Groot brande en giftige waas in Indonesië sal gesondheidsprobleme vir die komende jaar veroorsaak | Mighty Natural
Geskryf deur Maria C. Lo Bue
'N Gesin ry deur dik waas in Kalimantan, 2015. Aulia Erlangga / CIFOR, BK BY-NK-SA
Indonesië is tans besig om 'n noodgeval in die omgewing te beëindig. Duisende hektaar bos brand oor die hele land, wat veroorsaak dat giftige rook in die atmosfeer vrygestel word. Dit het gelei tot onheilspellende apokaliptiese tonele van diep rooi lug, verlate strate en mense met hul gesigte bedek met maskers.
Sulke brande stuur enorme hoeveelhede koolstof in die atmosfeer. Die laaste massiewe uitbraak, in 2015, het die brande laat uitspruit meer kweekhuisgasse as die hele VSA. Dit is ook 'n ramp vir die orangoetangs en ander wilde diere in die bos.
Maar wat van die invloed op mense wat geraak word? Wie is in gevaar - en hoe?
Veldbrande en waas is nie ongewoon in Indonesië nie. Boere op klein skaal het tradisioneel klein en goed beheerde brande gebruik om grond op te ruim vir die aanplant van nuwe gewasse, maar nou word die brande groter en meer gereeld buite beheer.
Opregte skrikwekkende beeld uit Indonesië se voortgesette rampskade: rooi lug in Muaro Jambi, in Sumatra. pic.twitter.com/G45MvigNjM
- Mattias Fibiger (@mefibiger) September 22, 2019
Gedeeltelik is dit omdat die hoeveelheid van grond gewy aan kommersiële produksie het geleidelik toegeneem. Koolstofryke veenlandbosse op die eilande Sumatra en Kalimantan is uitgebrei om nuwe aanplantings te skep, dikwels om palmolie te produseer. Swak sekuriteit op grondbesit het ook daartoe gelei konflikte tussen plaaslike gemeenskappe en plantasiebedrywe, waar brandende lande 'n wapen geword het om druk uit te oefen. Dit alles is vererger deur die El Niño-weerverskynsel wat in sommige jare buitengewone droë toestande veroorsaak het.
Tot dusver is meer as 35,000-brande in 2019 in die land opgespoor en lugbesoedelingsvlakke word volgens die Air Quality Index (AQI) as 'gevaarlik' geklassifiseer. Vanjaar se brande was inderdaad die ergste sedert 2015, toe meer as 2.5m hektaar grond verbrand het, wat Verlies van US $ 16 miljard - 'n aansienlik groter bedrag as selfs die heropboukoste van die tsunami van 2004 Boxing Day. Maar blootstelling aan die veldbrande en hul daaropvolgende giftige rook veroorsaak ook skade op mense se lewens op kort en lang termyn.
Die rook wat deur houtverbranding en plantegroei ontstaan, bevat baie fyn deeltjies, te klein vir die menslike oog om dit te sien. Hierdie deeltjies kan maklik diep in die longe sit en kan in ander organe of die bloedstroom beweeg.
Om te sien wat die blootstelling aan hierdie soort besoedeling op langer termyn kan beteken, kan ons kyk na die gevolge van massiewe veldbrande in die laat 1997, wat meer as 5m hektaar grond verbrand het en 'n reuse besoedelingswolk oor Suidoos-Asië gestuur het. Voor 2015 was dit Indonesië grootste brande op rekord.
Verskeie navorsers het gegewens uit bevolkingsopnames wat tydens en ná die brande gedoen is, ontleed en gevind dat die rook wat deur die brande voortgebring is, die gesondheid van volwassenes en die oorlewing van kinders destyds benadeel het en op langer termyn laer gesondheids- en opvoedkundige prestasies gelei het.
Een studie het byvoorbeeld bevind dat blootstelling aan die giftige rook beduidend tot gevolg gehad het verergering van liggaamlike funksionering. Hierdie effekte is veral verleng onder vroue van 30-55 jaar en ouer volwassenes.
Ander navorsing het bevind dat rookbesoedelde lug, grond en voedsel veral sleg is vir voor- en nageboorte-gesondheid. Gifstowwe wat deur die moeder ingeasem word, beïnvloed haar gesondheid, wat weer fetale voeding en suurstofvloei belemmer. Een studie het bevind dat blootstelling aan die laat Indonesiese veldbrande van laat 1997 tot meer as meer lei 15,600 sterftes aan kinders, babas en fetale, of 'n afname van 1.2 persentasiepunt in die oorlewing van die blootgestelde kohorte. Armer mense is die ergste geraak.
Laastens kan kindervoeding en gesondheid direk benadeel word deur toksiese middels in te asem of dit in besmette rou voedsel in te neem, en as gevolg van die tydelike gebrek aan voldoende versorging deur ongesonde volwasse gesinslede.
My eie navorsing, wat vroeër in 2019 gepubliseer is, is hier van toepassing. Ek het gekyk na jong kinders van 12-36 maande wat op die betrokke eilande Sumatra en Kalimantan gewoon het tydens die 1997-brande, en ek het hulle vergelyk met 'n vergelykbare groep kinders wat in gebiede gewoon het wat nie deur die brande geraak is nie.
Ek het gevind dat blootstelling aan die brande 'n aansienlik stadiger groeitempo van ongeveer 1mm per maand tot gevolg gehad het binne die periode van drie maande tussen die eerste blootstelling aan die brande in September 1997 en die finale meting daardie Desember. Klink dit nie na veel nie? Hou in gedagte dat kinders op die ouderdom van ongeveer 1 cm per maand groei, en die kinders wat ek bestudeer het, verloor 'n tiende van hul groeitempo.
Die 1997-waas het net 'n paar maande geduur. Maar 'n paar maande is 'n lang tyd as u 'n kleuter is, en vir die kohort wat ek bestudeer het, het die brande plaasgevind gedurende 'n kritieke periode waar breinontwikkeling meer sensitief is vir voedingsskokke. Dit het toe belangrike gevolge gehad toe hierdie kinders die skoolgaande ouderdom bereik: hulle het die inskrywing op die laerskool gemiddeld ses maande vertraag en uiteindelik byna een jaar minder van die onderwys behaal in vergelyking met die groep wat nie deur brande geraak is nie.
Dit is nog nie duidelik of die brande van 2019 die omvang van die rampe in 1997 of 2015 sal bereik nie. Maar al hierdie studies impliseer dat blootstelling aan die veldbrande 'n werklike risiko vir menslike welstand inhou. Vorige geslagte van Indonesiese kinders het die prys betaal - as ons wil verseker dat die kinders van vandag nie soortgelyke probleme ondervind nie, moet stappe gedoen word om die kwesbaarste te beskerm.
Maria C. Lo Bue, navorsingsgenoot, ontwikkelingsekonomie, Verenigde Nasies Universiteit