grond te vestig-nie 'n anemiese afgeleide groei nie, afhangend van voedsel uit ingevoerde literatuur'.  Sekere gebeurtenisse in die roman kan byvoorbeeld vasgemaak word aan 'werklike' gebeurtenisse in die lewe van Aileen Palmer by PLC, byvoorbeeld, toe die publikasie van die Critics Club -vers, soos Kathleen Fitzpatrick, skrywer van 'n geskiedenis van PLC, ook dink ' ondermynend vir Patchwork '(die PLC -nuusbrief). 
Palmer was as lid van die Critics Club -komitee  betrokke by die vervaardiging van 'n versameling getiteld Je M'en Fiche! en het verskeie gedigte bygedra wat kritiese standpunte uitgespreek het oor die stand van die Australiese literatuur.  Die produksie van hierdie publikasie en die opwinding wat dit by studente en personeel by PLC veroorsaak het, vorm grootliks die basis vir volume twee van die roman, wat draai om die titel van die bundel en die gebruik daarvan as 'n merker van eksklusiwiteit vir 'n literêre groep .  Die feit dat nie een van hierdie besonderhede verander is nie  is 'n aanduiding van die betekenis van die digbundel vir Palmer dat dit enersyds haar eie ontwikkeling as digter weerspieël, en andersyds haar betrokkenheid by die vervaardiging van 'n literêre publikasie wat ''n uitdrukking van opstand bevat'.  Opstand nie net teen 'respekvolle Bohemianisme' nie. en konvensionalisme, 'maar ook teen haar ouers wat gedink het' so 'n titel sal die aandag meer vestig op die vrymoedigheid daarvan as op die artistieke verdienste daarvan '. 
Op die voorblad van die roman is 'n lys karakters wie se name effens verander is van hul 'werklike' eweknieë. William Gray, skoolhoof van PLC gedurende die tydperk Aileen Palmer was 'n student  word Herbert Bray, onderhoof Emily Virtue, juffrou Goode,  die skrywer Henry Handel Richardson, 'n voormalige student van PLC, Sidney Schumann Davis, en so op. Dit is duidelik uit die spesifieke manier waarop plek en mense se name verander is, dat Palmer die woordspel geniet wat betrokke was by die skep van die name van hierdie karakters, of dit nou die fiktiewe karakter van die roman wil beklemtoon, of bloot om 'n patroon te begin wat sy later in haar gebruik het fiktiewe outobiografieë.
Die karakter van belang vir hierdie bespreking is Alexia Garran, die Duitse onderwyseres van Vivienne Waller, wat in Palmer se dagboek van 1932 verskyn. Dit lyk asof hierdie karakter of naam 'n gekodeerde verwysing was na Jessica Gilchrist, die Duitse onderwyser by PLC van die vroeë 1920's.  Waarom gebruik Palmer die naam van die roman se karakter Alexia Garran in haar dagboek van 1932, eerder as om na haar te verwys as Jessica Gilchrist? Alhoewel daar geen onmiddellike antwoord op hierdie vraag is nie, is dit moontlik dat 'Alexia Garran' gelees kan word as deel van die kode in die dagboek, wat sonder verwysing na die roman onverklaarbaar sou wees. Die naam van Alexia Garran sou slegs sin maak vir diegene wat die roman gelees het of bekend was met PLC en Aileen/Vivienne se 'opwinding' oor 'Miss Gilchrist/Garran'.  Dit is ook moontlik om die kodering van Jessica Gilchrist se identiteit in die dagboek te beskou, as 'n aanduiding van Palmer se erkenning van die ikoniese status van 'Alexia Garran' as 'n begeerte in haar lewe. Is dit belangrik om te weet of hierdie karakters op werklike mense gebaseer was? In watter mate kan Vivienne Waller gelees word as Aileen Palmer se fiktiewe alter ego? Terwyl die roman in sy historiese konteks geplaas word en verder onthul word tot watter mate Palmer op haar lewenservarings in haar fiktiewe skryfwerk geput het, 'n patroon waarop die res van die bundel ewe getuig, stel dit ook die probleem op van waar fiksie begin en outobiografie eindig in haar skryfwerk.
In Poor Child beskryf Palmer die roman as 'n 'skooldae' verhaal- en dit kan tot 'n mate gelees word as deel van die fiksiegenre wat bekend staan ​​as die 'skoolmeisie' verhaal. In Deel I word 'n bespreking van hierdie tipe verhale 'wat vir Kersfees aan klein meisies gegee word' bespreek, en wat Vivienne begin skryf het: 'Die heldin was 'n teatrale jongmens, baie goed in hokkie en tennis, maar kan haar gek maak oor een van die senior meisies. '  Vivienne maak die verhaal nooit klaar nie, nadat sy 'desperaat siek geword het van die teatrale tennisspeler' en 'voorvalle uitgevind [het] soos elke ander skoolverhaal wat sy gelees het.'  Alhoewel die formule te beperkend was vir Palmer se karakter, sou ek beweer dat die skoolverhaal, as 'n gewilde kulturele konstruksie vir die verkenning van romantiese vriendskappe tussen vroue, die historiese konteks en raamwerk bied waarin Palmer die arme kind kon plaas. 
Rosemary Auchmuty bied 'n interessante voorlesing van skoolmeisieverhale as 'n genre 'waar vroue se liefde vir vroue openlik en onbewustelik op byna elke bladsy uitgespreek word.'  Haar ontleding van Elsie Oxenham se Abbey -reeks volg die ontwikkeling van hierdie skoolmeisieverhale en die veranderinge in die romantiese vriendskapsmodel wat dit na 1929 weerspieël, in die nasleep van die verbod op Radclyffe Hall se The Well of Loneliness.  Waar arme kind aansienlik van hierdie genre afwyk, is sy selfbewuste bespreking van liefde en begeerte van dieselfde geslag, wat die sentrale tema van die 395 bladsye is. Soos Vivienne sê: 'Dit sal baie lekkerder wees om jou lewe saam met 'n fassinerende vrou deur te bring as met 'n man.' 
Die roman begin aan die einde van Vivienne Waller se laaste jaar op hoërskool, en verwerp die laaste drie jaar op skool, die belangrikste tema daarvan is Vivienne se liefde vir haar Duitse onderwyseres, Alexia Garran. Vivienne, wat nie ongewoon was om 'opgewonde' te wees oor juffrou Garran nie, ontdek dat 'daar baie ander was wat ten minste tydelik aan dieselfde siekte as sy gely het'  Wat egter ongewoon is aan hierdie roman, is dat terwyl dit wat Palmer in haar dagboek uit 1932 'skoolmeisie -fraseologie' noem, 'woorde soos' opwinding 'byvoorbeeld beskryf om die ervaring van verliefd te wees op 'n ander meisie of 'n minnares, 'n erkende' fase 'wat elke meisie van enige karakter geslaag het deur, ' hou dit ook 'n parallelle bespreking in, wat die moontlikhede ondersoek dat dit nie 'n fase is nie. Trouens, daar is 'n interessante gedeelte in Deel I, waarin Vivienne weerspieël hoe die sielkundeboeke wat deur 'n onderwyser aan haar geleen is 'hierdie mense beskryf waarin die fase deur die lewe voortduur, en dat hulle ietwat immoreel was. 'Seksuele omkeer-seksuele pervert': het die woorde haarself beskryf V [ivienne] wonder? " Hierdie gedeelte verdien aandag om twee redes. Eerstens dui dit aan dat Palmer ten minste vertroud was met bestaande sielkundige literatuur oor dieselfde geslag begeerte, selfs as sy nie spesifiseer wat die boeke was nie, en dit maak dit moeilik om te sê of sy die seksoloë of Freud gelees het. "  Soos Martha Vicinus derhalwe sê: '' 'n groot probleem waarmee hierdie historici [van romantiese vriendskappe] te staan ​​gekom het, is dateer: presies wanneer het die teorieë van die mediese manne onder die algemene publiek bekend geword? ' In 'n Australiese konteks, verwysing na hierdie teorieë maak hierdie roman uniek. Dit onthul die konflik van verskillende mededingende diskoerse oor seksualiteit en die maniere waarop Vivienne Waller haar begrip van haar begeertes in verskillende raamwerke beding. En tweedens is daar 'n merkwaardige parallel tussen Palmer se 'n voorstelling van Vivienne se 'ontdekking' van haar inversie en die toneel in Radclyffe Hall's Well of Loneliness waarin die lesbiese protaganis Stephen Gordon 'ontdek deur Krafft-Ebbing se Psychopathia Sexualis te lees dat sy 'n' omgekeerde 'identiteit is. aanvaar sy dadelik, maar pynlik. "  In haar dagboek noem Palmer dat sy The Well of Loneliness gelees het, en hoewel sy dit nie in die skoolverhaal bespreek nie, dink ek haar beskrywing van hierdie toneel toon die invloed daarvan.  Ek word in die versoeking gebring om die arme kind te beskryf as die verhaal van Vivienne Waller se 'coming out'-'n selfbewuste vertelling wat die opkomende bewustheid van seksuele identiteit en die stryd om die begeerte van 'n ander vrou te verstaan ​​en uit te druk teen die dominante kulturele konstruksie van lesbiese begeerte as patologies.
Wat my veral interesseer om die roman met die dagboek te vergelyk, is die verskillende raamwerke wat elke teks gebruik om liefde en begeerte van dieselfde geslag te bespreek. 'N Groot deel van die verhaal is gelyktydig met die dagboek geskryf, en soos vroeër aangedui, is dit moontlik om deel I te dateer soos voor Maart 1932 geskryf is. . Wat beteken dit? Wat ek hier wil aanvoer, is dat die skoolverhaal beide die diskoerse van romantiese vriendskap bevat om begeerte van dieselfde geslag te beskryf, en angs uitspreek oor die maniere waarop sielkunde hierdie begeerte patologiseer:
Sy het nie gevoel dat sy dit self te bowe gaan nie: om die name te ken wat sielkundiges aan u begeertes gee, het hulle nie minder gemaak nie: u het net dinge in u gebottel sodat u u baie erger kan maak as dat hulle 'n uitlaatklep sou vind. 
In die dagboek is daar nie so 'n bespreking nie, en die enigste eksplisiete verwysing na lesbiese begeerte is in die verwysing na The Well of Loneliness. En tog is die dagboek in sy geheel 'n vertelling van lesbiese begeerte, wat die 'skoolmeisie -fraseologie' van die roman oortref, waarvoor Palmer slegs 'n paar maande later haar minagting uitspreek:
Ons praat in skoolmeisie -fraseologie, en ek sak saam met haar terug in die atmosfeer van die afgelope drie jaar. Toe sy my dagboek lees, vra sy op haar beurt of ek opgewonde was oor Gr [eta] en Jo en D [orthy]? . Shirley se gedagtes is nog steeds die van 'n skoolmeisie wat effens besmet is met Freudisme en (ek wonder of sy dit altyd sal doen?) Beskou sy selfbeheersing steeds as 'n deug. ' 
Deur die gebruik van kode as 'n middel wat die beskrywing van die spesifieke uitdrukking van hierdie begeerte vervang, maak Palmer in die dagboek 'n onderskeid tussen Shirley 'opgewonde' oor 'Alexia' en haar eie post-'mob '' fisiese emosie 'vir Shirley: 'Soms dink ek dat sy nog altyd so lief was vir my as ek, maar dit was miskien glad nie fisiek met haar nie.' 
Daar is baie debat in lesbiese geskiedskrywing oor die impak van die seksoloë se kategorisering van romantiese vriendskappe as 'n vorm van 'inversie'. Sommige, soos Esther Newton, beweer dat sommige vroue soms met ambivalensie die beeld van die manlike lesbiese en die gesprek van die seksoloë oor inversie omhels het, hoofsaaklik omdat hulle wanhopig wou losbreek van die ongeslagtelike model van romantiese vriendskappe. '  Ander, soos Lillian Faderman, 'het die werk van seksoloë gesien. as gevolg van romantiese vriendskappe wat tot 'morbidifikasie' lei. '  Die verband tussen Palmer se dagboek en die skoolverhaal en die verskille in die manier waarop dieselfde geslag begeerte onderskeidelik binne hulle binne 'n tydperk van slegs ses maande verteenwoordig word, laat die vraag ontstaan ​​'wat het gebeur?' Wat blykbaar gebeur het, is dat Palmer 'die skare' gevind het, 'sê sy:' Met die skare was dit die regte ding-nie net 'n speletjie met die emosies nie. '  In die konteks van debatte in lesbi 'n historiografie oor wanneer seksologiese diskoers 'openbare' kennis geword het, is hierdie dokumente unieke voorbeelde in 'n Australiese konteks, wat dui op die maniere waarop 'n jong vrou onderhandel het oor haar opkomende begrip van die betekenis van haar seksuele subjektiwiteit. My lees van hierdie twee dokumente in verhouding tot mekaar, versterk my lees van Palmer se voorstelling van 'die gepeupel' as 'n unieke groep vroue wat hul eie terminologie skep deur spesiale frases, kodewoorde en neologismes te gebruik om lesbiese begeerte en die fisiese uitdrukking daarvan te beskryf . Erens tussen hierdie dokumente is die erkenning van hierdie begeerte, maar ook 'n weiering om die 'terminologie' van die sielkundiges te gebruik, waarna in Poor Child verwys word. Die wonderlikste van hierdie dokumente is dat dit hoegenaamd bestaan, ongeag hul status as 'bewyse' of vrae oor watter soort bewys dit is. Eers met die publikasie van Elizabeth Riley se All That False Instruction in die middel sewentigerjare sou liefde en begeerte van dieselfde geslag in die konteks van die voorgraadse lewe aan 'n Australiese universiteit bespreek word. 
Toe ek Farley Kelly se geskiedenis van vroue -gegradueerdes aan die Universiteit van Melbourne lees, het ek skielik op 'n foto afgekom van 'n groep jong vroue uit 1929 met die titel 'die gepeupel'.  Palmer was nie in die groep nie-dit is nie verbasend nie, want sy sou nog 'n student aan PLC gewees het. Daar is egter drie name en nou gesigte wat 'n paar van Palmer se 'mob' moet plaas: Dorothy, Greta en Kit.Afgesien van die opgewondenheid om 'n 'bewys' te vind dat 'n groep genaamd die 'gepeupel' werklik bestaan, het hierdie vonds my ook gekonfronteer met baie van die kwessies wat endemies lyk vir lesbiese geskiedskrywing-die probleem van definisie en patrone van stilte. Ek weet nou van die bestaan ​​van 'n nog lewende 'gepeupelde' lid, wat nie bereid is om ondervra te word nie, vanweë die implikasies daarvan dat ek die gepeupel as 'n lesbiese subkulturele groep beskryf.  Interessant genoeg is hierdie vrou ook nie op die foto nie en ek is sedertdien ingelig dat sy nie glo dat hierdie groep dieselfde 'gepeupel' is as wat sy en Palmer geken het nie. Het die 'mob' van Aileen Palmer ontwikkel uit hierdie ander groep? Palmer verwys wel na Dorothy as die 'beginner van alles',  en my gesprekke met 'n oorlewende student uit hierdie periode ondersteun hierdie idee skynbaar.  Daar is nog soveel vrae om te beantwoord dat ek oorweldig is deur wat Derrida beskryf as mal d'archive (argiefkoors): 'Dit is om met 'n passie te brand. Dit is nooit om te rus nie, sonder om te soek na die argief net daar waar dit wegglip. '  Wat beteken dit om seker te 'weet' en waarom jaag ons sulke spore na hul grense, om die leidrade en dan die finale openbaring saam te voeg om te onthul wat verborge was. Ek het hierdie fantasie gejaag gedurende my navorsing oor hierdie versameling. Wat ek in plaas daarvan gevind het, is dat daar geen netjiese eindes is nie, bloot voortgesette onthullingsprosesse, iewers geleë in wat Eve Kosofsky Sedgwick die epistemologiese sone van die kasdeur noem, tussen onkunde en kennis, en die vloeibare beweging heen en weer. 
In hierdie opstel het ek aangevoer vir 'n meer buigsame benadering tot die konsep van bewyse, een wat alternatiewe lees van dokumente moontlik maak, nie beperk deur 'n tradisionele historiografiese metodologie wat 'n raamwerk opstel wat gebaseer is op regskonsepte van bewys, bewyse en idee van 'waarheid, hele waarheid en niks anders as die waarheid nie'.  Ek het probeer om die idee van 'bewyse' en die metodologiese aannames wat 'bewyse' as die basis vir die skryf van lesbiese geskiedenis betwis, uit te daag. Alhoewel ek gefokus het op die spesifieke voorbeeld van lesbiese geskiedenis, dink ek dat die historiografiese probleme en vrae wat ek in hierdie opstel stel, betrekking het op enige vorm van historiese navorsing met behulp van argiefmateriaal. Op hierdie manier is dit moontlik om lesings in die lesbiese geskiedenis aan te bied, terwyl hulle erkenning gee aan die 'definisionele onsekerhede' wat betrokke is, en deur die spanning tussen lesbiese teorie en historiese praktyk te ondersoek, kan hulle wys op die konseptualisering van die verskillende films wat so 'n geskiedenis kan neem. . Die frase 'bewysstukke' waarna in die titel van my opstel verwys word, weerspieël gedeeltelik my betrokkenheid by die opstel van 'n bewysstuk, waarvan een opstel een daarvan is. Ek wou ook die feit beklemtoon dat Aileen Palmer se referate 'n versameling 'skryfstukke' en 'bewyse' van haar 'lewe' op skrif is. Ek het ook my rol as die leser/tolk van Palmer se 'lewe' beklemtoon en dus my eie bydrae tot die konstruksie van 'n sekere voorstelling van hierdie 'lewe'. Ek stel die vraag na 'lees' as 'n praktyk wat die geleerde as 'n dekodeerder en tolk van sodanige materiaal plaas, en die vraag van die leser as iemand wat deeglik betrokke is by die konstruksie van betekenis, om aandag te vestig op my eie beleggings in die begeerte om Palmer se argief te gebruik vir die skryf van lesbiese geskiedenis.
Wat die 'mob' -foto skerp verlig, is die ontwykende aard van 'bewyse' in die teoretisering en skryf van lesbiese geskiedenis. Die vrae is eindeloos en gemartel, en al wat ek kan doen, is om dit aan te hou vra om aan te dui wat (wat Martha Vicinus genoem het) 'nie weet' nie, wat die skryf van Lesbian History spook. Of doen dit? Is hierdie vrae werklik net van toepassing op die lesbiese geskiedenis? Ek dink baie van hierdie kwessies is baie spesifiek vir die teoretisering en skryf van lesbiese geskiedenis. Die probleem van stiltes hou byvoorbeeld verband met die opvattings van 'privaatheid' en die probleem van etikettering, identiteit en die bewustheid van openbare diskoerse wat lesbiese begeerte en verhoudings gemedikaliseer en gepatologiseer het, en sodoende die homo/heteroseksuele gekonstrueer het. binêre wat nie die kompleksiteit van seksualiteit in ag neem nie. Maar is hierdie vrae wat verband hou met 'bewyse' bloot vrae wat nie in die algemene praktyk van historiese ondersoek gevra word nie? Dit sou nie eens 'n probleem wees om die heteroseksualiteit van 'n persoon te bespreek nie (tensy om 'te bewys' dat hulle nie gay of lesbies was nie) en ek dink dit is die kern van die probleem van bewyse-dit is die aanname van heteroseksualiteit en die skeurings wat historici van seksualiteit probeer om die groter effek daarvan teë te werk.
Ek bedank graag Maryanne Dever, Esther Faye, renee hoogland en Marian Quartly vir hul insiggewende kommentaar en voorstelle oor konsepte van hierdie opstel. Ek wil ook erkenning gee aan die hulp van Peter Howard en Kate Rigby met vertalings en advies.
(1.) 'Notes re propelled novel', waarin die Stranger in Paradise -trilogie/kwadrilogie uiteengesit word. Aileen Palmer -vraestelle, NIA MS 6759, Box 1, Folder 2, 28/6/69.
(2.) Jacques Derrida, Argiefkoors: 'n Freudiaanse indruk, vertaal deur Eric Prenowitz. Chicago en Londen: University of Chicago Press, 1996, p.37.
(3.) Hierdie versameling, NLA MS 6759, is in sewe bokse, 55 vouers, en vorm die belangrikste versameling van Aileen Palmer. Dit is in 1982 by die National Library of Australia deur Aileen Palmer deur staatstrustees ingedien. NLA MS 7162 bevat AP se Spaanse Burgeroorlog -dagboek uit 1937, wat deur Judith Keene teruggevind is deur mev Thora Craig (Wallis) en 1986 ingedien is en NLA MS 3044, wat vier bokse bevat (14 vouers) is 'n versameling van Helen en Aileen Palmer se papiere, ingedien waarskynlik omstreeks 1972.
(4.) Ruth Ford, in haar artikel oor Monte Punshon, merk op dat Punshon 'op 'n ouderdom van 103' nie 'die etiket lesbies' gebruik het nie ('n onderhoud gevoer in die gay -pers en op TV verskyn het). , sy het 'n identiteit en 'n gevoel van haarself as anders as gevolg van haar liefde van dieselfde geslag '(pp.119-120). Ruth Ford, 'Speculating on Scrapbooks, Sex and Desire: Issues in Lesbian History', Australian Historical Studies, io6 (1996), pp.111-126.
(5.) Vir 'n verskeidenheid sienings oor hierdie 'debat', sien Lillian Faderman, Surpassing the Love of Men: Romantic Friendship and Love Between Women from the Renaissance to the Present, New York: William Morrow and Co, 1981 Blanche Wiesen Cook, 'The Historical Denial of Lesbianism', in Radical History Review 20, Spring/Summer 1979, pp. 60-65 Sylvia Martin, '' These Walls of Flesh ': The Problem of the Body in the Romantic Friendship/Lesbianism Debate,' in Historical Reflections 20.2, 1994, pp. 243-266 Esther Newton, 'The Mythic Mannish Lesbian: Radclyffe Hall and the New Woman', in Siqns 9.4, 1984, pp. 557-575 Martha Vicinus, "'They Wonder to which Sex I Behoort ": The Historical Roots of the Modern Lesbian Identity, 'in Henry Abelove et al. (reds.), The Lesbian and Gay Studies Reader. New York: Routledge, 1993, pp. 432-452.
(6.) Sien Judith Keene se biografiese opstel, 'Aileen Palmer's Coming of Age' in Barbara Caine et al. (reds), Crossing the Boundaries: Feminismes and the Critique of Knowledges. Sydney: Allen en Unwin, 1988, pp.180-192. En Amirah Inglis, 'Australiërs in die Spaanse burgeroorlog, Sydney: Allen en Unwin, 1987.
(7.) Ek gebruik hierdie term omdat dit die manier is waarop Palmer en haar gesin haar siekte beskryf. In 'n brief aan Katharine Susannah Prichard uit 1969, skryf Helen Palmer: 'Ja, sommige dokters noem dit skisofrenie, ander beskryf dit bloot as 'n manies-depressiewe toestand, ander erken dat die terme so baie oorvleuel dat die hele veld so min verstaan ​​word. dat etikette min beteken. ' Helen Palmer Papers, NLA MS 6083, Box 2, Folder 5, Brief gedateer 5/07/1969. Op baie maniere is hierdie 'argief' nie leesbaar sonder verwysing na die prosesse waarmee Aileen Palmer geïnstitusionaliseer en gedemp is nie-die argief onthul nog 'n teks van psigiatriese institusionalisering.
(8.) NLA MS 6759, Box 4, Folder 34, 'My Apprenticeship' (Pilgrim's Way), pp.1-2. Die impak van hierdie ineenstortings op AP kan gesien word in haar herskrywing van hierdie gebeurtenis in Pilgrim's Way, wat ten minste twintig weergawes van hierdie eerste uiteensetting bevat.
(9.) By die keuse van dokumente uit die versameling is ek betrokke by die opstel van 'n argief binne 'n argief, en dit laat twee onderling verbandvrae ontstaan: eerstens, waar begin en eindig die argief? Is die argief alles in die versameling van Aileen Palmer, of is die skryfstuk verenig met verwysing na haar handtekening, hoewel versprei oor ander versamelings, waarvan ek nie weet nie? Ek gebruik 'handtekening' in hierdie konteks om na Derrida se tweede handtekeningmodaliteit te verwys 'as 'n stel idiomatiese tekens wat 'n ondertekenaar per ongeluk of opset in sy produk kan agterlaat.' Aangehaal in Elizabeth Grosz, 'Feminism After the Death of the Author' in Space, Time and Perversion: The Politics of Bodies, Sydney: Allen en Unwin, 1995, p.119. Judith Keene het my byvoorbeeld ingelig oor die bestaan ​​van die Saffin -versameling by die Staatsbiblioteek van Victoria, wat materiaal bevat wat verband hou met Palmer se burgeroorlogervarings. Persoonlike kommunikasie, September 1998.
(10.) Ek gebruik hierdie frase in die Derridese sin, sien Jacques Derrida, Argiefkoors.
(11.) Sally Munt, 'Introduction' in New Lesbian Criticism: Literary and Cultural Readings, New York: Columbia University Press, 1992, p.xiii.
(12.) Terwyl ek op feministiese ingrypings in die historiese metodologie steun om 'n ruimte oop te maak om te praat oor die probleme wat die skryf van 'lesbiese geskiedenis' veroorsaak, is die geskiedenis van seksualiteit die historiese werk waarna hierdie opstel verwys. In die breë is dit verdeel tussen twee posisies in die gay- en lesbiese geskiedenis, wat Diana Fuss beskryf as die 'essentialist/social constructionist deadlock', Essentially Speaking, New York: Routledge, 1989, p.21. Eve Kosofsky Sedgwick voer aan dat dit eerder 'die volharding van die doodloopstraat self [is] wat die belangrikste eienskap van die belangrike verstaan ​​van seksualiteit uit die twintigste eeu was'. Eve Kosofsky Sedgwick, Epistemology of the Closet. Berkeley: University of California Press, 1990, p.91. Martha Vicinus beskryf hierdie debat egter as 'vervelig' en 'reduktief'. Martha Vicinus (red), Lesbian Subjects: A Feminist Studies Reader. Bloomington en Indianapolis: Indiana University Press, 1996, p.s. Die sosiale konstruksionistiese posisie beskou seksualiteit as 'n konstruk wat histories en kultureel geleë is. Die essensialistiese standpunt beskou lesbiese en gay-identiteit oor die algemeen as 'n transhistoriese betekenis wat in verskillende historiese en kulturele tydperke bestaan.
(13.) Judith Allen, 'Evidence and Silence: Feminism and the Limits of History', in Elizabeth Grosz (red.), Feminist Challenges: Social and Political Theory. Sydney: Allen en Unwin, 1986, p.176.
(14.) Vicinus se opmerking dat versuim om lesbiese begeerte of bestaan ​​te herken eerder 'n weiering is om te weet 'kan uitgebrei word tot die behandeling van' bewyse 'en wat as bewys in die lesbiese geskiedenis aanvaar word. Martha Vicinus, 'Lesbiese geskiedenis: alle teorie en geen feite of alle feite en geen teorie nie?' Radical History Review, 6o (herfs 1994), p.59.
(15.) Catherine Waldby, 'Feminism and Method', in Barbara Caine en Rosemary Pringle, (reds.), Transitions: New Australian Feminisms. St Leonards: Allen en Unwin, 1995, p.15.
(16.) Mark Cousins, The Practice of Historical Investigation, 'in Derek Attridge et al. (reds.) Post-strukturalisme en die vraag na geskiedenis, Cambridge: Cambridge University Press, 1987, p.131.
(17.) Joan Wallach Scott, 'Experience', in Judith Butler en Joan W Scott (red.), Feministe teoretiseer die politieke. New York: Routledge, 1992, p.25.
(18.) Mark Cousins, 'The Practice of Historical Investigation', pp.132-5.
(19.) Sheila Jeifreys, 'Maak dit saak of hulle dit gedoen het?' in Lesbian History Group, Not A Passing Phase: Reclaiming Lesbians in History 1840-1985, Londen: Women's Press, 1989, pp.19-28.
(20.) Dit verander tot 'n mate, in die feministiese geskiedskrywing en in die geskiedenis van die gesin, en duidelik die werk wat bekend staan ​​as die geskiedenis van seksualiteite.
(21.) Jacques Derrida, Argiefkoors, p.36.
(22.) Maryanne Dever, 'Lees ander mense se pos', Argiewe en manuskripte 24.1, 1996, p.119.
(23.) 'Wat is die vlammehouer en watter vlam probeer hy (of sy) hou? En vir wie of waarvoor word dit bewaar? ' Ian Hamilton, Keepers of the Flame: Literary Estates and the Rise of Biography. Londen: Pimlico, 1993, viii.
(24.) Handgeskrewe nommers in die regter boonste hoek van elke bladsy. Daar is ook bladsye wat nie genommer is nie, gewoonlik kopieë van gedigte of aantekeninge langs die hoofteks, en in die middel van die dagboek 'n dubbelbladkaart ('tabel met kwaliteite', p.33) met die name van die 'inob' lede en ander vroue bo -aan die bladsy en 'n punt uit tien teen 'n lys van 40 'eienskappe'. Vir verwysingsdoeleindes het ek aan hierdie bladsye 'n letter gegee na die bladsynommer wat dit voorafgaan. Die tabel met kwaliteite is byvoorbeeld tussen bladsye 54 en 55, 50 word die twee bladsye en 54b. Bladsye 69-76 ontbreek en is uitgeruk, maar in die konteks van die vertelling op hierdie punt in die dagboek is dit moontlik om te vermoed dat Aileen Palmer hierdie afdeling self geredigeer het, aangesien, soos ek sal aanvoer, die dokument 'n publieke was in die sin dat dit deur 'mob' lede gelees is, of hoogtepunte daarvan tydens middagete in die klubhuis aan 'mob' lede voorgelees is. Die laaste reël voor die ontbrekende bladsye lui 'Ek het weer lewe gekry toe ek dit geskryf het. Daar kan ontkoming wees: ek moet bly en lewe '[p.68]. Die laaste bladsye bevat ook soortgelyke idees en Palmer het uitgebrei aangehaal iemand na wie sy verwys as KM, wie se briewe sy in 1930 gekopieer het 'oor die tyd toe ek begin sterf het.' Dit is 'n onderliggende tema in die dagboek, saam met die vind van die 'gepeupel' en terugkeer na die lewe. Dit is onmoontlik om te weet wanneer hierdie redigering plaasgevind het en in watter omstandighede, wat vir my interessant is, is dat dit hoegenaamd 'geredigeer' is. Daar was eens iets om te weet en na te dink oor die proses waardeur hierdie afwesigheid ontstaan ​​het deur wegneem, maar ook paradoksaal 'n byvoeging in die vorm van afwesigheid/stilte, 'n manier om die dagboek self te lees.
(25.) Die 'winkel' was die naam wat studente aan die Universiteit van Melbourne gegee het, aangesien Geoffrey Hutton, 'n student terselfdertyd, onthou: 'Die winkel' was 'n plek waar u elke dag ingegaan het om lesings en tutoriale by te woon, gaan vir eksamens en hoop om 'n graad huis toe te neem. ' Aangehaal in Hume Dow (red), More Memories of Melbourne University Undergraduate Life in the Years since 1919, Melbourne: Hutchison Publishing Group, 1985, p.19.
(26.) Die klubhuis of 'klubbus' waarna AP in die dagboek verwys, was die naam van die studentevereniging, wat mans- en dameskamers bevat (nie woonhuise nie) waar studente kon ontmoet, hoewel as Diana Dyson, wat aan die Universiteit van Melbourne was in 1938, onthou, tot die bou van die nuwe Unie in 1937 was die 'geslagte streng geskei' (aangehaal in Hume Dow, red., p.94).
(27.) Hierdie vroue was nie deel van die 'gepeupel' nie, maar blykbaar studente by PLC East Melbourne, waar AP 'n student was van 1929-31. PLC -argief, Aileen Palmer se studente -registrasiebesonderhede.
(28.) NLA MS 6759, Box 6, Folder 42, 1932 Diary, p.1 In hierdie eerste inskrywing vertel AP hoe 'Nellie gevra het of ek 'n dagboek gehou het: waarmee ry sy? Ek het besluit ek sal. ' (p.2)
(30.) 1932 Dagboek, p.66. Uit verwysings in die dagboek wil dit voorkom asof die uitruil van dagboeke deel was van die 'versamelings' -proses, en ook 'n integrale aspek van die' mob 'kultuur:' Sy [K] het in haar dagboek geplaas dat ek io vir moed verdien het omdat sy dit [die dagboek] aan haar gewys het. '
(31.) In my eerste lesings van die dagboek was ek versot daarop om uit te vind wat die kode kan wees, hoeveel van hierdie kode is besonders vir Palmer se 'mob' en hoeveel daarvan weerspieël idiome wat aan die Universiteit van Melbourne in hierdie tydperk. Ek het Farrago, Hotcha-The Students Ballyhoo Magazine en die Melbourne University Magazine geraadpleeg, op soek na 'n aanduiding dat hierdie woorde in die dertigerjare 'n algemene geldeenheid op die kampus kon hê, sonder sukses. Ek moes aanvaar dat ek nie die kode sou kon kraak nie, en dat ek, hoewel ek betekenis kon aflei uit die konteks waarin dit gebruik is, nooit 'seker sou weet' nie.
(32.) 1932 Dagboek, p.77, 'Die dag toe ek versamel is, is nog nooit 'n dagboek nie, en waarskynlik ook nooit.'
(33.) Om inligting oor hulle uit te vind, is 'n byna onmoontlike taak-watter vakke hulle geneem het, hoe oud hulle was en was daar verbintenisse met sekere kultuurgroepe, byvoorbeeld die Franse klub, wat moontlik die manier was waarop Palmer betrokke geraak het? saam met hulle.
(34.) Deur die 'tabel met kwaliteite' en die dagboekinskrywings te gebruik, sou ek sê dat dit Dorothy, Jo, Alice, Joan, K [ay], Gr [eta], Aileen en Nellie was. Interessant genoeg verskyn Nellie nie op die tafel nie, maar AP maak dit duidelik in die dagboek dat Nellie 'n sentrale 'mob' figuur is: 'In Nellie se dagboek het ek gesien hoe die lede van die' MOB 'onthul word terwyl mense hulself in boeke openbaar.' 1932 Dagboek, p.13
(35.) 'n Voorbeeld van die manier waarop hierdie frase deur AP gebruik is: 'Ek wonder hoe sy [Dulcie] sou reageer op die "mob" atmosfeer! As sy nie in Oktober na Europa sou gaan nie, sou ek haar waarskynlik geleidelik gestuur het, maar ek dink nie ek sal aktiewe versamelings probeer nie. verkry tot 'n mate 'n meer definitiewe atmosfeer-'mob' atmosfeer. ' 1932 Dagboek, p.53.
(36.) 'Gister het K vir my 'n manuskrip gebring-KM-briewe, haar dagboek, Gr [eta] se briewe en die ontbrekende fragment van Jo se dagboek.' 1932 Dagboek, p.67.
(38.) Dit blyk die naam te wees van 'n ander vrou wat Dorothy (moontlik) versamel het, aangesien Palmer in 'n dagboekinskrywing skryf: 'Secombe, [Nancy] Trangmar die vorige aand en sy [Dorothy] het my' gekonsolideer '!' 1932 Dagboek, p.51.
(40.) 'Mob' -kultuur het 'n waardering vir Beethoven, Shelley, die skryf van Henry Handel Richardson en iemand wat slegs K [atherine] M [ansfield] genoem word, sowel as 'n liefde vir bome aangemoedig!
(41.) 1932 Dagboek, p.36. Palmer verwys weer hierna: 'Dit [dagboek] gee die skare uit die verkeerde hoek.Om heeltemal toereikend te wees, moet dit 'n verslag bevat van my versameling, wat ek destyds nie gelyk het aan skryf nie, en 'n beter idee moet gee van ons gesprekke, van die Lit, die lewe en Phil. die lewe van die skare. ' (p.47 ..)
(45.) 1932 Dagboek, p.29a. In 'n ander geval skryf Palmer: 'By die woonstel verneem Gr [eta] dat sy op die rak was, en wys my haar dagboek en Warrie se laaste brief-(.).' 1932 Dagboek. p.51 ..
(46.) 1932 Dagboek, p. 43: 'Gisteraand het ek haar toneelstuk "Longthorne" gelees, maar dit het my niks vertel van Jo of haar vorige lewenshouding wat ek nie alreeds geken het nie. Ek was meer beïndruk deur haar dagboek. '
(49.) 1932 Dagboek, p.46. En weer: 'billet doux van Grijeta]. Dus het sy vir D my gekke brief gewys! ' (p.42).
(51.) Martha Vicinus, 'Lesbiese geskiedenis: alle teorie en geen feite of alle feite en geen teorie nie?' p.59.
(52.) Byvoorbeeld: 'Die dag na my eerste [inskrywing] was die mees bedrywige sedert die winkel begin het; die twee belangrikste geleenthede was: 1. na Saint Joan gaan, met die langverwagte Alexia en nogal teleurstellend 2. Word versamel- onverwags en [? h of b] verhelderend. ' 1932 Dagboek p.4.
(53.) 1932 Dagboek, p.79. Hierdie sin is bo die lyn geskryf en het geen verband met enige van die sinne in hierdie paragraaf nie, dus is dit nie moontlik om betekenis uit die konteks af te lei nie-dit is letterlik buite konteks.
(55.) Ek is Peter Howard dank verskuldig vir sy hulp met die vertaling van hierdie woord. Alhoewel dit onmoontlik is om te weet wat die kombinasie van hierdie woorde vir 'die gepeupel' beteken het, weerspieël hul betekenis in die hedendaagse woordeboek veranderinge in semantiese gebruik. 'Leeward' in die Oxford Dictionary is 'aan of in die rigting van die beskutte kant' en 'lee' het 'n aantal gebruike: 'skuiling gegee deur naburige voorwerp' 'laterale wegdrywing van die skip na die hoogte van die gewenste koers' en 'toelaatbare afwyking'. Of ons hierdie woorde letterlik of figuurlik lees, daar is 'n moontlikheid dat die woord na 'n aspek van 'mob' kultuur verwys, miskien as 'n beskrywing van hulself as 'n kulturele groep wat intellektueel, seksueel en sosiaal afwyk van die 'hoofstroom'. ' Alternatiewelik kan dit 'n term wees vir spesifieke seksuele gedrag om u kop op 'n beskutte plek te plaas, of om skuiling te kry deur 'n aangrensende voorwerp (liggaam), wat 'n eksplisiete verwysing na orale seks is-of is dit 'n soen?
(56.) 'n Stad in die Dandenongs waar die 'gepeupel', volgens Palmer, as 'n groep gebly het. 1932 Dagboek, p.60.
(58.) 'Net so met die uitputting: dit kan die openbaring van 'n kragtige onwetende as onwetende, nie as 'n vakuum nie. maar as 'n gewigtige en besette en gevolglike epistemologiese ruimte. ' Eve Kosofsky Sedgwick, Epistemology of the Closet, p.4.
(59.) 'Ons is ook uitermate bekommerd oor die feit dat ons dit moet weet. Lesbiese geskiedenis is nog altyd gekenmerk deur 'nie' weet 'wat die kern daarvan kan wees.' Martha Vicinus, 'Lesbiese geskiedenis: alle teorie en geen feite of alle feite en geen teorie nie?' bl.57.
(61.) Leigh Gilmore, Autobiogrophics: A Feminist Theory of Women's Self-Representation. Ithaca en Londen: Cornell University Press, 1994, p.206.
(71.) Helena Whitbread (red.), I Know My Own Heart: The Diaries of Anne Lister, 1791-1840, London: Virago, 1988. Sien ook Emma Donoghue, Passions Between Women: British Lesbian Culture 1668-1801, London : Scarlett Press, 1993.
(72.) Terry Castle bied agtergrond vir die vrae wat ontstaan ​​het deur die 'ontdekking' en die dekodering van Lister se dagboeke deur Whitbread. Castle, The Apparitional Lesbian: Female Homosexuality and Modern Culture, Columbia University Press: New York, 1993.
(73.) Elizabeth Grosz, 'Rethinking Queer Subjectivity' in Space, Time and Perversion: The Politics of Bodies, Sydney: Allen en Unwin, 1995, p.207-227. Grosz voer aan teen Marilyn Frye se argument dat 'Lesbiese' seks ', soos ek dit ken, die meeste van die tyd wat ek geweet het, heeltemal onartikelbaar is' (aangehaal in Grosz) p.221. Hierdie debat vind plaas in 'n kontemporêre kulturele omgewing, wat Eva Kosofsky Sedgwick se argument onderstreep dat ons deur die verskille tussen homoseksualiteit soos ons dit vandag ken en homoseksualiteit in die verlede te beklemtoon, 'verenigde homoseksualiteit' aanvaar wat 'ons' doen "weet vandag". ' Epistemologie van die kas, pp. 44-45. Oor die kwessie van definisie van 'lesbies', sien Judith Butler, Imitasie en geslagsinsubordinasie 'in Ann Garry en Marilyn Pearsall (reds), Women, Knowledqe and Reality: Explorations in Feminist Philosophy. New York: Routledge, 1996, pp. 377-387.
(74.) Katie Holmes, 'Diaries as D [acute] shabill [akuut]? The Diary of Una Falkiner: A Careful Dressing, 'in Australian Feminist Studies, Special Issue-Writing Lives: Feminist Biography and Autobiography. S. Magarey et al. (reds.), i6 (Somer 1992), p.43.
(76.) Reina Lewis, 'The Death of the Author and the Resurrection of the Dyke' in Sally Munt (red.), New Lesbian Criticism, pp.17-32.
(77.) Mark Cousins, 'The Practice of Historical Investigation', p.131.
(78.) My afspraak vir die skoolverhaal berus op twee datums, die eerste gebeur halfpad deur volume twee (boek 2), waar Palmer die datum as Maart 1932 geskryf het en die woord 'vas' onderstreep (p.205) . Die tweede is aan die einde van die verhaal, waar die datum as 28 Februarie 1933 aangedui word, dit is onderteken Aileen Yvonne Palmer, sewentien jaar oud en onderstreep (p.396). Die roman is ook in dieselfde swart gebinde notaboeke geskryf as die 1932 -dagboek, wat my mening versterk dat dit gelyktydig geskryf is. Die titel dui nog een van die hooftemas aan wat in hierdie roman behandel word - selfmoord of dood weens liefde. Palmer word sterk beïnvloed deur Clemence Dane's A Regiment of Women (beskryf deur Martha Vicinus as ''n wrede en effektiewe uitbeelding van 'n magshonger lesbiër') en die toneelstuk Sappho van die Duitse dramaturg Franz Grillparzer uit die negentiende eeu. Ek is dankbaar vir dr Kate Rigby vir die vertaling en opsomming van die uittreksels van Sappho in Poor Child. Sappho word 'gelees' as 'n merker van 'lesbiese liefde', maar eintlik 'wat ons nou Sappho noem', skryf Yopie Prins, 'is in baie opsigte 'n artefak van die Victoriaanse poëtika. In Victoriaanse Engeland, soos ons sal sien, kom Sappho van Lesbos voor as 'n eienaam vir die digter-en minder behoorlik die lesbiese. ' Victoriaanse Sappho, New Jersey: Princeton University Press, 1999, pp.1-14.
(80.) Arme kind-'n Postume roman, NLA MS 6759, Box 6, Folder 42, Volume 1, Book 1, p.50.
(81.) Kathleen Fitzpatrick, PLC Melbourne: The First Century 1875-1975. Burwood: PLC, 1975, pp.161-2.
(82.) Patchwork, Desember 1931, no. 49, p.51, PLC Archives, Burwood.
(83.) Aileen Palmer en ander, Je M'en Fiche! Critics Club Selections, 1931, onderteken, deur Aileen Palmer, koper, Monash University Library Rare Books Collection, Clayton. Byvoorbeeld, in 'n gedig met die titel Advice to Young Poets, skryf Aileen: Noem nooit tandvleis of watels nie/ Hou by bekende Engelse bome! Eikebome en aalmoese, beroemd in die verhaal-/ Ag, geen plaaslike kleur nie! '
(84.) 'Ek kon nie minder omgee nie!' Kathleen Fitzpatrick verwys daarna as 'die brutale titel', maar verskaf geen vertaling nie. Fitzpatrick, PLC Melbourne: The First Century 1875-1975, p.162. Byvoorbeeld: 'Dit was subtieler as enige Engelse titel en sou Bertie en Debbie baie vrugteloos in woordeboeke laat rondkrap. 'Arme kind, volume 2, boek 2, Helen en Aileen Palmer -versameling, NLA MS Box 3, Folder 1.
(85.) Patchwork, Desember 1931, no. 49, p.14, PLC -argiewe.
(86.) Arme kind, Deel 2, boek 2, p.231a.
(87.) Arme kind, Deel 2, boek 2, p.231.
(88.) Kathleen Fitzpatrick, PLC Melbourne, p.172.
(89.) PLC -argiewe, Teachers keer 1930 terug.
(90.) Gilchrist het veertig jaar lank in hierdie hoedanigheid by PLC onderrig gegee. Kathleen Fitzpatrick, PLC Melbourne, pp.156-7. Ek sou aanvoer dat Alexia Garran (gebaseer op) Jessica Gilchrist is. Daar is in die roman verwysings na 'Garry' wat afskeid neem in die tweede jaar van Vivienne, wat 1930 sou wees in die chronologie van Aileen Palmer. The Return of Teachers vir hierdie jaar dui op 'n verlof teen die naam van Gilchrist (PLC Archives, Teachers Returns, 1930). Verder is daar 'n enkele verwysing in die dagboek van 1932 na 'n persoon genaamd 'Gillie' by PLC (p.32.)
(91.) 'Shirley. het in my roman opgeneem. haar belangstelling is natuurlik grootliks te danke aan persoonlike redes, en sy weet nie hoe opvolgbaar dit vir 'n buite -leser sou wees nie. sy is geamuseer oor die manier waarop alles in die roman om my draai, maar dit is grootliks die manier waarop dit beplan word. ' 1932 Dagboek, p.64-5.
(94.) Rosemary Auchmuty, 'Jy is 'n dijk, Angela! Elsie J. Oxenham and the Rise and Fall of the Schoolgirl Story, 'in Lesbian History Group, Not a Passing Phase: Reclaiming Lesbians in History 1840-1985, London: Women's Press, 1989, pp.119-140.
(96.) Auchmuty, p.135. Volgens Auchmuty het dit 'die dood van die skoolverhaal' aangedui, aangesien die skrywers van skoolverhale besef het dat die gedrag van hul karakters nou oop is vir 'verkeerde interpretasie' '(p.135). Sien Beverley Brown, A Disgusting Book When Korrekt Read: The Obscenity Trial 'en Gillian Whitlock,' 'A Martyr Reluctently Canonised': The Lesbian Literary radition ', beide in Hecate 10.2 (1984): pp.7-39.
(97.) Arme kind, Deel 1, boek 1, p.61, NLA MS 6759, reeks 4, boks 6, vouer 42.
(98.) Arme kind, Deel 1, Boek 1, p.64.
(101.) Die gebruik van die term 'inversie' dui daarop dat Palmer verwys na Havelock Ellis wat, soos Esther Newton sê: 'die vereenvoudigde Krafft-Ebbing se vierdelige tipologie [met] 'n stygende omkeringskaal, begin met vroue wat betrokke is by' passievolle ' vriendskappe ". ' Esther Newton, 'The Mythic Mannish Lesbian,' Signs 9.4, 1984, p.567. Palmer het moontlik toegang tot Ellis se skryfwerk gehad of deur haar ma daarvan bewus geword. Nettie Palmer, wat beskryf hoe sy Ellis ontmoet het terwyl die gesin in 1935 in Londen was, skryf: '' Ek is deur 'n jong Engelsman aangestel met die verrassende naam van Francois Lafitte wat my gevra het of ek Havelock Ellis gelees het. Natuurlik het ek. Sou ek hom dan wou ontmoet? ' Nettie Palmer, veertien jaar: uittreksels uit 'n private tydskrif 1925-1939, Melbourne: Meanjin Press, 1948, pp.182. Ek is dank verskuldig aan Maryanne Dever omdat ek my aandag op hierdie verwysing gevestig het.
(102.) Martha Vicinus, 'Distance and Desire: English Boarding School Friendships', in tekens 9.4, 1984, p.601.
(103.) Esther Newton, 'The Mythic Mannish Lesbian', p.568.
(105.) Arme kind, Deel 2, boek 2, p.214, Helen en Aileen Palmer -versameling, NLA MS 3044, Box 3, Folder 2.
(108.) Esther Newton, 'The Mythic Mannish Lesbian', p.560.
(109.) Martha Vicinus, 'Distance and Desire: English Boarding School Friendships', p.601. Sylvia Martin onderbreek die binêre opvatting van die debat oor romantiese vriendskap deur te fokus op die 'probleem van die liggaam' en die verlangende vrou in 'These Walls of Flesh': The Problem of the Body in the Romantic Friendship/Lesbianism Debate, 'Historical Reflections 20.2 , 1994, pp.243-266.
(111.) Elizabeth Riley, All That False Instruction, Londen en Sydney: Angus en Robertson, 1975.
(112.) Farley Kelly, Degrees of Liberation: A Short History of Women in the University of Melbourne, Melbourne: The Women Graduates Centenary Committee of the University of Melbourne, 1985, p.85. Hierdie foto is gevind in die Pownall -versameling (Toetredingsnommer 835), University of Melbourne Archives.
Ink in haar are: The Troubled Life of Aileen Palmer
'N Boek wat ek bly is dat ek gelees het, en ek het tot die punt toe volgehou tot die einde toe. Dele daarvan was 'n bietjie soos om deur 'n moeras te waai, maar ander dele was ongelooflik interessant. My kennis van die Aileen Palmer was aan die begin weglaatbaar, net soos my kennis van die destydse intellektuele Australiese samelewing. Ek het genoeg geleer om te voel dat ek nog 'n klein stukkie in die raaisel van my begrip van die lewe in my aangenome land moet sit.
In wese eerder 'n hartseer verhaal van 'n lewe wat soveel moontlik 'n boek kon gewees het. Dele daarvan was 'n bietjie soos om deur 'n moeras te waai, maar ander dele was ongelooflik interessant. My kennis van die Aileen Palmer was aan die begin weglaatbaar, net soos my kennis van die intellektuele Australiese samelewing van destyds. Ek het genoeg geleer om te voel dat ek nog 'n klein stukkie in die raaisel van my begrip van die lewe in my aangenome land moet sit.
In wese eerder 'n hartseer verhaal van 'n lewe wat soveel meer kon gewees het, as dit dalk op 'n ander tyd geleef het, maar dan sou dit nie dieselfde verhaal wees nie. Maar ook die verhaal van 'n ongelooflike lewe van toewyding tot ideale en gesindhede tot en met die steenkoolvlak van oorlog en afgryse.
Vreemd genoeg het ek die gevoel dat die hele boek opsy gesit kan word en dat haar lewenswezen in die gedig na haar dood geskryf kan word. Dit is 'n vreemde gevoel, want hoe ontken jy 'n lewe soos hierdie.
Op die ou end daar
dit was geen woorde wat u aangestaar het nie
eindeloos die ruimte in
in die dun lug gevang - die
onvermydelike web van vars
land se lug. Skulpe wat bars/gil
van die geslagte mense altyd in u kop
die ondraaglike geraas
binne nie meer nie.
Aileen Palmer en Maralinga: Eerlike geskiedenis beklemtoon die rol
Hierdie materiaal is beskikbaar gestel deur Sylvia Martin, skrywer van Ink in haar are: die moeilike lewe van Aileen Palmer, vroeër vanjaar deur die University of Western Australia Press gepubliseer. Aileen Palmer (1915-88) was die dogter van Vance en Nettie Palmer, het poësie geskryf, literatuur vertaal, wyd gereis en progressiewe oorsake aangepak. Sy was 'n kommunis, dien as tolk vir die Republikeine in die Spaanse Burgeroorlog en was 'n ambulansbestuurder tydens die Blitz in Londen. Sy het ook protesoptredes ter ondersteuning van Egon Kisch gereël en was 'n vroeë leidende rol van die Melbourne University Labor Club.
In 1957, met geld verskaf deur Katharine Susannah Prichard, gepubliseer Aileen Palmer (onder die skuilnaam 'Caliban ') Liewe Lewe, 'n mimeografiese digbundel. Dit bevat 'n gedig wat sy oor Maralinga geskryf het.
Sylvia Martin het ons 'n laaste konsep van 'n hoofstuk van haar boek gegee wat die politieke aktiwiteite van Palmer in die 1950's en 1960's dek. Die eerste skakel hierbo bevat ook 'n uitgebreide uittreksel uit die boek. Eerlike geskiedenis en 'n versameling bronne oor Maralinga is hier.
Aileen Palmer - digter, vertaler, politieke aktivis, avonturier - was die dogter van twee skrywers wat prominent was in die Australiese letterkunde in die eerste helfte van die twintigste eeu. Vance en Nettie Palmer was bekend as kritici, joernaliste en romanskrywers, en Nettie vermoed dat hul oudste met 'ink in haar are' sou grootword. Aileen het beslis die talente van haar ouers geërf, die werk van Ho Chi Minh vertaal, poësie gepubliseer en dit waarna sy verwys as semi-fiktiewe stukke egosentriese skryfwerk opgeteken '. Sy het ook hul belangstelling in die linkse politiek opgeneem, tesame met haar dapperheid, het dit gelei tot deelname aan die Spaanse Burgeroorlog en die ambulansdiens in Londen tydens die Tweede Wêreldoorlog. . In Ink in Her Veins skilder Sylvia Martin 'n eerlike en ontroerende portret waarin ons 'n talentvolle vrou sien wat stadig deur oorlog, gesinsverwagtinge en psigiatriese siektes en die soms wrede 'behandelings' wat in die 20ste eeu algemeen voorkom, laat val. Lees meer.
Kies of u wil hê dat ander gebruikers op u profiel kan sien of hierdie biblioteek u gunsteling is.
Aileen Palmer, deur Peggy Maguire, 1939
Aileen Yvonne Palmer (1915-1988), digter, vertaler en politieke aktivis, is op 6 April 1915 in Londen gebore, die oudste dogter van die in Australië gebore skrywers Edward Vivian (Vance) Palmer en sy vrou Janet (Nettie) Gertrude, née Higgins. Die Palmers het in Oktober daardie jaar terug in Australië aangekom. Aileen en haar suster Helen is tuisonderrig deur Nettie in die Dandenongs, naby Melbourne, en daarna in Caloundra, Queensland. In 1929 het die gesin na Melbourne teruggekeer. Aileen het Presbyterian Ladies 'College bygewoon en met eersteklas honneurs in Franse taal en letterkunde aan die Universiteit van Melbourne afgestudeer (BA, 1935). Sy studeer ook Duits, Spaans en Russies.
Van jongs af polities bewus was Palmer as voorgraad betrokke by die Melbourne University Labor Club en die linkse Victorian Writers 'League, waardeur sy gehelp het om die veldtog vir Egon Kisch in 1934 te organiseer. Sy het by die Kommunistiese Party van Australië aangesluit in April daardie jaar. Sy het vroeg in 1935 saam met haar gesin na Engeland gereis, en het deelgeneem aan anti-fascistiese byeenkomste in Londen en het drie maande in Wene deurgebring om die werk van die Duitse skrywer Helene Scheu-Riesz te vertaal. In Spanje saam met haar ouers in 1936, wat vertaal het vir die gewilde Olimpiese Spele wat as 'n linkse teenstander van die Spele in Berlyn beplan is, was sy vasgevang in die Julie-opstand in Barcelona wat die begin van die Spaanse Burgeroorlog aangekondig het. Nadat sy kortliks na Londen teruggekeer het, het sy as sekretaris en tolk aangesluit by die eerste Britse mediese eenheid wat na Spanje gereis het en het tot 1938 naby die frontlinies saam met die Internasionale Brigades gewerk. Terug in Londen skryf sy 'Last Mile to Huesca', 'n ongepubliseerde roman gebaseer op haar ervarings. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Palmer ambulanse gery vir die Auxiliary Ambulance Service in Stepney, wat in 1943 vertrek het om by Australia House te werk.
Palmer was ambivalent oor die terugkeer na Australië, maar het uiteindelik in 1945 gereageer op 'n kabel van haar suster wat haar meegedeel het dat haar ma 'n ligte beroerte gehad het. Sy het dit moeilik gevind om na 'n dekade in Europa in Melbourne, waarna baie in oorlogsgebiede was, in Melbourne te vestig, maar sy het haar politieke aktiwiteite en haar skryfwerk voortgesit. In 1948 het sy die eerste van 'n reeks geestelike ineenstortings opgedoen en lang periodes van haar oorblywende jare in psigiatriese instellings deurgebring.
'N Vredesaktivis, Palmer besoek Tokio en China in 1957. Haar vertalings uit Frans van die gedigte van die Viëtnamese dissident To Huu (1959) en van Ho Chi Minh's Tronkdagboek (1962) is in Hanoi gepubliseer. Sy publiseer artikels en gedigte in linkerjoernale in Melbourne, soos Die realis en Oorland, en 'n bundel oorspronklike gedigte en vertalings, Wêreld sonder vreemdelinge? (1964). Baie van haar skryfwerk, insluitend die onvoltooide outobiografiese roman 'Pelgrimsweg', bly ongepubliseer.
Palmer se vriendskappe met ouer skrywers uit haar ouerkring, veral Katharine Susannah Prichard en Flora Eldershaw, was 'n belangrike invloed op haar skryfwerk en politiek. Stewig, met kort donker hare en 'n sterk Palmer -profiel, trou sy nooit met die lesbiese historikus, Sally Newman nie, ontleed 'n outobiografiese roman wat geskryf is terwyl Palmer 'n adolessent was en haar latere dagboeke en het tot die gevolgtrekking gekom dat haar seksuele oriëntasie waarskynlik lesbies was. Palmer sterf op 21 Desember 1988 in Ballarat -Oos en is begrawe in die plaaslike begraafplaas. Die National Library of Australia bevat twee portrette van Palmer, geskilder in Londen in 1938 en 1939 deur Peggy Maguire, hoewel daar twyfel bestaan ​​oor die herkoms.
B. Caine et al (reds), Grense oorsteek (1988)
M. Dever et al, Die intieme argief (2009)
Hecate, vol 26, no 1, 2000, p 10
Women's History Review, vol 11, nr 3, 2002, p 505
S. Martin, ''n taalkundige vir die Republikeine', National Library of Australia News, September 2008, bl. 11, en 'Aileen Palmer - 20th Century Pilgrim', Hecate, vol 35, nrs 1-2, 2009, p. 94, en 'Tracing Aileen Palmer', Hitte, 20, 2009, p 67
A6119, item 111 (National Archives of Australia)
A., H., V. en N. Palmer -vraestelle (National Library of Australia)
Verwante inskrywings in NCB -webwerwe
Die ontdekking van 'n merkwaardige skryfwerk deur Aileen Palmer dra by tot haar latere lewe
Sylvia Martin 10 Februarie 2020 2358 woorde
'Verbasend oorspronklik': Aileen Palmer tydens haar honneursjaar in 1934. National Library of Australia
In die aande na ete sou die skrywer Nettie Palmer en haar dogter Aileen gereeld in die strate van die voorstedelike Hawthorn rondloop. Soms praat hulle slegs in Frans, ander kere slegs in Duits. Nettie, 'n bekwame taalkundige, het in 1910–11 in Frankryk en Duitsland vir 'n internasionale diploma in fonetiek gestudeer nadat sy haar kunsgraad aan die Universiteit van Melbourne voltooi het. Aileen het haar ma se liefde vir tale geërf, en die wandelinge het begin toe sy 'n student was aan die Presbyterian Ladies 'College in die laat 1920's. Sy het hoofvak in die Franse en Duitse taal en letterkunde aan die universiteit behaal en in haar laaste jaar in 1934 Franse eerbewyse behaal.
Nettie het aan haar dagboek vertrou dat sy twyfel of Aileen in haar erejaar baie "ortodokse werk" verrig het, aangesien haar kragte gewy is aan die Kommunistiese Party en die anti-oorlogsbeweging. Aileen het op sewentien, in 1932, by die CPA aangesluit en was aktief in die Universiteit se Labor Club en het die uitgawe van die klubjoernaal in Augustus 1934 gewysig, Proletariaat. Soos baie Australiese skrywers en intellektuele, was sy aktief in protesoptogte teen die toenemend streng standpunt van die regering in Lyons oor sensuur. Dit was geen toeval dat die werke wat verbied is, gewoonlik dié was wat linkse of kommunistiese standpunte bevorder het nie, selfs al was die amptelike rede onbetaamlikheid.
Die politieke aktiwiteite van Aileen het verder toegeneem toe Egon Kisch, die Tsjeggiese nasionale, Parys-skrywer en kommunis, in November sy omstrede besoek aan Australië besoek het as 'n genooide van die Beweging teen Oorlog en Fascisme. Nadat hy belet is om van die Strathaird in Fremantle, het dit duidelik geword dat Kisch verhinder sou word om die skip te verlaat toe hy Port Melbourne binnevaar. Aileen het haar gehelp om protesvergaderings te reël.
In die vorige jaar verhuis Vance en Nettie Palmer na 'n gehuurde kothuis in Kalorama in die Dandenongs, oos van Melbourne, vanweë Nettie se gesondheid, terwyl hul twee dogters by hul ouma in die stad bly om hul studies voort te sit. By 'n besoek aan haar ouers tydens die universiteitsvakansie in Augustus, besluit Aileen om haar honneursproefskrif - in Frans, soos vereis - oor Marcel Proust te skryf. Maar sy het haarself eers in die taak gedompel nadat haar finale universiteitseksamens verby was, en moes inpas by 'n verkoopspos voor Kersfees by die boekhandelaars Mullens. Met die tesis einde Januarie 1935, het sy teësinnig op haar betrokkenheid by die organiseringspan vir die Kisch -protesoptogte gesny.
Aileen het eers saam met vriende in Carlton gebly, 'n besluit wat haar ma privaat gedink het, was nie goed nie. Netie het reg bewys toe Aileen 'n paar dae later met bagasie en boeke by die huis in Kalorama aankom en besluit dat sy dalk beter daar sal werk. Van toe af het die vervaardiging van die proefskrif 'n Palmer -gesinsaak geword. Nettie lees dit soos Aileen skryf, en verklaar dat dit 'n 'wonderlike samestelling van Proust en sy verligters' is. Die kaggel was vol opgemaakte velle groen papier. Helen, Aileen se jonger suster, het lang gedeeltes van die proefskrif begin tik, terwyl Aileen die velle verder voorberei en reggestel het.
Teen 25 Januarie skryf sy die gevolgtrekking. Vance het op die 27ste twee afskrifte gebind en verklaar dat die kopie meer leesbaar was, aangesien die tikmasjienlint oud en bleek was. Aileen het die middag begin herlees en regstel, en het veral die Franse aksente wat nie op die tikmasjien beskikbaar was nie, met die hand ingesit. Helen het oorgeneem, toe Nettie, en die proses was teen middernag klaar. Die volgende dag het Aileen die eksemplare, elk van nege en sestig folioblaaie, ingepak en die oggendbus na die stad geneem. '' N Eienaardige kalmte daal oor die huis, 'teken Nettie op.
'N Bladsy uit die tesis van Aileen Palmer. Staatsbiblioteek van Victoria
Aileen het die gejaagde maand van Januarie 1935 afgesluit deur te weier om saam met haar gesin op 'n kampvakansie te gaan, aangesien sy te besig was met komitees en name bymekaarmaak vir 'n petisie teen sensuur. Haar besluit was nie gewild onder haar ouers en suster nie, miskien te verstane, na die moeite wat hulle alles gedoen het om haar te help om haar proefskrif betyds ingedien te kry.
Maar die publikasie van Aileen se universiteitsresultate in die koerant op 22 Februarie het gehelp om haar in die oë van haar ouers te verlos, al was dit net na 'n mate van verwarring. Sy het haar nommer vergeet en in paniek aangeneem dat sy die een was met die tweede eer. As dit blyk, het Aileen deur Helen se meer praktiese interpretasie van die gekodeerde lys in die koerant eersteklas eerbewyse in Franse taal en letterkunde ontvang: "dit lyk," het Nettie geskryf, "vanweë haar verstommende oorspronklike tesis."
Na haar universiteitstudie reis Aileen saam met haar ouers na Engeland, waar sy 'n jaar later haar politieke belange en haar kennis van tale kombineer as vrywilliger as sekretaris en tolk in die eerste Britse Mediese Hulp -eenheid wat na Spanje gaan om die Republikeinse te ondersteun regering. 'N Dekade later, na twee jaar in die voorste linies in die Spaanse burgeroorlog, 'n tydperk wat ambulanse in Londen bestuur het tydens die Blitz en administratiewe oorlogswerk by Australia House, keer sy terug huis toe. Haar latere lewe is geteister deur onderbrekings en periodes van institusionalisering, hoewel sy dit nog steeds reggekry het om oorspronklike poësie en vertalings van gedigte uit Frans, Duits, Spaans en Russies te publiseer.
Toe ek my biografie oor Aileen Palmer ondersoek, was ek teleurgesteld om te vind dat daar geen spoor van hierdie proefskrif in haar referate by die National Library was nie. Ek het seker gedink, sy sou iets net so belangrik soos dit vir die nageslag gehou het. Selfs as die universiteit die kopie wat sy ingedien het, bewaar het, weet ons dat haar pa twee gebind het - die oorspronklike en die kopie. Die verdwyning daarvan was tot onlangs 'n raaisel, toe 'n geskiedskrywer wat die geskiedenis van die psigoanalise in Australië ondersoek het, met my in aanraking gekom het om te sê dat sy 'n afskrif van die tesis van Aileen gekry het. Hier was nog 'n voorbeeld van die onvoltooide biografie wat vir my duidelik geword het toe Aileen se verlore portret onthul is nadat my boek gepubliseer is.
Christine Vickers ondersoek al etlike jare die lewe en werk van Clara Lazar Geroe, 'n Hongaarse sielkundige wat saam met haar man en jong seun in 1940 as 'n vlugteling na Australië gekom het, geborg deur 'n groep Australiese mediese spesialiste. Clara Geroe se argief is veertig jaar lank bewaar deur haar seun George, wat die Staatsbiblioteek van Victoria gekies het as die plek waaraan hy dit sou skenk. Dr Vickers was in onderhandeling met die biblioteek om die bokse papiere te oorhandig toe George in 2019 sterf, wat meer bokse oplewer. Hierdie latere referate bevat een van die twee eksemplare van Aileen Palmer se honneursproefskrif.
Die oorhandiging van bokse is vertraag terwyl die opknapping van die biblioteek voltooi is, en Christine Vickers het nog etlike maande toegang daartoe gehad. Nadat ek my biografie hersien het Ink in haar are: The Troubled Life of Aileen Palmer in 2016 (waarin ek verklaar het dat daar geen spoor van die proefskrif was nie), het sy my gekontak om my te laat weet dat dit gevind is. Dit was 'n waardevolle ontdekking. Maar waarom sou Aileen Palmer se eerbewys in die koerante van 'n Freudiaanse psigoanalis beland het?
Die invloed van Nettie en Vance Palmer op die lewe van hul briljante dogter strek veel verder as haar vormingsjare. Toe sy as vrywilliger deelneem aan die Republikeinse saak in die Spaanse burgeroorlog, was sy vasbeslote om haar te bevry van die deurdringende skaduwee van haar beroemde ouers. Dit sou egter nie wees nie. In 1948, toe sy by die gesinshuis in Melbourne woon, het Aileen haar eerste ineenstorting opgedoen, drie jaar nadat sy uit die oorlogsgebiede van Europa teruggekeer het. Haar ouers tree in aksie en kontak die mediese beroep onder hul vriendekring.
Nettie het in 1940 geïnteresseerd geraak in die psigoanalise toe sy Clara Geroe ontmoet en met hom vriende raak terwyl sy vlugtelinge uit oorloggeteisterde Europa Engels leer. Aileen is in die hospitaal opgeneem in 'n privaat hospitaal wat gestig is deur Reg Ellery (een van die psigiaters wat Clara Geroe se verhuising na Australië geborg het), waar sy blootgestel is aan insulien koma -terapie, elektrokonvulsiewe skokbehandeling en dwelms. Voordat sy na ses weke se behandeling die hospitaal verlaat het, het Aileen 'n lang tyd met psigoanalise begin saam met dr Geroe.
Aileen se siekte het baie 'n familie -aangeleentheid geword. Haar suster Helen het 'n taak gehad om privaat notas vir Geroe op te tik, en Vance het aan Nettie geskryf toe sy weg was en vir haar gesê het dat Geroe vir Helen gesê het dat Aileen 'n goeie stryd daarteen maak. Kwessies van vertroulikheid van pasiënte blyk nie uiters belangrik te wees nie. Alhoewel sy aanvanklik bereid was om saam te werk, was Aileen se ervaring op die lange duur nie suksesvol nie. Sy het na meer as 'n jaar se ontleding erg depressief geraak en is terug hospitaal toe.
Op my versoek het Christine Vickers die eerste en laaste hoofstukke van Aileen se proefskrif geskandeer.* Daar op die bladsy, met die hand oor die verbleikte tikskrif, is die Franse aksente in Nettie se dagboek beskryf. Die deurkruisings en handgeskrewe regstellings wat deur die teks versprei word, sou vandag nooit aanvaarbaar wees nie, maar dit herinner ons aan hoe tegnologie die standaard van aanbieding wat ons as vanselfsprekend aanvaar, verander het.
Die handgeskrewe titel op die verslete voorblad van die flouerige saamgevoegde bladsye dui aan hoekom Aileen die tesis aan haar sielkundige kon gee: "Marcel Proust et La 'Dissociation de la Personne Humaine'" ("Marcel Proust en 'The Dissociation of the Menslike persoonlikheid '"). Die feit dat sy die aanhalingsteken verkeerd tussen "La" en "Dissosiasie" geplaas het, dui op haar haas om die sperdatum te haal. Ek verbeel my dat sy haar pen gryp en die titel op die voorkant van die kopieë afbreek voordat sy na die bus na die universiteit gaan.
In wese is die tesis van Aileen 'n weerlegging van die standpunt van die hoogs konserwatiewe Frans -Katolieke literêre kritikus Henri Massis oor hedendaagse letterkunde. Soos uiteengesit in sy boek Verdediging van die Weste, wat in 1928 gepubliseer is, beweer Massis dat 'n 'depressie van energie' en 'bedanking van kritiese gees' gekoppel is aan die dissosiasie van die menslike persoonlikheid. Soos Aileen skryf, meen Massis dat '' Identiteit in duie gestort het '... sodat as 'n mens literatuur wil hervestig, dit nodig sou wees om die mens te herontdek, die werklikheid van die geestelike wese wat 'n dissosiatiewe sielkunde het vernietig. '"
Met 'n historiese perspektief op wat Massis beskou as die oplossing van die stabiliteit van die moi (self/verstand/identiteit), beweer Aileen dat dit waarna sy verwys as dissosiasie nie nuut was nie-dat dit die sestiende-eeuse essayis Montaigne was wat die 'kultus van die innerlike lewe' gevestig het wat ons moderne sielkundiges voed. Teen die negentiende eeu het poësie, so beweer sy, so 'n afdaling gemaak in "die maalstroom van die moi"Dat die eksterne wêreld vir die simbolistiese digter" niks anders as 'n projeksie van sy eie drome was nie. " Sy vra hoe dit moontlik is dat die meer uitgestrekte genre van die roman, wat 'die verskeidenheid lewens' moet verteenwoordig, kan bestaan ​​wanneer 'die mees sensitiewe en opregte skrywers meestal besluit om van die eksterne werklikheid te vlug'.
Sy stel die antwoord in die sewe volumes van Op soek na verlore tyd (gepubliseer tussen 1913 en 1927), waarin Proust geen poging aanwend om die teenstrydige wesens waarvan hy bestaan, te herenig nie, behalwe in een kunswerk. (Aan die einde van die laaste bundel, Tyd herwin, besef die verteller dat die geheue slegs herwin kan word en die tyd deur kuns verslaan kan word. Hy verlaat die partytjie wat hy bywoon om 'n wonderlike roman te skryf en sodoende die verlede lewendig te maak. sielkunde 'waarvan hierdie reeks die beste voorbeeld in moderne literatuur gelewer het. "
Nadat sy haar ontleding van die werk in die volgende vier hoofstukke nagestreef het, beweer Aileen in die slothoofstuk: 'Ek het probeer aantoon dat hierdie dissosiatiewe sielkunde nie 'n soort afwyking is nie, maar die hoogtepunt van die ontwikkeling is het gedurende die negentiende eeu al hoe meer gevoel. " Proust, sê sy, kyk nie terug na 'n bepaalde era in die verlede nie: 'Dit is die idee van die verlede wat nie van ons geskei is nie wat uitstaan ​​in sy werk. " Sy beweer dat "die metode van dissosiatiewe sielkunde noodwendig die diepste en waarste is ... Literêre kuns van hierdie genre is nie die voorstelling van 'n vereenvoudigde werklikheid nie, maar die rekonstruksie van die bewegings van die menslike gees met al hul kompleksiteit."
Die proefskrif eindig op 'n optimistiese noot met 'n Marxiaanse wending en stel voor dat 'hierdie samelewing wat voor ons oë verbrokkel' nie ''n mistieke agteruitgang van die Weste' 'is nie, maar dat ons in hierdie wanorde die saad van 'n nuwe samelewing kan vind. " Dat die samelewing die mededinging en die uitbuiting van die werkersklasse sou wegvee, hoef niemand te hard te werk nie en masjiene laat mense vry om aan die dinge van die gees te dink.
Met die invloed van denkers soos Darwin, Marx, Nietzsche en Freud, het die biografiese integriteit en sekerheid van karakters in die roman uit die negentiende eeu plek gemaak vir die vloeibaarheid en onstabiliteit van karakters in die modernistiese roman. Hierdie kennis is vandag algemeen. Maar Aileen Palmer skryf haar proefskrif oor Proust in 1934, slegs sewe jaar na die laaste bundels van Op soek na verlore tyd gepubliseer is. Selfs my kort en onvolledige opsomming dui aan waarom haar eksaminatore (soos Nettie in haar dagboek aangeteken het) dit "verstommend oorspronklik" uitgespreek het.
Op twintig vertrek Aileen na Europa nadat sy 'n eersteklas honneursgraad behaal het. Sy het 'n brief ontvang waarin sy haar versoek aanvaar om by die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje aan te sluit, en 'n begeerte om fascisme in haar hart te beveg. Marx House in Londen was haar eerste hawe. 'N Lees van dele van hierdie nuutgevonde proefskrif beklemtoon die tragedie van die latere lewe van hierdie briljante jong vrou en gee dit 'n groter aanslag. Ek wonder hoe haar psigoanalis daarop gereageer het. Die staatsbiblioteek van Victoria het nou die dertig bokse Clara Lazar Geroe se koerante in sy besit, so miskien sal meer onthul word as ek daardeur kan kyk sodra dit gekatalogiseer is. •
* My dank aan James Renwick vir sy vertaling uit die Frans.
Hersiening van Ink in haar are: The Troubled Life of Aileen Palmer, deur Sylvia Martin
Ink in haar are is die eerste boeklengte biografie van Aileen Palmer-digter, sosialis en dogter van Australië se bekendste literêre egpaar, Nettie en Vance Palmer. Sylvia Martin het 'n presiese, indringende maar menslike verslag van Palmer se lewe geskryf. Sy het versigtig bewyse vir haar bewerings versamel en op gegronde wyse bespiegel oor bronne wat min is. Sy het die opdrag van die biograaf vervul. Daarbenewens stel die boek groot vrae oor die biografiese strewe, veral of 'n lewe om die kantlyn geleef het - alhoewel die marges van kulturele, intellektuele en politieke sentrums - 'n lewe is wat die moeite werd is om te vertel.
Met die eerste bloos is dit moeilik om hierdie boek voor te stel sonder die profiel van Nettie en Vance, 'n vaag tragiese situasie wat die rampspoedige aspekte van Aileen se lewe waarskynlik beklemtoon. En terwyl die bladsye rol, verstaan ​​'n mens wat Martin vroeg moet hê. Aileen se gebeurlikheid, haar marginaliteit, selfs wat kan ...