Wanneer kom daardie briefie… | Bileam se Donkie
← Pietersburg is ‘n gevaarlike plek!
Tyd vir ‘n ou liefde… →
Posted on November 10, 2011 by Bileam se Donkie
13 thoughts on “Wanneer kom daardie briefie…”
November 10, 2011 om 8:37 nm
Gelukkig sê jy hierdie dinge vir die heel belangrikste mens in jou lewe, jouself. Want die feit dat jy dit so kan uitskryf, is gesond, want dan erken jy dit aan jouself. Weet jy wat is erger? Om hierdie gevoelens te onderdruk.
My hele lewe het verander toe ek my woede in al sy naaktheid op papier uitgeskryf het, per hand, en dit om ‘n seremoniële vuurtjie verbrand het. Wioede teenoor almal vir wie ek dit gevoel het, en blameer het vir iets. Van my laerskoolhoof, tot my pa en my man. My kinders. Ek het soos ‘n boesman om ‘n vuurtjie gesit en gekyk hoe ou haat en woede in rook opgaan. Dit was seker so 12 jaar gelede, en van toe af het ek vrede in my hart gehad. En weet jy wat? TOE val my hele lewe in plek.
Sterkte vir die res van die jaar!
November 10, 2011 om 8:41 nm
Baie dankie Maankind. Hierdie dinge kan ‘n mens nie meer by litnet sê nie. En vanaand moes dit net vir ‘n slag weer uit dat ek myself ook kan verstaan… Dankie vir die luister!
November 10, 2011 om 9:00 nm
Enige tyd. Ek hoor hulle moor mekaar so bloedig uit daar. Daar gaan net stof en str@nt oorbly as dit so aanhou. Ek is ook nie lus om heeltyd my woorde te moet tel nie. Nie dat ek iets in die openbaar sê waaroor ek my hoef te skaam nie, maar jy moet so watch, want alles wat jy sê word fyn dopgehou en dan later buite konteks aangehaal en teen jou gebruik. En ek het nie lus of tyd vir sulke twak nie. En ek het gatvol geraak dat hulle mens se persoonlike lewe so betree, by my huis kom aanklop onder ‘n voorwendsel van blyplek soek, net om te kyk hoe lyk die suurgat antie, En die oproepe, en dreigemente. Nee wat. DIe mense wie se blogs ek daar mis, ken ek nou buitendien persoonlik, so dit kan my nie ‘n blou duit skeel wat meer daar aangaan nie.
November 11, 2011 om 6:34 vm
Hou aan CV’s weg stuur. As jy nie aansoek doen nie, weet hulel nie dat jy belangstel nie. Of dat jy leef nie.
Ek glo dat dit goed sal gaan met jou en joune.
November 11, 2011 om 6:57 vm
Hierdie stuk is in die algemeen baie vêr bokant my paygrade, maar daar is tog gedeeltes wat heeltemal te bekend lyk.
Die skryf help, daar kan ek met sekerheid vir Maankind beaam.
Vir die res, vasbyt en sterkte. Moenie opgee nie, klein treëtjies stap die langste pad klaar.
November 11, 2011 om 11:39 vm
Dankie vriendelike Wosonki’s… as ‘n mens net geslaap kry- het gisteraand weer van 02h00- 05h00 geslaap, en dit was gevaarlik op die foets vanoggend!
November 11, 2011 om 11:51 vm
Dit is nou ‘n moeilike skrywe hierdie een… miskien dink jy ek het my varkies verloor soos die dokter wat vir my gelag het toe hy sien watse boek lees ek. Maar dit wat jy hier bo skryf klink so oorbekend – ‘n man wat hierdie lewens vrae vra – jy wat nie weet hoe om te antwoord of te help nie – ‘n man wat al kwater raak, vir jou vir die kinders vir sy werk, vir God – die antwoorde bly weg. Dan probeer die man selfmoord pleeg, en jy sit stomgeslaan met jou ses kinders om jou. “Here wat gaan aan?”…. en op ‘n wonderbaarlike manier stuur God ‘n boek vir jou “Men in Midlife Crises.” Jy lees van die predikant wat op ‘n Sondag oor sy gemeente kyk en besluit.. weg meg almal, vanmiddag ry ek die wereld in (as ek my nie misgis nie, op sy motorfiets.,) en los alles agter my. Jou mond hang oop van verbasing… hy praat, dink, voel dan soos hierdie man van jou nou al ‘n paar jaar vir jou se hy voel en dink. Nou verstaan jy wat in jou man aangaan, en kan dit beter hanteer. Maar daar is nie ‘n oornag oplossing nie. Sewe jaar en sewe maande later gaan sit jy by die Here se voete…. moeg, sielsmoeg, en vertel Hom dat jy nie meer kans sien nie, dat hierdie man nooit weer die lig gaan sien nie. Drie dae later is alles verby….. nes daardie dominee gese het….. hy is deur die tonnel…. hy is in die lig. Delete maar die skrywe as dit jou…. die Afrikaanse woord is weg “affront.” Sterkte dominee.
November 11, 2011 om 12:13 nm
Nee Lana, natuurlik affronteer jou skrywe my glad nie! Ek sal nie wegloop van my vrou en kinders nie, heeltemal te lief vir hulle. Ook nie sommer net van my gemeente en my mense nie- ek hou darem regtig van 70% van hulle! Maar net soms wonder ‘n mens hoe sou dit wees om vir een maal weer oor te begin op ‘n ander plek… (naby die see, soos almal mos maar droom…)
November 11, 2011 om 12:33 nm
Dink so daaraan. In ‘n nuwe gemeente moet jy weer ingeburger word en dan het jou nog steeds almal se probleme saam met 10 ander.
Toe gegee, die enigste swart hond wat ek ken, is ‘n rottweiler en ek sorg altyd dat daar ‘n muur (verkieslik ‘n erf) tussen my en hulle is. 😉
November 11, 2011 om 4:14 nm
Ek het jou blog gisteraand gelees net voor ek gaan slaap het, en toe bly ek wakker en worry oor jou. Toemaar, hou moed. Dinge sal verander. En soos almal jou aanraai, hou aan om aansoek te doen.
Hierdie aanhaling was nog altyd vir my waar:
November 12, 2011 om 12:23 nm
Dankie dat jy publish gedruk het.
November 13, 2011 om 6:13 nm
Die Hemelse Personeelbestuurkantoor het nie van jou vergeet nie – dis nog net nie die regte tyd nie. Ek het met moeite geleer dat MY tyd nie altyd God se tyd is nie. Have patience, have faith. En soos Krista sê, moenie ophou CV’s uitstuur nie.
Ons is nou wel net vriende agter ‘n skerm, maar ons almal like jou stukkend. Die van ons wat glo, bid vir jou. En die van ons hier wat nie glo nie, bid in elk geval ook vir jou, net op ‘n ander manier. Hugs!
November 14, 2011 om 9:30 vm
Dankie vriende- julle beteken regtig baie vir my!