“Ek het snags weer na die stadsliggies sit en kyk, koffie in die tuin gedrink waar die son skyn, gekyk hoe Robbeneiland en die berg en die see in die verte blink,” onthou sy. “Stadig maar seker het ek begin besef: Ek is nie die somtotaal van my mislukkings nie. Ek is nie gestrip tot net budgets en deadlines en legal dokumente nie.”
In dié tyd het sy dikwels vir God gevra hoe die pad vorentoe lyk en wat haar nou te doen staan. Hy het nie ŉ lig op die antwoord geskyn nie, maar haar vrae met ŉ vraag beantwoord. Wie was Anna Emm?
Anna Emm onthou dat sy haar eerste boek geskryf het toe sy slegs vier jaar oud was. Sy het stories aan haar kleuterskoolonderwyseres gedikteer en aangedring dat die juffrou dit woord vir woord vir haar teruglees.
Op dertien het sy ŉ reeks stories vir kinders in haar klas geskryf. Dit was so gewild dat die skool ŉ stelsel ontwikkel het om die sirkulasie daarvan te beheer.
“Dit is juis hierdie kleintyd herinneringe wat so duidelik na vore getree het tydens my ‘routyd’. Ek het dit onthou as ‘n tyd toe skryf lekker was – vir my en vir die kinders wat destyds my stories gelees het. Dis wie ek weer wou wees, en wat ek weer wou doen.”
“Ons gawes het ’n tyd en ’n doel op hierdie aarde. Die sukses van Bitterbessie Blues was vir my ’n bevestiging van die natuurlike seën wat op gehoorsaamheid rus, en van die effortless effort wanneer dit kom by daai dinge wat jou lyf en jou kop gemaak is om te doen.”