PressReader - Kuier: 2018-10-03 - GOD MAAK NIE FOU­TE NIE
GOD MAAK NIE FOU­TE NIE
Jas­mi­ne gaan loer in by die kin­der­huis waar sy groot­ge­word het om weer haar groot­maak­ou­ers te sien. Maar sy sou nooit kon voor­spel dat dié be­soek haar he­le le­we sou ver­an­der nie.
Kuier - 2018-10-03 - Wendydavids - DEUR RONELLÉ STRYDOM
Dis die der­de dag wat Jas­mi­ne ver­by die kin­der­huis loop en die klein seun aan die an­der kant van die draad ge­waar. Hy lyk so ver­we­se. Sy trui is te groot en sy kaal­voe­te vang da­de­lik haar oog. Sy ha­re is lan­ge­rig en krul in sy nek. Die kind kort meer kos, dink sy. Sy be­ne is so dun in die kort­broe­kie wat hy aan­het. Sy won­der hoe oud hy is, dalk so ses of se­we. Hy kan nie ou­er wees nie, want hy is nog­al fyn ge­bou. Die seun kyk na al­mal wat ver­by loop – van kop tot to­ne. Dis as­of hy na iets of ie­mand spe­si­fiek soek.
Toe hy sien Jas­mi­ne kyk vir hom, druk hy sy kop diep in die sand. Da­de­lik s­melt haar hart en sy loop na­der. Hy tree te­rug. “Hallo,” sê Jas­mi­ne. “Wat is jou naam?” Die seun­tjie kyk haar ’ n oom­blik on­se­ker aan en draai dan om en hard­loop te- rug in die rig­ting van die kin­der­huis. Jas­mi­ne skud haar kop en loop dan ver­der. Hy is se­ker maar skaam of dalk is hy slim en praat nie met vreem­de­lin­ge nie.
Sy loop ver­der tot by die kin­der­huis se in­gang. Die hek­ke is toe en dan sien sy oom Gert na­der staan.
“Ge­na­de, Jas­mien­tjie, is dit jy?” Hy maak die hek oop en kom oop arms aan.
“Oom Gert, ek het so ver­lang.” Dier­ba­re oom Gert, dink Jas­mi­ne, hy is en was die pa en ou­pa vir baie kin­ders. “Kom in, my kind, kom in,” nooi hy. “An­tie Lies­bet gaan haar oë nie glo nie. Haar oog het hoe­ka so ge­spring.”
Jas­mi­ne glim­lag. “Ek wou al eer­gis­ter kom in­loer, maar wou nie die ver­ras­sing be­derf nie.” Sy glim­lag breed. Jas­mi­ne loop ’ n ent­jie ver­der. Sy staan stil.
Haar oë dwaal lief­de­vol oor die ge­bou voor haar. Hier het sy meer as die helf­te van haar kin­der­le­we deur­ge­bring. Sy was skaars ’n dog­ter­tjie van ses toe die wel­syn haar hier­heen ge­bring het met net ’n sak­kie en ge­boor­te­ser­ti­fi­kaat in die hand.
Haar ly­fie was vol houe en haar hart vol seer. Die laas­te wat sy van haar ou­ers kan ont­hou, was toe haar pa vir haar ma ge­skree het: “Daai kind was die groot­ste fout wat jy kon ge­maak het.”
Haar ma se laas­te woor­de sal sy nooit ver­geet nie: “God maak nie fou­te nie.”
Jas­mi­ne ont­hou hoe haar pa haar aan die ha­re ge­gryp en ge­slaan het. Toe hard­loop sy. Hoe ver sy ge­hard­loop het, weet sy nie. Die men­se wat haar des­tyds langs die pad ge­kry het, het haar na die po­li­sie­sta­sie ge­neem. Daar­na ont­hou sy net die vrien­de­li­ke wel­syn­vrou. Jas­mi­ne het die an­tie al­les ver­tel en haar ge­wys
hoe die houe oor haar lyf lê. Toe bring sy haar na oom Gert en an­tie Lies­bet.
Jas­mi­ne se ge­dag­tes word on­der­breek toe an­tie Lies­bet uit­ge­hard­loop kom.
“Jas­mi­ne?” Jas­mi­ne glim­lag. “Jas­mi­ne, kind, maar jy lyk spog­ge­rig.”
Sy kyk na Jas­mi­ne en dan gaan haar arms oop. “Kom hier, my kind”. Jas­mi­ne sit haar arms om die vrou wat haar groot­ge­maak het. Sy lê vir ’ n oom­blik teen an­tie Lies­bet se bors en dan sê sy: “Ek het jul­le al­mal so ge­mis.”
“En ons vir jou, my kind,” glim­lag an­tie Lies­bet deur die tra­ne.
“Wat kom maak jy in die ge­wes­te? Ek dog dan jy is oor die wa­ters saam ons Dok­ter­tjie?” “Ja an­tie, maar ons is te­rug.” Jas­mi­ne kyk weer na die kin­der­huis en dan na an­tie Lies­bet.
“Ons is te­rug by die huis, waar ons hoort, by ons men­se.”
“Ons?” vra oom Gert, “Waar is Dok­ter­tjie dan?” Oom Gert kyk rond.
“Hy is by sy nu­we prak­tyk, Oom – som­mer net hier om die draai. Hy kom la­ter groet.”
“Ek wil eint­lik met An­tie praat. Pri­vaat, as­se­blief.” An­tie Lies­bet vat Jas­mi­ne aan die arm en be­gin loop. Hul­le loop die kan­toor in.
“Nou ja toe, my kind, wat het jy op die hart?” ’n Be­ken­de ge­sig­gie loer om die deur en Jas­mi­ne her­ken hom da­de­lik as die skaam seun by die draad.
Sy waai vir die seun, maar dan ver­dwyn hy skie­lik weer. An­tie Lies­bet sien dit en sê: “Dis Ju­an. Hy kom uit ’ n ge­bro­ke huis. Har­de le­we die ar­me kind. Al­ko­ho­lis­te vir ou­ers.”
An­tie Lies­bet maak ’ n oom­blik haar oë toe en dan weer oop. “Sy ou­ers is tronk toe vir kin­der­mis­han­de­ling. Daai ly­fie het al swaar ge­had, Jas­mi­ne.” Jas­mi­ne sien die tra­ne in an­tie Lies­bet se oë en sit dan haar han­de oor an­tie Lies­bet s’n.
“Hy is nou vei­lig, want God het hom ’n en­gel gegee. Jul­le sal nooit weet hoe jul om­gee en lief­de, ’ n roof oor kin­ders soos ons se har­te kan sit nie,” sê Jas­mi­ne.
“An­tie Lies­bet, die lief­de en tyd wat ons in hier­die kin­der­huis ge­kry het, sal ons al­tyd in ons har­te koes­ter. Jul­le het so­veel lief­de­vol­le ou­ers en goeie hui­se vir so baie van die kin­ders ge­kry. Hul­le sal jul­le al­tyd dank­baar bly. Jul­le het die seer min­der ge­maak deur lief­de te gee.”
“Ek wens ons kon meer doen. Soms voel dit so as­of ons nie ge­noeg gee of help nie,” sê an­tie Lies­bet hart­seer.
“Soms dink ek God maak ’ n fout om vir so­veel ou­ers kin­ders te gee en dan gooi hul­le daai kind te­rug in God se ge­sig.” Jas­mi­ne gaan staan voor die ven­ster. “An­tie, op ’ n tyd het ek ook só ge­dink. Ek het ge­dink ek is die fout tus­sen my ou­ers. Die dag toe ek weg­ge­loop het, het ek my ma ge­hoor sê, ‘ God maak nie fou­te nie’. Al die ja­re klou ek vas aan daai woor­de.”
Jas­mi­ne draai om en kyk An­tie Lies­bet in die oë. “God maak nie fou­te nie.”
“Ai, my kind, dis so waar. On­se Va­der kan baie din­ge maak, maar fou­te . . . Nee wat.”
Jas­mi­ne kyk met ’ n glim­lag te­rug na an­tie Lies­bet. “Ek is die nu­we wel­syn­wer­ker, An­tie.”
An­tie Lies­bet spring op. “Wat?”
“Ge­na­de kind, hoe bly maak jy nou my moe­der­hart. Kom hier, my kind.”
An­tie Lies­bet druk Jas­mi­ne teen haar vas en die tra­ne vloei. “Jy maak my so trots, my kind.”
Jas­mi­ne glim­lag hart­seer. “Daar is nog iets, an­tie Lies­bet. Ek en Dok sal nooit kin­ders van ons eie kan hê nie. Ons oor­weeg dit om aan te neem.”
An­tie Lies­bet staan ge­skok. “Ge­na­de! Wat praat jy nou?” Jas­mi­ne glim­lag flou­e­rig. “An­tie Lies­bet . . .” Die klein seun van vroe­ër on­der­breek hul ge­sprek. Hy kom in en loop reg­uit na haar.
“Ons gaan la­ter speel, Ju­an. An­tie is net gou be­sig om met die an­tie te ge­sels.” Maar Ju­an bly waar hy staan.
“An­tie Lies­bet, is sy ’ n en­gel?” Hy wys na Jas­mi­ne. Hul­le kyk ge­lyk na Ju­an.
“Hoe meen jy nou, my kind?” vra an­tie Lies­bet en tel vir Ju­an op haar skoot. Hy haal nie sy oë van Jas­mi­ne af nie.
“Ek het ge­droom Lie­we Je­sus stuur en­gel om ons te kom haal.”
Jas­mi­ne gaan sit op die stoel reg­oor an­tie Lies­bet en kyk na die prag­ti­ge seun.
“Hel­lo, my naam is Jas­mi­ne. Gaan jy nou vir my sê wat jou naam is?”
Ju­an raak skaam en druk sy kop teen an­tie Lies­bet se bors. Jas­mi­ne kry hom jam­mer en praat dan met an­tie Lies­bet.
“Dalk was dit ’ n fout dat ek ge­kom het in jul speel­tyd.”
Skie­lik is Ju­an se aan­dag weer by Jas­mi­ne toe hy sê: “God maak nie fou­te nie.” Jas­mi­ne staar oop­mond na Ju­an, maar dan glim­lag sy. “Jy is dood­reg, groot­man.”
Ju­an kom staan voor Jas­mi­ne en dan vat hy aan haar ha­re. “Jy is ’ n en­gel. Het God jou ge­stuur?” Jas­mi­ne kyk na an­tie Lies­bet as­of sy hulp soek. “Ja Ju­an, my kind. God het Jas­mien­tjie van­dag hier­heen ge­stuur,” antwoord an­tie Lies­bet.
Hy lyk skie­lik op­ge­won­de. “God het Sus­sie ook ge­maak. Sy is baie soet.” Jas­mi­ne kyk na an­tie Lies­bet. “Kom saam dan gaan wys ek jou. Kom Ju­an. Loop jy voor,” sê an­tie Lies­bet. Hul­le gaan by ’ n ka­mer in en daar lê die prag­tig­ste dog­ter­tjie en sy glim­lag so­dat jy twee spier­wit tan­de dui­de­lik sien.
“Dis Na­dia, Ju­an se sus­sie. Sy is ne­ge maan­de oud.”
Ju­an kyk trots na sy sus­sie en dan na Jas­mi­ne. “Sy is mooi, nè An­tie?”
Hy sit sy hand in Jas­mi­ne s’n. Jas­mi­ne glim­lag af na hom en gee sy hand ’n sag­te druk­kie. Sy kyk dan weer na Na­dia, wat haar vin­ger styf vas­vat. “Prag­tig. ’ n En­gel­tjie uit die he­mel.” Tra­ne kom sit vlak in Jas­mi­ne se oë as sy na an­tie Lies­bet kyk en haar oë dan oor Ju­an en Na­dia gooi.
“An­tie Lies­bet, ek en Dok . . .” Jas­mi­ne kyk weer na Ju­an en Na­dia.
An­tie Lies­bet weet wat sy wil sê. Sy loop met tra­ne van ge­luk uit die ka­mer. Sy wil Jas­mi­ne al­leen­tyd gee met hul­le. Dit kan nog ure wees voor­dat hul­le hul nu­we ma laat gaan.
Jul­le sal nooit weet hoe jul om­gee en lief­de, ’n roof oor kin­ders soos ons se har­te kan sit nie.