Hoe het die Mughals homoseksualiteit beskou? - Inligting
Hoe het die Mughals homoseksualiteit beskou?
Wat was die houding teenoor homoseksualiteit van die Mughals? Was dit anders tussen die heersende klas en die gewone mense? Was homoseksualiteit, amptelik of nie -amptelik, toelaatbaar tydens die bewind van enige Mughal -heerser, of was dit onwettig gedurende die tydperk?
Homoseksualiteit of ten minste homo -erotiek was eintlik baie algemeen in die Mughal -hoflewe.
Dit was bekend dat niemand anders nie as Barbur, die eerste Mughal -keiser self, verlief was op 'n seuntjie wat hy in Kaboel gesien het. Hy het dit selfs in sy eie herinneringe, die Barburnama. Homoseksualiteit is in alle opsigte nie veral onder die Moslem -heersende elite afgekeur nie. Ten minste vir homoseksuele mans.
In Islamitiese soefliteratuur is homoseksuele erotiek gebruik as 'n metaoporiese uitdrukking van die geestelike verhouding tussen god en mens, en baie Persiese poësie en fiksie het omoseksuele verhoudings as voorbeelde van morele liefde gebruik. Alhoewel die Koran en vroeë godsdienstige geskrifte 'n ligte negatiewe houding teenoor homoseksualiteit toon, lyk dit asof Moslem -kulture homoseksualiteit met onverskilligheid behandel, indien nie bewondering nie.
De Sondy, Amanullah. Die krisis van Islamitiese manlikhede. Bloomsbury Publishing, 2015.
Ander voorbeelde van prominente Mughal -mans wat homoseksualiteit beoefen, sluit in Ali Quli Khan, 'n Mughal -bevelvoerder van die Tweede Slag van Panipat. Die digter Sharmad Kashani was so verlief op 'n Hindoe -seun, Abhai Chand, dat hy naak na sy huis gegaan het. Jean-Baptiste Tavernier berig dat 'n goewerneur van Surat eens 'n opstand van derwishs en fakirs uitgelok het deur te probeer om hom op 'n pragtige seun van 'n fakir te dwing.
Dit wil nie sê dat homoseksualiteit per se wettig was nie. Islamitiese wet verbied oor die algemeen sodomie, met verskillende strawwe wat deur verskillende regsgeleerdes verbode is. Aan die hardste punt van die spektrum is uitvoering voorgeskryf, onder meer deur steniging, brand of uit 'n minaret gegooi word. Die dominante denkrigting in die Mughal -ryk, Hanafi, was baie sagter en het geen doodstraf geëis nie. Straf kan 'n boete wees of word oorgelaat aan die beoordelaar se diskresie.
In die praktyk is selfs hierdie ligter bepaling egter grootliks geïgnoreer.
Hierdie wetsbepalings is selde geïmplementeer, aangesien dit baie moeilik was om skuldig te maak. Die Sharia vereis onweerlegbare getuienis, soos belydenisskrifte of vier getroue ooggetuies wat bevestig dat hulle penetrasie sien plaasvind ... Die moeilikheid om ooggetuies te vind om gevalle van penetrasie te bevestig, verwyder privaat optrede tussen individue wat toestemming gee van straf.
Kidwai, Saleem. "Inleiding: Middeleeuse materiaal in die Perso-Oerdoe-tradisie." Vanita, Ruth en Saleem Kidwai, reds. Liefde van dieselfde geslag in Indië: voorlesings in Indiese letterkunde. Springer, 2000.
Oor die algemeen, onder die elite, het hulle ten minste die vrymoedigheid gehad om aan die gang te bly, solank mans hul ander pligte tuis vervul het.
Vreemd genoeg, daarenteen, word homoseksualiteit na berig word beskou as 'n groot taboe onder die algemene, meestal inheemse Indiërs, van die Mughal -ryk.
Homoseksualiteit, hoewel algemeen onder die Mughal -amirs, blyk skaars onder die gewone mense in Indië te wees. Hindoes ... volgens Albiruni word [homoseksualiteit] as opstandig beskou as beesvleis.
Eraly, Abraham. Verlede lente: The Lives and Times of Great Mughals. Penguin UK, 2000.
Indië herinner aan sy geskiedenis en homoseksualiteit
In 'n verklaring aan die politieke partye van Indië en ander wat die uitspraak van die Hooggeregshof oor artikel 377 ondersteun het, het skrywer Vikram Seth die land herinner aan sy homoseksuele geskiedenis. Volgens Seth, "is dit homofobie wat na Indië gekom het en nie homoseksualiteit nie."
Vikram Seth is 'n 61-jarige skrywer en digter. Hy is gebore in Calcutta, Indië, en het na Brittanje, die VSA en China gereis. Hy is veral bekend vir sy roman "A passende seuntjie", wat 'n jong meisie in Indië in die 1950's vertel en haar soektog na 'n man.
Vikram Seth het kwaad geword toe advokate vir die artikel 377 -wet, wat homoseksuele seks in Indië onwettig maak, verklaar dat homoseksualiteit 'onnatuurlik' of 'teen die Indiese kultuur' is. 'Kyk na ons geskiedenis voordat u sê dat dit Indies is en nie 'n Indiër nie', sê Seth. Hy en ander Indiërs soos homself beskou homoseksualiteit en seksuele verdraagsaamheid as 'n integrale deel van die Indiese geskiedenis. Dit was die Britse kolonialisme wat die idee van seksuele heilsaamheid na Indië gebring het.
Die teenwoordigheid van homoseksualiteit in die Indiese geskiedenis word goed bewaar in oorblyfsels uit antieke tye. In sy verklaring noem Seth die Khajuraho -monumente en die Kuma Sutra, groot kunsmatige uit die verlede van Indië.
Die Khajuraho -monumente is 'n groep Hindoe- en Jain -tempels in Khajuraho, 'n stad in die deelstaat Madhya Pradesh, Indië. Die monumente is gebou van ongeveer 950 tot 1050 nC en is ryklik versier met beeldhouwerke van gode en daar bedienaars. Sommige tonele is uit die alledaagse lewe, terwyl ander uitdruklik seksueel is. Die Kuma sutra-tempels wat die Khajuraho-monumente genoem het, het 'n tyd van verligting en seksuele verdraagsaamheid in die geskiedenis van Indië genoem
Daar word gesê dat die seksuele houdings wat in die Khajuraho -monumente uitgebeeld word, visuele gidse vir die Kuma Sutra is. Saamgestel in die derde eeu, is die Kuma Sutra die enigste teks wat geleerdes 'n insig kan gee oor hoe die lewe in Indië in daardie tye was. Die Kuma Sutra is meer as net 'n boek met seksuele posisies, 'n volledige handleiding oor hoe om 'n goeie lewe te lei.
In die Kuma Sutra word 'n groep mense genoem wat in Suid -Indië gewoon het, wat sodomie of onnatuurlike seksuele praktyke beoefen het. Sodomie kan orale en anale seks insluit, en seks tussen 'n mens en 'n nie-menslike dier. Die Kuma Sutra noem ook 'n 'derde' seksuele aard wat verskil van die heteroseksuele norm. Derde natuursex word voortgesit deur die hedendaagse Hijras van Indië. Die Hijras is 'n groep mense in Indië wat, hoewel geneties manlik, lyk, aantrek en soos wyfies optree. Hijras word ook toegelaat om hul seksuele lid ritueel te verwyder om hul vroulike identiteit te voltooi. Hijras identifiseer hulself as 'n vrou, en daarom word geen man wat agtervolg word en seksuele aktiwiteite onderneem, nie as homoseksueel beskou nie.
Alhoewel Hijras al meer as 4000 jaar 'n deel van Indië was, staar hulle steeds baie vooroordeel en diskriminasie in die gesig. Eens geglo dat die gode dit geseën het met die vermoë om geluk en vrugbaarheid te gee, is die Hijras van vandag self nie gelukkig nie. Om deur die familie verloën te word, geweld en haat in die gesig te staar, en min wetlike regte in hul eie land te hê, is slegs enkele aspekte van die lewe van 'n moderne Hijra.
Vikram Seth noem ook Babur, die stigter van die Indiese Mughal -dinastie, en sy openhartige, outobiografiese beskrywing van hoe hy verlief geraak het op 'n jeug. In sy outobiografie vertel Babur hoe hy op 17 -jarige ouderdom met 'n vrou getroud was en dat hy nie in die vrou belang gestel het nie. Hy vertel van dae toe sy ma hom in die kamer van sy nuwe bruid sou dwing. Hoewel hy 'n prins was en sy plig moes nakom, was die belang van Babur by 'n markseun met die naam Baburi. In reëls soos: 'Ek het 'n vreemde neiging vir hom ontwikkel, eerder, ek het my ellendig vir hom gemaak', beskryf Babur hoe diep hy op die ander man verlief geraak het. Seth noem die rekeninge 'baie ontroerend', terwyl ander dit nogal skandalig kan vind.
Indië is 'n land met 'n lang ryk geskiedenis. Die Khajuraho -monumente, die Kuma Sutra en die outobiografie van Babur is slegs enkele oorblyfsels van die geskiedenis en bevat slegs enkele bewyse van die homoseksuele verlede van Indië.
Daar kan aangehaal word oor Vikram Seth hoe die handhawing van artikel 377 Indië as 'n land mettertyd agteruitgedruk het. Blykbaar kan 'n verdere terugstoot in die tyd presies wees wat Indië nodig het. Miskien is dit presies wat Indië nodig het om die land te herinner aan sy liberale en verdraagsame verlede om dit te help om vooroordele te oorkom.
Indië herinner aan sy geskiedenis en homoseksualiteit bygevoeg deur Earnestine Jones op 18 Desember 2013
Bekyk alle plasings deur Earnestine Jones & rarr
1 Antieke Moslem het kultuur geleen by die seuntjie-lieflike antieke Grieke
Die Islamitiese ryke (Ottoman, Safavid/Qajar, Mughals) het 'n gemeenskaplike kultuur gedeel. En dit het baie ooreenkomste met die antieke Grieke gedeel.
Persiese kulture, almal Moslem, oorheers die moderne Indië en die Arabiese wêreld. En dit was baie algemeen dat ouer mans seks gehad het met jonger, baardlose mans. Hierdie jonger mans is 'amrad' genoem.
Nadat hierdie mans sy baard (of 'khatt') gegroei het, het hy die agtervolging van sy eie jonger manlike begeertes geword.
En in hierdie tyd, sodra u u reproduktiewe verantwoordelikhede as 'n man nagekom het, kon u doen wat u wil met jonger mans, prostitute en ander vroue.
Die samelewing het dit heeltemal aanvaar, ten minste in elite -kringe. Die Iraanse historikus Afsaneh Najmabadi skryf hoe amptelike Safavid -kroniekskrywers die seksuele lewens van verskillende Shahs, die regerende klas, sonder oordeel sou beskryf.
Daar was 'n mate van oordeel oor 'mukhannas'. Dit was mans (sommige navorsers beskou hulle as transgender of derde geslag) wat as volwassenes hul baard sou skeer om aan te toon dat hulle die voorwerp van begeerte vir mans wil bly. Maar selfs hulle het hul plek in die samelewing gehad. Hulle sou dikwels as dienaars van profete gebruik word.
'Dit was nie presies hoe ons homoseksualiteit sou definieer soos vandag nie, dit het oor patriargie gegaan,' het Ludovic-Mohamed Zahed, 'n gay imam in Marseille, Frankryk, aan GSN gesê.
'Dit het gesê:' Ek is 'n man, ek is 'n aartsvader, ek verdien geld, sodat ek almal kan verkrag, insluitend seuns, ander slawe en vroue. ' Ons moet nie die antieke kultuur idealiseer nie. '
Hoe LGBT -staatsamptenare in die vyftigerjare openbare vyand geword het
Gedurende die vyftigerjare het die staatsdepartement begin om staatsamptenare in sy geledere te ondersoek, metodes van personeellêers te skandeer en onderhoude met vermoedelike dreigemente te voer. Die doel was om staatsamptenare uit die weg te ruim, mense wat se persoonlike optrede die hele land in gevaar stel.
U sou miskien dink dat die teikens vermoedelik kommuniste was, en dit was immers die hoogtepunt van die paranoia van Red Scare en die Koue Oorlog. Maar die doelwitte van die staatsdepartement was nie vermoedelik kommuniste nie, en die uitvee is nie deur Joseph McCarthy bestuur nie. In plaas daarvan was LGBT -mense in die kruis, beskuldig van ongeskiktheid om te dien. Veroordeel as "ververs " en uit hul werk gepoel is, is hulle stelselmatig geteiken vir hul seksuele oriëntasie.
Die tydperk word as doelgerig en so wydverspreid beskou as die gelyktydige Red Scare, wat nou bekend staan ​​as die Lavender Scare. Tussen die laat 1940's en vroeë 1960's is 'n onbekende aantal LGBT -werknemers, waarskynlik in duisende, uit hul werk gedryf. Tallose ander is ondervra en geboelie in 'n poging om die staat van LGBT -mense te suiwer.
Historikus David K. Johnson het die tydperk 'n naam in sy boek gegee, The Lavender Scare: The Cold War vervolging van gays en lesbiërs in die federale regering. Johnson dokumenteer die gebruik van die frase "lavender -seuns " om na gay mans te verwys. Dit is gebruik deur poniekoerante soos Vertroulik en mense soos senator Everett Dirksen, wat betrokke was by openbare verhore rakende die opruiming van die senaat, en dit verteenwoordig 'n groter neiging in die samelewing om LGBT -mense te bespot en te vrees.
Destyds was homoseksualiteit 'n misdaad, en gay mense het hul seksualiteit lankal weggesteek. Na die Tweede Wêreldoorlog, toe stede groei, het ondergrondse gay kulture begin floreer. Ten spyte van die heersende beskouing van homoseksualiteit as 'n geestesongesteldheid en 'n teken van perversie of misdaad, het gay mense mekaar by ondergrondse kroeë en klubs begin vind. Intussen het die Amerikaanse kultuur meer seksueel konserwatief geraak, alhoewel meer en meer mense bewus geword het van homoseksualiteit. Dit het 'n terugslag veroorsaak, en stede het seksuele uitdrukking meer aggressief begin polisieer.
Artikel 8 van president Dwight D. Eisenhower 's 1953 Uitvoerende bevel#10450, " Veiligheidsvereistes vir staatsdiens, en#x201D waar dit lui dat seksuele perversie en#x201D gebruik kan word as iemand se werk te beëindig . Destyds word homoseksualiteit beskou as 'n ȁSeksuele perversie ". (Krediet: Die Nasionale Argief)
So ook die staatsdepartement. Terwyl die federale regering vermoedelike kommuniste begin vervolg het, het homoseksuele mense geteiken. Destyds het baie mense Kommunisme gelykgestel aan homoseksualiteit en mense soos senator Joseph McCarthy, wat die kranksinnigheid van kommuniste as die veronderstelde geestelike wanbalanse van gay mense verbind het.
Baie aannames oor kommuniste weerspieël algemene opvattings oor homoseksuele, en die argivaris Judith Adkins van die nasionale argief. Beide was vermoedelik moreel swak of sielkundig versteurd, beide is as goddeloos beskou, beide het na bewering die tradisionele gesin ondermyn, beide is aangeneem om te werf, en albei was skaduryke figure met 'n geheime subkultuur. "
In 'n poging om die nasionale veiligheid te sluit, het die staatsdepartement aktief begin soek na homoseksuele werknemers. Terwyl die kongresverhore oor vermeende homoseksuele aktiwiteite in die departement woed, het die intelligensiegemeenskap begin met onderhoude en druk op die bedanking van vermeende gay werknemers. Ondersoekers soek na veronderstelde tekens van homoseksualiteit, soos om ongetroud te wees, en ondersoek werknemers en moontlike werknemers, stemme, maniere en klere vir stereotipiese merkers dat hulle gay kan wees.
𠇍ie amptelike rede was nie dat homoseksuele mense was nie was Kommuniste, maar dat hulle kan wees gebruik deur kommuniste, " Johnson het in 2004 aan die Universiteit van Chicago gesê. Variasie op die afpersingsgrondslag … het beweer dat kommuniste Csex -perversie en#x201D onder Amerikaanse jeug bevorder het as 'n manier om die land te verswak en die pad skoon te maak vir 'n Kommunistiese oorname. "
Gay regte -kiesers wat protesteer buite die Withuis, 1965. Die tweede man in die ry wat vorentoe loop, is gay -regte -aktivis Frank Kameny. (Krediet: Bettmann -argief/Getty Images)
Namate die soektog na gay werknemers in die staatsdepartement toegeneem het, het die druk ook toegeneem. Mense is ondervra, in die openbaar verneder en bespot deur ondersoekers. Hulle is aangemoedig om ander aan die kaak te stel en vermoedelike homoseksuele aan te meld. En in 1953 onderteken president Eisenhower uitvoerende bevel 10450, wat 'n wasgoedlys met kenmerke definieer as veiligheidsrisiko's, insluitend seksuele perversie. Sommige is in die openbaar verneder en verwoes deur die verlies van hul inkomste en hul reputasie, en sommige het hulself selfs doodgemaak.
Ander, soos Frank Kameny, het teruggeveg. Hy is in 1957 afgedank en het die Hooggeregshof versoek om verligting ter erkenning van sy burgerregte. Hulle wou nie die saak aanhangig maak nie, en daarom het hy die Withuis gekies. Hy het die res van sy lewe baklei om diskriminasie op die werkplek teë te werk. Kameny was nie die enigste persoon wat gegroei het deur die openbare teiken van LGBT-mense in 1969 nie, die Stonewall-onluste het gay-regte 'n voorbladkwessie gemaak, en die beweging wat Kameny gehelp het om te begin, het Lavender Scare gehelp sedertdien.
Die skrik het tot in die sestigerjare geduur, toe ondersoeke vertraag het. Eers in die sewentigerjare is die verbod op lede van die gay -intelligensie -gemeenskap verslap, en dit duur tot 1995 voordat 'n ander uitvoerende gesag, onderteken deur president Bill Clinton, uitdruklik verklaar dat die regering nie mag diskrimineer op grond van seksuele oriëntasie ten opsigte van toegangsvergunning nie. tot geklassifiseerde inligting. Teen daardie tyd is talle gay mense al jare daaraan herinner dat hul deelname aan die staatsdepartement nie gewild was nie en dat hulle as tweederangse burgers behandel sou word as hulle hul land probeer dien.
Kort voordat hy sy amp verlaat het, het John Kerry, minister van buitelandse sake, namens die staatsdepartement openbare verskoning gevra vir die vervolging van LGBT -werknemers. "Hierdie optrede was toe verkeerd, net soos dit vandag verkeerd sou wees, " het hy gesê. Die verskoning is sedertdien verwyder van die staatsdepartement se webwerf en daaraan herinner dat stryd oor LGBT -regte alles behalwe oorblyfsels van die verlede is.
Vandag vervaag herinneringe aan die Lavender Scare namate die mense wat dit geteiken het ouer word. Die ervarings van ander, wat ook nooit hul stories vertel het nie, uit vrees dat hulle uit hul werk geslaan sou word, sal nooit bekend wees nie.
Homoseksualiteit in Viking Skandinawië
My persoonlike navorsing oor homoseksualiteit in die Viking-tydperk toon duidelik aan dat die Vikings woorde (en dus verstandelike konstrukte en konsepte) van dieselfde geslagsaktiwiteit gehad het, aangesien die behoeftes van landbou/herderslewe nie net voortplanting nodig het om die plaas te bewerk nie, maar ook om te voorsien ondersteuning vir die ouer op ouderdom, word verwag dat elke persoon, ongeag die liefdevolle voorkeure daarvan, sou trou en sou voortplant. Daar is geen gevalle van homoseksuele of lesbiese paartjies in die Viking -tydperk nie: boonop het die idee om as 'n eksklusief homoseksuele persoon te lewe, in die meeste kulture nie bestaan ​​nie, totdat die Westerse beskawing vandag verskyn het. 'N Mens se seksmaats het nie saak gemaak nie, solank as wat jy getroud is, kinders het en ten minste op die oppervlak aan sosiale norme voldoen om die gemeenskap nie te steur nie. Die Skandinawiërs wat probeer het om huwelik te vermy weens hul seksualiteit, is in die wet gestraf: 'n man wat die huwelik vermy het, is fu ðflogi (man wat van die vroulike geslagsorgaan vlug) genoem, terwyl 'n vrou wat probeer het om te trou, flannfluga was (sy wat vlug manlike geslagsorgaan) (Jochens 65).
Die getuienis van die sages en wette toon dat manlike homoseksualiteit in twee ligte beskou is: daar was niks vreemds of skandelik aan 'n man wat met 'n ander man gemeenskap gehad het as hy in die aktiewe of 'manlike' rol was nie, maar die passiewe vennoot in homoseksuele omgang is met spot beskou. Daar moet egter onthou word dat die wette en sages die Christelike bewussyn van die Yslander of Noorweër van die dertiende en veertiende eeu weerspieël, ver na die heidense tydperk.Die mites en legendes toon dat vermoedelik geëerde gode en helde aan homoseksuele dade deelgeneem het, wat kan aandui dat voor-Christelike Viking-Skandinawië meer homoseksueel verdraagsaam was, en die geskiedenis is heeltemal stil oor die gebruik van lesbiese in die Viking-tydperk .
Ou Noorse terminologie oor homoseksualiteit en verwante konsepte
Die Ou -Noorse woord wat in die wetkode en letterkunde vir 'n belediging gebruik is, was n í ð, wat gedefinieer kan word as "laster, belediging, smaad, wetteloosheid, lafhartigheid, seksuele perversie, homoseksualiteit" (Markey 75). Uit n í ð is woorde afgelei soos n í ðvisur ("beledigende verse"), n í ðskald ("belediging-digter"), n í ðingr ("laf, outlaw"), gri & #0240n í ðingr ("wapenstilstand"), n í ðste ông ("spot-paal") (Markey 75, 79 & 80 S ørenson 29), ook n í ða ("tot uitvoer n í ð poësie "), tungun í ð (" verbale n í ð "), tr én í ð (" hout n í ð ", gesnede of gebeeldhouwde voorstellings van betrokke mans in 'n homoseksuele daad, verwant aan ni í ðst ông, hierbo) (S ørenson 28-29). N í ð was deel van 'n familie van konsepte wat almal konnotasies het van passiewe manlike homoseksualiteit, soos: ergi of regi (selfstandige naamwoorde) en argr of ragr (die byvoeglike naamwoord van ergi) ("bereid of geneig om te speel of belangstel in die vroulike rol in seksuele verhoudings met 'n ander man, onmenslik, vroulik, lafhartig ") ergjask (" om argr te word ") rassragr (" arse- ragr ") stro ðinn en sor ðinn (" seksueel gebruik deur 'n man " ) en sansor ðinn ("aantoonbaar seksueel gebruik deur 'n ander man") (S ørenson 17-18, 80). 'N Man wat 'n seisoen is en#0240ma ðr (een wat vroue se magie beoefen) wat argr is, word sei ðskratti (S ørenson 63) genoem.
Houdings oor homoseksualiteit wat deur die Christendom bekendgestel is
Die sekulêre wette van die Vikingtydperk Ysland noem nie homoseksualiteit nie. Die enigste plek waar homoseksualiteit bewysbaar verbied word, is deur die Christelike Kerk. The Icelandic Homily Book (ongeveer 1200 G.J.) bevat 'n preek wat lui dat onder ernstige sondes 'die ontsettende geheime sondes gepleeg word deur mans wat mans nie meer as vroue respekteer nie, of viervoetiges skend'. Bishop Þorl ákr Þ órhallson van Sk áholt's Penetential (ca. 1178-1193 CE) bevat boetes van nege of tien jaar, insluitend geseling vir "egbreuk tussen mans, of wat gepleeg is deur mans op viervoetiges", en sê oor lesbisme dat "as vroue mekaar bevredig, hulle dieselfde boete beveel sal word as mans wat die aakligste egbreuk tussen hulle of met 'n vierling voer." (S ørenson 26) Christelike geloof veroordeel beide die aktiewe en passiewe rol van homoseksuele omgang, terwyl die heidense Skandinawiërs slegs afkeuring geheg het aan die man wat homoseksueel passief was.
Viking -houdings oor homoseksualiteit en manlikheid
Homoseksualiteit is nie deur die Viking -mense beskou as boos, verdraaiend, afwykend teen die natuurwette of enige ander bagasie oor die konsep wat die Christelike geloof die Westerse kultuur bied nie. Daar is eerder gevoel dat 'n man wat hom in seksuele aangeleenthede aan 'n ander onderwerp, dieselfde sou doen op ander gebiede, eerder as 'n volgeling as 'n leier, en ander toelaat om sy denke te doen of vir hom te veg. Homoseksuele seks was dus nie wat veroordeel is nie, maar eerder die versuim om selfstandig te wees en eie besluite te neem, om hul eie gevegte te beveg, wat direk in stryd was met die Nordiese etiek van selfstandigheid. (S ørenson 20).
Om homoseksueel deur 'n ander man gebruik te word, is gelykgestel aan lafhartigheid vanweë die gebruik van seksuele aggressie teen oorwonne vyande. Hierdie praktyk word gedokumenteer in die Sturlunga -sage, veral in Gu ðmundar saga d ýra waar Gu ðmundr 'n man en sy vrou gevange neem en beplan dat beide die vrou en die man verkrag word as 'n middel tot seksuele vernedering (Ok var þat vi ð or ð at leggja Þ órunni í rekkju hj á iemandjum g árungi, en gera þat vi Bj ôrn prest, at þat þ ætti eigi minni sv ívir ðing.) (S ørenson 82, 111 Sturlunga saga, I, 201). Benewens verkragting, is verslaande vyande gereeld gekastreer, wat weer op verskeie plekke deur die Sturlunga -sage getuig is. Gr ág ás teken aan dat 'n klampie of 'skaamslag' op die boude, tesame met kastrasie, 'n 'groot wond' (hin groter s ár) was, gerangskik met wonde wat die brein, buik of murg: die kl ámhogg is dus gelykgestel aan kastrasie as die "ontmaning" van die slagoffer, en word geklassifiseer met wonde wat groot deurdringings in die liggaam veroorsaak, wat sterk daarop dui dat die term verwys na verkragting of gedwonge anale seks, soos wat 'n verslaande vegter toegedien is. (S ørenson 68). Dit is nie bekend hoe wydverspreid die praktyk van die verkragting van verslaande vyande eintlik was, of dit bestaan ​​het voor die koms van die Christendom nie, maar in ander kulture wat net so 'n sterk etiese manlike aggressie gehad het as onder die Vikings, die verkragting van verslaan vyande verpligtend was.
Die gesindheid dat homoseksuele gebruik van 'n vyand op sy beurt 'n manier van vernedering was, sou swaar gewees het teen mans in homoseksuele verhoudings: as dit 'n skandelike vernedering van 'n vyand was, sou geslagsomgang met 'n geliefde vriend as die ergste beskou word van verraad of gebrek aan lojaliteit (S ørenson 28). Aangesien alle verwysings in die letterkunde en veral beledigings aandui dat ons 'n man is wat 'n passiewe ontvanger van anale seks is, of ons beskuldig word van ergi, as 'n passiewe ontvanger van anale seks; Vikings het orale seks tussen mans ongunstig geag of nie (of eintlik hoe hulle orale seks oor die algemeen beskou het, ongeag wie, manlik of vroulik, dit gedoen het, of aan wie, manlik of vroulik, dit gedoen is).
Dit is interessant om daarop te let dat die Vikings van mening was dat ouderdom 'n man argr. 'N Bekende spreekwoord sê: "elkeen word argr as hy ouer word." Dit kan moontlik dui op 'n toenemende aanvaarding van homoseksualiteit nadat 'n man 'n gesin gestig en ouer geword het (S ørenson 20), hoewel 'n man soos die hoofman Snorri go ði wat 22 kinders gehad het, die laaste op 77 -jarige ouderdom (net voor sy dood), bewys beslis dat 'n man nooit regtig te oud was om kinders te verwek nie! (Jochens 81). Vir 'n man wat nie kinders kon hê nie (hetsy weens impotensie, steriliteit, ouderdom, ens.), Was homoseksuele verhoudings moontlik aanvaarbaar. Dit lyk asof 'n slengterm vir so 'n man kottrinn inn blau ði, of 'sagte kat' was, soos berig in St úfs þ áttr, 'n epiloog van Laxd æla saga, in 'n gesprek tussen die Noorse koning Haraldr har ðr á ði en St úfr, die seun van Þ ór ðr kottr (Þ ór ðr die kat): verbaas oor die ongewone bynaam, vra Haraldr vir St úfr of sy pa & #0222 ór ðr was kottrinn inn hvati e ða inn blau ði, "die harde of die sagte kat." St úfr weier om te antwoord ondanks die geïmpliseerde belediging, maar die koning erken dat sy vraag dwaas was omdat "die persoon wat sag is (blau ðr) nie 'n vader kon wees nie" (Jochens 76).
Beledigings wat beweer homoseksualiteit
Daar is voldoende dokumentasie van homoseksualiteit in beledigings. Te oordeel na die literatuur, was die Vikings die "rooikoppe" van die Middeleeuse Europa. as u in die mead -saal ingaan en 'n man 'n lafman noem, sou hy dieselfde doen as wat 'n goeie ou by 'n Texas -cowboy -kroeg sou doen. Die eindresultaat sou 'n groot byl in jou kop wees in plaas van 'n groot cowboystewel in jou gesig, maar die idee is dieselfde. Verder, in elk van die gevalle waar n í ð of ergi teëgekom word as 'n beskuldiging, glo niemand ernstig dat die beskuldigde in werklikheid homoseksueel is nie: die aanklag is simbolies, eerder as om 'n moderne rooihals 'queer' te noem lok hom uit om te veg. (S ørenson 20)
Omdat sommige van die beledigings destyds soos nou 'vegende woorde' of selfs moordwoorde was, het Skandinawiese wettige kodes sekere soorte beledigings onwettig gemaak en het die slagoffer die slagoffer van die lasteraar goedgekeur of die uitlating van beledigings met outlawy gestraf. Die Gula þing Law of Norway (ca. 100-1200 G.J.) sê:
Um fullrettes of ð. Of ð ero þau er fullrettis of ð heita. Þat er eitt ef ma ðr kve ðr at karlmanne o ðrom at hann have barn boret. Þat er annat ef ma ðr kye ðr hann v æra waarskynlikor ðenn. Þat er hit þri ðia ef hann iamnar hanom vi ð meri æ ða kallar hann grey æ ða portkono æ ða iamnar hanom vi ð berende eitthvert.
Oor terme van misbruik of belediging. Daar is woorde wat as terme van misbruik beskou word. Punt een: as 'n man van 'n ander man sê dat hy 'n kind gebaar het. Punt twee: as 'n man van 'n ander man sê dat hy homoseksueel gebruik is. Punt drie: as 'n man 'n ander man vergelyk met 'n merrie, of hom 'n teef of 'n hoer noem, of vergelyk met 'n dier wat jong is. (Markey, 76, 83)
Net so bevat die Yslandse wetkode Gr ág ás (ca. 1100-1200 G.J.):
Þav ero or ð ri ú ef sva mioc versna m áls endar manna er scog gang va ðla avll. Ef ma ðr kallar man ragan e ða stro ðinn e ða sor ðinn. Oc scal s økia sem avnnor full rettis or ð enda a ma ðr vigt igegn þeim or ðum þrimr.
Dan is daar drie terme wat so 'n ernstige saak teen 'n man aanhangig maak dat hulle waardig is om hom te verbied. As 'n man 'n man onmenslik [vroulik] of homoseksueel of aantoonbaar homoseksueel deur 'n ander man noem, gaan hy vervolg soos met ander terme van mishandeling, en inderdaad het 'n man die reg om wraak te neem vir hierdie terme van misbruik . (Markey, 76, 83)
Die Frosta þing Law sê ons ook dat dit fullr éttisor ð is (mondelinge oortredings waarvoor volle vergoeding of boetes aan die beseerde betaal moet word) om 'n man met 'n hond te vergelyk, of om hom waarskynlik te noem (bewysbaar) homoseksueel gebruik deur 'n ander man), maar straf verder as h álfr éttisor ð (vereis 'n halwe vergoeding) terme wat in ons kultuur byna as aanvullend beskou sou word, insluitend die vergelyking van 'n man met 'n bul, 'n hings, of ander manlike dier (S ørenson 16).
Baie uitruilings van beledigings vind u in die Poetic Edda, veral in H árbar ðlj ó ð, 'n man-ooreenstemming tussen & Oacute ðinn en Th órr Lokasenna, waarin Loki die Noorse gode Helgakvi ða Hundingsbana beledig in die uitruil van dodelike beledigings tussen Sinfjotli en Gu ðmundr Helgakvi ða Hjorvar ðssonar in die uitruil van dreigemente tussen Atli en die reusin Hrimger ð. Ander gevalle kan gevind word in die sages, soos Egils saga Skallagrimssonar en Vatnsd æla saga.
Beledigings teenoor mans kom in verskillende soorte voor. Taunts spot met 'n man se armoede, soos & Oacute ðinn doen as hy vir Th órr sê dat hy "maar 'n kaalvoet bedelaar is met sy boude wat deur sy broek skyn" (H árbar ðlj ó ð 6), of verklaar 'n man om 'n hoorndrank te wees (H árbar ðlj ó ð 48, Lokasenna 40). Sommige beledigings was scatologies:
Wees stil, Njor ðr! jy is ooswaarts gestuur
aan die gode as gyselaar
Hymir se meisies het jou as 'n pisbak gebruik
en hulle vies in jou mond.
Dit lyk asof beledigings van hierdie aard bloot onbeskof of walglik was. Ernstiger was dié wat in die wette genoem is, met betrekking tot lafhartigheid of onmanlike gedrag. Lafhartigheid was miskien die minste van die twee tipes beledigings, hoewel die kategorieë vervaag:
Ander beledigings oor beweerde begeerte kan gevind word in H árbar ðlj ó ð 27 en 51, asook Lokasenna 13 en 15.
Nog gevaarliker was beledigings wat 'n man 'ruin' genoem het, wat lafhartigheid impliseer en die konnotasies van seksuele perversiteit wat met die perd verband hou, raak, soos in die belediging waar Hrimger ð Atli ''n ruin noem wat 'n lafaard is, hardop tjank. soos 'n hings, maar met sy hart in sy agterste deel "(Helgakvi ða Hjorvar þssonar 20).
Die ergste van die beledigings was dié wat die slagoffer vroulike gedrag of seksuele perversie toegeskryf het. Beskuldigings van sei ðr, vroue se towerkuns of heksery, impliseer dat die praktisyn die vrou se rol in die seksuele daad gespeel het (Sturluson, Prose Edda, 66-68). & Oacute ðinn, 'n praktisyn van sei ðr, is dikwels geterg met die feit, hoewel hierdie belediging ook in ander kontekste voorkom (Lokasenna 24, Helgakvi ða Hundingsbana 38). Net so kan 'n belediging 'n man 'n merrie noem, hetsy direk of via 'n kenning soos 'die bruid van Grani' - Grani is die beroemde hings van Sigfried the Dragonslayer (Helgakvi ða Hundingsbana 42). Loki se vormverandering in die vorm van 'n merrie het moontlik die beste perde tot gevolg gehad, en Oacute ðinn se berg Sleipnir, maar die implikasie van (op sy beste) biseksualiteit was 'n onafwendbare vloek op Loki se reputasie ooit (Markey, 79). Soos die Gula þing -wet sê, was dit ewe beledigend om 'n man te vergelyk met enige wese wat jonk is. Een van die meer omvattende beledigings van hierdie klas is in Helgakvi ða Hundingsbana:
'N Heks was jy op Varin's Isle,
het valshede opgetel en het my ontferm:
sou u sonder my trou, behalwe ek,
aan geen swaard wat swaard swaai nie, maar aan Sinfjotli.
U was 'n heks, 'n valkyrie wat vurig is
haatlik en grimmig in die saal van Allfather:
al die krygers van Valh ôll het naby geveg,
opsetlike vrou, om jou hand te wen.
Op Saga Ness vol nege wolwe ons
saam gehad het - ek het hulle almal gekry.
(Helgakvi ða Hundingsbana 38-39)
Dit was gerig op Gu ðmundr Granmatsson, een van die kapteins van koning Helgi en 'n formidabele vegter!
In heidense Skandinawië is soms ook 'n rituele vorm van belediging beoefen, die oprigting van 'n n í ðste ông of smaadpaal. Hierdie ritueel het vyf basiese elemente gehad:
'n openlike of geheime assosiasie van ergi [vroulike gedrag]
Hierdie ritueel word genoem in boek V van Saxo Grammaticus 'Gesta Danorum en in hoofstuk 33 van Vatnsd æla saga, maar die mees volledige beskrywing word gegee in Egils saga Skallagrimssonar:
Egil gaan aan wal op die eiland, tel 'n tak van hasel op en gaan dan na 'n krans wat na die vasteland kyk. Toe neem hy 'n perdekop, sit dit op die paal en spreek hierdie formele woorde:
'Hier het ek 'n paal van belediging teen koning Eirik en koningin Gunnhild opgerig.
Draai dan die perdekop na die vasteland:
"En ek rig hierdie belediging teen die beskermgeeste van hierdie land, sodat elkeen van hulle kan verdwaal, nie om hul woonplekke te vind of te vind totdat hulle koning Eirik en koningin Gunnhild uit hierdie land verdryf het nie."
Daarna het hy die paal in 'n klip in die rots vasgesteek en dit daar laat staan ​​met die perdekop na die vasteland, en hy het rune op die paal gesny wat die woorde van sy formele toespraak verklaar
(Hermann Palsson en Paul Edwards, vert. Egil's Saga. Harmondsworth: Penguin. 1976. bl. 148)
Lesbiërs in Viking Skandinawië
Daar word min melding gemaak in die bronne oor lesbiër in die Viking -tydperk. As die vroulike vorm van die woord argr, (org), oor 'n vrou gebruik word, dui dit nie daarop dat sy homoseksueel is nie, maar eerder onbeskaamd of onbeskeie. (S ørenson 18). Sta ðarh ólsb ók, een van die bestaande weergawes van Gr ág ás, verbied 'n vrou om manlike klere te dra, om haar hare soos 'n man te knip, arms te dra of in die algemeen soos 'n man op te tree (hoofstukke 155 en 254), maar dit noem nie seksuele gedrag in die manlike rol nie. Na die aanvang van die Christendom is liefdesverhouding tussen vroue natuurlik deur die Kerk veroordeel soos hierbo genoem. Gedurende die Vikingtydperk was daar egter 'n tekort aan vroue, ten minste in Ysland. Blootstelling van babas (barna útbur ðr) was 'n praktyk uit die Vikingtydperk, en vroulike babas is by voorkeur blootgestel, wat minder vroue laat (Jochens 86). Dit het beteken dat elke vrou wat tot die voortplantingstydperk oorleef het, met ten minste een man in haar leeftyd getroud sou wees en sy kinders sou baar, tensy sy onvrugbaar was. Dit het vroue baie van hul oënskynlike krag gegee, soos weerspieël in die sages, aangesien 'n vrou haar man redelik kon beheer deur te skei (Clover 182).
Mans kan egter ook byvroue hê, solank dit vroue uit die laer klas (Karras) was. In baie samelewings as daar verskeie vroue in 'n huishouding woon wat almal seksueel aan 'n enkellopende man verbind is, veral as die vrou geen sê gehad het oor die reëling van die huwelik of byvrou nie, dan kon en kon lesbiese verhoudings bestaan. Daar is goeie rede om 'n byna 'harem' -atmosfeer onder die Vikings te heers. die vroue was geneig om bymekaar te kom in die kvenna h ú's (vrouekwartiere) (Jochens 80), of in die dyngja (weefkamer) waar 'n man nie kon gaan sonder om skaamte op te doen vir onmaniese belange nie, behalwe slegs werklik magtige --- dws viriele --- helde. Helgi Hundingsbana kon in die vrouna h ú's vermom as 'n diensmeisie wegkruip, maar vir 'n mindere man sou so 'n daad as lafhartigheid beskou gewees het, en die man wat die dyngja trotseer het, sou as 'n í ðingr bestempel gewees het en ragrmann bloot omdat die ligging so sterk verband hou met vroue se aktiwiteite en 'n sentrale rol in die samelewing as wewers (Helgakvi ða Hundingsbana II 1-5). In die meeste samelewings waar poligamie algemeen voorkom en vroue ander seks as hul man ontken word, is daar gereeld lesbiese aktiwiteite om nie net seksuele nie, maar ook emosionele behoeftes te bevredig. As 'n man daarteen beswaar gemaak het dat sy vrou 'n lesbiese verhouding sou hê, sou hy min daaraan kon doen, aangesien sy altyd van hom kon skei as hy sou kla. Dit het vroue, lesbiërs al dan nie, 'n bietjie krag gegee as gevolg van die relatiewe skaarsheid van huweliksgetroue vroue, solank hulle hul samelewingsrol as vrou en moeder vervul.
Homoseksualiteit en die gode, priesters en helde
'N Ander aspek van die kwessie van homoseksualiteit is die feit dat sommige van die gode, helde en hoogs gerespekteerde priesters van die gode, blykbaar toegegee het aan homoseksuele, "onmanmiese" of "twyfelagtige" gebruike. Loki is natuurlik duidelik biseksueel, aangesien hy beslis die vroulike rol seksueel ingeneem het ten minste tydens die ontmoeting met die reus se hings in Gylfaginning, wat sê dat "Loki sulke kontak gehad het met Sva ðilfari (die hings) wat hy later gebaar het 'n veul, "die wonderlikste van alle perde, en Oacute ðinn se agtvoetige sleep Sleipnir (Sturluson, Prose Edda, 68).
& Oacute ðinn self, die Allfather en die Koning van die gode, is tereg beskuldig van ergi of onmanlikheid vanweë sy praktyk van sei ðr of vroulike magie, soos geleer van die godin Freyja. Ons is nie seker wat dit is oor sei ðr wat dit vir 'n man "onmanlik" gemaak het om die kuns te beoefen nie: dit kan alles wees uit die idee van lafhartigheid as gevolg van die moontlikheid om u vyande deur magie te benadeel eerder as om oop te maak stryd, om openlike seksuele rituele waarby die sei ðr -praktisyn betrokke is as die passiewe seksmaat, of selfs as die passiewe homoseksuele maat. Ynglingasaga verduidelik:
O ðinn kunni þa í þr ótt, er mestr m áttr fylg ði, ok fram ði si álfr, er sei ðr heitr, en af ​​þu í m átti hannvita #0248rlog manna ok óor ðna hluti, su á ok at gera monnum bana e ða óhamingiu e ða vanheilendi, su á ok at taka fr á monnum vit e ða afl ok geta o ðrum . En þessi fiolkyngi, er frami ð er, fylgir su á mikil ergi, at eigi þ ótti karlmonnum skammlaust vi ð at fara, ok var gy ðiunum kend s ú í þr ó .
& Oacute ðinn het die vaardigheid gehad wat groot krag gee en wat hy self beoefen het. Dit word sei ðr genoem, en daardeur kon hy die lot van mense ken en gebeurtenisse voorspel wat nog nie gebeur het nie en daardeur kon hy ook die dood of ongelukke of siekte toedien, of mense ook hul verstand ontneem of krag, en gee dit aan ander. Maar hierdie towery word bygewoon deur so 'n groot ergi dat mans dit as skandelik geag het om dit te beoefen, en daarom is dit aan priesteresse geleer (Ynglingasaga 7).
Blykbaar het homoseksuele 'n rol gespeel in die aanbidding van die Vaniese gode. Die Christelike kroniekskrywer Saxo Grammaticus het smalend in sy Gesta Danorum berig dat sommige priesters van Freyr 'vroulike gebare en die geklap van die mimiek op die verhoog gebruik'
en. . . die onmenslike gekletter van die klokke. "Dum ézil sien bewyse vir 'n groep priesters van Nj ôr ðr en Freyr wat vereer is, maar blykbaar besig was met dade van argr, en wat hul hare moontlik gedra het in voorbehoude gewoonlik slegs vir vroue of selfs as vroue aangetrek (Dum ézil 115).
'N Mens sou aanvaar dat die sedes wat van gode verwag word nie noodwendig op mense toegepas kan word nie. Daar was egter ook 'n aantal helde wat skuldig was aan ergi, soos Helgi Hundingsbana (sien hierbo). 'N Ander beroemde ragr -held is die beroemde Yslandse held Grettir, wat in die gedig Grettisf ærsla geslagsgemeenskap gehad het met "meisies en weduwees, almal se vroue, boerseuns, dekane en hofdienaars, abte en abdisse, koeie en kalwers, inderdaad met byna alle lewende wesens, "(S ørenson 18), maar niemand het aan Grettir 'n teenstrydigheid geheg nie vanweë sy groot en omnisexuele bekwaamheid.
Ander bewyse van die aanvaarding van homoseksualiteit in sommige omstandighede word ten minste verskaf deur die feit dat daar blykbaar 'n paar mans was wat as homoseksuele byvroue of prostitute opgetree het. Olkofra þ áttr, 'n kortverhaal bewaar in die manuskrip Mo ðruvallab ók (ongeveer middel van die 14de eeu nC) behou die term argaskattr, wat die betekenis het van "'n vaste tarief of ander betaling wat aan 'n argr man betaal word vir sy seksuele prestasie "en dui verder aan dat die waarde van so 'n betaling inderdaad baie laag was. (S ørenson, 34-35). Dit sou logies wees om tot die gevolgtrekking te kom dat, net soos ander byvroue, hierdie mans wat seks aan ander mans verkoop, van die laagste sosiale klas sou gewees het (Karras).
Egpare van dieselfde geslag in art
'N Prikkelende inligting word ook in die kunshistoriese bewyse verskaf. Daar bestaan ​​'n groot aantal klein goue foelie -plate wat bekend staan ​​as 'goldgubber', wat 'n paar omhels. Dit word gereeld aangeneem dat dit Freyr, die god van vrugbaarheid, is en Ger ð, die pragtige reuse-meisie, en baie kommentators soos Hilda Ellis-Davidson glo dat dit moontlik by troues gebruik is (Ellis-Davidson, Myths and Symbols, pp. 31-31 en p. 121). As 'n mens egter noukeurig kyk, beeld ten minste twee van die oorlewende goudsoorte paartjies van dieselfde geslag omhels, een twee baardfigure, nog twee vroue met die tipiese lang, geknoopte hare, groot borste en agterste rokke!
Aangesien hierdie gedenkplate in die algemeen verband hou met troues en seksuele vereniging, is dit aanloklik om aan te neem dat hierdie twee voorbeelde van dieselfde geslag homoseksuele verhoudings verteenwoordig en/of herdenk. Die betrokke gedenkplate kan natuurlik net twee vriende omhels wat hulle omhels. 'N Ander moontlike verklaring is dat mense in baie kulture nie met die teenoorgestelde geslag dans nie, slegs met lede van hul eie geslag, en dat hierdie figure dus voorstellings van dansers kan wees.
In die algemeen is dit die belangrikste om te besef dat ons geskrewe rekords van die Viking -tydperk gewoonlik 200 tot 300 jaar ná die gebeure beskryf is. As u 'n kamer vol Amerikaners vra om die lewe van George Washington in detail te beskryf, sal u nie meer as 'n handjievol 'feite' kan oproep nie, waarvan die meeste bewysbaar onwaar is. en ons het klasse en word gedwing om Washington te studeer! Dit voorspel niks goeds vir die akkuraatheid van die sageverslae oor ou praktyk nie. Rekeninge wat in 1200-1300 geskryf is, is ook geskryf deur Christenmanne met behulp van die Christelike skryftegnologie en wie se wêreldbeskouing homoseksualiteit ten gronde sou veroordeel het. Homoseksualiteit het nie 'n goeie reputasie tydens die Vikingtyd gehad soos deur die Christelike skrywers uitgebeeld nie. As homoseksuele 'n beter reputasie vroeër as hierdie gegewens geniet het, het ons geen rekord daarvan nie, aangesien die 'goue era' van die kultuur waarskynlik tussen 600 en 800 plaasgevind het, voor die werklike begin van die Vikingtydperk, en dit is nie aangeteken nie, behalwe dof legendes.
Bax, Marcel en Tineke Padmos. "Twee soorte verbale duels in ou Yslands: die interaksionele struktuur van die senna en die Mannjafna ðr in H árbar ðlj ó ð" in Scandinavian Studies 55: 2 (Spring 1983) pp. 147-174.
Seks en huwelik
Die vroeë Christene het duidelik verstaan ​​dat seks slegs in die konteks van die huwelik gepas was, en tussen 'n man en 'n vrou, 'n man en 'n vrou.
As 'n man 'n vrou of 'n vrou 'n man het, moet die man die opdrag kry om hom tevrede te stel met sy vrou en die vrou om haarself tevrede te stel met haar man. Maar as 'n man ongetroud is, laat hom die opdrag kry om hom te onthou van onreinheid, óf deur wettiglik met 'n vrou te trou, óf deur te bly soos hy is, " (The Apostolic Tradition of Hippolytus, Section II. Chapter 16)
Hierdie temas om seksueel tevrede te wees met die enigste huweliksmaat en die toegewyde huwelik tussen 'n man en 'n vrou kan gesien word in selfs die vroegste Christelike geskrifte buite die Nuwe Testament self, soos dié van Ignatius van Antiochië wat die meeste van sy briewe op pad na sy teregstelling omstreeks 108 nC. Hy het byvoorbeeld geskryf:
Vleese bose kunste, maar des te meer in die openbaar diskoers oor hulle. Spreek met my susters dat hulle die Here liefhet en dat hulle tevrede is met hulle mans in vlees en gees. Net so, vermaan my broers ook, in die naam van Jesus Christus, dat hulle hul vrouens liefhet, net soos die Here die Kerk, (Ignatius van Antiochië se brief aan Polycarpus, hoofstuk 5)
Dat Ignatius die huwelik tussen 'n man en 'n vrou verstaan, word ook gesien in die verband wat hy maak tussen huwelik en vrugbaarheid:
Mans, wees lief vir jou vroue, as mededienaars van God, as jou eie liggaam, as lewensmaats en vir jou mede-adjudateurs in die voortplanting van kinders, " (Ignatius-brief aan die Filadelfiërs, Hoofstuk 4 )
Die Didache, 'n vroeë kerkdokument wat soms in die eerste eeu dateer, maar beslis in die vroeë tweede eeu geskryf is, sê duidelik:
"jy sal nie egbreuk pleeg nie, jy mag nie pederastie pleeg nie, (en) jy sal nie hoereer nie, " (Didache, Hoofstuk 2)
" My kind, moenie 'n wellustige kind wees nie. want wellus lei tot hoerery. Wees nie 'n vuil spreker of 'n verhewe oog nie, want uit al hierdie egbreuk word gesorg, " (Didache, Hoofstuk 3)
Alle seksuele aktiwiteite buite die regte huwelik word dus uitgesluit, en eintlik word gewaarsku teen alles wat 'n begeerte na so 'n begeerte sou kweek. 'N Soortgelyke lys word in die vroeë tweede eeuse Brief van Barnabas gesien:
"Jy mag nie hoereer nie, jy mag nie egbreek nie. Jy mag jou nie besoedel met die mensdom nie, " (Brief van Barnabas 19: 4).
Tertullianus, wat in die laat tweede en vroeë derde eeu geskryf het, het reguit geskryf dat:
Die Christenman het niks anders as sy eie vrou te doen nie, en#8221 (Tertullianus se verskoning, hoofstuk 46).
Bronne kan hier vermeerder word, maar dit moet duidelik wees dat seksuele aktiwiteite buite die huwelik as onrein, immoreel, sondig en buite perke vir die Christen beskou is.
Waarom die wettiging van gay seks in Indië nie 'n Westerse idee is nie
Dit was dus nie verbasend nie toe dit 'n onderwerp van debat geword het op een van die jaareindfeeste wat ek onlangs in Delhi bygewoon het.
Die algemene konsensus was dat die besluit van die Hooggeregshof om 'n wet uit die koloniale era te skrap, die land gedwing het om Westerse ideale van liberalisme in Indië aan te neem.
'Ons is gelyk aan lande soos die Verenigde Koninkryk, Frankryk en ander Europese lande waar homoseksualiteit wettig is,' het een van my vriende opgewonde aangekondig.
& quot Ons is nou soos die Weste wat ons houding teenoor LGBT -mense betref. & quot
Soortgelyke besprekings het plaasgevind op sosiale media waar baie met hierdie siening saamstem.
Historici en mitologie -deskundiges in Indië het verskillende sienings.
Die geskiedkundige Harbans Mukhia sê dat 'n mens die geskiedenis van Indië moet ken om te verstaan ​​waarom die Britte gay seks onwettig gemaak het.
Die Britte het hul eie reëls na Indië gebring, insluitend die artikel 377 wat homoseksualiteit verbied en dit 'n kriminele daad gemaak het. Hierdie wet is deur hulle toegepas, maar dit stem nie ooreen met die houding van Indië teenoor homoseksualiteit nie. Dit het meer te doen gehad met hul Christelike geloofstelsels, & quot, sê hy.
Hy voeg by dat die hof se besluit Indië terug na sy wortels geneem het.
Ander kenners meen ook dat Indië 'n meer oop houding teenoor homoseksualiteit voor die Raj gehad het en dat daar baie bewyse daarvan is in die middeleeuse geskiedenis en mitologie.
Die historikus Rana Safvi sê dat & quotlove in elke vorm in Indië gevier is & quot.
Of die ou of middeleeuse Indië, vloeiende seksualiteit in die samelewing aanwesig was. 'N Mens kan die afbeeldings van homoseksualiteit in die tempels van die Khajuraho- en Mughal -kronieke sien, & quot, sê sy.
Die helderste voorbeeld hiervan kan gesien word in die stad Khajuraho in die sentrale deelstaat Madhya Pradesh.
Die tempelkompleks is tussen 950 en 1050 deur die Chandela -dinastie gebou. Die erotiese beeldhouwerke in die tempel beeld homoseksualiteit lewendig uit. Soortgelyke tempelkuns kan ook gesien word in die 13de-eeuse sonstempel in Konark in die oostelike deelstaat Orissa, en Boeddhistiese monastieke grotte by Ajanta en Ellora in die westelike deelstaat Maharashtra.
Mitoloog Devdutt Patnaik het dikwels die teenwoordigheid en aanvaarding van homoseksualiteit in Hindoeïsme verduidelik.
Die term homoseksualiteit en die wette wat 'x27'natuurlike ' -seks verbied, is wêreldwyd deur middel van keiserlike mag opgelê. Alhoewel hulle 'n kragtige invloed op die daaropvolgende houdings uitgeoefen het, was hulle nie universeel of tydloos nie. Dit was - dit moet in gedagte gehou word - produkte van gedagtes wat diep beïnvloed is deur die 'sex is sin ' standpunt van die Christelike Bybel, & quot, skryf hy in 'n artikel op sy webwerf.
Met tipiese koloniale neerbuigendheid het Europese definisies, wette, teorieë en gesindhede totaal geen agting geslaan oor hoe soortgelyke seksuele aktiwiteit in ander kulture waargeneem word nie. & quot
Hy glo dat kriminalisering van homoseksualiteit heeltemal 'n vreemde konsep was.
'n Oorsig van tempelbeelde, heilige vertellings en godsdienstige geskrifte dui wel daarop dat homoseksuele aktiwiteite - in een of ander vorm - in antieke Indië bestaan ​​het. Alhoewel dit nie deel van die hoofstroom was nie, is die bestaan ​​daarvan erken, maar nie goedgekeur nie, 'skryf hy.
Prof Mukhia sê boeke en geskrifte uit die Middeleeue dui ook daarop dat daar nie op homoseksualiteit ag geslaan is nie.
Daar was 'n mate van afkeuring vir homoseksualiteit, maar LGBT -mense is nie uitgesluit nie. Die samelewing was verdraagsaam teenoor hulle en niemand is aangejaag omdat hy homoseksueel was nie.
"Dit is bekend dat Aluddin Khalji se seun, Mubarak, in 'n verhouding was met een van die edele mans in sy hof," voeg hy by. Khalji regeer die sultanaat van Delhi tussen 1296 en 1316.
Babur, wat die Mughal -dinastie gestig het wat die meeste van die huidige Indië en Pakistan in die 16de en 17de eeu regeer het, het ook oor sy liefde vir mans geskryf.
Hy het sonder 'n gevoel van verleentheid geskryf dat hy verlief was op 'n seuntjie met die naam Baburi. Daar was geen afkeur oor sy skryfwerk gedurende sy tyd of selfs daarna nie, "voeg prof Mukhia by.
Geskiedkundiges glo ook dat die konserwatiewe uitkyk oor homoseksualiteit in Indië by die Britse Raj begin het en sterker geword het na onafhanklikheid.
Prof Mukhia voeg by dat die artikel 377 nog steeds van krag was ná die onafhanklikheid van Indië in 1947, hoofsaaklik as gevolg van die onkunde van die geskiedenis en politici en apatie.
Keshav Suri, die eienaar van 'n hotelketting en 'n prominente LGBT -regte -aktivis, meen dat jongmense opgevoed moet word oor die land se LGBT -geskiedenis.
Ek is nie op skool geleer oor Khajuraho en die teenwoordigheid van LGBT -karakters in ons mitologie nie. Dit moet verander. Transgender mense is beskou as gode en godinne. Hulle was groot digters, kunstenaars en selfs administrateurs in die Middeleeue, & quot, sê hy.
Hy voeg by dat jongmense moet weet dat ons in die verlede 'n baie oop en verdraagsame samelewing was.
In 2018 het ons herstel wat ons tydens koloniale tye verloor het - 'n meer oop houding teenoor die LGBT -gemeenskap.
Die globale kloof oor homoseksualiteit bly bestaan
'N Lid van die LGBT -gemeenskap neem deel aan 'n trotsstap van 2019 in Indië. (Diptendu Dutta/AFP via Getty Images)
Hierdie analise fokus op die vraag of mense regoor die wêreld dink dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word of nie. Die volledige bewoording van die vraag was: 'En watter een hiervan kom nader aan u mening? Homoseksualiteit moet deur die samelewing aanvaar word OF Homoseksualiteit moet nie deur die samelewing aanvaar word nie. "
Die vraag is 'n langtermyn-neiging, wat eers in 1994 deur die Pew Research Center in die VSA en wêreldwyd in 2002 gevra is. Respondente het 'n opsie om nie die vraag te beantwoord nie (hulle kan vrywilliglik 'weet nie' of weier om die vraag). Respondente het geen verdere instruksies gekry oor hoe om die vraag te interpreteer nie en geen noemenswaardige probleme is tydens die opstel van die opname opgemerk nie.
Die term 'homoseksualiteit', hoewel dit soms in die huidige era as anachronisties beskou word, is die mees toepaslike en maklik vertaalbare term om te gebruik wanneer hierdie vraag oor gemeenskappe en tale gestel word, en is gebruik in ander internasionale studies, insluitend die World Values ​​Survey.
Vir hierdie verslag het ons data gebruik van 'n opname wat van 13 Mei tot 2 Oktober 2019 in 34 lande gedoen is, met 'n totaal van 38,426 respondente. Die opnames is van aangesig tot aangesig gedoen in Afrika, Latyns -Amerika en die Midde -Ooste, en telefonies in die Verenigde State en Kanada. In die Asië-Stille Oseaan-streek is opnames van aangesig tot aangesig gedoen in Indië, Indonesië en die Filippyne, terwyl telefoonopnames in Australië, Japan en Suid-Korea gedoen is. Oor die hele Europa is die opname telefonies gedoen in Frankryk, Duitsland, Nederland, Spanje, Swede en die Verenigde Koninkryk, maar van aangesig tot aangesig in Bulgarye, Tsjeggië, Griekeland, Hongarye, Italië, Litaue, Pole, Rusland, Slowakye en Oekraïne.
Hier is die vrae wat vir die verslag gebruik is, tesame met antwoorde en die opnamemetodiek.
Ondanks groot veranderinge in wette en norme rondom die kwessie van huwelik van dieselfde geslag en die regte van LGBT-mense regoor die wêreld, bly die openbare mening oor die aanvaarding van homoseksualiteit in die samelewing skerp verdeel deur land, streek en ekonomiese ontwikkeling.
Soos in 2013, toe die vraag laas gevra is, word die houding oor die aanvaarding van homoseksualiteit gevorm deur die land waarin mense woon. Diegene in Wes-Europa en die Amerikas aanvaar homoseksualiteit oor die algemeen meer as dié in Oos-Europa, Rusland, Oekraïne, die Midde-Ooste en Afrika suid van die Sahara. En publiek in die Asië-Stille Oseaan-streek is oor die algemeen verdeel. Dit is nie net 'n funksie van die ekonomiese ontwikkeling van nasies nie, maar ook van godsdienstige en politieke houdings.
Maar selfs met hierdie skerp skeidings, verander die sienings in baie van die lande wat ondervra is sedert 2002, toe Pew Research Center die eerste keer hierdie vraag begin stel het. In baie lande het homoseksualiteit toenemend aanvaar, insluitend in die Verenigde State, waar 72% sê dat dit aanvaar moet word, teenoor net 49% so onlangs as in 2007.
By baie van die lande wat in 2002 en 2019 ondervra is, het die aanvaarding van homoseksualiteit 'n dubbelsyfer gekry. Dit sluit 'n toename van 21 punte sedert 2002 in Suid-Afrika en 'n toename van 19 punte in Suid-Korea oor dieselfde tydperk in. Indië het ook 'n toename van 22 punte sedert 2014 gekry, die eerste keer dat 'n nasionaal verteenwoordigende steekproef daar gevra is.
Daar is ook redelik groot verskuiwings in die aanvaarding van homoseksualiteit die afgelope 17 jaar op twee baie verskillende plekke: Mexiko en Japan. In albei lande het net meer as die helfte gesê dat hulle homoseksualiteit in 2002 aanvaar, maar nou sê nader aan sewe-uit-tien dit.
In Kenia het slegs 1 uit 100 gesê dat homoseksualiteit in 2002 aanvaar moet word, vergeleke met 14% wat dit nou sê. (Vir meer inligting oor die aanvaarding van homoseksualiteit met verloop van tyd in al die ondervrae lande, sien aanhangsel A.)
In baie van die ondervraagde lande is daar ook verskille oor die aanvaarding van homoseksualiteit volgens ouderdom, opvoeding, inkomste en, in sommige gevalle, geslag - en in verskillende gevalle is hierdie verskille aansienlik. Boonop vorm godsdiens en die belangrikheid daarvan in mense se lewens menings in baie lande. Byvoorbeeld, in sommige lande is diegene wat verbonde is aan 'n godsdienstige groep, geneig om homoseksualiteit minder te aanvaar as diegene wat nie verbonde is nie ('n groep wat soms na verwys word as godsdienstige "nones").
Politieke ideologie speel ook 'n rol in die aanvaarding van homoseksualiteit. In baie lande aanvaar mense aan die regterkant homoseksualiteit minder as aan die linkerkant. En ondersteuners van verskeie regse populistiese partye in Europa sien homoseksualiteit ook minder geneig. (Vir meer inligting oor hoe die opname populistiese partye in Europa omskryf, sien aanhangsel B.)
Die houding oor hierdie kwessie hang sterk saam met die rykdom van 'n land.Oor die algemeen aanvaar mense in welvarender en meer ontwikkelde ekonomieë homoseksualiteit meer as dié in minder ryk en ontwikkelde ekonomieë.
Byvoorbeeld, in Swede, Nederland en Duitsland, wat almal 'n bruto binnelandse produk per capita van meer as $ 50,000 het, is aanvaarding van homoseksualiteit onder die hoogste gemeet in die 34 ondervraagde lande. Daarteenoor sê minder as twee-uit-tien in Nigerië, Kenia en Oekraïne, waar die BBP per capita onder $ 10 000 is, dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word.
Dit is een van die belangrikste bevindings van 'n opname van Pew Research Center onder 38,426 mense in 34 lande van 13 Mei tot 2 Oktober 2019. Die studie is 'n opvolg van 'n verslag van 2013 wat baie dieselfde patrone gevind het as wat vandag gesien kan word , alhoewel daar in beide die lande wat ondervra is, 'n toename in aanvaarding van homoseksualiteit in beide jare was.
Verskillende vlakke van aanvaarding vir homoseksualiteit oor die hele wêreld
Die opname van 2019 toon aan dat hoewel meerderhede in 16 van die 34 lande wat ondervra is, homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word, maar wêreldwye verdeeldheid steeds bestaan. Terwyl 94% van die ondervrae in Swede sê dat homoseksualiteit aanvaar moet word, sê slegs 7% van die mense in Nigerië dieselfde. In die 34 lande wat ondervra is, stem 'n mediaan van 52% saam dat homoseksualiteit aanvaar moet word, en 38% sê dat dit ontmoedig moet word.
Op 'n plaaslike basis is die aanvaarding van homoseksualiteit die hoogste in Wes -Europa en Noord -Amerika. Sentraal- en Oos -Europeërs is egter meer verdeeld oor die onderwerp, met 'n mediaan van 46% wat meen dat homoseksualiteit aanvaar moet word en 44% dat dit nie moet nie.
Maar in Afrika suid van die Sahara, die Midde-Ooste, Rusland en die Oekraïne sê min dat die samelewing homoseksualiteit slegs in Suid-Afrika (54%) en Israel (47%) meer as 'n kwart moet aanvaar.
Mense in die Asië-Stille Oseaan-gebied toon min konsensus oor die onderwerp. Meer as driekwart van die ondervrae in Australië (81%) sê dat homoseksualiteit aanvaar moet word, net soos 73% van die Filippyne. Intussen stem slegs 9% in Indonesië saam.
In die drie Latyns -Amerikaanse lande wat ondervra is, sê sterk meerderhede dat hulle homoseksualiteit in die samelewing aanvaar.
Pew Research Center versamel sedert 1994 data oor die aanvaarding van homoseksualiteit in die VSA, en daar was 'n relatief konstante toename in die aandeel wat sê dat homoseksualiteit sedert 2000 deur die samelewing aanvaar moet word. om 13 punte van 2000 tot net voor die federale wettiging van gay -huwelike in Junie 2015 te styg, was die aanvaarding in net die vier jaar amper gelyk sedert wettiging.
Alhoewel aanvaarding die afgelope twee dekades toegeneem het, is die verdeeldheid oor homoseksualiteit in die VSA wyd. Meer as agt-uit-tien Demokrate en onafhanklike onafhanklikes (85%) sê dat homoseksualiteit aanvaar moet word, maar slegs 58% van die Republikeine en Republikeinse leuners sê dieselfde.
Terselfdertyd handhaaf die VSA steeds een van die laagste aanvaardingsyfers onder die ondervraagde lande in Wes -Europa en Noord- en Suid -Amerika. (Vir meer inligting oor Amerikaanse sienings oor homoseksualiteit, LGBT-kwessies en huwelik van dieselfde geslag, sien die onderwerpblad van Pew Research Center hier. Amerikaanse politieke en partydige standpunte oor hierdie onderwerp kan hier gevind word.)
In 22 van 34 lande wat ondervra is, is jonger volwassenes aansienlik meer geneig as hul ouer eweknieë om te sê dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word.
Hierdie verskil was die duidelikste in Suid-Korea, waar 79% van die 18- tot 29-jariges sê dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word, vergeleke met slegs 23% van die 50 en ouer. Hierdie verbysterende verskil van 56 punte oorskry die volgende grootste verskil in Japan met 20 punte, waar 92% en 56% van die onderskeidelik 18 tot 29 en 50 jaar en ouer sê dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word.
In die meeste lande wat ondervra is, is daar geen beduidende verskille tussen mans en vroue nie. Vir al die 12 lande wat ondervra is, waar daar 'n beduidende verskil was, het vroue homoseksualiteit egter meer goedgekeur as mans. Suid -Korea toon die grootste verskil, met 51% van die vroue en 37% van die mans wat sê dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word.
In die meeste lande wat ondervra is, is dit meer waarskynlik dat diegene met 'n hoër opvoedingsvlak dat homoseksualiteit in die samelewing aanvaar moet word as diegene wat minder opleiding het. 1
In Griekeland sê byvoorbeeld 72% van diegene met 'n naskoolse opleiding of meer dat homoseksualiteit aanvaarbaar is, vergeleke met 42% van diegene met 'n sekondêre opleiding of minder wat dit sê. Daar is beduidende verskille van hierdie aard in beide lande met 'n algemeen hoë vlak van aanvaarding (soos Italië) en lae vlakke (soos Oekraïne).
In 'n soortgelyke aantal lande sal diegene wat meer geld verdien as die nasionale mediaaninkomste van die land, meer geneig wees om te sê dat hulle homoseksualiteit in die samelewing aanvaar as wat minder verdien. In Israel, byvoorbeeld, sê 52% van die hoër inkomsteverdieners dat homoseksualiteit aanvaarbaar is in die samelewing teenoor slegs drie uit tien van die laerinkomste wat dieselfde sê.
In baie van die lande waar daar ideologieë op 'n links-regs skaal is, is diegene aan die linkerkant geneig om homoseksualiteit meer te aanvaar as dié van die ideologiese regs. En in baie gevalle is die verskille redelik groot.
In Suid-Korea, byvoorbeeld, is diegene wat hulself aan die ideologiese linkerkant klassifiseer, meer as twee keer meer geneig om te sê dat homoseksualiteit aanvaarbaar is as dié van die ideologiese regs ('n verskil van 39 persentasiepunte). Soortgelyke tweesyfer-verskille van hierdie aard kom in baie Europese en Noord-Amerikaanse lande voor.
In 'n soortgelyke trant ondersteun diegene wat regse populistiese partye in Europa ondersteun, waarvan baie deur LGBT-groepe as 'n bedreiging vir hul regte beskou word, homoseksualiteit in die samelewing minder. In Spanje is dit baie minder waarskynlik dat mense met 'n gunstige mening van die Vox -party, wat onlangs begin het om homoseksuele regte teë te staan, homoseksualiteit aanvaarbaar is as diegene wat die party nie ondersteun nie.
En in Pole is aanhangers van die regerende PiS (Law and Justice), wat homoseksuele regte uitdruklik as tradisionele Poolse waardes gerig het, 23 persentasiepunte minder geneig om te sê dat homoseksualiteit deur die samelewing aanvaar moet word as diegene wat nie die regerende party.
Soortgelyke verskille kom voor in die naburige Hongarye, waar die regerende Fidesz -party, onder leiding van premier Viktor Orbán, ook vyandigheid teenoor gay regte getoon het. Maar selfs in lande soos Frankryk en Duitsland, waar aanvaarding van homoseksualiteit hoog is, is daar verskille tussen ondersteuners en nie-ondersteuners van belangrike regse populistiese partye soos National Rally in France en Alternative for Germany (AfD).
Godsdiens, sowel as met betrekking tot die relatiewe belangrikheid in mense se lewens en werklike godsdienstige verbintenis, speel ook 'n groot rol in die opvatting van die aanvaarbaarheid van homoseksualiteit in baie samelewings oor die hele wêreld.
In 25 van die 34 lande wat ondervra is, is dit meer waarskynlik dat diegene wat sê dat godsdiens 'ietwat', 'glad nie' of 'glad nie' in hul lewens belangrik is, homoseksualiteit moet aanvaar as diegene wat sê dat godsdiens 'baie' is. belangrik. Onder die Israeli's is diegene wat sê dat godsdiens nie baie belangrik in hul lewens is nie, byna drie keer meer geneig as diegene wat sê dat godsdiens baie belangrik is om te sê dat die samelewing homoseksualiteit moet aanvaar.
Beduidende verskille van hierdie aard kom voor in 'n breë spektrum van hoogs godsdienstige en minder godsdienstige lande, insluitend Tsjeggië (38 persentasiepunt verskil), Suid-Korea (38), Kanada (33), die VSA (29), Slowakye ( 29), Griekeland (28) en Turkye (26).
Godsdiensverband speel ook 'n sleutelrol in die beskouing van homoseksualiteit. Byvoorbeeld, diegene wat godsdienstig nie verbonde is nie, soms godsdienstige "nones" genoem (dit wil sê diegene wat hulle as ateïs, agnostikus of "niks in die besonder" identifiseer), is geneig om homoseksualiteit meer te aanvaar. Alhoewel die menings van mense wat nie godsdienstig verbonde is nie, baie kan verskil, is daar in feitlik elke land wat 'n voldoende aantal nie -geaffilieerde respondente ondervra het, 'nones' meer homoseksualiteit as die aangeslote. In die meeste gevalle bestaan ​​die geaffilieerde vergelykingsgroep uit Christene. Maar selfs onder Christene aanvaar katolieke homoseksualiteit meer as protestante en evangeliste in baie lande met genoeg aanhangers vir analise.
Een voorbeeld van hierdie patroon kan in Suid -Korea gevind word. Koreane wat godsdienstig nie verbonde is nie, is ongeveer twee keer meer geneig om te sê dat homoseksualiteit deur die samelewing (60%) aanvaar moet word as diegene wat Christelik (24%) of Boeddhisties (31%) is. Net so, in Hongarye, sê 62% van die "nones" dat die samelewing homoseksualiteit moet aanvaar, vergeleke met slegs 48% van die Katolieke.
In die paar lande wat onder Moslem -bevolkings ondervra is wat groot genoeg is vir analise, is aanvaarding van homoseksualiteit besonder laag onder aanhangers van Islam. Maar in Nigerië is die aanvaarding van homoseksualiteit byvoorbeeld laag onder Christene en Moslems (onderskeidelik 6% en 8%). Jode in Israel is baie meer geneig om te sê dat homoseksualiteit aanvaarbaar is as Israeliese Moslems (onderskeidelik 53% en 17%).
Hindoetempel vernietig deur Aurangzeb
Aurangzeb het verskeie Hindoe -tempels in Noord-, Wes- en Suid -Indië afgebreek om die historiese betekenis uit te wis. Dit was omdat hy 'n radikale gelowige in Islam was en wou hê dat almal soos hy moes word. Gevolglik, hy het baie Hindoe -tempels vernietig of selfs baie daarvan in moskees omskep.
1. Somnath Tempel
Foto deur abhinav Singh op 500px.com
Die Somnath -tempel is vermoedelik die eerste onder die twaalf Jyotirlinga -heiligdomme van Shiva, geleë in Prabhas Patan naby Veraval in Saurashtra aan die westelike kus van Gujarat. Die huidige tempel is verskeie kere in die verlede vernietig en gerekonstrueer, en is in Chaulukya -styl van Hindoe -tempelargitektuur gerekonstrueer en in Mei 1951 voltooi. Die heropbou is deur Vallabhbhai Patel voorgestel en is voltooi onder K. M. Munshi, die destydse hoof van die tempelvertroue.
Die hele tempelpriesters is vermoor en die waardevolle items van die tempel is tydens die sak deur Ghazni gebuit. Daar is ook 'n interessante verhaal dat Moslem-indringers geglo het dat die duiwels se afgode in die tempel van Al-Lat ensovoorts gehou word, en daarom is dit telkens afgedank. Dit is bekend dat baie pre-Islamitiese Arabiere vir pelgrimstog na hierdie tempel gekom het, aangesien die god hier hul maangod verteenwoordig het. Daar word gesê dat die tempel soveel as sewentien keer gebuit en vernietig is. Mahmud van Ghazni het eers die tempel geplunder, en toe kom Afzal Khan, die bevelvoerder van Alauddin Khilji en later Aurangzeb. Die groot tempel is telkens ontslaan van Ghazni na die Moslem -dinastieë van Gujarat na die Portugese en tot by Aurangzeb. 'N Simbool van 'n groot beskawing wat in puin gelê is totdat Vallabhai Patel besluit het om dit te herbou. Vandag is die tempel herstel.
2. Die Krishna Janmabhoomi -tempel
Dit word ook eenvoudig die Krishna Janmabhoomi, Krishna Janmasthan of Kesava Deo -tempel genoem, in die heilige stad Mathura, Uttar Pradesh. Soos die Dwarkadish -tempel in Dwarka, Gujarat, word ook gesê dat die Krishna Janmabhoomi -tempel deur die Hindoe -god Krishna se kleinseun, Vajra, gebou is. Terwyl die mitiese Yadava -koning die eer vir sy skepping ontvang, het die tempel 'n aansienlike opgradering ondergaan tydens die bewind van Chandragupta II, omstreeks 400 nC. Nadat die tempel in 1017 nC gesloop is, is die tempel herbou deur Bir Singh Bundela of Vir Singh Deo, 'n Orchha -koning onder die Mughal -ryk. Die Krishna Janmbhoomi -tempel is ook vernietig deur keiser Aurangzeb en die Shahi Idgah -moskee is bo die Keshava Deo -tempel gebou.
Die volgende tempel word eers in 1965 gebou na 'n lang politieke geskil wat nog aan die gang is. Hierdie vierde tempel is wat u vandag sien, maar die historiese sentrum van hierdie plek bly onveranderd; u kan nog steeds die ou gevangenis sien waar daar gesê word dat Krishna op 'n donker, reënerige nag gebore is. Binne die moskee het gebroke en vernielde beeldhouwerke in die moskee bestaan ​​uit tempelruïnes. Daar is 'n klip wat deur ASI geïnstalleer is wat die feit met trots aandui dat hierdie terrein eintlik deur die ruïnes van die tempel gemaak is.
3. Die Kashi Vishwanath
Geleë in Varanasi, die tempelstad wat beweer dat dit die oudste lewende stad ter wêreld is, met 3500 jaar gedokumenteerde geskiedenis. Die Kashi Vishwanath -tempel is een van die beroemdste Hindoe -tempels wat toegewy is aan Lord Shiva. Die oorspronklike Jyotirlinga van Kashi Vishwanath is egter nie beskikbaar nie. Die ou tempel is vernietig as gevolg van die Mughal -inval. Historiese rekords dui daarop dat dit baie keer deur Moslemheersers vernietig is.
Die prominente gebou, wat 'n gekose doelwit was vir Moslem -indringers, is in 1194 nC verwoes en daarna 20 jaar later herbou, om eers weer in die 15de eeu gesloop te word. Onder die bewind van die buitengewoon verdraagsame Akbar in die 16de eeu, is dit weer herbou, maar die kleinseun van Akbar, Aurangzeb, het dit weer in 1669 vernietig en die Gyanvapi -moskee in die plek daarvan gebou. Die huidige tempel is 'n paar meter van die moskee in 1780 deur die Maratha -koningin Ahilya Bai Holkar opgerig. Die goue dak op die foto hieronder is in 1839 geskenk deur Maharaja Ranjit Singh, die Sikh -heerser van Punjab.
4. Vishveshwur -tempel
Op die plek van die Vishveshwur -tempel is die Gyanvapi -moskee deur Alamgir Aurangzeb gebou. Die tempel was baie hoog en was heilig onder Hindoes. Op hierdie einste plek en met die klippe het hy 'n hoë moskee gebou, en sy ou stene is herrangskik nadat dit in die mure van die moskee ingebed is. Dit is een van die beroemde moskees van Hindustan.
5. Govind Dev Temple
In Indië is baie ryk en wonderlike Hindoe -tempels vernietig en omskep in moskees tydens Islamitiese bewind. 'N Ander voorbeeld daarvan is die Moskee in Mathura: "Alamgir Aurangzeb het 'n moskee by Mathura gebou. Hierdie moskee is gebou op die perseel van die Govind Dev -tempel, wat baie sterk en mooi was, sowel as uitstekende .. "
6. Vijay -tempel
Die stad Vidisha lê in die staat Madhya Pradesh, ongeveer 60 km van die hoofstad Bhopal. Vidisha is bekend vir sy Bijamandal Masjid en sy interessante geskiedenis. Die Bija Mandal -moskee is nog 'n voorbeeld van die Hindoe -tempels wat beroof, geplunder, gesloop, vernietig en omskep is in moskees met dieselfde grondstowwe uit die gesloopte tempels. Bijamandal, wat al sy eertydse grootsheid verloor het, staan ​​deur die tyd stil as 'n bitter, pynlike en hartseer herinnering aan die invalle en brutaliteit van Mughals en Islamitiese indringers. Die Bijamandal -moskee is gebou met behulp van die grondstowwe van die gesloopte Hindoe -tempel, toegewy aan die eer van die godin Charchika, wat deur die voormalige Paramar Kings gebou is.
Aurangzeb het die tempel in 1658-1707 nC geplunder, geplunder en gesloop. Hy begrawe al die kosbare afgode aan die noordelike kant van die tempel en omskep dit in 'n moskee. Vir ongeveer 300 jaar is die nou beskermde ASI -monument gebruik as 'n sentrale gebedsaal en moskee vir vieringe en groot byeenkomste, veral tydens Eid.
7. Bhima Devi -tempel
Bhima Devi Temple is in Pinjore, Haryana, geleë. Panchapura, waarvan die moderne naam Pinjore in die Handi -steenopskrifte (1167 nC) melding gemaak het van Panchpura, verwys ook na hierdie plek. Die naam Pinjore is ook gebaseer op die mite dat die Pandavas gedurende hul ballingskap hier gebly het. Later het hierdie plek ook bekend geword as Bhima Nagar – na 'n baie eerbiedige plaaslike tempel wat op hierdie ou plek geskep is. Hierdie bewyse dui daarop dat die antieke plek Panchapura en Bhima Nagar tussen die 9de tot die 12de eeu nC 'n belangrike plek moes gewees het. Die bewyse dui verder aan dat die antieke tempel van Bhima Devi stelselmatig herhaaldelik deur die hedendaagse Moslem -indringers gesloop is, met die laaste slag toe Aurangzeb regeer het. Die aangrensende Mughal -tuin is moontlik gebou met behulp van die puin van die tempel.
As gevolg van wetenskaplike opruiming op die terrein, het drie klipstene van 'n prominente antieke tempel aan die lig gekom saam met 'n aantal pragtige beeldhoukundige en argitektoniese oorblyfsels. Die teenwoordigheid van hierdie drie plinten dui aan dat die tempel gebou is in die 'Panchayatan ' -styl van tempelargitektuur. Panchayatan beteken 'n groep van vyf tempels met 'n hoof heiligdom in die middel en vier sub heiligdomme in elke kardinale rigting.
8. Madan Mohan -tempel
Een van die gebiede waar die tempel geleë is, was net 'n wilde bos, die Madan Mohan -tempel naby die Kali Ghat in Vrindavan. Alhoewel die oorspronklike standbeeld van Lord Madan Gopal nie meer in die tempel lê nie, is dit een van die oudste tempels wat in hierdie streek gebou is. In die verlede, tydens die bewind van Aurangzeb, is die standbeeld na Rajasthan verskuif om dit te beskerm teen vernietiging.
'N Afskrif van die oorspronklike beeld word vandag in die tempel aanbid, terwyl die oorspronklike nog steeds in Karauli in Rajasthan gehou word. Die tempel is kleiner as ander antieke strukture, maar is versier met pragtige kerfwerk. Die huidige rooi gekleurde struktuur is lank en smal van vorm en is in die 19de eeu deur Shri Nandalal Vasu gebou. Die oorspronklike een is tydens die Mughal -verowering vernietig. Tydens die aanval van Aurangzeb op Vrindavan is die spits (Shikhara) van die oorspronklike tempel afgebreek. Dus is 'n nuwe tempel langs die heuwel in die vroeë 19de eeu (die jaar 1819) deur Sri Nand Kumar Bose van Bengale gebou, aangesien die ou tempel ongeskik was vir aanbidding.
9. Chausath Yogini -tempel
Chausath Yogini -tempel, geleë in Jabalpur, Madhya Pradesh, is die tuiste van die godin Parvati en Lord Shiva, saam met 64 Yoginis. A Yogini is 'n vroulike bediende van die godin Parvati. Die tempel is naby die Narmada -rivier geleë en ongeveer 5 km van Jabalpur, Madhya Pradesh af. Dit is die enigste tempel waar Ganeshani of Vainayaki die vroulike vorm van Ganesha gesien kan word. Sy is een onder chausath yoginis.
Daar is 'n interessante verhaal agter hierdie tempel wat verband hou met Aurangzeb wat eens besluit het dat hy iemand sou doodmaak waarop hy sy swaard gesit het en geen geluid gehoor het nie. Hy het na die Chausath Yogini -tempel gekom en sy swaard op elke Yogini -afgod gesit en dit vernietig, aangesien hy geen geluid van die afgode gehoor het nie. Uiteindelik het hy na die afgod van Lord Shiv-Shakti gegaan. Toe hy sy swaard op Lord Shiva se been sit, hoor hy skielik 'n geluid van bye en melk wat uit sy been vloei. Aurangzeb het besluit om nie die afgod te beskadig nie.
10. Ellora, Trimbakeshwar, Narasinghpur en Pandharpur
Trimbakeshwar Shiva Tempel
Gedurende die Mughal -era is verskeie Hindoe -tempels vernietig. Saam met hulle het Aurangzeb dit geniet om Hindoe -tempels tydens sy lang veldtog te vernietig en beveel om die tempels in Ellora, Trimbakeshwar, Narasinghpur en Pandharpur te vernietig en moskees op die terreine te bou.
Alhoewel heteroseksualiteit gedurende die Victoriaanse era as normaal en natuurlik beskou is, is daar 'n merkbare toename in homoseksualiteit, veral onder mans sowel as intelligentsia gedurende die geskiedenis. Die rede hiervoor was dat homoseksualiteit verbied is as onsedelike gedrag in die openbaar en privaat; gay seks agter geslote deure word eers in 1885 as kriminele oortreding beskou.
Victoriaanse burgers het selde hul stereotipes gestand gedoen wat geslag, gesondheid en seksualiteit betref. As gevolg van verskillende idees en praktyke, het hulle te doen gehad met komplekse, dramaties ontwikkelde velde, wat dikwels beïnvloed is deur die breër wêreldbeskouing. Die druk van godsdienstige instellings en die regering het ook gelei tot die daarstelling van wette teen homoseksualiteit. Daar word geglo dat die Victoriane 'n meer versigtige houding teenoor gay verhoudings of gesindheid teenoor seks tussen mans gehad het as hul eweknieë van die 1960's.