Sien jy my raak? – Bali Drome
Sien jy my raak?
(fotos:Google Images) Die Bali mense vergelyk hulself met bamboes. Elegant en veelsydig. Hierdie boomhoogte grasse kry jy regoor die eiland, en word gebruik om huise mee te bou, vir huishoudelike gereedskap en meubels, musiek instrumente, en in hul godsdienstige rituele.
Die bamboes plantasies help met grondbewaring en versterk die steil rivier beddings. As boumateriaal is dit lig en sterk.
ñ Enkele bamboes gras, een tussen honderde ander, met aandag en geduld, en heelwat liefde, kan dus in ñ pragproduk omskep word.
Hoekom dan is ons so hard op mekaar. Hoekom breek ons eerder af as om te skep. Waar gaan kruip ons liefde weg as ons voel ons word self seergemaak.
Ek sukkel hierdie laaste paar dae met die vrae in my binneste. Is dit dan moontlik om op ñ plek te kom waar daar nie meer plek ís nie? Waar jy jou naby mense móét uitvee sodat jy beter kan word. Raak die liefdesput leeg.
Ons as oumas en oupas kan nie anders as om bamboese bymekaar te wil hou en vleg nie. Om dié wat swak is, uit te soek en eers te probeer verstaan. En selfs as ek nie verstaan nie, ñ ruimte vir groei te probeer skep. Nie omdat ek ñ goeie mens is nie, nee, net omdat ek nie KAN afbreek nie. Al wil ek soms.
Ai Here, help ons om raak te sien as ons vernietig. Help ons om raak te hoor selfs al is ons eie uitroep oorverdowend. Help ons om nie te glo dat ons gesond kan word net as ander weggevee word nie. Help ons om ons liefde vir mekaar te onthou, ons vreugdes in mekaar te herontdek.
En die eie ek te laat gaan.
Author travel460Posted on November 7, 2016 November 7, 2016
9 thoughts on “Sien jy my raak?”
November 7, 2016 om 10:37 vm
Una, ek dink dit is die tyd van die jaar, veral waar ouer mense in retrospek terugkyk en dan met meer vrae is antwoorde gelaat word, meer seer as lekker.
Terwyl ek so lees wonder ek watse tipe mense ek is en dadelik dink ek, ek is ‘n te veel omgee mens… ek is rerig moeg vir omgee, ek is moeg vir al my goed op “hold” plaas. Ek wil ook ‘n Bali hê… maar met my verantwoordelikheidsin sou ek dit nie regkry nie….
November 7, 2016 om 11:14 vm
Wens regtig ek en manlief was op die oomblik op ons wegkruip eiland, net vir ñ rukkie, om asem te skep en dan weer te kom aangaan. Jy is reg, die tyd van die jaar.
November 7, 2016 om 2:01 nm
My sentiment ook met manlief, ek en hy “stoksielalleen” by ons mini huisie innie Kaap – waar ons net aan mekaar boetedoening hoef te doen…
November 7, 2016 om 5:30 nm
Ek sién jou raak tussen al die bamboes. Hoekom? Want jy gee om. Soms sien ek jou wegkruip en probeer jy hard om nie raak gesien te word nie. En weet jy, dis okay.
November 8, 2016 om 6:28 vm
Nou met my oggendkoffie die lekkerste lees gelees…jy vat aan my droom met Bali en jy vat aan my hart met jou woorde!
November 8, 2016 om 7:54 vm
Sjoe Annali, dankie vir jou mooie kompliment.
November 8, 2016 om 8:24 vm
Mooi van die Here gevra!
November 8, 2016 om 8:18 nm
Soms is die seer en die oorweldigende magteloosheid net te veel en wens ek, ek kan net daar in my eie bos verdwaal. Liefde is so onmagtig teen seer, veral as dit jou eie naby mense is. Ek hou dan nie van hulle nie en krimp ineen van die seer, maar die liefde bly….. Ek verstaan jou woorde agter die woorde.
November 9, 2016 om 5:03 vm
Vorige Previous post: My ou…
Volgende Next post: Kom, dis badtyd…