Oktober 2014 – Tale & Verhale
Oktober 25, 2014	 4
Oktober 20, 2014	 2
Melktert is een van daardie geheimsinnige resepte wat elke Afrikaanse mamma wegsteek.
Sondae middae, na die boep 'n bietjie gedut het, verander die kombuis in 'n warm gebakte, kaneel-ruikende kuier plek. Almal kruip uit hulle kamers uit en neem 'n plekkie in by die kombuistafel. Tee is reggesit met elegante vurkies op sirkel bordjies. Voor jou verskyn 'n wonderwerk- 'n melktert.
Dié Afrikaner nagereg is vol en vroom. Soos 'n soen plak dit teen jou lippe vas en jy vat vinnig nog 'n happie voor die spesery-geur verdwyn. Die gladde tekstuur baljaar in jou mond en sus jou eet-lus tot ruste… nou kan sondae mane maar voortgaan met hulle wenteling, want jou mond het klaar sy volmaan geproe.
Hier is 'n Melktert vir jou op 'n Dinsdag, want die week vat te lank.
As jy enige lekker resepte het van Melktert, deel dit in die Kommentaar.
Gebore en getoë in Afrikaans het ek van kleins af 'n magiese droom oor liefde. Nie net enige liefde nie, Afrikaanse liefde.
In die dorpie van Afrikaans was ek geleer oor Bybelse wette. Konkrete definisies oor liefde was geskrewe op tablette teen mure en slapenstydverhale van liefde was vertel sodat ons soet drome kon hê. Grootgemaak in 'n plek vol van liefde moes ek eindelik trek na dié stad toe. Die stad wat met elke opkoms of sak van die son in rooi brand; skerp vlikker van die laaste strale teen die blou lug. Geel blomme van geluk wat toe vou soos die maan stadig begin draai.
Elke nou en dan trap ek die heuwels uit met 'n kamera, 'n joernaal en Laurika lirieke. Bo-op die heuwel sink 'n kanon halfweg in die grond in. Die holte van die kanon koekeloer oor die halfgeboude klipmuurtjie na die vaal blonde veld. Bo kyk 'n kraai afgunstig rond na die kriewelende aarde.
Stil begin die eerste vonke van die son te skiet en ek begin te skryf:'n brief aan die God van liefde. Ek vra nie vir die son as hy die nag verdun nie, ook nie die eerste reën druppels nie. Hý hoef nie die vonkelvloei van watervloei te wees nie- wees maar net die hoop van my vrees.
Ek wag geduldig daar op die heuwel se steenmuurtjie. 'n Geelbors voëltjie kom fluister 'n vriendelike deuntjie en spring kap-kap-kap op die rand al tergend nader. Die wind liefkoos my in onskuld. Ek kyk toe op die brandende dorp se liggies na die doenige lewens van oorskiet mense.
En ek vergewe. Ek vergewe die son vir al die skroeiende dae sonder genade. Ek vergewe die koue liggies wat eensaam brand in klein huisies. Ek vergewe die wêreld se mense wat nie die liefde weerspieël wat ek in Afrikaans geleer het nie.
Ek neem 'n kiekie- 'n herinnering aan tye waar liefde nie voorgekom het soos in slapenstydverhale nie. Ek laat die lug my 'n koue soen gee- 'n afsien geskenk. Die vliegtuig grom en ek vertrek na die lente van Afrikaans. Stil soos 'n veer landseer ons. Oorweldig deur die droogte van die besoedeling omvou die dorp se hitte my, koester my, hou my tuis.