Ons weet almal wat ontrouheid is, maar 'n universele definisie is moeilik om uit te sny - veral in die digitale era. Is dit gekyk na pornofooi, of is dit net bedrieg as die persoon aan die ander kant van die skerm leef? Elke scenario is subjektief, maar die psigoterapeut Esther Perel kristaliseer die drie elemente wat die kern van alle bedrog lê: geheimhouding, seksuele alchemie en emosie - selfs al dink die persoon nie so nie.
Valsheid word tipies geïnterpreteer as 'n simbool van 'n slegte verhouding of iets wat nie in 'n maat ontbreek nie, maar een van die grootste openbarings vir Perel in die ondersoek na haar nuutste boek, The State of Affairs, was dat gelukkige mense ook verdwaal. Selfs mense in bevredigende verhoudings vind hulself oor die lyn wat hulle nooit gedink het dat hulle dit sou doen nie. So wat gee?
"Hulle verdwyn dikwels nie omdat hulle 'n ander persoon wil kry nie, maar omdat hulle weer met 'n ander weergawe van hulself wil koppel," sê sy. "Dit is nie soveel dat hulle die persoon wil verlaat met soveel as wat hulle soms die persoon wil verlaat wat hulle self geword het nie." Ester Perel is die skrywer van die staat van sake: herhaling van ontrouheid.
Transkripsie: So het ek 'n boek geskryf waarin ek nie net wou kyk na ontrouheid vanuit die oogpunt van die impak en die gevolge nie, maar ook vanuit die oogpunt van die betekenisse en motiewe. Hoekom doen mense dit?
Waarom het mense wat eendag al tientalle jare lank getrou was, die lyn oorsteek wat hulle nooit gedink het hulle sou oorsteek nie? Wat is op die spel? Hoe maak ons ​​sin hiervan? Hoe groei ons daaruit? Kan dit ooit 'n geleentheid word? Kan 'n paartjie ooit iets insamel wat uiteindelik dit kan versterk, eerder as om dit net vanuit die oogpunt van die ramp te sien?
Om 'n boek te skryf waar ek ontrouheid probeer verstaan, beteken nie dat ek dit regverdig nie. En as 'n mens dit nie veroordeel nie, beteken dit nie dat iemand dit kondoneer nie. Maar hierdie ervaring raak so baie mense. Ek het gewerk met honderde, duisende mense wat verbreek is deur die ervaring van ontrouheid. En ek het gedink daar moet 'n beter manier wees wat meer omgee en meer medelydend is vir die krisis wat so baie mense in die gesig staar.
Dus in die hart van sake, wat is ontrouheid? Dit is die vraag wat mense my dikwels vra. Hoe definieer ek dit? En interessant is daar geen universele ooreengekome definisie van ontrouheid nie. En in werklikheid bly die definisie voort met die koms van die digitale. Wat is dit? Bly dit geheim aktief op jou dating apps? Kyk dit na pornografie, maar nie wanneer die ander persoon leef nie? Is dit massering met gelukkige eindes? Waar is die lyn? Dit was nooit makliker om te kul nie, en dit was nooit moeiliker om 'n geheim te hou nie. Hierdie diffusie is dus baie belangrik om dit te definieer. Maar daar is drie elemente wat altyd teenwoordig is. En die meer belangrike een, die konstitusionele element van 'n verhouding, is die feit dat dit rondom 'n geheim georganiseer word. Die struktuur van ontrouheid is sy geheimhouding. Daarom is dit so 'n groot verskil van die gesprek oor monogamie of konsensuele nie-monogamie. Dit is twee afsonderlike realiteite.
So 'n saak is georganiseer rondom die gestruktureerde element genoem geheim. Die tweede element is dat daar 'n seksuele aura is, 'n alchemie. Nie noodwendig die teenwoordigheid van seks self nie; Dit is nie die liggaamlike ervarings nie, dit is die energie veel meer as die prestasie. En drie, dat daar 'n mate of emosionele betrokkenheid is - van 'n diep liefdesverhouding tot selfs 'n transaksie waarin die ander betaal word. Maar daar is altyd 'n betekenis daaraan. Dit is wat ek die emosionele betrokkenheid noem. Selfs as jy probeer om iets te maak, niks beteken nie, beteken dit baie.
Ons huidige denkpatroon sê as jy die een enigste gevind het, beteken dit dat jy bereid is om alles vir die persoon te verlaat en jy mis niks anders nie. As jy alles het wat jy nodig het, hoef jy nie elders te kyk nie. As jy elders gekyk het, moet daar iets ontbreek - of daar is iets wat in jou of in jou verhouding ontbreek. Ons is vandag baie getroud om te kyk na ontrouheid en oortredings vanuit 'n simptome-perspektief. Dit is die simptome model. "Daar moet iets verkeerd wees." Maar ek het dikwels gedink dat miljoene mense nie almal patologies kan wees nie. So as dit nie die geval is nie, is dit altyd 'n simptoom, wat is dit? En een van die groot ontdekkings en verrassings In my navorsing vir die staat van sake was om te sien dat mense sou kom sê: "Ek is lief vir my maat, ek het 'n verhouding."