Hoe om die Politieke Verdeling te gebruik by die vakansie-aandete tafel
Geskryf deur Andrew J. Hoffman, Universiteit van Michigan
Ons is 'n verdeelde volk; dit is 'n understatement. Daarbenewens hoor ons al hoe meer ons leef in ons eie "bubble" of eggo kamer wat verskillende sienings nie kan dring nie. Om die probleem reg te stel, vra baie dat mense uitreik, praat en bowenal luister. Dit is alles goed en goed, maar waaroor moet ons praat? Ons kan nie hoop om te luister sonder 'n onderwerp om gemeenskaplike grond te vind nie.
Na my mening is daar (ten minste) twee prominente kwessies in hierdie verkiesing wat as 'n brug kan dien oor ons politieke verdeeldheid. Die eerste is dat die politieke en ekonomiese stelsel moet vasstel omdat dit diegene met spesiale status of toegang bevoordeel. Die tweede is dat ongelykheid in inkomste 'n ondraaglike vlak bereik.
Kan hierdie twee onderwerpe help om die Onaangename danksegging of Kersfees etes dat baie Amerikaners dread? In plaas daarvan om die onaangenaamheid te vermy, kan dit 'n tyd wees om dit te omhels.
Tydperk van vloed
Daar is nou 'n geleentheid vir ons. Terwyl ons onaangenaam leef, leef ons in 'n periode van vloed wanneer oortuigings kan verskuif. Dit is hoe sosiale verandering gebeur - in fiks en spurts - iets wat ek bestudeer het om na te kyk hoe Kultuur vorm openbare debatte rondom klimaatsverandering.
Amerikaanse fisikus en historikus Thomas Kuhn beskryf eers hierdie proses as beweeg tussen tydperke van stabiliteit en tydperke van chaos. In die voormalige domineer een stel oortuigings alle ander oortuigings as die "paradigma." Maar periodes van vloed begin wanneer onstuimige gebeurtenisse hierdie paradigma ontstel en 'n chaotiese soeke na 'n nuwe paradigma begin. Sosiale wetenskaplikes noem hierdie proses van vinnige sosiale verandering "gespleteerde ewewig. "Die sleutel is om te stoot vir verandering wanneer dinge die meeste chaoties is.
Enige korporatiewe veranderingsagent weet dat dit die maklikste is om te stoot vir verandering wanneer dinge op hul ergste is. Soos Winston Churchill beroemd gesê het: "Moet nooit 'n goeie krisis mors nie." Dink daaroor oor jou Thanksgiving-aandete.
Ons leef almal in wêrelde van ons eie ontwerp
Ons land het diep verdeeld gebreek stamme: links teenoor regs, stedelik teenoor landelik, die kus teenoor die middelpunt. Ons het agterdogtig geword van mekaar, bevraagteken motiewe voordat idees oorweeg word.
Feite blyk dat dit minder belangrik geword het as die politieke en ideologiese affiliasie van hul bron. Ons skyn slegs bewyse te oorweeg wanneer dit aanvaar word of ideaal aangebied word deur diegene wat ons stam verteenwoordig, en ons ontslaan inligting wat deur bronne voorgestel word wat groepe verteenwoordig waarvan ons waardes ons verwerp.
Hierdie verdeling word vandag nog dieper as gevolg van sosiale media, 'n relatief nuwe krag in ons samelewing. Sosiale media het "gedemokrateerde kennis" omdat die poortwagters vir die bepaling van die gehalte van inligting afgeneem is. Maar sosiale media skep ook die voorwaardes vir wat genoem word valse nuus hardloop hardloop.
Webgebaseerde media-webwerwe, en toenemend sosiale mediadienste Twitter, Facebook en LinkedIn, stel ons in staat om inligting te vind om enige posisie wat ons soek, te ondersteun en 'n gemeenskap te vind van mense wat daardie posisies sal deel - 'n verskynsel bekend as bevestiging vooroordeel. Gevolglik maak die internet ons nie altyd meer ingelig nie, maar dit maak ons ​​dikwels meer seker. Ons skep self wat Eli Pariser ons "filter borrels. "
In een helder illustrasie van hierdie verskynsel, 'n navorsingsstudie of 250,000 tweets Gedurende die ses weke wat tot die 2010-Amerikaanse kongres se middeltermynverkiesing gelei het, het bevind dat liberale en konserwatiewe bevolkings hoofsaaklik net polities soortgelyke tweets retweeted.
Om betrokke te raak, is om nie te erken nie
'N Studie deur die Pew Research Center bevind dat "49 persent van die Republikeine sê hulle is volstrekt bang vir die Demokratiese Party, met 55 persent van die Demokrate wat sê dat hulle die GOP vrees." Hierdie deel van die kulturele kloof is selfversterkend: ons vrees die ander sodat ons nie betrokke te raak; ons betrek nie so ons vrees die ander nog meer nie.
Om hierdie lus te breek, moet ons wat rubriekskrywer doen Thomas Friedman noem "beginselmatige betrokkenheid." Terwyl sommige mag kies om op die kantlyn te sit of te hoop dat een of die ander misluk, is daar te veel op die spel. Ander kan kies om vasberade in hul vertroue van betrokkenheid te staan ​​en daarmee die "radikale flank"En gee 'n konstruktiewe spanning in die debatte wat kom.
Maar sommige kan kies om brûe te bou, aanvaarding van die blote daad van betrokkenheid beteken nie 'n aanvaarding, endossement of selfs dat ons van die ander kant hou nie. Dit is bloot 'n erkenning dat ons algemene besorgdheid en belange het. Om in die middel van die strydende stamme te staan, is nie maklik nie, aangesien dit aan beide kante aanvalle aanbeveel, maar iemand moet probeer om gemeenskaplike grond te vind.
Waar kan ons die gesprek begin?
Terwyl nie alle kenners nie stem saam dat ons 'n ongelykheidsprobleem het, die getalle is nugter en meer belangrik, glo baie kiesers op beide links en regs wat hulle ons vertel.
Algehele, tussen 1979 en 2013, is die deel van inkomste wat verdien word deur die rykste 1-persentasie in die VSA verhoog van 10 persent tot 20.1 persent van die totale ekonomiese sirkel. Tussen 2009 en 2013 het die top 1 persentasie van Amerikaanse verdieners 85.1 persent van die totale inkomstegroei gevang. Binne die 37-lid Organisasie van Ekonomies Ontwikkelde Lande, pas die VSA slegs Turkye, Mexiko en Chili wanneer dit kom by ongelykheid.
Dit is die bron van die afkeer en ontevredenheid wat baie Amerikaanse kiesers voel - 'n ader wat beide Donald Trump en Bernie Sanders ingepak het. In sy kern verteenwoordig dit 'n wantroue van ons politieke en ekonomiese instellings. Sommige rig hul regering op die regering, sommige in die korporatiewe sektor, en albei het groot minagting vir die oënskynlik korrupte verhouding tussen die twee.
So, waaroor moet jy oor jou vakansie-ete praat? Goed om te begin, as daar absoluut geen hoop van gemeenskaplike grond is nie, bly weg van die politiek en praat oor sokker.
Maar as daar 'n geleentheid is om brûe te bou, kan die onderwerpe van algemene besorgdheid die gesprek begin: die behoefte om te belê in die opgradering van ons snelweë, brûe en vervoerinfrastruktuur; die korrupte invloed van geld in die politiek en moontlikhede vir hervorming van veldtogfinansiering; die invloed van invloed en die voorstel vir tydsbeperkings wanneer staatsamptenare lobbyiste kan word; programme om geleenthede vir opwaartse mobiliteit te vergroot, soos om hoërskoolonderrig meer bekostigbaar te maak; of programme om die las wat werkers voel, te verlig wanneer hulle verplaas word deur tegnologie, outomatisering, globalisering of beleidsverskuiwings. Dit mag nie eers maklik of aangenaam wees nie, maar dit is ten minste 'n begin. En miskien sal jy verbaas wees.
Een positiewe uitkoms van hierdie verkiesing is dat almal blyk te wees betrokke (alhoewel 'n groot persentasie Amerikaners nie stem nie). Ons moet net die regte manier vind om betrokke te raak. In my godsdienstige tradisie word gesê: "Geseënd is die vredemakers." Of jy my tradisie deel of nie, dink ek ons ​​kan saamstem dat ons meer vredemakers nodig het.
Genesing van die land kom nie uit Washington nie. Dit kom van elkeen van ons by ons familie aandete, plaaslike Kiwanis-klub, stadsaal, werkplek en sportliga. Dit sal van elkeen van ons kom as ons werk om ons eie individuele bel oop te maak en onthou, in die woorde van die onlangs vertrek Leonard Cohen: "Ring die klokkies wat nog kan ring; Vergeet jou volmaakte offer; Daar is 'n kraak in alles; Dis hoe die lig inkom. '
Andrew J. Hoffman, Holcim (US) Professor by die Ross School of Business and Education Direkteur by die Graham Sustainability Institute, Universiteit van Michigan
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Hoe om die Politieke Verdeling te gebruik by die vakansie-aandete tafel