11 bewyse dat as jy nie kinders wil hê nie, is dit normaal - Lewe - 2019
11 bewyse dat as jy nie kinders wil hê nie, is dit normaal
Vir sommige vroue is besluit om nie kinders te hê nie, relatief maklik. Vir ander, hierdie besluit kom ook na 'n sekere oomblik in die lewe, wat alles op die kollig fokus, of baie jare lank deeglik bespreek is. Maar daar is diegene wat op soek is na 'n duidelike antwoord. Hoe is dit om vry te wees van die idee om 'n baba te hê? Hier is 11 stories:
Kylie, 33, Suid-Carolina
Twee stroke op die deeg het alles opgehelder. Toe ek 27 was, het ek swanger geword van 'n man met wie ek nie getroud was nie. Dit was 'n kort tydjie, maar het al gevoel hoe die liggaam verander, die tandvleis swel en bloei, en die bors word sag. Die man met wie ons in 'n verhouding was, het gesê hy sal enige van my besluite ondersteun. Ma en suster het ook vertrou. Alles het van my afhanklik geword. Een oggend het ek wakker geword, 'n energiedrank gegryp (dit was die enigste waarvoor ek 'n aptyt gehad het) en dit het op my ontstaan: Ek wil nie 'n baba hê nie en ek het nie swangerskapervaring nodig nie. Ek hou nie van kinders nie en sal beslis nie geboorte gee nie. Voordat ek geleer het oor swangerskap, het ek voortdurend gesê dat ek nie kinders gaan hê nie. Mense het gevra, en ek het altyd "nee" geantwoord, maar bygevoeg: "jy weet nooit, miskien een keer nie." Maar hierdie keer was dit net "nee", sonder enige toevoegings.
Ek het dit altyd geweet. Ek wou nooit kinders soos ek kan onthou nie. Toe ons dogtermoeders in die kinderjare gespeel het, was ek nooit 'n ma nie. In 'n klein Katolieke skool onthou ek ons: "Wat sien jy nou in vyf of tien jaar van nou af?". Elke meisie het gepraat oor hoe sy wou trou en baie kinders gehad het. En ek? Ek was die enigste persoon wat gesê het dat ek met 'n hond in Chicago wou woon.
Ek het besef dat ek nie kinders in so 'n wêreld wou bring nie. Ek was nog altyd voorstander van geboorte, maar het in die middel van die 1920's 'n vrywilliger geword as raadgewer vir krisissituasies van seksuele geweld. Dit het my besluit baie verander. Om saam met vroue te werk wat seksuele trauma vir kinders oorleef het, het dit vir my duidelik geword dat ons regstelsel nie in hul guns werk nie. Hulle was moedig, maar die meeste het die kinders nie geregtigheid gesien nie. Hulle moes die lewe veg met vrees, depressie, verslawing en angs.
My opinie dat dit nie die wêreld is waarop ek graag 'n kind wil bring nie, is verkeerd vir my. Ek dink ek sou dieselfde besluit geneem het as ek nie eers ervaring gehad het nie, maar nie so beslissend nie, soos ek met die werk gedoen het wat my baie geskud het.
Om een ​​of ander rede het ek skielik 'n antwoord gehad. Ek wou nooit kinders hê nie, en het nie eers daaraan gedink nie tot aan die einde van die twee duisendste. Ek het kwaad gevoel en gewonder: "Hoe kan ek na 'n kind kyk en niks van binne voel nie, probeer om myself te oortuig om 'n kind te hê?" Baie vriende het reeds kinders gehad, en ma het dikwels daaroor gevra.
Eendag het iets in my gebreek, en ek het hierdie besluit geneem en het geen feite gevind wat dit kon verander nie. Op daardie oomblik het ek onmiddellik verligting gevoel, het nie teruggekyk nie. Dit het my lank geneem om dit te besef. Maar ek onthou nog hierdie gevoel, soortgelyk aan die situasie wanneer jy in 'n restaurant is en kan nie tussen 'n slaai en 'n hamburger kies nie. Op 'n sekere tyd kom die kelner, en jy moet net bestel.
Jessica, 25, Suid-Carolina
Uiteindelik het ek 'n model gesien van hoe lewe sonder kinders lyk. Ek het nooit 'n belangstelling in kinders gehad nie, maar dit was in die kollege dat ek my houding teenoor hulle uiteindelik verstaan ​​het. 'N Voorbeeld was verskeie vroue professore wat geen kinders het nie, maar terselfdertyd 'n wonderlike volle lewe met boeke en troeteldiere lei. Sodra ons 'n gesprek met een van hulle gehad het. Tot nou toe volg ek haar op Facebook en kry baie updates oor haar lewe. Ek het nog nooit hierdie model gehad nie, want ek het grootgeword in 'n tradisionele familie en het nie die lewe gesien sonder kinders "voltooi nie", maar ek het geweet dit was iets wat ek altyd wou hê. Nadat ek baie werk gedoen het, het ek erken dat dit absoluut nie selfsugtig is om te doen wat ek wil hê nie.
Ek het nog steeds vrese (en dit is natuurlik). Ek wou nooit kinders hê nie en dit lyk asof ek nie 'n "moedergen" het nie. Al wat ek regtig betreur, is dat ek weet hoeveel my ma haar kleinkinders wou hê, wat ek haar nie kon gee nie. Sy het stadium 4 van dikdermkanker en dit maak jou beslis 'n bietjie dieper.
Maar ek dink nie dat hierdie vrese versag moet word nie. Hulle beheer my lewe nie. En eerder, dit is vlugtige gedagtes wat heeltemal normaal en natuurlik is.
Ek is 39, en ek is nog nie seker nie. Ek is 39, en ek het altyd gedink dat ek eendag kinders sal hê, maar nou is ek ambivalent in hierdie saak. Ek het 'n goeie werk, 'n huis, ek reis 'n paar keer per jaar en het vrye teer. Dus, as die kinders nou verskyn, wel. Indien nie, sou dit ook goed wees.
Ek is verbaas oor my dualiteit. Ek het altyd gesê dat 35 die plafon is om 'n kind te hê ... en toe het ek 35 geword. Ek was getroud aan die begin van die twee duisendste en het geglo dat 'n kind op die punt staan ​​om te verskyn, maar die huwelik het uitmekaar gehaal. As ek 'n man ontmoet het wat regtig 'n goeie pa en lewensmaat sou word, sou ek hom nou gekyk het. Alhoewel dit nie baie seker is nie, is dit op 39 'n redelike verwagting wat natuurlik kan voorkom. En ja, hierdie doel is beslis nie 'n prioriteit in my lewe nie.
As ek baie kinders met kinders spandeer, sal ek op hierdie manier antwoord: Toe ek 'n kind was, het ek gedink ek sou trou en vier kinders hê. Toe het ek 'n onderwyser geword en het ek besef dat ek van kinders hou, maar nie na 16:00 van Maandag tot Vrydag nie. Dit was 'n skielike besef. Ek het gedink: "Hoe kan ek huis toe kom en tyd daar saam met die kinders spandeer? Al is hulle my eie? "
Ek het 'n niggie en 'n neef, wat ek gehelp het om te sorg wanneer hulle jonk was. Dit was wonderlik, maar ek was meer gelukkig toe hul ma en pa gekom het en ek het huis toe gegaan. Dit blyk dat ek eenvoudig nie hierdie ding of enige faktor het om die soort moeder te wees wat ek wil hê nie. Die een wat geduldig is wanneer hulle wispelturig is, wat hulle die nodige aandag gee. Ek het dit nie nodig nie.
Al die tyd wat ek hoor: "Jy kom so goed saam met die kinders!". Mense aanvaar dat as jy in die veld werk wat verband hou met kinders, moet jy outomaties 'n kind hê, maar ek het nie hierdie begeerte nie.
Ek wil nie dwelms ophou nie. Ek het nog altyd kinders liefgehad en ek hou daarvan om by hulle te wees en luister na hoe hulle praat en wat hulle sê. Die manier waarop hulle die wêreld sien is magies. Omdat ek jonger was, het ek gedink dat ek baie kinders sou hê, maar nou, om 25, terwyl ek hierdie gevoel behou, erken ek dat ek dit nie kan bekostig nie. Ek neem Paxil (anti-stres medisyne) sedert ek 12 jaar oud was. Dit is as gevolg van geboorte afwykings. Ek het probeer om op te hou met die gebruik van die medisyne, maar elke onttrekkingsindroom word vergesel deur koue sweet, braking, duiseligheid, chroniese moegheid en gewigsverlies.
Die idee om nege maande van onthouding tydens swangerskap te ondervind, maak my skrik: die spanning wat op die kind of die ongesonde swangerskap opgelê kan word.
Kylie, 36, Verenigde Koninkryk
Ek voel swak oor swangerskap, maar ek is bekommerd dat ek spyt sal wees. Ek het planne gehad om te trou en dan kinders te hê wanneer ek 30 sou wees. Ek was besig met 21, maar ek het besef dat ek nie die res van my lewe in die huwelik met hierdie man wou spandeer nie. Ek het 'n verhouding gehad met 'n man wat vir sewe jaar 'n vreeslike pa vir sy kinders was, en ek het hom verlaat. Sedertdien het ek oor die wêreld rondgejaag en vir 2 jaar 'n vrywilliger in Afrika gewees.
Ek is 36 jaar oud en ek weet regtig nie of ek kinders wil hê of nie. Ek word ontsteld omdat dit te laat kan wees (ek is nie seker dat ek genoeg tyd sal kry om 'n man te vind en kinders na die wêreld langs hom bring nie) en terselfdertyd is ek nie seker dat ek glad nie deur swangerskap wil gaan nie. Ek is lief vir die vryheid wat ek het en die feit dat ek 'n goed betaalde werk en baie tyd het om te reis. Dit is egter scary om een ​​dag wakker te word en spyt dat niemand daar is nie.
Om regtig seker te wees dat ek 'n kind wil hê, moet ek die regte persoon ontmoet en weet dat hy kinders wil hê en om die avontuur saam te gaan. Maar aan die ander kant, nadat ek die artikel oor swangerskap en geboorte gelees het, was ek siek om van hierdie prosesse te dink.
Ek onthou toe ek vyf jaar oud was, het ek aan my ma gesê dat ek nooit kinders gaan hê nie. Natuurlik het sy my afgegee en 'n geklulde frase gegooi: "O, jy is nog jonk." Ek het ouer geword en aarsel nie omdat ek nie seker was nie, maar as gevolg van die druk van die samelewing. Maar toe ek 25 geword het, het ek trots geword op my status sonder kinders. Dit was 'n tyd toe ek per ongeluk swanger geword het. My man en ek was verskrik oor die feit dat hulle gou ouers geword het. Ons het besluit om 'n aborsie te hê. Gelukkig vir ons is die swangerskap ektopies gevind. Daarna het ek ligasie van die fallopiese buise gedoen. Dit was in April 2014, en dit was die oomblik toe ek "sonder kinders" gevoel het en begin het om voortplantingsgesondheid heeltemal te beheer.
Leesboeke maak ons ​​beter en meer positief.
Copyright 2019 \ none \ 11 bewyse dat as jy nie kinders wil hê nie, is dit normaal