Waarom het die boodskappers van die Trafalgar Way nie die Engelse kanaal opgevaar nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Waarom het die boodskappers van die Trafalgar Way nie die Engelse kanaal opgevaar nie?
Die versendings van die Britse vloot tydens die slag van Trafalgar is per skip na Falmouth gebring. Daarvandaan het boodskappers te perd oor die land gery na die Admiraliteit in Londen, op 'n roete bekend as die Trafalgar Way.
Aangesien die doel was om hierdie versendings so vinnig as moontlik na Londen te kry, waarom het die boodskappers nie so naby moontlik aan die Engelse Kanaal gevaar nie? Sekerlik is seil vinniger as om 21 keer oor die land te ry en perde te verander?
Om op die kanaal te vaar (soos die Spaanse Armada ontdek het) was riskant, nie die minste nie as gevolg van die slegte weer wat teenwoordig was toe die versendings aan die Engelse kus aankom.
Die vaartuie (HMS Pickle en HMS Entreprenante) wat gestuur is, was klein en relatief vinnig, maar nie een van hulle was kragtig gewapen nie. Die rede waarom dubbele versendings op verskillende skepe gestuur is, was dat hierdie vaartuie verlore kon gaan as gevolg van die natuurlike risiko's op see, of deur die vyand onderskep is. Terwyl die Britse vloot die belangrikste Franse vloot in hul hawens gebottel het, was daar nog talle Franse kruisers (gewone vloot en privaat) wat wag om in die kanaal te gaan om enige Britse skepe wat hulle kan, af te haal. 'N Klein, liggies gewapende stuurboot sou 'n aanloklike teiken gewees het.
Piekelse bevelvoerder was John Richards Lapenotiere. Sy bevele was om die versendings by Plymouth te land, wat nog steeds 'n aansienlike reis na Londen sou behels, maar die wind wat destyds misluk het verhoed dat:
Intussen het die wind gewaai en Lapenotiere het elke stukkie seil, insluitend die seile, opgestel en bevele gemaak om die kop se kop na Engeland te wys. Hy was duidelik nie van plan om Plymouth te haal nie, maar voorheen lui sy bevele dat 'as u deur Easterly Winds verhinder word om so hoog as Plymouth te kom haal, u die eerste hawe in Engeland moet maak'. Dus, van Falmouth op 4 November 1805, lees Almy se log, 'om 09:45 verkorte seil en sweef na en uit boot, kom ons bevelvoerder by Falmouth aan met sy versendings'.
Mariner's Mirror Vol.91 No.2 (Mei 2005)
Deur die kommunikasie by Falmouth te laat beland, kan hulle na Londen gestuur word sonder enige verdere risiko om op see verlore te gaan, hetsy weens die weer of die vyandelike optrede. Falmouth was ook die tuiste van die Post Office Packet Service, so die roete na Londen was goed gevestig en die hawe was geskik om vaartuie te stuur.
John Richards Lapenotiere en H.M. Schooner Pickle en hul vyftien minute van roem, Peter Hore, Mariner's Mirror Vol.91 No.2 (Mei 2005), 284-293
Die Slag van Trafalgar
Die Slag van Trafalgar is op 21 Oktober 1805 voor Cape Trafalgar aan die Spaanse kus gevoer tussen die gekombineerde vloot van Spanje en Frankryk en die Royal Navy. Dit was die laaste groot see -aksie van die tydperk en die betekenis daarvan vir die uitkoms van die oorlog in Europa word nog steeds deur historici bespreek.
Die geveg self was die hoogtepunt van 'n lang veldtog. Na die Verdrag van Amiens was Europa vir 14 maande in vrede. Baie skepe in die Royal Navy is afbetaal en die Britte keer terug na hul vredestydaktiwiteite. Maar oorkant die Kanaal in Frankryk was Napoleon besig om die volgende fase van sy oorheersing van Europa te beplan. Hy het besef dat as die oorlog weer uitbreek, die koninklike vloot die Franse en kontinentale hawens sou blokkeer soos hulle voorheen gedoen het en dat die Franse oorsese handel verlam sou word. Hy was dus van plan om Engeland binne te val en die seë te bevry vir Franse handel. Hy beveel die bou van 'n vloot invalbote en die Groot Weermag is na die Pas de Calais -gebied verskuif.
Maar om die leër veilig oor die weg te bring, sou die Franse vloot die Engelse kanaal moes beheer. Vir hierdie doel het hy probeer om 'n vergadering van sy vloot te ontwerp sodat hulle die seevliegtuie kon beheer en sy invalbote kon beskerm. Hy het bevele gegee dat die vloot in Toulon, Brest en Ferrol uit hul geblokkeerde hawens moet breek.
Na 'n afgebreekte poging het admiraal Villeneuve uiteindelik daarin geslaag om Nelson te ontduik en hom in Toulon te blokkeer en op 30 Maart na die Wes -Indiese Eilande gevaar. Volgens die plan van Napoleons om met Ganteaume (wat in Brest geblokkeer was) te vergader, en dan terug te vaar na Europa en met die Rochefort, verkry Ferrol en Brest -eskaders 'n paar dae ons meerderwaardigheid voor Boulogne.
Toe Nelson meegedeel word dat die Franse vloot gevaar het, het hy aanvaar dat hulle op pad was na Egipte, en daarom het hy sy skepe na die Suidoos gestuur. Toe hy sy fout ontdek, het hy op pad gegaan na Villeneuve. Villeneuve het admiraal Gravina en die Spaanse vloot van Cadiz opgetel en na Martinique geseil.
Nelson ontdek dat Villeneuve uit die Med geseil het en hervat die jaagtog op 10 Mei oor die Atlantiese Oseaan na die Wes -Indiese Eilande. Uiteindelik volg die Franse en Spaanse vloot weer terug na Europa. Villeneuve wag vir Ganteaume om by hom aan te sluit. Maar Ganteaume het nie daarin geslaag om die Britse blokkade te verbreek nie, en Villeneuve seil terug na Ferrol.
Hy het die Calders -eskader van 15 slagskepe langs Kaap Finisterre op 22 Julie teëgekom. Hulle het 'n afbrekende aksie beveg in swak sigbaarheid. Calder het twee Franse skepe gevange geneem, en verskeie van die Britse skepe is beskadig. Calder het die aksie, waarvoor hy hewig gekritiseer is, nie tuisgebring nie.
(Nadat Calder by die vloot van Nelsons aangesluit het, is hy toegelaat om terug te vaar op die Prins van Wallis na Engeland in 'n poging om sy naam by 'n krygshof skoon te maak. verloor dit.)
Villeneuve, wat Ferrol nie kon bereik nie, seil na Cadiz, maar slegte weer dwing hom om Vigo raak te loop. Daarvandaan het Napoleon hom beveel om na die Straat van Dover te vaar. Decres, die Franse minister van Marine, wie se vertroue in die invalprojek nog nooit so hoog was nie, het die bevele geskryf en verklaar dat Villeneuve na die Kanaal sou vaar, tensy die toestand van die vloot hierteen kon versag, waarin as hy na Cadiz sou vaar.
Op 13 Augustus het die Gekombineerde Vloot van 29 slagskepe weswaarts gevaar, Villeneuves se aanvanklike bedoeling was onduidelik. Maar nadat hy intelligensie by verbygaande handelaars opgevang en 'n paar Britse skepe in die verte gesien het, besluit Villeneuve koers na Cadiz. Hy het op 20 Augustus daar aangekom.
Nelson het van Cadiz aangekom om op 28 September by Collingwoods se vloot aan te sluit en beveel sy fregatte, onder kaptein Blackwood, om Cadiz dop te hou terwyl hy 50 myl van die see af met die res van die vloot vaar, in die hoop om die gekombineerde vloot uit te trek.
Gedurende die somer het Napoleon, wanhoop om sy vloot bymekaar te maak, sy invalsplanne vir Engeland laat vaar en het sy aandag op Oostenryk gevestig. Die Britte het 'n klein leër onder generaal Craig na Sicilië gestuur om die suidelike flank van Napoleons te bedreig en die Russe te ondersteun. Om Italië en sy bedrywighede in Oostenryk te probeer bewaak, beveel Napoleon Villeneuve om terug te vaar in die Middellandse See. Hy het ook besluit om Villeneuve deur admiraal Rosily te vervang. Op 27 September het Villeneuve sy bevele ontvang om terug te vaar in die Med na Napels, om 'n landing van 4000 troepe daar te ondersteun. Troepe wat ontwerp is om die klein mag van Craigs teë te werk.
Toe Villeneuve besluit om van Cadiz af te vaar, was sy plan dat Magon eers saam met sy eskader sou uitvaar en die Britse fregatte sou vang of wegry. Op 19 Oktober en 'n goeie wind om Cadiz te laat waai deur Villenueve, het die bevel vir skepe omhoog gehys. Toe die vloot vaar, het die wind weggeraak en slegs sewe slagskepe en drie fregatte het die hawe verlaat. Die wind was te lig om hulle van die Britse fregatte af te laat jaag. Villeneuve moes die res van die vloot beveel om vir die nag te anker.
Die Britse fregat Sirius (word in 'n nuwe venster oopgemaak) maak die sein 370, 'Vyande se skepe kom uit die hawe', wat langs die ketting van skepe herhaal word totdat dit by die hoofvloot gekom het. Nelson beduie die vloot dan vir 'algemene jaag suid-oos', sy plan was om na die Straat van Gibraltar te stuur en te verhoed dat die Gekombineerde Vloot die Middellandse See binnevaar.
Op 20 Oktober het die res van die Gekombineerde Vloot onder seil gekom en koers geslaan na die suidooste. Omdat Nelson vinnig op die sein 370 gereageer het, het die Britse vloot die ingang van die Straat bereik voordat die Franse en Spaanse vloot Cadiz verlaat het. So het die Britse vloot sy treë teruggevoer na die noordweste.
Die Nelson Touch
Terwyl die Britse vloot gewag het vir die gekombineerde vloot om van Cadiz af te vaar, het Nelson sy kapteins gevra om aan boord van die Victory te kom en sy plan van aanval verduidelik. Die skepe sou twee kolomme vorm, met Nelson in bevel van die een en Collingwood die ander, en vaar in die middel en agterkant van die vyandelike strydlyn om die Britse skepe in aksie te bring en die bakkie van die Combined af te sny Fleet, wat dan tyd sou neem om weer in aksie te kom. Nelson het 'n gedetailleerde memorandum geskryf waarin hy sy plan op 9 Oktober verduidelik, alhoewel daar nie streng in die geveg daaraan gehoor gegee is nie. Nelson het berig dat sy kapteins tevrede was met hierdie innoverende plan.
Villeneuve vaar stadig in die ligte wind na die suidooste. Hy het eintlik geraai watter vorm die Nelsons -aanval sou aanneem, maar kon nie 'n verweer aan sy kapteins spesifiseer nie. Die gekombineerde vloot vaar in 'n lyn met die Neptuno agter en die San Juan de Nepomuceno onder bevel van Commodore Churraca in die bakkie. Admiraal Gravina was in die Principe de Asturias en admiraal Villeneuve het in die Bucentaure gevaar. Gravinas se observasie -eskader moes na die voorkant van die gekombineerde vloot seil, om 'n deel van die lyn wat deur die Britte bedreig is, te help, maar het eintlik by die bakkie gestaan.
Kort na dagbreek het die Franse fregat Hermione die Britse vloot in die weste opwaarts gewaar en vir Villeneuve beduie. Villeneuve sou moontlik na Gibraltar kon vaar, maar besluit om nie van 'n lee -oewer af te veg nie, en hy het probeer om na Cadiz terug te keer. Dus het hy om 08:00 die vloot beveel om te dra, 'n bevel wat uiteindelik teen 10 uur voltooi was. Die veranderlike kwaliteit van die Combined Fleets -bemannings het nou begin wys, die skepe het dit in die ligte wind moeilik gevind om hul posisie in die geveg te vind, en die lyn het in die middel na 'n laer kant gesak. Villeneuve het nou gesien dat Gravinas se eskader uit sy posisie was en het hom beduie om voorwaarts te bly, maar dit was te laat. Die Franse en Spaanse kapteins kon duidelik sien dat die Britse skepe in twee kolomme op die middel van hul lyn vorder, en sommige soos Commodore Churruca het die gevaar besef dat die bakkie van die gekombineerde vloot afgesny en uit die geveg sou word. Churruca het gedink dat Villeneuve die voorste skepe moet beveel om nou te draai en die Britte te verdra.
Aan boord van die Victory Nelson beveel luitenant Pasco om 'n sein aan die vloot te maak "Meneer Pasco, ek wil aan die vloot sê 'Engeland vertrou dat elke man sy plig sal doen'". Pasco het Nelson gevra of hy die woord 'verwag' kan vervang deur 'vertroue', soos in die telegrafiese woordeskat, terwyl vertroue gespel sou moes word, Nelson stem in en die sein word deur Victorys se helde opgejaag. Die verandering van die bewoording het die betekenis subtiel verander, en die sein het verwarring op sommige skepe veroorsaak, en matrose het gesê dat hulle altyd hul plig sou doen en dat hulle nie gevra moes word nie.
Een laaste sein is op die vlagskip, die telegrafiese vlag, en dan nommer een en ses 'Betrek die vyand nouer'. Lys van seine wat by Trafalgar gemaak is.
Kort hierna is die eerste skote deur die Gekombineerde vloot op die Royal Sovereign afgevuur toe sy binne die bereik van die Fougueux gekom het. Die koninklike soewerein het om 12uur losgebrand, en vyftien minute later het die eerste van die vyandelike skepe op groot afstand op die oorwinning losgebrand.
Maak aksie toe
Toe die oorwinning op die vyandelike lyn sluit, besluit kaptein Hardy om sy skip verby die agterkant van die Bucentaure te neem. Die vyandelike skoot het reeds 'n paar minute in die skip gesny en baie mans was reeds dood of gewond, waaronder Nelson se sekretaris, John Scott, en agt mariniers wat op die kakdek gestaan ​​het. Toe Nelson dit sien, beveel hy die kaptein van die mariniers, Charles Adair, om sy manne oor die skip te versprei, 'n verreikende orde deurdat die mariniers met Franse skerpskutters sou omgegaan het en miskien Nelsons se lewe gered het.
Dit lyk asof Nelson seker was dat hy in hierdie geveg sou sterf, en baie keer afskeid geneem van vriende en desperaat probeer om te verseker dat daar na Lady Hamilton en sy dogter Horatia omgesien sal word wanneer hy sterf. Hy het beslis geen stappe gedoen om die dood te vermy nie, maar kaptein Blackwood stel voor dat hy sy vlag na die Euryalus skuif om die stryd van daar af te rig, maar hy het geweier. En verskeie mense was bekommerd dat hy sy eersterre op sy jas dra, wat hom 'n duidelike teiken maak.
Op die foelie wag die Bosun William Willmet langs die larboard 68 ponder karronade, een van Victory se twee 'smashers' soos hulle bekend was. (Beeld van Victorys se 68 ponder karronade). Dit was gelaai met 'n ronde skoot en 'n vat van 500 muskietballe, en toe Victory binne raakafstand van die agterstewe van Bucentaure verbygaan, het hy die karronade in haar afgevuur, die Franse skip van ene na die ander gehark en die matrose afgesaag wat hul gewere beman. . Terwyl die oorwinning verder verbyvaar, het haar laer dekgewere losgebrand terwyl hulle een vir een teëgekom het.
Toe Victory die Franse skip skoonmaak, kom sy binne die bereik van die Neptunus wat haar breë sykant in die Victory afvuur en die voormas en boogspriet beskadig. Hardy beveel die stuur oor om Victory langs die Redoubtable wat aan haar stuurboordkant was, te bring, en toe die gewere kom, skiet sy haar stuurboord breed in die Franse skip.
The Victory and the Redoubtable het saamgeval en hul erf is gesluit. Ongetwyfeld het die meeste van haar geweerskote gesluit om aan boord te kom en die Franse mariniers in die tuig het granate gegooi en op die dek van die Victory afgevuur. Omstreeks 13:15 toe Nelson en Hardy op die kwartdek stap, het 'n muskietbal wat van Redoubtable afgevuur is, Nelson in die bokant van die skouer getref en in sy ruggraat geslaan. Hy het dadelik geweet dat die wond dodelik sou wees, en toe hy na die orlop -dek geneem word, bedek hy sy gesig met 'n sakdoek. Toe hulle die kajuit bereik, het gewonde matrose wat op behandeling wag, wat Nelson herken, die chirurg William Beatty ontbied.
Die gevegte het voortgegaan op die dekke hierbo en toe Redoubtable deur Victory se gewere gebombardeer is, het die Temeraire aan haar stuurboord toegemaak en in haar geskiet. Die drie skepe sluit aanmekaar en die Redoubtable word stadig in onderdanigheid gestamp.
Aan die hoof van die lee -kolom het die Royal Sovereign al sowat 30 minute alleen die Santa Ana en die Fougueux betree, nadat hy die vyandelike lyn ver gevaar het voor die res van die afdeling. Collingwood het beveel dat die lee -kolom op die laerlyn van die laerbord moet vorm, sodat sy skepe nie soos Nelsons in lyn was nie, maar nader kom op 'n breë front (sien hoofdiagram). Aan die einde van die gevegslyn van die Combined Fleets is die skepe in 'n los formasie toegesluit, nie in 'n lyn nie. Terwyl die ander skepe van die Collingwoods -lyn die stryd aangesluit het, het hulle 'n verwarde reeks skepe gekry.
Die geveg duur voort in die sterwende wind, en toe hul maste en seile weggeskiet word, dryf die skepe van albei vloote stadig om mekaar en soek teikens deur die rookwolke. Die Mars het die meeste van haar seile en tuig verloor en onbeheerbaar in die deining geswaai. Kaptein Duff, wat oor die kant leun om die vyandelike skepe te probeer sien, is deur 'n ronde skoot onthoof en die Mars is deur verskeie Franse skepe, waaronder die Pluton, gehark.
Twee uur na die aanvang van die geveg het die gekombineerde vlootwa onder admiraal Dumanoir uiteindelik gedra of vasgemaak en teruggekeer vir die geveg. Vier skepe, waaronder Dumanoirs Formidable, seil na die voorkant van die Britte en ruil skote met hulle terwyl hulle verbygaan, en vaar dan weg van die geveg. Drie skepe seil reguit na Cadiz en slegs die Intrepide en die Neptuno seil na Villeneuves se hulp. The Intrepide is verloof deur verskeie Britse skepe en is uitgesonder vir haar dapperheid te midde van oorweldigende kans deur verskeie van die Britse kapteins.
Stadig kry die Britse skepe die oorhand, terwyl die skepe van die Combined Fleet een vir een hul kleure tref of van die geveg wegseil. Kaptein Hardy het aan Nelson gerapporteer dat die stryd gewonne was, 'Goddank dat ek my plig gedoen het', was sy laaste woorde, en hy is om 16:30 dood.
Die glans van die oorwinning is verwyder vir die Britse skepe met die nuus van die dood van Nelsons. Dit is nou moeilik om die effek van hierdie nuus op die bemannings van die skepe en op die hele land te waardeer, hoewel Nelson nog steeds in Brittanje as 'n nasionale held beskou word, maar in 1805 was hy DIE nasionale held en verloor hy hom tans van sy grootste oorwinning was 'n bittere slag.
Nelson self sou bitter gewees het as hy die behandeling ken wat sy geliefde Lady Hamilton en sy dogter van 'n dankbare nasie sou kry. Hulle is byna heeltemal geïgnoreer. In plaas daarvan het die land besluit om Nelson se broer, William, 'n graaf te maak, en stem hom toe met 'n jaarlikse pensioen van 5,000 per jaar. Frances, wat nog formeel Nelson se vrou was, kry 2,000 per jaar. Emma en Horatia het niks gekry nie. Sonder die pensioen van 'n dankbare nasie wat Nelson vir haar voorsien het en altyd bekend was vir haar uitspattigheid, het Emma uiteindelik in armoede versink, en selfs 'n tyd lank in die tronk gesit weens skuld. Na haar vrylating gaan woon sy by Horatia in Calais en sterf daar in Januarie 1815.
Van die gekombineerde vloot, Bucentaure, Algeciras, Swiftsure, Intrepide, Aigle, Berwick, Achille, Redoubtable, Fougueux (Frans), Santissima Trinidad, Santa Anna, Argonauta, Bahama, San Augustino, San Ildefonso, San Juan de Nepomuceno en Monarca ( Spaans) is deur die Britte geneem. Ongetwyfeld het gesink, Achille het opgeblaas, San Augustino en Intrepide het gebrand, die Britte het Santissima Trinidad en Argonauta geknak, en in die stormwind wat die geveg gevolg het, het Monarca, Fougueux, Aigle en Berwick verwoes.
Op 23 Oktober het 'n uitstappie deur die Franse kommodoor Julien Cosmao uit Cadiz met Pluton, Indomptable, Neptuno, Rayo en San Francisco de Asis gepoog om 'n paar van die Britse pryse te herwin. Santa Anna en Algeciras is teruggevind, maar Neptuno, Indomptable en San Francisco de Asis is verwoes en Rayo is deur die Donegal geneem en daarna verwoes.
Op 3 November het admiraal Strachan, met Caesar 80, Hero 74, Courageux 74, Namur 74 en vier fregatte die krag van vier Franse skepe verslaan en gevang wat by Trafalgar onder Dumanoir ontsnap het: Formidable 80, Duguay-Trouin 74, Mont Blanc 74 en Scipion 74. Al vier word in die Royal Navy opgeneem, met Formidable wat Brave hernoem is, Duguay-Trouin hernoem tot Implacable, en die ander twee behou hul name. Die oorwinning is na Gibraltar gesleep, haar meesters en seile is in stukke geskiet. Die slagoffers was groot, soos verwag kon word in so 'n noue stryd.Die Britte het 449 mans gedood en 1241 gewond (waarvan sommige daarna gesterf het), die Franse en Spaanse vloot het 4408 mans vermoor en 2545 gewond, (syfers is uit Lewis 'A Social History of the Navy').
Die uiteindelike uitkoms van die oorwinning was om die oppergesag van die Britse vloot vir die volgende honderd jaar op die oop see te verseker, en die einde van enige bedreiging van inval uit Frankryk. Dit het Napoleon tot sy kontinentale strategie gelei, en moontlik tot sy rampspoedige veldtog teen die Russe in 1812.
Vanweë sy hoë hoogte moes kaptein Hardy onder die balke in die onderste dek van HMS Victory hurk. Dit was nogal 'n toneel. Kruit nog dik in die lug. 'N Legende lê en sterf. Dit was Hardy se taak om Nelson in te lig dat hulle die dag in die Slag van Trafalgar oorwin het. En dan het Nelson die geskiedenis oorgegaan en die toneel is verewig in skilderye en tekeninge.
Die Slag van Trafalgar in 1805 was 'n geskiedenis wat verander in die geskiedenis van Brittanje, en dit het Brittanje se oppergesag op see gekenmerk en Napoleon se wêreldwye ambisies beëindig. Maar dit was net 'n dag in die lang geskiedenis van HMS -oorwinning, wat meer as tweehonderd -en -vyftig jaar se geskiedenis het.
Dit is die oudste skip in die Royal Navy. Dit het nog steeds 'n bevelvoerder. Dit word nog steeds gebruik vir funksies en is 'n lewende simbool vir die Royal Navy, selfs al sit dit in 'n droogdok by die Portsmouth Historic Dockyard.
Die kiel vir die oorwinning het in 1759 gaan lê toe die Royal Navy 12 nuwe 'eersteklas' slagskepe bestel het om die Franse aggressie uit te daag. Die skip sou £ 63,176 kos en 'n monumentale bedrag geld wat gelykstaande sou wees aan die miljarde wat nodig is om vandag 'n vliegdekskip te bou. En die Victory was tot vandag toe die vliegdekskip.
Die skip was massief. Die bedoeling was vanaf die oomblik dat dit gebou is om 'n vlagskip te wees wat Britse mag oor die hele wêreld projekteer. Toe dit voltooi was, was dit in wese 'n klein stad. Dit het 'n bemanning van 820 versprei oor 8 dekke. Dit was 'n motor van die Britse lewe en kultuur wat oral in die wêreld kon werk.
In die geveg was dit 'n formidabele vyand en dit het meer as 100 gewere. Dit was nie 'n skip waarmee u in 'n geveg wou afkom nie!
In 1799 word die oorwinning algemeen beskou as verby haar beste jare, maar die behoefte aan 'n vlagskip het beteken dat sy ten koste van alles herstel is en weer in diens geneem is. Sy is swaar beskadig in die Slag van Trafalgar en moes na die hawe gesleep word, maar sy is in haar vorige glorie herstel. Baie min skepe oorleef vanaf die seiljag, maar die Victory was 'n uitsondering wat gered is vir die geskiedenis (hoewel sy nie altyd so goed behandel is nie en amper na die brekers gestuur is).
HMS Victory sit vandag in 'n droogdok in die Portsmouth Historic Dockyard, 'n werkende Royal Navy -werf wat omskep is in 'n gewilde toeriste -aantreklikheid, met verskeie skepe wat u kan besoek, The National Museum of the Royal Navy en 'n uitstekende museum vir tot die hele geskiedenis van die HMS Victory.
Die skip ondergaan tans 'n langdurige herstel, sodat sy nie tans in haar volle glorie vertoon word nie. Haar volle maste en tuig is tans nie reg nie, so die skip lyk nogal hartseer in sy huidige toestand. Dit gesê, dit is nog steeds die moeite werd om te besoek. Alhoewel die mast die mooi gesig van die skip is, was die binnekant van die skip die siel en dit word baie vertoon.
Aangesien die Victory 'n werkende skip is, kan u nie net daarheen gaan en ronddwaal nie. U kan slegs op 'n begeleide toer aan boord van die skip gaan (ten minste gedurende die winter en in die somer is dit anders), wat vooraf bespreek en geskeduleer moet word. Doen dit reg as u die historiese werf binnegaan of vooraf aanlyn bespreek voordat u daar aankom. Die toere begin betyds, so moenie laat wees nie!
Binne die skip is dit eenvoudig ongelooflik. 'N Deel van wat u persoonlik opval oor die skip, is hoe omvangryk en hoe beknop die skip was. Dit is moeilik om hom voor te stel hoe dit met meer as 800 man opskiet of die massiewe skeepstoof wat vir almal kook, voorstel.
U sal 'n groot deel van die toer deurbring as u lank soos ek is (mevrou Anglotopia hoef nie, want sy is redelik kort, so Nelson's Navy was die perfekte skaal vir haar!). U word deur die skip geneem deur 'n toergids wat baie kundig is en ons baie tegemoetkom (ons het die toer met twee jong kinders gedoen). Hy werk baie goed en wys jou die belangrike stukke van die skip, maar gee jou ook 'n uitstekende idee van hoe die lewe op 'n seilskip was. Die toer duur ongeveer 'n uur. Gedurende die toer kry u die kans om deur die skip te dwaal, maar u word onder groot toesig gehou.
Ek is 'n groot aanhanger van die film Master & amp Commander, so dit is wonderlik om werklik te ervaar en te voel hoe 'n ou seilskip gelyk het, alhoewel Victory 'n veel groter skip is as die HMS Surprise!
Hou u kop in gedagte terwyl u in die Victory rondloop, en wees ook bereid om steil trappe en lere te klim (des te moeiliker as u 'n baba hou soos ek).
U gaan die skip op 'n middelvlak binne, en dan word u na die hoofdekke geneem en dan tot by die ruim. Dit is so verbasend om te sien dat die skip in wese 'n gebou van agt verdiepings is, volledig uit hout gebou. En dit bring die heerlike reuk in die hele skip op en die ryk reuk van die hout is wonderlik, alhoewel dit waarskynlik baie beter ruik as in Nelson se dae!
Langs Victory is die nuwe Mary Rose -museum. Vir diegene wat nie weet nie, die Mary Rose was 'n skip in die vloot van koning Henry VIII wat in die nabygeleë Solent Channel gesink het. Dit is 'n paar jaar gelede herontdek en na die oppervlak gelig. Om dit vir toekomstige geslagte te bewaar, is daar 'n proses ondergaan om die water uit die hout te verwyder en te vervang deur 'n chemikalie wat dit in sy huidige toestand permanent sal bewaar.
Met die nuwe moderne museum kan u die Mary Rose in skaal sien, terwyl u ook kyk na die herstelwerk wat nog aan die gang is. Die museum lei u deur hoe die lewe in Henry VIII se vloot was, asook die artefakte wat ontdek is. Alhoewel dit beslis 'n ongelooflike uitstalling en baie interessant is, het dit ons op die verkeerde manier gevryf. Die Mary Rose was eintlik 'n graf, dus dit voel nogal vreemd om dit nou in 'n museum te sien. Net so interessant as om te leer oor die Mary Rose en die geskiedenis daarvan, moes dit waarskynlik aan die onderkant van die Solent gelaat gewees het.
As u klaar is met die verkenning van die Victory en die Mary Rose, is die HMS Victory Museum langs die skip 'n besoek werd. Dit ondersoek die hele geskiedenis van die skip, en nie net die rol in Trafalgar nie. Dit is 'n baie interessante multimedia-uitstalling en die moeite werd om te ondersoek as u nog meer wil weet oor die skip. Langs die Victory -museum is die National Royal Navy Museum, maar ons het nie meer tyd gehad nie en kon dit nie verken nie.
Ons het ons besoek aan die Portsmouth Historic Dockyards baie geniet, en dit was vir my 'n lewensdoel om die Victory persoonlik te kon sien, so dit is 'n ervaring wat vir my baie beteken het (daarom skryf ek oor dit eers). Sommige het opgemerk dat dit nie die moeite werd is om te besoek terwyl dit herstel word nie, maar ek stem nie saam nie; dit is nog steeds die moeite werd om te besoek en ek kan nie wag totdat dit klaar is om haar weer in haar volle glorie te sien nie.
Rondleidings na die oorwinning is tydsbepalend en moet vooraf bespreek word, en jy kan nie net by die skip opdaag nie. Hulle bied die begeleide toere aan gedurende die wintermaande en vanaf 28 Maart-tot November, 'vrye vloei', waar u deur die skip kan ronddwaal en die gidse gestasioneer is om u vrae te beantwoord.
Toere na die oorwinning duur ongeveer 1 uur
Dit is 'n veilige militêre installasie, dus moenie bekommerd wees oor die gewapende wagte nie.
Die HMS Victory -museum is die moeite werd.
Daar is 'n wonderlike geskenkwinkel oorkant die Victory in The National Museum of the Royal Navy (dit is beter as die geskenkwinkel in die Mary Rose -museum).
Beplan om die hele dag hier deur te bring – as u alles wat aangebied word wil sien – oorweeg om dit oor twee dae te versprei.
Koste: Alhoewel u slegs vir die Victory kaartjies kan koop, beveel ons die All Site -pakket aan, wat u tot 1 jaar toegang tot die hele werf bied. Kaartjie vir volwassenes: £ 26,00, kinderkaartjie: £ 19,75, senior kaartjie: £ 24,25, gesinskaartjie: £ 72,00, studentekaartjie: £ 24,25 (pryse geld vanaf Februarie 2014). Kinders onder 5 is gratis, maar moet nog steeds kaartjies kry.
Kindvriendelikheid: Hulle laat nie waens op die skip toe nie, daar is geen manier om hulle rond te kry nie. Daar is genoeg smal en steil trappe aan boord wat moeilik is om met 'n kind in jou arms te klim. U moet u waens buite die skip in 'n parkeerarea laat. Maak seker dat u u reënbedekkings aantrek, ons het nie daaraan gedink nie en toe ons die toer (wat 'n uur lank is) klaar was, het dit gereën en ons waens was geweek. Eerlik, ons beveel nie aan dat u hierdie besienswaardigheid met baie jong kinders besoek nie. Maar ouer kinders sal daarvan hou en ek kan nie wag om ons s'n terug te neem as hulle ouer is nie. Daar is 'n uitstekende speelarea vir kinders in die HMS Victory Museum, 'n uitstekende plek om die kinders te parkeer as ouers om die beurt die Victory Tour wil beurte maak.
Die res van die Dockyard is meer kindervriendelik. U kan deur die nuwe Mary Rose -uitstalling en die museums op die perseel stap. Maar as u een van die skepe wil verken, moet u die kinderwagen parkeer.
Verder weg: Gun Wharf Quay is binne loopafstand van die werf geleë, 'n moderne winkel-/eet-/vermaaklikheidsontwikkeling. Loop in die hoofstraat en gaan onder die spoorbrug en jy is daar (volg net die mense). Daar is baie eetplekke (meer afwisseling as wat by die Dockyard aangebied word) en daar is ook baie inkopies as dit jou aanspreek. Die Spinnaker -toring is nou ook 'n gewilde trekpleister, maar ons het nie tyd gehad om dit te besoek nie. Ek hoor dit is wonderlik en het 'n uitgestrekte uitsig op die hawe van Portsmouth.
Portsmouth is aan die suidkus van Engeland geleë. Hier is 'n kaart van die stad en die omgewing.
Met die motor: Ons het vanaf Dorset na Portsmouth gery, waar ons gebly het. Dit was 'n maklike rit en Portsmouth is 'n maklike stad om te navigeer. Die roete na die werf is die hele pad goed gemerk, sodat u sonder 'n kaart daarheen kan kom. Daar is 'n parkeerterrein vir die werf net voor u daar kom, en dit is binne loopafstand, maar dit is nie gratis nie (u sal sukkel om gratis in die meeste Britse stede te parkeer). Die werf is 8 myl van die M27 af.
Per spoor: U kan treine van alle rigtings na die treinstasie van Portsmouth Harbour neem, en dit is nie ver van die Dockyard af nie (dit is 200 meter van die ingang af). As u in Londen is, is dit slegs 'n 90 minute direkte treinrit, so dit is beslis iets wat u op 'n dag uit Londen kan doen. Gaan roosters en tariewe na met Southwest Trains.
Openbaarmaking – Ons toegangskaartjies is gratis deur Portsmouth Historic Dockyard aan ons verskaf.
5. Magellan se ekspedisie beweer dat hy reuse in Suid -Amerika teëgekom het.
Terwyl hulle naby die huidige Argentinië veranker was, het mans van Magellan berig dat hulle mans van 8 voet lank op die strande van Patagonië teëgekom het. Nadat hy met hierdie "giants bevriend geraak het, het Magellan hulle vermoedelik bedrieg om aan boord van sy skip te gaan en een van die mans gevange te neem. Die reus is later gedoop en Paul genoem, maar sterf tydens die vloot se lang kruising van die Stille Oseaan. Geskiedkundiges het vermoed dat die reuse van Magellan in werklikheid lede was van die Tehuelche, 'n van nature lang stam Indiërs wat inheems is in die suide van Chili en Argentinië. Terwyl mans van Magellan byna seker die hoogte van die Tehuelche oordryf het, sou die mite van Patagoniese reuse nog baie jare voortduur.
Een Amerikaanse vervoerder het net 'n week voor die geveg haastige herstelwerk ondergaan.
Die vliegdekskip USS Yorktown word in 'n droë dok by Pearl Harbor vertoon, terwyl dit gereed gemaak word vir die Slag van Midway.
Op 27 Mei 1942 het die USS Yorktown sukkel in Pearl Harbor, nadat hy 3 000 myl oor die Stille Oseaan gereis het. Tydens die Slag van die Koraalsee het 'n Japanse bom van 551 pond die Yorktown 's houtvliegdek wat deur die skip breek en ontplof. Meer as 1 400 reparateurs het die klok gewerk en die gate in die gat toegesmeer Yorktown met staalplate, sodat dit gereed is vir Nimitz by Midway.
Na skaars 48 uur in Drydock nommer een by die Pearl Harbor Navy Yard, het die Yorktown uitgestoom om by die Hornet en Onderneming 325 myl noord van Midway, op 'n voorafbepaalde ontmoetingsplek bekend as "Point Luck. " The Yorktown 's teenwoordigheid het Japan verbaas dat hulle gedink het dat hulle die vervoerder in die Koraalsee weggedoen het.
Japannese teenaanvalle van bomwerpers en duikbote het gesink Yorktown op 7 Junie 1942, maar nie voordat dit daarin geslaag het om 'n sleutelrol te speel in die geallieerde oorwinning op Midway nie.
In 1998 het die Yorktown is uiteindelik ongeveer 16,650 voet onder die oppervlak van die Stille Oseaan geleë, deur 'n span onder leiding van Robert Ballard, die onderzeese ontdekkingsreisiger wat bekend is vir die ontdekking van 'n ander bekende wrak: die Titanic.
HMS Severn en HMS Tamar is uit Portsmouth gestuur 'as 'n voorsorgmaatreël' om die stryd teen Frankryk aan te pak
Die Royal Navy -skepe dwaal deur Channel nadat Parys gister gewaarsku het dat dit elektrisiteit na Jersey kan afsny
PM het die skepe ontplooi nadat intelligensie gesê het dat 100 Franse bote Donderdagoggend Saint Helier kan versper
Die Franse minister van maritieme het Jersey gister daarvan beskuldig dat hy voete gesleep het oor lisensies vir Franse vissersbote
David Sellam, hoof van die see -owerheid in Normandië, het gesê: 'Ons is gereed vir oorlog. Ons kan Jersey op sy knieë bring '
Gepubliseer: 07:09 BST, 6 Mei 2021 | Opgedateer: 15:07 BST, 6 Mei 2021
Waarom veg Jersey en Frankryk oor visvangregte?
Wat was die reëlings voor die Brexit vir viswaters?
Tot 1 Januarie vanjaar was die Verenigde Koninkryk onderhewig aan die EU se gemeenskaplike visserybeleid (GVB). Dit het beteken dat vloote uit EU -state gelyke toegang tot die Exclusive Economic Zone (EEZ) van ander lande gehad het.
EEZ -gebiede strek 200 seemyl van die kus van elke staat, of tot 'n maritieme halfpad tussen buurlande. Die Britse visserybedryf het lank gekla dat die reëlings beteken dat die vloot van die EU plunder wat hul vangs moet wees.
Die handelsooreenkoms na Brexit wat tussen Boris Johnson en Ursula von der Leyen gesluit is voor Kersfees, het die EU-vloot oorgangsregte op die Britse viswaters gegee. Die EU -visvangkwota vir Britse waters is vanjaar met 15 persent verminder en sal elke jaar tot 2026 nog 2,5 persentasiepunte verminder.
Vanaf daardie tydstip sal die Verenigde Koninkryk in teorie die reg hê om die vissersvlote van die blok heeltemal te verbied, hoewel daar jaarliks ​​onderhandel moet word. Vir die huidige situasie is die Britse en Europese vaartuie nou 'n lisensie nodig om in mekaar se waters te hengel.
Waaroor is die Franse kwaad?
'N Rits het ontstaan ​​oor die spesifieke regulasies wat die Jersey -regering ingestel het om die handels- en samewerkingsooreenkoms te implementeer. Hulle vereis dat Franse bote moet aantoon dat hulle 'n geskiedenis van visvang in Jersey se waters het om lisensies te kry, maar Jersey is vasberade dit is wat die TCA uiteensit. Die Franse owerhede beweer egter dat hierdie 'nuwe tegniese maatreëls' vir die toegang tot waters buite die Kanaaleilande nie aan die EU meegedeel is nie.
As gevolg hiervan is hulle as 'nietig' afgemaak. Daar word ook betwiste bewerings dat Jersey sy hakke gesleep het om lisensies vir bote wat aansoek gedoen het, goed te keur.
So, wat kan nou gebeur en sou dit ooit werklik in 'n oorlog eindig?
Daar is 'n groot hoeveelheid sabel-rammel, terwyl die Verenigde Koninkryk die vloot ontplooi om 'n buitengewone verstopping deur Franse vissersvaartuie teë te werk. Franse ministers ondersteun hul vissersvloot en dreig om die krag na die Kanaleiland af te weer as weerwraak. As sulke konfrontasies ontstaan, bestaan ​​die risiko van wanberekening en werklike botsings altyd.
Boris Johnson het die Franse aangemoedig om die 'meganismes van ons nuwe verdrag om probleme op te los' te gebruik eerder as om dreigemente te neem. Daar is gerugte van 'n oproep tussen Johnson en Emmanuel Macron, hoewel No10 gesê het dat daar nog niks gereël is nie.
'N Franse treiler het 'n Britse boot in die see van Jersey gestamp terwyl vissersvaartuie 'n Britse vragskip omsingel en fakkels aan die brand gesteek het toe spanning na die visvangregte na die Brexit ontstaan ​​het.
Die 35 meter lange Lasgot versnel terwyl hy in die rigting van die Britse boot jaag voordat hy dit bash en dwing om terug te keer na die St Helier -hawe.
Dit kom toe klein vaartuie die vragskip Commodore Goodwill vertraag het om die jachthaven te verlaat en dit verhinder het om voorraad te kry vir die eiland.
Franse vissers het gesê dat hulle gereed was om die Slag van Trafalgar te hervat toe hulle vanoggend op die hawe afdaal.
Jean -Claude La Vaullée, skipper van Le Cach, het gesê: 'Ek het die boot aangevul - ons is gereed om die Slag van Trafalgar te hervat.'
Jersey -visser Josh Dearing beskryf die hawe vanoggend as 'soos 'n inval'.
Intussen het Frankryk twee vuurwapens gestuur om twee oorlogskepe van die Royal Navy in die Kanaal te ontmoet, wat daar was om die 100 demonstrerende skepe in Jersey te versamel.
Die Athos en FS Themis het in die rigting van die afhanklikheid van die Britse kroon gesukkel om HMS Severn en HMS Tamar te konfronteer - ten spyte daarvan dat hulle groot en sterk was.
Maar hulle het tot stilstand gekom voordat hulle die Britse waters binnegekom het en moes gedwing word om van ver af te kyk. Ian Gorst, minister van buitelandse sake van Jersey, het gesê die skip het nie toestemming van Brittanje of die eiland gevra om in te gaan nie.
Die Britse bote is gewapen met kanonne en masjiengewere en dwaal deur die Kanaal nadat Parys gister gewaarsku het dat dit elektrisiteit na die eiland kan afsny - wat grootliks via 'n ondersese kabel voorsien word.
Die Europese Kommissie het vandag gesê dat die voorwaardes van die handelsooreenkoms tussen die EU en die VK nie in die waters aan die kus van Jersey nagekom word nie, vanweë die voorwaardes wat gelisensieer is vir die Franse vissersbote daar.
Maar Boris Johnson herhaal sy 'ondubbelsinnige ondersteuning' vir die eiland tydens 'n telefoonoproep met sy amptenare en voeg by dat die twee Royal Navy -vaartuie as 'n voorsorgmaatreël van krag bly.
Die sabierende eerste minister sal deurgaans sy oog op gebeure in die kanaal hou terwyl kiesers na die stembusse in die plaaslike verkiesings gaan.
Die blokkade herinner aan die kabeljouoorloë in die Noord -Atlantiese Oseaan in die sewentigerjare - toe die Royal Navy gekeer het dat Yslandse bote nie inmeng met Britse treilers nie - wat verlede jaar weer besoek is toe Brittanje die Royal Navy -skepe gereed gemaak het om sy visserswaters te patrolleer as die humeur sou opvlam.
Die ry is die gevolg daarvan dat Jersey nuwe vereistes ingevolge die voorwaardes van die handelsooreenkoms tussen die Verenigde Koninkryk en die EU in werking stel om bote bewyse van hul vorige visbedrywighede in te dien om 'n lisensie te kry om in hul waters te kan vaar.
Skokkende beeldmateriaal het opgeval op die oomblik toe die Franse skip die Britse boot in die kanaal buite Jersey aanval.
Die staaltreiler Lasgot versnel terwyl hy in die rigting van die Britse plesierboot jaag en 'n groot knal kry terwyl hy kontak maak.
Die veselglas skeur uitmekaar en die kaptein, Jonathan Ruff, word gedwing om na die hawe terug te keer. Die ontwikkelaar van 'n miljoenêr -eiendomsagent het gesê dat hy net 'by die eiland bly' nadat die woedende Franse blokkade omstreeks 06:00 begin het.
Hy het aan die son gesê: 'Ek kon nie glo wat hy doen nie. Hy het doelbewus vinnig opgejaag en reguit na my toe gegaan om my boog te knip. As hy my enjin getref het, sou ek in groot moeilikheid gewees het, ek kon die boot verloor het en enigiets kon gebeur het.
'Hulle was buite werking, en as dit nie was vir 'n vinnige ontwykende aksie nie, kon my boot aan die onderkant van die kanaal gewees het. Hy moes geweet het dat ek erger sou gewees het as hy my getref het - hy is 'n staal treiler en my boot is maar 'n plesier. Dit was heeltemal roekeloos van hom. '
Intussen het kleiner vaartuie vroeër vanoggend agter 'n Britse vragboot wat die Commodore Goodwill genaamd aangeloop het, weerhou om die hawe te verlaat. Hulle het in 'n tou gestaan ​​en 'n klein vlot voor die vragboot gevorm terwyl sommige rooi fakkels afgevuur het en hulle in die water naby die Britse vaartuig gegooi het.
Die leier van die betoging moes later die Franse bote vra om die hawe te verlaat om die vragboot te laat vertrek.
Handgeboeide Babis Anagnostopoulos begelei deur beamptes na die hof
Scot bewys met trots wat onder sy kilt onder die grond is
Jong Brit het haar tweelingsuster uit die krokodil in Mexiko gered
Kate Middleton: Tyd vir aksie is nou op die ontwikkeling van die vroeë kinderjare
Lobsterman -man 'kielie' in sy maag van 'giggelende' pienkrooi
Op 'n oomblik begin die kat sis as hy weerkaatsing in die spieël sien
Kantoorwerkers sien hotelgaste in 'n baie spoggerige vertoning
Taco Bell -werker maak die laaste skof klaar deur in die volledige wasbak te spring
Koue beeldmateriaal wys hoe 'n vreemdeling in 'n vrou se motor ingesluip het
Kate Middleton loods Royal Foundation Center for Early Childhood
Geredde Shih Tzu getransformeer met kapsel na uiterste mat
Goldendoodle red baba fawn en vee dit terug strand toe
Lasgot, 'n vaartuig van vier ton uit Cherbourg, het vermoedelik vandag 'n plesiervaartuig van 'n Brit in die hawe gestamp
Die Commodore Goodwill, op die foto, is geblokkeer deur die Franse treilers, waaronder die Nais, Thais Leo en L'Ecume 1 wat oor haar boog in die St Hellier -hawe gevaar het as deel van die betoging
Die 'binnedringende' Franse skepe het Donderdagoggend 'n blokkade in die hawe by St Helier op die Kanaaleiland Jersey opgerig, wat bote verhinder het om die hawe te verlaat
HMS Tamar hang in die mis agter Franse vissersbote wat Donderdagoggend aan die betoging deelgeneem het oor hul visvangregte ná die Brexit
Hierdie grafiek toon hoe die twee Royal Navy -vaartuie vergelyk met die Franse patrollieboot wat hulle vandag gehardloop het
Jong Brit red haar tweelingsuster uit die krokodil in Mexiko
'N Vlot van vissersvaartuie word in die St Helier -hawe, Jersey, gesien, terwyl Franse vissers protesteer nadat Brexit verander het na visvang in die gebied. Die HMS Tamar word hier sien opdoem agter 'n klein vissersboot
Twee Royal Navy -vuurskepe het aan die kus voor Jersey begin patrolleer, aangesien 100 Franse vissersbote dreig om die hawe van die Britse kroon -afhanklikheid te versper. Op die foto: Franse bote pen vanoggend in 'n Britse vaartuig in die St Helier -hawe
Skipper van 'n miljoenêr, wie se plesierboot deur 'n Franse treiler gestamp is
'N Britse bootskipper wat vandag deur 'n Franse vaartuig gestamp is, is 'n miljoenêr -eiendomsontwikkelaar. Jonathan Ruff is 'n restaurantmagnaat en het 'n nommer op die eiland, waaronder Café Quest, Tamba Park en Tamba Arcade.
Hy wil ook die voormalige Magic Touch -winkel by die Weighbridge omskep in 'n eetplek. Mnr Ruff se ander belangstelling vir Jersey sluit in die opening van 'n casino en 'n strookklub, asook die verbouing van hennep.
Deur middel van BCK Holdings wil hy meer vermaak op die eiland hê vir meer vakansiegangers. Hy het in Januarie aan die Jersey Evening Post gesê: 'Ons kan ook 'n ontkleeklub of 'n plek vir volwassenes hê - net dinge wat vakansiegangers hier kan lok.
'Alhoewel ons dit moet behou, kan ons nie net staatmaak op ons groen velde en paaie nie. 'Ons het ander dinge nodig wat mense hier sal lok en terselfdertyd vermaak vir eilandbewoners sal bied.'
Jonathan Ruff is 'n restaurantmagnaat en het 'n nommer op die eiland, waaronder Café Quest, Tamba Park en Tamba Arcade
Die entrepreneur het begin werk toe hy 17 was. Hy besit en bestuur nou die sake -ryk Ruff Ventures. Hy het Northern Leaf in 2019 opgerig wat hennep verbou vir medisinale cannabis.
Die firma het verlede jaar 'n 100.000 vierkante voet -fasiliteit gemaak en in dieselfde jaar met hennepblom begin verbou. Hy het gesê: 'Northern Leaf word aangedryf deur 'n bestuurspan wat gekies is vir hul uitgebreide kennis van die hennep- en medisinale cannabisbedryf.
'Saam dryf hulle die onderneming vorentoe om aan die voorpunt te wees vir die bou van 'n nuwe wêreldwyd relevante bedryf op die eiland Jersey.' Ruff blykbaar in 'n verhouding met Madi Lena, wat glansryke foto's van hulle saam in Jersey gedeel het.
Sy het 'n vintage klerewinkel op die eiland opgerig met die naam Madi Lena Boutique, wat verlede jaar geopen is. Die egpaar het 'n klein boerdery waar hulle hoenders, bokke en honde het.
As eienaar van Tamba Arcade op die eiland het mnr. Ruff gesê: 'Tamba Gaming Arcade is die voorste arcade in Jersey met meer as 50 topspeletjies! 'Skietspeletjies, motorspeletjies, fietsspeletjies, zombie -speletjies, vaardigheidspeletjies en pryse wat gewen kan word, daar is iets vir alle ouderdomme en verwagtinge.
'Met baie van ons speletjies wat kaartjies uitreik wat vir items in ons afloswinkel inbetaal kan word, is almal 'n wenner!' Sy onderneming het ook Ruff's Kitchens opgerig, 'n liefdadigheidsorganisasie wat gestig is om kwesbare kinders by die skool in Zimbabwe te voed. Sy LinkedIn sê dit voed meer as 5 000 kinders per dag daar.
Johnson het glo besluit om die groot Britse patrolliebote te ontplooi nadat intelligensie onthul het dat die 100 vissersbote toegang tot die hawe by Saint Helier sou blokkeer.
Maritieme opsporingswebwerwe het vanoggend getoon dat HMS Severn in Jersey aangekom het om 'n veiligheidspatrollie uit te voer. Dit is 'n ouer Batch 1 -patrollievaartuig wat toegerus is met 20 mm kanonne en 7,62 mm masjiengewere.
HMS Tamar, 'n Batch 2 -vaartuig met 'n 30 mm MK44 Bushmaster -kanon, het ook aangekom en is opgemerk dat hy oor die klein Franse vaartuie dreig.
Ongeveer 100 Franse bote was vanoggend in die hawe, met 'n paar bemannings wat tydens die betoging fakkels afgeskakel het.
Jersey -visser Josh Dearing het die toneel Donderdagoggend in die hawe van St Helier beskryf as 'soos 'n inval'.
Die 28-jarige het gesê: 'Daar het 'n paar handvlamme en rookvlamme afgegaan, en blykbaar 'n paar klanke en dinge wat van die Franse af gekom het.'
Hy het gesê die Franse vloot bestaan ​​meestal uit 'groot Franse baggers en treilers' van ongeveer 12 meter of meer.
Hy het bygevoeg: 'Dit was nogal 'n gesig. Dit was indrukwekkend, ek het vanoggend van die oewer af gekyk en dit was net soos 'n see van rooi ligte en fakkels wat al op see gaan. Dit was soos 'n inval. '
Hy het gesê dat daar 'n paar dae gelede gerammel is oor 'n beplande protes, maar hy was nie seker of dit 'ernstige of leë dreigemente' was nie.
Hy het bygevoeg: 'Omdat die Franse die Franse is, mors hulle nie rond nie. Hulle kan hul eie hawens blokkeer - hulle sal nie twee keer daaraan dink om dit vir ons te kom doen nie. '
Intussen het Franse vissers op klein vaartuie gesê dat hulle gereed was om die Slag van Trafalgar te hervat terwyl hulle op pad was na die Royal Navy -skepe.
Die woedende visserman, wat al meer as 40 jaar by Jersey werk, het gesê dat hy nou die reg het om '11 uur per jaar te hengel 'in die omgewing.
Die Slag van Trafalgar van 1805 was in werklikheid 'n massiewe nederlaag vir die Franse en Spaanse vloot, aangesien admiraal Lord Nelson die Royal Navy tot 'n historiese oorwinning gelei het.
Romain Davodet, nog 'n Franse visserman, het gesê dat die Jersey -besluit 'onomkeerbaar' is en dat ongeveer 250 vaartuie 'n ramp teëkom, saam met 'meer as 2 000 poste aan wal'.
'Ons is gereed om die Slag van Trafalgar te herstel': die Franse vissersbote wat sabeler, blokkeer die hawe van Jersey in 'n brexit na Brexit met Royal Navy
Franse vissersbote het St Hellier geblokkeer as deel van 'n 100-jarige vloot. Opsporing van die see wys dat skepe binne die oewer deur die Royal Navy gemonitor word. Die Franse skip Athos het met hoë spoed na die gebied gegaan. Onder die vaartuie binne die golfbreker van die St Hellier -hawe was die Franse vissersvaartuie Flash, Le Cume 1 en La Presque Ile II. Ander wat by die betoging betrokke was, sluit in:
Swart pêrel 1
'N Ander een, Théo Marais, het bygevoeg:' Ek laat my eerste boot bou.
'Ek is 24, dit is 'n boot van 825 000 euro wat ek nie eers seker is of ek dit kan begin nie! Ons is mal oor ons werk. Ons wil nie van hulp lewe nie; ons wil werk. '
Die Europese Kommissie het die vissers verdedig terwyl dit Brittanje geblaas het en gesê dat die voorwaardes van die handelsooreenkoms tussen die EU en die VK nie bereik word in waters voor die kus van Jersey nie, vanweë die voorwaardes wat op lisensies vir Franse vissersbote daar gestel word.
Woordvoerder Vivian Loonela het tydens 'n inligtingsessie in Brussel gesê: 'Op 30 April het die Britse owerhede die kommissie in kennis gestel van die toestemming van 41 lisensies aan die EU -vaartuie wat in die territoriale waters van Jersey visvang, maar vanaf 1 Mei is daar aanvullende voorwaardes gestel.
'Na die ontvangs hiervan het ons aan die Verenigde Koninkryk aangedui dat ons sien dat die bepalings van die handels- en samewerkingsooreenkoms tussen die EU en die Verenigde Koninkryk, wat ons onlangs ooreengekom het, nie daar nagekom is nie, nie nagekom word nie.'
Die Europese Kommissie het gesê dat dit voortgaan met gesprekke met die Verenigde Koninkryk oor lisensie -reëlings vir Franse bote wat in Jersey -waters hengel en 'n beroep doen op 'kalmte' in die situasie.
Volgens die handels- en samewerkingsooreenkoms moet alle nuwe spesifieke voorwaardes wat die visvangaktiwiteit van die EU in die Britse waters beperk, voldoen aan die doelwitte en beginsels wat uiteengesit is.
Sy het tydens 'n inligtingsessie in Brussel gesê: 'Die voorwaardes moet nie-diskriminerend wees tussen die Verenigde Koninkryk en die EU. Maar dit is 'n belangrike punt, maar hierdie voorwaardes moet vooraf aan die ander party in kennis gestel word, sodat daar genoeg tyd is om te evalueer en op die voorgestelde maatreëls te reageer.
'Op grond hiervan het ons aangedui dat ons van mening is dat hierdie nuwe voorwaardes nie van toepassing is totdat ons verdere motiverings van die Britse owerhede ontvang het.
'Ons gaan voort met ons gesprekke met die Verenigde Koninkryk, ons vra vir kalmte in hierdie situasie, en ons doen wat in die ooreenkoms is voorgeskryf, en hou natuurlik die beste belang van ons vissersgemeenskap in gedagte.'
Die Franse minister van Europa, Clement Beaune, voeg by dat die Verenigde Koninkryk twee vuurwapenbote stuur: 'Ons sal nie geïntimideer word deur hierdie maneuvers nie.'
Maar mnr. Johnson ondersteun vandag die Britte. 'N Woordvoerder van Downing Street het gesê:' Die premier het vanoggend met die hoofminister van Jersey, senator John Le Fondré, die adjunkhoofminister, Lyndon Farnham en die minister van buitelandse sake, Ian Gorst, gepraat.
'Die hoofminister het die premier opgedateer oor die nuutste verwikkelinge met Franse vissersvaartuie aan die kus van Jersey.
'Die premier het sy ondubbelsinnige steun vir Jersey herhaal en bevestig dat die twee Royal Navy Offshore Patrol Vessels in plek bly om die situasie as 'n voorsorgmaatreël te monitor. Hulle het ingestem om in kontak te bly namate die situasie ontwikkel. '
Die ministerie van verdediging het gesê: 'HMS Severn en HMS Tamar is besig om na Jersey te gaan om maritieme veiligheidspatrollies uit te voer. Dit is 'n streng voorsorgmaatreël en is met die Jersey -regering ooreengekom. '
Die spanning het gister toegeneem toe die Franse maritieme minister, Annick Girardin, die Kanaaleiland daarvan beskuldig dat hy voete gesleep het oor die uitreiking van nuwe lisensies aan Franse vissersbote.
Sy het gesê dat Frankryk gereed is om 'vergeldingsmaatreëls' te tref - wat daarop dui dat dit sy krag kan onderbreek, met 95 persent van sy elektrisiteit uit Frankryk.
David Sellam, die hoof van die see-owerheid in Normandië en Bretagne, het bygevoeg dat hy glo dat Jersey oorgeneem is deur 'n 'ekstremistiese rand wat die Franse visvangtoegang en wins uit Brexit wil verminder'.
Wat Shakespeare 's ' Henry V ' ons vertel oor leierskap, motivering, wooing en hanging
Dit word beskryf as een van die grootste gevegte van alle tye en die stryd tussen Henry V van Engeland en die Franse leër op 25 Oktober 1415 in Agincourt in Noord -Frankryk. Henry, wie se doel was om die Engelse gebied wat vroeër eeue deur Frankryk beslag gelê is, terug te kry, het ongeveer 6 000 man gehad. Die Franse weermag, afhangende van die historiese verslag wat u gelees het, het tussen 30 000 en 60 000 soldate gehad, baie van hulle ridders in wapenrusting wat gereed was om te voet en te perd te veg. Die Engelse leër het nie wapens of perde gehad nie, en hulle was uitgeput oor hul twee maande lange trek deur Frankryk om die destydse Engelse hawe Calais te bereik.
Maar hulle het wel 'n beslissende voordeel en die leiersvaardighede van Henry V. Boonop het hy, voordat die geveg begin het, een van die beroemdste motiveringsrede in die geskiedenis gelewer, ten minste soos dit in Shakespeare's geskryf is Henry V. Die toespraak is gespeel op geallieerde skepe wat tydens die Tweede Wêreldoorlog die Engelse Kanaal na Normandië kruis, deur sokkerafrigters wat rustyd verloor het, en op die internet vir Amerikaanse soldate wat op pad is om in Irak te gaan diens doen.
Hier is hoe Henry gewen het: Hy stop sy leër op 'n veld wat aan weerskante langs bome geflankeer is, en dwing die Franse leër om deur 'n nou tregter vorentoe te beweeg en hul superieure getalle te neutraliseer. Hy het ten volle gebruik gemaak van 'n reënval wat die slagveld verwoes het en wat rampspoedig sou wees vir die gepantserde Franse soldate as hulle agteruit gly met hul pantser van 60 pond, hulle kon hulself nie weer optel as hulle vorentoe val nie, hulle verdrink in die modder.
Daarbenewens het Henry die lang boog gekies, eerder as om te vertrou op die meer tradisionele, maklik om te gebruik kruisboog, wat pyle vinniger en op 'n groter afstand kan afvuur. Die gevolglike pyle -hael het Franse soldate agter die frontlyn doodgemaak en versterkings wat dringend nodig was, weggeneem. Henry het sy manne gewapen met 'n voet langer as dié van die Franse, wat Engelse soldate in hand-tot-hand-geveg toegelaat het om die eerste, en gewoonlik dodelike, slag te gee. En in wat beskryf is as 'n laaste minuut innovasie, het Henry skerp in die grond geplant net op die punt van die geveg. Die perde van die Franse weermag, wat vorentoe gejaag het, is op die paal vasgeslaan en op die grond geval, soldate om hulle vermorsel en die pad vorentoe vir ander versper.
Toe die geveg na 'n paar uur ophou, het die Franse ongeveer 6.000 man verloor, en die Engelse ongeveer 450.
'N Weergawe van hierdie stryd is in geskiedenisboeke, in die toneelstuk van Shakespeare vertel, en twee weke gelede deur Carol en Ken Adelman, stigters van Movers & amp; Shakespeares, wat die wêreld se grootste dramaturg gebruik om moderne bestuursvaardighede aan bestuurders te leer . Die Adelmans was by Wharton as deel van 'n uitvoerende onderwysprogram van Wharton genaamd "The Leadership Journey. "
Carol Adelman is direkteur van die Hudson Institute 's Center for Global Prosperity, waar sy onder meer die jaarlikse Indeks van globale filantropie en oorbetalings. Ken Adelman is 'n voormalige Amerikaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies en direkteur van die Amerikaanse wapenbeheer- en ontwapeningagentskap tydens die Reagan -administrasie.
Die twee het agt jaar gelede met Movers & amp Shakespeares begin omdat William Shakespeare, soos Carol tydens die kursus opgemerk het, sy gehoor uiters skerp insig in die menslike natuur bied en 'n genie het om verhale te vertel, wat sy voorgestel het, dat dit die beste manier is om te leer . " Die nadeel van die bard, het sy bygevoeg, is dat die taal vervelig en moeilik is om te verstaan.
Die Adelmans ' benadering is om die taal te verdiep en leierskaplesse uit Shakespeare se toneelstukke te haal. In hierdie spesifieke sessie is gefokus Henry V., lewendig gemaak deur 'n reeks tonele uit die film uit 1989 met Kenneth Branagh as Henry en Emma Thompson as die Franse prinses Katharine. Die klasbespreking fokus op die gevegstoneel, die motiveringstoespraak, Henry se ontwaking van Katharine, die straf wat 'n soldaat wat gesteel is, en die konferensie tussen Henry V en die aartsbiskop van Canterbury voor Henry seil na Frankryk vertrek.
Hierdie ' Band of Brothers '
Uit die beskrywing van die geveg by Agincourt is dit duidelik dat Henry V merkwaardige leierskapvermoëns toon, het Ken Adelman gesê. Hy het deur sy voorbeeld gelei en hom in die middel van die geveg geplaas, terwyl die Franse koning, Charles VI, in Parys gebly het en die leër onder die leiding van 'n groep adellikes gelaat het. Henry was bereid om te innoveer en erken byvoorbeeld die superioriteit van die lang boog en sorg dat sy manne goed opgelei is in hoe om dit te gebruik, " het Adelman opgemerk. Voor Agincourt was die Engelse leër 80% voetsoldate en 20% boogskutters. Ná Agincourt was dit 20% voetsoldate en 80% boogskutters.
Maar miskien was die grootste bate van die Engelse weermag die toespraak wat Henry vir sy manne gehou het, net voor die geveg, insluitend die beroemde vonnis, en alles is gereed as ons gedagtes so is. die werklike teks van die toespraak bestaan ​​nie.) Selfs voordat hy praat, loop Henry tussen sy troepe en luister na wat hulle sê en voel, en posisioneer hom dan in hul midde om sy toespraak te lewer. Daarteenoor word die Franse leiers (in die Branagh -film) aan die hoof van hul leër vertoon, met selfversekerde frases wat nie deur enige van hul soldate gehoor kan word nie.
Hier is uittreksels uit die toespraak van Henry in die toneelstuk:
" Dat hy wat geen maag het vir hierdie stryd nie,
Laat hom vertrek, sy paspoort word gemaak
En krone vir konvooi in sy beursie gestop:
Ons sou nie sterf in die man se onderneming nie
Dit vrees dat sy gemeenskap saam met ons sal sterf
Ou manne vergeet: tog sal almal vergeet word,
Maar hy sal met voordele onthou
Watter prestasies het hy daardie dag gedoen: dan sal ons name
Bekend in sy mond as huishoudelike woorde
Harry the King, Bedford en Exeter,
Warwick en Talbot, Salisbury en Gloucester,
Wees in hul vloeiende koppies vars onthou 'd.
Hierdie verhaal sal die goeie man sy seun leer
En Crispin Crispian sal nooit verby gaan nie,
Van hierdie dag tot die einde van die wêreld,
Maar ons daarin sal onthou word 'd
Ons min, ons gelukkig min, ons groep broers
Want hy wat vandag sy bloed saam met my gestort het
Sal my broer wees. "
Henry het 'n visie van hoe sukses gelyk het, geskilder, " het Adelman gesê. Hy het van God gepraat en nooit die woord genoem nie. Hy het gepraat oor kinders wat trots is op hul vaders wat in hierdie geveg geveg het. Hy het gesê ons is 'n groep broers en hy is een van hulle. Hy het verband gehou met die missie en met die mense. "
Daarbenewens het Adelman opgemerk dat Henry gesê het dat hy nie nog 'n man aan sy sy wil hê nie, want dit sal die glorie verdun, en hy het aan die troepe gesê dat as 'n man nie wil veg nie, dat hy vry is om te gaan. Uiteindelik het Henry 'n paar van sy belangrikste persone uitgeroep en gesê dat dit 'n huishoudelike woord sou wees. Adelman het vandag op ons werkplekke vir die klas gesê: 'Ons kan nie godsdiens inbring nie, maar ons kan werknemers daaraan herinner dat ons 'n hoër doel, en ons kan die visie aan hulle meedeel. "
Die wettiging van die missie
Kontrasteer Henry se aangrypende toespraak met 'n toneel vroeër in Henry V. waartydens die jong (28 jaar) nuut gekroonde koning 'n eenvoudige vraag aan die aartsbiskop van Canterbury stel: Het hy, Henry, die reg om Frankryk terug te neem? Die reaksie van die aartsbiskop is langdradig, kronkelend en amper ondeurdringbaar. 'N Uittreksel:
Die Franse het ook nie die land Salique besit nie
Tot vierhonderd twintig jaar
Na die ontbinding van koning Pharamond,
Iets veronderstel dat die stigter van hierdie wet was
Wat gesterf het binne die jaar van ons verlossing
Vierhonderd ses en twintig en Karel die Grote
Het die Sakse onderwerp en die Franse sit
Anderkant die rivier Sala, in die jaar
Agt honderd vyf. Boonop sê hul skrywers,
Koning Pepyn, wat Childeric afgesit het,
Het, as erfgenaam -generaal, neergedaal
Van Blithild, wat dogter was van King Clothair …. "
Die toespraak gaan in hierdie trant voort totdat Henry uiteindelik gedwing word om die vraag te herhaal: Mag ek met reg en gewete hierdie bewering maak? " (Die antwoord is uiteindelik "ja. prestasie is nie so anders nie, het Carol Adelman opgemerk, van uitvoerende aanbiedings wat rondloop met onduidelike taal, irrelevante feite en kaarte en grafieke wat niemand verstaan ​​nie en verwys na onuitgesproke subplotte wat dui op die betekenis van die aanbieder, eerder as om dit te onthul woorde.
Die uitkoms van die gesprek tussen Henry en die aartsbiskop was inderdaad reeds beslis voordat die vergadering plaasgevind het. Op grond van vroeëre toesprake in die stuk, is dit bekend dat die aartsbiskop Henry die reg sal gee om Frankryk aan te val omdat Henry vroeër ingestem het om 'n wetsontwerp in die parlement te stop wat die kerk sou belas en die helfte van sy grond sou wegneem. Ons weet ook dat Henry die gesprek betree het met die volle steun van die Engelse adellikes wat visioene gehad het om die land en die rykdom van 'n verslane Frankryk te plunder. Wat die koning self betref, het hy oorlog bevoordeel om die respek van die Engelse volk en die edeles van die Engelse hof te verkry. Maar niks hiervan word genoem tydens die gesprek tussen Henry en die aartsbiskop nie, en daar is ook geen bespreking van inhoudelike vrae soos: Kan Engeland werklik wen? Hoeveel troepe sal nodig wees om die oorwinning te behaal?
Waarom sou die vergadering dan hoegenaamd gehou word? " Vir eenheid en bevestiging van die kerk, " het Ken Adelman gesê. "God gee Henry die reg om Frankryk binne te val. Die stryd is gelegitimeer. Net so belangrik, het hy bygevoeg, is dat Henry die laaste woord het, wat verdere duidelikheid en legitimering bied vir die missie wat voorlê. " Soos die koning sê: " Nou is ons goed opgelos en, deur God en u, die edele senings van ons krag, Frankryk, ons s'n, buig ons dit tot ons ontsag, of breek dit alles in stukke. ".
Die vraag vir die leierskapskursus: is dit 'n goeie manier om 'n belangrike besluit te neem? Antwoord van Adelman: Volgens my ervaring is dit die enigste manier om te gaan as u 'n groot verandering in u organisasie wil maak. U moet vooraf met al die belanghebbende partye vergader en dit agter u kry. U moet aan die spesifieke belange van verskillende groepe voldoen, voordat u die groep agter die groot doel kan aanpas. "
Dit is waar in die sakewêreld en ook in die politiek, het hy opgemerk. Adelman onthou dat hy 'n vergadering bygewoon het deur die nasionale veiligheidsadviseur (NSA) tydens die Reagan -administrasie. Die doel was om SDI (Strategic Defense Initiative) te debatteer, 'n idee wat Reagan lankal voorgestaan ​​het. Die president het inderdaad al met die betrokke groepe oor SDI gepraat voordat die vergadering plaasgevind het, en Adelman is ook deur die NSA gevra om sy steun te bewys. Toe dit tyd was om saam te stem oor die implementering van die inisiatief, was almal teenwoordig, insluitend [minister van verdediging] Caspar Weinberger en [minister van buitelandse sake] George Shultz, aan boord, het Adelman gesê. En aan die einde van die baie aangename bespreking kyk "Reagan in die kamer rond en sê: "Dit was 'n wonderlike ontmoeting." "
Om op te hang of nie te hang nie
Henry V. is vol ander leerbare oomblikke, insluitend 'n toneel waarin Henry se kinderjare vriend en drinkmaat, Bardolph, betrap is toe hy 'n tin kelk uit 'n Franse kerk gesteel het. Henry het sy mans beveel om nie Franse eiendom te plunder of Franse burgers te benadeel nie, enigiemand wat aan hierdie bevel ongehoorsaam was, sou hy opgehang het.
As Bardolph kort voor die geveg deur een van die Engelse soldate gevange geneem word en te perd na Henry gebring, vasgebind en erg geslaan word, kyk die ander soldate na hul koning om te sien of hy die dood van sy vriend sal beveel. Die vraag vir die uitvoerende onderwysklas word: Wat moes Henry gedoen het?
Die advokate voer aan dat die gevangene alreeds wreed geslaan is, dat die misdaad relatief gering is, dat Bardolph geen kans gehad het om homself te verdedig nie en dat die bemande Engelse weermag elke soldaat nodig het wat hy kan kry vir die komende geveg. Die advokate sê dat die beleid duidelik was, dat die koning 'n boodskap aan die Franse mense wou oordra dat hy nie die plundering van hul platteland sou toelaat nie, dat die koning nie 'n kompromie met kernwaardes moet toelaat nie (een van hulle steel ') en dat die koning nie sy eie hulpverleners, wat ten gunste was van die handhawing van die beleid, moet ondermyn nie.
Henry beveel dat sy vriend opgehang moet word. Terwyl uitvoerende hoofde deesdae gelukkig nie werknemers kan ophang wat 'n gedragskode van 'n onderneming oortree nie, laat Henry se besluit met betrekking tot Bardolph vrae ontstaan ​​oor uitvoerende gesag en die toepaslike straf vir oortreders. Die koning is dalk meer besorg oor sy eie reputasie as oor die vraag of sy besluit moreel reg of verkeerd was, het Adelman voorgestel, maar hy is 'n jong koning wat sy taaiheid moet toon. "
Die beroemde toneel in Henry V. vind plaas in 'n koninklike paleis in Parys tydens 'n vergadering wat onder andere Henry, die Franse koning en koningin, en prinses Katharine bywoon. Henry onderhandel oor wat hy aandring om die " -vredesverdrag " te noem (om te verhoed dat die Franse verneder word met woorde soos "surrender ") en het besluit om Katharine te wen om sy koningin te wees eerder as om net die huwelik te beveel, terwyl hy mag onder die voorwaardes van die voorgestelde verdrag doen. Adelman het waarskynlik 'n goeie idee gehad om te praat, en Henry het immers net haar pa uit die lewe geroep en 6000 Franse soldate doodgemaak.
Uittreksels uit Henry se toespraak van Katharine (wat hy binnekort bel en#8220Kate ") wys hoe slim hy is:
" Fair Katharine, en eerlikste,
Sal u verseker dat 'n soldaat terme leer?
Soos wat by 'n dame se oor sal ingaan
En pleit sy liefdespak by haar sagte hart? …
En terwyl u lewe, liewe Kate, neem 'n man van gewone en
ongemaklike bestendigheid, want hy dwing jou om dit te doen
reg, want hy het nie die gawe om na ander te gaan nie
plekke: vir hierdie genote van oneindige tong, dat
kan hulself rym in dames ' gunste, hulle doen
redeneer hulself altyd weer. Wat! a
spreker is maar net 'n prater 'n rym is maar 'n ballade. A
goeie been val 'n reguit rug sal buk a
swart baard sal wit word, 'n gekrulde patee sal groei
kaal 'n mooi gesig sal verdor 'n volle oog sal was
hol: maar 'n goeie hart, Kate, is die son en die
maan of, eerder, die son, en nie die maan daarvoor nie
skyn helder en verander nooit, maar behou syne
natuurlik waarlik. As jy so een wil hê, neem
my en neem my, neem 'n soldaat, neem 'n soldaat,
neem 'n koning. En wat sê jy dan vir my liefde?
spreek, my regverdige, en eerlik, ek bid u …. "
Op 'n stadium vra Katharine of dit moontlik is dat sy 'n vyand van Frankryk kan liefhê. Henry antwoord:
" Nee, dit is nie moontlik dat u die vyand moet liefhê nie
Frankryk, Kate: maar as jy my liefhet, moet jy lief wees
die vriend van Frankryk, want ek is so lief vir Frankryk
Ek sal nie met 'n dorp daarvan skei nie, ek sal dit hê
alles myne: en, Kate, as Frankryk myne is en ek is
joune, dan is joune Frankryk en jy is myne. "
Op 'n ander punt probeer Henry om met Katharine — in Frans te praat, ondanks sy gebrek aan vlotheid:
Ek sal jou in Frans vertel wat ek is
sal beslis aan my tong hang soos 'n pasgetroude
vrou oor haar man se nek, skaars te skud ….
As ek na dames kom, skrik ek hulle. Maar in geloof,
Kate, hoe oud ek word, hoe beter sal ek verskyn:
my troos is, daardie ouderdom, daardie siek laag van
skoonheid, kan nie meer nie, bederf op my gesig: jy
het my, as u my het, in die ergste geval, en u
jy sal my dra, as jy my dra, beter en beter:
en daarom moet u dit vir my sê, eerlikste Katharine
het my? …
Jy het heksery in jou lippe, Kate: daar is
meer welsprekendheid in 'n suiker -aanraking daarvan as in die
tale van die Franse raad en hulle moet
oortuig Harry van Engeland eerder as 'n generaal
petisie van monarge. Hier kom jou pa. "
Die teleurstellende toneel, soos Adelman en "The Leadership Journey " deelnemers aangedui het, was om verskeie redes opmerklik en suksesvol. Henry het almal gevra om die kamer te verlaat, behalwe Katharine en haar vrou wat wag, hy was 'n goeie luisteraar en het sy toespraak verander op grond van wat hy van Katharine gehoor het. suksesvol was met vroue, en hy het gesê dat hy op ouderdom goed sal dra (helaas, hy is op 34 -jarige ouderdom oorlede).
Boonop het hy homself van 'n vyand van Frankryk tot 'n vriend van Frankryk omskep deur te sê dat hy die land so lief gehad het dat hy 'n sin vir humor gehad het wat hy eerbiedig was, en op verskeie stadiums het hy selfs probeer om Katharine te praat moedertaal ondanks 'n byna komiese onvermoë om dit te doen. Soos Adelman daarop gewys het: "Hy het haar aangespoor. Sy was die prinses van 'n afgesette koning, en sy het die kamer verlaat as 'n koningin van Engeland en Frankryk. Dit was 'n loopbaanverbeterende stap vir haar. "
Shakespeare op u eie verhoog kanaliseer
Deur te kyk hoe historiese figure optree in omgewings ver voor ons tyd, kyk ons ​​na die karakters waarin Shakespeare tot lewe gekom het Henry V. — kry ons dikwels baie goeie insigte oor wat noodsaaklik is in ons eie leierskap- of bestuursoomblikke, " sê Michael Useem, mededirekteur van "The Leadership Journey " en direkteur van die Wharton-sentrum vir leierskap en veranderingsbestuur . Ons sluit Shakespeare in ons reeks leerervarings in, want dit is een van die meer onuitwisbare maniere waarop ons gevind het om punte tot lewe te bring, deels vanweë die krag van sy insigte en ook vanweë die intrinsieke elemente van die verhale vertel hy. "
As u op die punt staan ​​om op 'n verhoog te gaan by 'n geleentheid buite die stad, voeg Useem by en kyk na die taal in Henry V. sal u daaraan herinner om die groot doel van die rede waarom u daar is, aan te bied, en dit ook persoonlik en motiverend te maak. Om dit te doen, Henry V. is omtrent so goed as wat dit kan word. "
Die 1ste Log
1 April 2005 • 1 Julie 2008 • 1 Desember 2009
- FUNimation se amptelike One Piece -webwerf.Kyk afdelings aanlyn en sien die nuutste subs 'n uur nadat hulle in Japan uitgesaai is. - Die oorspronklike Japannese manga -bloemlesingstydskrif wat elke week nuwe One Piece -hoofstukke vrystel. - Viz Media se amptelike One Piece -manga -webwerf. - Amptelike Japanese One Piece -portaal. - Amptelike Japanese One Piece-manga-opsommings (slegs vooraf-tydskep). - Toei Animation se amptelike One Piece -anime -webwerf. - Avex Mode se amptelike One Piece DVD/CD -webwerf.
- Waarskynlik die bekendste One Piece -gemeenskap op die internet. - 'n Weeklikse podcast met nuus, resensies, onderhoude en meer. - Die One Piece -gemeenskap op reddit. - 'n Aktiewe One Piece -gemeenskap.
Baie geluk met jou verjaarsdag, Rika!
2001: Hoofstuk 187 "Even Match" is vrygestel in Shonen Jump -uitgawe #29.
2006: Episode 267 "Die middele van ontsnapping word oopgemaak! Vlieg deur die lug, Rocketman!" première.
2012: Hoofstuk 671 "Gasu Gasu no Mi" is vrygestel in Shonen Jump -uitgawe #29.
2017: Afdeling 793 "A Seafaring Nation - Germa's King Judge" in première.
2018: Hoofstuk 908 "The Levely Begins" is vrygestel in Shonen Jump -uitgawe #29.
Japan - 4 Junie 2021
Deel 99 - Strooihoed Luffy
Vrystellings op 4 Junie 2021 00:00:00 +0900
Japan - 25 Junie 2021
Houtversameling "BIG MOM" - Hele koek -eiland
Vrystellings op 25 Junie 2021 00:00:00 +0900
Verenigde State - 3 Augustus 2021
Deel 97 - My Bybel
Vrystellings op 3 Augustus 2021 00:00:00 EST
Verenigde State - 6 Julie 2021
Een stuk: Seisoen elf, reis drie
Vrystellings op 6 Julie 2021 00:00:00 EST
Dat die Going Merry 5 kanonne gehad het? (twee aan weerskante en een voor)
Alhoewel die One Piece-films nie-kanon is nie, teken Oda die meeste karakters vir elke film self?
Dat Bepo die broer is van een van die bemanningslede van Pedro?
Maak seker dat die beelde opgelaai is
volg ons riglyne.
Gebruik besprekingsbladsye om konflikte op te los, nie om oorloë te wysig nie.
Op soek na 'n manier om op die wiki betrokke te raak? Kyk na die Research Crew!
Die manga hou 'n pouse van twee weke omdat Oda siek is. Hoofstuk 992 verskyn op 16 Oktober.
Die wiki sal nou nuwe manga -inligting opdateer wanneer hoofstukke amptelik op Manga Plus en VIZ op Sondae vrygestel word.
Kyk en neem deel aan hierdie projekte:
• Opknap van gewilde artikels |[[Spesiaal: Bydraes/|]] (10/01 00:36)
• Afsonderlike Volume Pages -projek |[[Spesiaal: Bydraes/|]] (07/08 05:55)
• Kategorisering Fixing Project |[[Spesiaal: Bydraes/|]] (07/04 01:16)
Kyk gerus na Angélica Gorodischer 's Trafalgar, vertaal deur Amalia Gladhart, nou uit Small Beer Press:
Moenie Trafalgar Medrano haas as hy u begin vertel van sy nuutste intergalaktiese verkoopsreis nie. Hy span dit graag oor presies sewe koffie. Niemand weet of hy werklik na die sterre reis nie, maar hy vertel die beste verhale in die stad, so hoekom twyfel hy? Trafalgar is die tweede roman van Angélica Gorodischer wat in Engels vertaal is. Haar eerste, Kalpa Imperial, is gekies vir die New York Times somersleeslys.
Die beste dag van die jaar
'Haai,' sê Trafalgar Medrano. "Groet jy nie meer jou vriende nie?"
"En wat doen jy hier?" Ek het hom gevra.
Aangesien ek na die middestad moes gaan, het ek na die openbare biblioteek gehardloop om te sien of ek Francisco sou ontmoet. Wie was nie daar nie.
'Waarvoor kom 'n mens na 'n biblioteek?' Trafalgar gesê. 'Om nie kaarte te speel nie, reg?'
Ek het net nie verwag om Trafalgar in die biblioteek te ontmoet nie. En dit is nie dat hy nie 'n goeie leser is nie. Hy is, ietwat chaoties. Alhoewel hy daarop aandring dat daar 'n logiese strengheid is-onberispelik, sê hy-in kombinasies soos Sophocles-Chandler, K.-Eternauta en Mansfield-Fray Mocho.
En toe ons weggaan, nooi hy my natuurlik vir koffie.
'Om die draai hier,' begin ek.
'Nee,' sê Trafalgar. "Kom ons gaan na die Bourgondië."
Ons het amper vier blokke geloop sonder om te praat, te midde van die haastige mense, en ons het die Bourgondië ingegaan. Marcos het ons 'n glimlag gegee en gekom.
'Koffie,' sê Trafalgar onnodig.
Marcos het my gekyk tussen jammer en spot: hulle bedien nie koeldrank by die Bourgondië nie.
'Wel,' het ek gesê, 'koffie. Maar klein en swak. "
Trafalgar sug 'n verontwaardigde dit is en is nie en sit 'n pakkie ongefiltreerde sigarette op die tafel.
"Wat het u in die biblioteek gelees?" Ek het gevra.
Hy haal 'n stuk papier uit sy sak, vou dit oop en lees: 'Mulnö, Tres Ensayos sobre el Tiempo. Tyd, deur Woods. En Realité et Irréalite du Temps, L'Ho. "
"Moenie vir my sê nie. Wat het jy daarvan gemaak? "
'Dat niemand iets van tyd weet nie.'
Marcos het gekom en die koppies, 'n groot een vir Trafalgar en 'n klein een vir my, op die tafel gelos. En twee glase koue water. Ek het die helfte van my water gedrink omdat ek nie baie entoesiasties was oor die vooruitsig van die koffie nie.
'Ek weet nie waarvoor u tyd wil ondersoek nie. Dit lyk vir my dat die beste een met tyd kan doen om dit vol te maak en dit te laat verbygaan. "
'Ja, maar wat as tyd 'n ding was en nie 'n dimensie nie? En as dit eintlik nie geslaag het nie? "
'Bedank u dus en gaan na die openbare biblioteek om die Griekse lirieke te lees, soos Francisco. In elk geval, dokters verstaan ​​nie hoekom mense siek word of waarom hulle gesond word nie en elektrisiëns verstaan ​​nie elektrisiteit nie en wiskundiges verstaan ​​nie nul nie. Waarom wil u ook tyd verstaan? "
'Net nuuskierigheid', en hy raak stil, maar hy het my nie geflous nie.
Die Bourgondië is 'n rustige plek, dankie tog. En Trafalgar is 'n stil ou. Deur die deur se twaalf skuins glas reghoeke kon mens sien hoe mense verbygaan en een wonder hoekom hulle nie stilbly nie. Marcos kom met nog 'n dubbele koffie, want Trafalgar het die eerste in 'n sluk gedrink, warm soos dit was en bitter, soos hy daarvan hou.
'Marcos,' het ek gesê, 'eendag gaan ek 'n storie saam met jou en die Bourgondië daarin skryf.'
"Asseblief, mevrou, nee. Wat as die kroeg my modieus raak en vol mense word? "
"Onwaarskynlik. Hoogstens sal my vriende en my tantes kom. "
'Goed dan, maar vir die geval, moenie dit publiseer nie,' en hy is daar weg.
'U kan', sê Trafalgar, ''n storie skryf met elkeen van my reise.'
'Selfs al was ek mal,' antwoord ek. 'In die eerste plek werk verhale wat deur ander mense voorgestel word, nooit: stories kies een, 'n mens kies nie verhale nie. En in die tweede plek is jou verhale altyd dieselfde: 'n klomp vreemde dinge gebeur met jou, jy gooi jouself, oor die algemeen suksesvol, op die mooiste daar rond, jy verdien hope deeg, en waaraan bestee jy dit? Op bitter koffie en swart sigarette en Pugliese plate. Waarom koop u nie die nuutste model Mercedes nie, of gaan u na Europa om groot te woon? "
'' N Remise -taxi is gemakliker en u hoef nie vir versekering of 'n motorhuis te betaal nie. En ek gaan van tyd tot tyd na Europa. Maar dit interesseer my nie veel nie. "
"Natuurlik. Tussen Freiburg en Anandaha-A kies jy. "
'Freiburg,' spring hy in. 'Maar as u ooit die katedrale gaan sien, is dit nie presies katedrale nie, maar in elk geval, gemaak van papier wat nie presies papier is nie, op Tippanerwade III, lyk die Goties soos 'n karikatuur vir jou. En langs die bouers van mausoleums. "
"Wat nie juis mausoleums is nie."
"Hulle is. Behalwe die mausoleumbouers van Edamsonallve-Dor, was die Egiptenare 'n trop subnormale mense, glo my. "
"Is dit waar jy nou was?"
"Geen. Dit is ongeveer drie maande sedert ek gereis het. Ek het teruggekeer van Karperp af en ek was die hele tyd lui. "
'Wat u moontlik op Karperp verkoop het, wil ek nie eers oorweeg nie.'
"Musiekinstrumente. Snare, geen blaas of perkussie nie. En ek het tonne hout by hulle gekoop. "
'Hulle word nie Karperianos genoem nie. Hulle word Neyiomdavianos genoem. "
Ek het gedink hy trek my been, maar hy sê: 'Dit is 'n stelsel van dertien om 'n ster genaamd Neyiomdav, sien jy? Elkeen van die dertien het 'n ander naam, hulle word nie Neyiomdav I, Neyiomdav II, ensovoorts genoem nie, maar net soos hier, het elke wêreld sy naam, maar diegene wat daar woon, kry die naam van die ster. "
"Die van die dertien wêrelde?"
'Slegs twee is bewoon. Karperp, waar ek 'n bestelling gehad het vir viole, luiters, kitare en siters en altviole, en Uunu, wat ek nie geweet het bewoon was nie. "
'Niemand het my iets vertel nie. Maar nadat u die instrumente afgelewer het en tydens die laai van die hout, herinner my u daaraan om 'n boks van estoahout te gee wat sigarette of knoppies bevat of die dinge wat u graag in bokse wil hou. Baie fyn, soos 'n spinnerak, maar jy kan dit nie eers met 'n byl breek nie. En dit brand ook nie. "
'Dit sal dan nie hout wees nie. En dankie, ek sal u beslis daaraan herinner. "
'Dit is hout. Jy is welkom. Terwyl ek die hout laai, was ek 'n paar dae by die huis van 'n vriend wat aan die oewer van 'n rivier woon, waar 'n mens kan swem, vaar en visvang. "
"Jy swem nie, vaar nie, of visvang nie."
'Ek hou nie van swem nie. Visvang en seil interesseer my nie. Maar nou en dan hou ek daarvan om uit te strek in die son en niks te doen nie. Hy was die een wat Uunu terloops genoem het. En ek was geïnteresseerd omdat hy skynbaar nie veel verduideliking wou gee nie. Hy het net vir my gesê dat hulle nie daarheen gegaan het nie, want dit was daarna moeilik om te herstel. Ek het hom gevra of dit ongehoorsaam is, en hy het my vertel dat dit inteendeel 'n baie aangename plek was met 'n wonderlike klimaat, goeie mense, landskappe 'n piacere en gemaklike verblyf. Ek het nie daarop aangedring nie, want diskresie is oral 'n deug en ek het aanvaar Karperp verskil nie. "
Marcos het verby ons tafel gestap omdat daar meer mense ingekom het, en hy het Trafalgar nog 'n vol beker gelos. Ek wou nie meer koffie bestel nie, al was my koppie jammer.
'Soos u u kan voorstel,' vervolg hy, 'toe besluit ek om na Uunu te gaan en te kyk wat daar te koop is. Dus, 'n week later, met die clunker tot bo gevul (die Neyiomdavianos is rustig, haas hulle nie, selfs al is iemand op die punt om hul keel af te sny, en dit neem hulle tien dae om alles te laai), het ek totsiens gesê en ek het gegaan. Reguit na Uunu. "
'U wil net moeilikheid soek.'
'Ja, maar aan die begin het ek gedink ek sou my begeerte in die wiele ry en ek het selfs gedink Rosdolleu weet nie waarvan hy praat nie.
"Wie was dit, jou vriend van Karperp?"
"Uh huh. Hy is president van 'n instelling, 'n kombinasiebediening en sakekamer, en ek het vermoed dat daar 'n kwessie van mededinging kan wees, want ek verseker jou, Uunu was 'n juweel. "
'Later het u agtergekom dat dit nie so was nie.'
'Dit was nog steeds 'n juweel, ten spyte van alles. Hulle het soos manne opgetree, hulle het alles vergemaklik, hulle het vir my 'n koel, beskutte plek gevind waar ek die klank oop kon laat sodat die hout geventileer sou word sonder om die lugversorgers te gebruik, wonderlik. Hulle het 'n hotel aanbeveel, nie ver weg of in die middestad nie, en toe hulle verneem dat ek 'n handelaar was, het hulle vir my 'n onderhoud gevoer met 'n baas, Dravato dra Iratoni, wat uit die naam Japannees lyk, maar dit nie was nie en wat my by die hotel bel en het my genooi om dieselfde aand by sy huis te eet. Die hotel was pragtig, gemaklik, nie baie groot nie, met kamers vol lig en kleur en badkamers met elke lekkerny. "
'Haai, kan ek nie somer op Uunu gaan nie?'
Hy waai vir iemand wat weggaan en 'n rukkie rook, sonder om iets te sê. Sou daar koffie op Uunu wees?
"Ja, daar was. Wel, relatief gesproke. "
"Relatief, hoe? Daar was of was nie. "
'Daar was en was nie, jy sal sien. Wat het ek vir jou gesê? "
'Dat die hotel wonderlik was en dat u dieselfde aand saam met die Japannese sou gaan eet.'
"O, ja. Hy het 'n huis gehad om jou te laat lag vir Frank Lloyd Wright. Die sitkamer het die bos ingegaan, of liewer, die bos het in die sitkamer gekom en die eetkamer het oor die meer gehang. By die ingang het ek gedink ek sou graag daar wou woon. Natuurlik sou ek na 'n kort tydjie verveeld geraak het, maar vir 'n paar weke sou dit nie sleg wees nie. En hy het drie heerlike dogters en 'n mooi skoonseun, ook 'n handelaar soos hy, en 'n groot, glimlaggende vrou, en hy was nie so groot nie, maar hy glimlag. Ek het baie lekker gekuier. "
"By watter van die drie dogters het jy gaan slaap?"
"Met nie een van hulle nie. Wat het jy in elk geval in jou kalebas? "
'Dieselfde ding as almal. En buitendien ken ek jou. "
'Hierdie keer is u ver van die punt af. Alhoewel ek bely, was dit nie my deug nie, maar die omstandighede wat my tot kuisheid verplig het. Ons het 'n baie sagte, baie pittige vleis geëet, met 'n soort patatpuree en 'n platbrood van verskillende korrels, en ons het wyn gedrink. Daarna is nagereg bedien en dis waar alles begin het. "
"Met nagereg. Ek moet u vertel dat die geregte uitstaande gehalte was. Die eienaar van die huis was moontlik nie Japannees nie, maar die borde en die glase en die potte het soos die heel beste Japannese porselein gelyk, in 'n liggeel kleur met 'n bruin rand. Die nagereg kom in 'n houtbak met dieselfde kleur as die rand op die borde, met 'n houtlepel. Ek het dit met genot geëet omdat dit heerlik was. Ek weet nie wat dit was nie: sommige vrugte soos loquats, maar sonder pitte, 'n bietjie suur, bedien in wat soos water lyk, maar baie soet, soos stroop.
"Groot storie. Ek maak beter nageregte. "
Dit, van Trafalgar, is groot lof.
'Maar dit het 'n baie spesiale geur, en toe ek die vrugte klaargemaak het, het ek die stroop met die lepel geëet. Ek het die lepel oor die gepoleerde hout gelei, en toe die vloeistofvlak daal, voel ek iets baie vreemd. "
'Ek het eers saggies gevoel, en toe soos 'n skop in die maag, het ek gevoel asof ek die gebaar voorheen gemaak het, dat ek op 'n stadium die gepoleerde bodem van 'n houtbak met 'n houtlepel geskraap het en dit.
'Maar luister, dit gebeur met ons almal.'
'Weet ek dit nie,' sê Trafalgar, en hy laat Marcos die leë beker verwyder en 'n ander vol een laat, 'met al die plekke waar ek was en alles wat ek gedoen het. Oor die algemeen is dit nie waar nie; u het nog nooit gedoen wat u dink u onthou nie. 'N Paar, baie min kere is dit waar, en as jy dit nie tans onthou nie, onthou jy dit later. Maar dit was baie meer intens, soveel so dat ek gedink het ek gaan my kalmte verloor. Ek het nie gehoor waarvan mense praat nie, ek het nie die tafel, die gesigte of die vensters wat na die meer oopgemaak het, gesien nie. Dit was nie ek nie, dit was nie my geheue nie, dit was my hele liggaam wat die skottel en die gebaar onthou het, en as ek na die hout kyk, herken ek selfs die korrel aan die onderkant, "haal hy 'n potlood uit en teken die lyne vir my op die agterkant van 'n kaartjie wat hy uit sy sak gehengel het. "Sien? En hier buig hulle na die onderkant en dan langs die rand, word hulle baie, baie fyn en verdwyn. "
Ek het die kaart teen die waterglas gestaan. "En wat het dan gebeur?"
"Niks. Ek het my so goed moontlik bymekaargemaak en aanhou praat. Ons het likeurs en koffie gedrink, ja, want daar was koffie, en ons het gerook en na musiek geluister en dit was na middernag toe dra-Iratoni se skoonseun my terugry hotel toe. Toe ek alleen in die kamer was, het ek die ding met die houtbak onthou, en ek het soos 'n gek daaroor begin gaan, want ek was seker, ek het êrens geweet dat ek êrens uit die bak geëet het. Dit het geen nut gehad nie. Ek het my klere uitgetrek, gebad, gaan lê en ek het geslaap. Nee, "het hy gesê toe ek my mond oopmaak," ek het nie gedroom oor die bak of oor die dogters van dra Iratoni nie. Ek het tot die middag soos 'n hout geslaap. Ek het honger wakker geword. Maar my honger het verdwyn sodra ek in die bed gaan sit het. As u daarvan praat, wil u nie 'n toebroodjie eet nie? "
'My honger en my slaperigheid en alles het verdwyn, want ek was nie in dieselfde kamer waarin ek gaan slaap het nie. Hierdie een was kleiner, gemaklik, maar nie so vrolik nie; dit was nie op die tweede verdieping nie, maar eerder op die tiende of daarvandaan, dit het nie 'n park uitkyk nie, maar 'n ander hoë gebou, en die sonlig het nêrens gekom nie. Die badkamer was ook nie so luuks soos die in die ander hotel nie, dit wil sê, ek het gedink ek is in 'n ander hotel, maar. "
Ek wou hom vra wat dit beteken, maar ek weet wanneer Trafalgar onderbreek kan word en wanneer hy nie kan nie.
'Dit het ook sy gemak gehad. Ek het nie opgehou om te bad of te skeer nie.Ek was, gaan terug kamer toe, en toe ek na die deur gaan, kom die aaklige idee by my op dat ek ontvoer is en dat die deur gesluit sal word. Dit was gesluit, maar die sleutel was aan die binnekant. Ek draai dit angstig om en maak die deur oop. Dit was 'n hotel, geen twyfel nie. Daar was 'n gang en genommerde deure aan weerskante. Myne was 1247. Ek het na die hysbak gesoek, dit gevind, afgegaan. Twaalf verdiepings. Die voorportaal was kleiner as die ander, goedkoper, asof hulle die ruimte ten volle wou benut. "
Hier het hy stilgehou en koffie gedrink en gerook, en ek het nie geweet of ek iets moes sê wat ek by my opgekom het nie, en ek het dus stilgebly.
'Daar was 'n portier wat my gevra het:' Meneer? '' Luister, 'sê ek vir hom, 'n bietjie kwaad,' ek het gister 'n kamer in die Hotel Continental geneem, kan u my sê waar de hel is ek nou? ? '' 'In die Hotel Continental, meneer,' antwoord hy. Ek was sprakeloos. 'Dit kan nie wees nie,' skree ek. 'Die kamer is anders en dit alles ook.' Die portier was ongeskonde. 'Watter dag het die heer aangekom?' Het hy gevra. Ek het hom die datum, dag, maand, jaar en die uur bygevoeg. 'Ag, dit verklaar alles,' het hy gesê. 'Hoe verklaar dit alles?' 'Kamer 132 bestaan ​​nie, meneer, ten minste nie op die oomblik nie, want die vloer is toegewy aan die rekeningafdeling en verskillende kantore.' En hy het twee ouens wat pas aangekom het, bygewoon. Ek het ernstig daaroor gedink om oor die toonbank te spring en sy gesig in te slaan, maar in die eerste plek sou dit niks bereik het nie, en wat bedoel hy in die tweede plek ten minste op daardie oomblik kamer 132, wat ek die vorige dag bewoon het, bestaan ​​nie? "
Ek het besluit om nog 'n koffie te drink en ek het Marcos gebel, maar toe hy daar kom, vra ek of hy vir my 'n lemoensap kan maak, en hy sê ja.
'Toe gaan ek terug na kamer 1247 en ondersoek my bagasie. Alles was in orde, dit het vir my gelyk asof alles in orde was. My maag het my daaraan herinner dat dit na die middag was en ek niks geëet het nie, so ek het die probleem uitgestel, afgegaan, in die restaurant gegaan en die eerste ding bestel wat ek op die spyskaart sien. En toe onthou ek die houtbak. Ek het weereens 'n dringende fisiese gevoel gevoel, maar ek het 'n taamlike vaal gestoofde vis begin eet wat hulle vir my gebring het, en ek het gedink dat die beste ding sou wees om na Iratoni's te gaan en hom te vra wat met my gebeur het. Ek het klaar geëet, ek het nie nagereg bestel nie, ek het koffie gedrink en ek het straat toe gegaan en styf gevries soos 'n standbeeld. Dit was 'n ander stad. Dit het soos New York gelyk. En die vorige dag het dit soos Welwyn gelyk. Erger nog: die motors was anders en die mense het anders aangetrek. Voordat ek bang geword het vir die moontlikheid om dra Iratoni nie te vind nie, wat op die punt was om te gebeur, het ek 'n taxi gebel wat verbygery het, ek het ingeklim en ek het vir die bestuurder, Paseo de las Agujas 225, gesê. Ek weet nie wat ek gevind het nie. "
'Kyk, u kon enigiets gevind het: 'n krokodil in die bad, of dat Paseo de las Agujas nie bestaan ​​nie, of dat die bestuurder graaf Dracula was, wat weet ek?'
"Die een wat nie bestaan ​​het nie, was die bestuurder."
Marcos het vir my 'n lemoensap gebring soos ek daarvan hou, nie gespanne, sonder ys en met baie min suiker.
'Trafalgar,' het ek gesê, 'soms druk jy my neer. Kon u nie soos almal na Capilla del Monte of Bariloche gaan nie en dan vir my kom sê dat dit drie dae gereën het en dat u in die casino verloor het en dat u vyf ouens van Rosario raakgeloop het? "
'Daar is reise waarop niks gebeur nie, ek verseker u. Alles verloop goed, niks vreemds gebeur nie, en mense doen en sê wat 'n mens verwag. U dink nie ek gaan u na die Bourgondië bring om u so 'n dom ding te vertel nie, dink ek. "
'Dit sou baie gerusstellend wees,' het ek gesê. '' N Rukkie gelede het ek gedink jy is 'n stil man, en jy is. Maar jy is nie gerusstellend nie. Ten minste nie as jy met sulke goed laat vlieg nie. Gaan voort, gaan voort met die fantoom -taxibestuurder. "
'Dit was 'n outomatiese taxi, wat van ver af gery is, of miskien 'n robot, ek weet nie. Dit het nie begin nie, maar het my oor 'n luidspreker langs die kilometerteller ingelig dat die ou Paseo de las Agujas onbegaanbaar is vir voertuie. Ek het dit gesê om my so na as moontlik aan die plek te neem. Toe eers het dit begin. Dit het die stad oorgesteek, wat nog 'n tweeling van New York was en nie van Welwyn nie, en in die middel van die land gestop. Ek het probeer om uit te kom, maar die deur was vas. Ek het betaal, dit wil sê ek het die geld in 'n opbergkas gesit, en toe gaan die deur oop en ek klim uit. Dit was 'n nie -versorgde park wat tot by die oewer van die meer strek. Geen bos nie. Ek het langs 'n paadjie vol klippe en onkruid gestap tot by die plek waar ek onthou het waar Iratoni se huis was. "
'Wat nie meer daar was nie,' het ek gesê.
'Nee, dit was nie daar nie, en ek het dit al begin vermoed.'
'Sê my, het u nie 'n paar eeue geslaap soos Rip van Winkle nie?'
'Ek het ook so gedink. Dit sou 'n ongemaklike oplossing gewees het, maar uiteindelik, soos jy sê, gerusstellend. Ek het te voet teruggekeer na die stad. Toe ek daar aankom, was dit amper nag. In die voorstede het ek 'n ander taxi geneem, ook outomaties, en ek het dit na die hawe geneem en ek het na die clunker gesoek. En sou u glo dat ek nie weet of ek dit gevind het nie? Op die plek waar dit moes gewees het, was daar 'n berg skrootmetaal, 'het hy die gesig gemaak wat Buonarroti sou gemaak het, of wat ek my voorstel dat Buonarroti sou gemaak het as hy die Pietá met hamers geslaan sien' het, en dit kon gewees het daardie hoop. Soms het dit vir my gelyk asof dit was, soms nee. Ek was so depressief dat ek nie eers geweet het wat om te doen nie. Betekenis, ek het geweet wat ek moes doen, maar ek het nie geweet hoe nie: ek moes iemand vind wat vir my sou verduidelik wat gebeur het, maar ek het ook onthou hoe min die portier se aandag aan die deel van my probleem gegee het geweet van - en dit het my geïrriteer, maar terselfdertyd gesuggereer dat alles waarskynlik maklik gaan regkom. Ek het na die kroeg in die hawe gegaan, 'n paar toebroodjies geëet wat soos karton geproe het, ek het baie slegte koffie gedrink en my slegte bui opgepomp tot dit nogal laat was. Toe ek die kroeg verlaat, in plaas van na die taxistaanplek te gaan, het ek na die pad gegaan en ek het begin jammer kry oor myself. Omtrent toe het dit vir my gelyk asof die son opkom, die lug het 'n lelike grys kleur geword en ek het 'n gevoel van onwerklikheid en selfs onsekerheid, asof ek op die punt was om my balans te verloor, maar ek het nie aandag gegee nie en ek het voortgegaan om te loop . Dit het weer donker geword. Ek het moeg geword. Ek gaan sit op die skouer, loop 'n paar kilometer of miskien meer. Ek het nie by 'n siel verbygegaan nie en dit het vir my vreemd begin lyk omdat ek vroeër gesien het dat dit 'n baie besige pad is. Toe die son werklik uitkom, sien ek die stad ver weg en ek het die hoop gehad dat dit weer Welwyn geword het. My moegheid het verbygegaan en ek het my pas aangeneem. Ek het die oorblyfsels van 'n gebrande vragmotor langs die pad gesien wat, hoewel dit die vorige dag glad en nuut was, redelik beskadig was, vol skeure en slaggate. Ek het die stad genader. Wat natuurlik nie Welwyn was nie. Dit was ook nie New York nie. Dit was 'n gebombardeerde stad. "
"Ek weet wat gebeur het."
'Nie verniet hou u van Philip Dick nie. Ek sal jou sê, ek doen dit ook. Maar om 'n roman te lees of te luister as iemand vir jou die storie vertel, is een ding, en om in die situasie ingedruk te word, is iets anders. Ek was die oggend nie lus om met verduidelikings tevrede te wees nie. "
Die Bourgondië was baie besig. Byna asof ek, nee, nie ek nie, amper asof Philip Dick dit modieus gemaak het, maar Marcos het Trafalgar nie vergeet nie. Ek het by die lemoensap gehou.
'Ek het begin om bunkers, loopgrawe, die oorblyfsels van meer vragmotors en tenks te sien. En liggame. Die land is verbrand en daar het nie 'n boom oorgebly nie, en daar was stukkies mure of 'n bietjie stampende aarde waar daar soms huise was. Iemand roep van anderkant die skouer. Ek draai om en sien 'n lang, dun man wat desperaat tekens vir my maak. 'Versigtig! Eend! 'Skree hy en hy gooi homself op die grond neer. Ek het nie tyd gehad nie. Twee militêre vragmotors verskyn, langs my gerem, en vyf gewapende soldate het afgeklim en my begin skop. "
'Ek trek dit terug omdat ek die somer op Uunu wil deurbring,' het ek gesê.
'Baie vervelige dinge het met my gebeur,' het Trafalgar gesê, ek stem stil, 'maar niks soos om met 'n geweerstomp langs die pad gestamp te word na 'n slapelose nag deur 'n paar ouens in skarlakenrooi uniforms wat verskyn van wie weet waar en sonder jou nie weet hoekom of tyd het om te reageer en jouself te verdedig. "
"Skarlakenrooi uniforms? Wat 'n anachronisme. "
'Die masjiengewere en basoeke wat hulle saamgedra het, was geen anachronisme nie, ek kan u verseker.
'Dan was die kwessie om jouself te verdedig suiwer retories.'
"Wel ja. Eers slaan hulle my tot 'n pulp en toe vra hulle wie ek is. Ek het my dokumente gegryp, maar dit het my kortgekeer en die een wat die bevel gegee het, het 'n soldaat ontbied wat my deursoek het. Hulle kyk na alles, paspoort, identiteitskaart, selfs my rybewys, en hulle glimlag halfpad en die kophoender sê van bo in die vragmotor dat hulle my dadelik moet teregstel. "
'Dit moet die agtiende keer wees dat u aan die teregstelling ontsnap.'
'Volgens my berekeninge is die derde. Een keer op Veroboar, een keer op OlogämyiDäa, een keer op Uunu. Ek is gered omdat iemand begin skiet het. En hierdie keer gooi ek myself op die grond en bly, soos hulle sê, in 'n kritieke toestand. Die lang, maer ou wat vir my geskree het, kom op die soldate wat 'n trop wilde mense lei. Die soldate verskans hulself agter die vragmotors en begin ook skiet, en ek in die middel. Die woeste kom nader: hulle val soos vlieë, maar hulle kom nader. Daar was baie meer van hulle as van die rooi jasse en hulle het hulle uiteindelik geklop. Hulle het byna almal doodgemaak en daar is 'n luitenant en twee sersante, gewond maar lewendig agtergelaat. En hulle het my van die grond af gehys en my saamgeneem. "
'Ek begin wonder: van soldate tot wildes, ek weet nie waar u beter sou wees nie.'
'Hulle het soos wilde mense gelyk omdat hulle so vuil en ongeskeer was, maar dit was nie. Hulle het die dooies van die pad afgeskop, hulle het hul wapens weggeneem, die gevangenes vasgemaak - nie ek nie - ons het in die vragmotor geklim en ruk soos kranksinniges oor die platteland, op die punt om elke tien meter om te draai. Ons het in een stuk aangekom, ek weet nie hoe nie, by 'n byna stad of voormalige stad, en ons stop by 'n byna verwoeste huis. Een van die sersante is op pad dood. Die luitenant is erg gewond, maar hy het verduur en die ander sersant was min of meer in orde. Hulle sit dit in 'n kelder. Vir my het hulle 'n vuil stoofpot gegee om te eet, maar as dit kaviaar was, sou ek dit nie met meer entoesiasme weggesit het nie en die lang, dun een wat ser Dividis genoem word, het saam met my gaan sit om my ook te vra, maar meer saggies, wie ek was. Ek het hom gesê. Hy glimlag 'n bietjie, net soos die portier, maar ek wou nie hierdie man slaan nie, en hy het natuurlik vir my gesê dat hierdie dinge kan gebeur, en ek hoef nie bekommerd te wees nie, hoe gaan dit? En dat hulle ongelukkig nie ritmekaarte gehad het om my met sekerheid in te lig nie. Ek het nie geweet wat die ritmekaarte is nie, maar ek wou 'n koppie koffie hê en ek het gevra of daar is. Ander ouens wat rondloop, asof hulle waak of uit nuuskierigheid, bars uit van die lag, en iemand wat my sielmaat moet wees, sug en sluit sy oë. Nee, het ser Dividis vir my gesê, dit was lanklaas koffie. Ek het my sigarette uitgehaal en toe ek hulle geskrikte, afgunstige gesigte sien, deel ek hulle rond. Hulle gooi hulle op hul neer soos weggooiers: hulle het net een vir my gelos, wat ek gerook het terwyl die dun man dit verduidelik het, nie my eie saak nie - maar die algemene situasie. Vir my geval was daar nie tyd nie. "
Hy drink baie stadig koffie, in teenstelling met sy gewoonte.
'Hulle was makkers, guerrillas, hoewel hulle hulself melodramaties Lords of Peace genoem het - ek wil nie dink hoe die krygsheren sou lyk nie - en hul leiers het die titel geneem ser. Hulle het, so goed as moontlik, teen die kapteins geveg. Die kapteins was 'n militêre kaste wat die wêreld op sy manier beheer het. Boonop niks oorspronklik nie. Die Here was die afgelope tyd baie hoopvol omdat die kapteins in groepe verdeel het wat onder mekaar geveg het, ook niks oorspronkliks nie. Elke fraksie van die kapteins het 'n leër gehad met uniforms van 'n ander kleur. Die Reds het pas die geel verslaan en patrolleer in die gebied waar vlugtelinge vermoor word en, in die verbygaan, Lords. 'Wie wen?' Het ek gevra. Hulle het geen idee gehad nie. Hulle was vol vertroue dat hulle dit laat droogmaak omdat die kapteins verswak is deur mekaar te veg vir absolute mag met die neiging wat mense deur die dood laat glo dat absolute mag hulle van iets gaan red. En hulle val hulle aan met die ou tegniek om te verskyn waar die ander hulle die minste verwag het. Daarbenewens, en ondanks die feit dat die kapteins goed betaal en beter gestraf het, was daar baie verlate en troppe soldate wat na die geledere van die Here oorgedra is. Maar ek, wat 'n bietjie geskiedenis ken, was nie so optimisties nie. Hulle het beslis niks geweet nie: daar was geen koerante of radio's of enige kommunikasie nie, en land-, water- en lugvervoer was in die hande van die kapteins, hoewel hulle gesteel het wat hulle kon. Hulle het spioene of boodskappers na ander gebiede gestuur en soms het mans van ver gekom met nuus wat niks meer werd was nie. Ser Dividis is gebore toe die diktatuur van die kapteins kragtig begin word en hy onthou 'n bietjie, nie veel nie, van 'n wêreld sonder oorlog. Hy het gruweldade vertel, hy het opgehou, en na 'n toespraak wat ek dink nie aan my of sy manne was nie, maar eerder aan homself, het hy my gevra aan watter kant ek was. Ek het hom natuurlik aan hul kant gesê, gaan ek begin stry? " Hy het daaroor gedink. 'Boonop sou ek by hulle gewees het as ek moes kies. Ek het simpatie met verlore oorsake. Dit is gewoonlik diegene wat op die lange duur wen en aan bewind kom, hulle word sterk, 'n ander verlore saak verskyn en alles begin weer van voor af. Ek het begin om vir ser Dividis te vra hoekom ek elke dag 'n ander wêreld op Uunu teëgekom het toe die geveg weer begin het. Dit was die Rooies. "
Hy maak sy koffie klaar en druk die beker weg en sit sy arms op die tafel, met die sigaret tussen sy hande.
'Ek gaan jou nie van die geveg vertel nie. Mens kan nie. As u een ervaar het, gaan die beskrywing, die geheue, alles wat u kan sê, alles wat u in die koerant lees of in die bioskoop gesien het, nie verder as 'n kleutertoneel nie. Hierdie keer het hulle gewen, die Reds. Ek het 'n haelgeweer gehad wat iemand in my hande gesit het en ek het by 'n venster geskiet. Dit het 'n geruime tyd geduur, nie so lank soos dit my destyds gelyk het nie, maar 'n rukkie. Die Reds het ons omsingel en hulle het heeltyd nader gekom. Ek het simpatie met verlore oorsake, maar ek is nie dom nie. Toe ek sien die situasie raak lelik, draai ek om of ek op die een of ander manier kan ontsnap, met die haelgeweer en die paar koeëls wat ek oor het. Ser Dividis het dieselfde gedoen. Hy het tekens gemaak vir ons wat oorgebly het, hulle het 'n tafel opsy geskuif, die vloer gelig en ons het weggehardloop deur 'n ondergrondse tonnel wat in die bos uitgekom het. Ongelukkig wag die Rooies vir ons in die bos: as die Here infiltreerders in die leërs gehad het, het die ander ook hulle s'n onder die Here se manne. Hulle het byna almal afgeneem, insluitend ser Dividis, en ek was jammer omdat hy 'n goeie ou was, maar 'n goeie ou. Vier van ons het daarin geslaag om met 'n wonderwerk in die bome te ontsnap. Uiteindelik het hulle ons in vrede gelaat. Die ander drie het gesê dat ons in 'n halfdag se optog Irbali kon bereik, solank daar nie meer soldate op die pad was nie, soos baie waarskynlik was: hulle was ook mal. Ek veronderstel Irbali moet 'n ander stad wees, maar ek het nee gesê, ek het daar gebly. "
"Dit klink vir my nie baie verstandig nie."
'Die hele wêreld was in 'n oorlog, wat het dit saak gemaak waar hulle was? En ek wou naby die hawe wees, as dit bestaan, sodat hulle weg is en ek alleen in die bos bly, met 'n haelgeweer in my hand, 'n dosyn koeëls en oorlog rondom. "
'Ja, natuurlik, die beste was dat u stilbly en wag.'
"Wat ek gedoen het. Tot op daardie oomblik het hulle my nie laat besluit nie. Maar toe hulle vertrek en ek kon begin dink na 'n sekonde van paniek, het ek gesien dat dit die beste was. Ek het nie geweet wat die volgende dag op Uunu sou gebeur nie, maar waarom hoop verloor? Ek het op 'n boom geklim, die haelgeweer in 'n hol tak gesit, ek het my so goed as moontlik in 'n vurk gerangskik en gewag. Toe die nag val, klim ek af, ek gryp die haelgeweer en begin in die rigting van die stad loop. Ek kom baie naby, baie gouer as wat ek my gedink het: daar brand iets wat my nie verbaas het nie. Ek het besluit om te wag vir dagbreek. Volgens my berekeninge, as ek elke dag 'n ander wêreld gevind het, was daar geen rede dat die volgende 'n uitsondering moes wees nie. Ons sou sien wat gebeur het. Toegegee, ek het gehoop - of liewer desperaat verlang - dat ek eendag na die wêreld van dra Iratoni sou terugkeer en ek met my hout sou kon vertrek. Ek het die vaste besluit geneem, wat ek nie uitgevoer het nie, om terug te keer na Karperp, om verskoning te vra aan Rosdolleu omdat hy gedink het hy lieg vir my, en hom dan met 'n suigstamp geslaan omdat hy nie aan my verduidelik het wat gebeur nie en net aangaan met sy elegante ontwykings. Ek het myself weggesteek omdat ek tussen die plante 'n goeie pad van die pad af kon wees, ek het die haelgeweer eenkant gesit, ek het gaan lê en ek het geslaap. "
'' In 'n bed van sy en vere / ek laat my ma en my drome aan die slaap raak. ''
'Asof dit 'n bed van sy en vere was. Ek het 'n nag geslaap sonder om te slaap en 'n dag as 'n onbekende soldaat. Dit was genoeg: ek het rus nodig. "
'Ek wil u nie haastig maak nie, maar verstaan ​​my: ek wil graag weet wat u die volgende dag gevind het.'
'Die houtbak,' sê Trafalgar.
Ek het van die bak vergeet en dit nie verwag nie. "Die bak?"
"Ja. Of, ten minste, 'n bak.Ek het wakker geword en die eerste ding wat ek gesien het, was dat die haelgeweer verdwyn het en dit het by my opgekom dat die geel of die rooi of die pers my sou skiet. Die tweede ding was dat ek honger, ongelooflik honger was. My ongeskeerde baard het ook my gesig laat jeuk en my klere was 'n gemors en ek was keelvol, verstaan, keelvol. "
'Moenie kwaad word nie,' sê Marcos en kom met meer koffie en meer lemoensap. "Dit bring jou nêrens nie."
'Waar,' sê Trafalgar. 'Een keer het ek kwaad geword vir Indaburd V met die president van die korporasie van veltra -vervaardigers, en ek het 'n fantastiese verkoop verloor.
"Sien?" sê Marcos en hy is baie tevrede weg.
"Wat gaan dit met veltra?" Ek het gesê.
'As u in plaas van glas veltra in die vensters van u huis gehad het, sou u nie verhitting of lugversorging of tralies of blindings of gordyne nodig gehad het nie.
'Ek hou van gordyne: hulle is warm en dekoratief,' het ek gesê en ek onthou Uunu. 'Hoe het u die bak daardie dag op Uunu gevind?'
'En ook die president van die korporasie van veltra -vervaardigers was 'n ou idioot.'
"Trafalgar, ek gaan jou doodmaak."
En hy glimlag. Daarom het ek hom in vrede gelaat terwyl hy die koffie gedrink het, wat gelukkig nie in Rosario relatief is nie.
'Al wat ek wou hê as dit lig word', het Trafalgar gesê, 'en ek het gesien dat dit 'n aaklige oggend was, koud en grys, om te eet. Dat die Reds of die Groene my kan skiet, goed. Ek het my die sappige laaste feeste van die veroordeelde verbeel, met koffie, sigare en konjak, en my ingewande verdraai van verontwaardiging. Dus stap ek in die rigting van die stad vasbeslote dat hulle my moet doodmaak, alhoewel ek my gedink het, en ek het daarvan gehou, maar ek het nie daarvan gehou nie, dat die wêreld anders sou wees en moontlik dat die kapteins nie sou bestaan ​​nie. Ek het baie min nodig gehad toe ek die stad bereik het, om te erken dat die kapteins nog nie bestaan ​​nie. Daar was ook nie koffie nie. "
Vir die geval, drink hy die een wat hy voor hom gehad het.
'Dit was nie meer New York of die uitgebombarde stad nie, maar jammer, dit was ook nie Welwyn nie. Dit was 'n groep hutte van growwe baksteen, moontlik gedroog in die son, sonder mortier, met grasdakke en gordyne van takke in die deure en sonder vensters. Daar was korrale vir die diere en vuurputte in 'n duidelike sentrale gebied. Hulle het my goed ontvang: met groot nuuskierigheid en baie gesels, maar goed. Mans en vroue het leer lende doeke en die kinders hardloop kaal rond, in die koue. Ek het natuurlik soos 'n bom geval, alhoewel hulle nie geweet het wat bomme is nie. "
'Die oorlog het geëindig en die wêreld is so gelaat?'
'Die oorlog het nog nie begin nie. Dit was eeue voor die kapteinsoorlog, verstaan ​​u dit? "
'Damn, natuurlik verstaan ​​ek dit,' het ek gesê, 'maar hoekom het niemand jou gewaarsku nie?'
'Dit was meer 'n fout van my as van hulle. Maar, soos ek gesê het, hulle het my goed ontvang. Hulle het my nuuskierig genader, maar sonder agterdog het hulle my aangeraak en na my geruik, gesels en lag. Dit was die volmaakte goeie woeste: as broer Jean Jacques hulle sou sien, sou hy met emosie skeur. Ek het nie verstaan ​​wat hulle sê nie, en hulle het my nie verstaan ​​nie. Maar soos Raúl sê, is daar drie gebare wat oral werk. Hulle het my na een van die hutte geneem en hulle het vir my iets gegee om te eet. As ek die kos by dra Iratoni's weggelaat het, was dit die beste wat ek op Uunu geëet het. Gebraaide vleis en korrels gaar met klein stukkies vet wat feitlik krakerig was en 'n paar groen, baie sappige vrugte. Koffie is natuurlik nie ter sprake nie. Ek was spyt dat ek die sigarette aan ser Dividis se manne gegee het op die oomblik toe ek uit gewoonte my hand in my sak gesteek het, en daar was die pak, skaars begin. Ek weet nie hoeveel ek in die verwoeste huis van die Lords of Peace gehad het nie, maar waarskynlik nege of tien. En ek het onthou dat ek by die terugkeer daardie aand, die eerste een van dra Iratoni, 'n vol pak gesit het en nog een, pas oopgemaak, in 'n ander sak van die baadjie en die volgende dag in die nuwe hotel, het ek my daarin aangetrek pak, wat ek nog aangehad het. Ek het in New York en saam met die Lords gerook, maar ek het in 'n sak gekyk en ook die volle pak gevind, net soos voorspel. Ek het gerook, iets wat regtig hul aandag getrek het. Ek was omring deur kinders, deur redelik jong mans en vroue, wat skielik eenkant toe stap om toe te laat dat 'n geboë ou nader kom. Die ou man was heeltemal bedek met velle en hy het, as 'n simbool van gesag, ook ruwe stewels, van leer. Hy kom sit voor my en begin praat met die alfabet van die stom. Hy het my nie gevra wie ek is nie, wat 'n ingewikkelde vraag is om met gebare te vra, maar hy het gevra waar ek vandaan kom. Ek het hom die lug vertel en dit lyk baie goed vir hom. Ek het hom bedank vir die kos en die gasvryheid en ek het vir hom gesê ek is tevrede. Hy het my bedank vir my dankbaarheid en ons was al goeie vriende. Ek het ook vir hom gesê ek is moeg, en toe ek sien dat die mans lang hare het, maar nie baard nie, het ek vir hom gesê ek wil skeer. Vir wat? U kan u voorstel dat hulle nie vir my 'n Phillips of selfs 'n Techmatic gebring het nie. Hulle het 'n bietjie gesels en 'n matrone verskyn met 'n paar klippe wat blink van soveel gebruik. Ek het teruggegaan, baie bang, maar dit was te laat. " Hy het peinsend geword. 'Ek is in baie dele van hierdie wêreld en in ander geskeer geskeer. In Londen byvoorbeeld, en in Venesië en in Hong Kong en ook op Oen, op Enntenitre IV, op Niugsa en in die Stad van die wesens - eendag sal ek u moet vertel wat dit is. Maar niemand het my ooit so goed, so sag of so naby, so deeglik, so moederlik geskeer as daardie vet matrone geklee in 'n lendendoek, versier met halssnoere en armbande gemaak van die tande van 'n dier, amper tandeloos, sterwend van die lag en met twee klippe as haar enigste toerusting. Die ander het ook gelag omdat ek baie bang was dat sy my kruik of my neus of albei sou sny, maar toe ek klaar verduidelik het met tekens dat ek van plan verander het en ek nie meer wou skeer nie, sou ek kon gewees het dood en begrawe. Ek het die vet vrou laat verstaan ​​dat die snor, nee, en dit het haar ook verbaas en hulle het ook daaroor gelag. Sy skerp die klein klip teen die ander, maak my gesig nat met iets wat soos sous lyk, en begin. Toe sy halfpad was, was ek al rustiger en toe sy klaar was, gryp ek haar aan albei hande en ek skud hulle op en af ​​en ek lag, ek laat haar gaan en ek gee haar 'n klop op die skouer en almal is gelukkig. Jy sal my nie glo nie, maar dit was die rustigste dag wat ek op Uunu deurgebring het. Ek het geëet, ek het geslaap, hulle het my rondgeneem en ek het selfs naby die plek gekom waar die hawe moes gewees het. "
'Wat nie daar was nie, ook nie die huis van die Japannese of iets nie.'
"Niks. Behalwe die meer, wat miskien groter was. En die bos, wat feitlik 'n bos was. Dit was 'n wonderlike dag. U kan nie sê dat dit perfek was nie, want ons het 'n besoeker gehad. "
'Ek sou amper geld wed dat dit 'n tirannosaurus was.'
'U het net 'n bietjie gemis. 'N Sabeltand-tier, so lank soos sabeltande-tiere was soos ek my dit voorstel. Dit lyk asof dit rondgedwaal het om mense en diere te eet, en vroeg in die aand het 'n partytjie uitgegaan - soos hulle 'n geruime tyd gedoen het, verduidelik die ou man in 'n gesprek wat ons albei 'n bietjie moeilikheid gee - hulle het dit gevind en hulle het dit in 'n lokval gejaag wat hulle voorberei het. Maar die kêrel was goed vertroud met strikke en het losgekom. Dit val nie aan nie, want dit is goed gevoed, maar omring aan alle kante ontsnap dit na die dorp. Dit bereik die rand van die land wat deur die hutte beset is, en daar was 'n groot geskreeu en mense het in alle rigtings versprei, en toe verskyn die manne van die dorp wat dit gejaag het, en hulle vermoor dit met lansies en bylhoue. Dit was 'n slagting. Almal is gewond en een dood. Maar met 'n gesofistikeerdheid wat in edele wreedhede uitkyk, kom eers die viering en daarna die verdriet. Daar was 'n fees met sang en dans wat die gewondes en die dooies as eregaste bygewoon het. Hulle het die tier gestroop en ons het die vleis geëet: die hoofgereg was die ingewande wat in asyn gemarineer is, en die hart, baie fyn gekap, waarvan ons elkeen 'n stukkie geëet het. "
'Eet die oorwonne vyand', het ek gesê. 'Wat sou broer Jean Jacques daarvan dink?'
"Wie weet? Die tier was taai, stel jou voor, nuut dooie vleis van 'n hoekdier wat gewoond was aan hardloop en klim. Dit was nie juis fisant nie, of selfs naby. Donker, veselagtige vleis, maar glad nie flou en sonder 'n bietjie vet nie. Het ek jou vertel dat hulle die gekapte hart in 'n houtbak bedien? "
'Nee, jy het my nie vertel nie. Was dit dieselfde bak waaruit u die pitlose loquats by Dra Iratoni geëet het? "
'Toe ek die bak sien aankom, het ek goed gevoel, asof ek nie meer bekommerd was nie - en het ek dit ooit gehad. Dit was soos om 'n ou, verlore vriend te ontmoet en ek het amper geglo dat alles opgelos is, dat as dit was wat ek daardie aand onthou het, die res nie meer belangrik was nie. Nonsens, natuurlik, maar ek het die dood van die tier gevier en sy ingewande geëet en die gegiste sap van iets gedrink, en jy weet met alles dat 'n sekere onverantwoordelikheid daarby kom. Veral nadat ek gesien het hoe 'n sabel-tier sterf. Aangesien die bak vol was en ek my bietjie bedien, maar daar nog baie oor was, het ek gekyk hoe dit van hand tot hand oorgaan totdat dit leeg was. Hulle het dit neergesit en ek het opgestaan ​​om dit te kry. Ek het dit skoongemaak. "
'Met 'n houtlepel om die herinnering te voltooi.'
'Houtlepels in die steentydperk, kom nou.'
'Nou ja,' het ek gesê, 'lepels is amper so oud soos messe.'
'Laat ons nie oordryf nie,' het Trafalgar gesê.
'Neolitiese,' het ek aangedring, 'in die Neolitiese was daar al lepels.'
"Mag wees. Maar nie op Uunu van Neyiomdav nie. Ek het dit met my vingers skoongemaak. Dit was nie dieselfde nie. Dit het baie soos dit gelyk, dit is waar. "
'Dit het natuurlik so gelyk. Alle houtbakke lyk soos mekaar. U kan nie groot veranderinge aanbring met iets so eenvoudig nie. "
'Ja, maar dit was nie dieselfde nie. Dit was gemaak van verskillende hout, dit was dieper, dit het nie dieselfde korrel nie. En daarby het ek niks gevoel nie: ek sê dit nie dieselfde nie. "
"Ek glo jou. Wat ek dadelik wil weet, is as u ooit die ander bak gevind het. "
'Ek het dit gevind,' het hy gesê, 'maar nie daar nie. Ek het die bak in my hand gehou en ek het selfs vir die ou gevra of ek dit as 'n geskenk kan hê, en hy het dit met groot hoflikheid aan my gegee. Ek het dit daarna natuurlik verloor, om dieselfde rede dat ek die haelgeweer verloor het en die sigarette en die dokumente teruggevind het. En as ek daarvan praat, het ek die laaste een gerook voordat ek gaan slaap het. "
'Ek is bang,' het ek gesê. "Wat het jy die volgende dag gevind?"
'Hou op, hier kom die beste deel.'
Wat gekom het, was meer koffie in die hand van Marcos. Trafalgar se reise interesseer Marcos nie. Ek vermoed hy glo hom nie. En hy stel belang in ander dinge: in die Bourgondië, sy kinders, die eerste kleinkind (in die volgende drie maande), sy vrou, Clarisa, wat in 1941 skoonheidskoningin in Casilda was, renperde en, iets gemeen met Trafalgar, tango.
'Ek het wakker geword in die Hotel Continental,' sê Trafalgar met sy neus diep in sy beker.
"Die eerste. Vuil, met my pak onberispelik, goed geskeer en sonder die bak of die haelgeweer, maar met my dokumente en 'n pakkie en 'n half sigarette in my baadjiesakke. Ek het opgestaan, deur die venster gekyk, en ek was in die stad wat op Welwyn gelyk het en my kamer was nommer 132 op die tweede verdieping en dit kyk uit oor 'n park. Ek het my hand oor my gesig gehardloop en ek het 'n ontsaglike teerheid na die vet vrou gevoel. Ek bad, trek 'n ander pak aan en gaan ontbyt eet. Liter koffie. "
'En 'n paar knapperige koekies en nog koffie en sigarette. Daarna het ek 'n telefoon gekry en vir dra Iratoni gebel. Ek was bang, jy sou nie glo nie, maar ek het gebel. Eers toe ek sy stem hoor, weet ek verseker dat ek terug is op die Uunu waarheen ek gekom het. Hy het my weer genooi om by sy huis te eet en ek het nee dankie gesê, ek wou hom die oggend sien. Toe gee hy my die adres van 'n klub of sakemanne en sê dat hy my daar sal ontmoet. Ek het 'n taxi geneem - saam met 'n bestuurder - na die hawe gegaan, die kloon en die hout nagegaan en gevind dat alles reg is, ek het 'n ander taxi geneem en na die klub gegaan. Daar moes ek byna 'n uur se inleidings en gesprekke verduur met ander handelaars wat saam met dra Iratoni was, totdat ek dit reggekry het om hom na 'n klein kamer te sleep en hom self te knoopsgat. "
'Laaste hoofstuk', het ek gesê, 'en dankie tog, want dit raak laat.'
'Bly en eet in die middestad,' het Trafalgar gesê.
"Ek kan nie. As ek bly, gaan u die verhaal uitbrei totdat ons klaar is met ons nagereg, terwyl u op hierdie manier geen ander alternatief het as om my nou alles te vertel nie. En as hulle vir ons nagereg in houtbakke sou bedien, sou ek 'n aanval kry. So gaan aan. "
'Ek het alles vir dra Iratoni vertel,' het hy gesê, 'en hy het met groot formaliteit na my geluister, soos die portier, soos ser Dividis, maar, net soos hulle, was hy nie die minste bekommerd nie. Hy het wel gesê dat hy spyt is dat hy niks gesê het nie, maar dat hy aanvaar het dat ek ingelig is, want as ek op Karperp gesê het dat ek Uunu toe gaan, sou hulle my reeds gewaarsku het. Toe ek vir hom nee sê, op Karperp het hulle iets geïnsinueer en vir my gesê dat dit nie 'n goeie idee is om te gaan nie, en juis daarom het ek gekom, was hy geweldig verbaas. Hy staan ​​daar met sy mond oop en sy kakebeen sak. Hoe? As 'n ou êrens heen wil gaan, hoekom sê u dit nie? En as hulle vir hom sê dat hy nie moet gaan nie, waarom sou hy dan gaan? Of waarom nie aandring nie en om verduidelikings vra en daarna besluit of u wil gaan of nie? 'N Neyiomdaviano verstaan ​​nie ons gee en neem nie. "
"Hulle moet wonderlike mense wees."
'Ek verseker u, hulle is. 'N Bietjie ontstellend. Maar ek hou vol dat ja, hulle is wonderlik. Hulle sê wat hulle dink, of hulle gee jou 'n subtiele uitnodiging, wat vir my na onwilligheid klink, sodat jy kan sê wat jy dink, en hulle sê wat hulle gaan doen en hulle doen wat hulle gesê het hulle gaan doen . Dit is nie so maklik soos dit lyk nie. "
'Daar mag nie veel ruimte vir neurose wees nie.'
'U weet dat daar altyd plek is vir neurose, oral. Maar dit lyk my dat ons dit meer oorweeg as die Neyiomdavianos. Ek het Dra Iratoni hiervan laat verstaan, en toe verduidelik hy vir my wat op Uunu gebeur, en ek gaan dit vir u probeer verduidelik, maar ek weet nie of ek dit sal kan doen nie. "
Hy maak sy koffie klaar en haal asem asof hy 'n paalspring het.
'Tyd is nie opeenvolgend nie,' het hy gesê. 'Dit is konkreet, konstant, gelyktydig en nie uniform nie.'
Toe was ek die een wat asemgehaal het.
'God, byvoorbeeld,' het Trafalgar gesê, 'sien dit so, en elke godsdiens laat dit toe. En op Uunu is dit so vir almal waarneembaar, hoewel dit met 'n mindere onmiddellikheid is, as gevolg van die eienaardigheid van die plasing daarvan in die ruimte. Ruimte wat natuurlik nie kon bestaan ​​sonder sy naasbestaande tyd nie. "
'Ons kom nêrens op hierdie manier nie,' het ek gesê. "Gee my die konkrete voorbeelde, want ek lees nie Einstein of Langevin of Mulnö nie."
'Stel jou voor die tyd', het Trafalgar gesê, 'as 'n oneindige en ewige - dit is dieselfde ding - 'n materiaal van 'n materiaal wat verskillende grade van konsekwentheid het, beide in sy duur en in sy lengte. Saam met my?"
'Nou, een keer per dag, of liewer een keer per nag, ervaar Uunu 'n chronosinklasiese infundibulum.'
'Ag, nee,' protesteer ek. 'Dit kom van Vonnegut.'
"Ja. En dra Iratoni het dit nie so gesê nie, maar op 'n ander manier, baie meer beskrywend, maar ook ingewikkelder, soveel dat ek dit nie goed onthou nie. Maar u ken die chronosinklasiese infundibulum. As dit gebeur, bedek en omhul dit die hele Uunu en dan die dele van die tydelike balk wat op die oomblik die meeste konsekwent is - ek kan nie aan 'n ander manier dink om dit te sê nie - en as vandag vandag is, kan môre honderd jaar van nou af of tienduisend vyfhonderd jaar gelede. "
'Ek verstaan ​​nou,' het ek gesê. 'Ek dink so, ten minste. Maar die mense van elke era, moet hulle nie van mekaar na die ander gegooi word nie en moet hulle elke dag 'n ander oomblik van hul geskiedenis beleef? Waarom het u Dra Iratoni die volgende dag nie ontmoet nie, alhoewel sy huis nie bestaan ​​het nie, en waarom die portier van die eerste Hotel Continental nie in die tweede was nie?
"Nee, nee. Elkeen gaan voort met hul lewe in die era waarin hulle gebore is en waarin hulle leef, danksy hul aanpassing by die omgewing. 'N Slegte omgewing, ek stem saam met u, maar nie erger as ander nie. Tydperke meng nie, die een val nooit die ander binne nie. Hulle bestaan ​​saam. Hulle is gelyktydig. As u op Uunu gebore is, bly u elke dag baie gelukkig, onaangeraak en weet u dat terselfdertyd ander dinge in ander tydperke gebeur. Met 'n bietjie moeite met die sinkretiese bewustheid van tyd - ek weet nie wat dit is nie, maar dra Iratoni neem dit as vanselfsprekend aan dat ons almal dit het - kan u op 'n gegewe dag van u lewe die era waarneem die presiese dag het 'n groter konsekwentheid sedert die vorige chronosinklasiese infundibulum. Iets wat niemand op Uunu pla nie, of amper niemand nie. Hulle word verhinder deur die feit dat alle tydperke daar is, soos hulle sê, binne bereik. Geskiedkundiges of filosowe of sosioloë doen dit - of het dit gedoen - om iets te demonstreer, altyd diskreet en sonder om iemand te pla of betrokke te raak. Of 'n paar krummels of besetene, wat byna nie op Uunu bestaan ​​nie, so daar is geen probleme aan die kant nie. Ek weet nie of die sensitiwiteit van die Neyiomdavianos van Uunu nie die gevolg is deur die konsekwentheid van tyd te ken en te weet dat hulle dit kan gebruik as hulle wil nie. "
'Maar wag,' het ek gesê, 'dan bons jy hier en daar, van die toekoms na die kapteins tot by die Neolitiese, omdat jy 'n buitelander was en nie aangepas was nie?'
'Ek is in Rosario gebore, nie op Uunu nie. Ek het nie 'n sinkretiese bewustheid van tyd nie, of as ek dit het, is dit verwoes. En om dit te kroon, ek het die gretigheid, die angs van tyd. In my is tyd nie iets natuurlik nie, 'n deel van my, dit is amper 'n saal. In my en in ons almal. Ek het by Uunu gekom en ek was om hierdie rede weerloos - ek dryf, laat ons sê. En toe die chronosinklasiese infundibulum kom, het ek na die mees konsekwente deel van die ewige en oneindige tydelike eenheid gegaan. "
'Ek wil nie te veel daaroor nadink nie. Dit is baie eenvoudig en baie ingewikkeld. "
"Baie. En baie onaangenaam.Let nou op dat ek op die eerste aand, toe ek in kamer 132 van die Hotel Continental gaan slaap het, en dra Iratoni en sy gesin in hul huis gaan slaap het, vir my, wat nie 'n aangepaste inboorling is nie, die oggend van baie jare gevolg later het ek wakker geword in 'n Hotel Continental wat in 'n veranderde stad sou bestaan, met robot -taxi's en wolkekrabbers. Die volgende dag, honderde jare later, onder die paranoïese tirannie van die Kapteins, en die volgende, in die Steentydperk. Maar die volgende, toe ek weer in kamer 132 wakker word, het dra Iratoni en sy gesin die oggend ná die nag wakker geword toe ek by hul huis geëet het. "
"Maar hoe? En die drie dae waarin u van die een kant na die ander van Uunu se geskiedenis gaan? "
'Vir hulle het hulle nie bestaan ​​nie, of beter gesê, hulle het nie verbygegaan nie, want sover dit bestaan, bestaan ​​hulle altyd. Vir hulle was die chronosinklastiese infundibulum van my eerste aand op Uunu 'n alledaagse gebeurtenis wat hul sinkretiese bewustheid van tyd kan ignoreer. Ek is tot honderd of tweehonderd jaar later weggeruk en daar het 'n ander chronosinklasiese infundibulum my verskeie eeue later gedra toe daar 'n ander was wat my duisende jare tevore gedra het, ensovoorts totdat ek teruggekeer het na die wêreld van dra Iratoni, gelukkig. Hy het my verder verduidelik dat dit vroeër of later sou gebeur, en hy het my die ritmekaarte gewys wat iets soos logaritmetabelle is, maar dikker is as die telefoonboek van Tokio en wat voorspel waar en wanneer die mees konsekwente dele van die tyd beweeg elke aand. "
'Ek het 'n fout gemaak,' het ek gesê. 'Dit is meer ingewikkeld as wat ek gedink het. Maar vertel my, sodat hulle weet wat gebeur het en wat gaan gebeur? "
"Natuurlik. Uit die oogpunt van kennis is dit baie nuttig. En as u iets nodig het wat nog nie ontdek is nie, kom u in 'n sinkretiese tydelike beswyming of wat dit ook al is, en u vind dit uit, want die ritmekaarte vertel u wanneer die tyd waarin u glo wat dit ook al is, reeds bekend sal wees. konsekwent. Vanuit die persoonlike oogpunt, met die goeie verstand en die kalmte wat hulle oor alles het, val niemand op om die toekoms te probeer bespied om te sien wanneer of hoe hulle gaan sterf of so iets nie . Ek dink daarteen word misgekyk, ek bedoel nie so krimineel nie, maar beslis iets wat 'n mens in diskrediet sal bring. "
'Nee, wat ek bedoel, is dat as hulle die diktatuur van die kapteins ken, wat volgens my nogal sleg lyk, eendag sal kom, waarom doen hulle dan nie iets om dinge te verander nie, sodat dit nie gebeur nie? gebeur? "
'Kan u nog 'n draai van die skroef weerstaan?'
"Wel, ja, wat verwag jy van my om te doen?"
'Ek het jou gesê om jou die tyd voor te stel as 'n oneindige en ewige maat van verskillende konsekwenthede, nie waar nie?'
'Wel, dit is moontlik dat daar oneindige ewige en oneindige tralies is, ens.
"Dink aan die boomryke heelalle."
Ek het niks gesê nie: ek het gedink aan die boomryke heelalle.
'Wat in werklikheid saamleef, is nie tyd nie, maar tyd, maar die oneindige variante van tyd. Daarom doen die Neyiomdavianos van Uunu niks om die toekoms te verander nie, want daar is nie 'n toekoms nie, daar is niks om aan te pas nie. Omdat die kapteins nie aan die bewind kom op een van die tralies, die variante, die takke nie. In 'n ander is die een wat aan bewind kom, ser Dividis. In 'n ander word Welwyn nie New York nie. In 'n ander dra bestaan ​​Iratoni nie, in 'n ander bestaan ​​hy, maar is hy 'n baccalaureusonderwyser, in 'n ander bestaan ​​hy en is hy wat hy is en soos hy is, maar hy het nie 'n huis wat in die bos en die meer vassteek nie sou Frank Lloyd Wright homself laat doodmaak van afguns as hy dit sien, in 'n ander kom ek nooit na Uunu nie, in 'n ander is Uunu onbewoon, in 'n ander. "
Marcos het koffie kom bring en ek het vir hom 'n klein een gevra.
"Ernstig?" Marcos gesê. 'Wil u nie nog 'n lemoensap hê nie? Of pomelosap? "
'Nee, ernstig, 'n koffie. Ek het iets sterker as sap nodig. "
Marcos het gelag en vir my gesê dat hy vir my 'n dubbele whisky sou bring, en ek het gesê as hy dit doen, sal ek nooit weer 'n voet in die Bourgondië sit nie, en hy lag 'n bietjie meer.
'Iets ontbreek,' het ek vir Trafalgar gesê. "Wat het met die houtbak gebeur?"
"Ek gaan jou vertel. Toe dra Iratoni klaar was, het ek vir hom gesê dat ek die dag vertrek en hy het geantwoord dat dit die veiligste weg was. Maar hy het my genooi vir middagete by sy huis en ek het aanvaar. Ek het blomme na Madame Iratoni gestuur en ek het die hele gesin gevind en ek het weer baie lekker gekuier en nagereg is bedien in 'n kristalgereg en nie in houtbakke nie. Ek het na die hotel gegaan, ek het betaal, ek het my bagasie uitgehaal, en ek het na die hawe gegaan en die clunker gereed gemaak. My vriend Iratoni het afskeid geneem, saam met twee van die besigheidsmaats wat hy my die oggend voorgestel het, hy het vir my 'n paar bottels wyn van Uunu gegee en ek het weggegaan. Ek het die hout verkoop op Anidir XXII, waar hulle onderhandel soos bedoeïene, maar omdat hout 'n luukse item daar is - soos dit kort voor lank hier gaan wees - het ek hulle laat geld en betaal wat ek wou, en ek het vertrek. "
"O, die bak. Kyk, ek was van plan om 'n week later weer te reis. Maar drie dae nadat ek daar aangekom het, het ek Cirito en Fina by 'n konsert raakgeloop en hulle het my die volgende dag vir ete genooi. U weet dat ek verkies om na Cirito toe te gaan as Fina nie daar is nie, maar hulle het daarop aangedring en ek moes ja sê. Ek het gegaan, ons het in die tuin geëet omdat dit redelik warm was, amper soos vandag. Cirito het homself bederf met 'n braai, en hy bedien die vleis op die borde met 'n kanaal aan die kant en rustieke toebehore. Om nie te bots nie, was daar raffia -rondtes vir plekmatjies, en nagereg kom in houtbakke. Dit was nie loquats sonder sade nie, maar sjokoladeroom met meringue bo -op. En toe ek met die rustieke houtlepel die bodem van die bak afkrap. "
'U het dit raai. Toe, eers toe, het ek verstaan ​​wat dra Iratoni vir my gesê het en ek raai veel meer. Ek dink dat ons almal nie net oral, 'n sinkretiese bewustheid van tyd het nie, maar ook dat oral oneindige variante van wat gebeur het en wat gaan gebeur en wat gebeur, naas mekaar bestaan, en miskien op 'n sekere punt en soms hulle kruis en jy dink jy onthou iets wat jy nog nooit beleef het nie of wat jy kon beleef het of wat jy kan ervaar en nie sal ervaar nie, of soos in my geval met die bak, wat jy kom ervaar as daar 'n byna onmoontlike punt is, Ek wil dit nie kans noem nie, van twee kruisings waarin jy teenwoordig is. Dit is 'n herinnering, want in een of in 'n paar variante van tyd het u dit beleef, of u sal dit ervaar, wat dieselfde is. En dit is nie 'n herinnering nie, want dit het waarskynlik in u reeks variante nie gebeur nie, en dit gaan ook nooit gebeur nie. "
'Kom ons gaan,' het ek gesê. 'Betaal en laat ons gaan, want ek het genoeg gehad vir vandag.'
En terwyl Marcos die kleingeld gaan haal, steek Trafalgar die laaste sigaret uit, kyk na die kaart waarop hy die korreltjie vir my getrek het, steek dit terug in sy sak en sê: 'Moenie dit vergeet nie elke dag is die beste dag van die jaar. Ek weet nie wie dit gesê het nie, maar dit is waar. "
'Ek kan my voorstel waarheen hierdie advies lei,' antwoord ek.
Marcos bring 'n hoop rekeninge op 'n bordjie, laat dit op die tafel, waai met sy hand en gaan agter die kroeg terug.
Miskien was die dodelikste historiese pandemie die builepes-uitbraak van 1348-51. Die sogenaamde Swart Dood illustreer die ingewikkelde, simbiotiese verhouding tussen oorloë en pandemies duidelik.
Oorlog het die plaag na Europa gebring. 'N Uitbraak wat in Sentraal -Asië begin het, het weswaarts versprei deur middel van handel langs die syroete, na die Turkse khanaat van die Golden Horde. In 1346, toe die Horde die Genoese handelsstad Caffa aan die Swart See beleër het, het dit lyke van plaagslagoffers oor die mure van die stad geslinger. Vlugtende handelaars het die besmetting na die hawens van Italië en rsquos gebring.
Terwyl die Swart Dood in Europa verwoes het, het dit tot 50% van die bevolking doodgemaak. Mense het uit stede gevlug, regerings het opgehou werk en die handel het tot 'n druppel gekom. Baie hawestede het hul hawens gesluit en inkomende skepe geweier omdat hulle bang was vir die oordrag van die siekte, sê Douglas.
Die plaag het die regering en handel sowel as oorlog onderbreek. Engeland en Frankryk het twee jaar lank hul veldtogte in die Honderdjarige Oorlog onderbreek.
Toe die konflik hervat, was dit op 'n heel ander manier. In 'n komende boek ondersoek Douglas twee Engelse invalle van Frankryk wat Edward III voor en na die pandemie gevoer het: die Crecy-Calais-veldtog 1346-47 en die Reims-veldtog 1359-60:
In die vorige ekspedisie het die koning 30 000 soldate tegelyk na Frankryk vervoer, in 'n vloot van 470 skepe.
Teen 1359 was daar nie genoeg matrose beskikbaar nie, wat kleiner skepe en meer reise beteken het. Die vloot moes vyf keer die Engelse kanaal oorsteek om soldate op te laai en af ​​te laai.
Vaar my lewe weg, deel 15
'N Paar lesers het gesê dat hulle my reaksie op opmerkings op deel 13 waardeer, so ek doen weer dieselfde vir deel 14.
Bobo het 'n skakel gegee vir Foxoles wat gesê het dat sy weer deel 13 wil lees en vra waar sy dit kan kry. As sy of enige ander leser weer 'n soortgelyke probleem ondervind, is my artikels 'n verslag van my seillewe in chronologiese volgorde vanaf 1995, met 'n paar mini-rekeninge uit 'n latere tyd om 'n spesifieke tema te illustreer. Daar is verskillende maniere op die Going Postal Site waarop skakels gevind kan word. Die twee maklikste is: tik die woorde ANCIENT MARINER in die SEARCH -boks op die GP -tuisblad en maak 'n artikel oop en blaai deur die blokkie aan die regterkant van die bladsy totdat u die opskrif ARTIKELS bereik. DEUR SKRYWER en klik dan op Ancient Mariner. Beide metodes bied 'n bladsy met skakels na al my artikels. Ek het dit nie nagegaan nie, maar veronderstel dat beide metodes ook vir enige ander skrywer sal werk.
Die foto van die kennisgewing in die museum in Rodvig het algemene goedkeuring getrek, en sommige het ons vertel dat hulle dieselfde kennisgewing al lankal op ander plekke gesien het. Ek het dit nie gehad nie, so ek maak geen verskoning om dit in my artikel op te neem nie en hoop dat die beskrywing daarvan as Engleutsch vermaaklik was en dat ek 'n bestaande ekwivalent van Franglais gesoek het, maar ek kon dit nie vind nie.
In reaksie op die opmerking van Betty Swollock, weet sy nog steeds nie of dit 'n goeie idee is om in 'n elektriese storm aan die mas vas te bind nie, of om Roger die kajuit seuntjie aan te beveel. tot 'n opwindende ervaring van 'n ander tipe.
Ek moet verduidelik ten bate van El Cnutador dat ek probeer het om 'n kort stuk oor seerowery op te stel en dit onmoontlik gevind het om reg te laat geskied aan die onderwerp as 'n afwyking in 'n langer artikel. Ek kan ook nie op 'n lighartige manier daaroor skryf nie, want die regte lewe is nie 'n musikale komedie in die styl van die Pirates of Penzance nie. Mense wat vermoor is, kan nie daaroor praat nie, en diegene wat vir losprys gevange geneem en as gyselaars aangehou is, wil dit gewoonlik nie doen nie. Selfs diegene soos ek wat 'n rubberboot of 'n buiteboordmotor gesteel het terwyl hulle aan boord geslaap het, wil dikwels nie die ervaring herleef nie.
Ek dink ek sal die onderwerp net mis, tensy daar ander lesers is wat werklik meer wil weet oor wat kan gebeur, waar dit die meeste waarskynlik teëkom en watter reaksies daarop moontlik gemaak kan word. Op die manier sou daar min illustrasies wees, en 'n oorsig van die kwessies wat verband hou met die vervoer van wapens aan boord, sal ingesluit word. Die doel van so 'n artikel sou wees om in te lig eerder as om te vermaak, en ek probeer gewoonlik beide. As herhaalde versoeke van El Cnutador uit 'n ernstige belangstelling eerder as 'n ligsinnige vraag ontstaan ​​en deur ander lesers gedeel word, sal ek bereid wees om 'n ernstige artikel te maak.
Ek het opgemerk dat k3fsdetdfs nog steeds raaisel het oor hoe 'n voorwaartse krag op 'n seiljag wat in die wind vaar deur lugvloei oor die seile gegenereer kan word, en ek het 'n artikel gevind waarin 'n seil met 'n vliegtuigvleuel vergelyk word, en 'n vergelyking wat ook in 'n bietjie meer detail genoem word in deel 4 van hierdie reeks. Mark Haywood het voorgestel dat dit sal help om te dink dat die seiljag vorentoe gesuig word eerder as om gestoot te word. Beide verduidelikings is teenoorgestelde kante van dieselfde munt, onvolledig, maar meer volledig uitgedruk op die volgende manier – 'n differensiële druk ontstaan ​​tussen lug op die konkawe en konvekse kante van die seil/vleuel as gevolg van die verskillende snelhede van lug wat oor elke oppervlak vloei . Geïntegreer oor die hele oppervlak van die seil/vleuel wat 'n krag op die seil/vleuel veroorsaak wat weerstand bied teen sy koppelingspunte aan die romp/romp. Die weerstand dra die krag dan deur na die res van die seiljag/' -vliegtuig, en in die geval van 'n seiljag is die resulterende krag voldoende om die weerstand teen beweging van die romp deur die water en op die mas, tuig en romp daarbo te oorkom die waterlyn uit die lug wat teen hulle druk. In die geval van 'n vliegtuig is die vlerke horisontaal gerig sodat die opwaartse krag daarop voldoende is om die gewig van die vliegtuig te oorkom as dit vinnig genoeg vlieg.
'N Verduideliking van hoekom daar 'n differensiële druk op elke seil van die seil of vleuel is, neem 'n bietjie langer. Wiskundiges en natuurkundiges het lank probeer om een ​​te kry. Leonhard Euler was die eerste wat sy werk in 1757 probeer publiseer het. Sy ontleding is gevolg deur baie ander, insluitend studies deur George Stokes en Claude Navier in die eerste helfte van die negentiende eeu. Dit het gelei tot die sogenaamde Navier-Stokes-vergelykings, wat 'n manier is om Newton se wet toe te pas wat Force = Mass x versnelling op vloeistowwe in ag neem wat die omgewing waarin die vloeistof is, en sy eie fisiese eienskappe en#8211 druk, temperatuur, humiditeit, byvoorbeeld, en vloeibare samedrukbaarheid, digtheid en viskositeit. Baie van hierdie parameters is sterk afhanklik van ander, so die vergelykings is kompleks en daar is nog nooit 'n algemene oplossing gevind nie. As u dit doen, sal die vinder 'n prys van $ 1 miljoen wat nog beskikbaar is, wen.
Teoretiese oplossings vir eenvoudige vorms wat gedompel is in geïdealiseerde, onsigbare, onversoenbare vloeistowwe wat vloei by konstante omgewingsdruk en temperatuur, is gevind. Dit vorm 'n eerste benadering tot die gedrag van sommige vloeistowwe in gladde beweging rondom vaste voorwerpe en lei tot die gevolgtrekking dat druk + 1/2 digtheid x snelheid in vierkante konstant is op alle punte in die vloeistof. As u u nou voorstel dat 'n individuele vloeistofsak aan die voorkant van 'n aerofoilvorm in twee dele verdeel word, is dit maklik om te dink dat die deel wat oor die konvekse kant beweeg, verder moet gaan en vinniger moet beweeg as wat sy maat oor die konkaaf beweeg. kant as die twee weer glad aan die agterkant wil kombineer. U kan dan op grond van die snelheidsverskil en die baie eenvoudige formule vir vloeistofgedrag besef dat die druk aan die konkawe kant hoër is as op die konvekse kant.
Ek het dit interessant gevind, soos genoem in Deel 4 van hierdie reeks hierbo gekoppel, dat die gebruik van seile wat die vermoë van skepe verbeter het om teen die wind te vorder, empiries ontwikkel het voordat enige van hierdie teorie ontwikkel is en dat aerofoils vir seiljagte voor aerofoils kom vir vliegtuie en motors, hoewel die woord om hul vorm te beskryf toe die toue behoorlik aangepas was, nog nie destyds bedink was nie.
In die werklike wêreld word die empiriese benadering nog steeds op groot skaal gebruik in die soeke na oplossings vir praktiese probleme, soos die vind van die beste vorm vir 'n vliegtuigvleuel, 'n motorliggaam, 'n valhelm, 'n mediese prostese en so meer. Dit neem dikwels die vorm aan om modelle in vloeistofstrome in lugtunnels, golftanks, ens.
SUID -OOS -SWEDE EN OOS -DENEMARK
Die Sowjetunie het in 1991 in duie gestort en teen die tweede helfte van die dekade het 'n paar avontuurlustige seiljagte begin om tradisionele seilvaarte na Sint Petersburg en die Oos -Baltiese gebiede oop te maak, waaronder Rusland, Estland, Letland en Litaue, sowel as Pole en die voormalige Oos -Duitsland.
Noordoos -Swede en Finland was natuurlik al geruime tyd polities oop, so in teorie sou 'n volledige vaart deur die Oossee teen 1997 moontlik gewees het.
Maar die afstande is lank en die seilseisoen kort, so ek het 'n kompromie aangegaan om my planne te maak en my voorkeur gegee aan my oorspronklike idee om die Verenigde Koninkryk in 'n enkele seisoen te omseil. Dit was nog steeds verenigbaar om Alchemi se neus in Junie vir drie weke in die nabye Baltiese gebied te steek, en dit was wat ek besluit het om te doen vir die tweede been van haar 1997 -vaart.
Hier is 'n afskrif van die relevante kaart uit my joernaal, weer met teks wat aan die ander kant van die koerant verskyn.
Die leser sal sien dat die idee was om die suidoostelike kus van Swede tot by Kalmar op te vaar en dan terug te keer na Kopenhagen via die Deense eiland Bornholm en sy offensief, Christianso.
Ek het verwag dat 'n ander metgesel by my sou aansluit, en ek was 'n bietjie ontsteld toe dit nie op die beplande dag gebeur het nie, maar ek was besig met besienswaardighede in die stad.
Kopenhagen het verskeie wye deurpaaie met die gewone hoofstad van motors, handelsvoertuie, busse, ensovoorts. Dit het ook 'n paar baie aantreklike strate wat vir voetgangers gereserveer is. Ek was verbaas toe ek hier rondstap deur 'n trop soldate met blou uniforms wat in blou uniforms geklee was terwyl hulle swaarde dra en outydse vuurwapens dra. Hulle swaai deur die menigte koper op die maat van 'n paar tromme en die stemvolle, maar nogal skril fluitjie van 'n pyp. Deense opvoering pas miskien nie heeltemal by Brits nie, maar dit kom 'n libertariese tweede.
Toe ek na Svanemolle terugkeer, het 'n taxi buite die seiljagklub gery en my verwagte bemanningslid het na vore gekom nadat hy oornag in die hospitaal aangehou is vir 'n ondersoek na herstelwerk aan 'n kopwond, wat opgedoen is tydens 'n rowery voordat hy Londen verlaat het. Nog 'n geval van moderne seerowery vir die versameling van El Cnutador en#8217, al is dit op land uitgevoer voor aanvang.
GISLOVS LAGE, YSTAD EN SIMRISHAMN
Die tweede skof het dus drie dae later as beplan begin, en Dinsdag het begin as nog een van die mooi Skandinawiese dae met 'n helderblou en wolklose lug. Omdat ons besluit het om nie die Falsterbro -kanaal te gebruik nie, het ons die mees suidelike punt van Swede onder seil afgerond, maar by gebrek aan wind moes ons na die klein dorpie Gislovs Lage ry.
Dit was net 'n slaap- en rustige vakansiebasis vir die nabygeleë stad Trelleborg, en ons het die volgende dag na Ystad verhuis.
Ystad -hawe © AM
Hier was verskeie buitelandse bote en ons bewonder die Najad 361 van 'n Nederlandse egpaar wat daar vasgemeer is. Hulle uitnodiging om koffie in die kajuit te deel, is spoedig uitgebrei tot 'n sterker verversing hieronder.Nadat ons die hele aand oor onsself en ons seiljagte gepraat het, het die eienaar vertrou dat een van die probleme met sy boot was dat dit te veel Genever aan boord het. 'N Probleem wat ons ons bes gedoen het om reg te stel voordat ons terugkeer na Alchemi.
Ondanks die vorige aande het ons Nederlandse vriende reeds om 08:00 die volgende oggend hul bed verlaat, maar ons het deur die stad gekuier voordat ons dieselfde gedoen het.
Ystad Hoofstraat © AM
Later op die dag het ons teenwind die hele pad na Simrishamn gekry en uiteindelik 45 myl afgelê om die direkte afstand wat slegs 30 was, maar interessant te wees, op hierdie breedtegraad, net suid van Edinburgh, was daar nog genoeg lig in middel Junie om die seiljag vas te lê, al was dit 11:00 in die nag teen ons aankoms.
Laataand -benadering tot Simrisham © AM
Simrishamn is 'n lieflike klein dorpie met 'n groot en goed beskermde hawe met maklike toegang vanaf die see.
Die stad het ook 'n uitstekende boekwinkel waarin ek verheug was om 'n reeks van 15 baie gedetailleerde seiljagkaartjies van die kus van Oskarshamn tot Ahus te vind in 'n plastiekmap wat maklike toegang en uitstekende beskerming bied.
HALLEVIK en HANO (1)
Hallevik was opvallend vir sy baie gemengde gemeenskap met twee visserskoöperasies, 'n kongreshotel wat 'n groot verkoopskonferensie bied en baie groot en duur vakansiehuise met versorgde tuine.
Ook vir 'n kroeg met mense wat luister na 'n vierman -popgroep wat in 1997 ongeveer £ 6 vir 'n halwe liter bier gehef het! Sommiges het duidelik te diep ingegee, maar een daarvan het gestop en ons in Sweeds toegespreek en in perfek uitgesproke Engels gevra of ons vertroud was met die werke van Queen en Radio Gaga toe ons op sy groet reageer.
Die klein eiland Hano was om twee redes interessanter.
Hano -hawe © AM
Dit was die eerste hawe waar ek gebly het, met 'n betonkaai wat beskerm is deur 'n reeks gebruikte bande. Dit is in werklikheid 'n algemene kenmerk van baie hawens regoor die wêreld en is 'n groot pyn vir klein seiljagte met klein stutte.
Die probleem is dat die stutte in die sentrale gat van 'n band vasgevang kan word en daar vasgehou kan word terwyl die seiljag beweeg as gevolg van deining, wind, die spoel van verbygaande verkeer of getyveranderings in hoogte. Groot kragte word dan toegepas op lyne wat die skerms en veiligheidsdrade om die dek hou waaraan hulle gereeld hang. Die probleem kan verlig word deur 'n spatbord tussen die bande en bande in te steek, maar dan kan die einde van die spatbord soms vasval. Op hierdie tydstip het ek 'n hout leer gedra vir gebruik as 'n spatbord, so ons het dit gereeld op hierdie reis gebruik.
Getye is nie 'n probleem in die Oossee nie, want die omvang is altyd klein, maar nadat ons 'n wandeling op die eiland gemaak het, was die deining. 'N Wind reguit in die hawe -ingang het ontwikkel en soveel beweging veroorsaak dat die hawe -meester en sy vrou ons gehelp het om die seiljag in 'n stiller kajuit te skuif wat in besit was van 'n seiljagvaarder wat 'n paar dae weg was.
Daar was geen geleentheid om foto's te neem tydens die beweging nie, maar in my gedagtes terwyl ek hierdie verslag skryf, kan ek nog steeds sien hoe die hawe-meester se vrou een tou met bene en lyf teen die vrag vassteek asof sy besig was 'n toutrekkery van een vrou, wat sy op 'n manier was. Dit was nog 'n voorbeeld van die praktiese vriendelikheid van die Skandinawiese mense wat ons ontmoet het.
Die ander interessante feit oor Hano is die bestaan ​​op die eiland van 'n Engelse begraafplaas ". Om dit te noem, gee my die geleentheid vir een van die historiese afwykings wat voortspruit uit ondersoeke wat ek graag gedoen het tydens my vaart om my begrip van die plekke en mense wat besoek is, te verhoog.
Die Baltiese See was 'n baie belangrike teater van vlootkonflik tydens die oorloë tussen Brittanje en Frankryk in die 1790's en vroeë 1800's. Een element hiervan was 'n groot diplomatieke poging van elke kant om alliansies met derde lande, waaronder Rusland, Pruise, Denemarke, Swede en Noorweë, te beveilig of te verbreek.
Sowel Frankryk as Brittanje het gesoek na die oorheersing van die handel in die Oossee en veral die beheer oor die verskaffing van Skandinawiese grondstowwe (miskien was dit waar Admiraal Fisher ongeveer 100 jaar later die idee gekry het), dan sou dit baie moeiliker gewees het taak as gevolg van die konstruksie van die Kiel -kanaal, soos uiteengesit in dele 13 en 14 van hierdie artikels).
Rusland het Pruise, Swede en Denemarke oorreed om 'n bond van gewapende neutraliteit te stig ten gunste van handel met beide Engeland en Frankryk, maar die Britte het dit nie so gedoen nie en 'n vloot na Denemarke gestuur met admiraal Hyde Parker in beheer en viseadmiraal Nelson as syne tweede in bevel. Die bevele van Parker sou Denemarke uit die liga losmaak deur vriendskaplike reëling of daadwerklike vyandelikhede, gevolg deur 'n onmiddellike en kragtige aanval op Rusland.
Parker wou openlike oorlogvoering met die Danes vermy, terwyl Nelson hulle en Swede wou omseil en sou aangaan met die stryd teen die Russe, sodat die drie lande nie al hul magte kon versamel voordat die geveg begin nie. Die Denene het Parker se diplomatieke pogings verwerp, sodat die Britte die Danes aangeval het in die Eerste Slag van Kopenhagen in 1801.
In die vroeë stadiums het drie Britse skepe gestrand en Parker, wat nie veel kon sien van wat aan die gebeur was nie, maar het gedink dat Nelson moontlik sou moes terugtrek, het 'n vlagsein gestuur om te onttrek. Volgens 'n gewilde weergawe, klap Nelson 'n teleskoop in sy blinde oog en sê: 'Ek sien nie die sein nie, en veg om die oorwinning te behaal.
Nelson wen die slag van Trafalgar teen 'n gekombineerde Franse en Spaanse vloot in 1805 en dit word gevolg deur 'n blokkade van Franse hawens. Napoleon het daarop gereageer deur daarop aan te dring op 'n "Continental System " wat lande onder sy beheer of invloed verbied om handel te dryf met Brittanje.
In 1807 is Denemarke, nou verbonde aan Noorweë en weer probeer om neutraal te bly, deur sowel Brittanje as Frankryk sterk geliefd om saam met hulle te gaan, in die Franse saak gepaard met 'n dreigement om Holstein (destyds 'n provinsie van Denemarke) binne te val as hulle het nie. Die Dene weier beide benaderings en is dadelik deur die Britte aangeval om die Franse uit te hou.
Dit het Brittanje die geleentheid gebied om die volgende paar jaar 'n groot Baltiese vloot in stand te hou en neem ons terug na Hano omdat dit op hierdie klein eiland in 1810 'n Britse vlootbasis gebou is. Dit was van hier af dat handel en smokkel met ander Baltiese hawens beskerm en aangemoedig is.
Daardie aktiwiteite, veral in die Oos -Baltiese See, was een van die faktore wat gelei het tot die besluit van Napoleon om Rusland in 1812 binne te val, wat gelei het tot die beroemde terugtog in die winter, sy abdikasie en ballingskap na Elba. (Dit is natuurlik gevolg deur sy ontsnapping uit Elba, tweede poging om 'n verenigde Europa onder Franse beheer te skep, en uiteindelik 'n nederlaag by Waterloo. Maar die tydperk behoort aan 'n verslag van Alchemi se besoek aan St Helena in 2008.)
Sommige rekeninge beskryf die aantal matrose -grafte as 'n paar in my joernaal of 822010 of meer, maar ek weet nie of ek by die getal aangekom het deur te tel of uit 'n ander bron nie. Volgens Wikipedia is daar 15 en almal is dit eens dat die Britse vloot in 1972 'n groot kruis op die terrein opgerig het. Britse vaartuie wat in die Baltiese gebied patrolleer, bel nog steeds van tyd tot tyd daar en hou 'n gedenkdiens.
Ek hou van hierdie refleksies en die gevoel van kontinuïteit met die verlede wat ons besoek veroorsaak het.
Hierdie stad het 'n baie beskermde hawe in 'n ketting van afgeleë eilande en rotse wat oorstroom is en net onder die oppervlak. Ek was baie verlig dat ek die kaarte wat ek by Simrishamn gekoop het, beskikbaar het. Ons stap versigtig verby die Uddcomb -fabriek wat ek baie jare tevore besoek het, en verby die vlootbasis oor wie se veiligheid die Swede so sensitief is, om die basis van Karlskrona Sailing Club 's aan die noordelike punt van die Dragso -skiereiland te vind.
In die Verenigde Koninkryk dink ons ​​gewoonlik aan die "Vikings " en die "Danes " as 'n enkele homogene groep mense as gevolg van hul inval in Saksiese Brittanje. Trouens, daar was baie oorloë onder hulle, behalwe ongeveer 150 jaar na die Unie van Kalmar in 1396, toe ooreengekom is dat Noorweë, Swede en Denemarke voortaan 'n enkele land sal wees wat deur 'n Deense monarg beheer word.
Dit het nie lank geduur nie en hulle het gou weer met mekaar geveg met beheer oor wat nou Suid -Swede is (die oorspronklike Scania van die Romeinse tyd) wat afwisselend tussen die Denen en die Swede was. In die sewentiende eeu is die uitbreiding van Denemarke teen die noordelike uitbreiding van hul basis in Kristianopel deur die Swede weerstaan ​​in hul sterkpunt by die Kalmar -kasteel. Die Dene het teruggetrek en 'n kasteel in Karlskrona gebou wat hul hoofstad vir die streek geword het.
Alhoewel die Dene en 'n groot bevolking Duitse vakmanne beide Protestante was, was hulle uit verskillende sektes, maar daar is nog steeds twee groot kerke, elk van katedraalgrootte, op dieselfde stadsplein.
Ons het ook 'n klein privaat museum gevind wat gestig is deur 'n Italiaanse gesin wat tydens die onlangse oorloë uit die Balkan verdryf is. Hulle was sekerlik ryk, want die galery bevat skilderye van Leonardo, Breughel, Fragonard, Reni, Van Goch, Braque en ander bekende kunstenaars. Ons waardering hiervan is aansienlik versterk deur 'n baie kundige en entoesiastiese kurator wat ons gewys het.
KRISTIANOPEL en KALMAR
Kristianopel was moontlik 'n belangrike plek in die sewentiende eeu, maar daar is nou geen teken daarvan nie. Afgesien van die klein hawe en 'n aangrensende kampplek, is daar skynbaar niks meer as 'n ry huise van ongeveer tweehonderd meter lank nie.
Dit bied egter 'n nuwe seiljag -vasmeerervaring. Hierdie hawe het 'n enkele ponton, maar geen stapels aan die buitekant van sy aanlegruimtes nie. In plaas daarvan moes 'n mens 'n hengse anker 'n entjie van die pont af lê, wat op die normale manier met twee lyne vasgemaak is. Dit word soms 'mediterrane' vasmeer genoem omdat daar soveel seiljagte en so min ruimte in baie jachthavens daar is dat hierdie tegniek dikwels nodig is.
Dit verg goeie oordeel wanneer u die anker ver genoeg van die pont af laat val om te voorkom dat dit langs die seebodem trek terwyl die kabel vasgedraai word, maar dit is nie so ver dat dit 'n gevaar vir ander vaartuie inhou as hulle om die hawe beweeg nie. Dit was soms ook nie wenslik in Alchemi met sy smal en afgeronde agterstewe nie, omdat die kabel teen die draaibank van die selfstuurstang getrek kon word as daar 'n dwarswind of stroom was.
Ons eerste poging hier was nie perfek nie, maar ten minste het die boot oornag in posisie gebly.
Met ons aankoms in Kalmar was ons teleurgesteld om te verneem dat die meeste winkels en besienswaardighede Vrydagmiddag vroeg gesluit sou word en Saterdag en Sondag gesluit was omdat dit 'n spesiale vakansie naweek was.
Ons kon nie die katedraal, die binnekant van die kasteel of 'n museum sien wat die oorblyfsels en inhoud van 'n seevaartjese seevaartuig uitstal wat, net soos die Vasa en Mary Rose, omgeslaan het toe water deur oop kanonhawe instroom as die skip hak tydens 'n slag.
My eie foto's van die kasteel was teleurstellend as gevolg van swak fokus of kameraskudding, so hier is een van Creative Commons.
Kalmar Castle " deur Maria Eklind is gelisensieer met CC BY-SA 2.0.
Kalmar was die noordelikste stad wat ons tyd gehad het om tydens hierdie vaart te besoek, en ons vaar die suide op die langste dag van die jaar. Ongelukkig was daar min wind tot die aand en ons het soveel tyd in die namiddag verloor dat die duisternis daal toe ons die klein eiland Utklippen nader. Dit is weinig meer as 'n vuurtoring op 'n klomp rotse en ons kon geen boeie kry wat die kanaal aandui na 'n ankerplek wat in die proefboek genoem word nie.
Toe ons besluit om oornag te vaar, het ons baie groot skepe gesien ondanks die reën wat omstreeks 03:00 ingestroom het, want ons was nou op die kortste roete tussen die Noord -Duitse hawens, Stockholm en Finland.
CHRISTIANSO EN BORNHOLM
Vroegmiddag nader ons die klein Deense eilande Christianso en Frederikso, net langs die groter een van Bornholm.
Christianso het 'n klein hawe wat nogal oop is en geneig is tot deining. Ons het hier lekker gekuier toe ons kort ná rafting teen 'n groter Nederlandse seiljag moes verhuis wat besluit het om te vertrek, amper sodra ons klaar was. Kort daarna het ons die binneboot geword toe 'n Duitse seiljag-seiljag van 39 voet aan ons eie seevaart opgevlieg het en jongmense oor ons dekke begin trap het toe hulle aan boord gegaan en weer aan boord geklim het.
Christianso -hawe © AM
Die laat sewentiende eeu was 'n tydperk toe die Swede in hul oorloë met die Denene opgang was, die hele Scania herwin het en die meeste eilande in die weste van Denemarke beset en Kopenhagen self vir 6 maande beleër het. Die beleg van Kopenhagen is effektief deur die Nederlanders verlig as bondgenote van die Dene wat ook aan Bornholm en die nabygeleë eilande vasgehou het. Gedurende hierdie oorloë is Christianso effektief in 'n groot geweerbattery omskep deur platforms soos hierdie rondom te bou.
Canon op Christianso © AM
Dit is nie ver van Christianso na Bornholm nie, waar ons verkies om by Hasle te bly eerder as die groter, maar meer kommersiële hawe van Ronne.
Ons is getref deur die baie merkbare verandering van argitektoniese styl hier. Ons was terug in die land van kothuise met een verdieping, reguit langs die pad in die plek van die twee en drie verdiepings geboue met gewaagde fronte wat algemeen op die vasteland van Swede voorkom.
Hier het ons ons weg gevind na die plaaslike kampterrein waarop 'n middel-somerfees in volle gang was. Die vieringe was iets soos 'n Guy Fawkes -aand sonder die vuurwerke. 'N Groot vuur het aangebreek waarop 'n heksbeeldjie vroeër gebrand is. Nog meer wonderlik was 'n Deense kitaar- en banjo -groep wat Ierse volksliedere speel wat 'n paar jaar gelede gewild geraak het deur "The Dubliners ", maar hierdie keer met die woorde in Deens! 'N Hout dansvloer is daar naby opgerig en is lustig deur oud en jonk gestamp.
YSTAD WEER EN DIE FALSTERBRO KANAAL
Ystad is so gerieflik geleë dat ons weer by dieselfde marina gestop het, maar hierdie tyd het 'n hele dag deur die stad rondgedwaal. Die elegante operahuis was trots op die plek in sy geboue.
Ystad Operahuis © AM
Dit was 'n somerfeesweek en ons het ons nog meer geniet terwyl ons rondloop en soms uit die pad spring van 'n ou brandweerwa wat vakansiegangers 'n toer deur die stad bied.
Van besondere belang vir seiljagbesoekers was 'n Aladdin -grot van 'n Ship 's Chandler in 'n ongebruikte treinstasie waar ons 'n aantal items gekoop het, waaronder 'n spesiaal gevormde vlekvrye staalhaak wat gebruik is vir agtersteun aan boeie, en 'n egte Sweedse sou & #8217wester gemaak in Portugal (ek het albei baie jare daarna gebruik).
Ystad Aladdin 's Cave © AM
Ons het vinnig teruggevaar na die Svanemolle -jachthaven in Kopenhagen, nadat ons kort gewag het dat padverkeer gestop word en die brug oor die Falsterbro -kanaal oopgemaak word.
Brug oor die Falsterbro -kanaal © AM
'N Opwindende gevolgtrekking vir hierdie deel van die reis van Alchemi in 1997, is bereik deur die 56 myl in 10 uur na Kopenhagen te vaar.
Copyright 2022 \ Waarom het die boodskappers van die Trafalgar Way nie die Engelse kanaal opgevaar nie?...