Wanneer vals en kwaadwillige toespraak die liggaamspolitiek raak, kom die reg en die rol van vryheid van spraak in die samelewing in die krisis as rassisme en geweld styg. Mense begin terecht om te wonder wat die grense is, wat moet die reëls wees. Dit is 'n ingewikkelde probleem, en om dit op te los, vereis omgee vir die presiese probleme en voorgestelde oplossings. Andersins is die risiko vir vryheid van spraak werklik.
Propaganda van Russies-gefinansierde trollplaas (versterk deur Facebook-data-oortredings) kon bygedra het tot die Verenigde Koninkryk se stem om die Europese Unie te verlaat en die Verenigde State se verkiesing van Donald Trump as president te ondersteun. Conspiracy teorieë versprei deur alternatiewe nuus afsetpunte of oor sosiale media lei soms tot uitbrake van geweld. Politici ontgin die hoofstroom-nuusmedia se verbintenis om te balanseer, om nuuswaardige openbare verklarings te dek en hul behoefte aan kykers of lesers deur baslose, sensasionele eise te maak.
In Op Liberty (1859), John Stuart Mill bied die mees dwingende verdediging van vryheid van spraak, gewete en outonomie wat ooit geskryf is. Mill argumenteer dat die enigste rede om die toespraak te beperk, is om skade aan ander te voorkom, soos met haatspraak en aanmoediging tot geweld. Andersins moet alle spraak beskerm word. Selfs as ons weet dat 'n siening vals is, sê Mill, dit is verkeerd om dit te onderdruk. Ons vermy vooroordeel en dogmatisme en verwerf begrip, deur vryelik te bespreek en te verdedig wat ons glo teen teenstrydige eise.
Vandag beskou 'n groeiende aantal mense hierdie sienings as naïef. Mill se argumente is beter geskik vir diegene wat steeds in die oop mark van idees glo, waar vrye en rasionele debat die beste manier is om alle dispute oor waarheid en valsheid te besleg. Wie kan moontlik glo ons leef in so 'n wêreld? In plaas daarvan, wat ons het, is 'n Wilde Weste van partydigheid en manipulasie, waar sosiale media-goeroes navorsing in gedragsielkunde gebruik om gebruikers te dwing om absurde eise te bevestig en te echo. Ons het 'n wêreld waar mense in kognitiewe lewe leef borrels van die eendersdenkende en deel mekaar se vooroordele en vooroordele. Volgens hierdie vaardige siening is ons moedige nuwe wêreld te geneig tot propaganda en sameswering om te vertrou op Mill se optimisme oor vryheid van spraak. Om dit te doen, is om die opkoms van fascistiese en absolutistiese neigings te verhoog.
In sy boek Hoe Fascisme Werk (2018), die Amerikaanse filosoof Jason Stanley noem die Russiese televisienetwerk RT, wat allerhande misleidende en skuins uitsigte bied. As Mill reg is, beweer Stanley, dan RT en sulke propaganda uitrustings 'moet die paradigma van kennisproduksie wees' omdat hulle ons dwing om hul eise te ondersoek. Maar dit is 'n reductio ad absurdum van Mill se argument. Net so, Alexis Papazoglou in Die Nuwe Republiek vrae of Nick Clegg, die voormalige Britse adjunk-eerste minister, Facebook se nuwe vise-president van wêreldwye sake en kommunikasie, sal mislei word deur sy waardering vir Mill se Op Liberty. 'Mill het gelyk of 'n oop, vrye debat beteken dat die waarheid gewoonlik sou heers, terwyl onder sensuur die waarheid uiteindelik per ongeluk onderdruk kan word, saam met leuens,' skryf Papazoglou. 'Dit is 'n beeld wat in die ouderdom van 'n aanlyn-mark van memes en clickbait 'n bietjie argaïek lyk, waar vals stories geneig is om vinniger en wyer te versprei as hul ware teenstrydighede.'
Wanneer belangrike en valse oortuigings en teorieë in die openbare gesprek traksie kry, kan Mill se beskerming van spraak frustrerend wees. Maar daar is niks nuuts oor 'valse nuus', of dit nou in Mill se ouderdom van sensasionele koerante of in ons ouderdom van digitale media is nie. Nietemin om 'n oplossing te vind om spraak te beperk, is dwaas en teenproduktief. Dit gee geloofwaardigheid aan die onwettige kragte wat jy paradoksaal probeer stil. Dit verraai ook 'n elitisme om betrokke te raak met dié van verskillende menings en 'n sinisme om jou medeburgers die vryheid te gee om selfmoord deurmekaar te maak. As ons in 'n liberale demokratiese samelewing wil leef, is rasionele betrokkenheid die enigste oplossing wat ons bied. Eerder as om spraak te beperk, moet ons Mill se siening aanvul met effektiewe instrumente om slegte akteurs te hanteer en met oortuigings dat, hoewel dit vals is, vir sommige dwingend lyk.
FAke nuus en propaganda is beslis probleme, soos hulle was in Mill's dag, maar die probleme wat hulle opper, is ernstiger as die valsheid van hul eise. Hulle is immers nie uniek om vals dinge te sê nie, aangesien die nuutste koerant regstellings jou sal vertel. Nog belangriker, dit behels slegte akteurs: mense en organisasies wat opsetlik vals beskouings as die waarheid verlaat, en hul aard en motiewe verberg. (Dink Russiese trollplase.) Enigeen wat weet dat hulle te doen het met slegte akteurs - mense wat probeer om te mislei - ignoreer hulle, en regverdig so. Dit is nie die moeite werd om die eis van iemand wat jy ken, te probeer om jou te mislei nie.
Daar is niks in Mill wat eis dat ons enige valse sienings betree nie. Daar is immers te veel daar buite en dus moet mense selektief wees. Deursigtigheid is sleutel, om mense te help om te weet met wie, of wat hulle hanteer. Deursigtigheid help om die geraas uit te filter en aanspreeklikheid te bevorder, sodat slegte akteurs - diegene wat hul identiteit verberg ten einde ander te mislei - uitgeskakel word.
Mill se kritici versuim om die waarheid te sien wat gemeng word met die valse sienings wat hulle wil beperk, en dit maak hierdie menings dwingend. RT het byvoorbeeld baie sake, soos die Amerikaanse finansiële krisis, ekonomiese ongelykheid en imperialisme, meer akkuraat behandel as die hoofstroom nuuskanale. RT bevat ook ingeligte bronne wat deur ander afsetpunte geïgnoreer word. Die kanaal kan bevooroordeeld wees om die VSA en die afrigter te verdelg, maar dit volg dikwels hierdie agenda deur die waarheid te praat wat nie in die hoofstroom Amerikaanse media gedek word nie. Ingeligte nuuswagters weet RT en alle nuusbronne met skeptisisme te sien, en daar is geen rede om nie dieselfde respek vir die hele kykende publiek uit te brei nie, tensy jy veronderstel jy is 'n beter regter van wat om te glo as jou medeburgers.
Molen het mettertyd gedink dat die tipiese geval nie een van vals beskouings is nie, maar uitsig wat 'n mengsel van waar en vals bevat. Dit sal veel meer effektief wees om te probeer om met die waarheid te betrek in die sienings wat ons verag, as om hulle te probeer verbied vir hul beweerde valsheid. Die Kanadese sielkundige en YouTube-sensasie Jordan Peterson, byvoorbeeld, sê vals, misogynistiese en onwettige dinge, maar een moontlike rede vir sy gevolg is dat hy in baie jong mans se lewens 'n tekort aan betekenis en waardes herken en praat. Hier is die regte benadering om die waaragtige en dwingende uit die valse en toksiese, deur beredeneerde oorweging uitmekaar te maak. Op hierdie manier, na Mill se pad, bied ons 'n beter kans om te wen oor diegene wat verlore raak vir uitsigte wat ons verag. Dit help ons ook om ons eie begrip te verbeter, soos Mill wys wys.
David V Johnson is adjunkredakteur by Stanford Social Innovation Review. Voorheen was hy senior redakteur by Al Jazeera America, en hy het ook geskryf vir Die New York Times en USA Today, onder baie publikasies. Hy woon in Berkeley.