Lewensinstellings (Eros) en Doodinstellings (Thanatos)
Teorie stel teenstrydige dringings voor om te groei of te sterf
Sigmund Freud se teorie van dryf het gedurende die loop van sy lewe en werk ontwikkel. Hy beskryf aanvanklik 'n klas dryf wat bekend staan ​​as die lewensinstinkte en het geglo dat hierdie dryf vir baie van ons gedrag verantwoordelik was.
Uiteindelik het hy geglo dat lewensinstinkte alleen nie alle menslike gedrag kon verduidelik nie. Met die publikasie van sy boek Beyond the Pleasure Principal in 1920, het Freud uitgesluit dat alle instinkte in een van twee hoofklasse val: lewensinstinkte of doodinstinkte.
Soms word seksuele instinkte genoem, die lewensinstinkte is dié wat handel oor basiese oorlewing, plesier en voortplanting. Hierdie instinkte is noodsaaklik vir die handhawing van die lewe van die individu sowel as die voortsetting van die spesie. Terwyl ons geneig is om te dink aan lewensinstinkte in terme van seksuele voortplanting, sluit hierdie dryf ook dinge soos dors, honger en pyn vermyding in. Die energie wat deur die lewensinstinkte geskep word, staan ​​bekend as libido .
In sy vroeë psigoanalitiese teorie het Freud voorgestel dat Eros teen ego-magte gekant was (die georganiseerde, realistiese deel van 'n persoon se psige wat bemiddel tussen begeertes). In hierdie later sienings het hy volgehou dat lewensinstinkte gekant was teen die selfvernietigende doodinstinkte, bekend as Thanatos.
Gedrag wat algemeen met die lewensinstinkte verband hou , sluit in liefde , samewerking en ander prososiale aksies .
Die konsep van die doodinstinkte is aanvanklik beskryf in Beyond the Pleasure Principle, waarin Freud voorgestel het dat "die doel van alle lewe die dood is."
Ter ondersteuning van sy teorie het Freud opgemerk dat mense wat 'n traumatiese gebeurtenis ervaar, dikwels die ervaring sal herleef. Hieruit het hy tot die gevolgtrekking gekom dat mense 'n bewusteloos begeerte het om dood te gaan, maar dat die lewensinstinkte hierdie wens grootliks temper. Freud het sy teorie gegrond op 'n aantal sleutelervarings:
In die werk met soldate na die Eerste Wêreldoorlog het Freud opgemerk dat sy vakke dikwels hul strydervarings heropstel het en opgemerk dat "drome wat in traumatiese omstandighede voorkom, die kenmerkend is om die pasiënt herhaaldelik terug te bring in die situasie van sy ongeluk."
Freud het soortgelyke gedrag opgemerk in sy 18-maande oue kleinseun, Ernest, wat 'n wedstryd genaamd Fort / Da gespeel het toe sy ma weg was. Om sy angs te hanteer, sal die kleuter 'n spoel wat in 'n tou vasgemaak word, vasgemaak word en sê 'fort' (wat beteken) wanneer die spoel verdwyn en sê "da" (of hier) wanneer hy dit ingelui het. hoe "herhaling van hierdie ontstellende ervaring as 'n spel pas by die plesierbeginsel ?"
Uiteindelik het Freud in sy eie pasiënte opgemerk dat baie wat traumatiese ervarings onderdruk het, die neiging gehad het om die onderdrukte materiaal as 'n eietydse ervaring te herhaal, eerder as om dit as iets van die verlede te onthou.
In Freud se siening was die dwang om te herhaal 'iets wat meer primitief, elementêr, meer instinktueel lyk as die plesierbeginsel wat dit oorheers.' Hy het verder voorgestel dat die doodinstinkte 'n uitbreiding was van daardie dwang waarin alle lewende organismes 'n instinktiewe "druk na die dood" het, wat in skrille kontras met die instink staan ​​om te oorleef, voortplant en bevredigende begeertes.
Bowendien, wanneer hierdie energie na ander gerig word, beweer Freud dat dit uitgedruk word as aggressie en geweld.
> Mitchell, S. en Black. M. (2016) Freud en Beyond: 'n Geskiedenis van Moderne Psychoanalytic Though t (Updated Edition). New York, New York: Basiese Boeke / Hachette Boeke; ISBN-13: 978-0465098811.