Wanneer dit tyd is om totsiens te sê | Troeteldiere Huishouding
Wanneer dit tyd is om totsiens te sê
Ek het gekyk hoe my hond, Niki, nog 'n epileptiese aanval gehad het. Sy het drie maande oud gehad en het drie jaar oud geword en drie jaar later het 'n roetine-hondsdolheid geskiet. Ek was 'n jong tiener en Niki was my voortgesette metgesel, my vertroueling en my beste vriend, aangesien ek my ouers oortuig het dat ek die vierweke oue pup huis van 'n troeteldierwinkel moes bring. Ek het al die krag wat my jong lewe aangebied het, gesamentlik aan my pa gesê om die veearts te skakel, en ek het op my fiets gespring om die toneel te ontsnap.
Toe ek terugkom, was Niki weg, en met haar 'n groot deel van my onskuld. Alhoewel diere in my huis voorheen gesterf het, het ek nog nooit tevore iets so kosbaar vir my geskei nie, so 'n integrale deel van my siel. My ma het my opsy geneem en gesê dat Niki baie vinnig dood is. Die veearts het haar tydens 'n beslaglegging 'n naald gegee, en sy het eenvoudig net vreedsaam geword.
Ek het my hart baie bedroef. In my hartseer, alles wat ek wou doen, was om my hond te gaan loop ...
Kort na daardie ervaring moes ek tot my paard sielkind groet. Boog was 'n half-Arabiese, Palomino-hings. Ek het gehelp om halter te breek, en was elke oomblik met hom. Toe sy eienaar besluit het, was dit tyd om die boog te saal, en ek het baie bevoorreg gevoel om die eerste op sy rug te wees. En toe het ons hom uitgestap na die kamp, ​​waar Arch voortgegaan het om oor sy eienaar te klop en my vir 'n rodeo-rit te neem. Maar as 'n veertienjarige het ek die opwinding opwindend gevind en hom tot stilstand gery.
Boog moes verkoop word. My familie het in Vancouver gewoon en met 'n perd aan boord was uit die vraag. Dus, met 'n baie swaar hart en 'n onvergeetlike belofte wat ek eendag sou kry en koop, het ek gekyk dat Arch my lewe verlaat het. Die hartseer was onopgelos. Ek het elke palomino gekyk wat ek gesien het, met die hoop dat dit my ou vriend was. Daar was geen liggaam nie. Daar was geen finaliteit nie. En hoewel ek weet dit is fisies onmoontlik, wonder ek nog steeds of hy lewendig is.
Daar word gesê dat die enigste ding wat konstant bly, is verandering. Hartseer is 'n belangrike komponent van die verandering. Elke verlies wat ons in die lewe ervaar, word behandel deur rou. Selfs veranderinge wat ons as positief beskou, soos die huwelik, of 'n beter werk aangaan, behels verlies; verlies van enkelwees, verlies van ou werkmaats en vertroudheid. Hoe ons benader en die vermoë om voort te gaan, hang af van hoe goed ons geleer het om te bedroef.
Terwyl my lewe voortduur en ek het baie diere verkry deur my jare se werk by 'n kinderdier, het ek meer en meer bedrewe geword om te bedroef. Ek het by my dieregeselskap gebly toe dit absoluut noodsaaklik was om hulle te ontgin; Ek het hul liggame met gepaste seremonie begrawe.
Jare later is daardie vaardigheid tot die uiterste toets toe my tweeling seuns kort ná hul geboorte gesterf het. Alhoewel niks een vir die dood van 'n kind kan voorberei nie, het ek genoeg kennis gehad om te weet hoe om die situasie te hanteer en my vrese nie toegelaat om my terug te hou van wat my hart wou doen nie, terwyl die geleentheid beskikbaar was. .
Om diere te hê, gee ons 'n ideale situasie om ons kinders en onsself te leer oor verantwoordelikheid, onvoorwaardelike liefde, empatie en hartseer. Of die dier ons lewens deur die dood of onvermydelike afskeid van 'n ander huis verlaat, kan die verlies baie werklik wees. Tog hang die intensiteit van die gevoel gewoonlik af van die betrokke verhouding. Wanneer 'n kat 'n doodgebore katjie by 'n teelfasiliteit het, sal dit waarskynlik gevoelens van hartseer wees, meestal by die verlies van potensiële sowel as finansiële belegging. Maar wanneer 'n katjie by 'n gesin se huis sterf, is die een wat se belegging meestal emosioneel is, verwoestend.
Wanneer 'n vriend 'n verlies gely het, het ons dit dikwels moeilik om dit self te hanteer. So is ons geneig om weg te bly van vrees dat ons die verkeerde ding kan sê. Of ons benadeel die verlies om te probeer om te kyk na "die blink kant". Soms sal ons sulke dinge sê, "Wel, dis nie soosof dit 'n persoon of iets is nie." Of, "Ten minste kan jy altyd nog een kry." Of, "Moenie so hartseer wees nie. Jou kat het immers 'n goeie tuiste, en jy hoef dit nie meer daaraan te sorg nie." Om sulke dinge te sê, maak dikwels dat die beroofde persoon voel dat hulle verkeerd moet wees om die manier waarop hulle dit doen, te voel. Trouens, daar is geen regte of verkeerde manier om te voel nie, net wat is.
Laat jou vriend, jou kind of jouself toe om net te wees. Die manier waarop hulle die situasie hanteer, is die manier waarop hulle dit moet hanteer. Behalwe om fisiek vir hulself te sorg, gee nie raad nie; net luister. Wees daar met 'n skouer om te huil en te verstaan ​​dat hartseer ook 'n paar fisiese toestande kan bring, soos gebrek aan eetlus, lusteloosheid, moegheid, rugpyn, slapeloosheid; die lys gaan voort. Dit is moeilik om "lewe soos gewoonlik" voort te gaan aangesien die lewe nie soos gewoonlik is nie en nooit weer sal wees nie. Dit is nie te sê dat geluk nou 'n vlugtige onwaarskynlikheid is nie. Maar hierdie bestaan ​​het weer rigtings verander, en dit moet erken word voordat ons met die ervaring kan groei.
Wees eerlik met jouself en met jou kinders. Moenie volwasse metodes omgaan met situasies op kinders plaas nie; hulle het hul eie. Kinders is ongelooflik in staat om die dood te hanteer as dit toegelaat word. Ons is geneig om ons kinders te beskerm teen wat ons volwassenes die lelike dele van die lewe beskou. Maar onthou, elke keer as ons probeer om 'n ander mens te beskerm van enigiets anders as fisiese skade, ontken ons hulle die geleentheid vir groei. Ons kan nie droefheid van hulle hou nie, en ons moet ook nie probeer nie. Maar ons kan hulle help om die vaardighede te leer wat hulle sal moet bestuur. Ons kan dit doen deur onsself oop te maak vir verskillende maniere om te dink en te voel deur sommige van die vele boeke wat tans beskikbaar is oor dood en hartseer te lees, en deur die situasie deur te dink voordat dit gebeur.
Wanneer ons 'n nuwe verhouding begin, moet ons aanvaar dat hartseer 'n deel daarvan sal wees. Die einde sal kom deur 'n afskeiding van die lewe se paaie, die dood van ons, of die dood van die ander party. Maar dit stop ons nie om te trou, kinders te hê of om 'n kat aan te neem nie.
Wanneer dit in die middel van die hartseer is, is dit soms moeilik om te onthou waarom ons onsself in gevaar stel vir hierdie pyn. Maar dan gee ons eggenoot ons die voorkoms wat hulle net kan gee, ons kinders bring ons 'n ruiker blomme, en ons kat kom oor om saggies by ons verbygaande been te swaai. En skielik is dit weer in fokus ...
Geskryf deur Diane C. Nicholson
Diane C. Nicholson is 'n internasionaal geakkrediteerde en gepubliseerde professionele fotograaf wat spesialiseer in perde, metgeselle en gesinne. Sy is ook 'n gepubliseerde skrywer wat 4 stories in die Hoendersoep vir die Siel-reeks gehad het, verskeie artikels in koerante en tydskrifte, en het 'n kinderboek wat tans verteenwoordig word. Diane beskou haarself as 'n aktivis vir mens- en diereregte en werk hard aan die einde. Sy woon in die binneland van British Columbia met haar menslike familie wat uitgebrei het tot baie geredde insekte, waaronder perde, honde, katte, konyne, 'n voël en 'n rot.