AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie studie fokus op die verskynsel van verpligte refleksiwiteit in Afrikaans. Ten spyte van ’n aansienlike literatuur oor die realisering van hierdie verskynsel in ander tale, is daar nog geen sistematiese aandag gegee aan die Afrikaanse data nie. ’n Eerste hoofoogmerk van die studie is derhalwe om hierdie empiriese leemte te vul. ’n Tweede hoofoogmerk is om, in die lig van die Afrikaanse data, ’n analise te ontwikkel wat ’n konseptueel toereikende beskrywing en verklaring van die feite kan gee, en wat hopelik na ander tale uitgebrei kan word. Die voorgestelde nominale skulp-analise (van verpligte refleksiwiteit) (NSA) word ontwikkel binne, enersyds, die algemene raamwerk van Minimalistiese Sintaksis en, andersyds, die spesifieke raamwerk van voorstelle oor woordvolgorde en lineariseringsverskynsels in Germaanse tale soos uiteengesit in, onder meer, Holmberg (2000), Biberauer (2003), Biberauer & Richards (2006), Biberauer & Roberts (2006), and Biberauer et al. (2009, 2011). Die basiese idee onderliggend aan die NSA is dat twee uitdrukkings wat in ’n verhouding van verpligte koreferensie staan, inisieel saamgevoeg word in ’n nominale skulpstruktuur met ’n identiteitsfokus-ligte naamwoord n as hoof. Daar word geargumenteer dat hierdie n tot ’n natuurlike klas van identifikatoriese elemente behoort, waaronder ook ’n kontrasfokus-n, ’n presentasiefokus-n, ’n besittersfokus-n, en ’n kwantiteitsfokus-n. Volgens die NSA neem die identiteitsfokus-n ’n refleksiewe voornaam-woord as komplement, waar so ’n voornaamwoord ontleed word as ’n sintaktiese samestelling wat afgelei word deur die samevoeging van ’n kategorie-neutrale leksikale wortel √PRON met ’n D wat beskik oor ongewaardeerde φ-kenmerke. ’n Refleksiewe voornaamwoord word dus in sintaktiese terme gedefinieer en nie in terme van spesiale leksikale kenmerke nie. Die refleksief word vervolgens gehys na die identiteitsfokus-n – die lokus van die suffiks -self wat geassosieer word met morfologies komplekse relatiewe voornaamwoorde – waar dit uitgespel word as deel van die n-samestelling wat op dié manier afgelei word. Die uitdrukking wat as antesedent dien, word op sy beurt saamgevoeg as die spesifiseerder van die n-samestelling. Dit lei tot ’n konfigurasie waarin die antesedent waardes aan die φ-kenmerke van die refleksief kan toeken – via die n, wat dus as ’n tussenganger optree. In hierdie konfigurasie word die φ-gewaardeerde voornaamwoord semanties geïnterpreteer as ’n anafoor en die nominale uitdrukking in die spesifiseerderposisie van die nP as sy antesedent; met ander woorde, die voornaamwoord word geïnterpreteer as verplig koreferensieel met dié nominale uitdrukking. Die besonderhede van die NSA en die empiriese en konseptuele konsekwensies daarvan word uitgewerk aan die hand van ses konstruksies waarin refleksiewe voornaamwoorde kan voorkom: verbale-objekkonstruksies, preposisionele-objekkonstruksies, dubbelobjekkonstruksies, infinitiefkonstruksies, beknopte-sinkonstruksies, en besitskonstruksies. Daar word ook kortliks aandag gegee aan die moontlikheid om die idees onderliggend aan die NSA uit te brei na (i) tale van die Suidelike Bantoe-familie, waar die refleksiewe element voorkom as ’n verbale affiks, en (ii) twee verdere konstruksies in Afrikaans wat moontlik aan die hand van so ’n nominale skulp-benadering ontleed kan word, nl. swewende-kwantifiseerderkonstruksies en ekspletiewe-daar-konstruksies.