La Belle Otero, embleem van die Belle Époque - Interessant Eugenie de Montijo, vrou van Napoleon III en gasheer van die " /> Eugenie de Montijo, vrou van Napoleon III en gasheer van die " />
La Belle Otero, embleem van die Belle Époque
Titel: La Belle Otero.
Afmetings: Hoogte 13,5 - Breedte 9,5
Tegniek en ander aanduidings: Albumen druk, Atelier Reutlinger. Rondom 1895.
Prentverwysing: 02-007918 / PHO2001-11-55
Tegniek en ander aanduidings: Reutlinger-werkswinkel. Lewandowskisite web
Prentverwysing: 02-007609 / PHO2001-11-56
Afmetings: Hoogte 14,8 - Breedte 10,2
Tegniek en ander aanduidings: Reutlinger-werkswinkel. Rondom 1895.
Prentverwysing: 97-012044 / PHO1997-2-34
Afmetings: Hoogte 14,5 - Breedte 10,3
Tegniek en ander aanduidings: Reutlinger-werkswinkel. Ojedas webwerf
Prentverwysing: 97-012036 / Pho1997-2-30
Die Spaanse son in Paryse teaters
Die koors van eksotisme loop dwarsdeur die 19de eeu deur Europa en beïnvloed literatuur, die beeldende en dekoratiewe kuns, musiek en die uitvoerende kunste; in die besonder pryk die sjarme van min of meer verre lande opera's, ballette en ander vorme van vermaak. Onder die "eksotiese" lande, het Spanje 'n baie sterk aantrekkingskrag, veral onder die Tweede Ryk, danksy die pragtige Eugenie de Montijo, vrou van Napoleon III en gasheer van die "keiserlike fees"; sy nabyheid aan Frankryk bevoordeel ook die vertrek na Parys van baie kunstenaars op soek na roem. Onder haar studente tel Liane de Pougy, Émilienne d´Alençon en Belle Otero, 'n Spanjaard wat, in teenstelling met haar twee dapper mededingers, 'n ware talent as danser het, gekweek as 'n outodidak uit haar kinderjare.
Caroline Otero, gebore Agustina Otero Iglesias op 4 November 1868 in Pontevedra (Galicië), van 'n sigeunermoeder en onbekende vader, het 'n kinder- en adolessensie geleef wat gekenmerk is deur armoede en geweld; om van haar smarte te vergeet en in haar behoeftes te voorsien, dans sy in die strate en herberge, dan in klein kabarette, in Spanje en Portugal. Op 18 Mei 1890 debuteer die jong Spaanse meisie by Charles Franconi se Summer Circus; vier dae later, Die Paryse aand skryf die byvoeglike naamwoord "Belle" aan haar toe, wat dus onlosmaaklik aan haar naam gekoppel is. In 1895 deur die danser gelaat, het Jurgens haar lewe beëindig: ander verlate minnaars het haar voorbeeld gevolg, wat Belle Otero die bynaam "sirene of selfmoorde" besorg het en bygedra het tot haar roem as femme fatale.
Die vroue van die skouspel en demi-mondaines van die Belle Époque het 'n groot deel van hul bekendheid te danke aan die internasionale verspreiding van poskaarte en ander voorwerpe wat hul beeld dra: die Paryse skoonheid (Cléo de Mérode, Liane de Pougy, Émilienne d 'Alençon, Réjane) is gemik op die beste fotografiese werkswinkels in die hoofstad wat deur die Nadar- en Reutlinger-families aangebied word. Geleë op 21, boulevard Montmartre en op 112, rue de Richelieu, die Reutlinger-werkswinkels, wat van 1850 tot 1880 bestuur word deur Charles, hul stigter, daarna deur sy broer Émile (1880-1890) en deur sy neef Léopold (1890-1930), tel die Belle Otero onder hul kliënte.
Lyk (amper) onskuldig
Hierdie vier foto's, geneem deur die Reutlinger-werkswinkel, wys die Spaanse danser in verhoogkostuum: op die eerste twee skote en op die vierde dra sy dieselfde bekroonde rok en dieselfde pragtige juwele, waarby gevoeg word, op die eerste cliché, 'n krans van rose wat sy flirtend op haar kop aanpas en 'n bietjie glimlag so ondeund soos haar blik. In die derde skoot poseer die Belle Otero as 'n vroom Spaanse meisie, hande gevoeg en 'n deugsame lug. Maar die fyn geborduurde sluier wat haar kop bedek, verberg nie die pêrels wat haar hare versier nie: sy speel die boetvaardige Magdalena sonder om afstand te doen van haar passie vir regte juwele, wat sy soos in die stad op die verhoog dra, want die grootste geluk van die Boucheron- en Cartier-juweliers.
La Belle Otero se intense en "Mediterreense" blik word ook beklemtoon deur die tweede foto, waar die pragtige danser 'n atmosfeer van byna kinderagtige onskuld vertoon, wat volgens haar goed 'n sterk aantrekkingskrag vir die mans van La Belle het. Tydperk: Het Cléo de Mérode nie haar sukses op haar engelagtige skoonheid gebou nie?
In die vierde skoot assosieer Caroline die rol van die naïewe meisie met die erotiese fantasie van die slapende skoonheid. Sagte verlate op 'n bank, in 'n houding wat verbode is vir enige goed geteelde vrou, haar bene gekruis en haar onderrokke lig en haar enkels en kalwers onthul, Belle Otero, haar kop rus op haar linkerskouer, maak asof sy slaap, en ... die kyker maak asof hy haar glo. Net so mooi soos die tye waarop dit die embleem is, skitter Otero in 'n samelewing wat Javier Figuero en Marie-Hélène Carbonel beskryf as "skisofrenies [...], wat altyd oor die waardes van respek en die duisternis van plesier beskik.
Interpretasie - Die wraak van die "selfmoordsirene"
In haar memoires is die Belle Otero geneig om op te maak, selfs om baie besonderhede uit te dink, maar dit is in alle opregtheid dat sy haar toewy aan die ondergang van die mans wat sy verlei, hoewel sy dit nie doen nie. verklaar nooit die rede nie: op tienjarige ouderdom is sy verkrag deur 'n skoenmaker wat aan die gereg ontsnap het, terwyl sy, deur haar moeder verdryf, gedwing is om haar dorpie te verlaat en 'n dwaallewe te lei , dans en prostitueer in klein provinsiale herberge. Sy praat nie oor haar steriliteit nie, wat as tiener veroorsaak is deur 'n aborsie wat haar minnaar en pimp gedwing het: slegs die episode van aborsie word in haar memoires genoem. In 'n samelewing wat 'die vrou' aanbid sonder om 'die vrouens lief te hê' en wat die skoner geslag in drie kategorieë verdeel, die maagd, die vrou en die prostituut, gebruik die Pragtige Otero die enigste middel wat haar toegelaat word, die verleiding, om wraak te neem op die mans, wat net 'n mooi geanimeerde pop in haar soek wat hulle duur wil betaal om hul (finansiële) mag teenoor hul mededingers te openbaar. Sy bereik haar doel, nie net deur haar skoonheid nie, maar ook deur die wilde sensualiteit van 'n ware 'panter in hitte' (in die woorde van Jacques Sigurd) wat haar dans openbaar.
Star of the Folies-Bergère, hierdie Spanjaard, toegerus met 'n bekoorlike mengsel van sensualiteit, openhartigheid en komiese verve, maak aanspraak op haar status as kunstenaar in die gesig van 'showwomen', soos die gehate Liane de Pougy; Jean Lorrain, 'n vriend van laasgenoemde, kwalifiseer die Belle Otero onregverdig as 'n 'dansende gans'.
In haar veertigs verlaat Belle Otero die verhoog om onthou te word as 'n nog jong en begeerlike vrou. Verwoes deur die duiwel van die spel, sterf die voormalige minnares van baie bekroonde koppe op 10 April 1965 in Nice, in 'n volkome ontbering, op die ouderdom van ses en tagtig.
Marie-Hélène CARBONEL en Javier FIGUERO, Die ware biografie van Belle Otero en die Belle Époque, Parys, Fayard, 2003. Marie-Hélène CARBONEL en Javier FIGUERO, La Belle Otero deur Reutlinger se lens, Monaco, Éditions du Compas, 2009. Claude DUFRESNE, Drie genades uit die Belle Époque, Parys, Bartillot, 2003. Sylvie JOUANNY, Die aktrise en haar dubbelspel: figure en voorstelling van die uitvoerende vrou aan die einde van die 19de eeu, Genève, Droz, 2002. Caroline OTERO, Herinneringe en intieme lewe, deur Belle Otero, Parys, Le Calame, 1926, herdruk Monaco, Éditions Sauret, 1993.