As jy om jou kyk, hoef jy nie te glo nie. Jy weet. Jy weet dat niemand jou ooit kan oortuig dat dit sommer net gebeur het nie. Jy weet dat hierdie plek soos ’n kunswerk is wat van ’n Kunstenaar praat. Jy weet dat toevalligheid net nie inpas by die wydheid hier voor jou nie.
Om te sê dat hierdie klip en stof en bietjies-bietjies Karoobos maar so uitgekom het toe daar uit die niksheid iets begin het, gaan hier nie aftrek kry nie. Hier giggel ’n mens daaroor dat enigiemand hoegenaamd sulke onsinnige gedagtes kan hê. Want jy weet. Die Karoo laat jou weet.
Die siel wil psalms maak wanneer dié plek se Maker aan die vroegaand kom werk. Hier en daar hoor jy ’n jakkals wat ook nie kan stilbly nie. Jakkals en uil weet daar moet gesing word as dit so lyk. Stil en wyd en mooi. Eintlik het “mooi” nie genoeg gewig om van die Karoo te praat nie. Dis asof “mooi” effens te vrolik is. Te lig en prettig. Die Karoo is mos nie rêrig mooi nie. Jy soek meer na Bybelwoorde soos “verhewe” of “skoon”. “Heilig” kan ook werk.
’n Boer kom huis toe met ’n moeë lyf wat al meer as sewentig Karoo-winters in die litte bêre. Sy skape is versorg. Soos reukoffers sê die diesel en olie aan sy hande dankie dat die trekker weer loop.
Binne brand ’n koolstoof en hang die geur van koffie en boerekos soos liefde in die lug. Sy wat nog steeds vir hom soos ’n godin lyk, kom met haar sagte kyk nader. Sonder om te praat loop twee harte oor. Voor die Aandster nog sy lê kan kry, skyn daar ’n dieper en belangriker ster in hulle twee se kyk. Alles hier is hemel.
Môre, vroeg, saam met die snerpende ryp, hoor jy die hartseer lied wat van ver af kom om ook die Karoo se oeroue heiligheid donker te kom maak.
Eers klink dit nie te boos nie. Maar tog, as jy mooi luister, so moet die midwinter se oggendwind nie klink nie. Dit moet sagter suis. ’n Tolbos moet saamrol en ’n koor van ou biesies by ’n droë damwal moet kan saamsing. Hierdie klank kom soos ’n dief met ’n masker aan. Hy sing saam. Effens krakerig, maar nie soos ’n jong boomtak teen ’n oue nie.
Jy kyk doringdraad se kant toe. Vier plastieksakke kwetter asof hulle vinke is. In ’n oomblik flits visioene deur jou gedagtes. Walvisse wat plastiekdode sterf. Oseane wat vergaan. Riviere wat verwurg word. Reënwoude wat nie meer huis kan wees vir sjimpansees en ander diere wat nog nie eers ontdek is nie.