Die era van versperrings, 1827-1851 - Die versamelings
Die era van versperrings, 1827-1851
Veg in die Rue Saint-Antoine, 28 Julie 1830.
Kaart van Parys verdeel in arrondissement en gemeentes ... met die troepebewegings wat op 28 en 29 Julie 1830 uitgevoer is.
Sperring van die Rue de la Culture Sainte Catherine.
Barricades rue Saint-Maur. Voor die aanval, 25 Junie 1848.
Titel: Veg in die Rue Saint-Antoine, 28 Julie 1830.
Datum getoon: 28 Julie 1830
Tegniek en ander aanduidings: Skrywer: Jazet. Drukker: Martinet.
Kontak kopiereg: © Fotobiblioteek van die Museums of the City of Paris - Cliché Degraces
Prentverwysing: 2002 MOTOR 0109 A / G 22187
© Fotobiblioteek van die Museums of the City of Paris - Cliché Degraces
Titel: Kaart van Parys verdeel in arrondissement en gemeentes ... met die troepebewegings wat op 28 en 29 Julie 1830 uitgevoer is.
Prentverwysing: N III Seine 1236
Titel: Sperring van die Rue de la Culture Sainte Catherine.
Skrywer: GOBAUT Gaspard (1814 - 1882)
Tegniek en ander aanduidings: Waterverf met gouache-hoogtepunte
Titel: Barricades rue Saint-Maur. Voor die aanval, 25 Junie 1848.
Skrywer: THIBAULT (-)
Datum getoon: 25 Junie 1848
Tegniek en ander aanduidings: Daguerotipes Voor aanval: 11,2 x 14,5
Prentverwysing: 02CE10881 / PHO2002-41
'N revolusionêre era
In 'n tyd toe die versperring 'n nuwe onderwerp in skilderkuns en letterkunde was, het die rol daarvan stelselmatig geword in politieke gebeure. Opstandelinge het barrikades opgerig in 1827, 1830, 1832, 1834, 1839, 1848 (Februarie en Junie), 1849, 1851, en dit is toe dat die term sy moderne betekenis kry. Meer as vyf-en-twintig jaar het 'n hele geslag jong Republikeine soos Louis-Auguste Blanqui (1805-1881) of François-Vincent Raspail (1794-1878) sy politieke opleiding bo-aan die barrikades gehad terwyl hy teen die Bourbons en die Orleans geveg het. , ryp geword in die gevegte van die Tweede Republiek en is verpletter deur die staatsgreep van 1851.
1830, volgens sy omvang en sukses, vorm die revolusie van die versperrings. Gedurende die dae van 27, 28 en 29 Julie sou hulle getal meer as 4000 in die distrikte van Parys oorskry het. In Februarie 1848 was daar weer 1 512 versperrings. Dit is hoe die opmerkings van tydgenote bevestig word: die Paryse versperrings verskyn weer asof deur towery, op dieselfde plek, van die een opstand na die ander.
Veg in die Rue Saint-Antoine. Parys. Gravering na Martinet.
In die destydse smal straatjies van Parys is vinnig 'n versperring geïnstalleer: 'n voertuig wat oor gesit is, 'n paar bome of lere was genoeg om die gang te versper. Die opstandelinge vul die konstruksie aan met stukke hout, vate en veral keistene wat van die straat af geskeur is (teks op die versperrings ).
Hierdie geïmproviseerde konstruksies blyk effektiewe struikelblokke te wees om die gewapende mag in straatgevegte vas te trek. Op 28 Julie 1830 het die cuirassiers van die koninklike wag, oorweldig deur 'n teëlreël, keistene, meubels wat deur die vensters of van die dakke van die rue Saint-Antoine af gegooi is, opgegee om by die Hôtel de Ville aan te sluit. Die hele bevolking neem deel aan hierdie konfrontasie. Die gravering toon die taktiese en selfs komiese effektiwiteit van meubels en gereedskap van alle soorte teen ruiters wat nogtans gewapen en gedissiplineerd is.
Kaart van Parys, 1830
Die gekleurde plot van die weermag in die lig van die opstand op die 1830-kaart bied 'n strategiese beoordeling van die glorieryke dae van Julie en stel die konteks vir straatgevegte soos die van die Rue Saint-Antoine. Op die 28ste het die troepe (hier in rooi) verdeel in drie kolomme deur maarskalk Marmont (baie ongewild sedert sy verraad in 1814), het met moeite gevorder, in die klein straatjies met barrikades, na verskeie strategiese punte. Maar agter hulle word die versperrings verhoog. Die troepe is van mekaar geïsoleer, soms omring. Marmont probeer om hulle rondom die Louvre, die Tuileries en die Place Vendôme te hergroepeer in die hoop op die dreigende aankoms van versterkings wat uit die provinsies teruggeroep is.
Teen die troepe wat in groen vertoon is, het die opstandelinge op die 29ste probeer om via die linkeroewer die Louvre in die weste te oorstroom, en die Palais-Bourbon en die Babylone-kaserne gevat. Twee regimente wat op Place Vendôme gestasioneer is, het oorgeloop. Bataljonne word deur Marmont uit die troepe van die Louvre geneem om dit te vervang. Die opstandelinge maak hiervan gebruik om die binnehowe van die paleis binne te val en te straf. Paniekbevange verlaat die soldate die Louvre en die Tuileries wat afgedank word. Marmont versamel die res van die troepe op die Champs-Élysées en val terug op die Barriere de l'Etoile. In drie dae was Parys heeltemal in die hande van die opstandelinge. Die seëvierende volk het hulself van die Bourbons bevry.
Die meeste opstande wat daarop gevolg het, het nie die geesdrif van Parysenaars gewek nie, wat gevrees het vir straatgevegte en dwaalkoeëls. Barrikades word gewoonlik opgerig deur jong mense wat opgelei word in geheime verenigings waar republikeinse idees ontwikkel. Dus het die inwoners van Transnonainstraat in 1834 barrikades voor hul drumpel sien oprig sonder om daaraan deel te neem of die bedreigings van die opstandelinge teë te staan ​​(teks oor die opstandelinge ). Hulle verstaan ​​skaars die verband tussen werkers in jasse en 'goed geklede' studente, en ook nie hul stelselmatige begeerte om versperrings te bou nie.
Rue de la Culture Sainte Catherine. Gobaut-waterverf. Junie 1848
In Junie 1848 word die versperrings as 'n soort verdedigingsrefleks aangewend, maar die Republiek het in Februarie afgekondig dat hy die wettigheid van die opstand ontken het. Die waterverf van Gobaut beskryf die aanval op 'n versperring wat op 23 Junie in die huidige Rue de Sévigné (destydse Rue de la Culture Sainte Catherine) opgerig is, oorkant die Saint-Paul-kerk. Die infanteriste klim onder die skote wat deur die vensters geskiet is. Maar hierdie keer word die aanranding aangebied vanuit die oogpunt van die weermag en nasionale wagte wat lojaal is aan die gevestigde orde, en nie meer van die kant van die opstandelinge nie. Dit is die voorstelling van die uniform wat seëvier.
Rue Saint-Maur. Daguerreotipes van Thibault. 25 en 26 Junie 1848
Die eerste foto's vang die atmosfeer van die versperrings op verskillende tye vas. Die daguerreotipe van 25 Junie illustreer die wagfase wat gelei het tot die aanranding. Ons sien nie 'n lewende siel in die rue Saint-Maur voor die aanval nie, die deure en luike van die huise is gesluit, die oproeriges is weggesteek agter die sperstrepe wat op 'n kort afstand in die straat, by die kruispad volg. Op die 26ste, na die aanval van generaal Lamoricière, het die inwoners uitgekom en die vensters oopgemaak. Die koerant Die illustrasie publiseer die twee daguerreotipes vanaf die eerste week van Julie in die vorm van houtsnede, 'n splinternuwe gebruik deur die pers van 'n 'daguerreotyped board', wat ook die indruk van neutraliteit van die inligting kan versterk.
Die versperrings is die konkrete en herhalende uitdrukking van populêre opstande gedurende die twee dekades voor die Tweede Ryk. Opstandelinge, van die werkersklas of van burgerlike oorsprong, veral studente wat opgelei is in afdelings van republikeinse verenigings, vind op die versperrings 'n vorm van aksie wat sosiale hindernisse tydelik afskaf en hul ideologiese broederskap bevorder. Ter nagedagtenis aan die rewolusie van 1830 het hulle voortgegaan om republikeinse waardes te bevestig, die enigste wat in hul oë in staat was om werklike sosiale geregtigheid te bewerkstellig.
Aan die einde van die tydperk verminder tegnologiese faktore en die vasberadenheid van politieke owerhede om te reageer die effektiwiteit en strategiese belang van die versperrings. Maar hul simboliese dimensie van elemente van 'n revolusionêre tradisie bly geanker in mense se gedagtes.
Die versperringonder leiding van Alain Corbin en Jean-Marie Mayeur, Verrigtinge van die colloquium van 17-19 Mei 1995, Parys, Publications de la Sorbonne, 1997 Cour des PairsSaak van April 1834. Prosedure. Getuieverklarings. T. III Die feite van ParysParys, Imprimerie Nationale, 1835 Cour des PairsSaak van die maand April 1834. Aanvraag van die Prokureur-generaal wat op 8 Desember 1834 aan die hof voorgelê isParys, Nasionale drukkery, 1835
1. Die versperrings "Daar was drie versperrings naby my huis, een oorkant die rue Transnonain, gevorm deur 'n omgekeerde koets (genaamd Skotse), waarvan ek die perde onaangeraak gesien het deur 'n opstandige pistool in die hand. Hierdie opstander het 'n bruin rokjas en 'n ronde hoed aangehad. Ek was netjies aangetrek, sonder 'n das. Die tweede versperring wat deur 'n driewiel gevorm is, het die Rue de Montmorency aan die kant van die Saint-Martin-straat gesluit; die perde is deur die oproeriges, onder wie ek twee baie goed geklee was, onaangeraak in swart rokjasse en wit linne. En uiteindelik is die derde versperring, wat die Rue de Montmorency aan die kant van die Rue du Temple gesluit het, deur 'n porte-cochère gevorm, ek weet dat M. Paillard se bouterrein, rue Transnonain, geplunder is, en dat word vate deur mnr. Lemire afgelewer. »Afsetting van Béranger, silwersmid, huurder rue de Montmorency nr. 19, met nr. 10 rue Transnonain.
2. Die Opstandelinge "Hulle het soos wilde diere gelyk; die meeste van hulle het kaal arms gehad en lyk vir my vervelig. Onder diegene wat goed geklee was, het ek 'n jong man in 'n groen rokjas met 'n groot hoed onderskei, hy het soos 'n Saint-Simoniaanse baard gehad (volgeling van die proefskrifte van die Franse filosoof en ekonoom Henri de Saint-Simon wat geleef het) van 1760 tot 1825); hierdie jong man, ongeveer twee-en-twintig of drie-en-twintig jaar oud, heet Charles; hy is 'n beeldhouer en woon in die rue des Gravillers. »Verklaring nr. 2133. Veuve Pajot, deur, 12 rue Transnonain.
'Ek het gesien dat die oproeriges in Transnonainstraat aan die versperrings werk, dat hulle aan ons deur klop om meubels te kry. In die begin was hulle maar min, maar spoedig het hul aantal aansienlik toegeneem; die straat was stampvol; die uitroep van 'The Republic or death' kon deurlopend gehoor word. »Afsetting nr. 2200. Colas-vrou (Jeanne-Marie), 39 jaar oud, meubelverkoper woonagtig in Parys, rue du cimetière Saint-Nicolas, nrs. 1 en 3.