Pontoosuc SwGbt - Geskiedenis Podcasts - 2022
(SwGbt: t. 974; 1. 205 '; b. 35'; dph. 11'6 ", dr. 9 ', s. 11 k .;
a. 2 100 stuks. P.r .; 4 9 "D.sb, 2 20-pdr. P.r., 1 12-pdr. Sb. 1 12-pdr. R; 2 24-pdr. Hoe.)
Pontoo ~ ue, 'n geweerboot met eide -wiele, gebou onder kontrak met G. W. Lawrence en die Portland Locomotive Co., Portland, Maine, word op 10 Mei 1864 in Portland gestuur, en luitenant Comdr. George A. Stevens in bevel. Sy is op 9 Junie 1864 by die South Atlantic Blockading Squadron beveel en keer terug noordwaarts en vertrek op 12 Augustus uit New York op soek na die Konfederale Raider Talla) u = ~ ee. Toe sy eergister na 0600 die 20ste by Halifax aankom, ontdek sy dat haar steengroef gevaar het. Onmiddellik onderweg het Pontoosuc haar soektog na die noorde onder die vissersvlote in die Golf van die St. Lawrence voortgesit. Tallah ~ sien het egter suidwaarts gedraai onderweg terug na Wilmington.
Pontoosuc het op die 30ste na New York teruggekeer en begelei. Teen die middel van Desember het sy die blokkade hervat, buite Wilmington. Op die 24ste en 25ste het sy deelgeneem aan die aanval op Fort Fisher en teruggekeer om die Fort weer in die suksesvolle aanval van middel Januarie 1865 te betrap.
In Februarie het sy die Cape Fear River opgetrek vir operasies teen Fort Anderson. Na die val van Wilmington hervat sy weer aan die kus. Na die oorlog keer sy terug na Boston, waar sy op 5 Julie 1865 uit diens neem en op 3 Oktober 1866 verkoop word.
Pontoosuc Lake, Massachusetts, Verenigde State van Amerika
Pontoosuc Lake is in die hartjie van die Berkshires, oor die grens tussen die stad Pittsfield en die stad Lanesborough in die westelike deel van Massachusetts. stad ten gunste van die saggies golwende heuwels, welige staatsbosse en skoon, helder water. 'N Vakansiehuur aan die Pontoosuc -meer is 'n ideale plek om 'n wegbreek in Berkshires te geniet.
Pontoosuc -meer is 'n gewilde ontspanningsmeer met somer naweke met baie verkeer. Daar is verskeie openbare toegangspunte, waaronder 'n bootrit aan die Pittsfield -kant van die meer wat die Public Access Board besit. Die Lanesborough -kant van die meer het verskeie toegangspunte vir die lanseer van bootjies met motors. Die Pontoosuc -meer beslaan 480 hektaar met 'n maksimum diepte van 35 voet en 'n gemiddelde diepte van 14 voet, wat bootseiers, kajakkers en waterskiërs lok.
Hengelaars kan die hele jaar deur op Pontoosuc -meer uitsonderlike visvang vind. Die meer is die tuiste van 'n oorvloed bevolkings van geel baars, wit baars, grootbekbas, kleinbekbas, pampoensaad, swart crappie en kettingstok. Die Massachusetts -afdeling vir visserye en wilde diere voorsien die meer met tiermuskies, en in die winter boor hengelaars hul gate en skuilings vir ysvisse in die hoop om een ​​van die groot tiermuskies van Pontoosuc -meer af te haak. Bruin forel word ook in die meer en in sommige van die strome wat die meer voed, gevoer.
Die Pontoosuc -meer word elke herfs drie voet afgetrek om die meer en die oewer te beskerm en voor te berei op die afloop van die lente. Die meer en dam was in besit van Berkshire County. In 2000, toe die provinsiale regering ontbind is, het die eienaarskap egter teruggekeer na die Statebond van Massachusetts. Die Pontoosuc -dam word bestuur deur die departement van bewaring en ontspanning wat die watervlakke op die meer beheer. The Friends of Pontoosuc Lake, wat bestaan ​​uit burgers van Pittsfield en Lanesborough, werk om die waterkwaliteit van die meer te monitor en te beskerm. Geringe visverbruiksadvies is beskikbaar vir die meer, maar oor die algemeen is die waterkwaliteit goed.
Die grens tussen Pittsfield en Lanesborough loop deur die middel van die Pontoosuc -meer. Die Stad Pittsfield is in 1861 ingelyf en beskik oor enige gerief wat 'n besoeker benodig, insluitend winkels, restaurante en verskillende akkommodasie. Lanesborough was een van die eerste dorpe wat in die omgewing gevestig is. Dit het as Richfield begin en het sy naam verander om die gravin van Lanesborough te vereer toe dit in 1765 ingelyf is. Besoekers stap deur die strate van die bekoorlike stad en stop by 'n vensterwinkel of eet in een van die restaurante. Beide die Pittsfield- en Lanesborough -kant van Pontoosuc Lake het vakansiehuise aan die water sowel as vaste eiendom te koop.
Dit is 'n kort entjie se ry van Pontoosuc -meer na die Pittsfield State Forest en die rit werd. In die vroeë somer bars die 65 hektaar wilde azaleas van die staatsbos in pienk blomme en bied 'n skouspelagtige vertoning. Meer as 30 myl paadjies vir stap- en fietswind deur die bos, wat baie geleenthede bied om te verken. In die winter maak fietse plek vir sneeuwscooters en langlaufski's. In Lanesborough wys Balance Rock State Park presies wat sy naam impliseer. Besoekers kan die rots van 30 voet lank, 15 voet breed, 'n oorblyfsel van die laaste ystydperk, op 'n veel kleiner rots sien lê.
Pontoosuc Lake is 'n ideale tuisbasis vir 'n wegbreek in Berkshires. Benewens sy natuurlike skoonheid, is die Berkshires waarskynlik ook die bekendste vir hul kulturele geleenthede. Die Berkshires is 'n gunsteling by kunstenaars en skrywers en is die somerhuis van die Boston Symphony, en konserte, dansopvoerings en lewendige teater vind die hele somer plaas. Pontoosuc Lake en die Berkshires is 'n toeganklike bestemming, net twee en 'n half uur van Boston en New York. Die kulturele geleenthede en die natuurskoon kombineer om Pontoosuc Lake 'n fantastiese plek te maak vir 'n vakansie in die westelike Massachusetts.
Kopiereg en kopie 2007-2021 Lakelubbers LLC. Alle regte voorbehou.
SKAKEL asseblief na hierdie webbladsy deur hierdie HTML -kode te gebruik:
Jou skakel na hierdie webblad behoort so op jou webblad te lyk:
Pontoosuc Lake Vakansie -inligting - Lakelubbers
NORTH ADAMS & mdash Hudson Brook poel agter die enigste wit marmerdam in Noord-Amerika voordat dit skerp tuimel om 'n waterval van 30 voet in 'n kloof hieronder te vorm.
Die marmer skitter in die son, en die gebrul en spuit van die water wat op die rotse neerstort, is skouspelagtig.
Ek het gekuier na watervalle en meulens wat langs riviere en strome in Rhode Island gebou is, maar hierdie een in Natural Bridge State Park lyk uniek.
Die dam is op 'n heuwel, naby 'n hoefyster-vormige steengroef omring met 50 m marmer kranse en bo die oorblyfsels van 'n meule op 'n pad van die Mohawk-roete af.
'N Pad volg die oewers van die spruit na 'n klein dam wat oor die 30 voet lange marmerdam loop. Die water wat oor die dam val, stroom af in 'n stroompie wat 'n diep kloof in die rotsagtige kranse daaronder gesny het.
Ek het 'n natuurlike klipbrug oor die kloof gekruis en reguit 40 voet af gekyk na die wervelende water en grotte wat uit die rotse gekap is. Maar wat my ook opgeval het, was 'n sementomhulde pypleiding op klipstutte wat op 'n rand in die kloof gebou is.
Die pypleiding word 'n 'ldquopenstock' genoem en het 'n paar honderd meter water afwaarts gedra om 'n turbine in 'n meule te draai wat marmerblaaie uit die steengroef gesny en afgemaal het.
'N Roete volg die roete van die pen tot by die oorblyfsels van die mure en die fondament van die Hoosac Marble Mill met drie verdiepings wat marmerboumateriaal vir kopers wêreldwyd uitgedraai het.
Die webwerf lok al honderde jare besoekers, waaronder die skrywer Nathaniel Hawthorne, wat 'n tyd lank in Lenox gewoon het en deur die Berkshires gestap het. Hy bestudeer die dam, die grotte, die steengroef en die meule wat pas oopgemaak het.
In 1838, in sy 'American Notebooks', skryf hy:
& ldquo Daar is 'n marmergroef aan die agterkant, en mettertyd, bo die grot, sal die hele klippe in grafstene, drumpels, voorkant van geboue, kaggels, ens. ingegrawe word. Dit sal jammer wees. & rdquo
Die meule het in 1947 tot op die grond afgebrand, oortref deur die spruit, dam, kranse, kloof en skouspelagtige wit marmer waterval.
Pontoosuc Lake Country Club is 'n openbare gholfbaan aan die westekant van Pontoosuc Lake. Dit is en is nog altyd deur plaaslike gholfspelers as 'n verborge juweel beskou en word deur besoekende gholfspelers geloof. Die duidelikste kenmerke van die baan is die eenvoudige uitsig op die berge, die verouderde en majestueuse eikebome, esdoorn- en dennebome en die golwende heuwels waarop die baan sit. Die minder voor die hand liggende uitdagings is die hoogteveranderinge wat met spel plaasvind, die grootte van die setperke wat wissel van 3000 tot 7500 vierkante voet en die algehele uitleg van die baan wat sorg vir 'n aangename ronde gholf. Die oorspronklike baan is deur Freeman Miller gebou op die plaas wat oorspronklik Pete Hodecker was, iewers in die 1920's. In 1935 is dit gekoop deur 'n jong gholfprof by Stockbridge Country Club genaamd Charles 'Chick' Moxon en ingelyf as Pontoosuc Lake Country Club, Inc. Met 'n bietjie insette van die beroemde AW Tillinghast en daarna 'n volledige herontwerp deur Wayne Stiles in 1939, het die kursus geword wat dit vandag is.
Jim Shulman | Baby Boomer Memories: Die Sheila was bekend as die 'Pontoosuc Princess'
Die Sheila loop op 'n besige somersdag in die 1950's verby die strand van Pontoosuc Lake.
ELCO Motor Boats het die Sheila in 1895 vir George Westinghouse gebou. Die onderneming het 6 000 plesierbote van 1892 tot 1949 in die New Jersey -omgewing gebou voordat dit gesluit is. Voormalige werknemers heropen die onderneming in 1987, langs die Hudsonrivier, net meer as 'n uur se ry van die Berkshires af.
Kapt. George Vogel, vertoon dat hy die boothuis verlaat, het meer as 45 jaar lank die Sheila op Pontoosuc -meer geloods en in 1966 afgetree.
Ek kyk gereeld terug na my kinderjare in die vyftigerjare, toe my gesin ons kinders na die Pontoosuc -meer neem om op die Sheila te ry, 'n pragtige houtlansering. Twintig jaar gelede wou ek leer wat met hierdie "Pontoosuc Princess" gebeur het, en of ek dit kon help herstel om dit terug te bring na sy gloriedae op die meer.
Ek het onthou dat die aanvoerder van die bekendstelling vriendelike kapt. George Vogel was, wat haar 45 jaar lank op Pontoosuc beveel het. Die Sheila was 30 voet lank, met sy enjin in die middel, rye sitplekke en 'n klassieke afdak. Sy kon tot 32 mense huisves.
Oorspronklik werk die boot op herlaaibare batterye, maar dit is omgeskakel na gas. Die Sheila kan 12 km / h oor 'n baan van 4 myl om Pontoosuc ry. Haar naam was aan die boog aan beide kante en ook op die agterstewe, in ekstra groot hoofletters.
Niemand weet regtig wie haar genoem het nie, maar almal het haar die Sheila genoem. Op 'n besige vakansiedag sou die boot tot 400 tariewe hê, en meer as daar romantiese maanligtoere was.
Toe die wintermaande sou aanbreek, het kapt. Vogel sy wit kaptein se hoed vir die seisoen opgehang en die Sheila in 'n boothuis naby die dam gestoor. Gedurende die afseisoen het Vogel as 'n skoenhersteller in 'n winkel in Weststraat gewerk.
In 1966 besluit die kaptein, byna 80 jaar oud, dat dit tyd is om af te tree. Ek wou die geskiedenis van en wat toe van die Sheila geword het, leer.
In my soeke het ek met die vervaardiger van die boot, die Electric Launch Co. (ELCO), gepraat. Die firma het die vaartuig in 1895 gebou en dit verkoop aan George Westinghouse, die beroemde uitvinder van 'n miljoenêr, wie se Erskine Park -kothuis in Lenox was.
Westinghouse en sy vrou het die boot ongeveer 20 jaar lank op Stockbridge Bowl gebruik. In 1915, ná die dood van die Westinghouse -egpaar, het Andrew Carnegie, toekomstige eienaar van Shadowbrook in Lenox, die boot aangeskaf en dit vir etlike seisoene op die bak geniet.
Ondersteun ons joernalistiek. Teken vandag nog in. & rarr
Kort na Carnegie se afsterwe in 1919, het sy weduwee die vaartuig aan die Lenox Brotherhood Club gegee, wat die elektriese toerusting daarna deur 'n Winton Motor Carriage Co. -enjin vervang het. Twee jaar later het die klub dit verkoop aan George Vogel, wat haar na die Pontoosuc -meer gebring het, waar hy voorheen nog 'n besigtiging gelanseer het. Vanaf daardie tydperk het kapt Vogel haar byna elke seisoen op Pontoosuc bestuur totdat hy in 1966 afgetree het. Hy is in 1973 op 87 -jarige ouderdom oorlede.
Inwoner van Cheshire, Tom Beattie, het die Sheila op Pontoosuc in 1968 gekoop, herstel en bedryf. In 1971 het Beattie die boot na die skilderagtige Cheshire -reservoir gehaal, waar hy beplan om elke somer ritte aan te bied. Die planne het egter nie gerealiseer nie, en die Sheila het ongeveer drie jaar lank in die water op die kus van die reservoir gesit.
Ernstige winterstorms het geleidelik die romp getref. Beattie is in 1973 oorlede, en Michael Pasterczyk, van Pittsfield, het die boot bekom met die planne om die Sheila te herstel en terug te bring na Pontoosuc -meer.
In die herfs van 1974 verhuis hy die vaartuig na die Onota Lake Skin Divers Club by 1000 Cascade St. 'N Groot kronkelende gat van yskade was aan die bakkant van die boog sigbaar. Die eens versierde houtkap is op die grond gelaat, en Pasterczyk verwyder die enjin. Die optimistiese eienaar was van mening dat dit nie veel werk sou wees om die herstelwerk te doen nie, en slegs $ 3000 sou haar weer lewendig maak.
Oor die volgende paar jaar is daar egter geen werk gedoen nie. Die boot het verder agteruitgegaan, besoekers het koperonderdele gestroop en die hout het net verval. Die enjin wat verwyder is, het verdwyn. Volgens wyle Angelo "Pro" Carussoto, het hy en ander lede van die Onota Lake Skin Divers Club vasgestel dat die Sheila nie heeltemal herstel kan word nie. In 1977 of 1978 verbrand hulle haar oorskot op die Cascade Street -eiendom. Dit was dus 'n baie hartseer einde van hierdie pragtige boot waarmee ek as jongeling gery het.
Ek juig die passievolle skippers toe wat sedertdien meer moderne reproduksies van die Sheila op die Pontoosuc -meer bedryf het. Maar my drome om eendag te help herstel en in die oorspronklike Sheila te ry, is lankal verby. Ek weet dat die herinneringe aan hierdie 'Pontoosuc Princess' in die somer altyd by my sal bly en met baie plaaslike baba -boomers.
Brian Sullivan: Pontoosuc Pragtig, maar stil
Daar was onlangs 'n paar wonderlike laatmiddae en vroeë aande, en op sommige van die dae het ons op die parkeerarea van Pontoosuc Lake op Hancockweg aan ysige koffie gedrink. Omdat Mount Greylock in die verte na die noorde dreig, is die uitsig op die meer redelik skouspelagtig.
Ek hou daarvan om verby te kyk en deur die geskeerde onderste stamme van die immergroen plante. Die bome lê op die steil heuwel wat na die voormalige openbare strand lei. Dit is gewoonlik stil daar. Soms kan 'n paar mense by die piekniektafels sien sit, waarvan ek dink dateer uit die Tweede Wêreldoorlog - die tafels, nie die mense nie.
Maar wat vroeër 'n lewendige en energieke deel van die somertoneel van die stad was, is nou 'n baie sluimerende plek. Net soos ons stadsparke, wat vroeër in die somermiddag vol was met talle buurtkinders, is die enigste geluid wat u nou hoor, die geluid van 'n effense somerwind wat van tyd tot tyd vat.
Dit is dekades sedert Pontoosuc se polsslag duidelik gehoor kon word op 'n warm somermiddag. As u nie daar geswem en gekuier het nie, was u waarskynlik by die Onota -meer. Beide was plekke om by te wees, albei was plekke om te sien.
En dit was alles gratis. Selfs die klein kindertjies het soggens by Pontoosuc lesse leer swem. Die swemarea is aan drie kante deur 'n beskuldigdebank bewaak, en die groot prys was die kleiner dok ongeveer 10 meter van die gewone dok af. Dit het 'n duikplank, en die ouer kinders geniet die klein stukkie drywende eiendom. Om 'n somerredder te wees, was nie 'n slegte manier om 'n paar dollar te verdien tydens die pouse van die skool nie.
Alles is nou weg, en ek weet regtig nie hoekom nie.
Anders as sy neef, die Onota -meer, wat twee eeue gelede baie gelyk het soos nou, was die watermassa wat Pontoosuc is, eintlik twee watermassas toe die eerste setlaars hier aankom en die Pontoosuc Plantation gevorm het. Pontoosuc, wat deur die staat op ongeveer 500 hektaar gelys is, was niks meer as twee damme van 10 hektaar toe die nedersetting ontstaan ​​het nie.
Mettertyd het die meulens wat op die water gebou is, egter meer waterenergie nodig om hul masjinerie te bedryf, en daarom het hulle die damme gebou wat uiteindelik die grootte van die meer vergroot het. Dit was 'n wen-wen vir almal.
Die vrywilligersgroep wat nou oor Pontoosuc -meer waak, word gelei deur Lee Hauge, wat voorsitter is van die raad van direkteure, die Friends of Pontoosuc Lake. Den Haag het in 1962 uit sy geboorteland, Kalifornië, na Pittsfield gekom en is 'n afgetrede ingenieur van General Electric. Hy was mal oor die omgewing en het gebly, aangesien hy deur die jare in Lanesborough gewoon het. Hy kan die dae onthou toe die publiek op die steil heuwel wat oor die openbare strand getorring het, gewemel het.
Hauge sê: "Ons handves sê die meer is vir die gebruik van alle burgers. Ons sal geen probleme ondervind as mense die gebied wil gebruik om te swem nie."
Hauge gesê Pontoosuc Lake
is redelik naby daaraan om gelyk te wees
verdeel tussen Pittsfield en Lanesborough. Die stad en die stad was in ooreenstemming oor die deel van koste wat die gesondheid van die meer behels.
"Die graafskap het dit vroeër besit," sê Hauge, wat opgemerk het dat daar 30 meerverenigings in Berkshire County is. "Maar toe die provinsiale regering nie meer bestaan ​​nie, wou die staat dit nie regtig hê nie. Hulle wou nie 'n ander meer hê nie. Ons doen wat ons kan."
Die afneem van die meer en die gebruik van onkruiddoders vir onkruidbeheer is 'n paar pligte waaroor die organisasie toesig hou.
"Dit kan 'n geveg wees," het Hauge gesê, "maar dit help dat Pittsfield en Lanesborough goed saamwerk oor kwessies oor die meer. Ons het nog steeds projekte. Soos na 'n donderstorm kom die gruis van die grondpaaie in die water. Sulke dinge ons werk aan. "
Die herinneringe aan die meer is egter klassiekers. Die veerboot "Sheila", wat gehelp het om stadsburgers wat nie motors gehad het nie, na Main Street te bring om by Simon's Market in Lanesborough, die Vroueklub, op die eiland in die middel van die meer wat tot op die grond afgebrand het, te gaan koop, en selfs die duikperd wat lank gelede skares vermaak het wat van die strand af gekyk het.
Pontoosuc -meer. 'N Groot ou dame, sekerlik, met hopelik nog baie stories om oor te vertel.
These Mysterious Hills: Pontoosuc's Lost Lovers Legend is Classic Local Lore
Pontoosuck, soos dit destyds bekend was, het 'n veld vir winterhertjies, en die meer in die noorde daarvan was baie jare lank 'n goeie tuiste vir hierdie broers. Een het 'n seun gebaar, wat hy Shoon-keek genoem het, en een 'n dogter, Moon-keek.
"Hierdie twee het saam grootgeword, op die paadjies van die ongerepte woude gejaag, in die helder waters van die meer geswem of die oppervlak daarvan in berkbas-kano's afgeskeep," skryf die plaaslike historikus Haydn Mason in die bloemlesing Berkshires: The Purple Hills uit 1948.
Namate hulle ouer geword het, het die skoonheid van die jong meisie egter dapper uit die omliggende gebiede getrek. Lede wat jaloers was op die onafskeidbaarheid van die Moon-keek en haar broer, het gekla en die twee aan hul vaders geskend.
Hulle vaders verbied hulle as neefs om saam te kom, en het moeite gedoen om die twee uitmekaar te hou. Maar Moon-keek en Shoon-keek het baie geleenthede gevind om waaksaam te kyk in die omringende woude rondom hul nedersetting aan die meer.
Op 'n so 'n sluipende manier het hulle besluit dat hul geluk 'n meer permanente oplossing verg, en hulle was vasbeslote om weg te hardloop, 'n ander stam te vind en saam te gaan woon.
Hulle beplanning is egter in die geheim waargeneem deur een van die jaloerse vryers van die meisie, 'n dapper Nockawondo. Die aand toe hulle ontsnap, het Nockawondo (Obiway, in sommige weergawes) gevolg terwyl hulle voorberei het om op die klein eiland van die meer te ontmoet.
Moon-keek het eers die eiland bereik en kon in die doodstilte van die nag die roei van Shoon-keek se kano op die water hoor. maar hulle was nie alleen nie. Nockawondo het haat verteer en het 'n pyl oor die donker meer laat vlieg. Shoon-keek is getref en val met 'n spat uit sy kano.
Moon-keek spring terug in haar kano. & quotShoon-keek! Skyn-keek! huil sy en roer woedend. Toe sy die plek kry waar hy onder gegaan het, duik sy in daarna, terwyl haar leë kano langs syne dryf.
In sombere herinnering noem hul mense die meer na die verlore jongmense, die geliefdes wat nie geskei sou word nie.
Daar is 'n paar bewyse dat die meer inderdaad na Moonkeek-Shoonkeek verwys is deur die inboorlinge van Mahican wat die eerste keer deur setlaars teëgekom is. 'N Verwysing na Pontoosuc -meer in 'n item uit 1862 in die Berkshire County Eagle dui daarop dat die inheemse naam tradisioneel was en teen daardie tyd 'n aansienlike tydperk teruggekeer het.
Die legende is wyd gevestig in die middel tot laat 19de eeu en teen 1878 as baie tradisioneel behandel in Godfrey Greylock se Taghconic: Romance and Beauty of the Hills, 'n pennaamboek van die vooraanstaande Pittsfield -historikus Joseph E.A. Smith, en weer verwys na die geskiedenis van Berkshire County in 1885.
Van daar af kom dit in baie van die gewilde plaaslike volksgeskiedenisse, van Katherine Abbot se Old Paths and Legends of the New England Border tot Willard Douglas Coxey's Ghosts of Old Berkshire tot Grace Greylock Niles 'The Hoosac Valley: Its Legends and Its History.
Dit was die boek van Niles uit 1907 wat my weer aan die breër konteks herinner het deur die aanhaling van William Cullen Bryant se gedig uit 1815 & quotMonument Mountain. & Quot; Soos die arme Moon-keek, word die naamlose heldin van Bryant se verhaal uiteindelik gedoem deur 'n romanse wat deur haar mense as bloedskande beskou word, en eindig haar lewe, in daardie geval in 'n duik van die plek genaamd Devil's Preekstoel op die berg van die monument.
Die meisie van Pontoosuc is gekoppel aan 'n hele reeks tydperke, van 'liefhebbersprong', gesien by Monument, en by Bash-Bish-waterval en selfs selfs 'n onduidelike weergawe van die oostelike graaflegende waarin die skone Wahconah haar dood ontmoet en spring oor die waterval in plaas daarvan om gelukkig en altyd saam met haar Wampanoag -vlugteling -paramour te lewe.
Dit maak deel uit van 'n ketting van sulke legendes in die noordooste, verhale wat moderne geleerdes meer as 'n aanduiding van die idees van die oorwinnende kultuur beskou as dié van die verowerde kultuur. Dit was miskien 'n minder skuldgevoelige manier om hul waarnemings van die werklike selfmoordsyfer wat in die kultuur voorkom onder die druk van assimilasie en desimasie, te konseptualiseer.
Die naam en kennis van die verlore geliefdes is op verskillende maniere bewaar sedert 'n plaaslike tak van die Improved Order of Red Men, die oudste broederlike samelewing in die land, wat hier floreer onder die naam van die Shoonkeek Council of Pittsfield in 1914, tot sy meer onlangse inspirasie van 'n gewilde vlot in die parade van vierde Julie 2010.
En, sê sommige nog steeds, op 'n stil nag aan die oewer van die ou Pontoosuc, hoor u nog die ligte spettergeluide van twee kano's wat saggies oor die meer dryf en die treurende fluistering van die tragiese jong geliefdes. & quotShoon-keek. Maan-keek. & quot
These Mysterious Hills is 'n produksie van skrywer Joe Durwin en meer geheimsinnige gebeure kan hier gevind word.
Volgens die sensus van 2010 het Pontoosuc 'n totale oppervlakte van 5,38 km2, waarvan 1,65 vierkante myl (of 67,89%) grond en 1,67 km2 (of 32,11 km2) %) is water. 
1890 249 −6.4%
1900 299 20.1%
1910 285 −4.7%
1920 199 −30.2%
1930 143 −28.1%
1940 165 15.4%
1950 214 29.7%
1960 210 −1.9%
1970 226 7.6%
1990 264 1.1%
2000 171 −35.2%
2010 146 −14.6%
2019 (geskatte) 136  −6.8%
Amerikaanse tienjarige sensus 
Teen die sensus  van 2000 was daar 171 mense, 74 huishoudings en 50 gesinne in die dorp. Die bevolkingsdigtheid was 121,3 mense per vierkante myl (46,8/km2). Daar was 122 wooneenhede teen 'n gemiddelde digtheid van 86,6 per vierkante myl (33,4/km 2). Die rasse -samestelling van die dorp was 98,83% wit, en 1,17% van twee of meer rasse.
Daar was 74 huishoudings, waarvan 29,7% kinders onder die ouderdom van 18 jaar gehad het, 58,1% getroude paartjies wat saam gewoon het, 8,1% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n eggenoot en 31,1% nie-gesinne. 24,3% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 10,8% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,31 en die gemiddelde gesin grootte was 2,67.
In die dorp was die bevolking versprei, met 21,6% onder die ouderdom van 18, 2,9% van 18 tot 24, 32,7% van 25 tot 44, 24,6% van 45 tot 64 jaar en 18,1% wat 65 jaar oud was of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 42 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 92,1 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 100,0 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die dorp was $ 27.813, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 31.563. Mans het 'n mediaaninkomste van $ 29.688 teenoor $ 21.250 vir vroue gehad. Die inkomste per capita vir die dorp was $ 14,453. Ongeveer 16,3% van die gesinne en 16,8% van die bevolking was onder die armoedegrens, insluitend 20,0% van diegene onder die ouderdom van agtien en 19,4% van die 65 of ouer.
Badkamers op die hoofvlak: 2
Hoofvlak slaapkamers: 3
Beveiligingsfunksies: Koolstofmonoksiedverklikker (s), Rookmelder
Hoogte -eenhede: Voete
Lotgrootte -bron: assessor se data
Lotkenmerke: Lot 10000-19999 vierkante meter
Lotafmetings Bron: assessor
Totale aantal eenhede: 1
Algemene mure: geen gemeenskaplike mure nie
Totale aantal verhale: 1
Hoërskool distrik: Riverside Unified
Laerskool 2: WASHIN
Middle Of Junior School 2: GAGE
Hoërskool 2: ARLING
Elektries: Elektrisiteit - op eiendom
Riool: Openbare riool
Elektrisiteit gekoppel, Aardgas gekoppel, Riool gekoppel
Aanwysings: Washington, na Lenox, links op Onota, regs op Pontoosuc.
Soort padvoorkant: Toegang via County Road
Om by die Pontoosuc-begraafplaas te kom, ry die motoris gedeeltelik met 'n grondpad, suid van die suidwestelike deelstaat Illinois, in die oostelike Pontoosuc-hoek. Die oostelike Pontoosuc -hoek is waar die blacktop noord loop van die harde pad na Pontoosuc.
Die derde grondpad wat ongeveer 'n motor wyd is, waai amper 'n kwartmyl na die suidooste. Op daardie stadium, 'n sypad Francis van sy kant af na die ooste, 'n smal pad wat meestal vuil en sê en styg tot by die hoër hout en landbougrond op die blapse. Hierdie sypad is die pad na die begraafplaas.
Op 'n oppervlakte van ongeveer 'n hektaar is die land omring deur rowwe houtterrein aan alle kante, die Pontoosuc -begraafplaas.
Dit word grof gesny en feitlik nie omhein nie. Grafte en monumente is daaroor versprei met 'n aansienlike beskikbare ongebruikte ruimte oral vir toekomstige opgrawings as daar ooit 'n vraag hieroor is.
Begrafnisse hier, aangesien die sterfdatums op die klippe vertoon het, was nogal talle tot in die dertigerjare. Daar is slegs 'n paar in die veertigerjare, en feitlik geen sedert 1950 nie. Dit is duidelik dat mense in die omgewing amper nie meer hierdie begraafplaas gebruik het nie. Daar sal waarskynlik nie meer wees vir die 1960's nie.
Die Pontoosuc-begraafplaas is een van die moeilikste om te vind (weggesteek van die verkeersstroom wat daaronder verbyloop op die harde pad nr. 96 en die breë rivier wat oos-wes hier in die verte vloei), en begrawe gronde van die graafskap. Daar is 'n hele paar begrafnisse hier, maar dit is omtrent net so geïsoleerd en ontoeganklik as die een gesin wat die pioniersgesinne van die eeu terug weggesteek het. Dit is ongewoon vir die provinsie. Die meeste van die wat afgeskei word, of baie moeilik is om te vind, is gesinserwe.
Daar is verskeie begraafplase suid van hierdie kort stuk harde pad tussen Niota en Dallas City. Beide hierdie dorpe en ook Pontoosuc is Wes -Illinois rivierdorpe.
Begrafnisstoetse sou in ons gemotoriseerde ouderdom nie by hierdie begraafplaas kon kom nie. Daar is eenvoudig nie genoeg gruis op hierdie grondpaaie of in elk geval op baie plekke om met motorvoertuie van die harde pad af in te kom nie. Dit beteken in reënseisoene. Daar is nie vasgestel of daar enigsins 'n manier is om in te kom van die gelyke land na die suide nie.
Dit is, soos gesê, 'n begraafplaas wat vinnig 'n verlate begraafplaas word. Daar is amper geen begrafnisse hier al in die 1860's nie, maar die 1870's tot die 1930's is talle en breek skielik af. Daar kan dus gesê word dat 'n tydperk van 60 jaar ongeveer die tydperk is waarop hierdie plek gebruik is. Dit is onwaarskynlik dat dit weer baie gebruik sal word. Dit is eenvoudig te geïsoleer en moeilik om by 'n plek te kom om aan die vereistes van die bevolking van die kerntydperk te voldoen. Vir hierdie dooies wat hier by God rus, is die boeke deur die provinsies gesluit. Dit is nou net name en lyste soos hierdie wat deur 'n geleerde genealoog geskandeer en gegooi moet word. Rus miskien in vrede
(1968 geskiedenis van Hancock County, bladsy 469)
"Pontoosuc: hierdie begraafplaas het gegaan na die direkteure van Pontoosuc Cemetery: 14 April 1858 Enoch P. Stone en Emily, sy vrou, teen $ 100. Die direkteure was SD Freecroft, Abraham Harper, William Abernathy Sr., John M. Slocum en Louis Huebotter Die begraafplaas word nou oorgeneem deur die dorpie Pontoosuc. 9, Township 7. bevat vyf hektaar. Dit is opgeteken op 13 Mei 1858. Die volgende persone op erwe in 1859: JD Logan, Henry Walker, DM Perkins, A. Harper, Rand en broer F. Urban, Michael Ochsner, Jacob Hettrick, John Burmen, Paul Henning en F. Kraus, Dominic Hanson, Nicholas Conradt, Charles Stephen, Elis Bower, William D. Voigt, George Wibble, SD Halcroft, John M. Schramm, Lewis Huebotter, Ewald Herwig, EP Stone, Moritz Hilh, Joseph Weaver, Richard Cheadle, mnr Erbrod, Ernest Hilder, Joseph Beckert, Phil ip Urig, William Abernathy Sr., LC Barker, Anton Shoppmeyer, John Wood worth, Joseph Gudweiler, Charles Nettmann, Nicholas Klee, John Wibble, Adam Eckhardt, Ernest Thannert, John Moyes Sr., Abner Foster, William Fells, William Mace, William Holuva, Henry Wilcox, William McFarland, Michael Davis, Herrick Lodge, EM Stanford, F Kinkley, Samuel Brown, JM Agnew, Thomas Scott, JW Tull, James M. Duffy, Ferdinand Graff, JB Agnew, Peter Grampp, Jacob Morgan, Marie Kelly, AH McMurphy, William Seymour, John Robinson, William Kiel, Bevis Green, Rosel. Woodberry, M Waldenmeyer, Enoch Ewing, A. Howard, JT Stamphere, David Moyes Sr., Frank Miller, J. Black, A. McElhiney, Charles Little, G. H. Morris, G. W. Ewing, James Salisbury, James Crowley en Joseph Harnes ".
Agnew, J. B. - b: geen datums Sargent Co. 'n 14de Illinois Golgota
Abernathy, Alexander - b: geen datums 1ste sersant, Co. I, 16 infanterie van Wisconsin
Abernathy, William - b: 16 Augustus 1813 d: 22 Junie 1878 (h/o Lucy E Abernathy)
Abernathy, Lucy E. - b: 1 Junie 1818 d: 17 Maart 1879
Abernathy, Mary - b: 5 Oktober 1850 d: 26 Januarie 1916
Barker, Effie L. - b: 08 Januarie 1862 d: 16 Oktober 1866 in die ouderdom van 4 jaar 9 maande 8 dae (d/o L. C. en Abbigill Barker)
Barker, Phebe - b: 20 September 1822 d: 22 Februarie 1860 37 jaar oud 5 maande 2 dae (sonder L. G. Barker)
Barnes, Sarah Ann - b: 1820 d: 30 Desember 1869 in die 48 jaar van haar ouderdom (grafskrif onleesbaar)
Bennett, M. J. - b: 1835 d: Maart 1883, 47 jaar en 9 maande oud (sonder William S. Bennett)
Bennett, William S. - b: 08 September 1829 d: 8 April 1908, 78 jaar en 7 maande oud (h/o M. J. Bennett)