Leesstof | vlindersag
Ek is baie lief vir lees. Dit beteken dat ek sommer enige iets lees wat interessant lyk. So het ek vandag, seker vir die eerste keer in my lewe ‘n “paranormal romance” klaar gelees. In die storie was daar ‘n vloek op iemand gesit ‘n paar geslagte gelede en slegs ware liefde kan die vloek breek. So het die heldin jare geloop en soek na die regte persoon (haar “Protector”) wat haar kon help om die vloek vir die nageslag te breek en dit is op ‘n baie dramatiese manier gedoen. Eie aan dié tipe stories, het dit ‘n goeie einde gehad en het die liefde oorwin vir die nageslagte wat kom en die vloek diep in die duisternis versink.
This entry was posted on Oktober 2, 2013, in Uncategorized. Bookmark the permalink.	Lewer kommentaar
← Blommetjietuin	Skoenlappers in Boksies → PressReader - Weg! Platteland: 2015-02-01 - 180 º Die spot­prent­kuns­te­naar Za­pi­ro sing ’n lof­lied (en e­le­gie) aan die Ka­roo
180 º Die spot­prent­kuns­te­naar Za­pi­ro sing ’n lof­lied (en e­le­gie) aan die Ka­roo
Die Ka­roo be­klee ’n spe­si­a­le plek in die hart van die spot­prent­kuns­te­naar Jo­na­than S­ha­pi­ro, be­ter be­kend as die v­lym­skerp Za­pi­ro. Hy het al by ver­skeie ge­leent­he­de reg­uit ge­praat oor dié streek se groot­ste be­drei­ging tot nog toe...
Oor die klip­pe­ri­ge maan­land­skap van die Ka­roo se Tank­wa­woes­tyn stryk ek aan op my berg­fiets. Skie­lik kom ’n rus­bank ver­by waar­op ’n be­baar­de man kruis­been ag­ter­oor­sit. Son­der dat dit lyk of die in­sit­ten­de e­nig­iets doen, maak die ge­mo­to­ri­seer­de rus­bank ’n 180°-draai en flits weer ver­by my...
Dít was my eer­ste ken­nis­ma­king met A­fri­kaburn, die jaar­lik­se skou­spel in die Tank­wa-ka­roo waar jy aan­ge­pas­te Dr. Seuss-voer­tuie, ple­sier­ma­kers met flam­bo­jan­te uit­rus­tings – óf met g’n draad kle­re nie – en reus­ag­ti­ge beeld­hou­wer­ke sien wat o­ran­je vlam­me die nag­lug in­blaas. Dis nie mak­lik om by A­fri­kaburn uit te kom nie, maar dit is ab­so­luut die moei­te werd. En só is dit met die mees­te skat­te van die Ka­roo.
Ek ont­hou hoe die stro­ke do­lo­mie­trot­se en bos­sies na­by Beau­fort-wes skie­lik plek maak vir die dra­ma­tie­se Val­lei van Ver­la­ten­heid. He­len Mar­tins se ge­heim­sin­ni­ge Uil­huis maak dit dub­bel en dwars die moei­te werd om die tog na Nieu-bet­hes­da aan te pak. As jy in die win­ter die lang­pad Bar­ry­da­le toe vat, wag ure se heer­li­ke ont­span­ning by die warm­wa­ter­bron­ne. In Na­ma­kwa­land lyk die aal­wy­ne soos bo­aard­se we­sens uit The Day of the­trif­fi­ds.
Die gras­perk van die B­rits-ko­lo­ni­a­le Lord Mil­ner-ho­tel op Mat­jies­fon­tein sal nooit weer die­self­de wees nie ná ’n on­ver­geet­li­ke krie­ket­wed­stryd ter vie­ring van ’n vriend se 50ste ver­jaar­dag met be­ken­de po­li­ti­ci wat in fan­ta­sie­kos­tuums kolf en boul.
Da­vid Kra­mer se swerf­tog deur die Ka­roo om die streek se eie mu­si­ka­le mees­ters op te spoor – men­se met ki­ta­re wat van ne­de­ri­ge o­lie­kan­ne­tjies ge­maak is – is ver­e­wig op Ka­roo Ki­taar Blu­es, wat my per­soon­li­ke klank­baan vir die Ka­roo ge­word het.
Hier­die skat­te mág nie ver­nie­tig word nie.