'Of Mice and Men' word gepubliseer - GESKIEDENIS - Inligting
'Of Mice and Men' verskyn
John Steinbeck se roman Van muise en mans, word die verhaal van die band tussen twee trekarbeiders gepubliseer. Hy verwerk die boek in 'n toneelstuk van drie bedrywe, wat dieselfde jaar vervaardig is. Die verhaal het nasionale aandag gevestig op die werk van Steinbeck, wat in 1935 begin vang het met die publikasie van sy eerste suksesvolle roman, Tortilla plat.
Steinbeck is gebore en getoë in die Salinasvallei, waar sy pa 'n ampsdraer was en sy ma 'n voormalige onderwyser. Steinbeck, 'n goeie student en president van sy hoërskool op hoërskool, het Stanford in die vroeë 1920's af en toe bygewoon. In 1925 verhuis hy na New York, waar hy as handewerker en joernalis werk terwyl hy verhale en romans skryf. Sy eerste twee romans was nie suksesvol nie.
In 1930 trou hy met Carol Henning, die eerste van sy drie vroue, en verhuis na Pacific Grove, Kalifornië. Steinbeck se pa het vir die egpaar 'n huis en 'n klein inkomste gegee terwyl Steinbeck aanhou skryf het. Sy derde roman, Tortilla plat (1935), was 'n kritieke en finansiële sukses, net soos die daaropvolgende boeke soos In Dubious Battle (1935) en Van muise en mans (1937), wat albei sosiale kommentaar gelewer het oor verskillende soorte ongeregtighede.
In 1939 wen Steinbeck die Pulitzer -prys vir Die druiwe van toorn, 'n roman wat 'n fiktiewe Oklahoma -gesin opspoor terwyl hulle hul familieplaas in die depressie verloor en na Kalifornië verhuis om 'n beter lewe te soek.
Sy werk na die Tweede Wêreldoorlog, insluitend Konservierye en Die pêrel, het steeds sosiale kritiek gelewer, maar het meer sentimenteel geword. Steinbeck het in die veertigerjare sy hand probeer om filmtekste te skryf en suksesvolle films te skryf Vergete dorp (1941) en Viva Zapata (1952). Hy het ook die ernstige studie van mariene biologie onderneem en 'n nie -fiksieboek gepubliseer, Die See van Cortez, in 1941. Sy nie -fiksieboek uit 1962, Reis met Charlie, beskryf sy reise deur die Verenigde State in 'n kampeerwa saam met sy poedel, Charlie. Steinbeck het die Nobelprys in 1962 gewen en in 1968 in New York gesterf.
Die produksie van 1937 het begin terwyl die roman nog op die lys van topverkopers was.  Destyds was George S. Kaufman die topregisseur in die land.  Terwyl die toneelstuk die roman noukeurig volg, het Steinbeck die karakter van Curley's Wife verander, miskien in reaksie op kritiek van vriende. In die toneelstuk dreig Curley se vrou nie dat Crooks 'n lynch kry nie, en in haar laaste toneel vertel sy van haar kinderjare en haar pa wat met haar wil weghardloop. Dit het tot gevolg dat haar karakter sagter word, haar as eensaam en verkeerd verstaan ​​word. 
Onderwerpe is George, 'n vriendelike trekarbeider en Lennie, 'n hoë, eenvoudige, aangename nederige jong man. Hulle word gebind deur George se toewyding en Lennie se "patetiese hulpeloosheid". George se voogdyskap hou Lennie uit die moeilikheid, maar ons sien gou dat dit 'n gladde helling is. Lennie se liefdesvertonings lei tot verskeie sterftes, wat wissel van muise en hondjies tot 'n pragtige vrou. Uiteindelik, in die aangesig van 'n lynch -skare, vermoor George Lennie om hom uit sy ellende te red. 
Steinbeck het die toneelstuk uit die roman verwerk.  
Die stuk het sy wêreldpremière omstreeks Oktober 1937 deur die San Francisco Theatre Union  Die toneelstuk het op 23 November 1937 in Broadway by die Music Box Theatre in première gekom en in Mei 1938 gesluit na 207 optredes. Die rolverdeling is onder leiding van George S. Kaufman, met die rolverdeling Broderick Crawford as Lennie en Wallace Ford as George. In 1939 word die produksie na Los Angeles verskuif, nog steeds saam met Wallace Ford in die rol van George, maar met Lon Chaney, Jr., wat die rol van Lennie inneem. Chaney se optrede in die rol het gelei tot sy rolverdeling in die film.
Daar was verskeie herlewings, die mees onlangse in 2014, geregisseer deur Anna D. Shapiro met James Franco (George), Chris O'Dowd (Lennie)  en Leighton Meester (Curley's Wife). 
By die boekteater het die produksie 6 Brickenden -toekennings gewen, waaronder uitstaande drama, regisseur, stelontwerp, akteur, ondersteunende akteur en beligtingsontwerp. 
Music Box Theatre, Broadway 23 November 1937 Mei 1938 207  Broadway -debuut
Brooks Atkinson -teater, Broadway 18 Desember 1974 9 Februarie 1975 61  Broadway herlewing
Union Square Theatre, Off-Broadway 7 Oktober 1987 6 Desember 1987 67  Off-Broadway herlewing
Longacre -teater, Broadway 16 April 2014 27 Julie 2014 118   Broadway herlewing
Die volgende tabelle toon die rolverdeling van die belangrikste oorspronklike produksies:
George Milton Wallace Ford Kevin Conway John Savage James Franco
Lennie Small Broderick Crawford James Earl Jones Jay Patterson Chris O'Dowd
Lekkergoed John F. Hamilton Stefan Gierasch Edward Seamon Jim Norton
Slank Sal Geer David Gale Mark Metcalf Jim Parrack
Krul Sam Byrd Mark Gordon Clifford Fetters Alex Morf
Curley se vrou Claire Luce Pamela Blair Jane Fleiss Leighton Meester
Skelms Leigh Whipper Joe Seneca Roger Robinson Ron Cephas Jones
Carlson Charles Slattery Pat Corley Matthew Locricchio Joel Marsh Garland
Wit Walter Baldwin James Staley Ron Perkins James McMenamin
Die baas Thomas Findlay David Clarke Joseph Warren Jim Ortlieb
Die produksie is in 1938 deur die New York Drama Critics 'Circle gekies as die beste toneelstuk.  Die produksie van 2014 verdien twee Tony -toekennings tydens die 68ste Tony Awards (O'Dowd - hoofrol en Japhy Weideman - Lighting Design). 
Brooks Atkinson van Die New York Times het geskryf dat "Steinbeck twee vreemde en lieflike plaaswandelaars op papier vasgevang het wie se lot implisiet in hul karakters is." 
' Van muise en mans ' Oorsig
"Of Mice and Men" open met twee werkers wat die land te voet oorsteek om werk te kry. George is 'n siniese, onbesliste man. George kyk na sy metgesel, Lennie, en behandel hom soos 'n broer. Lennie is 'n reuse man met ongelooflike sterkte, maar het 'n verstandelike gestremdheid wat hom traag laat leer en amper kinderagtig is. George en Lennie moes uit die laaste stad vlug omdat Lennie aan 'n vrou se rok geraak het en hy van verkragting beskuldig is.
Hulle begin op 'n plaas werk, en hulle deel dieselfde droom: hulle wil 'n stuk grond besit en self boer. Hierdie mense, soos George en Lennie, voel ontevrede en kan nie hul eie lewens beheer nie. Die boerdery word destyds 'n mikrokosmos van die Amerikaanse onderklas.
Die klimaks van die roman draai om Lennie se liefde vir sagte dinge. Hy troetel die hare van Curley se vrou, maar sy word bang. In die gevolglike stryd vermoor Lennie haar en hardloop weg. Die plaasmanne vorm 'n lynch -skare om Lennie te straf, maar George vind hom eerste. George verstaan ​​dat Lennie nie in die wêreld kan lewe nie en wil hom die pyn en angs bespaar om lynch te word, en hy skiet hom in die agterkop.
Die literêre krag van hierdie boek berus stewig op die verhouding tussen die twee sentrale karakters, hul vriendskap en hul gedeelde droom. Hierdie twee mans is so verskillend, maar hulle kom bymekaar, bly saam en ondersteun mekaar in 'n wêreld vol mense wat arm en alleen is. Hul broederskap en gemeenskap is 'n prestasie van enorme menslikheid.
Hulle glo opreg in hul droom. Al wat hulle wil hê, is 'n klein stuk grond wat hulle hul eie kan noem. Hulle wil hul eie gewasse verbou en hase teel. Daardie droom versterk hul verhouding en tref die leser so oortuigend. George en Lennie se droom is die Amerikaanse droom. Hulle begeertes is baie spesifiek vir die dertigerjare, maar ook universeel.
Gepubliseer in 1937, Van muise en mans is lank reeds 'n deel van Engelse kurrikulums op hoërskool. Skrywer John Steinbeck het sy eie ervaring as 'n bindelist gebruik om die verhaal te vertel van twee trekarbeiders, waarvan een ontwikkelingsgestremd is en in Kalifornië in die depressie woon en werk. Lenny en George droom daarvan om hul eie stuk grond te bekom, maar word gedwarsboom deur magte buite hul beheer.
Die boek het onmiddellik lof gekry en is spoedig aangepas vir die skerm en verhoog. Maar dit het dit eintlik nie geïsoleer teen sensuuruitdagings nie, Van muise en mans is een van die mees uitdagende boeke van die afgelope paar dekades. Uitdagings sluit klagtes in oor "vloekery", "morbiede en neerdrukkende temas" en die beweerde "anti-sake-houding" van die skrywer. Ander noem dit 'neerhalend teenoor Afro -Amerikaners, vroue en ontwikkelingsgestremdes'.
Jodie Scales gee Engels aan die Wapahani High School, in Selma, Indiana. Sy is geleer Van muise en mans vir die afgelope vyf jaar. American Experience het met haar gepraat oor haar ervaring.
Waarom leer u hierdie boek?
Dit pak morele en etiese kwessies binne die struktuur van 'n verhaal aan. Die studente hou regtig verband met die karakters. Ons het byvoorbeeld 'n baie spesiale spesiale onderwysprogram by ons skool. Ons het baie kinders wat baie beskerm teen studente met spesiale behoeftes. Ek dink as hulle die karakter van Lenny begin lees, dink hulle aan sommige van die kinders met spesiale behoeftes in ons skool - hulle dink na oor wat kan gebeur as hulle nie beskerm word nie. Ek het nog nooit 'n student gehad wat met Lenny spot nie.
Verbaas dit jou dat dit steeds uitgedaag word?
As 'n ouer net die taal sien, of 'n paar van die onderwerpe hoor, en hulle self nie die boek gelees het nie, of met 'n Engelse onderwyser gaan sit het en gesels het waarom dit so 'n goeie boek is om te onderrig - dan dink ek Ek kon verstaan ​​hoe dit uitgedaag kan word.
Daar is baie wat ouers kan laat sê: 'Ek dink nie my kinders is gereed daarvoor nie.' Maar sodra hulle die doel besef - dat ons nie iets vir hul kinders gooi vir die skokwaarde nie, word dit 'n veilige omgewing om kwessies waarmee die studente te doen kry, te bespreek.
Hierdie onderhoud is saamgevat en geredigeer vir lengte en duidelikheid.
Lees 'n onderhoud met Robert P. Doyle, redakteur van die American Library Association's Verbode boeke, 'n versameling van duisende titels wat onderworpe was aan sensuuruitdagings.
Van muise en mans - kritiese ontvangs
Gepubliseer in 1937, Van muise en mans word onthou as een van die belangrikste en invloedrykste romans van Steinbeck. 'N Paar dae in die eensame lewens van twee trekarbeiders, George Milton en Lennie Small, Van muise en mans toon die verwoestende impak wat die Groot Depressie op baie Amerikaners se vermoë gehad het om finansieel te slaag. Soos Steinbeck se ander werk wat tydens die Groot Depressie geskryf is, Die druiwe van toorn (1939), Van muise en mans lewer kommentaar op die ontwykendheid van die Amerikaanse droom en die valse hoop op materiële welvaart wat dikwels voor die laer en middelklasse hang. Steinbeck haal die titel van sy roman uit 'n reël in Robert Burns se gedig "To a Mouse": "The best laid schemes o 'muise en mans/ Gang aft a-gley/ An' leave us naughty but grief an 'pain/ For beloofde vreugde "(Burns). Volgens kritikus Michael Meyer, skryf vir die moderne Literêre ensiklopedie , Steinbeck "hou veral van die parallelle wat deur die gedig se verhaallyn voorgestel word, wat die ewekansige vernietiging van 'n muis se huis deur 'n ploeg uitbeeld." Meyer beweer verder dat Steinbeck van mening was dat daar opvallende ooreenkomste is tussen "die lot van die muis en die mensdom [...] dat menslike pogings en drome vir die onbereikbare uiteindelik net so futiel is soos 'n knaagdier wat sy huis probeer beskerm teen die kragtiger lem van 'n ploeg. " Die byna onmoontlikheid om die Amerikaanse droom te bereik ten spyte van groot en ewekansige uitdagings, soos natuur- en ekonomiese rampe, het die sentrale tema van Steinbeck se roman geword.
Soos Megan Chaudet in "20th Centrury American Best Sellers" uitwys, het baie van die kontemporêre resensies van Van muise en mans "was uiters positief en het die nuwe roman goed beskou as die vorige romans van [Steinbeck]." Daar word ook baie op die roman verwag en dit verkoop "117 000 eksemplare [...] voor die amptelike publikasiedatum, 25 Februarie 1937" (Meyer). Dit was ook 'n keuse vir die boek van die maandklub. Biograaf Jackson Benson berig dat die roman "[.] Byna onmiddellik op die topverkoperlyste gekom het. Beide Hollywood en Broadway het vinnig die dramatiese moontlikhede van die roman raakgesien" (351). Hollywood het druk begin druk op Steinbeck vir 'n draaiboek en die eerste fase produksie van die roman was aan die gang net nadat die teks gepubliseer is (Benson 351). Volgens 'n resensie van 1937 deur die Nuwe Republiek, Van muise en mans "[.] het die gemene deler van die beste verbeeldingryke skryfwerk, 'n skaduwee van die aksie wat iets buite die aksie beteken" (qtd. in Chaudet). Verder het die Nuwe Republiek lui: "Die boek is goed saamgestel en effektief saamgepers en ry reguit en vinnig, net so pragtig soos Steinbeck se ander vier Kaliforniese romans" (qtd. in Chaudet). Baie beoordelaars het geprys vir Steinbeck se vermoë om so 'n aangrypende en belangrike stelling oor die mensdom en die volgehoue ​​stryd daarvan te maak om in so 'n kort teks uit sy eie tekortkominge te kom. James Brown van die Saterdag Review of Literature skryf in 1937, "Die verhaal is eenvoudig, maar uitstekend in sy understatements, sy realisme wat nie gebruik word om gedrag te illustreer nie, maar vir karakter en situasie" (qtd. in Chaudet). Tom Cameron van die Los Angeles Times het in 1939 geskryf dat Van muise en mans is 'n tipiese voorbeeld van die "lewendig opvallende realiteite met intellektuele patrone" wat Steinbeck se beste werk kenmerk, wat volgens hom verlore gegaan het toe Steinbeck in 1939 na New York verhuis het (in Fensch 18).
Terwyl die algehele die ontvangs van Van muise en mans Edmund Wilson, 'n oorweldigend positiewe, standvastige debunker van Steinbeck, het die roman gekritiseer vir 'Steinbeck se besorgdheid oor biologie', wat 'daartoe gelei het dat hy' in dierlike terme 'kon voorhou' (Meyer). Hy het gesien Van muise en mans as 'n eenvoudige sosiale voorstelling van Darwin se teorie van oorlewing van die sterkstes. Lennie moet sterf terwyl hy die swakke in die samelewing verteenwoordig wat ongeskik is vir oorlewing. 'N Vroeë resensie in The Book Review Digest het 'n soortgelyke sentiment uitgespreek en Steinbeck beskuldig dat hy karakters geskep het wat nie in staat is om rasioneel vir hulleself te dink nie: "dit is eerder dat elkeen van hulle 'n instink volg soos 'n bul die ketting volg wat deur 'n gat in sy neus loop, of terwyl 'n krap beweeg sy prooi "(qtd. in Chaudet). Sommige kritici was teleurgesteld dat Steinbeck nie sy gehoor die tipiese gelukkige einde gee wat gebruik word vir literêre underdog -karakters soos George en Lennie nie. Steinbeck het in plaas daarvan gekies om deur Lennie se dood en George se verlies die werklikheid van die lewe en die wankel van die lot aan te toon.
Alhoewel die afgelope 70 jaar negatiewe kritiek op die roman was, is dit gesensor en verbied vir die gebruik van aanstootlike taal, Van muise en mans word "steeds internasionaal as invloedryk beskou" en vind groot sukses in veral Japan en die Verenigde Koninkryk (Chaudet). Dit is in talle tale vertaal en is nog steeds baie gewild in die Verenigde State. Soos baie van Steinbeck se werke, Van muise en mans het die unieke vermoë om 'n belangrike tydperk in die Amerikaanse geskiedenis vas te lê, terwyl dit waardes bevat wat spesifieke tydsraamwerke en kulture oorskry. Boonop het die karakters in Van muise en mans toon 'n moeilike waarheid oor eensaamheid en 'n onbereikbare droom-iets waarmee die meeste mense, ongeag hul nasionaliteit of sosiale stasie, kan identifiseer.
JOHN STEINBECK 'S " VAN MUISE EN MENSE " (1937) – 'N KRITIESE ONTLEDING
Toe hy skryf Van muise en mans vroeg in 1936, en selfs gedurende die tydperk tussen die voltooiing van die roman en die publikasie daarvan, was John Steinbeck se verwagtinge vir die boek laag. Dit was tipies van Steinbeck om te twyfel aan die kwaliteit van sy werk nadat dit klaar was. Daarbenewens het Steinbeck geëksperimenteer met 'n nuwe vorm in Van muise en mans en hy was onseker oor hoe lesers hierop sou reageer. Die positiewe ontvangs van die boek was dan ook 'n verrassing vir die skrywer, wat skynbaar so min voorraad in sy produk geplaas het. Van muise en mans is gekies as 'n Book-of-the-Month Club-hoofseleksie in Januarie ' 1937. In minder as 'n maand na sy debuut in Februarie is 117 000 eksemplare verkoop, en die resensies was meestal bemoedigend. Die novelle was en is steeds 'n sukses, kommersieel sowel as krities, en het 'n ietwat interessante geskiedenis. Aanvanklik getiteld Iets wat gebeur het, Het Steinbeck beweer dat hy die boek vir kinders skryf. Maar die aksie en temas van die voltooide roman toon 'n duidelike verandering van hierdie oorspronklike doel. Ook vroeg in die lente van 1936 het Steinbeck se setter -hondjie die helfte van die roman se manuskrip geskeur. 'N Tweede skrywe is middel Augustus 1936 voltooi. Die geskiedenis agter die produksie daarvan getuig van die gepastheid van die roman se uiteindelike titel, geneem uit die Skotse digter Robert Burns se "To a Mouse", en gee die advies dat "die beste skemas van muise en #8217 mans/bende agter a-gley, "of" gaan gereeld skeef. " Ongeag wat tydens die produksie kon gebeur het, Van muise en mans het een van Steinbeck se mees geleesde, mees bestudeerde en mees geliefde werke geword. Ironies genoeg het hierdie verhaal wat oorspronklik vir kinders bedoel was, ook een van die tien mees verbode boeke in Amerika geword.
INSTELLING, PLOT EN STRUKTUUR
Die omgewing waarvoor Steinbeck gekies het Van muise en mans was 'n bekende vir die skrywer. Die roman herskep die landskap van sy boerdery Samuel Hamilton se boerdery in King City, Kalifornië, waar Steinbeck as jeug deurgebring het, en 'n plek waarheen Steinbeck weer sy lesers sou terugbring in die verhale van Die Langvallei en in Oos van Eden. Die boerdery waarheen George en Lennie gaan werk, is meer spesifiek geskoei op die boerderye in die Kaliforniese Salinasvallei wat die Spreckles Sugar Company besit, waar Steinbeck gewerk het tydens pouses en afwesighede van die Stanford Universiteit.Die beskrywings van die werk en van die werkers, die stalhande en die rondloper -binders kom uit Steinbeck se herinneringe aan sy eie ervarings as 'n plaaswerker.
Die plotstruktuur van Van muise en mans weerspieël Steinbeck se bedoeling om 'n roman te skryf wat sonder uitgebreide verwerking op die verhoog gespeel kan word. Slegs drie instellings word geskep vir die ses hoofstukke van die roman, met elke hoofstuk wat sy optrede beperk tot 'n enkele omgewing of toneel, en elke instelling word slegs vir twee hoofstukke gebruik. Die verhaal word omring deur hoofstukke 1 en 6, albei in 'n afgeslote gebied rondom 'n 'smal' swembad waar die rivier 'naby die heuwel' val 'en waar takke van die wildevyebome' boog 'oor die swembad (3). Die swembad en die omliggende omgewing is afgesonderd en roerloos, wat 'n sekuriteitstoneel skep wat deur George in hoofstuk 1 aan Lennie gesê word dat as daar probleme is met die nuwe werk waarheen hulle reis, Lennie moet terugkeer na hierdie poel waar George hom sal vind. Hierdie instruksies dui op die laaste toneel van die roman. Die vier binnehoofstukke verdeel die aksie ewe veel tussen die stapelhuis van die boerdery in hoofstukke 2 en 3 en die skuur in hoofstukke 4 en 3. Dit is wanneer George en Lennie met ander karakters moet kommunikeer dat die meeste konflik ontstaan ​​en dus die belangrikste romans konflik kom in hierdie vier binnehoofstukke voor.
Benewens die bekendstelling van die verhaal en die opstel van die raam van die plot, Hoofstuk 1 stel die objektiewe, passievolle vertelling vas wat Steinbeck steeds deur die laaste bladsye van die verhaal gebruik. In die beskrywing van die fisiese omgewing skryf Steinbeck van "blaarkruisings" en "liggende ledemate" (3), terme wat nie onbekend is vir die skrywer wat baie tyd bestee het aan die bestudering van die natuurwetenskappe. Die lesers wat die naturalisme as gevolg van hierdie taal in hierdie vroeë bladsye kan onderskei, sal 'n donker einde vir die roman voorsien.
Die hoofkarakters van die verhaal, George en Lennie, word voorgestel terwyl hulle in die openingstoneel na die swembad stap. Die pad wat hulle volg ' word swaar afgelê. Lennie sak op sy knieë om uit die swembad te drink en word vinnig getugtig deur George, wat hom waarsku dat die stilstaande water sleg kan wees. Dit vestig onmiddellik die vaderlike verhouding van Georges met Lennie, wat verstandelik uitgedaag word. Die res van hoofstuk 1 versterk die rolle van elke karakter. George besluit dat hulle die volgende oggend die wandeling na die plaas sal voltooi nadat hy onder die sterre geslaap het, en hy sê vir Lennie om ontslae te raak van die dooie muis wat hy in sy sak rondgedra het, want dit is oud, hy berei hul maaltyd voor, waarsku Lennie oor wat om te doen as hulle probleme ondervind met hul nuwe werk, en Lennie voorberei op die slaap deur weer met hom hul droom van die huisie wat hulle eendag sal besit, met koeie, varke, konyne en 'n tuin te deel. Steinbeck se voornemens om hierdie roman 'n toneelstuk te maak, is duidelik toe hierdie openingstoneel tot 'n einde kom, met twee slapende gesteentes langs 'n vuur waaruit 'die vlam neergedaal' en 'die sfeer van lig kleiner' (17).
hoofstuk 2 stel die ander karakters in die verhaal bekend en berei die leser verder voor op latere optrede in die roman. George en Lennie arriveer op die plaas en word deur Candy, 'n ou, lam onderhoudsman, na die stapelhuis geneem, wat deur 'n nog ouer, lam hond omring word. Die naamlose boerdery se baas stap in met "stewels met hoë hakke en spore om te bewys dat hy nie' n arbeider was nie "(21). Hy is kwaad omdat George en Lennie te laat opgedaag het om 'n oggend se werk in te sit, en volgens Candy het hy reeds sy woede op die swart stalhand uitgehaal. Die twee word vervolgens gekonfronteer deur Curley, die bitter seun van die baas, wat sy klein lyfie in 'n vegter se posisie posisioneer terwyl hy die nuwe werkers ondersoek. George en Lennie leer by Candy dat Curley pas getroud is en dat sy vrou "die oog gekry het" (28). Hierdie inligting, tesame met die feit dat George en Lennie hul vorige werk verlaat het omdat Lennie daarvan beskuldig is dat hulle 'n vrou daar aangerand het, dui op Lennie se later probleme met Curley se vrou. George voorsien vinnig die moontlikheid van moeilikheid en waarsku Lennie om weg te bly van Curley. Terselfdertyd sê hy vir Lennie om homself te verdedig as Curley hom aanval, maar herinner hom aan hul vooraf gereëlde ontmoetingsplek as daar probleme ontstaan. Asof dit instinktief in staat is om onvermydelike gevaar te voorspel, sê Lennie vir George: "Dit is nie 'n goeie plek nie. Ek wil hier wegkom "(32).
Die spanning van George en Lennie se bekendstelling aan die boerdery word ietwat verlig deur die voorkoms van Slim, die voorman op die plaas, wat in die roman verskyn as die vriendelike leier met koninklike kenmerke. Nadat hy met George gepraat het, gee hy toestemming vir George en Lennie om saam te reis, en bied hy terselfdertyd 'n filosofie aan wat die atmosfeer van hierdie boerdery, en agterna, op die plekke waar George en Lennie al gewerk het, kenmerk geleef. Slanke opmerkings oor die skaarsheid van bindweerders wat saam reis en oorweeg die rede. "Miskien is iemand in die hele verdomde wêreld bang vir mekaar" (34). Die opmerking dui op 'n algemene toestand van die mensdom, maar miskien meer spesifiek op 'n spesifieke toestand wat ontstaan ​​het deur die omstandighede van Amerika in die dertigerjare, waar werk weens die depressie skaars was, en selfs skaarser in Kalifornië, waar 'n groot trekmens na leë beloftes vlug die droogte en verval van middel -Amerika het vergader op soek na lewensbestaan.
Die volgende twee karakters wat die stapelhuis binnegaan, is 'n teenkanting teenoor die vriendelikheid wat Slim toon. Carlson beklemtoon die skaarsheid van Slim se kommer oor menslike gevoelens, veral onder hierdie rondreisende werkers. Carlson vra oor die Slims -hond, wat pas nege hondjies gehad het, en stel voor dat hulle vir Candy een van die hondjies gee en hom oortuig om die ou, lam hond wat in die stapelhuis stink, te skiet. Terwyl hoofstuk 2 sluit, kom Curley woedend na die stapelhuis op soek na sy vrou, en hy en George maak mekaar groter as George hom vertel dat sy vroeër daar was op soek na Curley. Slim se teorie oor mense wat hul optrede op vrees baseer, word verteenwoordig in hierdie ontmoeting en in 'n verklaring van Georges aan Lennie dat ek bang is dat ek self met die baas sal raak. Ek haat sy ingewande '' (37).
Die stapelhuis is weer die instelling Hoofstuk 3. Die konflik word steeds groter tussen die moontlikheid dat George en Lennie aan die een kant die droom van hul eie huis kan verwesenlik, en die moontlikheid van probleme aan die ander kant. Aan die begin van die hoofstuk is Lennie in die skuur met 'n hondjie wat Slim hom gegee het, en George en Slim bespreek weer die verhouding tussen George en Lennie, 'n gesprek wat bydra tot die toenemende simpatie vir Lennie. George sê aan Slim, wat nou beskryf word as 'goddelike oë' (40), dat Lennie stom is, maar hy is nie mal nie. Slim bied aan dat Lennie "gaaf" is (40) en vertel George dat intelligensie nie nodig is om aangenaam te wees nie. Volgens Slim is intelligensie inderdaad dikwels 'n voorvereiste vir gemeenheid. Slim se begrip dwing George om te bely wat daartoe gelei het dat hy en Lennie hul laaste werk verlaat het. As gevolg van die goedkeuring van Slim, is daar 'n gevoel dat George en Lennie 'n kans het om die beter lewe te vervul wat deur hul droom bepaal word. Die gemak van so 'n moontlikheid word egter vinnig ontstel deur die volgende gebeurtenis in die stapelhuis.
Carlson en Candy betree die stapelhuis met Candy se hond. Carlson sê vir Candy dat hy die hond moet skiet omdat dit die hele tyd ly, omdat dit nie lekker is nie en omdat dit stink. Daar is geen aanduiding dat Carlson intellektueel daartoe in staat is om die toestande te verbind met die baie mans om hom nie, insluitend Lennie, wat aan sy vereistes vir vernietiging voldoen. Candy stem in om Carlson toe te laat om die hond te skiet. Nadat hy dit gedoen het, kom Carlson in die stapelhuis om sy geweer skoon te maak. Daar is geen bespreking van die ander stapmaats oor die ongemak wat hierdie vertoning aan Candy kan veroorsaak nie, en daar is ook geen aanduiding dat sulke gevoelens in die natuurlike verloop van sake sou saakmaak nie. Die dood van die hond illustreer die naturalisme in die roman. Dit is net 'iets wat gebeur het. " Die leser begin verstaan ​​dat dieselfde met enige van die ander lydende karakters in die roman kan gebeur.
Saam met die moord op Candy se hond en die interpretatiewe betekenis daarvan, is die bou van die hoop wat deur George en Lennie se droom verteenwoordig word. Candy hoor hoe die twee hul planne bespreek en toon sy belangstelling om deel te neem. Dit is wanneer die leser verneem dat die droom wat George reeds 'n eiendom gevind het, substansie is en dat die eienaars desperaat is om dit vir $ 600 te verkoop. Met die aankondiging van Candy dat hy sy besparing van $ 350 bydra, word die droom omskep in 'n werklike moontlikheid.
Die uitvoering van enige plan vereis 'n mate van beheer deur die beplanners, en Steinbeck wys vinnig daarop dat mense soos George en Lennie min mag het om hul omgewing en dus die uitkoms van hul lewens te beheer. Vroeër het Curley weer in die stapelhuis gekom om sy vrou te soek en was agterdogtig dat Slim in die skuur was. Toe hulle later weer in die stapelhuis kom, vra Curley Slim om verskoning omdat hy agterdogtig is, en Carlson noem Curley 'n lafaard. Lennie glimlag nog steeds oor planne vir die plaas, en Curley maak 'n fout met sy glimlag omdat hy Lennie aanval. Lennie is bang om terug te veg totdat George hom vertel, en dan kry Lennie vinnig en onbeheerbaar die oorhand oor Curley, wie se hand in die geveg verpletter word. Om Lennie te beskerm, sê Slim vir Curley om vir almal te sê dat hy sy hand in 'n masjien vasgekeer het, anders vertel hulle die waarheid en bring hy hom in die verleentheid. Slim kan hierdie situasie beheer vanweë sy status en vanweë sy wysheid, maar dit is duidelik dat nie een van die ander, insluitend George, die mag het om die vyandige omgewing te beheer nie.
In Hoofstuk 4, die instelling van Van muise en mans verhuis na die skuur, die huis van skelms, die stalhand. Crooks word onderskei van die ander op die plek, maar ook deur sy kleur en die permanensie van sy werk op die plaas. Die hoofstuk word geopen en afgesluit met skelms alleen, terwyl hy liniment op sy rug vryf. Die toneel is een van eensaamheid, beklemtoon deur die boeke en bril in Crooks se stapelarea. Lennie, ook 'n figuur van eensaamheid sedert George en die ander stad toe is, verskyn by Crooks se deur, maar word vertel dat hy nie daar is nie, want skelms word nie in die stapelhuis gesoek nie. Skelms ontferm hom egter oor Lennie se "ontwapenende glimlag" (68) en versterk die belangrikheid van vriendskap wat Slim vroeër bekend gestel het. Hy vertel vir Lennie dat die praat George en Lennie belangrik is, selfs al verstaan ​​Lennie nie wat George sê nie. 'Dit is net met 'n ander ou. Dit is alles "(69). Hy onderstreep hierdie idee deur vir Lennie te vertel hoe anders dit sou wees as hy niemand het nie, as hy nie kaarte in die stapelhuis kon speel nie. Dit is duidelik dat Crooks praat oor sy eie isolasie, wat 'n parallel skep tussen Crooks en Lennie, albei gedwing tot eensaamheid deur die kaarte wat die natuur hulle toegedien het, die een met die hand van kleur, die ander deur die hand van verstandelike gestremdheid. As skelms te wete kom oor die mans se plan om die plaas te koop, maak hy eers die droom van die hand af en vra dan of hy vir hulle kan kom werk in ruil vir slaapplek. Sy versoek maak dit nog duideliker dat nie een van hierdie mans soos hy is, alleen en geïsoleer wil bly nie. Hulle wil almal deelneem aan 'n gemeenskap, selfs al is dit 'n gemeenskap van diegene wat deur die res van die samelewing verdryf word.
As Curley se vrou in die skuur kom op soek na Curley, lei die ontslag van die ander karakters haar daartoe om openlik te sien dat nie een van hulle met haar sal praat as daar meer as een is nie. Sy ondersteun Slims se vroeëre bewering dat hulle almal bang is vir mekaar, en sy definieer dit verder deur daarop te wys dat elkeen bang is dat die ander 'iets oor u sal kry'#8221 (75). Sy weier om weg te gaan toe Candy, wat by Lennie en Crooks in die skuur aangesluit het, vir haar sê dat sy nie daar is nie. Haar beskrywing van die huwelikslewe met Curley, tesame met die verwerping van Curley, dien eintlik om die vrou van Curley op te neem in die bouklassifikasie van mense waartoe dromers behoort. Sy is eensaam, selfs met 'n man. Candy se bewering aan haar dat hulle vriende het, en dit is waarom hulle hul eie plaas gaan kry, is die enigste manier waarop dit duidelik is dat sy nooit soos hierdie mans sal wees nie, solank sy op hierdie plaas is. Sy sal nooit vriende hê nie. Met hierdie besef word die toneel afgesluit met skelms, alleen en weer eensaam, en wrywing oor sy rug.
Die skuur gaan voort as die omgewing van Hoofstuk 5 en verteenwoordig 'n plek van eensaamheid. Die hoofstuk begin met Lennie wat sy hondjie vashou, leweloos omdat Lennie sy hondjie vashou, leweloos omdat Lenny dit te rof gestreel het. Dit lyk asof Lennie meer bekommerd is oor die gevolg van die dood van die hondjie - dat George hom nie konyne laat versorg nie - as die werklike verlies van die hondjie, 'n belangrike aanduiding van Lennie se verstandelike vermoëns. Terwyl hy die hondjie probeer wegsteek, kom Curley se vrou in die skuur en spreek sy haar eensaamheid uit. Sy beweer haar reg op erkenning, en ondersteun dit deur te sê dat sy in die flieks kon gewees het. In plaas daarvan het sy met Curley getrou, waarvan sy erken dat sy nie hou nie, en sy het skynbaar na die plaas gekom om toevlug te vind uit 'n wêreld waar geen mans haar goedgesind was nie. Hiermee word die parallelle tussen Lennie en Curley se vrou duidelik gemaak. As Curley se vrou vir Lennie vra waarom hy so baie oor konyne dink, kan Steinbeck 'n verduideliking gee vir Lennie se obsessie en die klimaks -aksie van die verhaal bekendstel. Lennie skuif nader aan Curley se vrou en vertel haar dat hy daarvan hou om mooi dinge te doen "(87), meestal hase, maar muise as hy nie konyne kan kry nie. Sy nooi hom om aan haar hare te voel, om te voel hoe sag dit is, maar sê gou dat hy moet ophou omdat hy dit deurmekaar maak. Sy ruk weg, maar Lennie kan nie haar vinnig veranderende opdragte en sy eie begeertes verwerk nie, so hy skrik. Sy gil en hy bedek haar mond en neus met sy hand. Hy word kwaad. " En toe was sy stil, want Lennie het haar nek gebreek '(89).
Net soos hy met die hondjie gedoen het, probeer Lennie haar met hooi bedek, en bevestig die voorafskaduwing van haar dood deur Lennie se vroeëre doodmaak van die hondjie. Hy neem dan sy dooie hondjie en verlaat die skuur om, soos deur George opdrag gegee is, in die kwas by die dam weg te steek. Die beskrywing van die verteller van Curley se vrou in die dood bied 'n nuwe idee van die komende aksie. Sy word in die dood beskryf dat sy al die pyn en manipulasie van haar gesig verloor het, wat omskep word in 'n prentjie van vrede en skoonheid. Omdat die leser weet wat die gevolge van Lennie se optrede is, sal die leser hoop kry dat hy 'n soortgelyke vrede in die dood sal vind.
Terwyl die optrede van die verhaal chronologies bly plaasvind, lê Steinbeck 'n moderne behandeling van tyd oor die gebeure op. Nadat hy die dooie vrou van Curley beskryf het, meld die verteller 'n tydsverloop. 'Soos dit soms gebeur, het 'n oomblik gevestig en gesweef en baie langer as 'n oomblik gebly (90). Klank en alle bewegings wat binne 'n oomblik plaasvind, stop ook. Die idee dat die aksie uit die grense van menslike tyd verwyder is, bring 'n gevoel van antieke of heilige tyd in die verhaal, wat die dood bevestig as 'n vrystelling van alle menslike beperkings. Die surrealistiese stop van die tyd word vinnig onderbreek deur Candy se ingang in die skuur.
Nadat hy gesien het wat in die skuur gebeur het, gaan Candy George haal, wat sê dat hulle vir Lennie sal moet kry en hom anders aan die polisie moet oorgee, maar hy sal doodgaan, alleen en hardloop. Op hierdie oomblik verdwyn die droom. George sê vir Candy dat hy van die begin af geweet het dat dit nooit sou realiseer nie en dat hy nou net soos die ander binders sal lewe, geld verdien, drink, swembad speel en hoerhuise besoek. Hy sê vir Candy dat hy nie toelaat dat Curley en die ander vir Lennie seermaak nie, en vra 'n rukkie voordat Candy vir die ander vertel, sodat hulle nie sal dink dat hy met die moord sou ingaan nie. Na 'n paar minute kom die ander in en Curley roer hulle tot aksie. Carlson vind dat sy geweer ontbreek en glo dat Lennie dit gesteel het. George oortuig hulle dat Lennie suid sou wees, en hulle vertrek, behalwe Candy wat agterbly en steeds sy woede uitspreek oor Curley se vrou omdat sy hul droom verwoes het. Die dubbelsinnigheid van die laaste reël van die hoofstuk, Candy se woorde "Poor bastard" (96), versterk die parallel tussen Curley se vrou en Lennie, na wie Candy verwys.
Hoofstuk 6 gee die verhaal se aksie terug na die poel waar Steinbeck George en Lennie die eerste keer voorgestel het. Die objektiewe en wetenskaplike beskrywing van die natuurlike omgewing dra verder by tot die afwagting van die gebeure wat volg. Die dam is in die namiddag stil, en 'n slang gly oor die water om net deur 'n onbeweeglike reier geëet te word "(97). Die beskrywing illustreer die idee van die sterkes wat oorleef ten koste van die swakkes. Lennie verskyn alleen by die swembad, en omdat hy alleen is, oorgelaat aan sy eie irrasionele denke, kan hy nie sy gesonde verstand behou nie. Sy dooie tante Clara verskyn aan hom, jaag hom en vertel hom dat hy altyd slegte dinge doen, dat hy nooit aan George dink en al die mooi dinge wat George vir hom gedoen het nie. Tannie Clara verdwyn, en Lennie sien dadelik die manne se plan om die plaas te koop, hy verwerp eers die droom en vra dan of hy vir hulle kan kom werk in ruil vir kamer en losies. Sy versoek maak dit nog duideliker dat nie een van hierdie manne wil bly soos hy is nie, eensaam en geïsoleerd. Hulle wil almal deelneem aan 'n gemeenskap, selfs al is dit 'n gemeenskap van diegene wat deur die res van die samelewing verdryf word.
As Curley se vrou in die skuur kom op soek na Curley, laat die ontslag van die ander karakters haar openlik opmerk dat niemand van hulle met haar sal praat as daar meer as een is nie. Sy ondersteun Slims se vroeëre bewering dat hulle almal bang is vir mekaar, en sy definieer dit verder deur daarop te wys dat elkeen bang is dat die ander 'iets oor u sal kry'#8221 (75). Sy weier om weg te gaan toe Candy, wat by Lennie en Crooks in die skuur aangesluit het, vir haar sê dat sy nie daar is nie. Haar beskrywing van die huwelikslewe met Curley, tesame met die verwerping van Curley, dien eintlik om die vrou van Curley op te neem in die klassifikasie van mense waaraan dromers behoort.Sy is eensaam, selfs met 'n man. Candy se bewering aan haar dat hulle vriende het, en dit is waarom hulle hul eie plaas gaan kry, is die enigste manier waarop dit duidelik is dat sy nooit soos hierdie mans sal wees nie, solank sy op hierdie plaas is. Sy sal nooit vriende hê nie. Met hierdie besef word die toneel afgesluit met skelms, alleen en weer eensaam, en wrywing oor sy rug.
Hoofstuk 6 bring die verhaal se aksie terug na die poel waar Steinbeck George en Lennie die eerste keer voorgestel het. Die objektiewe en wetenskaplike beskrywing van die natuurlike omgewing dra verder by tot die afwagting van die gebeure wat volg. Die dam is in die namiddag stil, en 'n slang gly oor die water om net deur 'n onbeweeglike reier geëet te word "(97). Die beskrywing illustreer die idee van die sterkes wat oorleef ten koste van die swakkes. Lennie verskyn alleen by die swembad, en omdat hy alleen is, oorgelaat aan sy eie irrasionele denke, kan hy nie sy gesonde verstand behou nie. Sy dooie tante Clara verskyn aan hom, jaag hom en vertel hom dat hy altyd slegte dinge doen, dat hy nooit aan George dink en al die mooi dinge wat George vir hom gedoen het nie. Tannie Clara verdwyn, en Lennie sien onmiddellik 'n groot haas in Lennie se stem praat. Die haas sê vir Lennie dat hy nie geskik is vir konyne nie, dat George vir Lennie gaan slaan en hom dan verlaat. Terwyl Lennie vir George begin huil, verskyn sy vriend, en Lennie se nagmerriegesigte stop. Met George keer 'n mate van gesonde verstand terug na Lennie se lewe.
Vir 'n paar oomblikke keer George en Lennie terug na normaal, met George wat praat oor hul vriendskap en oor hoe hulle verskil van die ander binders wat niemand in die wêreld het nie. Toe George vir Lennie sê om sy hoed af te haal en oor die rivier te kyk, vertel hy hom weer van die huis en die hase, wat vir Lennie weer die onmoontlike droom skep. Die droom verander in 'n beskrywing van die hiernamaals terwyl George hom voorberei om Lennie te skiet. Hy sê vir Lennie dat almal vir hom gaaf sal wees en dat hy nie meer probleme ondervind nie. George definieer die dood en wat daarna gebeur in terme wat Lennie sal verstaan. Terwyl Lennie smeek om na hierdie plek te gaan wat George beskryf, skiet George Carlson se geweer en skiet Lennie in die kop.
Steinbeck is van voorneme om aan te toon dat die droom uiteindelik vir Lennie werklikheid geword het, maar dat dit slegs in die dood moontlik is, want in die lewe sal dinge altyd buite menslike beheer gebeur om daardie drome te vernietig. Terwyl George met Slim wegstap, is dit duidelik dat die bestuurder die enigste is wat die vriendskap tussen George en Lennie verstaan ​​het. Dat Curley en Carlson nie kan verstaan ​​wat George en Slim pla nie en dus nie die belangrikheid van vriendskap kan verstaan ​​nie, werp die laaste tragedie op Van muise en mans.
In Van muise en mans, Steinbeck slaag daarin om 'n groep karakters voor te stel wat lewendig, oortuigend en ingewikkeld is. Slegs George Milton ontwikkel in die loop van die roman, en die ontwikkeling vind plaas as gevolg van aksies wat hy onderneem in reaksie op die optrede van die ander hoofkarakter, Lennie, wat nie in die verhaal ontwikkel nie.
George is 'n klein, ongetroude man met geen sosiale posisie en 'n onsekere toekomstige werksgeleentheid, maar tog word hy vroeg in hoofstuk 1 voorgestel as 'n man met 'skerp, sterk kenmerke' (4) wat kenmerke van leierskap en ouerlike verantwoordelikheid vertoon. Toe George en Lennie die eerste keer verskyn, terwyl hulle met 'n enkele lêer na die swembad stap, loop George voor en vestig sy posisie in die hiërargie van hierdie tweeling. Kort nadat hy die swembad bereik het, word hierdie leierskap versterk deur Lennie se presiese nabootsing van George se bewegings en postuur terwyl hy gaan sit. George se verantwoordelikheidsgevoel vir Lennie word duidelik namate die twee die werk bespreek waarheen hulle op pad is. George moet Lennie daaraan herinner waarheen hulle op pad is, en hy dra albei hul werkkaartjies. Hy gee Lennie die opdrag om sy mond toe te hou sodra hulle die boerdery bereik, sodat die baas hulle nie kan ontken nie. Dit is duidelik hier dat George nie uit gemeenheid praat nie, maar uit kommer vir Lennie. Hierdie onderskeid word versterk wanneer George die dooie muis wat Lennie in sy sak gedra het, weer wegneem, nie uit gemeenheid nie, maar omdat die muis "nie vars is nie en#8221 (11), en ook as hy vir Lennie instruksies gee oor wat om te doen as hulle probleme ondervind met die nuwe werk.
George se ouerlike rol in sy verhouding met Lennie is nodig vanweë Lennie se skynbare verstandelike gestremdheid. Hierdie verskil tussen die twee mans sou natuurlik lei tot 'n aanname dat George 'n rasionele kontras met Lennie se onvermoë om te redeneer, sal vertoon. Tog ontwikkel George se ontwikkeling in die roman met sy transformasie van dromer na realist, en sy optrede is die gevolg van morele eerder as beredeneerde besluite.
'N Mens sou nie verwag dat binders, die mans wat van die een plaas na die ander in Kalifornië gereis het, drome sou wees nie, veral tydens die depressie. Die werk was hard, vergoeding was gering, die lewe was eensaam en daar was min om drome van verandering te baseer. Literêre konvensie skep egter die verwagting dat so 'n karakter van verharde realis tot dromer ontwikkel. Baie faktore maak George anders as ander binders. Alhoewel hy ongetroud is, het George wel verantwoordelikheid vir 'n ander mens. Die versorging van Lennie vervul 'n belofte wat George aan Lennie se tante Clara gemaak het voordat sy gesterf het. Omdat hy altyd by Lennie is, is George nie 'n eensame figuur nie. Die meeste bindelists het by hul tydelike werk slegs tydelike metgeselle onder die ander werkers gevind. Omdat hy nie alleen is nie, is George nie heeltemal eensaam nie. Selfs sy behoefte aan af en toe vroulike geselskap word gebalanseer deur sy besorgdheid om Lennie sonder toesig te laat, en daarom besoek hy nie gereeld die hoerhuise saam met die ander klagtes nie.
Hierdie eienskappe wat George anders maak as die ander werkers op die boerdery, asook sy behoefte om Lennie gelukkig te maak, maak dit vir hom moontlik, hoewel dit nie noodwendig natuurlik is nie, 'n dromer. Hierdie kenmerk is die gevolg van sy verbintenis met Lennie, spesifiek van sy behoefte om Lennie te paai. Lennie moet gereeld hoor van die plaas wat George en Lennie eendag sal besit, 'n plek waar hy nie uitgesonder en vervolg sal word vir sy verskil nie. Om bloot aan Lennie se behoefte om 'n beter wêreld te dink, te bevredig, is egter nie genoeg om aan te toon dat hierdie drome ook vir George waar was nie. Vanweë Lennie se oortuiging word die droom 'n werklike moontlikheid vir George. Solank Lennie daar is, solank daar 'n rede is vir die vervulling van die droom, is die droom vir George moontlik.
George se ontwikkeling vind plaas wanneer die droom uitgevee word, en hy moet die onvermydelike realiteit aanvaar dat geregtigheid in die wêreld afwesig is, en geregtigheid is 'n vereiste vir die vervulling van hul droom. Die rondloop van George en Lennie het die wêreld se onreg al geïllustreer. Lennie word geteister op elke plek waarheen hulle verhuis in die hoop op 'n rustige werksomgewing, en George, slegs 'n bindelist, het geen gesag om geregtigheid op te eis vir Lennie nie. Hy kan voortgaan om hom na nuwe plekke te neem waar dieselfde behandeling waarskynlik sal plaasvind. Hulle droom van 'n eie plaas word geskep in reaksie op hierdie ervarings. Met 'n plaas sou hulle hul eie klein wêreld kon bou en gevolglik van die onregverdige samelewing kan skei. Hierdie wêreld sou groter wees as net George en Lennie. Namate die roman vorder, begin die droom sowel Candy as Crooks insluit. Aangesien hierdie mans ook lam is in die oë van die samelewing, Candy vir sy ouderdom en sy gebroke lyf en skelms vir sy kleur, versterk die insluiting daarvan die idee dat hierdie droomplaas 'n plek van geregtigheid sou wees. Dat George blykbaar die karakter is wat die droom kan vergemaklik, maak hom aangenaam.
Toe George aan die einde van die roman die laaste keer vir Lennie die droom voorlees, het dit verander van 'n plaasdroom na 'n droom van vrede in die dood. George bied 'n plek van uiterste goedheid en uiterste geregtigheid, nie net vir Lennie nie, maar vir almal. Deur dit te doen, maak George ware geregtigheid slegs in die dood moontlik, en elimineer dit dus as iets wat ooit in die lewe gevind kan word. Dit is hoe die leser weet dat, selfs as Lennie weg is, George nooit sal probeer om die plaas te koop om Crooks en Candy 'n veilige hawe uit die wêreld te gee nie. George ken nou die geregtigheid wat vroeër deur die plaas voorgestel is, is onmoontlik in die aardse lewe.
George voer dus sy eie geregtigheid uit in reaksie op die verstandhouding dat Lennie, wat Curley se vrou vermoor het, nooit regverdig behandel sal word nie. Curley sou nie toelaat dat Lennie eerder tronk toe gaan nie, hy sou hom wou doodmaak, en tronkstraf sou 'n wrede straf wees vir 'n persoon soos Lennie. Selfs om Lonnie te laat ontsnap, besef George, sou verkeerd wees. Lennie sou honger ly of meer probleme ondervind sonder beskerming van Georges.
Met sy laaste daad om Lennie te skiet, word George 'n man sonder drome. Hy is 'n realis, nie net oor die wêreld nie, maar ook oor sy eie lewe. Hy sal altyd 'n bindelist wees om enigiets meer sosiaal te wees wat familie en vriende sou vereis, en deur sy verhouding met Lennie leer hy dat mense nie meer blywend is as drome nie. Selfs sy verhouding met Slim, gebonde aan gedeelde kennis van wat werklik gebeur het toe George vir Lennie geskiet het, is tydelik. Slim sal bly om die boerdery te bestuur, maar George sal moet voortgaan met die volgende werk.
Van muise en mans vereis beide George en Lennie omdat dit 'n verhaal van vriendskap is, en alhoewel hierdie twee 'n onwaarskynlike paar is, is hul verhouding die verhaal se hoop dat die verlies die tragedie van die verhaal is. Die vriendskap tussen George en Lennie word gekenmerk deur sy balans. George se vermoë om te dink en te beplan, balanseer Lennie se verstandelike gestremdheid. George se rede hou Lennie se passies in toom. George se ervaring in die wêreld word versag deur Lennie se onskuld. Belangriker nog, George se gesonde verstand hou Lennie se waansin weg.
Alhoewel Lennie belangrik is as die balans vir George en as die krag agter George se optrede, is hy nie 'n ontwikkelende karakter in die roman nie. Dit lyk inderdaad asof Lennie nie kan ontwikkel, verander of groei nie. Lennie se betekenis as karakter is dat hy die motiewe en temas van die roman verteenwoordig. Lonnie se ervarings in die wêreld illustreer die onreg waarmee George moet regkom. Lennie se vrees om George te verloor, stel Steinbeck in staat om vriendskap op 'n onvoorwaardelike vlak aan te bied. Laastens verteenwoordig Lennie drome en die belangrikheid daarvan in 'n wêreld van onwrikbare werklikhede.
Dit lyk asof Lennie gekenmerk word deur eienskappe wat dikwels as negatief beskou word: waansin, oorweldigende passie en onskuld. Tog, deur Lennie, bied Steinbeck hierdie eienskappe, wat dikwels met verstandelik gestremdes verband hou, positief. Lennie beleef die wêreld met sy sintuie eerder as met sy verstand. Hy word gedryf na die gevoel van sagte dinge, van weefsels en vrouehare en dooie muisbont. Lennie hou van die smaak van ketchup. So oortuigend hierdie sensasies vir Lennie is, is hy bereid om dit op te gee om sy verhouding met George te behou, miskien die bevredigendste en beslis die veiligste passie in sy lewe. Hierin word Lennie se instink vir oorlewing duidelik gemaak.
ROL VAN KLEIN KENMERKE
Al die oorblywende karakters in Van muise en mans is klein karakters. Hulle funksies wissel, sommige verteenwoordig slegs tipes en is voorraadkarakters, terwyl ander meer simbolies belangrik is.
Curley en Carlson is albei voorraadkarakters, karakters wat 'n herkenbare tipe verteenwoordig. Alhoewel baie voorraadkarakters gereeld en voorspelbaar is, het Steinbeck 'n interessante manier om hierdie karakters en die rol wat hulle vervul, voor te stel. Steinbeck bied die karakter van Curley aan deur aan die leser te wys wie Curley is en ook deur te vertel wie hy is, wat die leser lei in 'n evaluering van die karakter. As hy die eerste keer in die roman verskyn, word Curley se blik op George en Lennie as koud en berekenend beskryf. Sy liggaam is in 'n vegterposisie geplaas, amper gekrul asof hy sy naam wil verduidelik. Curley word gekenmerk voordat hy aan enige aksie deelneem. Sy behandeling van Lennie en sy vrou toon verder aan die leser dat Curley 'n klein, swak en onseker man is wat sy gesagsposisie gebruik om ander kleiner as hyself te laat voel, 'n tipe wat wyd voorgestel word in fiksie en in ander media.
Carlson se rol in Van muise en mans is taamlik smal. Hy is die voertuig waardeur Steinbeck die Darwiniese oorlewingsidees voorstel, wat van toepassing is op Candy se hond, waarmee Carlson die bunkhouse kan ontslae raak deur 'n meer fiks hond in die plek daarvan te vervang, en vir die karakters wat swakheid verteenwoordig deur hul verskillende verskille as in teenstelling met Carlson se skynbare fiksheid. Hy is fisies en geestelik fiks, en hy behoort aan 'n sosiaal aanvaarde ras, wat hom anders maak as Lennie, Candy en Crooks, 'n verskil wat nodig is om die tema van die roman te versterk.
Dit is die verskil van die norm wat Candy en Crooks verteenwoordig, wat hulle simbolies belangrik maak. Hulle mishandeling deur die samelewing met hul verskille, insluitend die misbruik deur ander karakters in die roman, dwing die leser om die ervarings van almal wat blykbaar afwyk van die aanvaarde standaard te oorweeg. Die leser is minder verbaas oor die optrede teen Lennie omdat Steinbeck reeds getoon het hoe maklik 'n lam ou man se hond van hom geneem kan word en hoe maklik 'n swart man uit 'n wit wêreld gesluit kan word. Lennie se verhaal is tragies, maar deur Candy en Crooks in 'n soortgelyke sosiale kategorie te plaas, onttrek Steinbeck die tragedie van Lennie tot 'n universele vlak, wat die leser dwing om 'n nog groter tragedie te oorweeg.
Slim, terwyl dit ook 'n tipe verteenwoordig, dié van die wyse man, word in meer detail, of meer afgerond, aangebied as die ander klein karakters. Hy is belangrik omdat hy die stem van die skrywer is. Sy begrip en goedkeuring van die verhouding tussen George en Lennie skep verdere simpatie met hul omstandighede. Vanweë die beskrywing wat Steinbeck aan Slim gee, is die leser genoodsaak om sy waarnemings en filosofieë te aanvaar. Hy is beide fisies goddelik, 'n meer kundige riller as enige ander, en geestelik goddelik is Slim tydloos en almagtig. Hy weet waarom mense leef en optree soos hulle doen, maar sy kennis het hom nie versuur nie, hy is 'n vriendelike man.Wat hy sien, is wat Steinbeck die leser sou wou sien - sy vriendelikheid is die hoop van Steinbeck op 'n wêreld waar die werklikheid taai is.
Baie van sy werk in hierdie tydperk beklemtoon die filosofie wat Steinbeck met sy naaste vriend Edward Ricketts gedeel het. Ricketts was 'n mariene wetenskaplike aan wie se kant Steinbeck baie geleer het oor objektiewe, wetenskaplike waarneming en natuurlike prosesse. Die filosofie wat uit hierdie samewerking voortspruit, was die nie-teleologiese denke wat in baie van die werk van Steinbeck in die 1930's en 1940's ontwikkel is. Nie-teleologiese filosofie beklemtoon wat "is", die werklike feite van die menslike bestaan, in teenstelling met wat in 'n omgee-heelal verwag kan word. Die oomblik is wat belangrik is, wat ons kan weet, nie 'n moontlike doel of doel nie. In Van muise en mans, Steinbeck bied hierdie filosofie aan deur die uiteindelike ontkenning van George en Lennie se droom, wat weggeneem word deur die gebeure in hul lewe, die dinge wat met hulle gebeur om die droom aan te toon, of te eindig, om bloot 'n fantasie te wees. Van muise en mans 's die belangrikste tema van naturalisme, sowel as die objektiewe, nie -veroordelende vertelling van die roman, stem ooreen met die filosofie van die skrywer en die wetenskaplike.
Naturalisme is die idee dat die wetenskaplike feite van oorerwing en omgewing die kragte is wat die menslike bestaan ​​beheer, en nie menslike wil of goddelike hulp kan die koers bepaal wat deur oorerwing en omgewing bepaal word nie. Beide kragte funksioneer duidelik in Van muise en mans. George en Lennie is binders, want dit is die klas werkers waartoe hulle behoort deur die feite van hul geboorte, hul potensiaal en die sosio -ekonomiese omstandighede van hul omgewing. Hulle pogings om hul omstandighede te verander, blyk onmoontlik te wees.
Die romans naturalisme word ook aangebied deur die reaksies van Carlson, een van die plaaswerkers, teenoor Candy se hond. In die stapelhuis in hoofstuk 2, vra Carlson oor die Slims -hond wat pas nege hondjies gehad het. Deur Carlson word die vrees waarvan Slim praat, in 'n naturalistiese konteks geplaas en kan dit spesifiek op George en Lennie toegepas word. Toe Carlson uitvra oor die hondjies, vertel Slim vir hom dat hy vier van die hondjies doodgemaak het sodat die ma die ander vyf kon voed. Carlson stel voor dat hulle vir Candy een van die hondjies gee en hom oortuig om die ou, lam hond wat in die stapelhuis stink, te skiet. In hierdie gesprek oor die honde stel Steinbeck die Darwiniaanse idee van seleksie bekend, waar die sterkes sal oorleef en die swakkes sal vergaan. Volgens Carlson moet Candy se hond opgeoffer word om deur 'n sterker hond vervang te word. Lennie, wat vanweë sy verstandelike gestremdheid en die gevolglik deur iemand anders versorg moet word, is 'n swak lid van die mensdom, en die leser begin die moontlikheid oorweeg om opgeoffer te word weens sy swakheid.
Nog 'n hooftema in Van muise en mans is dié van vriendskap. Steinbeck se aanbieding van hierdie tema is wetenskaplik en sentimenteel. In latere werk ontwikkel Steinbeck sy falanksidee, die idee van groepsmanne en die veranderinge wat plaasvind wanneer individue by groepe aansluit om 'n gemeenskaplike doel te bereik, spesifiek die verandering van "ek" denke na "ons" denke. Steinbeck se falanks -idees is nog 'n gevolg van sy eie vriendskap met Ed Ricketts. Die idee word in klein mate ingevoer in Van muise en mans met die begin van die falanks saamgestel uit George en Lennie en die groei van die falanks wat plaasvind wanneer Candy en dan Crooks in die groep toegelaat word. George se onbaatsugtige gedrag in die hele roman dui op die "ons" denke van 'n groepsman, en hierdie denke word verder ondersteun deur Candy se vinnige aanbod van sy spaargeld vir die aankoop van die plaas en deur Crooks se gewaagde versoek dat hy op die plaas mag werk in ruil vir kamer en kos.
Die idee dat die lewe deur vriendskap verbeter word, is die meer sentimentele aspek van die vriendskapstema. Byvoorbeeld, skraal redes waarom binders die eensaamheid is, is alleenlopers omdat mense vir mekaar bang is. As vrees egter oorkom word en mense die vriendskapsbande vorm, is die oorblywende lewensprobleme makliker om te hanteer. Vriende ignoreer die verskille waarvoor individue uitgesonder word en dra diskriminasie. Lennie se verstandelike gestremdheid word vergewe, Candy se lamheid word geïgnoreer en Crooks se kleur word oor die hoof gesien. Elkeen word 'n beter mens as gevolg van die oorgawe aan vriendskap. Ongelukkig skep vriendskap nie 'n krag wat sterk genoeg is om uiteindelik natuurlike kragte in toom te hou nie, en vriendskap is dus kwesbaar vir onvermydelike verlies.
Laastens verteenwoordig die plaas waaroor George en Lennie droom die tema van gevalle man wat 'n nuwe Eden probeer vind of skep, 'n tema wat in baie van Steinbeck se fiksie geïdentifiseer kan word. Die plaas, voorgestel as 'n plek sonder vrees of onreg, waar die mans nie uitgesonder sal word nie weens verskille, maar eerder in gemeen sal leef, illustreer spesifiek die abstrakte eienskappe van die Bybelse Eden. Dat dit 'n vrou is, Curley se vrou, wat uiteindelik die moontlikheid vernietig dat die mans hul plaas kry, om hul Eden te vind, skep 'n direkte parallel met die Bybelse verhaal. Deur Eden van sy karakters te weerhou, bevestig Steinbeck dat so 'n soektog altyd vrugteloos sal wees.
ALTERNATIEWE LEES: Feministiese kritiek
Daar is eintlik baie tipes of takke van feministiese kritiek, insluitend maar nie beperk tot marxistiese feminisme en sielkundige feminisme nie. Elke tipe het 'n ander fokus, maar in elk kan die algemene doel gevind word in literatuur, meestal literatuur wat deur mans geskryf is, die marginalisering en beperking van vroue in kultuur en samelewing. Een doel van so 'n ondersoek is om patriargale beginsels te illustreer, die sosiale en kulturele idees wat as waarhede deur dominante manlike literêre stemme bevorder word en die vooroordeel teenoor vroue wat uit hierdie idees voortspruit. Soos met enige politieke aanval, is feminisme daarop gemik om sosiale en kulturele verandering te bewerkstellig deur ongeregtigheid te beklemtoon. Twee van die spesifieke ongeregtighede wat feministiese kritici ontleed, is die afwesigheid van vroue uit 'n betekenisvolle diskoers in die literatuur, duidelik in die klein aantal werke van vroulike skrywers in die literêre kanon, en die verdraaiing van vroulike karakters wat 'n wanvoorstelling van vroulikheid as abnormaal tot gevolg het.
'N Feministiese voorlesing van Van muise en mans kan begin met 'n ontleding van Steinbeck se beskrywing van Curley se vrou. Feministiese kritici is dikwels besorg oor wat ontbreek in die uitbeelding van vroulike karakters, en in die geval van Curley se vrou is een van die noodsaaklikste elemente van 'n gedefinieerde self, 'n naam, weggelaat. Dit is beduidend op twee vlakke. Eerstens, sonder 'n naam, sal die leser minder simpatie met die karakter hê. Die vrou van Curley lyk nie so eg soos 'n karakter met 'n naam, 'n identifiserende merker nie. Haar dood in die hande van Lennie is dus minder tragies as as sy genoem word. Dit lei tot die tweede vlak van betekenis: sonder 'n naam om haar van ander vroue en ander vroue te onderskei, word Curley se vrou outomaties verteenwoordigend van vroue. Wat van toepassing is op Curley se vrou, is gevolglik van toepassing op alle vroue. Aangesien Steinbeck se voorstelling van Curley se vrou as negatief beskou kan word, is daar 'n gevolglike verband tussen negatiwiteit teenoor vroue in die algemeen.
Die fisiese beskrywing van Curley se vrou is 'n groot deel van haar negatiewe beeld. Voordat sy eers in die verhaal optree, lig Candy George en Lennie in dat Curley se vrou 'n tert is, of 'n hoer, met 'n bose oog, wat haar as sy teenoorgestelde van Slim onderskei met sy 'goddelike oë'. Die vrou van Curley word andersins in die roman beskryf as sterk opgemaak en dra altyd 'n paar rooi klere. Die kleur rooi word gereeld geassosieer met gewelddadige passie en wanorde. Dit versterk die suggestie van Candy dat sy 'n hoer is en dien om haar aan die buitewyke van 'n normale, respekvolle kultuur op te spoor. Die beskrywing dien ook om die vrou van Curley voor te stel as 'n bedreiging vir die samelewing van die boerdery en sy bevolking. Haar bose oog is aktief. Sy kyk na die werkers en verskyn dus as 'n korrupte bedreiging vir die groep.
Ander optrede deur Curley se vrou stel haar voor as 'n korrupte krag in die roman. Sy beweeg altyd rond waar sy nie veronderstel is om te wees nie, en soek altyd na haar man in die manlike gebiede van die stapelhuis en die skuur. Curley se onvermoë om die bewegings van sy vrou te beheer, skep chaos te midde van die ordelikheid van die plaas. Curley se posisie as die seun van die baas, tesame met sy gemeenheid en jaloesie, maak die bedreiging van die teenwoordigheid van sy vrou op verbode plekke nog gevaarliker vir diegene wat tot die plekke beperk is. Steinbeck het 'n manlike wêreld geskep, en die vrou wat hierdie wêreld betree, is 'n bedreiging.
Die probleem van haar blote fisiese teenwoordigheid is die feit dat Curley se vrou nie 'n dom vrou is nie, aangesien sy die ander karakters vinnig herinner. In hoofstuk 4 beskuldig sy hulle daarvan dat hulle haar geïgnoreer het as daar meer as een van hulle is, wat beteken dat elkeen oop is om met haar te praat as hy alleen is. Sy gee 'n rede hiervoor: 'Julle is almal bang vir mekaar, dit is wat. Ooit het een van julle bang geword die res gaan iets by julle kry (75). Een aspek van feministiese kritiek, kulturele analise, fokus op die manier waarop vroulike karakters die vrese en angs van mans uitbeeld. Curley se vrou kan openlik die manier waarop mans ander om hulle sien, bedreig vir hul vordering of selfs vir hul voortbestaan. Hierdie waarnemingsvermoë behoort 'n eienskap te wees wat haar bo die vlak van stomme hoer verhef, maar haar eerlike uitspraak versterk die gevaar van haar karakter. As die mans hul vrese sou erken, sou hul wêreld omgekeer word en selfs meer chaoties raak as wat Curley se vrou dit al gemaak het
Die eienskappe wat simpatie met die manlike karakters ontlok, inderdaad wat met simpatie vir Lennie gepaardgaan, word in 'n negatiewe lig vir Curley se vrou aangebied, selfs in die dood. Saam met die verlies van sy "gemeenheid" en "beplanning", verloor haar gesigsuitdrukking sy "ontevredenheid en" pyn vir aandag ", en laat haar 'n gesig wat" soet en jonk " (90) was. Ontevredenheid en behoefte aan aandag is universele eienskappe van die rolverdeling Van muise en mansMaar slegs as hulle aan die vrou van Curley behoort, word hulle as skadelik vir die jeug en goedheid beskou. Hierdie behandeling deur Steinbeck dra by tot die vooroordeel teenoor vroue wat lei tot die beskouing van vroue as 'ander'.
Die reaksies van die manlike karakters op haar dood beklemtoon op watter wyse vroue voorwerpe gemaak word in hierdie proses van andersheid. George se hartseer is nie oor die verlies van hierdie vrou se lewe nie, maar eerder oor die onvermydelike gevolg van haar moord, die dood van Lennie. Dit lyk asof George vir Curley se vrou kwaad is omdat sy haarself vermoor het en sodoende die gebeure wat daarop volg, geskep het. Candy blameer Curley se vrou duidelik dat sy vermoor is. Hy noem haar 'n 'tramp', 'n 'tert " (93), en gee haar die skuld dat sy George en Lennie se droom, wat nou ook Candy se droom is, deurmekaar gemaak het. Selfs Curley reageer asof hy kwaad is omdat hy 'n eiendom verloor het eerder as om 'n vrou te verloor. Hy hou nie op om hartseer of medelye te toon oor die lyk van sy dooie vrou nie, maar begin dadelik met sy wraak op Lennie. Dit lyk nie asof een van die mans geraak word deur die verlies van 'n menslike lewe nie, elkeen sien haar dood as 'n hindernis vir sy geluk.
John Steinbeck se briewe, versamel in Steinbeck: 'n Lewe in letters, sluit korrespondensie in met Clare Luce, die aktrise wat Curley se vrou gespeel het in die verhoogproduksie van Van muise en mans. Steinbeck bied aan Luce 'n biografie van Curley se vrou, insluitend baie wat slegs losweg uit die agtergrond in die roman ingesamel kon word. In hierdie brief beskryf Steinbeck die vrou van Curley as onherroeplik beseer deur haar kinderjare, vervolg, verslaaf, eensaam en "as jy ooit die duisend klein verdedigings wat sy opgebou het, kan afbreek, sal jy 'n vriendelike persoon, 'n eerlike persoon vind, en jy sou uiteindelik lief wees vir haar "(1 54). Dit is aanloklik om die karakter van Curley se vrou weer te lees deur die nuwe lens wat hierdie brief skep. Tog is 'n feministiese leser nie geïnteresseerd in outeursbedoelings nie. Wat die skrywer moontlik gehoop het om oor te dra, is irrelevant in vergelyking met wat eintlik in die teks aangebied word. Hoe 'n aktrise die rol van Curley se vrou op die verhoog kan speel, verander nie die rol wat die karakter op die bladsye van die roman kry nie. Curley se vrou, vir die feministiese leser, is tipies van die manier waarop manlike skrywers vroue voorstel: korrup, gevaarlik en 'ander'.
Bron: Cynthia Burkhead, Studente -metgesel aan John Steinbeck. Westport: Greenwood Press, 2002.
Texas gebruik 'Of Mice and Men' om die teregstelling van hierdie man te regverdig. Ernstig.
Deur Anna Arceneaux
Gepubliseer 21 April 2016 19:42 (EDT)
Bobby James Moore het 'n lewenslange intellektuele gestremdheid, maar tog sit hy in die doodstraf van Texas omdat die howe daar John Steinbeck se "Of Mice and Men" gebruik het om sy lot te bepaal.
Dit is reg - die Texas Criminal Appeal Court het 'n fiktiewe roman oor wetenskap en medisyne gebruik om Bobby se ernstige geestelike beperkings te meet. Die regters het 'n groot hoeveelheid bewyse gehoor wat hierdie beperkings toon, wat voldoen aan die algemeen aanvaarde wetenskaplike standaarde vir die definisie van intellektuele gestremdheid. Toe verwerp hulle dit alles volgens sewe baie onwetenskaplike faktore vir die meting van intellektuele gestremdheid, wat grootliks van die fiktiewe karakter Lennie Small afkomstig is. Bobby was geen Lennie nie, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat sy gestremdheid nie erg genoeg was om hom van die doodstraf vry te stel nie. Die hooggeregshof sal Vrydag besluit of hy Bobby se saak wil neem.
Die teregstelling van mense met intellektuele gestremdhede is ongrondwetlik. Die grys gebied is dat die Hooggeregshof die state toelaat om intellektuele gestremdheid te definieer, en bied 'n opening vir Texas om 'n standaard te skep wat gedeeltelik gebaseer is op 'Van muise en mans'. Met sy besluit in Hall v. Florida twee jaar gelede het die Hooggeregshof egter duidelik gemaak dat state nie definisies van intellektuele gestremdheid mag aanvaar wat nie voldoen aan aanvaarde wetenskaplike standaarde nie. Dit is moeilik om 'n minder wetenskaplike standaard te kry as 'n roman wat byna 80 jaar gelede geskryf is. Niemand se lewe moet afhang van 'n interpretasie van Steinbeck nie.
Onder die huidige professionele standaarde het 'n persoon met intellektuele gestremdheid beduidende tekorte aan intellektuele funksionering (IK) en beduidende tekortkominge in aanpasbare funksionering (hoe goed pas mens by die daaglikse lewe aan) wat manifesteer voor die ouderdom van 18. Bobby het 'n duidelike intellektuele gestremdheid wat was sy hele lewe duidelik. Bobby se gesin was in die sewentigerjare in Houston en was so arm dat hulle dikwels sonder kos was. Bobby en sy broers en susters het weggegooide kos in die vullisblikke van die bure gevind. Toe hulle siek word van die stukkies, het Bobby se broers en susters opgehou eet uit die asblikke, maar Bobby het nooit die les geleer nie. Hy sou die weggooikos eet en keer op keer siek word.
Toe hy grootgeword het, het Bobby selde gepraat. Sy onderwysers vermoed dat hy 'n verstandelike gestremdheid het, maar hulle weet nie wat om met hom te doen nie. Hulle sou Bobby vra om te sit en prentjies te maak terwyl hulle die res van die klas leer lees, skryf en wiskunde - of erger nog, hulle stuur hom na die gang om alleen te sit. Bobby het die eerste graad twee keer gedruip, maar is sosiaal bevorder na die tweede graad. Sy beledigende en alkoholiese pa het die deur toegeslaan voor die paar onderwysers wat namens Bobby probeer ingryp het.
Toe hy 13 jaar oud was, het Bobby nog nie die dae van die week, die maande van die jaar, die seisoene of hoe hy tyd moes vertel nie, geweet. Die skoolstelsel het uiteindelik erken dat Bobby 'n mate van ingryping moet kry, en raadgewers beveel aan dat sy onderwysers hom daagliks oor hierdie basiese inligting boor. Maar op daardie stadium was dit te laat. Die skole het hom steeds sosiaal bevorder totdat hy in die negende klas die skool verlaat het.
Sonder ondersteuning vir sy gestremdheid en in 'n poging om aan sy gewelddadige huislike lewe te ontsnap, het Bobby op straat gelaat. Hy het die verkeerde skare ingehaal, en op 20 -jarige ouderdom het hy twee kennisse gevolg wat planne beraam het om 'n winkel te beroof. Bobby was gewapen met 'n haelgeweer, hoewel die groep net geld wou hê en nie van plan was om iemand dood te maak nie. Maar Bobby het paniekerig geraak toe 'n werknemer skree, en hy het die haelgeweer per ongeluk ontslaan. Hy het eers later verneem dat sy haelgeweer 'n klerk getref het.
Bobby is in 1980 van moord aangekla en later dieselfde jaar ter dood veroordeel. Hy en sy prokureurs het eers meer as 20 jaar later die kans gehad om bewyse van sy intellektuele gestremdheid aan te bied, toe die hooggeregshof beslis het Atkins teen Virginia dat die Grondwet die teregstelling van mense met verstandelike gestremdheid verbied. Bobby se prokureurs het daarna 'n versoek om verhoor gevra om aan te toon dat hy vrygestel moet word van die doodstraf.
Hulle het bewyse van verskeie kundiges en dekades se rekords wat Bobby se intellektuele gestremdheid toon, gelewer. Oor die jare het sy IK -tellings gewissel van die lae 50's tot die 70's, met 'n gemiddelde telling van 70.66. Deur die toepaslike wetenskaplike standaarde te gebruik, het die regter bevind dat Bobby voldoen aan die huidige definisie van intellektuele gestremdheid en dat hy in plaas daarvan tot lewenslank sonder parool gevonnis moet word.
Maar die staat het appèl aangeteken. Dit was toe die Texas Court of Criminal Appeals sy onwetenskaplike faktore, wat ongeveer op Lennie gebaseer is, gebruik het om Bobby se doodsvonnis te handhaaf. Die hof ignoreer die uitspraak van die Hooggeregshof in Hall dat die bepaling van verstandelike gestremdheid nooit 'n streng afsny van 70 punte moet ondergaan nie. Toe die staat se eie kenner Bobby getoets het, het hy in werklikheid 57 behaal.
Lennie Smalls was nooit bedoel om in die hof te verskyn nie. Hy is 'n beeld van John Steinbeck se verbeelding. Texas moet ophou om sulke onwetenskaplike faktore te gebruik as 'n verskoning om mense met verstandelike gestremdheid tereg te stel wat nie by Lennie se vorm pas nie. Die hooggeregshof moet Bobby kans gee om te lewe.
Anna Arceneaux is 'n personeelprokureur by die American Civil Liberties Union se Capital Punishment Project.Sy verteenwoordig kliënte in hoofsake tydens die verhoor- en regstreekse appèlvlakke regoor die Suide.
15 dinge waaroor u moontlik nie weet nie Van muise en mans
U het waarskynlik 'n geruime tyd as tiener gelees om die roman van John Steinbeck te lees Van muise en mans. Selfs as u weet van Lennie en George se hartverskeurende strewe na lewe, vryheid en 'n hok vol hase, is daar 'n paar dinge wat u moontlik tydens die Engelse klas misgeloop het oor die ikoniese verhaal.
1. STEINBECK HET LENNIE EN GEORGE SE GIG GEDOEN.
Alhoewel hy 'n gegradueerde aan die Stanford -universiteit was en teen die tyd dat hy geskryf het, vyf boeke gepubliseer het Van muise en mans, Steinbeck het meer gemeen met sy rondgaande hoofkarakters as wat lesers sou verwag het. 'Ek was self 'n taai styfheid,' het die skrywer gesê Die New York Times in 1937, met die nou argaïese bynaam vir trekarbeiders. 'Ek het in dieselfde land gewerk waarin die verhaal verskyn.' Met Van muise en mans, Wou Steinbeck die verhaal vertel van 'n gemeenskap wat grootliks nie in literatuur en hoë kultuur berig is nie.
2. LENNIE WAS GEBASEER OP 'N REGTE PERSOON.
In dieselfde New York Times in 'n artikel, onthou Steinbeck 'n mede -arbeider waarop Lennie Small se boog gebaseer was: 'Lennie was 'n regte persoon. Hy is tans in 'n kranksinnige asiel in Kalifornië. Ek het baie weke saam met hom gewerk. Hy het nie 'n meisie doodgemaak nie. Hy het 'n plaasvoorman vermoor. Het seer gekry omdat die baas sy vriend afgedank het en 'n vurk reg deur sy maag gesteek het. Ek haat dit om jou hoeveel keer te vertel. Ek het hom dit sien doen. Ons kon hom nie keer voordat dit te laat was nie. "
3. VAN muise en mans WAS DIT DIE EERSTE "SPEELNOVELETTE."
Die verhoog het Steinbeck net so interessant gemaak as prosa, en die boek deel ooreenkomste met albei media. Soos 'n teaterstuk, Van muise en mans manifesteer in drie bedrywe. Die vertelling dra die karakter van verhoogrigting, en die dialoog het die gevoel van iets wat 'n mens in 'n toneelstuk kan hoor.
4. STEINBECK HET SELF 'N NEW YORK DRAMA CRITICS' CIRCLE -TOEKENNING VIR DIE STAGPRODUKSIE GEWEN.
Ongeveer agt maande na die aanvanklike publikasie daarvan, Van muise en mans het na die verhoog gekom en in November 1937 in New York geopen. Die volgende jaar aanvaar Steinbeck die New York Drama Critics 'Circle se beste toneelstuk vir die produksie.
5. DIE OORSPRONKLIKE TITEL WAS BAIE MEER KWALITEIT.
Voordat hy besluit het om sy titel 'n huldeblyk te maak aan die Skotse digter Robert Burns se gedig uit 1785 "To a Mouse, on Turning Her Up in Her Nest with the Plough", het Steinbeck 'n baie meer doelbewuste opsie oorweeg: Iets wat gebeur het.
6. DIE TITUELE GEDIGTE IS NIE GERUS NIE HOE DIE meeste mense dit ONTHOU.
Vra enige Amerikaanse leser om die versreël te identifiseer wat Steinbeck se titel geïnspireer het, en u sal waarskynlik hoor: "Die beste planne van muise en mans loop dikwels skeef." Eintlik is dit bloot die Engelse taalparafrase van die oorspronklike Skotse gedig, wat lui: "The best-laid schemes o 'muys an' men gang aft agley."
7. STEINBECK'S HOND ATE SY HUISWERK. REGTIG.
Miskien is niemand te tevrede met die uiteindelike lot van die honde nie Van muise en mans, Steinbeck se hond, Toby, het 'n vroeë konsep van die verhaal verslind, wat die skrywer al lank op die papier geskryf het.
8. DIE NOVELLA WAS 'N VROEGE KEURING VIR DIE BOEK VAN DIE MAANDKLUB.
Die Book of the Month Club, wat tussen 1926 en 2014 88 jaar lank in bedryf was, was die eerste posbestelboekdiens in die Verenigde State. Voordat dit selfs amptelik gepubliseer is, Van muise en mans is gekies vir verspreiding deur die organisasie.
9. VAN muise en mans IS een van die mees algemene boeke in Amerikaanse skole.
In die 1990's het die Center for the Learning and Teaching of Literature die roman van Steinbeck onder die tien boeke wat die meeste in openbare skole, Katolieke skole en onafhanklike hoërskole geleer word, geplaas.
10. WAT S SA HET, IS DIT OOK EEN VAN DIE MEES UITDAGTE BOEKE.
Van muise en mans bewys dat met sulke voorkoms terugslag kom. Die roman is tussen 2000 en 2009 beskou as die vyfde literatuur wat die meeste uitgedaag word op die lys van die 100 biblioteekverenigings van die American Library Association.
11. DIE BOEK IS GESTEL VIR 'N paar besondere redes.
Oor die algemeen neem die hitte toe Van muise en mans het die sterk taal, seksuele scenario's en geweld van die verhaal uitgesonder. Maar een organisasie in Chattanooga, Tenn., Was 'n bietjie meer kreatief en het die "anti-sake-houding" wat dit in die teks van Steinbeck gesien het, aangespreek. Die onderneming het ook die kwessie geopper dat Steinbeck 'baie twyfelagtig was oor sy vaderlandsliefde'.
12. VAN muise en mans SPEEL 'N GROOT ROL OP LOONEY TUNES.
Na die vrystelling van die filmverwerking van die boek in 1939, verdien die Lennie -karakter parodie en hulde in popkultuur, veral in Warner Bros. Looney tunes kortbroek. Lennie het vorm gekry oor die tekenprentkanon as 'n hond ("Of Fox and Hounds" in 1940 en "Lonesome Lenny" in 1946), 'n groot kat ("Hoppy Go Lucky" in 1952 en "Cat-Tails for Two" in 1953 ), en 'n geweldige yeti ("The Abominable Snow Rabbit" in 1961 en "Spaced Out Bunny" in 1980), onder andere inkarnasies.
13. DIE HUIS WAAR STEINBECK DIE BOEK GESKRYF HET, IS NOU 'N LANDMERK.
As u belangstel om te gaan kyk waar die groot Amerikaanse skrywer oor Lennie en George geskryf het, reis dan na Monte Sereno, Kalifornië. Tussen 1936 en 1938 woon Steinbeck en sy vrou Carol op 16250 Greenwood Lane. Die huis, 'n toevoeging van 1989 tot die National Register of Historic Places, moet nie verwar word met Steinbeck se soortgelyke kinderhuis in die nabygeleë Salinas, Kalifornië nie. Terwyl hy in Monte Sereno was, het Steinbeck albei geskryf Van muise en mans en Die druiwe van toorn.
14. DIESELFDE BUURT LATER GEINSPREEER ANDER KUNSTENAARS VAN DIE 20STE EEU.
Monte Sereno, soos dit 'n geruime tyd na Steinbeck se vertrek uit die stad bekend geword het, was ook die tuiste van die Beat Generation -skrywer Neal Cassady en kunstenaar Thomas Kinkade.
15. 'N AKTIWISTIESE GROEP IS AANVAAR VAN muise en mans AS DEEL VAN DIE KURRIKULUM.
Die in Londen gevestigde Anti-Bullying Alliance hou 'n lys van tien boeke wat daarop gemik is om jongmense op te voed oor die probleem van afknouery en moontlike metodes om af te skrik. Van muise en mans behou 'n plek op hierdie lys onder romans soos Om 'n Mockingbird dood te maak deur Harper Lee en nie -fiksieboeke, insluitend My storie deur Rosa Parks.
Wat die "van muise en mans" 'n beginner -skrywer kan leer
"Of Mice and Men" is 'n meesterstuk van John Steinbeck wat lesers 'n paar belangrike lesse kan leer/ Kom ons kyk hoe dit vir studente werk.
Die skryfkuns is baie ingewikkeld, wat verklaar waarom baie amateurs foute kan maak. Rookie -skrywers is oor die algemeen bang om verskillende skryfstyle of toon te probeer, laat staan ​​nog 'n gesprek met intense temas en fantasie. Hierdie duidelike vrees onder skrywers stel beperkings op skryf en kan skryf vaal maak.
Streng lees is ongetwyfeld 'n belangrike stap om amateurs te stoot en hul kreatiwiteit uit te brei, maar dit is ook die rol wat legendariese en ikoniese skrywer speel as dit kom by inspirerende skrywers.
Onder hierdie skrywers beklee John Steinbeck 'n uitstekende status met sy voorbeeldige werk 'Van muise en mans. ' Die roman, toe dit in 1937 uitgereik is, het die publiek in die VSA betower. Destyds het die land 'n tydperk van ekonomiese nood beleef, bekend as die 'Groot Depressie'.
Van muise en mans lesse is opvallend relevant in die hedendaagse hedendaagse samelewing. Baie skrywers kyk steeds na hierdie meesterstuk as 'n regverdige bewys van die geskiedenis, die samelewing en die menslike natuur.
Oor 'Van muise en mans'
Gepubliseer in 1937, Van muise en mans het 'n geliefde sensasie onder lesers geword, en die skrywers van daardie era het Steinbeck se skrywe onophoudelik geprys. Die skrywer, John Steinbeck, is genoem as een van die merkwaardigste en eerbaarste skrywers van die klassieke Amerikaanse letterkunde. Hy het in 1962 die Nobelprys vir letterkunde gewen.
Teen die agtergrond van die Groot Depressie volg die plot twee mans, George Milton en Lennie Small. wat sukkel om hul droom om 'n plaas te besit, te verwesenlik. Gedurende die hele reis van die karakters bevat Steinbeck subtiel 'n reeks humanistiese temas van eensaamheid, vriendskap, armoede en dood.
Van muise en mans is nie net 'n moet-lees nie, dit het ook 'n belangrike literatuurstuk geword in akademiese kursusse. Baie kolleges vra studente om 'n oortuigende opstel oor "Of Muise en mans" te skryf. Om 'n opstel oor hierdie roman te skryf, is nie 'n maklike taak nie. Gelukkig is daar baie hulpbronne aanlyn wat u vir hulp kan gebruik.
Wat die 'muise en mans' 'n beginner -skrywer kan leer
Van muise en mans kombineer studie baie verskillende genres in een roman. Die uiteenlopende skryfstyle van elke genre is ook suksesvol ingebou in baie aanpassings. Die lees van hierdie roman is 'n stap vir 'n beginner -skrywer.
Dit leer hulle om verskillende genres te meng sonder om die plot van die verhaal te ontwrig. Van muise en mans is 'n verhaal wat genres meng in 'n styl wat so verwelkomend is dat dit 'n nuwelingskrywer 'n idee kan gee oor hoe om meer oop te wees en hul kreatiwiteit vreesloos te meng.
Eenvoud en Brevity
Hierdie roman is langer as 'n kortverhaal, maar korter as 'n roman in die hele lengte. Dit is 'n ideale leesstof vir 'n besige persoon wat sal huiwer om 'n roman van 400 bladsye te lees, maar steeds 'n goeie boek soek.
Of Mice and Men ondersoek die belangrike onderwerpe in die samelewing waaroor daar algemeen gekyk word, soos geweldige emosies en debatteerbare standpunte, terwyl dit 'n dramatiese tragedie saamstel wat die leser gapend laat. Die hele roman is tot op die laaste woord eenvoudig. Daar is geen onnodige gebruik van uitspattige plotwerk nie, wat die lesers dikwels verveel.
Die vertelling is kort, maar deurdrenk die gehoor met morele konflik, besef en persepsie. Daar is geen ingewikkelde verhoudings tussen karakters nie, en die lesers kan maklik tred hou met die verhaal vanweë die eenvoud en kortheid daarvan. Beginnerskrywers kan baie verdien deur die prosastyl van muise en mans te bestudeer.
Die boek het 'n universele literêre stapelvoedsel in skole en kolleges geword. Hierdie akademiese instellings vra steeds studente om opstelle en opsommings van wonderlike boeke vir hul grade te skryf. Baie huiwerig om te lees, gaan na internetbronne en gebruik die beste opdragdiens vir hul werkopdragte.
Die suiwer invloed en tydloosheid van 'Van muise en mans kan nie ontken word nie. Die verhaal skep 'n realistiese agtergrond waarmee lesers van alle generasies kan identifiseer. Alhoewel die Groot Depressie geleidelik gesubsidieer het, kan die beginsels van armoede, werkloosheid en ekonomiese onstabiliteit steeds waargeneem word.
Hierdie roman kan nuwe skrywers die fyn lyn tussen realistiese en onrealistiese literatuur leer. Die verhaal lewer 'n geloofwaardige scenario wat geen verbeelding benodig nie. Die woorde alleen is voldoende om die verkoelende realistiese kwaliteit te gee.
Die emosies van die karakters, hul stryd en hul optrede gee die toon aan vir enige roman. Om te leer hoe dit gebeur, lees Van muise en mans. Die beproewinge wat George Milton en Lennie Small deurmaak in hul vriendskap en intense beskrywings van eensaamheid en hopeloosheid, al hierdie eienskappe ontlok 'n sterk reaksie van die leser, wat hom/haar later nie anders vind as die antagonis of protagonis van die verhaal nie. Om met u leser te kan kommunikeer, is noodsaaklik vir enige goeie verhaal. Daarom, Van muise en mans vrygewige leiding kan gee.
Van muise en mans is toegejuig vir debatte oor baie onderwerpe wat van belang is. Humanisme, eensaamheid, politiek, ellende en samelewing is dwarsdeur die novelle as analogieë geplaas.
Dit is duidelik en subtiel, en Steinbeck stel sy standpunte baie versigtig sonder om die fantasie -omgewing van die verhaal te versteur. Die boek is hewig gekritiseer vir sy polarisasie, kru taal. Tog boei dit daagliks honderde lesers.
John Steinbeck se 'Van muise en mans is die uiteindelike gids vir die perfekte storie skryf. Dit slaag nie daarin om sy gehoor vas te hou nie en laat hulle aan die rand van die sitplek. Die novelle is ideaal vir beginnersskrywers wat hul gemaksones wil laat vaar en hul horisonne wil verbreed.
Steinbeck se verhaal van George en Lennie se ambisie om hul eie boerdery te besit, en die struikelblokke wat die ambisie in die weg staan, onthul die aard van drome, waardigheid, eensaamheid en opoffering. Читать весь отзыв
Na die huwelik en 'n verhuising na Pacific Grove, publiseer hy twee boeke uit Kalifornië, Die weivelde van die hemel (1932) en Aan 'n onbekende God (1933), en werk aan kortverhale wat later versamel is Die Langvallei (1938). Gewilde sukses en finansiële sekuriteit het slegs gekom Tortilla plat (1935), verhale oor Monterey se paisanos. Steinbeck, 'n onophoudelike eksperimenteerder gedurende sy loopbaan, het gereeld van kursus verander. Drie kragtige romans van die laat 1930's fokus op die werkersklas in Kalifornië: In Dubious Battle (1936), Van muise en mans (1937), en die boek wat deur baie sy beste beskou word, Die druiwe van toorn (1939). Die druiwe van toorn wen beide die Nasionale Boektoekenning en die Pulitzer -prys in 1939.
Vroeg in die veertigerjare het Steinbeck 'n filmmaker geword met Die vergete dorp (1941) en 'n ernstige student in mariene biologie met See van Cortez (1941). Hy het sy dienste aan die oorlog gewy en Bombs Away (1942) en die omstrede speelroman geskryf Die maan is onder (1942). Konservierye (1945), Die Wayward Bus (1948), 'n ander eksperimentele drama, Brandend helder (1950), en Die hout uit die see van Cortez (1951) het die publikasie van die monumentale voorafgegaan Oos van Eden (1952), 'n ambisieuse verhaal van die Salinasvallei en die geskiedenis van sy eie familie.
Die laaste dekades van sy lewe was hy in New York en Sag Harbor saam met sy derde vrou, met wie hy wyd gereis het. Latere boeke sluit in Lieflike Donderdag (1954), Die kort bewind van Pippin IV: 'n vervaardiging (1957), Daar was eens 'n oorlog (1958), Die winter van ons ontevredenheid (1961), Reis saam met Charley op soek na Amerika (1962), Amerika en Amerikaners (1966), en die postuum gepubliseer Journal of a Novel: The East of Eden Letters (1969), Viva Zapata! (1975), Die handelinge van koning Arthur en sy edele ridders (1976), en Werksdae: Die tydskrifte van The Grapes of Wrath (1989).
Steinbeck het die Nobelprys vir letterkunde in 1962, en in 1964 het hy die Amerikaanse medalje van vryheid deur president Lyndon B. Johnson. Steinbeck is in 1968 in New York oorlede. Vandag, meer as dertig jaar na sy dood, is hy steeds een van Amerika se grootste skrywers en kultuurfigure.
Robert DeMott, redakteur, is die Edwin en Ruth Kennedy Distinguished Professor aan die Ohio State University en skrywer van Steinbeck se tikmasjien, 'n bekroonde boek met kritiese essays.
Pryse vir letterkunde
Steinbeck het die Pulitzer -prys in 1940 gewen vir "The Grapes of Wrath" en 'n Nobelprys vir letterkunde in 1962, 'n toekenning wat hy nie gedink het hy verdien nie. Die skrywer was nie alleen in die gedagte dat baie letterkundiges ook ontevrede was met die besluit nie. In 2013 het die Nobelprys -komitee onthul dat die skrywer 'n 'kompromiskeuse' was, gekies uit 'n 'slegte lot' waar geen van die outeurs opvallend was nie. Baie het geglo dat Steinbeck se beste werk reeds agter die rug was toe hy gekies is vir die toekenning, en ander meen dat die kritiek op sy oorwinning polities gemotiveer is. Die skrywer se antikapitalistiese inslag op sy verhale het hom by baie ongewild gemaak. Ten spyte hiervan word hy steeds beskou as een van Amerika se grootste skrywers en word sy boeke gereeld in Amerikaanse en Britse skole onderrig.