Kortverhaal spesiaal vir die 16 dae van aktivisme teen geweld teen vroue en kinders: Vry om te dans | Alta Cloete
← Kortverhaal: Die gawe van onderskeiding
Feestyd – gevaartyd! →
'n Opmerking wat 'n vorige baas oor my gemaak het, was die wegspringplek vir hierdie storie. En nee, ek het in my lewe nog nie op 'n tafel gedans nie. Dit het in die Huisgenoot van 8 Desember 2005 verskyn.
My kollegas dink dis maar deel van my jaarlikse vertoning. Hulle lag hulle byna te pletter, joviale hande klap my tussen die blaaie, al wat leef en asemhaal het 'n eiertjie te lê oor die ou glipsie.
"Ag nee, my meisie, moenie vir my sê jy raak nou oud nie?!" Pieter – blond en beeldskoon – wat my op my eerste dag by die firma langs die fotostaatmasjien vasgekeer en soos 'n amoreuse seekat omsingel het. Hy't my nooit die klap vergeef nie; ek sien by elke vergadering waar ek waag om van hom te verskil – en daar is baie – hoe roer daardie klap in sy geheue. Sy splinternuwe vroutjie sit mooi enkeltjies gekruis tussen die dames in die hoek en teug preuts aan 'n glasie witwyn. Haar onskuldige slaappop-ogies flits heen en weer tussen my en Pieter, heen en weer.
"Ou Santjie, nee man, jy verloor jou slag!" Marius, wat nog nooit weer behoorlik met my gepraat het na die klag van seksuele teistering nie, al het daar na al die lawaai dadels van gekom. 'n Lagie sweet blink op sy voorkop, sy staan is die effens onseker staan van 'n man wat vermoed hy't sy limiete reeds oorskry, en ook nie meer regtig omgee nie. Hy's pas geskei, die ego broos en teer nog, die smeulende metgesel nie baie beïndruk met ons ou klompie nie. Veral nie met my nie; sy's nog nie seker sy gaan die vis ingekatrol kry nie. Dom meisiekind, nog nie besef 'n vis kan solo swem en dit nog geniet ook nie.
"Nou's dit darem hoogtyd vir die show!" Mike, die grootbaas, wat vir die ander driehonderd vier en sestig dae van die jaar in suiwer Afrikaans oor ons regeer en al wat vroumens is as Juffroutjie aanspreek. Sy bolwangetjies is hoogrooi, die oë wat vir driehonderd vier en sestig dae per jaar moeg en bekommerd lyk, het nou 'n wilderige glans. Sy vrou het 'n baadjiepakkie en hofskoene aan; sy het áltyd 'n baadjiepakkie en hofskoene aan. Sy drink net sodawater, sy noem hom Pappie en regeer hom vir driehonderd vier en sestig dae per jaar met 'n ysterhand. 'n Ysterhand in 'n tuinhandskoen; haar tuin is 'n geil vermenging van wulpse rankers, smeulende tropiese hoekies en preutse, stywelip randakkers. Haar man haat haar tuin.
Ons trek nou by dag nommer drienhonder vyf en sestig. Vir dié enkele ou aandjie regeer ék die manne van ons firma, baas inkluis.
Ek gooi my heupe vorentoe; die diamantjie in my naeltjie kaats die lig dapper terug. My gesperde vingers gly oor my heupe; my oë vang die gesigte om my een-een vas. Die musiek neem besit van my. Die realiteit vervloei in 'n newel van sigaretrook en ekstase.
My jaarlikse vertoning is my eie klein wraak op die manlike oorheersers van ons firma en elke ander firma, namens elke vrou wat haar lewe moet skik na die wil van 'n man wat sy manlikheid moet bewys deur 'n vrou rond te order. Watter man ookal; sy dit wederhelf, baas, kollega, kêrel, seun.
Die aand van die jaarlikse kantoorpartytjie maak ek my formele kapsel los. Ek kombineer my skrapsste kledingstukkies sorgsaam tot net-net duskant die onsigbare lyn van welvoeglikheid. Ek waag met grimering; ek oefen my stap voor my vollengte spieël.
Die res van die jaar is ek die perfekte beroepsvrou. Altyd onberispelik versorg, streng pakkies met sagte bloesies wat net-net 'n ronding wys, soomlyn kuis, maar die hakke hoog. Altyd professioneel. En magteloos vasgevang onder die glasplafon, die vrou wat die beleidmakers se gewetens moet sus. Sonder enige werklike mag.
Die herinnering aan die vorige jaar se partytjie bly lê die hele jaar in my manlike kollegas se agterkoppe (of dalk bietjie laer af). Terwyl ek met 'n foutlose voorlegging besig is, begin hul gedagtes dwaal en kry ek die gaping om my stempel op die projek af te druk. Soms in die middel van 'n redenasie sal Marius stil word en begin staar na my kastige Madonna-mond, my vermeende hekse-oë. Wat my natuurlik die kans gee om hom van die tafel af te vee.
Ek aanvaar die hand en trap oordrewe grasieus op die stoel wat hy met groot gebaar vir my regskuif. Onder sy berekende blik trek ek my toppie weer aan, vat my hare bymekaar en draai dit met 'n enkele beweging in 'n verbeeldinglose knoets laag in my nek.
Ek dans vir elke vrou wat moet buig voor die wil van 'n man, vir elke vrou wat vrees vir haar kinders, vir elke vrou met donker merke op haar vel, vir elke vrou met letsels aan haar siel. Maar veral vir my ma; vir my ma wat die man wat sy liefgehad het, uit haar dogter se bed kom ruk het en nooit weer teruggekyk het na hom nie.
Ek sit by haar, streel die verrimpelde ou hand tot sy weer insluimer. Ek kyk na die lyne van haar gesig, die ingevalle mond, die vertroue waarmee die hand met die ouderdomsvlekkies in myne lê. Ek vergeet doelbewus van die man in die kombuis; ek sit en voed my siel met jare se gif.
Hy laat hom nie intimideer nie; die donker oë wyk nie 'n duim voor myne nie. "Om verder met hierdie dames te gesels. En met jou. Oor regshulp vir hulle." Hoe lank bid ek nie al vir 'n regsgeleerde met 'n hart vir hierdie saak nie. As ek maar net mý hart kan vertrou in hierdie saak.
"Ek het jare lank juis vír my ma gedans." Onbegrip op die gesigte om my. "Maar van nou af dans ek vir my eie man. By ons eie huis." Luide gelag, gemaakte kreune, joviale klappe op Hein se rug.
Ek steek my hand na my man toe uit. Skouer aan skouer stap ons in die gang af, weg van die lig en warmte van die partytjie.
Posted by Alta Cloete op 04/12/2016 in Uncategorized
6 responses to "Kortverhaal spesiaal vir die 16 dae van aktivisme teen geweld teen vroue en kinders: Vry om te dans"
Baie dankie Een van die beste kortverhale wat ek in 'n lang tyd gelees het. Die danseres bring sterk geheue flitse aan 'n ou vriendin terug. Haar frustrasies was die "stiff upper lip" en "alles wat lekker is is sonde" Ons het menig aande die disco aan die brand gedans. Haar Lambada sou 'n 2 tot 21 beperking kry indien die owerhede dit kon instel.
Sy het nie die gelukkige einde gehad nie en is AGV brein anuerisme oorlede
Baie bly as jy dit geniet het. En ja, in die werklike lewe is gelukkige eindes ongelukkig nie so volop nie. Dis miskien hoekom ek stories skryf. 🙂
Alta jy skryf die mooiste kortverhale. Dit is een van die beste kortverhale wat ek nog gelees het.
Baie bly as jy dit geniet het! Ek geniet dit vreeslik om te skryf. Hierdie is 'n oue, maar ek is deesdae weer bietjie aan die gang met kortetjies.