In bekende gedigte soos “Ek wou my ganse digkuns waag” (uit “Onrus”) en “o Die pyn-gedagte” (“Onheil”) wend die spreker hom tot God, maar opvallend genoeg eindig beide hierdie gedigte slegs met die mededeling van sy pyn aan God, sonder ’n egte consolatio. Klaarblyklik is sy enigste troos dat God weet wat hy deurmaak, soos hy ook skryf in die slotreëls van “Ek wou my ganse digkuns waag”: Hoekom nie julle nie, aangesien dit tog vir julle klaarblyklik van meer betekenis moet wees, as vir my as ‘n heiden?! Sê self, hoe staan sodanige beskuldiging van liefdeloosheid teenoor die raad, waarvolgens jy verseker binne drie dae meer kan bereik, wat jy andersins nie in ‘n duisend jaar vermag om te leer nie?! Het hy nie vir jou alles wat syne is gegee nie, sodat dit nou joune is nie?! Voor die volgende natmaak die land droog moet wees vir `n maksimum van 5 cm. .