Hoe gevorderd was die mense van die Indusvallei beskawing in die ingenieurswese? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe gevorderd was die mense van die Indusvallei -beskawing in ingenieursaspekte in vergelyking met ander beskawings gedurende of voor hul tyd?
Dit sou moeilik wees om te vergelyk met ander destydse beskawings destyds, nl. Egipties of Sumeries, aangesien daar nie veel geskrewe inligting van daardie tyd beskikbaar was nie. Argeologiese bevindings dui egter op baie tegnologiese vooruitgang 1) Sanitasie - gebruik van bedekte dreineringstelsel, (wat nou genoem word) WC, reservoirs, openbare bad, damme en trapputte om maar 'n paar te noem (bron wiki)
2) Wiskunde: sirkulasie van munte en gewigte dui op die gebruik van desimale stelsel, akkurate metings
3) metallurgie: Beskawing het uitgebreide kennis van brons, tin, koper en lood
Aangesien die hele Indust Valley -beskawing naby riviere gewoon het, moet hulle kennis hê van die kanalisering van water en die bou van 'n hoë muur om te beskerm teen vloede.
Ek stem saam met die antwoord van @SiddhantKumar hier. Ek wil 'n paar punte byvoeg wat hy oor die hoof gesien het.
Die Indusvallei beskawing was een van die mees gevorderde beskawings gedurende die brons era.
1) Sanitasie - Daar was ondergrondse rioolstelsels, spoeltoilette en 'n behoorlike rioolafvoerstelsel wat riool uit individuele huise versamel. Hulle was almal eerste in hul soort.
2) Argitektuur - Hul argitektuur is een van die gevorderde destyds en was goed beplan. Hulle het parallelle strate met kruispad. Hulle bakstene was almal ewe groot. Die stadsmure is so gebou om te voorkom dat vloed die stad binnedring. Hulle het ook dokke gebou.
Die meerderheid van die stede is gebou in 'n hoogs eenvormige en goed beplande roosterpatroon
Die geriewe soos spoeltoilette en privaat putte was in bykans elke huis beskikbaar. Dit behoort 'n manier te gee hoe dinge daar geïmplementeer is.
3) Waterbestuur - Hulle het baie reservoirs, trapputte, damme en selfs 'n openbare bad gehad. Die meeste huise het ook 'n privaat put gehad.
Die mense van die Indus -beskawing het groot akkuraatheid bereik in die meting van lengte, massa en tyd. Hulle was een van die eerstes wat 'n stelsel met eenvormige gewigte en afmetings ontwikkel het
Die Indusvallei -mense het (waarskynlik die eerste) liniaal gebruik om lengtes te meet. Die kleinste verdeling op hul ivoorskaal is ongeveer 1,704 mm. Die kleinste ooit in die brons era. Hierdie mense het die desimale stelsel vir byna alle praktiese doeleindes gevolg, terwyl ander beskawings van hierdie tyd nie -uniforms gewigte gebruik het.
5) Metallurgie : Beskawing het uitgebreide kennis van brons, tin, koper en lood.
Sanitasie van die Indusvallei beskawing - Wikipedia
Lys van uitvindings en ontdekkings van die Indus Valley Civilization
Lees Indussian: The Archaic Tamil vanaf c.7000 BCE ISBN: 938073302X, 9789380733029
Voorgeskiedenis en Harappan -beskawing
Volledige gids vir die Indus Valley Civilization
Die Indusvallei-beskawing strek van die hedendaagse noordoostelike Afghanistan tot Pakistan en 'n groot deel van die noordweste van Indië.
Tydens die ontdekking van hierdie beskawing is talle metale soos koper en tin ontdek. Die Bronstydperk het dus ook ongeveer 3300 vC begin met die begin van die beskawing. Die eerste stad wat ontdek is, was die Harappan City, so die ander naam vir hierdie beskawing is Harappan Civilization.
Later het die Bronstydperk verander na die Ystertydperk, waar talle ystermateriaal gemaak en geskep is. Die fase het bekend gestaan ​​as die Late Harappan -kultuur, wat tussen 1900 - 1400 vC was.
Saam met die ontdekking van hierdie beskawing het 'n uitgebreide hoeveelheid navrae en feite gekom. Hieruit word die mees algemene vrae saam met die feite hier genoem.
10. Die grootte en bevolking van die Indusvallei
Die Indusvallei -beskawing beslaan 'n oppervlakte van 1,26 miljoen vierkante kilometer in die moderne Indië, Afghanistan en Pakistan. Meer as 1 056 stedelike sentrums en dorpe van die Indus Valley Civilization is geïdentifiseer, 96 hiervan is opgegrawe. Baie van die dorpe is hoofsaaklik versprei binne die wye gebied van die Indus- en Ghaggar-Hakra-riviere en hul kleiner strome. Die grootste stede met meer as vyf miljoen mense was Rakhigarhi, Harappa, Ganweriwala, Dholavira en Mohenjodaro.
Die vroegste nedersetting in die Indusvallei, bekend as Mehrgarh, is omstreeks 7000 vC gestig. Die meerderheid van die Indusvallei se inwoners was vakmanne en handelaars wat oorwegend in dorpe gewoon het. Aangesien hierdie dorpe gemaak is van maklik vernietigbare materiale, insluitend modder en hout, het hul daaglikse lewenswyse en baie van hul kultuur met min of geen spoor deur die eeue verlore gegaan nie. Uit argeologiese opgrawings het ons egter besef dat die Indus Valley Civilization 'n uiters gesofistikeerde kultuur was met 'n goed georganiseerde manier van doen. Alhoewel die stede baie bevolk was, was die stede nie morsig of ongeorganiseerd nie, anders as die meeste van sy tydgenote in Mesopotamië en Egipte, en sou dit in sommige gevalle die moderne stadsbeplanners in die skande laat kom.
Waarom glo geleerdes dat die Indusvallei 'n hoogs ontwikkelde beskawing gehad het?
A. Dit het baie geskrewe rekords agtergelaat.
B. Sy stede toon 'n hoë vlak van beplanning.
C. Dit het 'n hoogs georganiseerde godsdiens gehad.
D. Sy koninklike grafte bevat baie artefakte.
Ek het die toets hier afgelê, al die antwoorde en ek belowe dat ek u 100 %sal kry
2.A, C, D.
3. mense wat vuil werk verrig-Daliete, priesters-Brahmane, handelaars-Vaishyas, arbeid-Sudras
7.1 Siddhartha sien siekte, ouderdom
2. Sidhartha sien die heilige mens
3. Siddhartha word godsdienstig soekend en asketies
4. Siddhartha mediteer onder die Bodhi -boom
13. 1. Asoka het die mag, en val dan Kalinga aan om die koninkryk uit te brei
2. Asoka betreur bloedvergieting in Kalinga
3. Asoka bekeer hom tot Boeddhisme as gevolg van lyding in Kalinga
4. Asoka skep pilare om onderwerpe van drie sedewette te vertel en maak die koninkryk 'n beter plek om te woon.
U het 100 %op u oefentoets
Die eerste antieke DNA uit die Indusvallei -beskawing verbind sy mense met moderne Suid -Asiërs
Navorsers het die eerste genoom van 'n individu uit die Harappaanse beskawing, ook bekend as die Indus Valley Civilization (IVC), suksesvol opgestel. Die DNA, wat behoort aan 'n individu wat vier tot vyf millennia gelede geleef het, dui daarop dat moderne mense in Indië waarskynlik grootliks afkomstig is van mense uit hierdie antieke kultuur. Dit bied ook 'n verrassende insig in hoe die boerdery in Suid-Asië begin het, wat toon dat dit nie veroorsaak is deur grootskaalse beweging van mense vanaf die vrugbare halfmaan waar die boerdery die eerste keer ontstaan ​​het nie. In plaas daarvan het die boerdery in Suid-Asië begin deurdat plaaslike jagter-versamelaars boerdery aangeneem het. Die bevindings verskyn op 5 September in die joernaal Sel.
"Die Harappans was een van die vroegste beskawings van die antieke wêreld en 'n belangrike bron van die Indiese kultuur en tradisies, en tog was dit 'n raaisel hoe dit verband hou met latere mense sowel as met hul tydgenote," sê Vasant Shinde, 'n argeoloog by Deccan College, Deemed University in Pune, Indië, en die hoofgraafmachine van die perseel Rakhigarhi, wat die eerste skrywer van die studie is.
Die IVC, wat op sy hoogtepunt van 2600 tot 1900 vC 'n groot deel van die noordweste van Suid-Asië beslaan het, was een van die eerste grootskaalse stedelike samelewings ter wêreld. Dit was amper eertyds van antieke Egipte en die antieke beskawings van China en Mesopotamië, en verhandel oor lang afstande en ontwikkel stelselmatige stadsbeplanning, uitgebreide dreineringstelsels, graanskure en standaardisering van gewigte en maatreëls.
Warm, wisselende klimate soos dié wat in baie dele van die laagland in Suid -Asië voorkom, is nadelig vir die behoud van DNA. Ondanks die belangrikheid van die IVC, was dit tot dusver onmoontlik om DNA van individue wat op argeologiese terreine in die streek gevind is, te volg. "Alhoewel daar sukses met antieke DNA van baie ander plekke af was, beteken die moeilike bewaringstoestande dat studies in Suid -Asië 'n uitdaging was", sê senior skrywer David Reich, 'n genetikus aan die Harvard Medical School, die Broad Institute en die Howard Hughes Mediese Instituut.
Die beantwoording van vrae oor die ou mense van die Indusvallei was eintlik die belangrikste rede waarom Reich in 2013 sy eie ou DNA -laboratorium gestig het.
In hierdie studie het Reich, postdoktorale wetenskaplike Vagheesh Narasimhan en Niraj Rai, wat 'n nuwe ou DNA-laboratorium by die Birbal Sahni Institute of Palaeosciences in Lucknow, Indië, gevestig het en die voorbereiding van die monsters gelei het, 61 skeletmonsters van 'n webwerf in Rakhigarhi, die grootste stad van die IVC. 'N Enkele monster het belowe: dit bevat 'n baie klein hoeveelheid egte ou DNA. Die span het meer as 100 pogings aangewend om die monster te volg. Reich sê: "Terwyl elkeen van die individuele datastelle nie genoeg DNA geproduseer het nie, het dit genoeg genetiese data tot gevolg gehad om oor die geskiedenis van die bevolking te leer."
Daar was baie teorieë oor die genetiese oorsprong van die mense van die IVC. 'Hulle lyk soos Suidoos-Asiatiese jagter-versamelaars, of hulle lyk soos Iraniërs, of hulle kan selfs soos herders van Steppe lyk-alles was aanneemlik voor die antieke DNA-bevindings,' sê hy.
Die individu wat hier volg, pas by 'n stel van 11 individue van plekke in Iran en Sentraal -Asië wat bekend is dat hulle in kontak was met die IVC, ontdek in 'n manuskrip wat gelyktydig gepubliseer word (ook gelei deur Reich en Narasimhan) in die tydskrif Wetenskap. Daardie individue was genetiese uitskieters onder die mense op die plekke waar hulle gevind is. Hulle verteenwoordig 'n unieke mengsel van afkoms wat verband hou met antieke Iraniërs en afkoms wat verband hou met Suidoos-Asiatiese jagter-versamelaars. Hulle genetiese ooreenkoms met die Rakhigarhi -individu maak dit waarskynlik dat dit migrante uit die IVC was.
Dit is 'n mengsel van afkoms wat ook in moderne Suid-Asiërs voorkom, wat die navorsers laat glo dat mense uit die IVC, soos die Rakhigarhi-individue, die grootste bron vir die hedendaagse Indië was. 'So 'n afkoms in die IVC is individue vandag die primêre afkomsbron in Suid -Asië,' sê Reich. "Hierdie bevinding verbind mense in Suid -Asië vandag direk met die Indus Valley Civilization."
Die bevindinge bied ook 'n verrassende insig in hoe die landbou Suid -Asië bereik het. 'N Algemene siening in argeologie was dat mense van die vrugbare halfmaan van die Midde-Ooste-die tuiste van die vroegste bewyse van boerdery-versprei het oor die Iraanse plato en vandaar na Suid-Asië, wat 'n nuwe en transformerende ekonomiese stelsel saamgebring het.
Genetiese studies het tot dusver gewig aan hierdie teorie toegevoeg deur aan te toon dat Iraanse verwante afkoms die grootste bydraer tot die afkoms in Suid-Asiërs was.
Maar hierdie nuwe studie toon aan dat die afstammelinge van Iraanse verwante afkoms in moderne Suid-Asiërs geskei het van antieke Iraanse boere, herders en jagter-versamelaars voordat hulle van mekaar geskei het-dit wil sê nog voor die uitvinding van boerdery in die vrugbare halfmaan . Die boerdery is dus óf plaaslik in Suid -Asië uitgevind óf bereik dit deur die kulturele oordrag van idees, eerder as deur die groot beweging van Wes -Iraanse boere.
Vir Reich, Shinde en hul span is hierdie bevindings net die begin. "Die Harappans het 'n komplekse en kosmopolitiese antieke beskawing gebou, en daar was ongetwyfeld variasie daarin wat ons nie kan opspoor deur 'n enkele individu te ontleed nie," sê Shinde. "Die insigte wat uit hierdie enkele individu kom, toon die enorme belofte van antieke DNA -studies van Suid -Asië. Dit maak dit duidelik dat toekomstige studies van 'n veel groter aantal individue uit 'n verskeidenheid argeologiese terreine en plekke die potensiaal het om ons begrip te verander. van die diep geskiedenis van die subkontinent. "
Hierdie werk is ondersteun deur die NCP -fonds van die Raad van Wetenskaplike en Nywerheidsnavorsing (WNNR), die regering van Indië, Deccan College, Deemed University, die regering van Haryana, die National Science Foundation, die National Institutes of Health, 'n Allen Discovery Center -toekenning, en die John Templeton Foundation.DR is 'n ondersoeker van die Howard Hughes Mediese Instituut. Die skrywers verklaar geen mededingende belange nie.
Sel, Shinde en Narasimhan et al .: "'n Ou Harappan-genoom ontbreek aan afstammelinge van herders van steppe of Iraanse boere" https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674(19)30967-5
Sel (@CellCellPress), die vlagskipjoernaal van Cell Press, is 'n tweemaandelikse tydskrif wat bevindings van ongewone betekenis publiseer op enige gebied van eksperimentele biologie, insluitend maar nie beperk nie tot selbiologie, molekulêre biologie, neurowetenskap, immunologie, virologie en mikrobiologie, kanker, menslike genetika, stelselbiologie, sein en meganismes en terapieë. Besoek: http: // www. sel. com/ sel. Kontak [email protected] om Cell Press -media -waarskuwings te ontvang.
EkDie amptelike personeel was benewens dr. Dales as velddirekteur, die museum se argitek Aubrey Trik en Stephen Rees-Jones van Queen 's Universiteit, Belfast, as konservator. Helen Trik was registrateur en Barbara Dales was administratiewe sekretaris. Walter O. Heinze van Swarthmore het 'n deel van die seisoen as vrywillige fotograaf en veldassistent gedien. Die projek is ondersteun deur die JDR 3rd Fund, National Science Foundation, die Penrose Fund van die American Philosophical Society, die Walter E. Seeley Trust Fund en vrygewige privaat skenkings.
Argeologie moes sy omvang verder uitbrei as dié van die tradisionele "dirt " benadering tot die oudheid. Ons hoor al hoe meer van nie-argeoloë, veral natuurwetenskaplikes, wat nuwe insigte bied oor wat moeilike of onoplosbare argeologiese probleme was. Hierdie ekstra-argeologiese spesialiste vergroot ons vermoë om die groter betekenis van andersins beperkte en soms esoteriese vrae te verstaan. Net soos 'n stuk driedimensionele moderne Op Art slegs in sy geheel gesien kan word deur dit vanuit baie verskillende uitkykpunte te bekyk, moet 'n argeologiese probleem vanuit ander posisies as dié van die vuilargeoloog beskou word. Die natuurwetenskaplikes kan en bied 'n paar van die broodnodige vars standpunte.
'N Voorbeeld van die potensiaal wat inherent is aan gekombineerde argeologiese-natuurwetenskaplike ondersoeke, word gesien in die veldprogram wat die afgelope winter deur die Universiteitsmuseum in Wes-Pakistan uitgevoer is. Die museum het, met die samewerking en hulp van die Pakistaanse departement van argeologie, 'n opgrawings- en omgewingstudieprogram begin met die fokus rondom Mohenjo-daro, ongeveer 180 kilometer noord van Karachi in die Indusvallei. Die omgewings- en geomorfologiese studies is uitgevoer deur Robert L. Raikes, 'n professionele hidroloog wat ook saamgewerk het met die Museum 's -projek by Sybaris in Italië. Onder ander vrae van suiwer argeologiese aard was ons bekommerd oor die probleem waarom en hoe die Indus of Harappan beskawing afgeneem het en uiteindelik verdwyn het. Een verklaring wat die afgelope paar jaar gewild was, is dat hierdie vroegste beskawing van Suid -Asië sy landskap verval het en so intern verswak het dat dit 'n maklike prooi geword het vir buitelandse indringers, naamlik die Ariërs. Die idee van 'n slagting by Mohenjo-daro wat die gewapende verowering van die stad veronderstel het, is op suiwer argeologiese gronde deur die skrywer in die lente-uitgawe van 1964 betwis Ekspedisie. Ander faktore in die ineenstorting van die Indus -beskawing het die afgelope paar jaar onder die aandag van natuurwetenskaplikes gekom. Voorlopige studies deur Raikes dui daarop dat 'n groot natuurramp en 'n reeks groot oorstromings 'n belangrike faktor kon wees. Vars bewyse was van die veld nodig om hierdie nuwe idees te toets. So is die program van argeologiese opgrawings by Mohenjo-daro gekombineer met geomorfologiese studies van die onderste Indusvallei begin.
Een van die eerste doelwitte van hierdie jaar se werk was om die besettingsdiepte by Mohenjo-daro te bepaal. Die vroegste vlakke is nog nooit bereik nie as gevolg van die huidige hoë vlakke van die ondergrondse grondwater. Dit is belangrik vir ons studies oor die geskiedenis van oorstromings in die onderste Indusvallei dat ons 'n volledige stratigrafiese beeld het van die opeenvolgende besettingsvlakke van die stad. 'N Vervelende tuig is verkry by 'n Pakistaanse ingenieursonderneming en 'n reeks proefborings is onder toesig van Raikes gemaak. Kernmonsters is uitgebring en elke voet of wat ondersoek. Kerfskuddes, baksteenfragmente, armbande en as is gevind tot 'n maksimum diepte van nege-en-dertig voet onder die huidige vlakte. Die borings is ongeveer agt voet onder die laagste spoor van menslike besetting voortgesit. Die huidige grondwatervlak is ongeveer vyftien voet onder die vlakte. Dit sal dus nodig wees om meer as vyf-en-twintig voet deur water geweek te dring om die vroegste beroep te bereik. Raikes, in konsulasie met ingenieurs in Pakistan, ontwerp 'n ontwateringsstelsel vir hierdie doel.
Die vervelige tuig in werking. Baksteenfragmente, erdebakkies, armbande en as is gevind op 'n diepte van nege-en-dertig voet onder die huidige vlakte.
Die opgrawings van die hoogste vlakke is uitgevoer in 'n oppervlakte van twintig meter bo-op die HR-heuwel. Selfs hierdie relatief beperkte blootstelling het nuwe en interessante inligting verskaf oor die jongste tydperk van besetting, 'n beroep wat waarskynlik die algemene omstandighede kenmerk wat aan die einde van die Harappan -periode geheers het. Onmiddellik onder die oppervlakte van die heuwel het ons 'n dun, swak bewaarde vlak gevind, wat dui op 'n plakkertipe beroep. Die geboue is grof opgebou uit tweedehandse, dikwels gebreekte, bakstene. Die vroeëre graafmachines by Mohenjo-daro het soortgelyke oorskot van ander gebiede van die terrein aangemeld. Geen spoor van vreemde voorwerpe wat die aankoms van indringers van nie-Harappaanse mense kan aandui, is gevind nie. Die paar voorbeelde van erdewerk wat op die vloere van die huis voorkom, is van standaard Harappan -tipe. Opvallend was egter die volledige afwesigheid van die swart-en-rooi geverfde erdewerk wat die volwasse Harappan-periode so kenmerk. Argitektonies is dit belangrik om daarop te let dat die verlate kamers en steegpaaie van die vorige besetting voor die bou van hierdie nuutste plakkersvlak heeltemal gevul was met puin en grys vuil. Daarbenewens is grofgemaakte verpakkingsmure gebou om gedeeltes van hierdie vulsels te kyk. Toe sulke vullings tydens ons opgrawing verwyder is, is gevind dat hierdie strukture wat nog ingevul is nog in 'n redelike goeie toestand was en voldoende vir bewoning moes gewees het. Waarom het die laaste inwoner van die stad die moeite gedoen om hierdie gebiede van drie tot vier voet vol te vul? As die algehele prentjie wat ons uit ons ander studies verkry, korrek is, word dit duidelik waarom hierdie uitgebreide invul- en platformontwerp gedoen is. Dit was die laaste van verskeie pogings van die Mohenjo-daro-bevolking om die stad kunsmatig te verhoog om bo die hoogte van die vloedwater te bly. Die vloedbewyse sal hieronder beskryf word. Ek noem dit hier net om ons indruk te beklemtoon dat oorstromings die belangrikste vyand was van die Mohenjo-darians en van al die inwoners van die Harappan-periode in die onderste Indusvallei. Groepe stropers van die nabygeleë Baluchistan -heuwels kon heel moontlik voordeel getrek het uit die chaotiese toestande na die vloede, maar dit was blykbaar nie die oorsaak van sulke toestande nie.
'N Baksteenwas- of toiletkas en gepleisterde vloer van die laat tyd. Hierdie gebied was heeltemal vol vuil en puin om een ​​van die platforms te wees waarop die nuutste inwoners van die stad hul plakkershuise gebou het.
Ek het genoem dat daar direk onder hierdie skelm geboude plakkersvlak die oorblyfsels is van aansienlike geboue van gebakte baksteen met die geplaveide was- (of toilet-) areas en die uitgebreide dreineringsgeriewe wat tipies is vir hierdie beskawing. Drie tot vier vlakke wat nou met mekaar verbind is, is hierdie seisoen ontbloot. Hierdie vlakke behoort aan wat in die vroeëre opgrawingsverslae oor die laat tyd van die stad genoem is. Dit was nog altyd moeilik om hierdie verslae te gebruik om presies te definieer wat die laat periode kenmerk van die intermediêre en vroeëre periodes van die stad en die beskawing wat dit verteenwoordig. Sekere besonderhede rakende die afname in materiële welvaart van die bevolking van hierdie laat vlakke was egter opvallend tydens die nuwe opgrawings. Aardewerk was byvoorbeeld van tipiese Harappan -vorms, maar die verhouding van geverfde tot gewone ware was baie laag. Die luukse om erdewerk met versierde ontwerpe te versier, was blykbaar buite die vermoë van die laat inwoners van die stad. Een soort erdebak, gewoonlik die Indusvallei -beker genoem, is in groot hoeveelhede in hierdie laat vlakke aangetref. Dit bevestig die vroeëre verslae en die van ander webwerwe wat beweer dat hierdie kenmerkende vaartuig slegs gedurende die laat agteruitgang van die beskawing gebruik is. Ander bewyse van stilistiese verandering en voorkeure wat aan die laat tyd toegeskryf kan word, is ook by ander klasse voorwerpe gevind. Steenstempelseëls met pragtige diervoorstellings wat in intaglio uitgevoer is, is een van die kenmerke van die volwasse Harappaanse beskawing. Verskeie van hierdie seëls is in ons laat vlakke gevind, maar dit is redelik om aan te neem dat sulke pragtige en ongetwyfeld duur voorwerpe deur gesinne en individue gehou is lank na die tyd toe dit vervaardig is. 'N Ander soort seëlseël, goedkoop gemaak van pasta of frituur, met slegs geometriese ontwerpe, blyk eers in die latere tydperk van die stad algemeen te wees. 'N Paar verspreide voorbeelde is voorheen opgeteken (met voorbehoud deur die graafmachines) vanaf intermediêre vlakke by Mohenjo-daro, maar dit is inderdaad skaars. Die geometriese seëls blyk dan 'n potensieel bruikbare dateringsvoorwerp te wees. Kleidierbeeldjies bied nog 'n relatiewe dateringskriterium. Die beeldjies van die volwasse Harappan -tydperk – meestal van bulle – is uitstekende voorbeelde van keramiekkunstenaar. Die sensueel gemodelleerde liggame, die sensitiewe gesigte en die aandag aan detail plaas die beste voorbeelde van hierdie beeldjies in 'n klas van artistieke uitnemendheid met die intaglio -voorstellings van diere op die klipstempels. In ons laat -tyd -vlakke bo -op die HR -heuwel is nie 'n enkele voorbeeld van hierdie uitstekende dierebeeldjies gevind nie. Beeldjies was volop, maar hulle was van 'n growwe, amper speelgoedagtige kwaliteit. Die liggame het 'n swak verhouding en die gesigte wissel van die komiese tot die groteske. Uit die gepubliseerde verslae oor die vroeëre opgrawings by Mohenjo-daro en ander Harappan-terreine is dit duidelik dat sulke beeldjies op alle vlakke van die beskawing aangetref word. Ons opgrawings hierdie jaar toon egter aan dat dit die enigste dierbeeld is wat gedurende die agteruitgang van die beskawing gemaak is. Voorbeelde soos dié wat net aangehaal is, kan nuttig wees vir relatiewe dateringsdoeleindes, maar kan ons niks vertel oor die werklike jaardatums van die stad of die beskawing nie. Vir hierdie doel is koolstofmonsters van hout en graan versamel en sal getoets word deur die radiokoolstof -dateringsprosedure.
Seël seëls vanaf die laat periode vlakke. Sulke seëls blyk produkte van die kwynende jare van die Indus -beskawing te wees.
Dit moet toegegee word dat verdere opgrawings by Mohenjo-daro, of enige ander Harappan-tydperk, min kans het om die belangrike vraag te beantwoord waarom en hoe hierdie omvangrykste van die vroegste ou-wêreld beskawings uit die historiese toneel verdwyn het. Verskillende tipes navorsing, soos die geomorfologiese studies van Raikes, kan die sleutel tot hierdie kwellende probleem wees. Sy aandag is eers op hierdie probleem gevestig deur gepubliseerde beskrywings van dik neerslae van alluviale klei op verskillende vlakke in die ruïnes van Mohenjo-daro. Die hoogste van hierdie strate van vloeddeposito's is nou ongeveer dertig voet bo die vlakte. Tot dusver was daar geen bevredigende verklaring vir die aanwesigheid van sulke afsettings nie. Raikes het ongeveer 150 blootgestelde klei-neerslae aangeteken op wyd geskeide plekke in die ruïnes van Mohenjo-daro. Sommige hiervan was meer vervalle modderstene en meer as vloedafsettings. Hulle is nietemin belangrik, want ons kan nou sien dat die bou van sulke hoë platforms op hierdie en ander terreine nou verband hou met die hele oorstromingsprobleem. Daar is reeds melding gemaak van die kunsmatige verpakking en platformgebou op die nuutste vlakke by Mohenjo-daro. Oorweldigende bewyse vir sulke boupraktyke is onthul in ons skoonmaak van die westelike rand van die HR -heuwel.
'N Monumentale soliede moddersteenplatform, of wal, lê aan die rand van die stadshoop. 'N Ondersoekende opgrawing het getoon dat dit minstens vyf-en-twintig voet hoog is. Op die huidige vlakte word dit gekonfronteer met 'n soliede baksteenmuur van vyf tot ses voet dik, wat op 'n afstand van meer as driehonderd meter langs die voet van die heuwel opgespoor is. Hierdie enorme kompleks, veral as dit die hele onderste deel van die stad Mohenjo-daro omring, kan nie bloot as 'n verdedigende struktuur teen militêre aanval verduidelik word nie. Dit blyk dat die mure en platforms bedoel was om die vlak van die stad kunsmatig te verhoog as beskerming teen vloede. Dit is nog te vroeg om die volgorde van natuurlike gebeurtenisse wat die vloede rondom Mohenjo-daro sou veroorsaak, in detail uiteen te sit, maar 'n paar voorlopige voorstelle moet gemaak word. Dat die hoofoorsaak van die oorstromings van 'n tektoniese aard was, kan op grond van bewyse nie redelik betwyfel word nie, " sê Raikes in sy tussentydse verslag. Hierdie opheffings, of eerder reeks opheffings, het plaasgevind tussen Mohenjo-daro en die Arabiese See, moontlik naby die moderne stad Sehwan. Of hierdie opheffings die gevolg was van die berge of die uitbarsting van 'n vulkaniese modder, moet nog gesien word. Geoloë is nietemin dit eens dat die opheffing wel plaasgevind het. Die "dam " wat deur hierdie opheffingsproses geskep is, het die waters van die Indusrivier ondersteun. Die mate van verdamping, sedimentasie en waterverliese deur die dam is tegniese aangeleenthede wat baie meer ondersoek verg. Hierdie faktore is belangrik by die skatting van die tempo van waterstygings en -verspreiding in die reservoir wat agter die dam geskep is. deur geleidelike inbreuk op die stroomaf met baie waarskuwing. Uiteindelik sou die reservoir, wat heel moontlik meer as honderd myl lank kon gewees het, al die dorpe en dorpe in die onderste Indusvallei verswelg, verswelg geraak het. Die invloei van water sou die verliese as gevolg van sypeling en verdamping oorskry, en die stygende waters sou die dam oortref het. 'N Tydperk van vinnige waterverlies en afname van die sedimentasie in die vallei sou volg.
The Harappans were the first people to develop writing on the Indian subcontinent. Archaeologists have discovered more than 4200 inscribed objects in the Indus Valley, most from Mohenjo-Daro and Harappa. The Indus writing system employed 419 signs, but unfortunately, even after several valiant attempts to link the writing and language to known languages scholars are still left wondering as to its origins.  Some scholars have attempted to link the later Sanskrit language or Dravidian languages to the undeciphered Indus script,  which if proven would confirm that that Indus people had an even greater influence on later Indian culture than previously believed. Still, even if the Indus language and script is discovered to not be related to any of the later Indian languages – Indo-European or Dravidian – it was the first written language on the subcontinent and may have influenced the konsep of later writing in India.
Some stories in the scriptures of India refer to the close relation between men's frequency of using toilets for defecation and their saintliness / manliness. In those days, wrestlers were believed to be weak if they defecated frequently due to their poor digestive system. Net so, saints were not expected to defecate much because they were supposed to eat as much as needed. Infrequent defecation was considered a saintly habit in some communities of ancient India, while it was a sign of manliness in some other communities. It is said that the menfolk of the Chaga tribe blocked their anus when they attained manhood, in order to exercise their superiority over the fair sex. The ancient Greeks used to believe in the practice of swallowing something and not taking it out.
It was a dark period of human hygiene in the history of civilization from 500 AD to 1500 AD. Protrusions were used for defecation in aristocratic households and forts across India. The excreta were dumped on to the ground and into rivers. The fort of Jaisalmer bears testimony to this offbeat reference to the Indian history of toilets and defecation. In the medieval period, toilets were simple pits with wooden seats on ground. Buitendien, the primitive practice of covering human waste with earth was prevalent in some parts of the Mughal Empire. In the medieval castles of Europe, toilets were vertical chutes with stone seats on the top. These were called "garderobe," which became wardrobe in the course of time. In Europe, the well-to-do people would wipe their behinds with rags.
Several countries implemented measures to improve sanitary conditions. Provision of toilets and construction of cesspools were made compulsory in 1519. The British issued the first sanitation law in 1848 in England. The first sanitation law came to effect in India in 1878. The municipalities were mandated to construct toilets in the slums of Calcutta (now Kolkata), the capital of British India. Toilets got curtains in 1880. The trend came to be known as Belleepoque in France and Edwardian in England. With the onset of 1900, bathroom with loo became an institution all over Europe. Dit was genoem Gushalkhana by the Mughal kings in their times.
Copyright 2021 \ Hoe gevorderd was die mense van die Indusvallei -beskawing in die ingenieurswese?...