Jason Gurney - Inligting
Jason Gurney is gebore in 1910. As 'n jong man in Sheringham het hy 'n seepkas-redenaar gehoor wat hom aan die wêreld van sosialisme voorgestel het: 'Daarna het hy gevorder tot 'n William Morris-tipe idealistiese sosialisme, waar alle mans gelyk en gelukkig sou wees. Daar was genoeg van al die goeie dinge in die lewe, as mense net die goeie wil sou vind vir 'n egalige en regverdige verspreidingsstelsel. "
As 'n tiener het Gurney gelees Nuus van nêrens (William Morris), Die verowering van brood en fabrieke (Peter Kropotkin) en Die Kommunistiese Manifes (Karl Marx). Toe hy sy ouers vertel dat hy 'n sosialis was, het hulle gek geword: 'My afwyking word toegeskryf aan verskillende oorsake, van adolessensie tot aangebore ondeug, tot die feit dat my oupa 'n kunstenaar was, dat ek deels Frans was en dat ek 'n Joodse oumagrootjie. "
Sy gesin verhuis na Suid -Afrika en nadat hy die skool verlaat het, vind hy werk in Johannesburg. Hy verduidelik in sy outobiografie: "Die depressiejare in Suid -Afrika was baie moeilik. Uiteindelik het ek die geluk gehad om werk in die Noorse walvisjagvloot te kry en genoeg geld gespaar om na Europa te kom.
Gurney vestig hom in Parys en studeer onder die beeldhouer Ossip Zadkine. Daarna verhuis hy na Londen en werk onder Frank Dobson. In Chelsea woon hy 'n goeie bestaan ​​as beeldhouer: "Ek weet eerlikwaar nie hoe 'n goeie beeldhouer ek was nie. Ek twyfel nie dat ek ten minste drie belangrike stukke vervaardig het nie. Ek was 'n goeie vakman in hout of klip, maar nooit bereik die delikate aanraking wat ek as model soek. "
Gurney het ook baie belang gestel in die politiek. Soos hy in sy memoires onthou: "Polities gesproke het ek dinge in eenvoudige, radikale terme gesien. Ek het die armoede en die ellendige lewensomstandighede aan die een kant van die King's Road en die gevoelloosheid van die rykes rondom Sloane Square gehaat."
Tydens die Groot Depressie beleef Gurney 'n baie verdeelde samelewing in Londen: "Ek het in Chelsea gewoon en dit vaagweg as die mikrokosmos van die Engelse lewe beskou. Beyond the World's End pub was 'n krotbuurt waar die werkersklas onder omstandighede van groot armoede en wanhoop geleef het. 'N Hoë persentasie was werkloos, en selfs diegene wat werk gehad het, het sulke patetiese lone ontvang dat hulle skaars ryker was as diegene sonder. " Gurney het egter geweier om by die "heeltemal gediskrediteerde" Arbeidersparty of die "geweldig burokratiese" Kommunistiese Party van Groot -Brittanje aan te sluit.
Gurney het besorg geraak oor die groei van fascisme in Italië en Duitsland. Hy word 'n aktiewe teenstander van Oswald Mosley en sy Britse Unie van Fasciste. "Ek het die haat en geweld gesien, met die gevolglike patroon van vrees wat dit in die lewens van gewone mans ingebring het, en ek het die hele ding gehaat. Mense raak toenemend irrasioneel in hul houding namate hulle toenemend magteloos geword het om die wegdrif na potensiaal te stop burgeroorlog. My gesindheid is vandag moeilik om te glo, maar ons het gesien wat in Duitsland gebeur het. Daar het mense ook Hitler en die Nazi -party uitgelag totdat hulle oorweldig was deur die situasie en die Nazi's die meesters van die Duitse staat. Fascisme het sy hand in elke land in Europa versterk en diegene wat sterk daaroor gevoel het en geen stappe gedoen het om dit te stuit nie, het 'n baie ernstige skuldgevoel ervaar. "
In Desember 1936 besluit Gurney om vir die Republikeine in die Spaanse Burgeroorlog te veg: "Die Spaanse burgeroorlog het die kans gegun vir 'n enkele individu om 'n positiewe en effektiewe standpunt in te neem oor 'n saak wat absoluut duidelik blyk te wees. gekant was teen die groei van die fascisme en daarteen gaan veg het, of u het toegegee in die misdade daarvan en u skuldig gemaak het aan die groei daarvan. dit, maar vir myself en vir baie ander soos ek was dit 'n beginseloorlog, en beginsels het nie nasionale grense nie. Deur teen die fascisme in Spanje te veg, sou ons daarteen veg in ons eie land en elke ander .... baie mense het te veel gepraat en ek het gevoel dat die tyd aangebreek het dat 'n ordentlike man moet stilstaan ​​of stilhou. "
Gurney het by die CPGB -werwingsentrum by hul kantore in Kingstraat aangesluit. Hy is gewaarsku oor wat hy in Spanje sou ondervind: "Dit was 'n bastard van 'n oorlog, ons sou kos, mediese dienste en selfs wapens en ammunisie kortkom. As iemand van ons glo dat ons 'n goeie avontuur beleef, kan ons pak ook saam en gaan dadelik huis toe. Hy kon ons niks belowe nie, behalwe die geleentheid om die fascisme te beveg, op grond van die euwels wat hy grootliks vergroot het. "
Gurney is na Perpignan in Frankryk gestuur. Na twee dae is die vrywilligers op busse gelaai en oor die grens na Figueras geneem. In sy outobiografie, Crusade in Spanje, skryf Gurney: "Die busse het middernag aangekom en die hele aangeleentheid moes in totale geheimhouding uitgevoer word. Ek het daarin geslaag om al my drie afdelings in een bus te kry en ons het in duisternis en stilte vertrek . "
Die vrywilligers uit Brittanje is daarna na Barcelona oorgeplaas waar hulle ontmoet het met diegene wat uit ander lande in Europa aangekom het. "By ons aankoms by die Barcelona -stasie het ons 'n groot ontvangs ontvang. Bande speel op die perron, daar was rooi vlae en baniere, en die gesing van revolusionêre slagspreuke. Hier was ons, ongeveer 250 taai burgerlikes uit 'n dosyn verskillende lande Ons kon nie 'n militêre voorkoms voorgestel het nie, maar ons is met ekstase begroet deur die enorme menigte wat bymekaargekom het toe ons deur die stad gegaan het op pad na die artilleriebarakke. as 'n militêre bate. Die waarde wat ons besit, was bloot simbolies. Spanje moes nie alleen gelaat word om die monsteragtige leërs van Duitsland en Italië te beveg nie. "
Uiteindelik is Gurney na Albacete, die nuwe basis van die Internasionale Brigades, gestuur: "Na die ontbyt die volgende oggend is ons almal na die stad se bulring opgeruk en volgens nasionale groepe geparadeer. Daar moes ongeveer 600 man van alle nasionaliteite gewees het Die grootste kontingente was Frans en Duits; die Britse kontingent het nou toegeneem tot ongeveer sestig deur die byvoeging van verskillende ekstras, waaronder een Amerikaner, een Abessiniër - na bewering die seun van 'n generaal, 'n vlugteling uit die besetting van Mussolini in sy land -en 'n halfdosyn Cyprioten, wat almal gevra het om by ons aan te sluit terwyl hulle Engels praat en geen eie nasionale groep het nie. "
Dit is gevolg deur verwelkoming van André Marty, die politieke hoofkommissaris van die Internasionale Brigades. Gurney beskryf hom as 'n "sinistere en belaglike figuur". In sy outobiografie het Gurney aangevoer: "Hy (Marty) het altyd in 'n histeriese gebrul gepraat, hy het almal verdink van verraad, of erger nog, na niemand se raad geluister nie, beveel teregstellings met min of geen voorwendsel nie - kortom, hy was 'n ware bedreiging."
Gurney is in die Britse bataljon geplaas. Sy eerste bevelvoerder was Wilfred Macartney. Gurney het in Crusade in Spanje daarop gewys dat "dit gou duidelik geword het dat hy 'n baie min idee gehad het van die pligte van 'n bataljonbevelvoerder." Die politieke kommissaris was Dave Springhill, 'n senior figuur in die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje. Hy het Gurney nie beïndruk nie, wat hom beskryf as ''n goedbedoelde man wat heeltemal uit sy diepte was in die posisie waarin hy hom bevind'.
Peter Kerrigan was die kommissaris vir Engelssprekende vrywilligers in die bataljon. 'Soos ek hom in Madrigueeras onthou, was hy 'n lang, goedgeboude man met 'n dik peil van styf gekreukelde hare, so dof en ongemaklik soos net 'n Skot kan wees, heeltemal sonder spore van humor en met 'n totaal aanvaarding van die Party -lyn. "
Gurney het ook saam met Fred Copeman gedien. Hy beskryf hom as een van die "vreemdste karakters wat ek by Madrigueras geken het". Hy het bygevoeg: 'Dit lyk nie asof hy 'n spesifieke funksie gehad het nie, maar het as 'n selfaangestelde offisier gewild geraak.' N Uiters groot en brutaal lyk man wat algemeen geglo het dat hy 'n reputasie as 'n swaargewigbokser in die Britte opgedoen het. Vloot. Almal was beslis bang vir hom, terwyl hy in die plek rondtrek en dreig om almal se brein te verslaan en te lyk asof hy in staat was om dit te doen. Ongelukkig was daar niemand wat groot genoeg was om hom met enige vooruitsig aan te vat nie sukses en hy het daarmee weggekom. "
Gurney was beïndruk deur George Nathan, die stafhoof van die Britse bataljon. "Hy is die enigste persoonlikheid wat by die Internasionale Brigades dien, wat na vore tree as 'n outentieke heldfiguur, met 'n eie mitologie. 'N Aantal individue uit alle nasies het hulself uitstekend gedra, maar nie een van hulle het die belangrikste kwaliteit as die lewe gehad wat onderskei het nie. George Nathan. "
Op 6 Februarie 1937 word Tom Wintringham die bevelvoerder van die Britse Bataljon van die Internasionale Brigade. Gurney verkies hom bo Wilfred Macartney. 'Hy was altyd aangenaam, informeel en pretensieloos. verheerliking. "
Generaal José Miaja het drie internasionale brigades, waaronder die Dimitrov -bataljon en die Britse bataljon, na die Jarama -vallei gestuur om die opmars te blokkeer. Jason Gurney is deur Tom Wintringham gevra om op 'n verkenningsmissie te gaan. "Sodra dit lig genoeg was om te sien wat ons doen, het Wintringham die verkenners bymekaargemaak en ons het die situasie voor ons ondersoek. Ons enigste instruksies van die Brigade-hoofkwartier was dat ons sektor suid van die Morata-San sou wees. Martin -pad en dat die vyand deur die rivier vasgehou word wat ons Westelike Front vorm. "
Op 12 Februarie, by wat bekend geword het as Suicide Hill, het die Republikeine swaar ly. Dit sluit in Walter Grant, Christopher Caudwell en William Briskey, wat in beheer was van nommer 3 Company. Tom Wintringham was genoodsaak om terug te keer na die volgende rant. Die nasionaliste het daarna op Suicide Hill gevorder en is toe deur die Republikeinse vuurwapen geskiet.
Aan die regterkant het die nasionaliste die Dimitrov -bataljon gedwing om terug te trek. Dit het die nasionaliste in staat gestel om die Britse bataljon feitlik te omring. Onder groot vuur moes die Britte, nou slegs 160 uit die oorspronklike 600, verdedigingsposisies langs 'n versonke pad vestig.
Gedurende die middag is Jason Gurney deur Tom Wintringham beveel om na die suide van die gesinkte pad te gaan: "Ek het net ongeveer 700 meter ver gegaan toe ek een van die aakligste besienswaardighede wat ek nog ooit teëgekom het. Ek het 'n groep gewondes gevind (Britse) mans wat na 'n nie-bestaande veldbedekkingsstasie gebring is en dan vergeet is. Daar was ongeveer vyftig draagbaars, maar baie mans het reeds gesterf en die meeste ander sou in die oggend dood wees. Hulle het ontsettende wonde, meestal van Een klein Joodse kindjie van ongeveer agtien lê op sy rug met sy ingewande van sy naeltjie tot sy geslagsdele, en sy ingewande lê in 'n afgryslik pienkbruin hoop en trek effens terwyl die vlieë daaroor soek, hy was volkome by sy bewussyn. 'n Ander man het nege koeëlgate oor sy bors gehad. Ek het sy hand vasgehou totdat dit slap was en hy dood was. Ek het van die een na die ander gegaan, maar was absoluut magteloos. Niemand het gehuil of geskree nie, behalwe dat hulle almal water gevra het en ek niks gehad het om te gee nie ve. Ek was so afgryse oor hulle lyding en my onvermoë om hulle te help dat ek gevoel het dat ek 'n permanente letsel aan my gees opgedoen het. "
Op 13 Februarie 1937 is Tom Wintringham in die bobeen getref terwyl hy 'n bajonetvrag probeer organiseer. Jock Cunningham het Wintringham vervang. Toe hy gewond is, word Fred Copeman die nuwe bevelvoerder van die Britse Bataljon. Jason Gurney was nie beïndruk met sy nuwe leier nie: 'Fred Copeman, die groot bul van 'n man, het homself duidelik as 'n goddelik aangestelde leier beskou as gevolg van sy enorme krag - hy was 'n swaar bokser in die vloot - alhoewel hy was byna ongeletterd. Hy het sy hele lewe lank sy vuiste gebruik om homself in beheer te stel van 'n groep mans onder wie hy verkeer het. min of meer kranksinnig, gee volkome onbelangrike bevele aan almal wat in sig is, en bied aan om hul gesigte in te slaan as hulle nie daaraan voldoen nie. "
Robert Merriman en 373 lede van die Abraham Lincoln Bataljon het op 23 Februarie in die loopgrawe ingetrek. Toe die bataljon bo -oor beveel is, word hulle ondersteun deur 'n paar tenks uit die Sowjetunie. Op die eerste dag is 20 mans dood en byna 60 gewond.
Op 27 Februarie 1937 beveel kolonel Vladimir Copic, die Joego -Slawiese bevelvoerder van die vyftiende brigade, Robert Merriman en sy manne om weer die nasionalistiese magte by Jarama aan te val. Sodra hy die loopgrawe verlaat, is Merriman in die skouer geskiet en die been op vyf plekke gebars. Van die 263 mans wat die dag in aksie getree het, het slegs 150 oorleef. Een soldaat sê daarna: "Die bataljon is vernoem na Abraham Lincoln omdat hy ook vermoor is." Edwin Rolfe het oorleef, maar het geskryf: "Toe ons uit die lyne gehaal word, het ek baie moeg en eensaam en skuldig gevoel. Eensaam omdat die helfte van die bataljon erg opgeskiet is. En skuldig omdat ek gevoel het dat ek dit nie verdien om nou te lewe nie. , met Arnold en Nick en Paul dood. "
Jason Gurney het by die Abraham Lincoln -bataljon aangesluit as hul brigade -waarnemer. Hy was beïndruk deur Marty Hourihan, sy nuwe bevelvoerder. 'Marty, in sy rol as bevelvoerder, het onvermydelik 'n redelik eensame lewe geleef; hy moes absolute neutraliteit handhaaf sonder enige vriendskappe of gunstelinge, maar hy was van nature 'n gesamentlike man en die vriendskap wat ons vir mekaar gevorm het, was baie sterk Hy het 'n wonderlike sin vir humor en alhoewel hy min formele opleiding gehad het, 'n baie goeie verstand en 'n uitstekende gevoel van menslike simpatie. veel meer hartseer oor menslike swakheid as die veroordeling van goddeloosheid in sy beskouing. "
Die Bataljon Politieke Kommissaris was Steve Nelson. Gurney onthou later: "Steve Nelson, 'n groot, harde werfwerker uit Philadelphia, het die Bataljon Politieke Kommissaris geword, maar Politieke Kommissarisse was destyds nie baie gewild in die Bataljon nie, en hy het nooit probeer om sy gewig rond te gooi nie. Ek dink dat hy het pligsgetrou sy bes probeer doen vir die bataljon by die Brigade -hoofkwartier, maar dit lyk asof hy nooit 'n groot invloed uitoefen nie ... aangeleenthede van die bataljon. Hy was nooit baie aktief nie en was gereeld afwesig vir 'n paar dae op 'n slag. "
Gurney onthou in sy outobiografie, Crusade in Spanje dat terwyl hy by hulle was, die bataljon besoek is deur John Haldane, Charlotte Haldane, Clement Attlee, Henri Cartier-Bresson, John Dos Passos, Stephen Spender, WH Auden, Archibald MacLeish, Herbert Matthews en Ernest Hemingway.
Op hierdie stadium het Gurney egter heeltemal ontnugter geraak oor die optrede van die politieke kommissarisse in die Spaanse burgeroorlog. Hy het oortuig geword dat Steve Nelson "verantwoordelik was vir die geheimsinnige verdwyning van 'n aantal mense uit ons geledere en vir die geheime verhore, vir werklike of verbeelde oortredings, wat soveel vrees en agterdog in die bataljon veroorsaak het." Gurney onthou later: "Die adel van die oorsaak waarvoor ek na Spanje gekom het, was duidelik 'n fiksie, en nou was die skielike en absolute oortuiging dat die lewe 'n ervaring was sonder 'n verlede en geen toekoms nie, maar eindig net met vernietiging."
Marty Hourihan het Gurney se gevoelens gedeel oor die gedrag van die politieke kommissarisse wat hul bevele uit die Sowjetunie geneem het. Hy het die bevele wat hy van Vladimir Copic ontvang het, bevraagteken. Hourihan het aan Steve Nelson gesê: 'Ek gaan nie 'n opdrag aan die bataljon gee om uit die sloot te klim en hulself te laat slag nie, totdat daar werklik ondersteuning is.' Gurney het gesê dat Nelson dit aanvaar het omdat hy geweet het "die hele bataljon was kwaad genoeg vir muitery, soos dit voorheen gedoen het."
Dit was in die loopgrawe by Jarma dat Gurney getref is deur 'n skerpskutter se plofbare koeël: 'Ek is getref deur 'n plofbare koeël in die buitekant van my regterhand wat dit ongeveer twee en 'n half duim deur die vlees oopgemaak het , en laat 'n gat groot genoeg om 'n hoender -eier te neem. My hand was teen my voorkop gedruk en die ontploffing in die middel van my hand het my uitgeslaan, baie van die splinters het in my gesig gegaan en my oë was beskadig. "
Gurney is na die Amerikaanse hospitaal in Villa Paz naby Madrid geneem. Villa Paz was die somerhuis van Alfonso XIII wat in 1931 geabdikeer het: "Al die mediese personeel was Amerikaans, onder leiding van 'n baie groot, pompeus en nogal aristokratiese man. Hy was na bewering 'n senior dokter van New Engeland, en die laaste persoon wat 'n mens ooit sou kon voorstel dat hy by radikale politiek betrokke geraak het. Sy tweede bevelvoerder was 'n chirurg van ongeveer vyf en veertig uit Chicago. Boonop was daar twee jong dokters wat met soveel energie en entoesiasme gewerk het. dat almal hulle bewonder en liefgehad het. Hulle het altyd as 'n span saamgewerk en was feitlik onafskeidbaar. "
Teen Augustus 1937 het Gurney genoeg herstel om na Barcelona gestuur te word: "Barcelona in Augustus was baie anders as wat dit in Desember was. Daar was baie minder mense op straat. Die parades met orkeste en baniere was weg. Die euforiese revolusionêre entoesiasme het verdwyn en dit lyk asof almal na hul eie sake kyk. "
Die mediese raad van Albacete het beveel dat Gurney gerepatrieer moet word, omdat hy as ongeskik vir verdere diensplig beskou word. Uiteindelik het hy teruggekeer na Engeland: "Ek het agtergekom dat my ma en al my vriende gehoor het dat ek vermoor is. Daar was geen amptelike bevestiging nie, wat nie verbasend was nie, want daar was nie eens 'n stelsel van naasbestaandes nie. Familielede en vriende van die mans in Spanje was heeltemal afhanklik van nuus oor skindernuus of berigte van diegene wat ongeldig was en teruggekeer het huis toe. toekomsvooruitsigte was - om die minste daarvan te sê - belowend.Daar was duidelik geen moontlikheid om my loopbaan as beeldhouer of in enige ander handelsektor voort te sit nie, en ek het in die wêreld geen idee gehad wat ek in die plek daarvan wou of kon doen nie. "
Jason Gurney sterf in 1973. Die jaar daarna het sy vrou gereël dat sy outobiografie, Crusade in Spain, gepubliseer word.
My politieke belange dateer uit die tyd toe ek veertien was. Ek het die middag alleen rondgedwaal op die strand by Sheringham. Toe ek van die promenade af kom, op pad huis toe, sien ek 'n mannetjie wat op 'n seepkas staan ​​en 'n gehoor van 'n halfdosyn mense toespreek. Hy was nie 'n baie inspirerende figuur nie: slenterende snor, geklee in 'n bolhoed en 'n vormlose oorjas. Sy stem was baie sag en hy het geen kuns van aflewering nie, maar hy was duidelik vervul met 'n diepe en deernisvolle opregtheid. Sy tema was bloot die ou uitroep om menslike geregtigheid: dat daar iets bitter fout was met 'n samelewing wat 'n groot deel van die bevolking in ellende en byna honger gelaat het, en waaronder die bevoorregte minderheid in so 'n belaglike en totaal onnodige welvaart kon leef . Hy het gepraat van die lang ure en vervelige arbeid, die ontsettende stryd van werkende mense om hulself behoorlik skoon en gevoed te hou, die nimmereindigende terreur van werkloosheid: van paartjies wat te oud was om te werk en hul dae in 'n werkhuis afgesluit het. Hy was 'n onopgevoede man en sy toespraak was baie eenvoudig, maar ek was diep geraak deur wat hy te sê het. Ek het genoeg van die wêreld geweet om die waarheid daarvan te besef, maar het die situasie as 'n natuurlike en onveranderlike ordening van die samelewing aanvaar. Daarna vorder hy na 'n William Morris -tipe idealistiese sosialisme, waar alle mense gelyk en gelukkig sou wees. Daar was genoeg van almal. die goeie dinge van die lewe, as mense net die goeie wil sou vind vir 'n egalige en regverdige stelsel van verspreiding.
Ek was 'n taamlik eensame seun op die rand van adolessensie en het al die simptome van ware bekering in die godsdienstige sin van die woord ervaar. Ek sou my lewe gee aan hierdie goeie en edele saak van menslike broederskap. Die hele ding was vir my so onbetwisbaar reg en regverdig. Daar was geen idee in my gedagtes dat die werkersklas vir hul regte veg of dat ek hulle help nie. Die konsep van die broederskap van die mens was oneindig hoër as die onstuimige twis oor suiwer materiële oorwegings. Ek was oortuig dat alle mans die geleentheid moet hê om in vryheid en waardigheid te lewe. Dat materiële oorwegings wat in hierdie toestand aangegaan is, duidelik was, maar dit was sekondêr. Dit het ek later ontdek dat dit die verskil is tussen 'n radikaal en 'n sosialis. Alhoewel dit duidelik is dat daar 'n minimum aan materiële welstand bestaan ​​waaronder geen waardigheid en geluk onmoontlik is nie, is dit tevergeefs om te dink dat 'n blote herverdeling van rykdom die millennium kan meebring. Om die ding tot 'n klasstryd te verminder, was om die doel waarvoor die stryd gevoer is, uit die oog te verloor. Selfs op veertienjarige ouderdom was dit vir my duidelik dat rykdom en geluk nie sinoniem is nie, alhoewel dit baie jare geneem het voordat ek die implikasie van hierdie feit besef het. Die stryd teen armoede was die onmiddellike oorsaak en ek het ook 'n sosialis geword. Die evangelie moet verkondig word, die onkundiges tot bekering kom en die onregverdiges ter sprake kom. Toe ek by die huis kom en aan my familie aankondig dat ek 'n sosialis is, het hulle amper mal geword. My afwyking word toegeskryf aan verskillende oorsake, van adolessensie tot gebore ondeug, tot die feit dat my oupa 'n kunstenaar was, dat ek deels Frans was en dat ek 'n Joodse oumagrootjie gehad het.
Ek was 'n waarnemer van dit alles in die jaar voor die Spaanse burgeroorlog. Ek het die haat en geweld gesien, met die gevolglike patroon van vrees wat dit in die lewens van gewone mans ingebring het, en ek het die hele ding gehaat. Fascisme het sy hand in elke land in Europa versterk, en diegene wat sterk daaroor gevoel het en geen stappe gedoen het om dit te stop nie, het 'n baie ernstige skuldgevoel ervaar.
Die oorlog in Spanje het begin in 'n tyd toe die skynbare gevaar van Mosley se fascistiese beweging op sy hoogste was, en 'n golf van emosie in Engeland veroorsaak, soortgelyk aan die Filhellenisme tydens die Griekse onafhanklikheidsoorlog. Ek dink dat hierdie sterk element van emosionalisme grootliks geproduseer is deur 'n mens se gevoel van magteloosheid om iets aan die opkoms van fascisme te doen. Die Spaanse volk het desperaat en met groot moed geveg vir die vryheid waarin hulle geglo het, en hul moed was in 'n sekere sin 'n smaad vir diegene in Engeland wat die gevaar raakgesien het, maar niks gedoen het om dit af te weer nie. Met die voordeel van agterna is dit baie maklik om te argumenteer dat ons verkeerd en dwaas was, maar in die konteks van die tydperk het dit heeltemal redelik gelyk.
Dit lyk asof die Spaanse burgeroorlog 'n enkele individu die kans bied om positief en effektief standpunt in te neem oor 'n saak wat absoluut duidelik blyk te wees. Deur teen die fascisme in Spanje te veg, sou ons daarteen veg in ons eie land en elke ander. Ons het gevoel dat die oorwinning van Fascisme onvermydelik was. Mussolini het oornag geseëvier, Hitler blyk onweerstaanbaar te wees, en daar was soortgelyke leiers regoor die wêreld.
In Desember 1936 besluit ek daarom dat ek 'n positiewe plig het om na Spanje te gaan en by die Internasionale Brigades aan te sluit, wat reeds hul rol gespeel het in die verdediging van Madrid teen die weermag van generaal Franco. Dit was nie 'n politieke besluit nie, maar 'n kwessie van my eie persoonlike integriteit as 'n man. Ek was etlike jare diep bekommerd oor die huidige patroon van radikalisme. Ek het sekere oortuigings bely en gevoel dat dit oneerlik sou wees om nie daarvoor te veg nie, noudat 'n geleentheid hom voordoen. Ek is oortuig dat dit nie 'n ongewone of eksentrieke posisie was op daardie spesifieke oomblik nie. Die Spaanse burgeroorlog het 'n ware gewetenskrisis onder die radikale van die tydperk veroorsaak. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die linksisme in hierdie tyd mode geword het aan die universiteite en onder intellektuele regoor die land nie. Baie van hulle was duidelik diep bekommerd oor die toestand van nasionale en internasionale aangeleenthede, maar dit lyk asof baie van hierdie verklaarde radikale geïnspireer is óf deur 'n begeerte om modieus te wees óf om voordeel te trek uit die beweging. Te veel mense praat te veel en ek het gevoel dat die tyd aangebreek het dat 'n ordentlike man moet ophou of stilbly.
Ek het 'n gerug gehoor dat die Kommunistiese Party 'n werwingsentrum by hul kantore in Kingstraat aan die agterkant van die Covent Garden -mark geopen het. Op 'n oggend het ek deur die chaos van kruiwaens, mandjies en vragmotors gegaan tot ek uiteindelik die kantoor kry, tussen twee vrugtegroothandelaars. Met 'n kaal houttrap op in 'n doolhof van klein kantore met voordeurdeure en gange. Destyds was daar 'n spesifieke soort jong vrou wat onweerstaanbaar aangetrokke tot die Kommunistiese Party gelyk het. Sy was gewoonlik dun en donker, met stywe swart hare en 'n grys, olierige gelaatskleur, en dikwels van 'n uiters aggressiewe en baasspelerige karakter, vergesel van 'n smalende manier. Hierdie vroue was die werklik toegewyde en beskou almal as charlatans. Om hul losmaak van alles behalwe die 'saak' te ondersteun, het hulle swart klere aangetrek en dit lyk asof hulle hulself so fisies onaantreklik moontlik maak.
Nadat ek 'n geruime tyd rondgehang het, het ek een van hulle in 'n hoek gedraai en verduidelik dat ek by die Internasionale Brigades aangesluit het. Sy kyk na my asof ek waarskynlik meer 'n las as 'n bate is, en sê ek moet wag. Daar was 'n geweldige stroom mense wat met 'n groot doelwit en aktiwiteit in en uitstap, maar uiteindelik word ek na 'n kantoor op die boonste verdieping opgedaag en aan kameraad Robson voorgestel wat by 'n outydse rolstoelbank gesit het 'n kamer met geen ander meubels as nege ou kombuistoele nie. Daar was net twee ander teenwoordig toe ek aankom, en ek het die opdrag gekry om te gaan sit en wag terwyl Robson sy werk in die ingewande van die ou lessenaar voortsit. Binne ongeveer tien minute was die kamer vol met die toevoeging van nog 'n halfdosyn. Niemand ken iemand anders nie en ons het almal gesit en vroetel totdat Robson uiteindelik omgedraai en 'n kort en taamlik dreigende lesing aangebied het. Hy was heeltemal eerlik en eerlik in wat hy te sê gehad het. Dit was 'n bastard van 'n oorlog, ons sou kos, mediese dienste en selfs wapens en ammunisie kortkom. Hy kon ons niks belowe nie, behalwe die geleentheid om die fascisme te beveg, op grond van die euwels wat hy grootliks vergroot het. Hy sit toe terug en vra of enigeen van ons vrae het. Een individu het baie dringend geraak oor die diensvoorwaardes, waarna Robson hom aangespreek het: "As u diensvoorwaardes soek, is u nie die soort ou wat ons in Spanje wil hê nie. Kom dus weg." Dit was vir my die regte gesindheid en ek was beïndruk. Ek sou later spyt wees, maar dit het destyds amper onwelvoeglik gelyk om voorwaardes te vra vir die voorreg om in 'n kruistog te dien. Ons is nie onderworpe aan enige mediese ondersoek nie. Robson het gevra of ons fiks en gesond is en het ons woord daarvoor aanvaar. Ons het vier en twintig uur tyd gekry om ons persoonlike reëlings te tref, en ons is aangesê om die volgende dag op dieselfde tydstip terug te meld.
Na twee dae in Perpignan word ons op busse gelaai wat ons oor die grens na Figueras sou neem. Die busse het om middernag aangekom en die hele aangeleentheid moes in die geheim gehou word. Ek het daarin geslaag om al my drie afdelings in een bus te kry en ons het in duisternis en stilte vertrek. Dinge was heeltemal sonder probleme totdat ons by die Franse grenspos gekom het. Ons is by die versperring gestop en ek kon sien dat verskillende amptenare met lanterns rondbeweeg. Ons bus was derde in die ry en dit lyk asof al die aktiwiteite aan die hoof van die kolom plaasvind. Skielik begin een van die genote agter in die bus skree: "Ek wil nie gaan nie. Ek wil nie gaan nie." Almal sit en kyk na hom sonder om iets te doen. Ons oorsteek die grens was heeltemal onwettig, en alhoewel die owerhede daaroor gekyk het, sou hulle opgewonde raak as daar 'n groot drama sou wees. As Franse amptenare opgewonde raak, word die toekoms altyd baie onseker en het ek besluit dat ek besluit het om iets daaraan te doen, aangesien ek in beheer was. Die enigste manier waarop ek geweet het om 'n man vinnig stil te hou, was om hom vas te trek. Elke soort stryd sou dinge vererger het, so ek het hom op die punt van die kakebeen geslaan en hy het geval. Hy het die aand baie gehuil by Figueras, maar dit lyk daarna of hy baie tevrede was en dit nooit teen my gehou nie. Maar toe ek sy lyk dood sien lê, twee maande later, op die Jarama -velde, het ek soos 'n moordenaar gevoel. Dit was baie goed om 'n goeie soldaat te wees, maar dit het 'n soort genadeloosheid nodig gehad wat nie in my aard was nie. Ek kon die dinge doen wat ek destyds moes doen, maar ek moes altyd die prys daarvoor terugwerkend betaal.
By ons aankoms by die Barcelona -stasie het ons 'n groot ontvangs ontvang. Spanje moes nie alleen gelaat word om die monsteragtige leërs van Duitsland en Italië te beveg nie.
Die kaserne waarin ons die volgende drie dae in die sak gebring is, was die middelpunt van 'n geveg wat etlike weke geduur het. Aan die begin van die opstand het die kommandant -generaal ten gunste van Franco verklaar. Die garnisoen is deur die inwoners beleër met die ondersteuning van die vloot- en militêre eenhede wat hul eed getrou gebly het ter ondersteuning van die Republiek. Dit moes 'n vreemde situasie gewees het; die grootste deel van die stad het 'n min of meer normale lewe geleef terwyl 'n grootskaalse stryd in die voorstede gevoer is. Die loopgrawe rondom die kaserne is beman deur iemand wat moontlik in die stad middagete geëet het en dan op die tram gery het om iemand anders wat ure lank in die loopgrawe was, te verlig. Hy sou op sy beurt sy geweer oorhandig en die tram huis toe vat om saam met sy gesin te eet. Die geveg het voortgeduur tot by die aankoms van mynwerkers uit Asturië wat 'n deurbraak in die mure geblaas het, wat die plek kon bestorm en oorweldig. Die hele kaserne was nog steeds in 'n ontsettende toestand van vuil en chaos toe ons daar aankom. Dit lyk asof niemand die plek in beheer het nie, en die skare militiese manne het gekom en gegaan terwyl hulle gevoel het, maar almal was uiters vriendelik. Ons trek 'n maaltyd, waarna ons vry is om die stad uit te gaan.
Fred Copeman was een van die vreemdste karakters wat ek op Madrigueras geken het. Dit lyk nie asof hy 'n spesifieke funksie het nie, maar hy was 'n selfaangestelde beampte. Ongelukkig was daar niemand wat groot genoeg was om hom aan te pak met die vooruitsig op sukses nie, en hy het daarmee weggekom. Hy het in 1931 gesê dat hy die leier van die Invergordon -muitery was, maar eintlik moes hy 'n baie klein rol gespeel het, aangesien hy nooit van 'n oortreding aangekla is nadat die muitery gedemp is nie. Hy het later sy ambisie bereik om die bataljon te beveel waar hy universeel verafsku was. Met sy terugkeer na Engeland in 1938 word hy bekeer tot Moral Rearmament, en daarna tot die Katolieke Kerk, en in albei was hy vir 'n kort tydjie 'n prysuitstalling as 'n bekeerde kommunis. Hy het later 'n boek geskryf wat 'n farrago van onsin en selfvergroting is.
George Nathan het so 'n goeie naam vir hom in bevel van die Engelse Kompanjie op die Toledo Front gemaak dat hy nou aangestel is as stafhoof van die nuutgestigte XVde Brigade. Hy is die enigste persoonlikheid wat by die Internasionale Brigades dien, wat na vore tree as 'n outentieke heldfiguur, met 'n eie mitologie. 'N Aantal individue uit alle nasies het hulle puik gedra, maar nie een van hulle het die noodsaaklike kwaliteit van groter lewe as wat George Nathan onderskei het nie. Die legendes wat rondom hom gegroei het, hou egter min verband met die man soos hy werklik was. Die mite van sy goue stert wat in feitlik elke boek oor die burgeroorlog verskyn, is 'n tipiese voorbeeld. Wat hy regtig gedra het, was 'n goeie, stewige kierie - 'n baie praktiese en nuttige voorwerp om oor ruwe berggebiede te klim. 'N Ander mite wat voortdurend van hom vertel word, is dat hy om die heuwels van Jarama gery het op 'n' wonderlike laaier '. Trouens, hy het altyd aan die voorkant rondgereis op die motorfiets van 'n gestuurde motorfiets, bloot omdat dit die doeltreffendste vervoer was. Natuurlik was daar geen paaie op die heuwels tussen die rowwe struike en olyfboorde nie, maar 'n goeie en vasberade ruiter kon altyd 'n roete vind - al was dit 'n rowwe pad - oral op die heuwels, baie vinniger as iemand te perd of in 'n motor kon. Dit is waar dat Nathan iets van 'n showman was, maar daar was beslis niks van die clown in sy make-up nie. Hy was altyd onberispelik skoon en het hom goed aangetrek in die uniform van die Spaanse gewone leër sonder versierings van enige aard, soos gepas by die volkome toegewyde, militêre professionaliteit wat die basis van sy lewe was.
Fisies was hy ver bo normale hoogte, breedskouer en skraal, met 'n baie regop en militêre wa. Sy gelaatstrekke was onmiskenbaar Semities: lang gesig, met 'n taamlike havikagtige neus en swart, krullerige hare. Hy het die grootste uithouvermoë en blyk heeltemal fisies uitputtend te wees. Ek het hom nooit 'n wapen van enige aard gesien nie, en hoewel die dra van groot pistole 'n statussimbool geword het onder diegene in magsposisies, het hy dit meer as 'n beswaarde as 'n bate beskou. Hy het 'n uitstekende en klaar sin vir humor, tesame met 'n enorme sjarme. Waarskynlik was sy grootste verdienste sy wonderlike gesag en gesag. Sy selfversekerdheid was so volledig dat hy nooit die behoefte gehad het om te skree of bevele te gee in iets anders as 'n stil en normale stem nie. En ek het nog nooit gehoor dat sy bevele bevraagteken word nie, aangesien hy die gawe gehad het om die onbetwisbare sekerheid by ander te kan inboesem dat hy weet wat hy doen en dat dit ten beste is.
Daar word gereeld gesê dat hy 'n homoseksueel was. Alhoewel dit waar is dat hy wel 'n persoonlike gevolg van chauffeur, batman, ensovoorts opgebou het wat vermoedelik vermoedelik was, gedra hy hom altyd met so 'n bewonderenswaardige persoonlike diskresie dat daar nooit 'n openlike suggestie van homoseksuele neigings was nie. Dertig jaar gelede het mense baie sterker gevoel oor hierdie dinge as vandag, en as daar destyds 'n ernstige aanduiding van so iets was, sou hy nooit met so 'n onverwerkte beeld uit die geskiedenis van die tydperk verskyn het nie.
Hy was nie 'n kommunis of 'n huursoldaat nie. Dit was nie in sy aard om diep na te dink oor politieke vrae nie, maar was tevrede om sy eie gevoelens te vertrou, en ek het hom goed genoeg geken om te weet dat hy sterk geglo het in die geregtigheid van die saak waarvoor hy gedink het hy veg. Hy was 'n Jood van werkersklas, maar hy was byna totaal onbesorg oor Judaïsme of simpatie. Ek is heeltemal seker dat hy, nadat hy sy swaar gewende kommissie in die Britse Brigade van Wagte, ná die Eerste Wêreldoorlog bedank het, dit net as 'n beginsel kon gedoen het-sy uiters sterk gevoel van simpatie vir die onderhond. Nathan se spesiale eienskap was sy trots, wat hy verpleeg het terwyl ander mans hul kosbaarste besittings verpleeg, en dit was die grootste vorm van trots wat ek ooit geken het, want dit sou hom nie toelaat om aksies te verrig wat onder die onberispelike standaard van volmaaktheid was nie wat hy self gestel het.
Dit alles lyk miskien 'n bietjie te goed om waar te wees, maar die man was oor 'n tydperk van twee jaar bekend by etlike duisende offisiere en mans. Die meeste van hulle was inderdaad baie moeilike karakters. Baie van hulle was fanatiese kommuniste wie se instink hulle 'n man laat wantrou het wie se kenmerke van spraak en gedrag voortspruit uit hoofsaaklik gesindhede van die hoër klas. Nathan het geen poging aangewend om sy gebrek aan politieke entoesiasme in enige party sin te verberg nie. Die hele leër was vol intriges tussen faksies om mekaar te vernietig, maar ondanks al hierdie dinge kom Nathan uit die geskiedenis van hierdie gebeure na vore as die enigste persoon wat algemeen bewonder is.
Gedurende al die maande op Jarama het ons skeletbataljon geen versterkings gekry nie, slegs 'n paar lede van die oorspronklike krag, teruggekeer uit die hospitaal of uit 'n betowering in die strafbataljon. Maar ons het onlangs gehoor dat 'n groot aantal mans uit Kanada en die Verenigde State aangekom het en besig was om in Albacete te oefen. Dit was opwindende nuus, want die gerug was dat ons 'n nuwe brigade van twee Kanadese en twee Amerikaanse bataljons sou stig - in een waarvan ons ingesluit moes word - alles onder bevel van George Nathan. Ons het gevoel dat ons onder hierdie omstandighede baie meer sin moet maak.Ons sou vry wees van Copic en onder 'n brigadier wat ons regtig kan vertrou, en daar sou een taal in die hele brigade wees sodat ons almal vir 'n verandering regtig sou verstaan ​​waaroor almal praat. Ek het amptelik tot die Brigade -personeel behoort en was nie 'n lid van die Lincolns nie, maar ek was vasbeslote om te bly waar ek was, en Marty het ingestem dat as ek uit die XVde Brigade gehaal word, hy my amptelike vervoer na die Lincolns sou reël . Ons het ongeveer drie maande lank 'n uitgrawing gedeel en by gebrek aan adjudant het ek 'n soort nie-amptelike algemene amanuensis geword, in watter rol ek deur die res van die bataljon aanvaar is. Marty, in sy rol as bevelvoerder, het onvermydelik 'n redelik eensame lewe geleef; hy moes absolute neutraliteit handhaaf sonder enige goeie vriendskappe of gunstelinge, maar hy was van nature 'n gesellige man en die vriendskap wat ons vir mekaar gevorm het, was baie sterk. Hy het nooit wrok gedra of vete aangegaan nie; hy kon in die openbaar taai wees, maar daar was baie meer droefheid oor menslike swakheid as veroordeling van goddeloosheid in sy beskouing.
Dit was volkome rou troepe, onvolmaak opgelei en gedissiplineerd, wat beveel is om 'n posisie op 'n blootgestelde heuwel teen swaar artillerievuur te beklee. Hulle het geen verskansingstoerusting gehad nie, en hulle het ook geen onderrig in versterking ontvang nie. Hulle moes dus net vasbyt en dit so goed as moontlik verduur. Voor hulle was aansienlike magte van die Moorse infanterie, die beste infanterie tot Franco se beskikking. Dit was duidelik dat die infanterie sou aanval sodra die artillerie hul versagtingsproses voltooi het. Dit was waar dat hulle in 'n takties minderwaardige posisie was, aangesien hulle teen 'n heuwel oor 'n oop land sou vorder, en as ons outomatiese wapens doeltreffend was, sou hulle groot slagoffers gely het. Ongelukkig was die skieters heeltemal rampspoedig in hul optrede, en die Colts, wat op sigself doeltreffende wapens was, was byna heeltemal nutteloos weens die verskaffing van gebrekkige ammunisiebande. Dit is vermoed voordat ons in aksie gegaan het, maar aangesien ammunisie kort was, het ons nie genoeg oefen om die omvang van die gebreke te ontdek nie, totdat dit te laat was om dit reg te stel. In die geval het die manne van die drie Kompanjies 'n baie dapper verweer aangewend, maar hulle was hopeloos in die minderheid van uiters superieure troepe, en baie min van hulle het oorleef om terug te trek.
Die situasie het tot laatmiddag min of meer onveranderd gebly. Dit was 'n gruwelike ervaring om in die vergelykende veiligheid van Harry Fry se loopgraaf te sit en te kyk na die geleidelike maar meedoënlose vernietiging van mans met wie 'n mens in 'n eienaardige intimiteit geleef het in die billets in Madrigueras. Wintringham het probeer om Gal te oorreed om in te stem om terug te keer na die lyn van die gesonke pad - maar die lyn moet ten alle koste gehou word, elke terugtog sal met krygshof en allerhande strawwe boetes voldoen word. Een van die Russe het van die Brigade -hoofkwartier aangekom en 'n wonderlike draai gemaak in 'n mengsel van Russies en onbegryplik Frans. Teen hierdie tyd het die vraag grotendeels akademies geword. Daar was baie min van ons manne oor op hul oorspronklike lyn, en 'n groot aantal Moere het geleidelik teen die heuwel gevorder.
Sowel Gal as Copic het 'n passie gehad vir bevele van 'n willekeurige aard. 'U sal 'n teenaanval, ongeag die omstandighede,' bedek met 'Dit is my bevele' en dreigemente van krygsraad en teregstellings. Ek weet nie waar hulle hierdie gewoontes aangeleer het nie. Dit is alles deel van die belaglike gesindheid dat oorlog 'n paradysgrond vir moed moet wees; terwyl dit gewoonlik iets is wat nader is aan paniekbevange. Dade van moed ontstaan ​​wel, maar dit is nie deel van die brood -en -botterbedryf om 'n geveg te voer nie, en die bevelvoerder wat verwag dat hulle die hele tyd en verskeie kere per dag uitgevoer moet word, is 'n dwaas. Op hierdie spesifieke oomblik was ons 'n gebroke bataljon. Ons is deur swaarder vuurkrag, uitstekende getalle en uitstekende vaardighede geslaan. Die beste waarop Wintringham kon gehoop het, was om te verhoed dat die manne in sy bevel heeltemal weghardloop. Maar om te praat van 'n aanval met die gehawende oorblyfsel wat tot sy beskikking was, was bloot absurd; om hom in die hof te straf omdat hy die bevele nie nagekom het nie, sou krimineel gewees het.
Die oorspronklike leierskap onder Wilfred Macartney, Peter Kerrigan en Dave Springhall het verdamp voordat die bataljon in werking getree het, en nou is die grootste deel van die leierskap op kompanie- en pelotonvlak dood. Die bataljon se hoofkwartier bly ongeskonde, maar dit was duidelik dat die bevel hopeloos deur die gebeure verwar was en nie geweet het watter bevele hulle moes gee nie. Hierdie situasie is verder versteur deur 'n selfaangestelde bevelvoerder wat oral rondloop en bevele aan almal oor elke onderwerp gee. Fred Copeman, die groot bul van 'n man, het homself duidelik as 'n goddelik aangestelde leier beskou as gevolg van sy geweldige sterkte - hy was 'n swaargewig bokser in die vloot - hoewel hy amper ongeletterd was. Hy was heeltemal sonder fisiese vrees en het amper heeltemal onverskillig gelyk vir fisiese beserings. By hierdie geleentheid was hy nominaal in bevel van 'n masjiengeweer op die regterflank, maar het dit aan hul eie lot oorgelaat, nadat hy ten minste twee wonde opgedoen het, een in die hand en die ander in die kop, wat grof vasgemaak met veldverbande. Teen hierdie tyd was hy min of meer kranksinnig, het hy heeltemal onbelangrike bevele aan almal in die gesig gegee en aangebied om hul gesigte in te slaan as hulle nie daaraan voldoen nie. Gelukkig het hy in hierdie stadium flou geword en is hy agteruitgery. 'N Paar dae later keer hy terug na die front en stel homself aan as 'n nie -amptelike gesamentlike bataljonbevelvoerder met Cunningham. Toe laasgenoemde later gewond word, word Copeman die amptelike bevelvoerder.
Die Christelike leer waaraan ek as kind onderwerp is, het nooit regtig vir my iets beteken nie, maar tot nou toe het ek 'n vae geloof in die lewe na die dood ondersteun. Ek verbeel my dat die wens sowel vader as moeder by die gedagte was. Maar selfs hierdie oortuiging het nou belaglik geword - die dooies het so totaal en onherroeplik dood gelyk dat dit onmoontlik was om te dink dat enige deel van hulle oorleef het. Al my kinderjare was baie gekleur deur die idee van aardse sonde en goddelike straf na die dood. Ek weet nie dat ek dit ooit geglo het nie, maar het bloot die hele konsep sonder ontleding aanvaar. Maar nou, die hele struktuur van moraliteit, soos ek dit onnadenkend aanvaar het, het heeltemal in duie gestort. As daar geen na -lewe was nie, was daar geen basis vir tradisionele sedelikheid nie.
Dit was miskien nie 'n baie oorspronklike denke nie, maar vir my was dit nogal verwoestend. Ek het grootgeword in die Engelse middelklas-tradisie van die tydperk wat ernstig gemoeid was met reg en verkeerd, met goed en kwaad, oor wat reg en onbehoorlik was, maar hierdie morele kode moes 'n grondslag van regverdiging hê. Ek het nooit in die Anglikaanse Christus geglo nie - dit was te tasbaar 'n maklike fiksie om die Ryk en die establishment te ondersteun - maar ek het vaagweg 'n idee van die 'opperwese' aanvaar wat ek nooit uit intellektuele luiheid wou definieer nie . Ek het toegegee aan 'n aantal vae fiksies om myself die moeite te spaar om daaraan te moet dink. Ek was nie 'n intellektueel nie, ek was 'n kunstenaar, wat my amper heeltemal bemoei met emosionele en sensuele kriteria. Die verlies van my intellektuele rekwisiete was ernstig. Ek was etlike maande lank onder ernstige spanning. Die adel van die oorsaak waarvoor ek na Spanje gekom het, was duidelik 'n fiksie, en nou het die skielike en absolute oortuiging dat die lewe 'n ervaring was sonder 'n verlede en geen toekoms nie, wat net met vernietiging eindig, my in groot verwarring gelaat. Ek was in hierdie toestand dat ek die wond gekry het wat 'n einde aan my militêre loopbaan gemaak het.
Wintringham het opgestaan ​​om die aanklag te lei, is byna onmiddellik deur die bobeen geskiet en in die gesinkte pad geval. Aitken en ongeveer tien ander het op hul voete gespring, oor die oewer van die pad geskarrel en gelaai. Baie, baie onwillig het ek hulle gevolg.
Ek hardloop met my kop na onder, vermoedelik onbewustelik dat my helm my gesig sal beskerm, en ek weet absoluut nie wat ek sal doen as ek aan die ander kant kom nie. Teen die tyd dat ek ongeveer sestig meter gehardloop het, het ek besef dat daar niemand meer voor of langs my was nie, en ek het gedek onder die een van die klein heuwels om die voet van elke olyfboom. Die hoop aarde was net ongeveer agtien sentimeter breed en een voet hoog, maar die stam van agt duim van die boom het my kop bedek. Dit was die enigste deel van my liggaam waaroor ek op daardie spesifieke oomblik bekommerd was, en dit voel so kwesbaar soos 'n eierdop. Ek het absoluut geen vertroue in my Franse blikhelm nie.
Ek lê nou in die middel van die niemandsland met 'n geweervuur ​​wat uit albei rigtings kom. Ek was bekend met die frase "om die grond te omhels", en ek het dit nou met 'n wraak gedruk, asof ek deur pure wilskrag daarin kon druk. My olyfboom en sy klein heuwel het my van voor af beskerm, maar my agterkant was heeltemal blootgestel aan die vuur van ons eie manne agter my en ek het vreeslik kwesbaar begin voel. Daar was so 'n enorme massa metaal wat in die lug bokant my kop skeur dat ek nie durf opstaan ​​en probeer weghardloop nie. Ek lê baie naby wanhoop. Ek het nie gedink aan gebed nie, alhoewel ek dink dat dit in hierdie tyd 'n baie waardevolle troos kon wees; Ek het ook nie teruggedink aan my vorige lewe nie, en ook nie aan die ander dinge wat mense veronderstel is om te doen in die lig van die dreigende dood nie. Maar ek het op geen spesifieke manier baie ongelukkig gevoel nie.
Ek was nie bang om doodgemaak te word nie, maar om vermink te word. Die aanskoue van 'n dooie man het my nie besorg gemaak nie; dit was eenvoudig die einde van 'n man wat vir my normaal en redelik gelyk het. Maar 'n lewende man, uit die vorm geslaan, veroorsaak by my 'n reaksie van die suiwerste afgryse. Dit was tot 'n mate moontlik omdat ek 'n beeldhouer was, en die logika van die menslike liggaam was vir my een van die opwindendste eienskappe: die beenstruktuur wat die basiese vorm behou; die artikulasie wat die bene in staat stel om om mekaar te werk, maar slegs op 'n beperkte en gedissiplineerde manier, wat chaos onmoontlik maak; die ekstensor- en buigspiere wat teen mekaar inwerk om die bewegings te beheer. Die volmaaktheid van die geheel het my gefassineer, maar die aanskoue van die stukkende en vervormde lewende lywe aan die einde van die versonke pad die vorige aand het my erg geruk. Die gedagte om geskeur en gebreek te word, maak my bang.
Uiteindelik het my gedagtes genoeg geword om tot 'n bewuste besluit te kom - as ek sou bly waar ek was, sou ek vroeër of later getref moes word, as ek sou hardloop, sou ek moontlik die pad se beskutting kon bereik. Ek het gehardloop. Ek hardloop soos 'n hel en duik oor die oewer van die pad en rol tot aan die ander kant daarvan. Ek het geen idee hoe lank ek in die niemandsland gaan lê nie-tyd speel nie 'n rol in die situasie nie.
Ek het net ongeveer 700 meter ver gegaan toe ek een van die aakligste besienswaardighede teëkom wat ek nog ooit gesien het. Ek was so afgryslik oor hulle lyding en my onvermoë om hulle te help dat ek gevoel het dat ek 'n permanente letsel aan my gees opgedoen het.
Terwyl die vuur op sy hoogste was, hoor ek 'n groot snak van Dave en draai om om te sien wat die probleem met hom is. Die enigste verkeerde ding wat ek kon sien toe hy omgedraai het na my toe was 'n swart punt in die middel van sy voorkop. Hy het nooit iets gesê nie, maar ek het nog nooit so 'n blik van totale verrassing op 'n menslike gesig gesien nie. Daar was geen uitdrukking van pyn of hartseer nie, of iets anders as pure verbasing, in daardie oomblik toe hy na my gestaan ​​en kyk het, klipdood op die grond geval. Hy is deur die miljoen tot een kans getref dat 'n koeël deur die gleuf van 'n halfduim tussen die twee staalrails van die waarnemingsverdediging sou beweeg. Daar was geen nut om te dra vir draagbaars nie, so ek het myself gedwing om terug te keer na my werk. Dave Polansky was dood - daar was niks buitengewoons aan hom nie. Hy was maar net 'n gewone werkersklas Pools-Amerikaner uit 'n industriële stad in die Midde-Weste. Daar was niks hoogmoedig of idealisties aan hom nie. Gebore in 'n krotbuurt, opgelei in 'n oorbevolkte staatskool, het in 'n reeks onderbetaalde en vervelige werk gaan werk tussen die tydperke van werkloosheid. Hy was nie 'n kommunis of lid van 'n politieke organisasie nie, maar hy het in geregtigheid geglo soos hy dit gesien het en daarvoor is hy dood. Hy lê nou in 'n ongemerkte graf iewers in die Jarama -heuwels, niemand weet waar nie, en ek veronderstel niemand gee om nie. Slegs een uit honderd miljoene is dood in al die talle oorloë sedert die begin van die wêreld.
Op daardie someroggend het ons pas 'n middagete klaargemaak wat 'n bietjie minder vreesaanjaend was as gewoonlik. Dit was 'n heerlike dag en dit lyk asof die vyand heeltemal rustig was. Daar was geen geraas behalwe die vae gemompel van die inseklewe nie. Die telefoon van die brigade lui met bevele van die afskuwelike by om 'n nuwe stel laers vir al die vyandelike masjiengewere in ons sektor te bekom. Ek het geweet dat dit 'n heeltemal waardelose operasie was, aangesien dit alreeds so akkuraat was as ooit tevore, en dat daar vir 'n paar weke niks verander het nie. Ek het egter my kompas en aantekeningboek opgeneem en begin werk vanaf die aansluiting van ons sektor met die Britse bataljon aan die regterkant. Ek was nie haastig nie en het gestop om met vriende in verskillende grawe te skinder terwyl ek langs die loopgraaf werk. Daar was geen kant toe nie, die wingerdstokke en die blomme blom baie mooi in die niemandsland; Ek het 'n besonder gelukkige en sorgelose houding teenoor die lewe in die algemeen gehad. Ek het die kompas met tussenposes opgestel in die klein vuurgate in die borstwering, my hand oor die glas gehou teen die moontlikheid van weerkaatsing van die son wat my posisie aan die vyand sou onthul, die laer aangeteken en verder gegaan.
Ek het die werk amper voltooi toe ek 'n gebied bereik het waar die parados (die aardbank agter in die sloot) laer was as die borstwering. Dit het dit moontlik gemaak vir 'n vyandige sluipskutter om die lug deur een van ons vuurgate te sien - toe sy uitsig op die lug verdwyn, het hy geweet dat hy 'n teiken vir hom moes oprig. Die reikafstand was egter meer as tweehonderd meter en die skietgat was slegs 'n vierkante meter, so dit het 'n baie goeie skerpskutter nodig gehad om 'n stokperdjie te behaal. Ek het 'n paar dae tevore met die kommandant daarvan gepraat, maar dinge was so stil dat niemand die moeite gedoen het om iets daaraan te doen nie. In my lighartige bui het ek nooit opgemerk dat ek my kompas opstel in die presiese posisie waar hierdie situasie bestaan ​​nie. Ek het langs die sloot beweeg, een vir een deur die vuurgate, terwyl ek op soek was na 'n plek waar ek 'n duidelike gesigsveld kon kry. Uiteindelik het ek die plek gevind wat ek vir 'n rugleuning wou hê, my kompas opgestel en gebuig, met my regterhand bo-oor dit, om die lesing te kry.
Skielik het ek gevoel asof daar 'n enorme ontploffing in die middel van my brein was. Ek was nie bewus van enige pyn nie en toe ek op die grond val, onthou ek dat ek rustig gedink het: "Christus, ek wonder of dit my doodgemaak het?" Geen vrees, geen drama nie, maar 'n heeltemal losstaande nuuskierigheid. Ek is getref deur 'n plofbare koeël aan die buitekant van my regterhand wat dit ongeveer twee en 'n half duim deur die vlees oopgemaak het en 'n gat groot gelaat het om 'n henseier te neem. My hand is teen my voorkop gedruk en die ontploffing in my middel het my uitgeslaan, baie splinters het in my gesig gegaan en my oë is beskadig. Toe ek in Doc Pike se uitgegrawe aantrekstasie kom, was die pyn in my hand geweldig, maar wat my baie meer ontstel het, was die pyn in my oë. Die dokter het my hand aangetrek en my gevul met morfien, gekombineer met harsingskudding, het my blykbaar 'n bietjie kwaad gemaak. Marty was in die uitgrawing en het met my gepraat. Ek was feitlik in trane, nie in my eie situasie nie, maar ek was versot op die idee dat ek Marty misluk het toe ek myself geskiet het, net toe hy my moes gebruik. Dit lyk asof die morfieninspuiting glad nie die pyn verlig het nie, maar dit het my laat voel asof ek wil opgooi. Uiteindelik is ek na 'n ambulans geneem en na die veldopruimingshospitaal in Colmenar geneem.
Waarskynlik die ergste ervaring wat enige soldaat in die gesig staar, is die ambulansrit hospitaal toe nadat hy gewond is. Dit is in die aard van die saak dat die pad onmiddellik agter die lyn in 'n haglike toestand is, sodat die ongelukkige passasier oral gegooi word. Hy is gewoonlik in 'n toestand van erge skok en aansienlike pyn.
Dit het nou al hoe duideliker geword dat die oorlog verlore was. Dit was baie goed vir die "linkses" van Europa en Amerika om hul borste te slaan en te eis dat die gewone mense van Spanje tot die laaste man moet veg, maar dit was net so wreed en onverantwoordelik soos die skare om bloed by die Romeinse sirkus te skree . Toe dit duidelik geword het dat die oorlog nie gewen kon word nie, moes dit beëindig gewees het.
Vanuit 'n suiwer militêre oogpunt was ons uitmekaar en uitgedink. Franco het die opgeleide professionele soldate en die oorweldigende superioriteit van tegniese toerusting. Moorse infanterie ondersteun deur Duitse artillerie, Italiaanse tenks en vliegtuie in verwarrende hoeveelhede, kan deur die fanatiese heldemoed van die arbeidersbataljons in straatgevegte, soos in Madrid, terughou word, maar as dit by vaste veldslae kom, was ons geen wedstryd vir hulle nie. Madrid het steeds bestaan, maar die noordelike sektore - Baskies, Galicië en Asturië - is oorval, met die gevolg dat Franco nou sy hele mag op die sentrale fronte kon konsentreer.
Polities gesproke het die situasie desperaat geword. Azana as president het net so besluiteloos geblyk soos tydens die eerste minister. Die regering in Valencia het nie meer die voorgee om die verteenwoordiger van die wil van die mense te wees nie. Largo Caballero, wie se premierskap min of meer deur al die faksies van die linkerkant aanvaar is, is gedwing om te bedank omdat hy nie instem tot die vernietiging van die POUM nie. Die regering was heeltemal afhanklik van Rusland vir die verskaffing van wapens, met die gevolg dat die Kommunistiese Party totale beheer oor die politieke struktuur in die Republiek gehad het. Negrin, wie se naam heeltemal onbekend was vir die massa mense, is in opdrag van die party aangestel as premier. Hy was 'n intellektueel en 'n man met uiters arrogansie.Hy was 'n lid van die Sosialistiese Party en 'n paar jaar lank 'n adjunk, maar het geen aktiewe rol in die politiek gespeel nie totdat Largo Caballero hom in September 1936 as minister van finansies ingeroep het. Hy was 'n man van die groot bourgeoisie en beslis geen kommunis nie, maar hy bewonder die genadeloosheid van die beleid van die Kommunistiese Party en het gedink dat hy dit as 'n instrument kan gebruik om die uiteenlopende elemente in die Republiek te sentraliseer en in 'n enkele beplande en doeltreffende eenheid te bring. Dit was tipies van sy arrogansie dat hy geglo het dat hy van die Kommunistiese Party gebruik maak toe hulle hom eintlik gebruik het. Daar is tussen hulle ooreengekom dat die Trades Union -beweging - beide CNT en UGT - verenig sou word, of hulle daarvan hou of nie. Daar was geen sprake meer van die Revolusie nie. Alle politieke partye moes streng onderdanig wees aan die sentrale regering. Ons veg nou uitsluitlik vir die Republiek en daar mag geen optrede of propaganda wees wat die burgerlike gevoelens sou ontstel nie. Die proses van grondhervorming sou gestaak word en hulp aan die koöperasies geweier word. Alles waarvoor die massa Republikeine gedink het dat hulle baklei, is gekanselleer.
Toe ek later in Londen aankom, het ek agtergekom dat my ma en al my vriende gehoor het dat ek vermoor is. Hierdie eienaardige, hartelose houding was tipies van die gebrek aan kommer wat die burokrate in Kingstraat uitoefen - hulle kon nie die noodsaaklikheid van selfs die mees elementêre welsynsdiens insien nie. Dit was die party se taak om mans uit te stuur om in die Internasionale Brigades te veg, maar dit het hom nie gepla met wat later met hulle gebeur het nie. Daar was duidelik geen moontlikheid om my loopbaan as beeldhouer of in 'n ander handbedryf voort te sit nie, en ek het in die wêreld geen idee gehad wat ek in die plek daarvan wou of kon doen nie.
Die hele ding was egter nou agter my en die nagmerrie was verby. Al die vriende wat ek gemaak het, was dood, of ek sou om een ​​of ander rede nooit weer sien nie. Dit het geen sin meer om die netwerk van leuens en verwarring wat agter die gruwelike burgeroorlog was, te probeer ontwrig nie. Dit het ontstaan ​​uit totale verwarring en chaos. Daar was individue aan beide kante wat elke moontlike vorm van wreedheid en dierlikheid gepleeg het. En niemand, van weerskante, het met skoon hande daaruit gekom nie. Ons, van die Internasionale Brigades, het ons opsetlik bedrieg in die oortuiging dat ons teen 'n edele kruistog veg omdat ons 'n kruistog nodig gehad het - die geleentheid om in die een of ander vorm teen die duidelike euwels van fascisme te veg, wat toe gelyk het asof dit sou elke waarde van die Westerse beskawing oorweldig. Ons was verkeerd, ons het onsself bedrieg en is deur ander bedrieg: maar selfs dan was die 'hele ding nie tevergeefs nie. Selfs op die oomblik van die grootste somberheid en depressie, het ek nog nooit spyt gehad dat ek daaraan deelgeneem het nie. Die situasie moet nie beoordeel word deur wat ons nou daarvan weet nie, maar slegs soos dit in die konteks van die tydperk verskyn het. En in daardie konteks was daar 'n duidelike keuse vir almal wat beweer dat hulle teen die fascisme gekant is. Die feit dat ander ons idealisme benut het om dit te vernietig, maak die besluit wat ons geneem het geensins ongeldig nie.
Jason Gurney (1910–1973) was 'n Britse beeldhouer wat in die Spaanse burgeroorlog geveg het.
Sy gesin het as kind na Suid -Afrika verhuis en nadat hy die skool verlaat het, het hy in Johannesburg gewerk. Uiteindelik het hy genoeg geld gespaar om na Europa terug te keer.
Hy was by die Internasionale Brigades van Desember 1936 tot Augustus 1937. Gedurende daardie tyd het hy gedien in die Britse Bataljon, die Lincoln Bataljon en die XIV Internasionale Brigade personeel. Hy is in die regterhand gewond deur 'n skerpskutter se plofbare koeël in 'n stilte tussen gevegte in die loopgrawe by Jarama. Sy wond was ernstig genoeg om hom huis toe te stuur en om te verseker dat hy nooit weer as beeldhouer werk nie.
Sy waarneembare en lewendige herinneringe aan die Spaanse burgeroorlog is postuum gepubliseer en is baie deur historici verkry. Hy ken en beskryf Tom Wintringham Fred Copeman, André Marty, Martin Hourihan, Jock Cunningham, George Nathan, Vladimir Copic, Steve Nelson en vele ander.
Kruistog in Spanje
Die meeste ooggetuieverslae oor die Spaanse burgeroorlog is, vermoed ek, nie meer so wyd gelees nie - waarskynlik slegs Laurie Lee & aposs en George Orwell & aposs deesdae. Daar kan 'n rede hiervoor wees. George Orwell het geskryf Binne die Walvis (1940) dat: & quot Die onmiddellike opvallende ding van die Spaanse oorlogsboeke, in elk geval dié wat in Engels geskryf is, is hul skokkende dofheid en slegtheid. . [Hulle is] deur onderdanige partisane wat jou vertel wat jy moet dink. & Quot
Hierdie een is 'n uitsondering en moet nie vergeet word nie. Die meeste ooggetuieverslae oor die Spaanse burgeroorlog is, vermoed ek, nie meer so wyd gelees nie - waarskynlik deesdae slegs Laurie Lee en George Orwell. Daar kan 'n rede hiervoor wees. George Orwell het geskryf Binne die Walvis (1940) dat: "Die onmiddellike opvallende ding van die Spaanse oorlogsboeke, in elk geval dié wat in Engels geskryf is, is hul skokkende dofheid en slegtheid.
Hierdie een is 'n uitsondering en moet nie vergeet word nie. Jason Gurney was 'n beeldhouer. Hy is in Engeland gebore, maar het gedeeltelik grootgeword in Suid -Afrika, hy het die impak van die depressie in albei lande gesien, was polities toegewyd en was ontsteld oor die opkoms van fascisme. 'Of u was teen die groei van die fascisme gekant en het daarteen gaan veg', het hy later geskryf, 'of u het toegegee in die misdade daarvan en was skuldig daaraan dat u dit kon laat groei.'
Ondanks Gurney se toewyding, Kruistog in Spanje is nie 'n "partydige boek wat jou vertel wat jy moet dink nie". Dit is jare later geskryf en etlike jare na Gurney se dood in die sewentigerjare gepubliseer. Dit is een van die beter boeke in Engels oor die Spaanse burgeroorlog. Gurney is 'n lewendige en insiggewende skrywer. Daar is ook geen heldedade nie, hy tref geen stoot nie, en hy is ver van kritiek op sommige van sy kamerade. (André Marty, die effektiewe hoof van die Internasionale Brigades, is 'belaglik en sinister'.)
Die grootheid van oorlog is ook hier. In die slag van Jarama in 1937:
Ek het 'n groep gewonde (Britse) mans gevind wat na 'n nie-bestaande veldversorgingsstasie gebring is en toe vergeet is. Daar was ongeveer vyftig brancards, maar baie mans het reeds gesterf en die meeste van die ander sou teen die oggend dood wees. . Een klein Joodse kind van ongeveer agtien lê op sy rug met sy ingewande van sy naeltjie na sy geslagsdele. hulle het almal water gevra en ek het niks om te gee nie. Ek was so afgryslik oor hulle lyding en my onvermoë om hulle te help dat ek gevoel het dat ek 'n permanente letsel aan my gees opgedoen het.
Nie lank daarna het Gurney 'n meer betonwond opgedoen nie. Hy is deur die hand geskiet en het nooit weer as beeldhouer gewerk nie.
Alhoewel ek die boek baie jare gelede die eerste keer gelees het, bly dit my by. Orwell was hier besig met iets as dit oor boeke kom, dit is dikwels die persoonlike wat oorleef.
Indy Split Dit is die mees omvattende geskiedenis van die rampspoedigste implosie wat ons nog gehad het
Die Split. Elke Amerikaanse waaier met oop wiele sal skrik om die woorde te hoor, veral diegene wat desperaat gebid het vir die herontwikkeling van IndyCar soos dit vandag lyk. En nou het ons 'n uitgebreide geskiedenis van The Split, van begin tot einde, danksy John Oreovicz se nuwe boek Indy Split: die groot geldstryd wat Indy Racing byna vernietig het .
Oreovicz, 'n jarelange renjoernalis, het die verdeling en die nagalm daarvan gevolg, sodat lesers baat sal vind by die verstaan ​​van die geskiedenis van iemand wat dit werklik geleef het. In hierdie boek van 398 bladsye volg Oreovicz die geskiedenis van Amerikaanse oopwielrenne vanaf die stigting van die Indy 500 tot 2020. As gevolg hiervan kry u 'n massiewe geskiedenis wat nie oorweldigend voel nie, maar tog die nuansering, u moet die verskillende breuke wat deur die jare plaasgevind het, verstaan. Wat belangrik is. Ek het voorheen boeke oor The Split gelees, wat meestal net 'n feitelike verslag was van feite wat dit baie moeilik gemaak het om eintlik alles te verstaan ​​wat gebeur het tydens die dekades lange stryd om beheer oor Indy-motorsport en die Indy 500. Oreovicz gee jou dit geskiedenis van begin tot einde in 'n foutlose vorm - en op 'n manier wat maklik verteerbaar sou wees vir selfs 'n fan wat nie vertroud is met die verhaal nie.
Eintlik gaan die verhaal so. Die Indianapolis Motor Speedway en die Indy 500 was 'n histories belangrike gebeurtenis, maar dit was ook baie geïsoleerd van die wedrenwêreld om dit. Dit was nie deel van 'n reeks nie, soos die Monaco Grand Prix, en dit het dus nie baat by 'n stel reëls wat baie ander wedrenne beheer nie. Dit was deel van sy sjarme, omdat dit innovasie aangemoedig het. Maar soos die tyd vorder, was USAC - die goedkeuringsliggaam van die 500 - 'n swak promotor van die reeks. Namate meer tyd verloop het en tegnologiese innovasies die turbo -enjins agtertoe beweeg, het USAC steeds probeer om maniere te vind om die speelveld gelyk te stel deur hupstoot te beperk of ander beperkings op die vinniger motors in te stel. Soms het die regulasies daagliks verander, en die prysbeurse vir die 500 was nie die moeite werd nie.
Dan Gurney het die Witskrif geskryf, wie se doel was om 'n soort organisasie wat deur 'n span bestuur word, te stig wat die regulasies sou ontwikkel wat die spanne sou beheer. Verskeie spaneienaars het met hom saamgestem, en hulle het gebreek om 'n kar te word. USAC het steeds die Indy 500 beheer. USAC het CART -spanne van die 500 verbied, en dan weer ingelaat. Daar was 'n rukkie 'n wankelrige wapenstilstand, maar dit duur nie lank nie. Binnekort het Tony George, die president van die Indianapolis Motor Speedway, sy eie renreeks - IRL - aangekondig wat die 500 sal behou, maar ook slegs ovale byeenkomste sal plaasvind. Die karretjie het die pad- en straatbane in die voorrang geplaas. IRL hou by meer rudimentêre tegnologie. CART wou grense verskuif. Beide kante wou kragte saamsnoer, en toe wou hulle veg. Daar is baie nuanses-en baie gevegte-wat ek die uitstekende geskiedenis van Oreovicz sal laat verduidelik.
Selfs nadat IRL en CART, of Champ Car soos dit destyds bekend was, herenig was, was die IndyCar -reeks steeds op wankelrige grond. Oreovicz beweer dat dinge eers sal begin opsien noudat Roger Penske die IndyCar -reeks en die Indianapolis Motor Speedway gekoop het. Die laaste paragraaf van Oreovicz se vertelling lui eintlik:
Veertig jaar nadat hy gehelp het om Championship Auto Racing Teams te stig, het Roger Penske uiteindelik erken en erken dat hy die regte leier vir Indy -motorsport is. In werklikheid was hy altyd so.
Dit is 'n sentiment wat u in die hele boek sien weergalm: CART, selfs as die skrywer dit vermaan, is gewoonlik die held, terwyl Tony George en IRL die booswigte is. Daar is 'n baie sterker klem op wat in CART aangaan as met die IRL, tot op die punt waar ek 'n paar hoofstukke opgemerk het wat sterker aan CART se kant was, maar wat my laat wonder het wat gebeur in IRL buite Tony George se persverklarings.
Ek wil nie die indruk wek dat die boek sterk bevooroordeeld is nie, want dit is nie regtig nie. Maar daar is beslis 'n neiging na die kar wat u gaan haal. Byvoorbeeld, op 'n stadium skryf Oreovicz dat CART 'daarna streef om die persepsie uit te skakel dat dit die grootste byeenkoms in kampioenskapswedrenne sou boikot' voordat hy Pat Patrick aangehaal het: 'Ek sal erken dat ek deur 'n televisienetwerk en 'n ander baan genader is om ons eie Memorial -naweek -wedloop te hou, en dit is lewensvatbare voorstelle, maar ons het nooit aangedui dat ons uit Indianapolis sou trek nie. " Dit is 'n oomblik van CART -antagonisme, maar dit kry 'n meer gepoleerde draai Indy Split. Beide kante van die stryd het na die media gegaan om hul passiewe aggressiewe kommer te lug, en dit is redelik duidelik dat Patrick presies dit in hierdie geval gedoen het.
Die belangrikste oomblik wanneer die boek meer op die IRL begin fokus, is nadat CART -spanne na die reeks begin wegtrek het - maar selfs toe was die fokus nog minder, want daar was soveel drama met CART.
Op sommige maniere lyk dit asof daar nie soveel mense aan die IRL -kant was wat bereid was om te praat nie. Oreovicz bevat eerstehandse perspektiewe van verskeie mense aan die einde van die boek, waaronder Jim McGee (hoofwerktuigkundige by verskeie CART-spanne), Mario Andretti ('n CART-dominante racer), dr.Stephen Olvey (CART se reisdokter), Arie Luyendyk ('n racer in beide CART en die IRL), Andrew Craig (uitvoerende hoof van CART), Chip Ganassi (eienaar van die CART -span voordat hy na IRL oorgeskakel het) en Dario Franchitti (wat van CART na die IRL gegaan het).
Die interessantste perspektiewe daar kom van die bestuurders wat die CART-IRL-ruil gemaak het, aangesien hulle gepraat het oor die ervaring van die bestuur van 'n soortgelyke, maar tog heeltemal ander motor. Maar daar was geen perspektiewe van, byvoorbeeld, Tony George, 'n IRL-enigste bestuurder, 'n IRL-span eienaar, of iemand wie se bande uiteindelik met USAC gebly het nie. Dit is heeltemal moontlik dat die mense dit nie gedoen het nie wil om op die plaat te praat oor The Split. Maar ek wens dat ons dit selfs in die inleiding gesê het, want dit kom voor as 'n gapende weglating van die skrywer, in teenstelling met 'n kwessie van die een kant wat meer naby is as die ander.
En daar was 'n paar ander, meer klein kommer. Oreovicz lewer 'n uitstekende taak in die vertelling van spesifieke tydperke in die lang geskiedenis van Amerikaanse oopwielrenne, maar daar was tye dat hy hom vooruit kon loop deur een verhaalpad na die gevolgtrekking te spoor voordat hy terugloop na die begin van die datums wat hy was praat van. Byvoorbeeld, in een van die laaste hoofstukke praat hy oor die naderende 100ste uitvoering van die Indy 500, bou dit op na die gebeurtenis en praat dan oor die gevolgtrekking daarvan voordat hy teruggaan na 2014. Dit kan noukeurig gelees word om u op 'n paar te oriënteer geleenthede.
Daar was 'n effens onrusbarende kontras tussen die manier waarop Danica Patrick en Nigel Mansell aangebied word. In die geval van Mansell was dit goed dat hy hordes media en aanhangers saamgebring het en die mediaopskrifte oorheers het. In Patrick's word dit as 'n negatief voorgehou wat meer belangrike figure in die sport oorskadu het. En hoewel dit dikwels die ooreengekome aanbieding is, is dit iets wat ek dink 'n bietjie dieper duik verg om in diepte te verstaan-veral as Oreovicz deurgaans na Patrick as 'Danica' verwys, terwyl na haar mededingers met hul van genoem word, 'n verskynsel wat die fokus van baie kritiese studies.
En daar was die vreemde laaste hoofstuk wat lui as 'n liefdesbrief aan Roger Penske. Dit word bekendgestel deur die toespraak van Donald Trump toe hy Penske die presidensiële medalje van vryheid toegeken het, wat 'n interessante keuse is, inaggenome die omstrede aard van president Trump en sy retoriek. En dit eindig deur te beweer dat Penske van die begin af verantwoordelik was vir IndyCar-wedrenne, ondanks die opmerking in die hoofstuk dat Penske self voorgestel het om gewaarborgde inskrywings vir die Indy 500 te implementeer, iets wat hy ten sterkste teëgestaan ​​het tydens sy CART ampstermyn. Dit was te prysenswaardig vir 'n man wat slegs 'n jaar lank in beheer was en wat weens die COVID-19-pandemie moeilik kan oordeel oor die volle impak daarvan op die sport. Ek stem nie saam dat Penske 'n goeie keuse was om die reeks uit te voer nie, ek dink net nie ons moet so vinnig sy leiersvaardighede toegejuig voordat ons 'n kans gehad het om dit op die lange duur te evalueer nie.
Aan die einde van die dag, Indy Split is tans die beste boek oor The Split wat op die mark bestaan. Dit bevat die geskiedenis wat u moet weet om ten volle te verstaan ​​wat die breuk so bitter en verdoemend gemaak het vir alle oopwielrenne. Dit gaan verby die hereniging om te beklemtoon hoe die probleme uit die sewentigerjare nog steeds weergalm. Dit weeg dalk 'n bietjie swaarder aan die CART-kant van die hele situasie, maar op die oomblik vind u nie 'n beter weergawe van die geskiedenis wat die Amerikaanse oopwielrenne vir ewig verander het nie.
Naweke by Jalopnik. Besturende redakteur by A Girl's Guide to Cars. IndyCar -hoofskrywer en assistent -redakteur by Frontstretch. Romanskrywer. Motorsport fanaties.
As ons nadink oor sy persoonlike lewe, is die huidige verhouding van die skut 905 heeltemal onder die knie, en dit is die rede waarom ons nie kan bevestig of hy 'n afspraak het nie! Soos aangedui deur sy tweets wat dateer uit 2013/14, was hy egter in 'n verhouding.
Jason het in sy tweets genoem dat hy uitgaan met sy destydse vriendin, wat op Twitter die naam Tinaababy heet. Die rekening van Jason se gewese vriendin het slegs een volgeling en geen navolging nie. Die tydlyn van sy en sy voormalige vriendin se verhouding is ook onduidelik, maar hulle het in 2014 geskei, soos deur 905 genoem.
Die volgende individue is ook beoordeel onder Joe F Gurney -gevangenis, in Lopers, vir die oortreding, Besit kokaïen Saterdag 8 April 2017
'N Gevangene in Colorado kon uit die tronk ontsnap deur hom as 'n ander gevangene voor te stel.
Soek Escaped Inmate in Ellis County
Wetstoepassers in Noord -Texas soek na 'n tiener wat Woensdag uit die wagte in Ellis County ontsnap het.
Soektog is aan die gang nadat gevangenes in Sabine Parish ontsnap het
Die owerhede probeer 'n gevangene opspoor wat in die Sabine Parish ontsnap het.
Drie gevangenes ontsnap aan die korrektiewe fasiliteit van Athene, waarvan een in hegtenis geneem is
NELSONVILLE, Ohio- Die owerhede het een man gevange geneem en gaan voort om te soek na twee ander wat uit die SEPTA-korrektiewe fasiliteit in Nelsonville ontsnap het
Man beskuldig dat hy gehelp het om selfopgawe in die gevangene van Callahan County te ontsnap
'N Man wat daarvan beskuldig word dat hy 'n gevangene gehelp het om bykans twee weke gelede uit die gevangenis in Callahan te ontsnap, het homself aan die owerhede oorgegee.
Oklahoma DOC onthul nuwe soekfunksie vir gevangenes
Die soektog duur voort na gevangene wat ontsnap het uit die werksvrystelling van Lawrence County
Austen Larry Williams (29) van Town Creek, het Woensdagmiddag tydens die werksbesonderhede van die provinsie se onderhoudswinkel weggestap, het balju Gene Mitchell
Wessex County Morgue
Wessex Country Morgue (WCM) verskyn in Vrydag die 13de: Die laaste hoofstuk waar dokters Jason Voorhees en die lyke van Shelly, Chuck, Debbie, Loco, Fox, Chili, Harold en Edna geneem het, die lyke met een oog van Rick en Vera (dit is onbekend of Rick se oog nog steeds hang of op een of ander manier afkom) In elk geval is dit ook gevind en na hierdie lykshuis geneem, maar Vera se oog is vernietig) en die eenhandige lyk van Ali (en sy hand) en die boonste en onderste dele van Andy na die gebeure van Vrydag die 13de deel III.
Jason is op 'n gurney gesit en 'n doek word oor hom neergesit, in 'n ambulans gesit en hom na die lykshuis vervoer. Skielik het Jason, skynbaar lewendig, opgestaan ​​en 'n lykskouer met die naam Axel vermoor deur sy nek met 'n beensaag te saag en dan sy kop in die teenoorgestelde rigting te draai en 'n verpleegster met die naam Robbie Morgan deur haar met 'n kapsel te steek en neer te sit nadat sy haar gesteek het . Jason verlaat toe die lykshuis en keer terug na Crystal Lake, waar 'n groep tieners 'n huis aan die oewer van die meer gehuur het.
Geteken, verseël, afgelewer: die verhaal van A.R. Gurney's Love Letters, From the Library to the Great White Way
New York val plat oor die hakke vir A.R. Gurney & rsquos Liefdes briewe, die verhaal van 'n korrespondensie van 50 jaar tussen Melissa Gardner en haar kinderjare-vriendin, Andrew Makepeace Ladd III. Danksy die eenvoudige opvoering is Gurney & rsquos toneelstuk, 'n Pulitzerprys -finalis, in teaterruimtes regoor die wêreld opgevoer, van die New York Public Library tot Broadway tot by Carnegie Hall en weer terug. Sit u iPhone (ten minste 'n minuut!) Weg om uit te vind hoe 'n aangrypende romanse deur outydse pen en papier amptelik op 17 September op Broadway sal blom.
A.R. Gurney was siek vir teater
Toe die dramaturg A.R. Gurney wou begin skep Liefdes briewe, wou hy aanvanklik 'n boek skryf. Ek het gedink, en ek het, ek het 'n rukkie genoeg teater gehad, en Gurney het gesê Bom Tydskrif. Ek het gestuur [Liefdes briewe] aan Die New Yorker. Hulle het dit dadelik teruggestuur en gesê: 'Ons publiseer nie toneelstukke nie.' Gurney het die tydskrif en advies geneem en besluit om dit te herskryf as 'n toneelstuk van twee persone, waar beide akteurs briewe heen en weer vir mekaar lees. Aan die einde van die 3980's was hy uiteindelik gereed om die stuk voor 'n gehoor op te voer, maar hy het 'n lokaal en 'n leidende dame nodig gehad.
Dit het sy première in 'n biblioteek
Gurney sou in plaas daarvan 'n toespraak in die New York Public Library hou en mdashbut, gewapen met sy vriend en medewerker, aktrise Holland Taylor en 'n stapel briewe, het die paar gelees Liefdes briewe aan die skare. & ldquo Ons het om 4:00 begin, en ek het 'n willekeurige onderbreking om 5:00 ingesit en gesê: & lsquoWell, ek het seker baie van julle moet gaan, en rsquo & rdquo Gurney onthou. & ldquo En niemand wou weggaan nie! So ek het gedink ons ​​het iets. & Rdquo
Liefde verhuis na New Haven
John Tillinger, literêre konsultant van die Long Wharf Theatre, was verlief op die toneelstuk en het aangebied om die première in die New Haven, CT -teatergeselskap, te regisseer. Dit is teater tot op sy eenvoudigste vlak, het die gesproke woord gesê, en Tillinger het gesê Die New York Times. Sy visie vir die produksie het twee reëls ingesluit: & ldquo [Die akteurs] moet nie na mekaar kyk nie. En hulle moet nie memoriseer nie; hulle moet elke letter lees. Hierdie toneelstuk handel nie daaroor nie. & Rdquo Liefdes briewe geopen in 1988, met die Tony -wenner John Rubinstein (Pippie, Kinders van 'n Klein God) as Andrew en Joanna Gleason (wat onlangs 'n Tony -toekenning gewen het vir haar optrede in In die woud) as Melissa.
Volgende stop, New York City
Na positiewe resensies in New England, het Gurney en Tillinger saamgespan om te bring Liefdes briewe na New York City en mdash, maar in plaas van om 'n leë huis te vind, het hulle agter die Broadway & rsquos Promenade Theatre geloop, wat reeds 'n produksie van Gurney & rsquos gehad het. Die skemerkelkie -uur speel. Gurney onthou, en ek het aan die vervaardigers gesê Die skemerkelkie -uur, & lsquoLook, u betaal vir hierdie teater. Hoe gaan dit met Maandagaand om in te sit Liefdes briewe? & rsquo & rdquo Die idee het gewerk, en Liefdes briewe geopen op 27 Maart 1989 met die Oscar -genomineerde Kathleen Turner (Liggaamshitte) en Rubinstein herhaal sy rol. Die hardloop was so suksesvol, Liefdes briewe uiteindelik 'n volskaalse produksie geword wat agt keer per week gespeel het.
Bekendes het na die vertoning gestroom
Namate die boodskap versprei het oor die eenvoudige, spookagtige en emosionele off-Broadway-vertoning, wou meer A-listers ingaan op die aksie. Ek was by 'n partytjie en Elaine Stritch het na my toe gekom en gesê: 'Ek wil u leë spel doen', het Gurney gesê Blouin Artinfo. & ldquoEk wou nie vir haar sê dat sy te oud is nie, so ek het gesê: & lsquoWell, wie sou jy kry om dit te speel? & rsquo En sy het gesê & lsquoI & rsquove het al iemand gekry. Jason Robards. & Rsquo & rdquo Meer as 50 akteurs van alle ouderdomme het aangemeld vir beperkte verbintenisse van Liefdes briewe, insluitend Stockard Channing, Swoosie Kurtz, Christopher Walken, Edward Hermann, Joan Van Ark, Christopher Reeve, John Clark en Joseph Sommer.
Die Great White Way wink
Die produksie was so gewild dat dit op 31 Oktober 1989 na Broadway & rsquos Edison Theatre oorgedra is en die eerste week was Robards saam met Colleen Dewhurst. & ldquo [Dit was] nadat hulle die naaktheorie vertoon het [O! Calcutta!] daarvandaan, & rdquo Robards verduidelik in Colleen Dewhurst: haar outobiografie. Dit het meer tyd geneem om die kakebeen van die mure af te was as om die stel op te sit. & rdquo Hy het ook opgemerk dat iets vreemd aan sy medester lyk: & ldquoEk weet dat daar iets fout is met Colleen, maar niemand wou dit doen nie praat daaroor, & rdquo Robards gesê. Dewhurst het later aangekondig dat sy servikale kanker het. Sy het chirurgiese behandeling geweier en is 'n jaar later oorlede.
Liefde oor die hele wêreld versprei
Na 96 optredes op Broadway, Liefdes briewe gesluit op 21 Januarie 1990, maar die liefdesverhouding was nie verby nie. Van plaaslike akteurs tot Alec Baldwin, almal wou die lieflike en hartverskeurende toneelstuk uitvoer. Verloofings met Sigourney Weaver en Jeff Daniels (2007), Charlton Heston en Jean Simmons (1991), Elizabeth Taylor en James Earl Jones (2007) en Die Daily Show& rsquos Samantha Bee en Jason Jones (2010). Die toneelstuk is in 1992 aangepas in Oerdoe en Indies en het deur Europa, die Verenigde State en Pakistan getoer.
TV was 'n klipperige pad
'N Dekade ná die première op Broadway, het die filmregte op Liefdes briewe is deur die vervaardiger Martin Starger gekoop. Alhoewel Gurney aanvanklik nie gedink het dat 'n toneelstuk met twee akteurs wat langs mekaar by die lessenaars sit, na film sou vertaal nie, het hy ingestem om 'n konsep van die draaiboek te skryf, maar Columbia, wat aanvanklik belangstelling getoon het, laat die projek val. Universal het die draaiboek opgeneem en nog twee herskrywings aangevra, hierdie keer sonder Gurney. Die film word uiteindelik aan ABC verkoop en op 12 April 1999 uitgesaai, met Laura Linney en Stephen Weber. Die ten volle besefte TV -aanpassing het kostuums, stelle en bykomende karakters ingesluit. "Gurney het hierdie sagte, sentimentele drama vernuftig verander om by die nuwe medum te pas," het hy gesê Verskeidenheid.
'N Nuwe Brief begin
In die tyd van onmiddellike kommunikasie, iPhones en Twitter, Liefdes briewe bring herinneringe aan 'n eenvoudiger tyd na Broadway in 2014, onder leiding van die Tony-bekroonde regisseur Gregory Mosher. Die beperkte betrokkenheid sluit in optredes deur Carol Burnett, Alan Alda, Candice Bergen, Stacy Keach, Diana Rigg, Anjelica Huston en Martin Sheen. Die eerste beroemdheidspaar in die nuwe herlewing is Mia Farrow en Brian Dennehy, wat die rol van Andrew sal vertolk. & ldquo [Liefdes briewe] is 'n buitengewone stuk, & rdquo Dennehy vertel Vandag. U kan nie 'n toneelstuk eenvoudiger as dit opvoer nie, en tog is dit alles oor die lewe. Eerste liefde, verlies van geleenthede, lewensverlies, verlies van liefde. Dit is 'n pragtige toneelstuk, en al wat jy doen is om dit te praat. & Rdquo Maar daar is twee dinge wat die toneelstuk gewen & rsquot sluit in: & ldquoTweets en twerks, & quot, het Dennehy geskerts. & quotDaar is geen werk in hierdie toneelstuk nie. & rdquo
My ergste oomblik: Jason Mantzoukas en die gevaarlike granola
Jason Mantzoukas speel 'n betroubare, antieke komiese teenwoordigheid op programme soos "The League" en "Brooklyn Nine-Nine", in die nuwe film "The Long Dumb Road", ja, 'n betroubare antieke komiese teenwoordigheid.
'Dit is 'n klassieke road trip -komedie waarin u 'n paar het wat nie ooreenstem nie,' het Mantzoukas gesê. 'In hierdie geval is dit ek en Tony Revolori, wat jonk is en deur die suidweste ry om universiteit toe te gaan - en ek is 'n soort drywer wat hy in die loop van sy lewe opdoen. die film op 'n vernietigende maar ook baie snaakse manier. Dit is 'n wonderlike reeks nagmerries wat met hierdie kind gebeur, alles in die hand van hierdie goedbedoelde, as dit buite beheer is-fisies buite beheer en emosioneel buite beheer-wat ek speel. "
Mantzoukas speel gereeld mans in jou gesig. Is daar iets bevrydend daaraan?
'Daar is beslis iets baie lekker aan karakters wat hul id's en hul drange ten volle onder die knie kry,' wat nie gemeet of beheer word deur die filters wat ons toelaat om te beheer wat ons doen en wat ons sê en wat ons kan om aan hiperboliese aktiwiteite deel te neem. Net hoe emosioneel baie van hierdie karakters is. Dit is nie net gekke chaoskarakters nie, baie daarvan kom omdat hulle baie emosioneel is en nie gereeld weet hoe om dit te hanteer nie. "
Mantzoukas speel 'n rol in 'n aantal projekte, waaronder die CBS All Access-komedie "No Activity" en die Netflix-animasiereeks "Big Mouth", waarvan laasgenoemde 'n puber karakter speel wat gebaseer is op 'n regte persoon wat 'As kind seks gehad met sy kussing. Ek het pas die eerste keer die ou ontmoet wat die kussing was (dit was) en dit was 'n baie wilde gesprek. Hy was soos: 'Ek kan nie glo hoe mal mense dink dit is nie' - die kussing (liefdevol). En ek het gesê: 'O, regtig? Want dit is mooi daar buite, man. 'Dit was 'n snaakse gesprek. Ek dink hy hou van die program, hy is 'n normale man met 'n goeie sin vir humor. "
Toe hy gevra is om die slegste oomblik uit sy loopbaan te deel, herinner Mantzoukas aan 'n ervaring op die program wat hom bekend gemaak het.
My ergste oomblik ...
'Toe ek' The League 'begin, is my karakter in seisoen 2 bekendgestel en 'n deel van die eerste episode is in Las Vegas geskiet. Ons het almal na Vegas gegaan, en ek was 'n splinternuwe program; ek dink ek het tot dusver net 'n week saam met hulle gewerk, so iets.
'So 'n bietjie agtergrond oor my: ek het 'n lewensgevaarlike voedselallergie vir eiers. Net soos mense allergies is vir bysteke of neute, het ek 'n dodelike allergie vir eiers. Alles wat eier bevat in die bestanddeel of in die voorbereiding, so ek moet die hele tyd baie bewus wees van wat ek eet.
'Dit is ons laaste dag in Vegas. Dit was baie lekker en daardie dag is dit 'n klomp van my tonele, dan vertrek ons ​​die volgende dag. Dus gaan ek na die set (in die hotel se casino) en stop by die Starbucks in die voorportaal en kry 'n koffie en 'n jogurt met vrugte en granola, soos 'n parfait. Ek lees die bestanddele, heeltemal veilig.
'Ek het 'n paar happies daarvan, en onmiddellik is iets baie verkeerd. Dus sê ek vir die persoon agter die toonbank: 'Is dit moontlik dat daar eier in is?' En sy sê: 'Laat ek die kombuis na onder toe bel, wat dit maak.' Sy bel en bel dan die telefoon en sê , 'O ja, daar is eierwitte in die granola.' En ek het gelyk, o seun - dit is nie goed nie.
'Eers bel ek die AD (assistent -regisseur), die persoon wat my nou op die stel verwag. En hy weet van my allergie, want hy moes dit die hele tyd hanteer. En ek sê: 'Haai, ek het net iets geëet met eiers daarin'. En hy sê: 'Gaan direk na u kamer, ek stuur 'n geneesheer vir u.' Hulle ontmoet my in my kamer, hulle gee my Benadryl, en daar is hierdie tydperk waarin dit lyk: wat gaan ons doen? Moet ek net die EpiPen doen en kyk of ek kan aanhou werk? En die dokter kyk my 'n rukkie en wat gebeur, alles begin swel en die dreigement is dat my keel sal toeswel. Dit is die insette. En die dokter sê: 'Nee, ons moet 'n ambo kry.'
'Gedurende dit alles doen die ouens hul skerms onder. Hulle werk. En dan word ek verby hulle gery op 'n ambulansbaan met dokters en EMT's, en ek dink nie die akteurs is meegedeel wat gebeur nie, so daar was beslis 'n tasbare: 'Wat gaan aan?' terwyl ek deur 'n volledige casino -vloer jaag, sonder 'n hemp op 'n gurney op pad na die hospitaal, waar ek ses of sewe uur gebly het terwyl hulle my behandel het.
'Toe sê hulle: OK, jy kan gaan. En ek gaan terug na die hotel, en ek is op al hierdie middels en is heeltemal mal. En omdat dit ons laaste skietdag was en ek amper alles gemis het, het hulle my gevra: 'Dink jy jy kan skiet? Indien nie, is dit goed. Ons trek 'n versekeringsdag en kyk of ons 'n ekstra dag kan bly. 'En ek het gesê:' Nee, laat ons dit doen. 'Ek het dus 'n hele dag se tonele geskiet-dit sou my ure geneem het om te skiet - ek het dit in 'n uur en 'n half saamgepers. En ek sal eerlik wees, ek was prakties in 'n mediese dwelm-geïnduseerde verduistering. Ek onthou niks daarvan nie. Dit was soos 'n koorsdroom.
'En al die tonele, as ek nou daarna kyk, dink ek:' Ek onthou dit glad nie. 'En omdat' The League ''n heeltemal geïmproviseerde vertoning is - daar is 'n geskrewe uiteensetting, maar daar is geen geskrewe dialoog nie - Ek improviseer al my reëls en ek voel asof ek nou kyk hoe ek net instink begin. Ek werk net op suiwer instink en intuïsie omdat ek so min beheer gehad het. Dit was so mal. Die ouens (sy mede-sterre) was soos: 'As jy in daardie oë in jou oë kyk, is dit asof jy nie eers daar was nie.' . "
U het geweet wat gebeur onmiddellik na 'n paar happies van die parfait?
Jason Roy trou op 7 Oktober 2017 met Elle Winter-Roy. Voordat hulle trou, het hulle 10 jaar lank met mekaar uitgegaan. In Maart 2019 het Elle 'n meisiekind gebaar, haar dogter se naam is Everly. Jason Roy se pa se naam is Craig Roy en die naam van die ma is Chowll Roy. Hy het ook 'n jonger suster met die naam Kristan Roy.
Jason Roy met vrou Elle en dogter Everly
Jason is baie lief vir sy dogter. In 'n onderhoud praat hy oor sy huwelikslewe, verduidelik hy hoe sy lewe verander het nadat hy getroud was.
Hy het gesê dat die lewe 'n bietjie verander as jy trou. Ek was agt of nege jaar saam met my maat, en dit is lekker om die dag na die troue wakker te word en haar jou vrou te noem, maar 'n kind draai jou wêreld net onderstebo; dit is regtig soos niks anders nie, ek &# 8217m so gelukkig. "
ODI Toets T20I T20
Wedstryde 84 5 32 199
Kolfbeurt 81 10 32 194
Loop 3381 187 743 5000
Nie uit nie 2 0 0 9
Hoogste telling 180 72 78 122
Gemiddeld 42.9 18.7 23.21 28
Slagkoers 108 59 146 146
Toetsdebuut teen Ierland 24 Julie 2019.
Eendag -debuut teen Ierland op 8 Mei 2015.
Internasionale Twenty20 -debuut teen Indië op 7 September 2014.
IPL -debuut teen Kolkata Knight Riders in 2017.
Rekords en prestasies
Hy het vir Surrey in krieket op plaaslike vlak gespeel. Hy verteenwoordig Surrey in krieket van U-11 tot U-19. In die Indiese Premierliga het hy vir Delhi Daredevils en Gujrat Lions gespeel. In Desember 2019 is Jason deur Delhi Capitals gekoop op die veiling in Kolkata. Jason het ook in die Pakistaanse Premierliga vir Lahore Qalandars gespeel.
Surrey 2de XI
Jason Roy Netto waarde
Jason Roys se netto waarde is $ 500k-$ 1 miljoen. Sy belangrikste bron van inkomste is Krieket. Hy speel vir die Engelse krieketspan en word van daar af betaal. Afgesien hiervan neem hy ook deel en verdien geld uit ander toernooie, soos die Indiese Premierliga, die Pakistaanse Premierliga, ens.