Shutter / HQuality
Volgens die Kanadese science fiction-romanskrywer is die toekoms nie soos dit vroeër was nie William Gibson. in 'n onderhoud met die BBC, Het Gibson gesê dit lyk asof mense in die toekoms belangstelling verloor. 'Ons het deur die 20ste eeu voortdurend die 21ste eeu ingeroep,' het hy gesê. 'Hoe gereeld hoor jy dat iemand die 22ste eeu aanroep? Selfs om te sê dit is onbekend vir ons. Ons het gekom om nie 'n toekoms te hê nie '.
Gibson dink dat die toekoms ''n kultus was, indien nie 'n godsdiens nie', gedurende sy leeftyd. Sy hele geslag is aangegryp deur “postalgia". Dit is 'n neiging om te dink aan romantiese, geïdealiseerde visioene oor die toekoms. Eerder as om die verlede as 'n ideale tyd voor te stel (soos nostalgies doen), dink postalgici dat die toekoms perfek sal wees. Byvoorbeeld, 'n studie jong konsultante het gevind dat baie van postalgie gely het. Hulle het voorgestel dat hul lewe perfek sou wees sodra hulle tot vennoot bevorder is.
“Die toekoms, hoofstad F, of dit 'n kristalstad op die heuwel is of radio-aktiewe postkern-woestyn is, is weg”, het Gibson gesê in 2012. 'Voor ons is daar net ... meer dinge ... gebeure'. Die uitslag is 'n eienaardige postmoderne malaise. Gibson noem dit 'toekomstige moegheid'. Dit is 'n toestand waar ons moeg geword het vir 'n obsessie met romantiese en dystopiese toekomsvisies. In plaas daarvan fokus ons nou.
Die diagnose van Gibson word ondersteun deur internasionale houdingsopnames. Een gevind dat die meeste Amerikaners selde aan die toekoms dink en slegs enkele mense oor die verre toekoms dink. As hulle gedwing word om daaraan te dink, hou hulle nie van wat hulle sien nie. Nog 'n peiling deur die Pew Research Centre bevind dat 44% van die Amerikaners was pessimisties oor wat voorlê.
'N Verbeelde stad van die toekoms. Shutter / JuanManuelRodriguez
Maar pessimisme oor die toekoms is nie net tot die VSA beperk nie. een internasionale peiling van meer as 400,000 mense uit 26 lande het gevind dat mense in ontwikkelde lande geneig was om te dink dat die lewens van kinders van vandag slegter sal wees as hul eie. En 'n internasionale opname in 2015 deur YouGov gevind dat mense in ontwikkelde lande veral pessimisties was. Net 4% van die mense in Brittanje het byvoorbeeld gedink dinge verbeter. Dit was in teenstelling met 41% van die Chinese mense wat meen dat dinge beter gaan word.
Rasionele of irrasionele pessimisme?
So waarom het die wêreld skynbaar moed opgegee oor die toekoms? Een verklaring kan wees dat diepe pessimisme die enigste is rasionele reaksie tot die katastrofiese gevolge van aardverwarming, dalende lewensverwagting en 'n toenemende aantal eksistensiële risiko's wat swak verstaan ​​word.
Maar ander navorsing dui daarop dat hierdie wydverspreide pessimisme as irrasioneel is. Mense wat hierdie siening ondersteun, wys daarop dat die wêreld in baie mate verbeter. En 'n Ipsos poll gevind dat mense wat meer ingelig is, geneig is om minder pessimisties te wees oor die toekoms.
Alhoewel daar enkele objektiewe redes is om pessimisties te wees, is dit waarskynlik dat ander faktore die toekomstige moegheid kan verklaar. Navorsers wat voorspelling bestudeer het, sê daar is goeie redes waarom ons miskien voorspel oor die verre toekoms.
Vir een is voorspelling altyd 'n baie onsekere aktiwiteit. Hoe langer die tydraamwerk voorspel word, en hoe ingewikkelder die voorspelling, hoe meer ruimte is daar vir foute. Dit beteken dat hoewel dit rasioneel kan wees om 'n projeksie oor iets eenvoudig in die nabye toekoms te maak, dit waarskynlik sinloos is om projeksies te maak oor iets kompleks in die verre toekoms.
Ekonome weet al baie jare dat mense geneig is om dit te doen verdiskonteer die toekoms. Dit beteken dat ons 'n groter waarde heg aan iets wat ons onmiddellik kan kry as iets waarop ons moet wag. Meer aandag word geskenk aan die korttermynbehoeftes terwyl beleggings op langer termyn ongehinderd bly.
sielkundiges het ook gevind dat futures wat naby aan die hand is, konkreet en gedetailleerd lyk, terwyl dié wat verder weg is, abstrak en gestileerd lyk. Byna futures is waarskynlik gebaseer op persoonlike ervaring, terwyl die toekoms van die toekoms gevorm is deur ideologieë en teorieë.
As 'n toekoms nader en meer konkreet lyk, dink mense dat dit so is meer geneig om te voorkom. En studies het getoon dat daar ook waarskynliker is met nabye en konkrete termynkontrakte vonk ons ​​tot aksie. Die voorkeur vir konkrete, naastenby futures beteken dat mense geneig is om te dink aan meer abstrakte en verre moontlikhede.
Die menslike afkeer om na te dink oor die toekoms is gedeeltelik hard bedraad. Maar daar is ook spesifieke sosiale omstandighede wat ons meer geneig maak om op te gee vir die toekoms. Sosioloë het aangevoer dat dit vir mense wat in redelik stabiele samelewings leef, verhale kan genereer oor hoe die toekoms kan lyk. Maar in oomblikke van diepgaande sosiale ontwrigting en omwenteling hou hierdie verhale op om sin te maak en verloor ons 'n gevoel van die toekoms en hoe ons daarvoor moet voorberei.
Plenty Coups-portret deur Edward Curtis gedateer in 1908. Wikipedia
Dit is wat in baie inheemse Amerikaanse gemeenskappe gebeur het tydens kolonialisme. Dit is hoe Plenty Coups, die leier van die Crow-volk, dit beskryf het: “Toe die buffels weg is, val die harte van my mense op die grond, en hulle kon hulle nie weer oplig nie. Daarna het niks gebeur nie. '
Maar in plaas daarvan om deur die toekoms in 'n gevoel van wanhoop gegooi te word, Dink Gibson ons moet 'n bietjie meer optimisties wees. “Hierdie nuutgevonde toestand van No Future is volgens my 'n baie goeie ding ... dit dui op 'n soort volwassenheid, die begrip dat elke toekoms iemand anders se verlede is, elke hede se toekoms van iemand anders".
André Spicer, Professor van Organisatoriese Gedrag, Cass Business School, Stad, Universiteit van Londen
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Hoe 'Toekomstige moegheid' mense in die 22ste eeu verdwyn