Charlotte Brooks - Inligting
Charlotte Brooks is gebore in New York in 1918. Nadat sy aan die Universiteit van Minnesota (1941) gegradueer het, het sy in 'n nedersettingshuis in New York gewerk.
In 1942 het Brooks by die fotograaf, Barbara Morgan, gewerk voordat Roy Stryker haar genooi het om by die federaal geborgde Farm Security Administration aan te sluit. Hierdie klein groepie fotograwe, waaronder Esther Bubley, Marjory Collins, Mary Post Wolcott, Jack Delano, Arthur Rothstein, Walker Evans, Russell Lee, Gordon Parks, John Vachon, Carl Mydans, Dorothea Lange en Ben Shahn, is aangewend om die toestande bekend te maak van die armes op die platteland in Amerika.
Na die Tweede Wêreldoorlog het Brooks vir 'n verskeidenheid tydskrifte gewerk voordat hy die eerste vroulike fotograaf by Kyk tydskrif in 1951.
Behalwe my werk aan Prentepos, Ek was ook sedert 1941 verantwoordelik vir Lilliput, die sakblad wat deur Stefan Lorant begin is, waaraan ek ses jaar tevore tevergeefs probeer het om by te dra in die hoop om drie geld te verdien. Lilliput was 'n heerlike klein publikasie, goed gedruk, met 'n aantreklike gekleurde omslag altyd geteken deur dieselfde kunstenaar, Walter Trier. Een van sy bekendste kenmerke was die 'dubbels'-twee foto's wat op dieselfde bladsye lyk, op 'n voorblad
oorkant 'n kadet op parade met sy bors uitgegooi; Hitler gee die Nazi -saluut aan 'n klein hondjie met sy poot omhoog; 'n beer oorkant 'n tollenaar met 'n peervormige gesig.
Bill Brandt, vandag 'n vereerde vaderfiguur in fotografie, het baie prentereekse geneem Lilliput, jong fotografeer
digters, foto's neem op filmstelle, in kroeë, in Soho, in die Londense parke. Op 'n dag in die somer van 1942 het ons hom voorgestel dat hierdie oorlogsnagte 'n unieke geleentheid bied om Londen heeltemal teen maanlig te fotografeer. As gevolg van die verduistering was daar geen straatbeligting, geen motorligte nie, geen lig nie; nog nooit in die geskiedenis was daar so 'n kans nie, en sodra die oorlog geëindig het, sou dit nooit weer kom nie. Hy het weke later na ons teruggekeer met 'n pragtige stel geheimsinnige foto's waarvan ons tien bladsye gemaak het. Hy was verplig om blootstellings van tot 'n halfuur te gee, en was eens op 'n keer skielik omring deur die polisie. 'N Ou dame het hom langs sy kamera op sy driepoot sien staan, en 999 gebel om te sê dat daar 'n man met 'n gevaarlike masjien in die pad was.
Van kleins af was sy aangetrokke tot boeke. Terwyl die res van haar gesin slaap, gaan Brooke na die studeerkamer waar sy ure sal lees. 
Charlotte Brooke is opgevoed deur haar pa Henry Brooke, en sy verdiep haar al in die lees van geskiedenis en letterkunde. Sy was deel van die eerste generasie van die Protestantse Anglo-Ierse setlaarsklas wat sterk belang gestel het in die Ierse taal en die Gaeliese geskiedenis, en haar primêre belangstelling in Ierse taal en letterkunde is gegenereer deurdat sy gehoor het dat dit deur die arbeiders in die provinsie gepraat en voorgedra word. Cavan en op die landgoed County Kildare waar haar gesin omstreeks 1758 verhuis het.  Sy is gelei tot die studie van die Ierse taal, en binne minder as twee jaar was sy verlief daarop. Nadat sy die Ierse poësie gelees en die skoonheid daarvan bewonder het, het sy dit in Engels vertaal; een van haar eerste pogings was 'n lied en 'n monodie van Carolan, wat in Joseph Cooper Walker se  'Historical Memoirs of Irish Bards' verskyn. 
Brooke, wat self verswak was, het na haar ma in 1773 na haar pa omgesien. Intussen het die gesin teruggetrek na die provinsie Cavan, waar hulle begin woon het in 'n huis met die naam Longfield, wat naby die landgoed Rantavan gebou is. 'N Paar jaar nadat Henry Brooke in 1783 gesterf het, het Charlotte Brooke geldprobleme ondervind nadat 'n modelindustriële dorpie wat deur haar neef kaptein Robert Brooke in County Kildare opgerig is, bankrot geraak het (1787). Walker en ander lede van die onlangs gestigte Royal Irish Academy wou 'n inkomste vir haar verdien, maar Charlotte het besef dat sy op haar geskrifte en vertalings moes staatmaak. 
In 1792 het Brooke 'n lewe saam met vriende in Longford geneem en 'n kothuis gedeel weens haar gebrek aan inkomste. Op 29 Maart 1793 het Charlotte Brooke 'n kwaadaardige koors opgedoen. 
Relieke van die Ierse poësie (1788)
Dialoog tussen 'n dame en haar leerlinge (1791)
Die Skool vir Christene (1791)
Emma, ​​of die Foundling of the Wood, en Belisarius (1803).
Sy het probeer om die werk van Ierse digters te bewaar, wat volgens haar verlore sou gaan as dit nie vertaal word nie. 'N Voorbeeld van Brooke is geneem uit 'n gedig in Relieke van die Ierse poësie.
Carolan se monodie oor die dood van Mary Mac Guire
Was myne die keuse van intellektuele roem,
Van spelful lied en goddelike welsprekendheid,
Die soet krag van die skildery, die suiwer vlam van die filosofie,
En die lier van Homerus en die harp van Ossian was myne
Die wonderlike kunste van Erin, Griekeland en Rome,
In Maria wat verlore gaan, sou hulle hul gewoonte verloor,
Ek sou alles gee om haar uit die graf te ruk,
Weer om haar in my liefdevolle omhelsing te vou. 
Oor ons familie
Die tweeling David en Scott Brooks bestuur al sedert 1973 hul hamburger en worsbroodjie! En die derde generasie het aangesluit om die familietradisie van heerlike hamburgers, worsbroodjies en chili voort te sit!
Almal is welkom by BROOKS. Kom geniet die beste suidelike burger met tuisgemaakte chili -resep wat meer as 46 jaar gelede geskep is. Koop BROOKS Chili, sodat u tuis dieselfde tuisgemaakte suidelike smaak kan geniet. Hoop om julle binnekort te sien!
Charlotte's Brooks Sandwich Shop het die nommer 8 beste burger in die hele land gehad. " .
Deur Charlotte Observer aangewys as Charlotte se beste burger in 2011!
Ons aanvaar VIER (4) geïndividualiseerde bestellings en aparte kwitansies, betalings per kliëntbestelling.
Meer as VIER (4) geïndividualiseerde bestellings sal in een sak wees met toebroodjies gemerk (per versoek) met EEN gespesifiseerde kwitansie en EEN BETALING VIR DIE TOTALE groepsbestelling.
Geregtigheid vir Scott
Help asseblief, deel asb
KLIK Beeld vir die VOLLEDIGE GROOTTE plakkaat
Geskiedenis van tante Charlotte 's
Tannie Charlotte maak al vier generasies heerlike lekkergoed.
Tannie Charlotte se stigter Charles Brooks Oakford Sr.
Dit was 'n perfekte pasmaat. Charles Brooks Oakford, Sr., aanbid sy tante Charlotte en hy was lief vir lekkergoed. En soos hulle sê ... die res is geskiedenis.
In 1920 begin Charles met die hulp van sy vrou, Ruth, hul lekkergoedmaak op die gesinsstoof in die pragtige Merchantville, New Jersey. Toe hy die perfekte formule vind, verkoop Charles die lekkergoed-heerlike handgedraaide karamels-direk vanaf die voorste sitplek van sy Model T Ford-vragmotor. Die reputasie van mnr. Oakford Sr. as 'n chocolatier het vinnig gegroei, en sy besigheid ook.
Charles Brooks Oakford Jr. en sy ma, Ruth Oakford, maak Bon Bons by tannie Charlotte's Candy Cottage.
Charles het gou gegradueer van die gesinsstoof in die Oakford -kombuis, na tannie Charlotte's Candy Cottage - eers in 16 S. Center Street en daarna in Center N. N. 16. Almal het kilometers ver na die lieflike winkeltjies gestroom.
In 1945, by die afsterwe van sy vader, het Charles Brooks Oakford Jr. die onderneming binnegegaan. Brooks en sy vrou, Bunny, het nog groter drome gehad vir Tante Charlotte's Candy Cottage, en die visie en passie om van hierdie drome 'n werklikheid te maak.
Charles Oakford Jr. en sy vrou Virginia "Bunny Oakford.
In 1971 brei die onderneming weer uit, nou onder die naam Tante Charlotte's Candies, en verskuif na die huidige ligging in 'n sjarmante, historiese 19de -eeuse gebou, in Maple Avenue 5 W. Brooks se oog vir detail en liefde vir bakstene en mortier het Beideman's Feed and Grain Store van 'n rustieke handelsmerk verander in 'n betowerende lekkergoed en 'n unieke geskenkwinkel.
Beideman's Feed and Grain Store voordat hy die huidige tuiste van tannie Charlotte's Candies word.
In 1984 het 'n byvoeging van twee verdiepings van twee verdiepings produktiwiteit vergemaklik, terwyl dit gestileer is om die oorspronklike argitektuur van die gebou te behou. Tot vandag toe word tante Charlotte se heerlike sjokolade op daardie toevoeging op die tweede verdieping vervaardig, en kliënte word uitgenooi om die fabriek te besoek om die magie, kuns en talent te sien wat nodig is om hul handtekeningsjokolade en allerhande lekkernye te skep.
Vandag staan ​​Charles Brooks Oakford, die slagspreuk van oud, nog steeds, en daar is inderdaad - "Geniet elke happie." Die derde generasie Oakfords volg die derde generasie Oakfords, Randy Susan Oakford en Penny Oakford Trost, saam met die vierde geslag Ryan Trost, almal met dieselfde visie en toewyding as 'n eeu gelede.
Randy Susan Oakford, Penny Oakford Trost, en die vierde generasie chocolatier Ryan Trost.
Harde werk, 'n vreugde in die besigheid en die liefde en toewyding van vier generasies sjokolade -vervaardigers, het van tante Charlotte's Candies een van die beste snoepwinkels in Amerika gemaak. Charles sr. En sy tante Charlotte sou trots wees.
Die byna 90 dokters van Tryon Medical Partners het kragte saamgesnoer omdat ons 'n kernoortuiging het: die pasiënt-dokter-verbinding is die grondslag vir 'n beter gesondheid. Dit is die rede waarom ons 'n onafhanklike praktyk is. Dit stel ons in staat om getrou te bly aan ons beginsels, terwyl ons beter sorg bied, gegrond op sterker verhoudings.
Wat is die voordele van die keuse van 'n onafhanklike praktyk?
Waarde - Ons is in staat om medisyne te beoefen en vinnig en doeltreffend sake te doen, met minder lae burokrasie in ons pad - of ons pasiënte.
Deursigtigheid - As 'n slanker organisasie is ons in direkte kontak met ons pasiënte en vennote. Om dit persoonlik te hou beteken om met integriteit en aanspreeklikheid te dien.
Keuse - In die veranderende wêreld van gesondheidsorg het konsolidasie die nuwe norm geword, en opsies krimp. Ons het 'n onafhanklike praktyk geskep omdat ons glo dat meer keuses vir almal beskikbaar moet wees. Beter gesondheid kom uit meer as 'n gesondheidsorgverskaffer. Dit verg 'n gesondheidsorgvennoot.
Onafhanklike denke. Dit is in ons DNA.
Tryon Medical Partners gaan voort met die tradisie van een van ons grootste mediese pioniers in ons streek, wat in 1936 'n beter manier gevind het om medisyne te beoefen. Dr. James Moses Alexander het sy praktyk vir die eerste keer aan die noordkant van Tryonstraat in Uptown Charlotte, Noord -Carolina, geopen. Deur die dekades het 'n groep eendersdenkende dokters by hom aangesluit, en saam het hulle die Mecklenburg Medical Group in 1972 gestig. Dr Alexander en sy kollegas was so gerespekteer en geliefd dat dit nie ongewoon was dat hulle vir drie geslagte gesinne sorg nie.
Terwyl die Charlotte -streek sy bestendige groei voortduur, streef diegene van ons wat geïnspireer is deur die model van toegewyde sorg van dr Alexander tot sy nalatenskap. Ons naam, Tryon Medical Partners, vereer die oorspronklike ligging van die kantoor van dr. Alexander. Maar so trots soos ons op ons erfenis, is ons nog meer opgewonde oor ons toekoms en die geleentheid om te groei. In 2021 het Tryon Medical Partners Gaston Medical Partners bygevoeg om sy reikwydte buite Mecklenburg County uit te brei en onafhanklike dokters te ondersteun wat ooreenstem met die missie 'Sterker verhoudings'. Beter gesondheid. '
Ons sien uit na die geleentheid om bestaande verhoudings voort te sit en nuwe verhoudings te skep. Ons sal innovasie op ons spesialiteitsgebiede van interne en huisgeneeskunde, kardiologie, dermatologie, endokrinologie, gastro -enterologie, pulmonologie, rumatologie en slaapgeneeskunde aanhou. En veral fokus ons op die kruising van kuns en wetenskap in die geneeskunde - die kombinasie van die empiriese kennis en die persoonlike aanraking wat noodsaaklik is om elke pasiënt die beste moontlike ervaring te gee.
Dit is waaroor 'n ware vennootskap gaan.
Om gesondheid en welstand te bevorder deur uitgebreide mediese sorg en sterk verhoudings.
Tryon Medical Partners streef daarna om 'n uitstekende mediese praktyk te wees wat saam met die gemeenskap werk om uitstekende gesondheidsorg te bied wat gerig is op voorkoming, innovasie en professionaliteit met 'n kultuur van samewerking en omgee. Ons streef daarna om kwaliteit te demonstreer, die koste van sorg te verminder en die ervaring van die pasiënt voortdurend te verbeter.
In hierdie verrassende nuwe studie stel Charlotte Brooks die standaardvertelling op van gretige immigrante wat Amerika wil binnedring deur te fokus op die in Amerika gebore Chinese Amerikaanse burgers. hul fortuin in China in die Republikeinse era. & quot & mdashParks M. Coble, skrywer van Oorlogsverslaggewers in China en rsquos: die erfenis van weerstand teen Japan
Die verhale van talle vergete Chinese Amerikaners, vaardig aanmekaargeweef, werp nuwe lig op die betrekkinge tussen Amerika en China en onthul verwaarloosde aspekte van die moderne Chinese geskiedenis. Met die beklemtoning van die langtermyngevolge van voortdurende migrasie na die eerste generasie, lewer Brooks 'n deurslaggewende bydrae tot migrasiestudies. & Quot & mdash Elizabeth Sinn, skrywer van Pacific Crossing: Kalifornië goud, Chinese migrasie en die maak van Hong Kong
ASMP: Hoe het u die eerste keer by die ASMP gekom?
Brooks: Ek weet nie hoe ek daarvan geweet het nie, miskien deur Arthur Rothstein (bio), miskien nie. Ek het geweet dat ek 'n geruime tyd voordat ek daarby aangesluit het, baie ambivalent was om daarby aan te sluit. Ek weet nie of dit was omdat ek nie vroeg genoeg professioneel gevoel het nie. Ek is in elk geval nie meer 'n werknemer nie, en ek kon eers daaraan toe, soos ek onthou, nadat ek by die Look -tydskrifpersoneel aangesluit het. Dit was in 1951.
Ek dink ek het op daardie stadium aangesluit omdat ek gevoel het dat fotograwe, op die manier waarop die tydskrif opgestel is, nie regtig die regte gehad het om van te praat nie. En daar was iets in my agterkop wat my laat voel het dat die perseelfotograaf se lot moontlik deur ASMP verbeter kan word. Dit is 'n soort herinnering, want ek weet ek het daarmee gespeel en dit etlike jare verwerp totdat ek uiteindelik besluit het om aan te sluit.
ASMP: Ek het opgemerk dat hulle in 1956 in die Bulletins oor jou praat.
Brooks: Ek is omstreeks daardie tyd gevra om saam te tree as president. Maar ek het gevoel dat dit nie reg sou wees nie, want ek dink daar was drie vroue in die hele genootskap, en dit het vir my nie reg gelyk dat 'n vrou 'n organisasie sou wees wat hoofsaaklik uit mans bestaan ​​nie. Dit is interessant om hierdie gedagte op hierdie oomblik in ons geskiedenis na te dink.
Ons het onder meer die eerste handboek vir betaalskaal opgestel. En ek dink ek het my ou boekie wat ons uitgegee het. Ons gaan ondersoek instel en gaan dan voort met die opneem van inligting en stuur dit aan lede. Ek onthou dat ons dit in 'n losbladbedekking gesit het sodat ons dit kon doen. Maar dit moes miskien '53 of '54 gewees het, iewers daarbinne.
ASMP: Hoe was die organisasie toe u aangesluit het?
Brooks: Daar was 'n paar luide stemme.
ASMP: Het u enige negatiewe houding teenoor vrouefotograwe gevoel? Het u 'n idee daarvan?
Brooks: Ek weet dat daar diskriminasie was, en ek weet dat ek minder geld by Look gekry het as die mans.
ASMP: En ook binne die ASMP?
Brooks: Ek sou nie so sê nie. Ek onthou niks van die aard nie, moontlik omdat ek so betrokke was.
ASMP: Het u regtig minder geld gekry as die mansfotograwe?
Brooks: Sekerlik. En daar was grense vir wat vroue as fotograwe beskou het. Daar was werklike wettige perke, soos 'n vrou nie op 'n duikboot kon klim nie, nie op 'n Amerikaanse vlootvaartuig kon fotografeer nie. Ek weet dit, want ek is van die hand gewys vir 'n mate van dekking daar. En oor die algemeen was die houding: 'Hulle kan kinders doen, opvoeding, medisyne' - dit is wat ek baie gedoen het. Ek het eenkeer 'n para-reddingsverhaal gedoen, maar dit was net omdat die man wat dit moes doen dit nie kon doen nie. Maar ek sou nie sê dat daar by ASMP diskriminasie was nie.
'Dit het 'n bietjie ruggraat in fotograwe gemaak'
ASMP: Was u betrokke by enige soort onderhandeling?
Brooks: Ja. Dit sou in 1955 wees dat ek 'n been gebreek het, en onderhandelings was aan die gang met Life. Die fotoredakteur by Life het na my huis gekom (ek het op 12th Street in die stad gewoon) om die onderhandelinge met Life te bespreek. Ek dink nie ons het baie ver gekom nie.
ASMP: Wat het gebeur?
Brooks: Ek onthou nie - waarskynlik niks. Dit het lank geneem voordat iets gekraak is.
ASMP: Maar u was ook destyds betrokke by ander onderhandelinge, veral as u ondervoorsitter was. Het u aan standaarde gewerk? Daar was klaarblyklik 'n lys van werkstandaarde en u moes daaraan gewerk het.
Brooks: Ja, ek onthou dit was soos om koppe teen 'n klipmuur te steek.
ASMP: Waarvoor het jy gevra?
Brooks: 'N Minimum van $ 100 per dag, om mee te begin.
ASMP: Iets met regte?
Brooks: Ek weet nie dat regte destyds ter sprake gekom het nie. Dit was uitgawes.
ASMP: Dink u dat die genootskap 'n impak op die lewens van die fotograwe gehad het?
Brooks: Ek doen. Vir een ding, dink ek, het dit 'n mate van selfvertroue gegee. Net die gevoel dat jy nie alleen was nie, het gehelp. En ek dink dit het fotograwe 'n bietjie ruggraat in die hantering van redakteurs gehad, sodat u selfs sou vra wat u dink u toekom.
En dit was lekker. Ons was altyd bymekaar. Dit was baie bevredigend om fotograwe te leer ken, om oor die fotografiese wêreld te praat, om tegniese inligting uit te ruil en net om mense te leer ken. Ek het dit baie geniet. En in hierdie opsig was ek jammer dat ek dit gemis het toe ek na die land verhuis het. Ek reis ook baie vir Look, so die kombinasie van omstandighede het my lewe by ASMP baie minder aktief gemaak.
ASMP: Hoe het jy 'n fotograaf geword?
Brooks: Ek het begin danser word, en toe wou ek dans neem. Toe besluit ek dat ek nie regtig 'n danser wil wees nie, en die vraag was: wat gaan ek met my lewe doen?
ASMP: Wanneer was dit?
Brooks: Dit was toe ek terugkom uit Minnesota. Ek het 'n jaar aan die Universiteit van Minnesota studeer en doktorale werk gedoen, maar ek het nie regtig geweet wat ek met my lewe wou doen nie. Ek was besig met beroepsvoorligting in Minnesota, en ek is gevra: 'Wat sou u sê vir iemand wat met u probleem na u toe gekom het?'
Ek het gesê: "Ontdek u beroepsbelange." So dit is wat ek gedoen het.
ASMP: Waar het jy fotografie geleer?
Brooks: Ek het begin toe ek ongeveer 12 jaar oud was. Ek het 'n jong man ontmoet - toevallig verwant aan Edwin Land, die uitvinder van Polaroid - en ons het 'n donker kamer in my kelder opgerig. Dit was 'n belang wat daarna voortdurend gehandhaaf is. En toe ek belangstel in dans, koop ek 'n baie goeie kamera en gaan aan.
ASMP: Hoe het jy agtergekom wat 'n baie goeie kamera is?
Brooks: Jy praat rond. Ek het nooit 'n kursus gevolg nie. Ek het kursusse gegee, maar ek het dit nooit geneem nie.
'Ek het al sy monumentaal swaar stroboutoerusting afgeskakel'
ASMP: Hoe het jy te werk gekom?
Brooks: Ek het aanvanklik portrette van vriende gemaak. Toe neem ek 'n foto van die vuurtoring by Montauk, onder die foto's wat ek vir myself gemaak het. En ons was baie goeie vriende van 'n vrou wat destyds die vriendin van Gjon Mili was. (Mili bio) Ethel het gesê: 'Laat ek hierdie foto's vir Gjon wys.' Hy was erg oor een van die portrette, maar baie bemoedigend oor die Montauk -vuurtoring.
Nog vroeër as dit was Arthur Rothstein en sy vrou vriende en hulle het geëet toe ons in Morton St. gewoon het Net toe hy en Diana vertrek, het hy gesê: 'Ek gaan môre saam met Barbara Morgan (bio) middagete eet . " Ek het gesê: 'Vra haar of sy 'n assistent nodig het.' So het hy, en sy, en ek het 'n leerling by Barbara Morgan geword.
Terselfdertyd het ek in 'n boekdrukdrukwinkel gewerk en geleer om tipe in te stel. Ek het nie regtig geweet waarheen ek op pad was nie, maar op hoërskool en universiteit was ek geïnteresseerd in joernalistiek. Ek het 'n vae idee gehad om joernalistiek en fotografie te kombineer, maar dit was nie 'n baie ryp idee nie.
Ek het drie dae per week in die drukkerij gewerk teen 'n minimum loon, en ek het na Scarsdale gegaan en twee dae per week saam met Barbara as vakleerling gewerk. Dit was 'n wonderlike ervaring, want sy was so verwoord. Sy was 'n wonderlike onderwyser en dit was vir my 'n wonderlike ervaring. En die hele tyd het ek aan die kant gefotografeer, so geleidelik het dit gebeur.
Na die ervaring met Barbara, werk ek by Mili as sy assistent vir ongeveer $ 18 per week. Ons was in 'n oorlog en Mili se assistent het gaan veg, en Mili het my as sy meisie Vrydag aangestel. Dus het ek al sy monumentaal swaar stroboscoop -toerusting, twee enorme bokse vir elke lig, afgeskakel, en dit was ook 'n wonderlike ervaring.
ASMP: My geheue is dat hy nogal 'n groot ou was, so om aan 'n klein mensie te dink ...
Brooks: Ek was redelik stewig. Ek het 'n liggaam gehad wat vir my gewerk het.
ASMP: Dit moes snaaks gelyk het.
"Hy het op verskillende tye in my lewe opgedaag"
Brooks: Toe ek later by Standard Oil gewerk het, het ek al die toerusting wat ek gedra het, op 'n skaal van 72 pond geplaas. Dit was 4 ࡫ toerusting, en dit alles. Maar ek was regtig baie gelukkig met elke stap op die pad. Die tyd was reg, en ek was daar om voordeel te trek daaruit.
Nadat ek vir Mili gewerk het, het ek besluit dat ek genoeg daarvan gehad het. Ek was lus om my eie ding te doen, wat dit ook al was. Ek het dus werk gekry om vir drie weekblaaie in New Jersey te fotografeer: die Maplewood News, die Summit Herald en die South Orange Record. Hulle is almal deur een eienaar bestuur.
Op 'n stadium wou die eienaar hê dat ek 'n kommersiële fotografie -onderneming sou begin, want hy het gedink dit is 'n manier om geld te verdien. Ek stel egter nie daarin belang nie.
Dit was 'n wonderlike ervaring, want ek het baie verskillende dinge vir die koerante afgeneem. En dan weet ek nie hoe dit gebeur het nie, maar Art Rothstein was weer betrokke - hy het op verskillende tye in my lewe opgedaag en interessante rolle gespeel - Popular Photography het 'n storie oor my gemaak. Julie Arden het dit geskryf en Arthur het my gefotografeer.
Toe dit verskyn, het Arthur dit onder die aandag gebring van Ed Rosskam, wat dit onder die aandag van Roy Stryker (bio) gebring het. En ek het 'n uitnodiging gehad om 'n portefeulje bymekaar te kry en vir Roy te gaan kyk, wat ek gedoen het. [Rosskam, 'n fotograaf, skrywer en uitlegspesialis, het vir Stryker by die FSA gewerk en daarna aan die Standard Oil Project. -Ed.]
ASMP: Hy het jou net gebel en gesê: "Kom op?"
Brooks: Ja. Ek het opgegaan, en dit was op die dag toe Franklin Roosevelt sterf - wat was dit, 30 April?
Brooks: Ek was so opgewonde oor hierdie onderhoud dat ek eers by die huis weet dat Roosevelt dood is. Dit was oral om my, maar ek het niks gehoor nie, ek was so vol myself, so opgewonde oor wat gebeur. Dit het in elk geval 'n groot avontuur vir Stryker begin, meestal na New England en tot in die staat New York. Ontmoet wonderlike mense en het dit baie geniet.
'U moet 'n baie spesiale persoonlikheid hê'
Toe begin die program uitkom. Ek het vryskut gekry en 'n agent gekry, Hilda Monkmeyer, Monkmeyer Press Photo, en sy het vir my werk gekry. Dit het 'n paar jaar aangegaan, maar ek was regtig in konflik. Ek het nie baie werk gekry nie, en ek was depressief daaroor, en ek het gedink of ek iets anders moes doen. Toe kry ek weer 'n telefoonoproep, en dit is weer van Arthur af.
Hy was 'n tegniese direkteur by Look. En hy het my gevra of ek in 'n personeellid sou belangstel. Ek het nooit gedink dat ek in 'n personeellid sou belangstel nie, maar op daardie stadium was die vryskutlewe harig.
ASMP: Dit was altyd so, want u moet 'n baie spesiale persoonlikheid hê om vryskut te hanteer.
Brooks: Ek het besef toe ek aangaan, moes u weet dat u in Augustus geen werk gaan kry nie, want almal het vakansie.
ASMP: Reg. Of miskien het u 'n braakperiode beleef waarin niks sou inkom nie.
Brooks: Anders betaal hulle u twee maande lank nie. Ek kan onthou dat ek die laaste paar dollar in my beursie gehad het. Op 'n keer toe ons in Morton St. in die Village gewoon het, was daar 'n eetplek op Bleaker St en in die venster was daar 'n lemoensappers. Ek het geen geld gehad nie, maar ek moes dit absoluut hê. So ek het ingegaan en dit gekoop, en die volgende dag het 'n werk ingekom. Maar jy weet, dit was so - en is waarskynlik nog steeds.
'Iemand het besef dat ek nuttig kan wees'
Alhoewel ek gemengde gevoelens gehad het oor die aanstelling van 'n personeellid, was dit op daardie stadium skynbaar die regte pad. Maar die werk was nie regtig 'n gewone personeelfotograaf nie. Hulle het 'n fotograaf nodig gehad om werk te doen vir die advertensie -afdelings bo. Die eerste opdrag wat ek gehad het, was om na Washington te gaan, waar daar 'n handelsbyeenkoms vir voedselwinkels was. Look het 'n kamer in die Mayflower Hotel gehuur, en daar was twee uitsnyings van 'n man en 'n vrou, akteur en aktrise. Die foefie was: jy sit jou kop in die gat en ek neem 'n Polaroid -foto. Ek moes dus leer om 'n Polaroid -kamera te gebruik.
Hulle wou hê ek moes daardie kamer gebruik om in te slaap. Ek het my voet dadelik neergesit - op my eerste werk - ek wou dit nie doen nie. Hierdie plek was vol rook, en ek het gesê: 'Nee, ek sal nie die werk doen as dit die manier is waarop u dit gaan doen nie.' Hulle het ingestem en ek het op 'n ander plek gebly.
Dit het nie baie lank geneem voordat ek daarna redaksionele opdragte gekry het nie. Ek dink iemand het besef dat ek nuttig kan wees.
ASMP: Jy was die enigste vrou?
Brooks: Ek was die enigste vrou in die personeel vir al die 20 jaar wat ek daar was. Hulle het vryskutmense gebruik.
'U het 'n kragtige organisasie verteenwoordig'
ASMP: Hulle het jou minder betaal as die mans.
Brooks: O ja.
ASMP: Het u gevoel dat u deel is van die organisasie, of het u altyd soos die linkerhand gevoel?
Brooks: Daar was altyd 'n klein dingetjie. Ek dink dit het deels te doen gehad met die aard van die opdragte. Alhoewel ek alles geniet het, het die ander mense 'All-American Cities' en 'What is a Teacher' gehaat. Maar ek het 'n wonderlike tyd gehad, ek was mal daaroor. Die betrokke persone was interessante mense, en dit was altyd so wonderlik om as juffrou Look te kon uitgaan. Ek dink ek het 'n bietjie kop daaroor gekry. Jy was glad nie jouself nie, niemand sou jou naam ken nie, maar jy verteenwoordig 'n kragtige organisasie en dit het 'n betekenis.
ASMP: Het u 'n paar van u eie negatiewe dinge behou?
Brooks: 'N Deel van my probleem as fotograaf is dat ek baie min besit. Ek besit die materiaal wat ek as vryskutskieter geskiet het, maar al die dinge wat ek vir Standard Oil gedoen het, is nou by die Universiteit van Louisville -argiewe.
ASMP: Kan u dit nie in die hande kry nie?
Brooks: Ek kan afdrukke kry. Ek kan betaal vir afdrukke.
'Dit was 'n stryd met daardie mense'
ASMP: Maar kan u nie die negatiewe leen nie?
Brooks: Nee. Ek kan betaal vir afdrukke. Ek het dit direk uit die argiewe gekoop as ek dit wou hê. Al die Look -werk is nou in die Library of Congress. Op 'n stadium, toe die lêers skoongemaak is by Look, het die fotograwe negatiewe en kontakte aangebied, meestal uit opnames. Ek het die aanbod aanvaar, en hulle is hierheen gestuur - en hulle het hier gesit en sit. Ek het mettertyd 'n paar verkoop, maar ek het nooit regtig baie met hulle gedoen nie.
Ek het uiteindelik besluit dat daar geen sin was om vas te hou dat hulle getroud moes wees met die res van die materiaal wat Gardner Cowles aan die Library of Congress gegee het nie. Ek het 'n aanbod gemaak en hulle het dit aanvaar. Dus het ek alles wat ek in die afgelope ses maande daarheen gestuur het, gestuur. Ek het toegang daartoe as ek dit wil hê, maar dit is omslagtig en ek het nie daardie toegang gebruik nie.
As u dus dink aan al die jare wat ek gewerk het, het ek nie veel nie. Nadat Look gevou is, het ek redelik baie werk gedoen in die opvoedkundige A/V -skyffilmveld. Ek het dit nie eens nie, want hulle het die keuses behou en ek die verwerpings.
Dit was 'n stryd met die mense: ek kon hulle nie die materiaal aan my teruggee nie, dit was eenvoudig onmoontlik. Weereens kon ek leen as ek afdrukke wou hê. (Dit was eintlik alles kleur.) God weet wat daarmee gebeur het sedert hulle gevou het. Hulle het afgegaan toe al die skool se begrotingsbesnoeiings plaasgevind het.
Toe gaan ek terug na vryskutwerk. Ek het illustrasies vir 'n oefenboek gemaak deur Manya Kahn wat my 'n rukkie besig gehou het. En ek het 'n klomp goed gedoen, niks daarvan was baie opspraakwekkend nie, maar dit was net 'n skok. Een van my knieë het ook toegegee, en dit was moeilik om te dink oor die dra van toerusting. Ek het finansieel geluk gekry en 'n belegging gemaak wat vrugte afgewerp het, so dit was nie absoluut nodig vir my om uit die bosse te kom nie. Ek het alles net so laat wegglip.
'Ek moes 'n paar honderd negatiewe dinge was toe ek by die huis kom'
In die vryskutperiode is ek eers na Sibiu, Roemenië, en daarna na Tbilisi, Georgia, met 'n Photography USA -vertoning wat deur die ystergordynlande gereis het. Ek het twee reise agter die ystergordyn onderneem, albei vir die staatsdepartement. Die vertoning is in al die ystergordynlande uitgestal - ek glo daar was sewe van hulle.
In Sibiu, in Februarie 1975, het ek ongeveer 'n maand lank 'n donker kamer bestuur. Daar was 'n groot vel rooi plastiek wat dit vir besoekers moontlik gemaak het om te sien wat daar binne aangaan.
Toe het hulle 'n ateljee -reëling met Polaroid opgestel, wat ons veronderstel was om mense uit die duisende te kies wat elke dag deurkom. Ek sê "ons", want daar was 'n ander fotograaf in elk van die stede-Kiev, Alma-Ata, Moskou (David Attie het dit gedoen)-en ek het Tbilisi gehad. Die vertoning was van Desember '76 tot Januarie '77 in Tbilisi. Ek kies die siters uit die skare voor die oop ateljee. Ek gebruik Polaroid positief-negatiewe film, gee die sitters die afdrukke en behou die negatiewe. Daar was verskeie vertonings van die portrette wat ek gemaak het van die negatiewe.
Ek moes al die honderde negatiewe dinge weer was toe ek by die huis kom, want die watertoevoer in Tbilisi was nie baie betroubaar nie. Dit sou net 'n paar keer per dag afskakel. Temperatuur was 'n pypdroom.
Ek het probeer om 'n boek daaruit te kry. Ons het 'n uitleg gemaak, maar dit was omtrent die tyd toe die Koue Oorlog werklik aktief geword het, en Sowjet was weg. Dus het ek dit weggesteek en daarvan vergeet.
'U moet elke keer die prys verdubbel.'
Ongeveer anderhalf jaar gelede het ek 'n telefoonoproep gehad. 'N Man stel homself voor as George Rinhart. Ek het nog nooit van hom gehoor nie. Hy het gesê dat hy 'n versamelaar was en hy wou my werk sien. Nou, u moet verstaan, ek het nog nooit baie foto's verkoop nie. Ek het deur die jare af en toe verkoop van 'n klein vertoning hier en daar, en ek sou miskien $ 100 vir 'n foto uit 'n kunsuitstalling hier by die kunssentrum wat ek en Julie [Arden] gestig het, verkoop. Maar ek het nooit gedink dat my werk baie verkoopbaar was nie; ek het nooit 'kunsfotografie' as my beste beskou nie.
Ek het gesê dat hy kan kom, en hy het met 'n assistent aangekom. Hy is amper blind, hy dra 'n bril soos die spreekwoordelike melkbottelbodems. Hy het die materiaal so vinnig deurgegaan, en hy het die een wat hy gedink het, in die steek gelaat. Dit het Standard Oil -materiaal ingesluit, vroeë vryskut, dit bevat baie goed.
Ek het 'n storie in Cleveland gedoen oor hoe die lewe vir swartes was in 1943, wat in die tydskrif Our World verskyn het. Ek het die werk gekry deur Stryker se kantoor. Dit was nog voordat daar swart fotograwe was. Moneta Sweet het net 'n bietjie begin opkom. Daarom het hulle 'n paar van ons blankes gehuur om vir die tydskrifte te werk. Ebbehout kom net op daardie tydstip. I did a story which ran to, I don't know how many pages, and one of those pictures was in U.S. Camera Annual.