Liefde, seks en huwelik in antieke Egipte - Inligting - 2022
Liefde, seks en huwelik in antieke Egipte
Alhoewel huwelike in antieke Egipte gereël is vir gemeenskaplike stabiliteit en persoonlike vooruitgang, is daar genoeg bewyse dat romantiese liefde net so belangrik was vir die mense as vir diegene in die huidige tyd. Romantiese liefde was 'n gewilde tema vir poësie, veral in die tydperk van die Nuwe Koninkryk (1570-1069 v.C.) toe 'n aantal werke verskyn wat die deugde van 'n geliefde of vrou prys. Die Chester Beatty Papyrus I, dateer uit c. 1200 vC, is een hiervan. In hierdie stuk praat die spreker oor sy 'suster', maar dit sou nie sy werklike bloedverwant gewees het nie. Vroue word gewoonlik die een se suster genoem, ouer vroue as die moeder, mans van dieselfde ouderdom as broers en ouer mans as vaders. Die spreker in die Chester Beatty Papyrus -gedeelte loof nie net sy geliefde nie, maar bied die destydse Egiptiese ideaal van vroulike skoonheid aan:
My suster is uniek - niemand kan haar teenstaan ​​nie, want sy is die mooiste vrou in die lewe. Kyk, sy is soos Sirius, wat die begin van 'n goeie jaar aandui. Sy straal perfeksie uit en straal van gesondheid. Die blik van haar oog is pragtig. Haar lippe praat soet, en nie een woord te veel nie. Sy het 'n lang nek en 'n melkerige bors, haar hare in die kleur van pure lapis. Goud is niks in vergelyking met haar arms nie en haar vingers is soos lotusblomme. Haar boude is vol, maar haar middellyf is smal. Wat haar dye betref - dit dra net by tot haar skoonheid (Lewis, 203).
Vroue in die antieke Egipte het byna gelyke status as mans verwerf, in ooreenstemming met 'n antieke verhaal dat Isis, nadat die skepping begin het toe Osiris en Isis oor die hele wêreld geheers het, die geslagte gelyk aan mag gemaak het. Tog word mans as die dominante geslag beskou, en oorwegend manlike skrifgeleerdes het die literatuur geskryf wat 'n invloed gehad het op hoe vroue beskou word.
In die bostaande gedeelte is die vrou 'melkerig' (ook vertaal as 'wit van die bors'), nie omdat sy 'n blanke was nie, maar omdat haar vel ligter was as iemand wat die hele dag in die veld moes werk. Vroue was tradisioneel in beheer van die huis en vroue uit die hoër klas het veral 'n punt daarvan gemaak om uit die son te bly, omdat 'n donkerder vel 'n lid van die laer klasboere was wat buite werk. Hierdie lede van die laer klas van die samelewing het dieselfde gevoelens van toewyding en liefde ervaar as dié wat hoër op sosiale skaal was en baie ou Egiptenare het liefde, seks en huwelik op dieselfde manier as 'n moderne individu ervaar.
Liefde in antieke Egipte
Die bekendste koning van Egipte in die hedendaagse tyd is veral nie bekend vir enige van sy prestasies nie, maar ook vir sy ongeskonde graf wat in 1922 ontdek is. Die farao Toetanchamon (1336-1327 v.G.J.), hoewel 'n jong man toe hy op die troon kom, het sy bes gedoen om die Egiptiese stabiliteit en godsdienstige gebruike te herstel na die bewind van sy vader Akhenaten (1353-1336 v.G.J.). Hy het dit gedoen in die geselskap van sy jong vrou en halfsuster Anksenamun (ongeveer 1350 v.G.J.) en die beelde van hulle twee is een van die interessantste uitbeeldings van romantiese liefde in antieke Egipte.
Ankhsenamun word altyd saam met haar man afgebeeld, maar dit is nie ongewoon nie, aangesien sulke beelde gereeld voorkom. Wat hierdie besonderse mense so interessant maak, is hoe die kunstenaar hul toewyding aan mekaar beklemtoon deur hul nabyheid, handgebare en gesigsuitdrukkings. Egiptoloog Zahi Hawass sê:
Om te oordeel uit hul uitbeelding in die kuns wat die graf van die goue koning vul, was dit beslis die geval [dat hulle mekaar liefgehad het]. Ons kan die liefde tussen hulle voel terwyl ons sien hoe die koningin voor haar man staan ​​en vir hom blomme gee en hom vergesel terwyl hy jag (51).
Tutankhamun is ongeveer 18 jaar oud en Ankhsenamun verdwyn kort daarna uit die historiese rekord. Alhoewel die uitbeeldings van hulle twee geïdealiseer sou gewees het, soos die meeste Egiptiese kuns was, dra dit steeds 'n diep toewydingsvlak oor wat u ook in verskillende mate in ander skilderye en inskripsies in die geskiedenis van Egipte vind. In 'n kisopskrif uit die 21ste Dinastie sê 'n man oor sy vrou: "Wee, jy is van my weggeneem, die een met die pragtige gesig; daar was niemand soos sy nie, en ek het niks sleg oor jou gevind nie." Die man in hierdie inskripsie teken homself, "jou broer en maat", en in baie ander soortgelyke inskripsies word mans en vroue as gelyke vennote en vriende in 'n verhouding beskou. Alhoewel die man die hoof van die huishouding was en na verwagting gehoorsaam sou word, was vroue gerespekteer as medewerkers saam met hul mans, nie ondergeskik aan hulle nie. Egiptoloog Erika Feucht skryf:
In die versierings van haar man se graf word die vrou uitgebeeld as 'n gelyke, wat deelneem aan haar man se lewe op aarde sowel as in die hiernamaals. Sy hoef nie net gedurende enige tydperk van die Egiptiese geskiedenis haar liggaam te verberg nie, maar sy sjarme is selfs beklemtoon in muurskilderye en reliëfs (aangehaal in Nardo, 29).
Seksualiteit in antieke Egipte is beskou as net nog 'n aspek van die lewe op aarde. Daar was geen taboe rakende seks en geen stigma aan enige aspek daarvan nie, behalwe vir ontrouheid en, onder die laer klasse, bloedskande. In albei hierdie gevalle was die stigma vir 'n vrou baie ernstiger as 'n man omdat die bloedlyn deur die vrou gegaan het. Die historikus Jon E. Lewis merk op:
Alhoewel die ou Egiptenare 'n ontspanne houding ten opsigte van seks gehad het tussen volwassenes wat alleenlik toestem (daar was geen besondere stigma teen buite -egtelike kinders nie), moes 'n vrou getrou wees aan haar man as 'n vrou getrou het. So kon hy seker wees dat kinders van hul vakbond - sy erfgename en die erfgename van sy eiendom - syne was. Daar was geen amptelike sanksie teen 'n vrou wat buite huwelik verkeer nie. Die privaat strawwe was egskeiding, slae en soms die dood (204).
Alhoewel dit waar is, is daar rekords van regeringsamptenare wat ingryp in sake en beveel dat 'n vrou tereggestel moet word vir egbreuk toe die man die saak onder die owerheid se aandag gebring het. In een geval was die vrou vasgemaak aan 'n paal buite haar huis wat sy as onrein beskou en doodgebrand het.
Antieke Egiptenare en seks
Verhale en waarskuwings oor ontroue vroue kom gereeld in antieke Egiptiese literatuur voor. Een van die gewildste is die Verhaal van twee broers (ook bekend as Die lot van 'n ontroue vrou) wat die verhaal vertel van Anpu en Bata en Anpu se vrou. Anpu, die ouer broer, woon saam met sy vrou en jonger broer Bata, en op 'n dag, toe Bata uit die veld kom om meer saad te saai, probeer sy broer se vrou hom verlei. Bata weier haar en sê dat hy niemand sal vertel wat gebeur het nie, en keer terug na die veld en sy broer. Toe Anpu later by die huis kom, vind hy sy vrou "daar lê en dit het gelyk asof sy geweld deur 'n boosdoener gely het". Sy beweer dat Bata haar probeer verkrag het, en dit keer Anpu teen sy broer. Die verhaal, c. 1200 vC, is 'n moontlike inspirasie vir die latere Bybelse verhaal uit Genesis 39: 7 van Josef en Potifar se vrou.
Die verhaal van die ontroue vrou was so 'n gewilde tema vanweë die moontlike probleme wat ontrouheid kan veroorsaak. In die verhaal van Anpu en Bata word hul verhouding vernietig en word die vrou vermoor, maar voordat sy sterf, veroorsaak sy steeds probleme in die lewens van die broers en later in die breër gemeenskap. Die fokus van die Egiptenare op sosiale stabiliteit en harmonie sou hierdie onderwerp veral vir 'n gehoor interesseer. Een van die gewildste verhale oor die gode was die van Osiris en Isis en die moord deur Osiris deur sy broer Set. In die mees gekopieerde weergawe van daardie verhaal besluit Set om Osiris te vermoor nadat Nephthys (Set se vrou), vermom haarself as Isis om Osiris te verlei. Die chaos wat volg op die moord op Osiris, in die konteks van ontrouheid, sou 'n kragtige indruk op 'n ou gehoor gemaak het. Osiris word in die verhaal as onskuldig beskou, aangesien hy gedink het hy slaap met sy vrou. Soos in die ander verhale, word die skuld op die 'ander vrou' of die 'vreemde vrou', Nephthys, gelê.
Behalwe dat hierdie verhale getrouheid aanmoedig, word daar nie veel geskryf oor seks in die ou Egipte nie. Daar is baie min inligting oor seksuele posisies en praktyke, wat gewoonlik deur geleerdes geïnterpreteer word, wat beteken dat die Egiptenare min aandag aan die onderwerp gegee het. Daar is glad nie verweer teen homoseksualiteit nie en daar word vermoed dat die langlewende Pepi II (ongeveer 2278-2184 vC) homoseksueel was. Ongetroude vroue was vry om seks te hê met wie hulle ook al gekies het en die Ebers Medical Papyrus, geskryf c. 1542 vC, bied resepte vir voorbehoedmiddels. Een so lui:
Voorskrif om 'n vrou te laat ophou om swanger te raak vir een, twee of drie jaar. Maal 'n bietjie acacia dadels fyn met heuning. Vog saadwol met die mengsel en plaas dit in die vagina (Lewis, 112).
Aborsies was ook beskikbaar en daar was nie meer stigma aan hulle gekoppel as aan seks voor die huwelik nie. Trouens, daar is geen woord vir 'maagd' in die ou Egipte nie; wat daarop dui dat 'n mens se mate van seksuele ervaring - of 'n gebrek daaraan - nie as 'n saak beskou word nie. Prostitusie was ook nie 'n bron van kommer nie, en, soos die egiptoloog Steven Snape opgemerk het, "die bewyse vir prostitusie in antieke Egipte is taamlik skraal, veral voor die laat tydperk" (116). Geen bordele is in Egipte geïdentifiseer nie en prostitusie word nie in enige geskrewe werke of regsbesluite genoem nie. Die beroemde Papirus Turyn 55001, wat verskillende erotiese ontmoetings beskryf, ontduik steeds 'n vaste interpretasie of dit seksuele skakeling tussen 'n prostituut en 'n kliënt beskryf of 'n klug is. Veel ernstiger as 'n prostituut of 'n vrou wat nie seksueel bekwaam is nie, was iemand wat 'n man van sy vrou en familie kon verlei. Die raad van die skrifgeleerde Ani waarsku:
Pasop vir die vrou wat 'n vreemdeling is, wat nie in haar stad bekend is nie. Moenie na haar staar terwyl sy verbygaan nie en het geen omgang met haar nie. 'N Vrou wat weg is van haar man, is 'n diep water waarvan die loop onbekend is (Lewis, 184).
Aangesien die Egiptenare sosiale harmonie na waarde ag, is dit logies dat hulle veral klem sal lê op verhale wat huishoudelike rustigheid aanmoedig. Interessant genoeg is daar geen soortgelyke verhale waarin mans die skuld het nie. Monogamie is beklemtoon as 'n waarde, selfs onder die verhale van die gode en manlike gode het gewoonlik net een vrou of vrou, maar die koning kon soveel vroue hê as wat hy kon ondersteun, soos enige koninklike man, en dit kon het waarskynlik beïnvloed hoe manlike ontrouheid waargeneem word. Tog was die ideaal van die ou Egiptiese verhouding 'n egpaar wat getrou aan mekaar gebly het en kinders gebaar het.
Huwelik in antieke Egipte
Daar was geen huwelikseremonie in die ou Egipte nie. 'N Vrou was getroud met 'n man sodra sy by die huis ingaan met die goedere waarop ooreengekom is. Huwelike is gewoonlik deur die ouers gereël met 'n ooreengekome bruidsprys en wedersydse geskenke van die bruidegom se familie aan die bruid. Voorhuwelikse ooreenkomste was algemeen, en die materiële besittings wat die bruid na die huwelik gebring het, het sy maar net te doen gekry soos sy wou. Die doel van die huwelik was om kinders te hê, maar daar word van die paartjies verwag om mekaar lief te hê en te eer. Egiptoloog Barbara Watterson lewer hierop kommentaar:
Om 'n vrou te neem was blykbaar sinoniem met die oprigting van 'n huis. Daar word van 'n man verwag om sy vrou lief te hê, soos die volgende vermaning van die wyse, Ptah-hotep, duidelik maak: "Wees lief vir jou vrou, voed haar, beklee haar en maak haar gelukkig ... maar moenie dat sy die oorhand!" 'N Ander wysgeer, Ani, het 'n resep vir 'n gelukkige lewe gegee: "Moenie jou vrou in haar eie huis baas as jy weet dat sy doeltreffend is nie. Moenie vir haar sê:" Waar is dit? Bring dit vir my! " veral as u weet dat dit op die plek is waar dit behoort te wees! " (15).
Die bruidegom en die pa van die bruid sou 'n huwelikskontrak opstel wat voor getuies onderteken sou word en dan word die egpaar as getroud beskou. Die kinders van die huwelik het aan die moeder behoort en sou in die geval van egskeiding saam met haar gaan. Alhoewel die waarskuwings van die ontroue vrou volop was, het vroue enorme vryheid in die huwelik gekry. Die historikus Don Nardo skryf:
In die meeste antieke samelewings was vroue in die oë van die meeste mans weinig meer as eiendom, en die klem in hierdie samelewings was byna altyd op hoe vroue kon of moet maak mans gelukkig. Egipte was, soos ander antieke lande, grotendeels deur mans oorheers, en daar word meestal van vroue verwag om hul mans te doen. Tog lyk dit asof baie Egiptiese paartjies positiewe, liefdevolle verhoudings geniet het (23).
Grafskilderye en ander kuns en inskripsies wys hoe mans en vrouens eet en dans en saamwerk. In koninklike gesinne kon 'n broer met 'n suster of halfsuster trou, maar dit was ontmoedig onder die res van die bevolking. Vir die meeste mense is die huwelik gereël tot die maksimum voordeel van albei partye en daar is gehoop dat hulle, terwyl hulle saamwoon, sou groei om mekaar lief te hê as hulle dit nie reeds gedoen het nie. Nardo skryf:
Selfs al was hy nie diep verlief op sy vrou nie, kon 'n man 'n mate van geluk vind in die wete dat sy tevrede was, gewillig 'n netjiese, goed bestuurde huis gehou het en die kinders goeie maniere geleer het. Hy kan ook trots wees op die feit dat hy hard gewerk het om kos op die tafel te sit en 'n dak oor albei se koppe (23-24).
Die stabiele kernfamilie -eenheid is beskou as die basis vir 'n stabiele samelewing. Alhoewel koninklikes vry was om te trou met wie hulle ook al gekies het (volgens die voorbeeld van die suster-broer huwelik van gode soos Isis en Osiris of Nut en Geb), is die gewone mense aangemoedig om buite hul bloedlyne te trou, behalwe in die geval van neefs. Dogters was so jonk as 12 jaar en seuns 15 jaar getroud, hoewel die gemiddelde ouderdom 14 vir meisies en 18 of 20 vir seuns was. 'N Seun op hierdie tydstip sou reeds sy vader se ambag geleer het en daarin toegepas word, terwyl 'n meisie, tensy sy van koninklike afkoms was, opgelei sou word in die bestuur van die huis en die versorging van die jongmense, bejaardes in die gesin en die troeteldiere. Historikus Charles Freeman merk op: "Die gesin was die wooneenheid van die Egiptiese samelewing. Muurskilderye en beeldhouwerke toon tevrede paartjies met hul arms om mekaar en daar was 'n ideaal vir die versorging van jong vir oud" (Nardo, 25). Hierdie huwelike het egter nie altyd uitgewerk nie, en in sulke gevalle is egskeiding toegestaan.
Die einde van 'n huwelik was so eenvoudig soos die begin. Een of albei huweliksmaats het om 'n egskeiding gevra, materiële besittings is verdeel volgens die voorhuwelikse ooreenkoms, 'n nuwe ooreenkoms is onderteken en die huwelik was verby. Geskiedskrywer Margaret Bunson merk op dat "sulke ontbinding van die huwelik 'n sekere oopkop vereis oor eiendomsreg en die ekonomiese voortbestaan ​​van die eksvrou" (156). Hiermee bedoel sy dat selfs die besittings waaraan die man moontlik as sy eie gedink het, volgens die oorspronklike ooreenkoms met sy vrou verdeel moes word. Alles waarmee sy in die huwelik gekom het, mag sy saamneem wanneer dit eindig. Slegs 'n aanklag van ontrouheid, wat duidelik bewys is, het 'n vrou van haar regte in egskeiding ontneem.
Gedurende die Nuwe Koninkryk en Laat Tydperk het hierdie ooreenkomste ingewikkelder geraak namate egskeidingsprosedures blykbaar meer gekodifiseer is en 'n sentrale gesag meer by die verrigtinge betrokke was. Bunson merk op hoe "baie dokumente uit die laat periodes ware huwelikskontrakte blyk te wees. In die geval van egskeiding het die bruidskat wat die bruidegom tydens die huwelik verskaf het, aan die vrou teruggestuur vir haar ondersteuning of 'n enkele betaling is aan haar gegee" (156). Onderhoudsbetalings was ook 'n opsie, aangesien die man 'n maandelikse toelae aan sy eksvrou gestuur het, selfs al was daar geen kinders nie.
Die huwelik sou egter 'n mens se leeftyd duur, en sou selfs in die hiernamaals voortduur. Die meeste mans het eers in hul dertigs geleef en vroue sterf dikwels so jonk as sestien in die bevalling en leef andersins 'n bietjie langer as mans. As 'n mens 'n goeie verhouding met sy huweliksmaat gehad het, sou die hoop om hulle weer te sien, die doodsverlies ietwat versag het. Grafskilderye en inskripsies beeld die egpaar uit wat mekaar se geselskap in die veld van riete geniet en dieselfde dinge doen as wat hulle op die aarde gedoen het. Die Egiptiese geloof in ewigheid was 'n belangrike onderbou vir 'n huwelik deurdat 'n mens probeer het om jou lewe op aarde en die van die ander so aangenaam moontlik te maak, sodat 'n mens dit vir ewig kon geniet. Daar was geen buitenaardse 'hemel' vir die Egiptenare nie, maar 'n direkte voortsetting van die lewe wat 'n mens geleef het. Bunson skryf:
Die ewigheid was 'n eindelose tydperk van bestaan ​​wat geen Egiptenaar hoef te vrees nie. Een antieke naam daarvoor was nuheh, maar dit is ook die s genoemhenu, wat rond beteken, dus ewig of oneindig, en die vorm geword het van die koninklike kartonne (86).
Na die dood het 'n mens voor Osiris in die vonnis gestaan ​​en, indien dit geregverdig is, na die Rietveld oorgedra. Daar sou 'n mens alles vind wat jy op aarde agtergelaat het - jou huis, jou gunsteling boom, jou gunsteling hond of kat, en die mense wat reeds oorgegaan het, insluitend jou huweliksmaat. As 'n mens egter nie u vrou of u man in die lewe goed behandel het nie, sou hierdie ontmoeting moontlik nooit plaasgevind het nie en, erger nog, sou u u eie lyding in hierdie en die volgende lewe kon vind. Daar is verskeie voorbeelde van inskripsies en towerspreuke om ongeluk of omstandighede af te weer wat vermoedelik veroorsaak word deur 'n huweliksmaat in die hiernamaals, of 'n persoon agtervolg het of wraak neem van die ander kant deur bose geeste.
Soms het die persoon wat so geteister is, 'n priester gekontak om by die afgestorwenes in te tree en die vloek te stop. In sulke gevalle sou 'n man of vrou na die priester gaan en 'n towerspreuk laat skryf waarin hulle sy kant van die verhaal verduidelik en die gees van die gade smeek om te stop waarmee hulle besig is. Aan die ander kant, as die persoon eintlik aan 'n wangedrag skuldig was, sou hulle dit moes bely en op een of ander manier daarvoor moes versoen. Priesters sou die versoening voorskryf wat nodig was, en sodra dit klaar was, sou die vloek opgehef word. Keramiekskerwe van erdewerk wat op verskillende seremoniële plekke gebreek is, is 'n bewys van dankbaarheid aan 'n god of godin vir hul voorbidding in sulke aangeleenthede of smekinge om hul hulp om die vendetta van die gade af te roep.
'N Ander manier waarop sulke konflikte opgelos kon word, was om alle geheue van die persoon van die bestaan ​​af te vee. Dit is gedoen deur enige beelde wat hulle gehad het, te vernietig.'N Bekende voorbeeld hiervan is die mastaba -graf van die amptenaar van die 6de Dinastie, Kaiemankh, wat alle bewyse van sy vrou Tjeset van die mure laat verwyder het. 'N Mens se gees het net voortbestaan ​​as jy deur die mense op aarde onthou word, en die groot monumente en obeliske en tempels soos Karnak in Thebe was 'n poging om voortgesette herinnering te verseker. Nadat die naam en beeld van 'n persoon verlore geraak het, het hul siel verminder en sou hulle moontlik nie in die rietveld kon voortgaan nie. Hulle sou beslis nie meer probleme op aarde kon veroorsaak nie, want die gees sou 'n beeld van hulself of hul naam moes sien om terug te keer.
Sulke probleme kan vermy word deur die lewe in gedagte te hou van ewige harmonie en vriendelikheid in die daaglikse lewe te vermy. Geleerde James F. Romano skryf: "Die Egiptenare was lief vir die lewe en het gehoop om die aangenaamste aspekte daarvan in die hiernamaals te laat voortbestaan" (Nardo, 20). Sommige van hierdie aangenamer aspekte was liefde, seks en huwelik wat 'n mens vir ewig sou geniet, solank as wat jy dit op aarde kon benut.
Interessante feite oor liefde en huwelik in antieke Egipte
Nou gaan ons praat oor die liefde en huwelik in antieke Egipte. Die ou Egiptenare het geweet hoe om die liefde in hul lewe te vier, nog voordat die wêreld deesdae die Valentynsdag gemaak het.
Daar het baie mites verskyn oor die liefde en die huwelik in die ou Egipte, en baie antieke Egiptiese skrywers het die gedigte, mites en verhale oor liefde geskryf.
Die ou Egiptenare se wyse manne het gepraat oor die liefde en die huwelikslewe en die wedersydse respek tussen die eggenote.
Volgens die antieke Egiptiese mitologie word die mitiese liefdesverhaal tussen Isis en Osiris beskou as een van die bekendste verhale in die Egiptiese kultuur.
Volgens die verhaal het Isis 'n groot en sterk liefde aan haar man Osiris bewys, toe sy sy bloedbad van die nomades van Egipte na sy dood versamel het.
Ons het ook die liefdesverhaal tussen koning Amenhotep IV (Akhenaten) en sy vrou Nefertiti, terwyl sy by hom staan ​​en hom ondersteun in sy godsdienstige revolusie en na El-Amarna gaan, alhoewel die groot opposisie waarmee hy te staan ​​gekom het. Sy het hom ook aangemoedig om al die probleme en probleme die hoof te bied.
Die liefdestoneel verteenwoordig Akhenaten en sy vrou Nefertiti
Die antieke Egiptiese kultuur het groot agting en aandag gegee aan die waardes van liefde en opregtheid. Ons het 'n ou teks gevind wat deur 'n tienermeisie geskryf is. Sy het gedroom van die liefde en die huwelik, en skryf:
"Jy is die mooiste man ter wêreld. Ek het 'n groot passie om vir u eiendom te sorg, afhangende van my, en ek sal u goeie gevoelens gee. "
Ons het ook baie faraoniese gedigte wat die ware liefde en passie verteenwoordig, en terselfdertyd die gevoel van selfrespek toon.
Onder hierdie gedigte het 'n jong meisie geskryf:
Die man vir wie ek lief is, laat my met groot passie vir hom voel as hy praat. Hy laat my as prooi van my bekommernisse en verlange. Hy woon langs my huis, maar ek kon nie weet hoe om na hom te gaan nie. My hartklop jaag as ek aan hom dink ".
Die antieke Egiptiese gedigte onthul die gevoel van liefde en jaloesie. Toe die meisie agterkom dat haar minnaar met 'n ander meisie flirt, het sy die magie gebruik.
Ons het baie magiese towerspreuke gevind wat daarop gemik was om haar teenstander haar hare te laat verloor en lelik geword het. Dit is bekend dat die hare die kroon en die teken van skoonheid vir die vrou is.
Die vrou in antieke Egipte het ook die amulette gebruik om die woedende minnaar aan haar aandag te gee.
Die man gebruik ook hierdie amulette om die vrou te hê wat hy wou hê. Nie net dit nie, maar hy het ook tot die gode gebid om hulle te help om die vrou wat hy liefgehad het, te oorreed.
Toe die meisie nie haar sielsgenoot vind nie, het sy na die godin Hathor gegaan en tot haar gebid.
Die meisie trou tussen 12 en 14 jaar, maar die seuns trou tussen 16 en 18 jaar. Die toestemming van die ouers was baie belangrik.
Die Egyptoloog " Swizzo " het ontdek dat 'n antieke Egiptiese teks toon dat die familielede van die bruid en die bruidegom 'n drankie voorberei het, wat bestaan ​​uit 'n klein hoeveelheid bloed van die bruid en die bruidegom om die liefde en intimiteit in hulle te plaas .
Nou het ons die interessantste feite oor liefde en huwelik in die ou Egipte genoem.
'N Toneel van liefde en toegeneentheid
Van seksuele insinuasie tot 'proef- ' huwelike –, die ou Egiptenare was nie so anders as ons wat sake van die hart betref nie. In haar boek, Verlore stemme van die Nyl: die alledaagse lewe in antieke Egipte, Charlotte Booth ondersoek hoe die ou inwoners van die Nylvallei geleef en liefgehad het
Let daarop dat hierdie artikel seksueel eksplisiete inhoud bevat
Sommige dink miskien dat die gedrag van die ou Egiptenare ver verwyderd is van die van die moderne wêreld, maar as dit kom by die basiese beginsels van liefde, seks en huwelik, is hulle gedrag nogal bekend. Hulle het dieselfde twyfel, vrese en motiverings getoon, en al wat die ou Egiptenare van die moderne wêreld skei, is hoe daar op sulke emosies gehandel is.
In die moderne wêreld verkoop 'sex ' en kan dit soms as gratis of selfs taboe beskou word. Hierdie idee van seks as taboe kan gesien word as 'n terugslag na die Victoriaanse era, wat op sigself 'n reaksie was op die wulpse gedrag van die Georgiërs. So 'n verleentheid is egter nie iets wat 'n tipiese ou Egiptenaar sou verstaan ​​het nie. Vir die Egiptenare was seks 'n belangrike faktor in die lewe, op gelyke voet met eet en slaap en dus nie iets om oor te snuif nie, skaam te wees of te vermy.
Die Egiptiese taal het byvoorbeeld, soos moderne Engels, baie woorde vir seksuele omgang, met die algemeenste wese nk. Dit is gebruik om die manlike agent van die seksuele daad te beskryf en was daagliks aanvaarbaar. Uiteraard was daar seksuele eufemismes wat in poësie gebruik kon word, soos ' om jouself te verenig met ', ' om te weet ', ' om 'n aangename uur saam deur te bring ', ' om 'n huis te betree ', 'to slaap met ', of 'om te geniet met ' en poësie is inderdaad 'n merkwaardige bron om te leer hoe seksuele omgang in antieke Egipte bespreek is.
Die kuns van insinuasie
Soos in moderne Engels, het die Egiptenare verskillende woorde gehad om vroulike geslagsorgane te beskryf, waaronder Xnmt (baarmoeder), iwf (vlees), kns (skaam area), of k3t (vulva). Ander was meer subtiel, soos keniw of 'omhels '. Een gedig van die New Kingdom beskryf byvoorbeeld romantiese omgang deurdat sy my die kleur van haar omhelsing gewys het. Kleur#8217 is dikwels gebruik as 'n eufemisme vir vel en poësie, en dit dui dikwels op lyne soos om die kleur van al haar ledemate te sien, of dat haar kleur glad was. Maar nie alle poësie was so subtiel nie, en 'n jong man word beskryf as 'n metafoor waaroor sy nie in detail hoef uit te brei nie.
Daar word gereeld gesê dat niks nuuts is nie, en in sommige gevalle blyk dit waar te wees. Die ou Egiptenare het ook seksuele taal gebruik om te beledig, te vloek en as algemene uitroepe. Om 'n werkskollega saam te haas, het 'n Egiptiese bootman moontlik gebel: ' Kom aan, u hoereerder, ', soos getuig in die graf van die Ou Koninkryk van Ti by Saqqara, 'n frase wat as onaanvaarbaar beskou word om saam met die oorledene in die graf te wees vir ewig. Die enigste beeld van 'n paartjie wat liefde maak, is 'n hiërogliewe teken in 'n graf in die Middelryk (ongeveer 2000 vC) by Beni Hasan. Ongelukkig, omdat honderde toergidse en besoekers dit deur die jare aangeraak het, is hierdie unieke beeld al lankal verslete. Gelukkig is dit in die 19de eeu gekopieer, sodat ons weet hoe dit gelyk het.
Verligting met Ti op sy boot, Mastaba van Ti, Saqqara Necropolis, Egipte. Die skilderye by Saqqara toon aan dat die ou Egiptenare ook seksuele taal gebruik het om te beledig. (Foto deur DeAgostini/Getty Images)
Die artistieke tonele wat aandui, maar nie eintlik omgang toon nie, gee die indruk dat seks nie altyd 'n privaat aangeleentheid was nie, aangesien daar dikwels bediendes of kinders in die omgewing was, soms selfs op die bed. By ondersoek was die huise op ou dorpsplekke soos El Lahun, Amarna en Deir el Medina inderdaad klein en vol. Baie van die laer-klas huise bestaan ​​uit 'n maksimum van vier kamers en 'n plat dak. In hierdie vier kamers woon egter 'n paartjie, hul kinders (wat gemiddeld tot tien kan wees), ongetroude familielede, ongetroude broers en susters en grootouers. Om alleen tyd te hê om seks te hê, sou moeilik, indien nie onmoontlik gewees het nie, so dit is waarskynlik dat seks nie noodwendig iets in afsondering was nie, maar deur gesteelde oomblikke, geleentheids of stil, terwyl ander in die slaap geslaap het.
Hoewel seks 'n normale deel van die alledaagse lewe was, is dit steeds binne die perke van die huwelik as verkieslik beskou. Daarom was dit normaal dat die meeste mense getroud was, dikwels op 'n jong ouderdom. Baie jongmense het gedagtes oor die teenoorgestelde geslag vermaak, en poësie oor die nuwe koninkryk is gevul met seksuele en romantiese begeertes, benewens onbeantwoorde liefde. Hierdie gedigte bied ook insig in die kulturele praktyke van die tyd. Byvoorbeeld: Hy weet nie dat ek hom wou omhels nie, of hy sou aan my ma skryf. Dit dui daarop dat as 'n jong man wil trou, hy met die meisie se moeder moet praat om toestemming te kry.
Nadat toestemming verkry is, was die huwelik 'n eenvoudige saak sonder godsdienstige of burgerlike seremonie, maar die vrou het net by haar man ingetrek, miskien vergesel van 'n optog deur die strate en 'n partytjie, hoewel daar niks seremonieel of amptelik was nie.
By geleentheid was dit die man wat in die vrou se huis ingetrek het, en daar is 'n taamlik bekoorlike inskripsie van een man se mislukte poging tot huwelik. Twee keer het hy sy besittings ingepak met die doel om in sy geliefde huis in te trek, net om voor die deur verwerp te word. Hy betreur die gebrek aan belangstelling en beweer dat sy nie klere vir sy agterkant sou verskaf nie. Dit sou fassinerend wees om die agtergrond van hierdie verhouding te ken en waarom hy by haar wou intrek, net om twee keer verwerp te word. Het sy op die laaste oomblik van plan verander? Of het hy hul verhouding verkeerd geïnterpreteer? Ongelukkig mag ons nooit weet nie.
Veg tonele op die mure van die Kethi -graf, Beni Hasan, Egipte, waar die enigste beeld gevind is van 'n paartjie wat liefde maak. Ongelukkig, omdat honderde mense dit deur die jare aangeraak het, is hierdie unieke beeld lankal verslete. (Foto deur DeAgostini/Getty Images)
'N Jaar van eet '
Vir die meerderheid van die bevolking was die huwelik ongedokumenteer. Die paartjie het eenvoudig begin saamwoon. Ryk paartjies sou egter dikwels kontrakte opstel waarin die finansiële gevolge van 'n egskeiding uiteengesit word. Nog interessanter is die dokumente wat tydelike of proefhuwelike beskryf: jy sal in my huis wees terwyl jy as vrou by my is, van vandag af die eerste dag van die derde maand van die winterseisoen van die sestiende jaar , tot die eerste dag van die vierde maand van die oorstromingseisoen van die sewentiende jaar. "
Hierdie tydelike huwelik was bekend as 'n jaar van eet en het die egpaar in staat gestel om die huwelik te probeer, wat 'n vinnige uitgang moontlik maak as daar geen kinders gedurende hierdie tyd is nie, of as hulle besluit dat dit nie werk nie.
Die huwelik in die ou Egipte was skaars anders as dié van vandag, en 'n egpaar het baie van dieselfde bekommernisse: in wese grootmaak, voeding en huisvesting vir hul gesin. Selfs toe antieke Egiptenare in die eerste keer van liefde opgetree het, het hulle dieselfde opgetree as enige moderne tiener wat deur liefde getref is. Een New Kingdom -gedig verduidelik hoe eenvoudige take weens liefde onmoontlik is: "Dit laat my nie verstandig optree nie#8230 Dit laat my nie 'n rok aantrek nie en ook nie my serp om my draai nie. "
Verliefde paartjies het vir mekaar ook oulike byname gegee soos 'Die katagtige een ', 'Die baie gesogte een ', en 'Sy (wat) soos 'n luiperd warm is.
Nie alle eertydse Egiptiese huwelike was egter volmaak nie en die mediese papirus dui daarop dat mans dikwels 'n dokter sou raadpleeg weens seksuele probleme in hul huwelik. Talle voorskrifte was beskikbaar vir die man om sy vrou te verlei: " Neem roos uit die kopvel van 'n dooie persoon wat vermoor is, en sewe gars korrels, begrawe in die graf van 'n dooie, en vermorsel met 10 eetlepels appelpitte . Voeg die bloed van 'n bosluis van 'n swart hond by, 'n druppel bloed uit die ringvinger van u linkerhand en u saad. Druk dit fyn tot 'n kompakte massa, plaas dit in 'n koppie wyn en laat die vrou dit drink.
Daar is geen twyfel dat dit moeilik sou wees om 'n ongeïnteresseerde vrou te oorreed om so 'n drankie te drink nie, maar as sy dit sou doen, word geglo dat sy weer hopeloos verlief sal raak op haar man. Dit vereis dan die volgende stap, naamlik om akasia -sade met heuning te maal en u fallus daarmee te vryf en saam met die vrou te slaap. Sou dit nie werk nie, is die man aangeraai om: " Jou fallus met die skuim van die bek van 'n hings te bedek en by die vrou te slaap. "
Dieselfde vlak van mediese hulp was nie beskikbaar vir 'n vrou nie, aangesien dit as onvanpas geag was dat 'n vrou 'n dokter sou raadpleeg oor sulke aangeleenthede: 'n Vrou is 'n vrou. Sy moet nie liefde maak nie. Sy moet geen seksuele omgang hê nie. " Dit maak dit duidelik dat dit as onvanpas beskou is dat 'n vrou seks wil hê, aangesien sy slegs op versoek van haar man beskikbaar moet wees.
Hou die haastige hart terug … '
Huwelike het egter om verskeie redes ontbind, met die algemeenste gebrek aan kinders of egbreuk. Alhoewel vroue nie seksuele omgang wil hê nie, is daar gesê dat owerspel die groot misdaad is wat (gewoonlik) by 'n vrou voorkom. Dit is nie verbasend dat beide geslagte hieraan skuldig was nie. Beide mans en vroue het egbreuk gepleeg, en mans en vroue kon 'n egskeiding begin. Owerspel was so algemeen dat dit in die Book of the Dead verskyn het in die sogenaamde ' Negative Confession ', waar die oorledene ontken het dat hy dinge gedoen het wat as onwettig of sosiaal onaanvaarbaar beskou word. Dit was in laasgenoemde kategorie dat owerspel geval het, en die Instruksie van Ani (21ste of 22ste dinastie omstreeks 1000 v.C.) raai nuwe mans aan: " hou die haastige hart terug. Moenie agter 'n vrou aanloop nie, moenie dat sy u hart steel nie. "
Die huise op ou dorpsplekke soos El Lahun, Amarna en Deir el Medina (bo) was klein en vol. (Foto deur De Agostini Picture Library/De Agostini/Getty Images)
Sulke advies val soms op dowe ore, soos met 'n slegte seun van Deir el Medina met die naam Paneb. Hy is beskuldig van owerspel met verskillende vroue in die dorp, waaronder 'n vrou met die naam Hunro. Hunro was ontrou aan twee mans, eers aan Pendua en daarna aan haar tweede man Hesysunebef, albei mans het van haar geskei. Verrassend genoeg het die vrou van Paneb, Wabet, nie van hom geskei nie weens sy seksuele uitbuiting buite die huwelik.
'N Ander skelm uit die dorp Deir el Medina was Merysekhmet, wat 'n verhouding gehad het met die vrou van 'n bediende. Die bediende het hom by die owerhede aangemeld en Merysekhmet het belowe om van haar weg te bly. Hy het egter by haar bly slaap en sy het swanger geword. Hy het weer belowe om weg te bly van die vrou.
Alhoewel egskeiding in die algemeen toegestaan ​​is vir egbreuk, kan die man, as die man dit wil, versoek dat sy owerspelige vrou swaar gestraf word, in sommige gevalle met verminking of teregstelling. Sulke strawwe strawwe was egter oor die algemeen die plot van literêre verhale, en egskeiding was makliker en meer algemeen in die werklike wêreld.
Beide mans en vroue kan van die ander skei, met die man wat eenvoudig sê: 'Ek gooi jou weg,' of die vrou sê: 'Ek gaan,' of 'n eggenoot beweer: 'Ek skei' jy. ' Die egskeiding was oor die algemeen so eenvoudig soos 'n troue, en die vrou sou uit haar man se huis trek, óf terugkeer na haar pa se huis of selfs na 'n eie huis.
Omdat hulle geskei was, was daar geen sosiale stigma nie, en mans en vroue trou weer en baie het groot gesinne gehad. As 'n vrou egter geskei het toe sy ouer as 30 was, sou sy waarskynlik nie weer trou nie. Op hierdie ouderdom sou sy as bejaard beskou word en waarskynlik nie nog kinders baar nie. Dit beteken nie dat hulle marginaal geraak het vir die samelewing nie, maar daar was 'n groep los vroue wat by Deir el Medina woon, wat deur verskillende geleerdes as geskeide of ongetroude vroue geïdentifiseer is, indien nie prostituut nie, alhoewel die getuienis in elk geval nie afdoende is nie.
By die hantering van sake van die hart, hetsy in die moderne wêreld of in die ou Egipte, is daar baie inligting wat eenvoudig nie opgeteken is nie. Ons is tot 'n sekere mate in staat om 'n idee saam te stel van hoe die ou inwoners van die Nylvallei hul verhoudings en hul benadering tot seks en verhoudings gevoer het. Maar hoewel dit beslis onvolledig is, is dit bekend dat die ou Egiptenare nie so anders as ons was as dit kom by verhoudings waarin hulle gelewe, liefgehad, getroud en geskei het nie.
Charlotte Booth is die skrywer van Verlore stemme van die Nyl: die alledaagse lewe in antieke Egipte (Amberley Publishing, 2015).
Seks: 'n hoeksteen in die Romeinse samelewing
Die Romeinse samelewing is diep gedefinieer deur seks, wat in letterkunde, skilderye en beeldhouwerke uitgebeeld word.Dit word as 'n normale deel van die lewe beskou, en daar was beperkte taboes rondom seks in Rome. Dit is ook ondersteun en gereguleer deur godsdiens met spesifieke gode wat seksuele en huweliksverhoudings vir antieke Romeine beheer het Dei Consentes.
Volgens die Dei Consentes was die manlike eweknie in die verhouding beter en geniet hy voordele dat vroue nie. Dit sluit in dat mans buite-egtelike aangeleenthede openlik gehad het. Dit was nie net aanvaarbaar om seks buite die huwelik te hê nie, maar mans is eintlik aangemoedig om dit te doen. Om nie seksueel aktief buite die huwelik te wees nie, is as 'onmanlik' beskou. Dit dui op die giftige manlikheid wat die antieke Romeinse samelewing aangegryp het.
Baie godsdienstige feeste onderskryf ook seks. Dit sluit die fees van Lupercalia in, wat 'n openlike vertoning van seks en naaktheid behels het. Dit beeld duidelik 'n ontspanne houding teenoor seks deur die Romeine uit. Die fees het ook prostitute aangebied wat ook 'n integrale deel van die Romeinse samelewing was, aangesien prostitusie uiters genormaliseer is.
Vandag word prostitute of sekswerkers met afsku beskou, maar tydens Lupercalia het hulle amptelike erkenning gekry. Solank die vier pilare, Castitas, Incestum, Raptus en Stuprum, nie uitgedaag is nie, is seksuele aktiwiteit van enige ander aard aangemoedig. Onder hierdie vier pilare verteenwoordig Castitas oortredings teenoor vroue wat kuisheid gekies het. Incestum behels hoofsaaklik oortreding teen 'n familielid. Raptus was die ontvoering van 'n persoon sodat hy/sy seks kan hê.
Huwelik noodsaaklik lees
Onverdiende voorreg: 1000+ wette bevoordeel slegs getroude mense
Is paartjies in oop verhoudings gelukkiger?
Alternatiewelik kan paartjies kies om 'n proefhuwelik van een jaar aan te gaan, 'n sogenaamde 'eetjaar', waarna hul verbintenis bevestig of vernietig kan word.
Egskeiding was ook eenvoudig.
Man of vrou kan skei deur dit te sê, selfs al was daar geen spesifieke redes soos owerspel of onvrugbaarheid nie.
Anders as in antieke Athene en antieke Rome, het die kinders van die huwelik aan die moeder behoort en by haar gebly.
Die man het alimentasie aan die vrou betaal, ongeag of hulle kinders gehad het of nie, totdat sy 'n ander man geneem het.
Daar was geen stigma aan egskeiding nie, en egskeidings kon maklik weer trou, alhoewel dit die klem was op die kry van kinders dat 'n vrou wat verby die hoogtepunt van haar vrugbaarheid sou gesukkel het om 'n nuwe man te vind.
Die Egiptenare het geglo dat hulle na hul dood in die oordeel sou staan ​​voor die god Osiris, wat, volgens hulle gehoop, hulle 'n veilige deurgang na die Rietveld sou gee, waar hulle herenig sou word met die mense en besittings wat hulle baie waardeer het.
Ten spyte van die relatiewe maklike egskeiding, het mense hard gewerk aan hul huwelike, veral omdat hulle gedink het dat hulle vir ewig sou bly of kon bestaan ​​- met 'n afgestorwe vrou wat 'n ongelykbare man van buite die graf kon pynig.
Osiris was getroud met sy suster Iris, en koninklikes volg dikwels die voorbeeld, deels omdat hulle hulself as goddelik beskou het en deels om die aanspraak van hul erfgename te versterk.
Cleopatra - die minnaar van Cæsar en later Mark Antony - trou met albei haar broers, Ptolemaeus XIII en Ptolemeus XIV.
Sommige farao's het selfs met hul eie dogters getrou, hoewel dit moontlik 'n ere -huwelik was om die status van 'n prinses te verhoog.
Anders as die gewone Egiptenare, vir wie dit verbied is, het farao's dikwels verskeie vroue geneem, wat hulle in staat gestel het om binnelandse en buitelandse alliansies te sluit of te versterk. Dit gesê, een van die vroue, dikwels 'n suster of 'n halfsuster, sou die ander bo-oor die ander dra en die titel Great Royal Wife dra.
Tutankhamun, wat van 1332 tot 1323 vC regeer het, het aan talle misvormings gely.
Sy vader was Akhenaten, en sy ma een van Akhenaten se susters. Hy het sy halfsuster Ankhesenamun, die dogter van Akhenaten en sy groot koninklike vrou Nefertiti, as vrou geneem. Voor sy trou met Tutankhamun, was Ankhesenamun getroud met haar pa Akhenaten.
Tutankhamun en Ankhesenamun het twee dogters gehad, maar albei is doodgebore - ongetwyfeld te danke aan die merkwaardige hoë inteling.
Hoe was die huwelik in die ou Egipte anders as die moderne konsep?
'N Vlugtige blik op antieke Egiptiese kuns toon dat hulle die idee van 'n huwelik hoog op prys gestel het. Pare word saam in grafkelders uitgebeeld, en onder die gewildste items wat deur moderne argeoloë in grafkelders gevind is, was paarbeelde wat bedoel was om die eienaar van die graf en sy vrou uit te beeld. Moderne geleerdes weet dat die Egiptenare 'n huweliksvorm beoefen het, maar was dit soos die moderne konsep? Net soos die moderne huwelik, het ou Egiptiese paartjies saam gewoon, huishoudings gevorm en uiteindelik langs mekaar begrawe.
Die idee van paartjies was 'n belangrike deel van die Egiptiese samelewing en nou verweef met hul teologiese idees: die lewe het begin met 'n goddelike paartjie en in die hiernamaals het hulle geglo dat dit belangrik was om 'n maat te hê. Op hierdie maniere was die ou Egiptiese huwelik nie veel anders as die moderne konsep nie, aangesien dit 'n kompak was tussen 'n paartjie met sterk godsdienstige bates. Dit gesê, die ou Egiptiese huweliksbegrip verskil op sommige maniere baie as die moderne siening. Daar was geen huwelikseremonie in die ou Egipte nie, en net soos Egipte 'n redelik homogene samelewing was, was huwelikspraktyke anders vir nie-edeles as vir die adel.
Huwelik onder nie-edeles
Miskien is die grootste verskil tussen die ou Egiptiese huweliksbegrip, onder beide die adellike en nie-edele, en die moderne idee, dat daar geen huwelikseremonie in die ou Egipte was nie. Daar is geen Egiptiese teks wat 'n huwelikseremonie beskryf nie, en eintlik is daar geen enkele ou Egiptiese woord wat die ekwivalent van die huwelik is nie.  Maar anders as vandag, waar ongetroude paartjies gereeld saamwoon, het samelewing tussen 'n man en vrou gelyk gelyk aan die huwelik, wat in Egiptiese tekste voorkom, waar die uitdrukking 'om 'n huishouding te vestig' die naaste is in hul huwelik. taal na die woord "huwelik". 
Die redes vir die huwelik in die ou Egipte was meestal anders as wat in moderne geïndustrialiseerde lande gebruik word, maar nie anders as wat op baie plekke in die Derde Wêreld gesien word nie. Huwelike was deel van reëlings wat bedoel was om gesinne bymekaar te bring. Alhoewel broersus-huwelike oor die algemeen ongehoord was deur nie-edele Egiptenare, kan huwelike tussen neefs en niggies 'n manier wees om verskillende takke van 'n groter gesin nader te bring.
Die huwelik was in wese 'n ekonomiese strewe wat moontlik meer rykdom in 'n gesin kon bring, maar het altyd die potensiaal gehad om nuwe arbeiders in die vorm van kinders te skep. Veral onder die oorgrote meerderheid Egiptenare wat boere was, het meer kinders, hetsy deur aanneming of geboorte, gehelp dat 'n gesin meer produktief was.  'n Kort teks uit die New Kingdom-era uit die dorp Deir el-Medina toon aan hoeveel die Egiptenare die konsep van familie waardeer het. In die teks kry 'n grafwerker selfs vaderskap om tyd saam met sy vrou en pasgebore kind deur te bring: "Diegene wat (saam met) die hoofwerker Paneb was: Kasa, sy vrou wat in die bevalling was en hy het drie dae rus gehad." 
Die huwelik was vir die meeste Egiptenare 'n praktiese en ekonomiese onderneming, maar dit was, soos die meeste aspekte van die Egiptiese kultuur, diep gewortel in godsdiens. Soos vroeër gesê, het die idee van goddelike pare 'n groot rol gespeel in die Egiptiese godsdiens en elke goeie Egiptenaar het sy of haar bes gedoen om die gedrag van hul gode en godinne te herhaal. Die Egiptenare het ook geglo dat as iemand eenmaal gesterf het, as hy of sy 'n goeie lewe gelei het en die regte rituele uitgevoer het, hy of sy die hiernamaals sou binnegaan. Die Egiptenare het in wese geglo dat die hiernamaals 'n duplikaat van hierdie lewe is, dus om 'n volle lewe te kan geniet, sou 'n groot gesin in hierdie lewe moes bestaan.  Ten spyte van die stewige teologiese grondslae waarop die ou Egiptiese huwelik gegrond was, was daar van tyd tot tyd steeds probleme in die paradys.
Huweliksprobleme in antieke Egipte
Alhoewel die bewyse toon dat die ou Egiptenare die huwelik as 'n lewenslange reis beskou het, en in die hiernamaals, is daar tekste wat aandui dat nie alle huwelike gelukkig was nie. 'N Aantal tekste uit die Nuwe Koninkryk (ongeveer 1539-1075 v.C.) en die laat tydperk (728 v.C. tot in die Christelike era) toon aan dat Egiptenare bewus was van moontlike slaggate in die huwelik en dat hulle gepaste stappe gedoen het om probleme te versag. As 'n huwelik ontbind is, het die man en die vrou elk aanspraak op enige eiendom wat in gemeen verkry is, hoewel die verdeling van bates nie gelyk was nie. Die man sou gewoonlik twee derdes van die eiendom kry, terwyl die vrou die oorblywende derde ontvang het.  'n New Kingdom-teks uit die arbeidersdorp in Deir el-Medina toon aan dat sommige mans selfs 'n voorhuwelikse ooreenkoms onderteken het wat blykbaar deur die familie van die bruide opgestel is om 'egskeiding' te vermy. " Die teks lui:
'Soos Amen bly, soos die heerser bly, as ek teruggaan op my woord en in die toekoms die dogter van Tener-Monthu laat vaar, kry ek 100 houe en word ek beroof van al die eiendom wat ek by haar sal bekom. 
Bogenoemde teks is skaars, maar dui aan dat Egiptenare in die Nuwe Koninkryk bewus was dat nie alle huwelike sou werk nie. Soos met die huwelik, het die Egiptenare geen gelyke woord vir 'egskeiding' gehad nie, maar hul regstelsel erken die einde van huwelike en die vrou se reg op 'n deel van die gesin se eiendom. Vanaf die sewende eeu vC is 'n aantal tekste in die demotiese skrif van die Egiptiese taal geskryf waarna moderne geleerdes 'huwelikskontrakte' noem. Die kontrakte, waarvan die meeste lank nadat die paartjies getroud is, geskryf is, is ekonomies van aard en beskryf wat die vrou op geregtig is as haar man haar "weerlê". In die meeste kontrakte is die vrou geregtig op 'n derde van die egpaar se eiendom, soos hierbo genoem.  Die gesin was werklik die kern van die Egiptiese nie-edele samelewing, maar bewyse toon dat nie alle Egiptenare die tradisionele weg gevolg het om met jongmense te trou en 'n gesin op te rig nie.
Dating en seks in antieke Egipte
Onder die oorgrote meerderheid Egiptenare is huwelike om ekonomiese en sosiale redes gereël, maar daar is bewyse dat sommige Egiptenare hul gesinshulp vermy het om vir hulle 'n huweliksmaat te vind en eerder op hul eie geslaan het. Dit wil nie sê dat daar 'n "dating" -toneel in die ou Egipte was wat soortgelyk was aan wat vandag bestaan ​​nie, maar daar is 'n aantal bestaande "liefdes -sjarme" wat daarop dui dat sommige Egiptenare verkies om hul eie maat te kies. Die meeste bewaarde liefdesbedels is uit die Ptolemaïese tydperk (332-30 vC) gedateer, maar een uit die Nuwe Koninkryk toon aan dat sommige Egiptenare die strewe so lief gehad het soos sommige mense vandag doen. Die volgende teks roep die krag van Hathor, die Egiptiese godin van liefde, aan:
'Kom, (maak) [vroulike naam] gebore uit [naam], kom agter my aan soos 'n koei na voer soos 'n dienskneg na haar kinders soos 'n veewagter (na) sy kudde. As hulle haar nie agterna laat kom nie, sal ek Busiris aan die brand steek en (Osiris) verbrand. 
Die teks sê nooit uitdruklik of die man die spesifieke vrou as sy vrou wou hê nie, of dat hy haar om suiwer vleeslike redes wou hê. Die ou Egiptenare was immers, soos alle mense, onderworpe aan baie van dieselfde impulse wat tot sake kon lei, wat nie 'n goeie situasie sou wees as dit ontdek word nie. Vir die gevalle, sowel as vir egpare wat die grootte van hul gesinne wou bestuur, was daar geboortebeperkingsopsies. 'N Aantal bestaande mediese papirusse uit die New Kingdom toon aan dat die Egiptenare verskillende voorskrifte vir geboortebeperking gehad het, hoewel die doeltreffendheid daarvan twyfelagtig is. Een voorskrif het vereis dat pluis by die mond van die baarmoeder geplaas word voor omgang, terwyl ander 'n vaginale infusie van heuning benodig, en miskien die eienaardigste was die gebruik van krokodilmis.  Soos Nunn opgemerk het, was sommige van die voorskrifte, naamlik die krokodilmis, bedoel om die man af te weer!
Huwelik tussen die Egiptiese koninklikes
Die teologiese redes vir die koninklike huwelik was baie dieselfde as vir die nie-koninklikes, en die proses waarmee paartjies gekoppel is, was ook soortgelyk. Huweliksreëlings is getref om rykdom in 'n gesin te behou, of om meer daarby te bring, en die belangrikste was dat koninklike huwelike 'n manier was om politieke alliansies te sluit. Daar is 'n algemene wanopvatting dat die ou Egiptenare vurige beoefenaars van eggenootlike huwelik was en dat bloedskande in die algemeen redelik algemeen was, maar die bewyse toon dat dit byna ongewoon was onder gewone mense en relatief skaars onder die adel, terwyl dit die meeste tydens die adel gebeur het. die agtiende en negentiende dinastieë van die nuwe koninkryk (ongeveer 1539-1306 vC). 
Die bekendste geval van koninklike bloedskande in die Nuwe Koninkryk was die huwelik van Hatshepsut (regeer ongeveer 1490-1469 vC) met haar halfbroer Thutmose II (regeer ongeveer 1494-1490 vC). Die twee het mekaar waarskynlik eers ontmoet tot hul huwelik en gedurende daardie tyd het Hatshepsut gedien as een van die klein koninginne van die koning tot sy dood toe sy toe die manlike titel van koning aangeneem het, nesu, van Egipte. Die voorbeeld toon ook aan dat poligamie algemeen onder die koninklikes voorkom, hoewel dit relatief skaars was onder nie-koninklike Egiptenare. Die rede waarom die algemene opvatting van 'n egtelike huwelik in die ou Egipte algemeen voorkom, spruit waarskynlik uit die Ptolemaïese tydperk.
Toe die Griekse Ptolemeërs oor Egipte regeer, het hulle probeer om dit as wettige Egiptiese konings en koninginne te doen deur die gebruike en kultuur, ten minste uiterlik, van die Egiptenare aan te pas. In hul strewe om as wettige Egiptenare te verskyn, het die Ptolemeërs sommige elemente van die faraoniese kultuur verkeerd vertolk. Die meeste van die Ptolemeërs, met die uitsondering van sommige van die latere heersers, het nooit die moeite gedoen om die Egiptiese taal te leer nie en het daarom waarskynlik die aard van Egiptiese tekste wat aan hulle voorgelees is, verkeerd verstaan.
Byvoorbeeld, in baie faraoniese tekste het egpare dikwels na mekaar verwys as 'broer' en 'suster', wat hulle blykbaar laat glo het dat bloedskande 'n algemene Egiptiese gebruik is.  Ptolemeus II (regeer 284-246 v.C.) het hierdie verkeerde interpretasie van die Egiptiese taal aangeneem en dit gebruik om 'n koninklike huwelik te institusionaliseer deur met sy volsuster Arsinoe te trou. Die meeste van Ptolemeus II se opvolgers het gevolg, want sewe van die dertien later het Ptolemeus sulke huwelike aangegaan. 
Die huwelik in die ou Egipte was beslis baie anders as vandag in die moderne wêreld, veral in geïndustrialiseerde lande, maar daar was ook ooreenkomste. Alhoewel daar geen amptelike huwelikseremonie was nie, moes jong Egiptenare uit alle klasse trou om hul gesinne te versterk en hulp en geselskap in die hiernamaals te bied. Die Egiptiese koninklikes het om dieselfde rede getrou, maar toe die Griekse Ptolemeërs in die Nylvallei regeer het, het hulle die praktyk van bloedskandelike huwelike geïnstitusionaliseer, wat vandag baie verkeerdelik met die hele antieke Egipte assosieer.
Kyk na liefde in antieke Egipte
Met Valentynsdag hier, is dit moeilik om al die sjokolade -uitstallings in die winkels en die snaakse flieks op TV te ignoreer. Alhoewel hulle in 2019 reg het oor Amerika, kan dieselfde nie gesê word oor die ou Egiptenare nie. Die Egiptenare word baie erken. Hulle het die piramides gebou, hulle het liggame gemummifiseer en groot, uitgebreide grafte gehad. Een ding waaraan mense nie so gereeld kan dink nie, is hoe die Egiptenare liefde, huwelike en selfs ontrou en egskeiding ervaar het.
Ons eerste stop op die liefdestrein is die verhaal van Isis en Osiris - twee van die bekendste gode van antieke Egipte.
Soos gesien in hierdie beeld uit die Walton Hall van Antieke Egipte hier by die Carnegie Museum of Natural History, word Osiris uitgebeeld as groen, en hy lyk soos 'n mummie! Dit is eienskappe wat uniek is aan Osiris, en dit kom uit die verhaal van homself en Isis. Osiris regeer as koning, en sy broer Set was nie te bly daaroor nie. Hy vermoor Osiris, skeur sy liggaam in stukke en versprei dit oor Egipte. In haar rou het Osiris se vrou, Isis, ver gereis om al die stukke van haar man bymekaar te maak om uiteindelik almal weer bymekaar te sit en 'n kind by hom te hê. Die kind was Horus, wat dan sy vader sou wreek en sy oom sou doodmaak. As dit nie liefde is nie, dan weet ek nie wat dit is nie.
Ons tweede stop is oor die huwelik in die ou Egipte. In die Amerikaanse kultuur van vandag is troues groot duur partytjies wat hele gesinne, groot koeke en pou rokke insluit. Dit is niks soos huwelike in die ou Egipte nie. Vroeë huwelike het bestaan ​​uit 'n vrou wat in 'n man se huis ingaan met die goedere waarop hy ooreengekom het en dat die man papierwerk onderteken het. Dikwels is huwelike gereël, maar daar is bewyse dat 'n liefdevolle paartjie belangrik is, soos liefdesgedigte en liedjies wat in die arbeidersdorp Deir el-Medina gevind word. Die mense wat in hierdie gebied woon, was gewoonlik grafbouers of skilders, soos Sennedjem, die eienaar van die graf in Egipte waarop ons rekonstruksie gebaseer is.
Liefdesgedigte uit Deir el-Medina kan gevind word op soortgelyke oppervlaktes as dié wat in Walton Hall te sien is, soos hierdie klipskerwe en ostraca (erdewerk). Soms is skerwe soos hierdie soos 'krappapier' gebruik en weggegooi, sodat argeoloë dit kon vind. Volgens Cameron Walker van National Geographic, het hierdie gedigte eenvoudige daaglikse take verander, soos om vis te vang in metafore vir hul liefde.
Die huwelik was veronderstel om vir ewig te wees vir 'n goeie paartjie. As u getrou was aan u huweliksmaat en 'n goeie eggenoot, sou u in die hiernamaals op u kon wag. As u nie goed was vir hulle nie, het u dit miskien nie gesien nie, of sou u moontlik nie eers die hiernamaals bereik nie. Maar die Egiptiese samelewing was redelik gesofistikeerd; as dinge in die lewe nie uitwerk nie, was daar opsies vir egskeiding. As die man of die vrou ontevrede was, kon hulle 'n egskeiding begin, en die skikking was skynbaar net so eenvoudig soos die huwelik. Sommige papierwerk is onderteken en bates is verdeel oor ooreenkomste tydens die huwelik. Een belangrike pilaar van die huwelik was getrouheid. As daar gevind word dat 'n eggenoot ontrou is aan hul lewensmaat, sal dit as 'n rede vir 'n egskeiding beskou word.
Oor die algemeen het die Egiptenare klem gelê op getrouheid en liefdevolle eggenote. Maar ten minste op die gebied van die gode was daar gevalle van liefde wat ons begrip oortref. Laat ons eerlik wees, wie sou regtig 'n stukkie van hul dooie huweliksmaat vind ... enigiemand? Al met al lyk dit asof die ou Egiptenare 'n geheimsinnige volk is, maar in die aspekte van liefde en huwelik is hulle eintlik net soos almal.Ons is almal net mense wat liefde soek, en in die geval waar ons dit nie kan vind nie, goedkoop lekkergoed om ons oor te steek.
Anthony Kamler is 'n vrywilliger in die afdeling antropologie. Museumwerknemers en vrywilligers word aangemoedig om te blog oor hul unieke ervarings by die museum!
Liefde, seks en huwelik in die ou Egipte - Geskiedenis
HUWELIK IN OUDE EGIPTE
Die huwelik was die normale en mees wenslike toestand vir antieke Egiptenare van beide geslagte en alle sosiale klasse. Atheense mans toon min respek of geneentheid vir vroue en vertraag die huwelik tot ver in die dertigerjare, maar die meeste Egiptiese mans was gretig om die advies van die wysheidsliteratuur op te volg wat hulle aanspoor om 'n vrou te neem terwyl hulle nog jonk was, sodat hulle 'n huishouding kon stig en 'n gesin. Die meeste mans was op twintigjarige ouderdom getroud met meisies wat moontlik so jonk as vyftien was. Daar was 'n ouderdomsverskil, maar gewoonlik nie meer as twee of drie jaar nie.
Een van die meer eienaardige raaisels in die beskawing is die volledige afwesigheid van inligting oor die huwelik. Wettige papirusse het altyd 'n vrou geïdentifiseer as die 'vrou van' en daar is baie dokumente wat getuig van 'n egskeiding van 'n egpaar. Troues in Ptolemaïese Egipte is dikwels vergesel deur baie uitgebreide partytjies, maar daar is 'n woord uit die faraoniese tydperk oor 'n huwelikseremonie. Ons kan aanvaar dat daar 'n oomblik was voordat 'n paartjie nie getroud was nie en waarna hulle getroud was, maar ons het geen duidelike bewyse om ons te vertel wat gebeur het nie.
Die huweliksstele van Ramses II sê: 'Toe sien sy majesteit dat sy mooi van gesig was en soos 'n godin. Dit was 'n groot geheimsinnige, wonderlike en gelukkige aangeleentheid. 'Dit is deur 'n klein handjievol geleerdes bewys dat 'n soort seremonie nodig was om 'n huwelik te sluit, maar die meeste beweer dat die betrokke' saak 'niks meer was nie as die eerste ontmoeting van die koning en sy toekomstige vrou. Egiptenare was mal oor 'n partytjie en dit is moeilik om hulle voor te stel dat hulle so 'n voor die hand liggende verskoning ignoreer, maar dit is nie net 'n bewys van 'n seremonie nie; daar is ook geen bewys van 'n viering nie.
Dit wil voorkom asof 'n vrou as getroud geag word as sy haar besittings uit haar ouerhuis neem en hulle en haarself in die huis van 'n man wat nog nie met iemand anders getroud was nie, verhuis. Daar is rekords van ouers wat die geleentheid gebruik het om eiendom aan die bruid of die bruidegom oor te dra, maar daar is geen ander tekens van iets wat 'n seremonie of 'n partytjie nader nie.
Atheense mans hou nie van vroue nie en stel die huwelik so lank as moontlik uit. Hulle het toegegee uit 'n gevoel van burgerlike verantwoordelikheid en 'n begeerte om 'n wettige en sosiaal aanvaarbare erfgenaam te verkry. Romeine het verwag om eers te trou en later lief te hê. Egiptiese mans het baie aan vroue gedink en die idee van die huwelik aangeneem en blykbaar liefde as 'n noodsaaklike deel daarvan beskou het. Liefdesgedigte getuig van baie sterk gevoelens van liefde en aantrekkingskrag by paartjies wat ongetroud blyk te wees. Ons het geen manier om te weet hoeveel eerste verlief geraak en tweede getrou het of hoeveel eerste getroud is nie, maar dit lyk asof die ideaal, ten minste in die literatuur, was dat romantiese liefde eerste was.
Dit laat nog steeds die vraag, het meisies toestemming nodig gehad om te trou. In teorie het antieke Griekse en Romeinse vroue ten minste die goedkeuring van hul voog nodig om te trou. Die bewyse vir Egipte is vaag. Die kapper van Thutmosis III het op 'n beeldjie, nou in die Louvre, aangeteken dat hy sy slaaf bevry en haar in die huwelik met sy niggie gegee het. 'N Twintigste dinastie, wat die drie kinders van haar slavin aangeneem het, het haar jonger broer as die man van een van die nageslag aanvaar. . In die laat tydperk is 'n meisie se pa aan 'n vryer gesê: 'Haar tyd het nog nie aangebreek nie, en ek sal haar aan u gee.' Die verslag toon aan dat die egpaar inderdaad 'n jaar later getroud is. Soos u kan sien, is die getuienis inderdaad skraal, aangesien twee van die gevalle 'n geemansipeerde slaaf en een betreffende 'n minderjarige kind was. Al drie gevalle kan heel moontlik onderhewig wees aan regulasies buite die wat by 'n normale huwelik betrokke is. Onchsheshonqy het geskryf: 'Kies 'n verstandige man vir u dogter, kies nie 'n ryk man nie. Herodotus het geskryf dat niemand hul dogters aan 'n varkkudder wil gee nie. Die opmerking was bedoel as 'n opmerking oor die lae sosiale status van diegene wat vir varke sorg, maar daar is die implikasie dat ouers 'n keuse in die saak gehad het. Aangesien meisies gewoonlik op 'n jong ouderdom getroud is, is dit waarskynlik dat hulle baie beïnvloed is deur die wense van hul ouers.
Alhoewel ons regtig nie weet wat die wet te sê het in die ou, middel en nuwe koninkryke toe 'n meisie en haar ouers nie saamstem oor haar keuse van huweliksmaat nie, het die situasie duidelik geword tydens die bewind van Amasis, in die ses en twintigste Dinastie. Van toe af betrek huweliksaktes slegs die man en die vrou. As ouers genoem word, is dit slegs vir identifikasie. In die Ptolemaïese tydperk, toe Griekse en Egiptiese wette langs mekaar bestaan, vind ons gereeld dokumente waar vroue met Griekse name trou met die toestemming van 'n voog, maar vroue met Egiptiese name trou op hul eie.
As 'n man en 'n vrou ouer as toestemming, wat nog nie met 'n ander getroud was nie en nie nader verwant is as die eerste neefs nie, in dieselfde huis saamwoon, word hulle as getroud beskou, sonder dat dit 'n wettige registrasie nodig het. Net soos die staat nie by die huwelik betrokke geraak het nie, was daar geen belangstelling in wie geskei is nie. Elkeen van die partye kon 'n egskeiding begin en die redes, indien enige, vir die verbrokkeling van die huwelik was irrelevant. Daar bestaan ​​wel skriftelike egskeidingsooreenkomste, en dit is moontlik dat 'n vrou wat wil hertrou, so 'n dokument aan haar toekomstige man moet toon voordat hy haar sal toelaat om by hom in te trek. Egskeiding was eenvoudig genoeg, maar die verdeling van bates was die werklike probleem. Die eksvrou was geregtig om persoonlike items te neem wat sy saamgebring het --- klere, juweliersware, kookgerei, ens.-en getroude vroue het natuurlik altyd afsonderlike eienaarskap van grond, geboue, slawe, ens. . wat hulle voor die huwelik besit het. Wat het gebeur met geskeide vroue wat nie sulke inkomste -produserende eiendom gehad het nie? Hulle moes die meerderheid gewees het, maar ons weet nie. Daar is wenke dat eks-mans moes voortgaan om ondersteuning te bied tot hertrou, maar in die afwesigheid daarvan sou hulle waarskynlik op familie moes staatmaak.
Geleerdes vertrou al lank op die oorlewing van huwelikskontrakte vir hulp om inligting oor Egiptiese huweliksreg te bekom. Sulke kontrakte vertel ons ongetwyfeld wat wettig was, maar dit is al te dikwels gebruik om algemene gevolgtrekkings te maak, met inagneming van die moontlikheid dat sulke kontrakte uitdruklik opgestel is om te verander wat normaalweg sou gebeur het. Wie het 'n duur, geskrewe dokument nodig as beide partye in elk geval die normale gang van sake gaan volg? Dink daaraan watter verwronge siening van die een-en-twintigste-eeuse huwelik sou ontstaan ​​as duisend jaar in die toekoms geleerdes moes staatmaak op die sogenaamde huweliksvoorwaardelike ooreenkomste wat aangegaan word wanneer 'n baie welgestelde persoon met 'n baie arm een ​​trou.
Met hierdie voorbehoud in gedagte, laat ons nou kyk na die huwelikskontrakte. Alhoewel die besonderhede baie uiteenlopend is, val die kontrakte in twee algemene tipes. In die eerste gee die man 'n bedrag geld sodat die vrou sy vrou kan word. Dit is moontlik dat die praktyk 'n oorblyfsel is van die ou dae van 'bruidsprys' toe 'n man sy pa se vrou moes vergoed vir die verlies van sy dogter se arbeid, maar 'n meer waarskynlike verklaring is 'n eenvoudige simbool van ernstige bedoeling. Die waarde word gegee en ontvang as 'n teken dat die partye ernstig is om 'n ooreenkoms aan te gaan. Die grootte van die betaling wissel van 'n laagtepunt van 'n halwe deben koper (ongeveer 'n kwart van die koste van 'n paar sandale) tot 'n hoogtepunt van 2 silwer deben (ongeveer die waarde van 'n vroulike slaaf)
Alhoewel laasgenoemde meer as 'n teken is (miskien gelykstaande aan die koopsom van een of twee groot toestelle: stoof, yskas, wasmasjien, ens.), Is hierdie betalings nie baie belangrik as u in ag neem dat slegs die rykste lede van die samelewing in die eerste plek moeite met sulke kontrakte. As die vrou besluit om van hom te skei, moet sy die geld teruggee. As hy van haar wil skei, moet hy die bedrag weer as 'n boete gee. Selfs teen 2 silwer deben is die som geld te klein om 'n afskrikmiddel vir egskeiding te wees of om die vrou die middele te gee om haarself te onderhou, wat die idee versterk dat die betaling niks meer is as 'n teken van regsekerheid nie, veral omdat, soos hierbo genoem, was daar geen seremonie of registrasie om te bevestig dat 'n huwelik of egskeiding plaasgevind het nie.
In die tweede tipe is dit die vrou wat 'n betaling aan die man betaal vir die aankoop van 'n onderhoudskontrak. Hy gee 'n volledige uiteensetting van die bedrag wat hy aan haar kos en klere moet bestee en waarborg haar 'n woonplek. Al die wêreldse goedere van die man dien as borg vir hierdie belofte. Elke keer as sy wil vertrek, mag sy dit doen, wat vereis dat hy óf haar geld teruggee óf aanhou om haar te ondersteun. Soms is daar 'n uitval vir die man as sy egbreuk pleeg, maar gewoonlik vereis hierdie kontrakte dat hy haar moet ondersteun, selfs al wil hy egskeiding.
In hierdie onderhoudskontrakte verpand die man sy hele eiendom as 'n waarborg dat hy sy belofte sal nakom, maar in sommige gevalle gaan hy 'n stap verder en gee al sy bates aan sy vrou. Volgens Egiptiese wetgewing was twee dokumente nodig om 'n verkoop te voltooi. Hy gee sy vrou die eerste om te verseker dat hy nie sy rykdom aan iemand anders kan verkoop of weggee nie, maar die verkoop word nie voltooi nie, totdat hy die tweede dokument onderteken dat hy nie meer 'n belang in die betrokke eiendom het nie. Die eindresultaat is dieselfde, of hy sy rykdom verpand of dit weggee. In albei gevalle gaan hy voort om die eiendom soos voorheen te administreer: hy kan dit nie wegdoen sonder om eers haar toestemming te kry nie.
Huwelikskontrakte bevat altyd 'n lys van die goedere van 'n vrou wat die vrou na die huwelikshuis gebring het. Hierdie items was baie persoonlik --- klere, juweliersware, eetgerei, ens.-die soort dinge wat inmeng met die allerhande dinge wat in elke huis voorkom. Elke item is waardeer en die man het belowe om dit of die waarde daarvan terug te gee as sy sou besluit om te vertrek.
Sommige huwelikskontrakte bevat 'n klousule wat die man verplig het om by die dood van sy of al sy eiendom op 'n sekere manier te versprei. Die verbintenis oorleef gewoonlik nie 'n egskeiding wat deur die vrou begin is nie, maar dit kan 'n ernstige finansiële swaarkry vir 'n man wat van die een vrou ontslae wil raak en met 'n ander trou, wil trou. Die volgende is voorbeelde:
1. U is die deelnemer met my kinders wat reeds gebore is en die dorpel om gebore te word in alles wat ek besit en wat ek sal verkry.
2. Die kinders wat u vir my sal baar, is die deelers met my kinders in alles wat ek besit en wat ek sal verkry
3. Een derde van alles wat ek besit en sal bekom, behoort aan u vir die kinders wat u vir my baar.
4. Die kinders wat jy vir my sal baar, is die meesters van alles en alles wat ek besit en wat ek sal verkry.
Hierdie huwelikskontrakte het die gedrag van die man baie meer beperk as op die vrou. Selfs sonder 'n kontrak het vroue die wettige vermoë om te gaan wanneer hulle wou, en kon hulle hul persoonlike besittings saamneem. Sy sou haar reg op ondersteuning of erfenis prysgee, maar dit sou met of sonder 'n kontrak gebeur het, en vermoedelik sou sy in elk geval nie uit eie beweging vertrek nie, tensy sy 'n plek het om na te gaan.
Dit was die man wat sy regte en vryheid verloor het toe hy onderteken het. Sonder die kontrak kan hy van haar skei en met iemand anders trou. Daar is wenke dat die Egiptiese wet van mans vereis het om geskeide vroue te ondersteun totdat hulle weer trou, maar daar is geen definitiewe bewys nie. Baie van die huwelikskontrakte vereis nie net deurlopende ondersteuning nie, maar vereis ook dat die man sy hele boedel onder die kinders van 'n vrou moet verdeel, selfs al sou hy van haar skei.
Ongelukkig is daar min of geen inligting beskikbaar om ons te vertel waarom die een man vrygelaat is om van 'n vrou te skei sonder 'n geldelike boete nie, en 'n ander het hom daartoe verbind om alles wat hy op die dag van die huwelik gehad het, te verdeel en alles wat hy later kan aanskaf tussen die kinders van 'n besondere vrou. Daar moet egter op gelet word dat baie, indien nie die meeste, van die oorlewende kontrakte baie jare na die troue en die geboorte van kinders onderteken is. Dit is dus heel moontlik dat wat 'n huwelikskontrak blyk te wees eintlik die manier is waarop die man sy boedel verplig om sy vrou voort te gaan nadat hy sterf.
Wat gebeur met 'n man se eiendom nadat hy gesterf het? Die wet was op een punt baie duidelik: 'n erfgenaam was verplig om 'n gepaste begrafnis te verskaf. Daar is genoeg bewyse om ons te vertel wat nog normaal was, maar nie genoeg om ons te vertel wat die wet vereis nie. Ons het beslis testamente wat duidelik van die norm afwyk, maar die volgende is waarskynlik:
1. Die vrou het 'n derde van haar boedel ontvang.
2. By haar dood sou haar derde gelykop verdeel word tussen die kinders wat sy deur die man gehad het.
3. Die balans van die man se boedel is verdeel tussen al die kinders wat hy verwek het, hetsy deur hierdie vrou of 'n ander.
'N Interessante blik op die menslike kant van die huwelik kan gevind word in 'n brief wat 'n desperate man aan sy oorlede vrou geskryf het. Hy het geglo sy pynig hom uit die graf en hy wou hê sy moes stop. Hy beskryf al die maniere waarop hy vir haar 'n goeie man was. Hy beskryf ook die dade van 'n slegte man wat hy nie gedoen het nie.
Wat het ek ooit teen u gedoen? Ek het jou as my vrou geneem toe ek 'n jong man was. Ons het saam gebly deur al die verskillende ampte wat ek beklee het. Ek het jou nie verwerp of jou hart beseer nie. Ek het allerhande belangrike ampte vir die Farao gevul --- Lewe, voorspoed, gesondheid! --- sonder om jou te verwerp. Alles wat ek gekry het, was aan u voete. Het ek dit nie namens u ontvang nie?
Maar kyk, u laat my hart nie in vrede nie Ek het u nie laat pyn in alles wat ek met u as u meester gedoen het nie. U het my nie gevind terwyl ek u mislei het soos 'n boer wat 'n ander huis binnekom nie. Toe hulle my in die pos plaas waar ek nou is en ek in 'n situasie was waarin ek nie volgens my gewoonte kon uitgaan nie, het ek gedoen wat iemand gedoen het soos ek oor jou olie, brood en klere. Dit is na u toe gebring. Ek het nie toegelaat dat dit na 'n ander plek gebring word nie
Kyk, julle ken nie die goeie wat Ek aan julle gedoen het nie. Ek skryf jou om jou te laat sien wat jy doen. Toe u siek was, het ek die hoofarts gekry en hy het u behandel en hy het alles gedoen waarvan u gesê het: doen dit
Kyk, ek het drie jaar alleen gebly sonder om 'n huis binne te gaan, alhoewel dit nie geskik is dat so iemand daartoe verplig is nie. Kyk, ek het dit gedoen ter wille van u.Die vroue in die huis, ek het geen gemeenskap met hulle gehad nie.
Die ou Egiptiese huwelik was 'n sosiale en ekonomiese ooreenkoms, nie 'n wettige ooreenkoms nie. Ten minste in teorie het 'n vrou toestemming van haar ouer nodig gehad om te trou tot die ses en twintigste dinastie. In die Ptolemaïese tydperk was 'n kwart van alle huwelike tussen vol- of stiefbroers. Behalwe hierdie drie punte, lyk dit asof die ou Egiptiese huwelik nie baie verskil het van dié in die meeste Engelssprekende lande vandag nie. Die volgende dui die norm aan, maar daar moet onthou word dat daar altyd uitsonderings was.
1. Huwelike was monogaam.
2. Mense trou binne hul sosiale klas, en behalwe in die Ptolemaïese tydperk, trou hulle met iemand wat nie verwant is nie of nie meer verwant is as neef nie.
3. Mans en vroue behou afsonderlike eienaarskap van enige eiendom wat hulle in die huwelik ingebring het.
4. Elke party kan 'n egskeiding begin. Geen rede hoef gegee te word nie.
5. 'n Vrou was oor die algemeen geregtig op 'n derde van haar man se eiendom toe hy gesterf het. Verder het mans en vroue hul boedel oor die algemeen onder hul kinders verdeel.
Egipte se seks-slawe-huwelik
Egipte se 'eerste seks-slawe-huwelik' het enkele dae plaasgevind nadat die Moslem-broederskap Muhammad Morsi tot president aangestel is.
Verlede Maandag, in die Egiptiese TV-program Al Haqiqa ("die waarheid"), het joernalis Wael al-Ibrashi 'n videogreep gewys van 'n man, Abd al-Rauf Awn, wat met sy slaaf trou. Voordat sy die vrou met 'n nie-Egiptiese aksent maak, herhaal die Koran se Surat al-Ikhlas na hom, in plaas daarvan om die gewone 'ek trou met jou' te sê, 'sê die vrou' ek verslaaf my aan jou 'en soen hom voor 'n toejuigende gehoor.
Alhoewel sy 'n hijab aangehad het, het haar eienaar-man verklaar dat dit haar verbied om sulke dinge vas te trek, en beveel haar om daarvan ontslae te raak, om "nie die wette van Allah te oortree nie". Sy haal haar sluier en haar abaya uit en onthul volgens Moslem -standaarde 'n verleidelike rooi rok (al die ander vroue wat teenwoordig was, was bedek). Die man klap vir haar en die videogreep (wat hier gesien kan word) eindig.
Die man, Abd al-Rauf Awn, wat homself geïdentifiseer het as 'n Islamitiese geleerde wat aan Al Azhar studeer het en 'n kenner van Islamitiese regsgeleerdheid, verskyn daarna op die program en gee verskeie Islamitiese verduidelikings om sy huwelik te regverdig, uit die profeet Mohammed van Islam, 'sunna', "of praktyk, van" trou "met slawe van gevange vroue, met Koran 4: 3, wat verklaar:" Trou met die vroue wat vir jou goed lyk, twee en drie en vier ... of wat u regte hande besit."
Alhoewel die term malk al-yamin letterlik beteken 'dit wat u regterhand besit', vir alle praktiese doeleindes, en om eufemismes te vermy, volgens die Islamitiese leer en geskiedenis, is sy eenvoudig 'n seksslaaf. Taalgetuienis dui selfs daarop dat sy nie as 'n mens beskou word nie, maar as 'n besitting.
Selfs die ontdaan van die seks-slaaf van haar hijab, soos Awn gedoen het, het presedente. Volgens die Islamitiese regsgeleerdheid, terwyl die vrye (Moslem) vrou die mandaat moet dra om 'n hijab te dra, is seksslawe slegs verplig om van die naeltjie tot by die knieë bedek te word-met alles wat blootgestel is. Awn het selfs verduidelik hoe kalief Omar, een van die eerste "regverdige kaliefe", seks-slawe van hul kledingstukke sou ontneem, wanneer hy hulle te veel geklee op die mark sien.
Awn verklaar verder dat hy van mening is dat die idee van seks -slawe -huwelike ideaal is vir die hedendaagse Egiptiese samelewing. Hy baseer dit ijtihad, 'n erkende vorm van regspraak, waardeur 'n Moslemgeleerde 'n nuwe idee kry - een wat nog steeds in die Koran en voorbeeld van Mohammed gegrond is - wat pas by die omstandighede van die hedendaagse samelewing. Hy het aangevoer dat, as dit oor die huwelik kom, 'ons Moslems te ingewikkelde dinge het', sodat mans dikwels gedwonge ongetroud moet wees gedurende hul eerste leeftyd en uiteindelik trou tussen 30-40 jaar, wanneer hulle 'n stabiele loopbaan sal hê en genoeg geld om 'n huishouding oop te maak. Net so wil baie Egiptiese vroue nie die hijab in die openbaar dra nie.Volgens Awn is die oplossing om seks-slawerny weer in te stel-mans toe te laat om baie vroeër in die lewe te trou en te kopuleer, en vroue wat vrylik wil aantrek om dit te doen, aangesien hulle tegnies seksslawe is en verplig is om los kleding aan te gaan. .
Die ander gas in die program, dr. Abdullah al-Naggar, 'n professor in Islamitiese regsgeleerdheid in Al Azhar, het Awn hewig aangeval omdat hy hierdie praktyk herleef het, 'n beroep op hom en sy slavin om 'te bekeer', om op te hou om Islam te oneer, en met die argument dat "daar nie meer seks-slawerny is nie"-waarop Awn gereageer het deur sarkasties te vra: "Wie het gesê dat seks-slawerny verby is? Wat-omdat die VN dit gesê het?"
Op baie maniere simboliseer hierdie uitruil tussen Awn, wat seks-slawe-huwelik voorstaan, en die professor Al Azhar die botsing tussen die hedendaagse "Islamiste" en "gematigde Moslems". Al Azhar is al lank besig met 'n delikate balans tussen die bevestiging van Islam, terwyl hy steeds die moderniteit volgens Westerse standaarde bepleit, terwyl die Islamiste - van die Moslem -broederskap tot die Salafis - met minagting en disrespek teenoor die Weste geteel is. te gretig om Islamitiese gebruike wat Westerse standaarde weerstaan, te laat herleef.
Alhoewel dit die eerste seks -slawehuwelik is wat in die onlangse geskiedenis van Egipte plaasgevind het, is dit beslis nie die eerste oproep om die praktyk te laat herleef nie. Vroeër het die Egiptiese sjeik Huwaini, wat betreur dat die 'goeie ou dae' van Islam verby is, verklaar dat, in 'n ideale Moslem-samelewing, 'as ek 'n seksslaaf wil hê,' hy na die mark moet kan gaan ' watter vrou ek ook al begeer en koop haar. " Net so het 'n Koeweitse vroulike politikus vroeër gepleit vir die herlewing van die instituut vir seks-slawerny, wat voorgestel het dat Moslems vroulike krygsgevangenes moet bring-spesifiek Russiese vroue uit die Tsjetsjenië-oorlog-en dit aan Moslem-mans in die markte van Koeweit moet verkoop.
En so blom die 'Arabiese Lente' voort.
Raymond Ibrahim is 'n Shillman -genoot by die David Horowitz Freedom Center en 'n mede -genoot by die Midde -Ooste Forum.
3. Onbeperkte libertinisme vir die "burgers van Rome"
In antieke Griekeland is die vrou se rol verminder tot die maak van babas en sodoende vir haar man nageslag verseker. Dieselfde rol vir 'n vrou is in die Romeinse samelewing gesien. Sy moes respekteer die pudicitia, 'n komplekse morele waarde wat 'n beroep op beskeidenheid, kuisheid en liefde vir een man gehad het.
Slegs die welgestelde gesinne het onderrig ontvang, maar selfs hulle moet onderdanig wees aan hul man en vader en dan hul sosiale lewe beperk tot die grootmaak van kinders.
Mans het meer vryheid gehad. Hulle kan seks buite die huwelik hê en die begeertes bevredig met prostitute of slawe. Almal kan 'n slaaf seksueel misbruik; hulle word as eiendom beskou, nie as mense nie, en solank die eienaar nie 'n klag indien oor die skade nie, het slawe geen regte gehad nie, selfs nie hul eie liggaam nie.
Prostitusie was wettig, bordele het bestaan, maar vroue wat hier werk, selfs al was hulle vry, nie slawe nie, het hul sosiale status verloor en 'n infamis. In hierdie kategorie was daar ook akteurs, gladiators en dansers, mense wat hul bestaan ​​verdien het deur die mense van Rome te vermaak.
Alhoewel die manne van Rome dikwels hul toevlug gesoek het in buite -egtelike aangeleenthede, was dit tuis asof hulle nie 'n bedrieër was nie. Slaapkamerwande van die ou Romeinse huise is vol fresco's wat tonele toon van eksplisiete seks, reguit pornografies.
Homoseksuele mans het slegs 'n minderwaardige sosiale status aanvaar. En in hierdie geval, soos in die antieke Griekeland, wat 'n passiewe vennoot was, was veragtelik, as vroulik beskou, terwyl die man wat die aktiewe rol gespeel het, gekritiseer is vrreun. Manlike prostitusie was tot die derde eeu nC verbied, en 100 jaar later was die praktyk met die dood strafbaar.
In Pompeii en Herculaneum was daar sogenaamde private seksklubs. Dit was eintlik aparte kamers in groot villa's wat gewoonlik deur ryk respekvolle mense besit word.
Hierdie kamers was versier soos 'n bordeel met pornografiese fresco's en het 'n aparte ingang na die huis, sodat besoekers nie die villa -eienaars steur nie. By hierdie erotiese partytjies het openbare figure deelgeneem en selfs prostitute.