Kuyper was die stigter van die Anti-Revolusionêre Party en die stigter van die Vrije Universiteit. Hy het ook bygedra tot die vorming van die Gereformeerde Kerke in Nederland, aan die vernuwing van die Calvinisme en was van 1901 tot 1905 Eerste Minister van Nederland.
Vir sy ondersteuners, ’n volksdeel wat ook die kleine luyden (eenvoudige mense) genoem is, was Kuyper die gevierde leier. Sy teenstanders op kerklike gebied was veral die moderne-protestante, terwyl hy in die politiek veral teen die liberales en later ook die sosialiste geveg het. Daar is gesê dat Kuyper een hand na die rykes en die ander hand na die armes uitgereik het.
Kuyper se joernalistieke bydra verdien in besonder om vermeld te word. Vir etlike jare was Kuyper hoofredakteur van 'n kerklike (De Herhaut) en 'n politieke (De Standaard) tydskrif.
Kuyper se nalatenskap sluit ’n kleindogter, Johtje Vos, in wat bekend is daarvoor dat sy aan baie Jode skuiling gebied het teen die Nazis, in haar huis in Nederland. Na die afloop van die Tweede Wêreldoorlog het sy na New York verhuis. Andersyds was Kuyper se seun, professor H.H. Kuyper ’n ondersteuner van die Afrikaners en sy kleinseun het by die Waffen-SS aangesluit waar hy op die Russiese grens oorlede is.