Want elke skool het nou maar sy karakters gehad. Mense wat uitgestaan het om die vreemdste redes. Vaatjie. Sy enkels was amper so rond soos sy wange. Maar sy hart was van goud. Ek wonder of hy sy droom gevolg het en kok geword het. Corrie die boelie. Die lae luis. Blykbaar het hy ‘n verkeersbeampte geword, een van die min beroepe waar matriek opsioneel is. Lettie, die meisie met die kort rokkie. Die enigste manier hoe sy inspeksie deurgekom het, was as sy haar maag en boude gelyk ingetrek en laat sak het. Ek haal my hoed af vir haar. Ek het probeer, en dis nie maklik nie. Dewald die reus. Sekerlik die grootste seun in die skool en die enigste een met wie Corrie nie moeilikheid gesoek het nie. Kris, wat met moord weggekom het omdat sy pa so goed vir die skool was. En Bennie natuurlik. Hy het altyd na sweet geruik, maar hy was slimmer as ‘n mens.
En tussen al die karakters lê die vriende en die stories. In die klas, na skool, Veldskool. Pouse agter die pawiljoene. In die skoolsaal plat op die teëls, en die skoolhoof preek oor dissipline, terwyl iemand se maag nie lekker is nie. Bennie wat gehuil het toe ‘n toets dop. Vaatjie wat gehuil het toe hy deur is. Daar is twaalf jaar van herinneringe iewers opgesluit. Miskien kan jy niks onthou nie, miskien een of twee staaltjies. Maar al wat jy nodig het is ‘n ou vriend en die woorde “Onthou jy nog….”. Dan onthou jy vinniger as wat jy kan praat. Vir ‘n oomblik is jy weer jonk en vry, en more is net nog ‘n dag.
Gestel, hipoteties gesproke, dat tydens ‘n argument met ‘n pragtige meisie, jy verseker weet dat jy is reg en sy is verkeerd. Is die regte ding om nog steeds verkeerd te wees?
Ek wonder of global warming en AIDS ook verwant is aan mekaar. Ek meen, lywe wat spontaan warm en sweterig raak vra tog vir kak…