Die kerk se verhaal word nie deur sekularisasie tot 'n einde gebring nie. In die postsekulêre saeculum (die sfeer van die mens se bestaan (werklikheid) en ervaring) het nuwe episodes in die verhaal van die kerk aangebreek. Postmoderniteit het die moontlikheid om die kerk se narratief tot 'n finale einde te bring - soos die vroeë Habermas (1986:221-223) gemeen het dat sekularisasie se laaste rekening wat betaal moet word, is dat die kerk tot 'n einde moet kom. Die 'latere' Habermas (2001:13, 2005:119, 2006) het egter self 'n belangrike rolspeler in die voortgang van die narratief van die kerk ten spyte van die postmodernistiese konsumerisme geword. Dit is asof 'n nuwe narratief vir die kerk in die postsekulêre saeculum gebore is. Die voortgang van hierdie nuwe narratief sal grootliks bepaal word deur of die spanning eenheid-verskeidenheid kerkwees sal voed of vergiftig. Die uitdaging vir kerkwees vandag is om verskeidenheid in eenheid te oorstyg.
Hierdie belydenis en verkondiging van die vroeë kerk was nie 'n eendimensionele verskynsel nie. Eers by die vasstelling van die Christelike kanon, wat die Hebreeuse geskrifte (deur Tertullianus die Ou Testament genoem)3 insluit, het 'n soort fiksasie wat kerkwees betref, ontwikkel. Verskeie teoloë het probeer om die variasie van die vroegste kerk te beskryf. Van die mees invloedryke werk was die van Von Harnack4 en Baur5. Cullmann (1986) vat die geskiedenis van die oorsprong van die kerk saam met die uitdrukking 'Einheit in Vielfalt' (Unity through diversity):