Ziets' Ramblings: March 2012
Dis nou Maandag sononder in Tortola. 'n Idilliese aand met die son wat nog skyn agter die eiland se koppe en weerkaats teen die wolke. Daar is net 'n effense luggie wat trek, genoeg om die hitte draaglik te maak.
Almal het 'n middagslapie gevang in die hitte. Dis interessant, daar is steeds die gemurmel van klein stroompies water van oral af om ons. Dit het 'n rukkie geneem om te verstaan dat dit die kondensaat is van die bote om ons se lugversorgers.
Maar dit bly 'n rustige geluid. Ek het nou die musiek aangesit. Klassieke musiek. Rustige goed. Die Aankoms van die Koningin van Skeba. Weereens. Goed, wel, miskien nie so rustig nie. Maar dit pas by die atmsofeer.
Ons het toe die boot oorhandig. Met 'n antiklimaks. Werk ons arms stompies, kompleet met die rekwisiete rugpyn wat daarmee gepaard gaan. En dis onmenslik warm. En toe gee die inspekteur net een kyk en sê die boot is mooi skoon. Darana gaan sit hy en teken papiere vir so veertig minute lank. Daar is rerig baie papiere. En maak kopieë. Voila, einde van die taak. Amptelik.
Ons drink toe maar 'n ekstra bier so ter viering. Maar nog is't einde niet. Pret en plesier om ons terugreis te reël. Die persoon in die Kaap wat dit moes doen het bietjie vergeet. Sy het natuurlik 'n ander storie, maar ek hou van hierdie een en dis my joernaal. En buitendien, ons is die party aan die kortste end. Die skipper bel toe maar die reisagent direk om seker te maak ons kan uitvlieg. Ons kry toe bevestiging van hulle af en toe ook later per e-pos van die verantwoordelike party in die Kaap. So op die einde van die werksdag in die Kaap en minder as 24 uur voor ons op die vliegtuig moet wees. Studente-sindroom in die oortreffende trap as jy my vra.
Dis wyd beskryf in die akademiese literatuur oor statistiek en nie juis moeilik om te identifiseer nie. Dit verstom my dat mense in die normale handel en wandel nog nie meer moeite doen om dit hok te slaan nie. Dit mors geweldig tyd vir 'n firma, met die meegaande verlies aan inkomste. En mens is altyd laat.
Ek het ook lank en lekker met Carol oor die internet gesels, 'n rustige en intieme gesprek. Die gesprek van twee ou getroudes wat hulle emosies en ervarings deel. Dit was vir beide van ons 'n lang skeiding na 'n jaar van trauma, so met Werner se oorlye, die verhuising na die Kaap, my knieoperasie en die heen-en-weer gevliegery tot ek uiteindelik my kennismaand afgewerk het.
Hierdie skeiding was baie duidelik 'n katarsis vir beide van ons. 'n Tyd om alleen te wees met jou emosies en kans om jou siel skoon te kry. Dis nie so slegte ding om te doen nie. Mens het 'n wilsbesluit gemaak en dit deurgevoer. Dit maak altwee sterker en bou aan die verhouding. Dis my gevoel na vandag se geprek met Carol.
Dit is asof die oujaar se trauma afgewas en verbrokkel het, die rowe genees. Nou kyk 'n mens vorentoe na die toekoms met nuwe drome en planne in jou kop, sterre in jou oë en 'n lied in die hart. Hierdie seereis was die begin van 'n nuwe lewe vir my. Klomp ou spoke is besweer, ek het nuwe ervarings opgedoen en nuwe werelddele gesien.
En beleef. Dis glad nie so vreesaanjaend soos wat rusbank-reisigers wil hê nie. Ook glad nie soveel ontbering nie. Bietjie ongemak, ja. Ontbering, ja, bietjie. Baie ontbering as jy die gebrek aan telefoonkommunikasie, koerante, internettoegang, televisie en so aan byreken. Maar die sielkundiges sal dadelik vir jou sê dat al hierdie goed jou net oprui. Verseker is 'n transatlantiese reis nie op almal se boeke of in hulle smaak nie. Een keer per week stort in vars water, behalwe as dit reën. Drie ure aan diens, ses ure af. Ons was drie aan boord. Ses weke lank. Min of meer soos Noag van ouds, ek het dit al voorheen gesê. Twee-en-veertig dae. Dis definitief nie vir almal nie.
Maar hier in Tortola, waar daar baie somer, son en saffier is, is dit anders. 'n Halwe dag seil op platterige water tussen eilande. Dis 'n vakansie-ervaring by uitnemendheid. En glad nie ontbering nie.
Jy is altyd naby winkels, die dokter en die apteek. En lekker vars groente, drie soorte aartappels en 'n paar goed waarvan ek nie die name ken nie. Die boot gee jou die vryheid om te gaan net waar jy wil. Die landskappe is ongelooflik mooi en die mense in die algemeen vriendelik. Jy hoef nie in 'n marina te oornag as jy 'n boot het nie, jy anker in 'n mooi baaitjie en hou 'n intieme en gesellige aand op die water. Met jou baaikostuum of ander min klere aan, dis vrek warm. En gaan slaap dan in jou bed wat wieg op die ligte deining. Niks slange of skerpioene wat jou wil bykom nie en jy kan ver genoeg van die land af wees dat die paar muskiete jou ook nie pla nie.
Ek het die ontbering en ervaring van 'n lang seereis, en toe die openbaring in hierdie paradys. Dis iets om te koester.
More vlieg ons hier uit. Die terugreis het drie bene, vier as jy die vlug van Johannesburg af Kaap toe bytel. Ons sal meer as 26 uur in transito wees. Die heenreis was 6200 seemyle, die terugreis is met 'n langer pad, maar neem net 26 uur.
Die heenreis se ervaring was 'n pad deur jou siel en het jou denke oopgemaak en verbreed. Die terugreis is soos om in 'n hysbak te sit vir 'n dag lank, met so hier en daar 'n interlude waar jy mag uitklim om jou bene te rek.
Ek verkies die heenreis se ervaring en verdra die terugreis se ongemak.
Dit bring my terug na my geliefde.
Posted by The Hungry Sailor at 08:18 No comments:
Labels: sailing, Tortola reis: Tortola, travel, travel stories
Ons lê en uitspan in Tortola. Vir die eerste keer in baie weke is ek in staat om ordentlik te skryf. Sonder krapstrepies soos die boot rondspring. Maar nou gesels die enkelmout. Glenmorangie nogal. Op 'n amper volmaan aand. In Tortola. Hoe romanties en idillies kan mens wees. Die ander manne het gaan slaap, toe sit ek my eie musiekkeuse op. James Galway se goete. 'n Idille so uit my matriek Afrikaans-onderwyseres se verwysingsraamwerk. Eers mej Swart, toe word sy mevrou le Roux. Nogal. Dit sal interessant wees om haar gewaarwordinge te boekstaaf, sou sy my ervaring deel. Die maan is amper vol, Galway speel die Arrival of the Queen of Sheba. Will she ever arrive? En die mense wat na hulle bote toe stap, waai arms en skree komplimente in die oortreffende trap. Klassieke musiek het 'n nis in hierdie see van calypso-musiek.
Road Harbour marina. Meeste net katamarans
Ek het nou eers 'n pen geruil. Die ou pen skryf nie meer so lekker nie, toe ditch ek hom. Weggooi klink so plat. Vanaand is 'n goeie ervaring. Ons het een liter Glenmorangie opgedrink, tesame met 'n sespak Carib bier. Dis 'n uitmuntende ervaring.
Ons het nie aandete aan boord gehad nie, toe loop ons om Chinese wegneem-kos te gaan koop. Renier en ek besluit toe om liewer 'n toebroodjie te koop. Die toebroodjie-toonbank is toe alreeds toe by die supermark, toe koop ons komponente. Baguette, tamatie, kaas. Maar proper baguette. En op pad terug 'n sespak Carib bier.
Toebroodjies. Baguette, ham, kaas (oorskiet in die yskas), tamatie. En iewers 'n peri-peri sous wat ons gered het. So in die amper volmaan. Met Maria Callas, Pavarotti en 'n paar ander snare. Dis toe ons ete. Nou skryf ek met Galway in die agtergrond, nogal. Steeds goeie ondersteuning van my musiekkeuse vanaf die kaai.
Nog Road Harbour marina
En ek sit so en skryf en geniet hierdie milieu van volmaan, stil weer, soel, warm aand, sonder 'n hemp, met Galway en 'n enkelmoout. Die res van die wereld kan maar gerus ander goed najaag, hierdie is idillies. En as jy mooi korrel, word jy betaal hiervoor. Ek hoef niks by te voeg nie. Tans speel Galway die Air in D van Bach. Ek is so gechill ek raak amper aan die slaap soos ek hier sit en skryf onder die oorvloed. Van 'n enkelmout.
Hoekom werk mens soos 'n slaaf? Malligheid, sou ek reken.
Ons het gemotor van St Maarten tot in Virgin Gorda. Niks wind. En 'n mooi maan. Waar is my geliefde? Ek wonder nogal oor die ander manne se ervaring van hierdie idilliese omgewing. Maar ek kom agter beide van hulle het 'n hunkering na hulle naby-mense.
Almal van ons is kudde-diere. Jy kan dit nie ontken nie, dit kom uit in jou gedragspatroon.
Ons het vanaand biejie nabetragting gehou van die reis. Dis nogal belangrik vir elkeen se persoonlike berusting (“closure” ). En dit was uitmuntend. Almal het 'n ernstige positiewe ervaring gehad op hierdie reis.
Dis heavy, nogal. Ek sit nou hier en skrywe om 22h00 in die aand, nou kompleet onder die invloed van die Glenmorangie.
Maar almal het hierdie idee van 'n gedeelde ervaring. Met die rekwisiete verkille in die interpretasie van die wedervaringe. Dis meer as jammie, as jy my vra.
Meest mense sou seker al uitgesny het, maar ek gaan aan, met Galway as begeleiding en die whisky om die ratte te smeer.
Vir my is hierdie 'n ekstatiese belewenis. Nog nooit het ek so iets belewe nie. En nog nooit die ekstase kon deel met 'n geliefde nie. Waar is Carol nou? Dis om bietjie oor te huil, maar dis hoe die lewe werk. Ek bid dat Carol hierdie sal deel. Of ten minste dit wil deel. Dis nie goed as jou geliefde nie jou ervarings wil deel nie.
Dis nou 22h40 op hierdie Saterdagaand in Tortola. Ek verlustig my in die laaste druppels van die enkelmout, so in die amper volmaan hier in die marina. En nogal biejie tong-in-die-kies; mens hoor hierdie murmel van water. Jy sal smaak dis 'n bergstroom. Iewers so in die Magaliesberg. Of miskien die Sederberg. Of so iets. Maar eintlik is dit die afloop van die lugversorgers op die bote om ons. Die nuwe bergstroom-murmel. Nogal.
Ek begin nou oor die lyne skryf.
Dis my boek.
Ek ek luister na idilliese musiek onder die invloed van 'n enkelmout.
Hoe erg kan dit nou eintlik word?
Posted by The Hungry Sailor at 16:22 No comments:
Labels: sailing, Tortola reis: St Maarten tot Tortola, travel, travel stories
Dis effektief die voorlaaste dag van ons reis. Ons behoort teen more etenstyd op St Maarten te wees. Dis nou middagete. Ons het vandag heel voorspoedig geseil en het so 7 knope gehandhaaf. Vanaand was ons laaste aandete aan boord. Van more af eet ons aan wal. Hamburgers en so aan.
Ek het sleg geslaap deur die nag. Deels oor die opgewondenheid oor die einde van die reis en deels oor Carol se vraag. Wat maak jy in 'n shack?
Eerste bier op St Maarten
Die vraag is belaai met onkunde, beide oor woordeskat en taalgebruik en ook oor hoe so 'n gehuggie nou lyk. Op Tobago is dit 'n eenvoudige betonstruktuur met 'n geriffelde sinkplaat-dak. In Suid Afrika sal dit as 'n hop-huis bekend staan, maar dis nie 'n huis nie. Hierdie gebou op Tobago staan aan die strand se kant van die kuspad en huisves die wassery en die internet-kafee. Maar probeer dit vir 'n eng Suid Afrikaner verduidelik. Dis 'n moedelose taak. En dan: “Wat maak jy daar?” 'n Vraag vol beskuldiging. Meer as 'n vraag. Retoriek miskien?
'n Wrang en wrede terugkeer na die sogenaamde beskawing. Ek verstaan nou hoe beide Joshua Slocum en Gilbert Goor gevoel het na hulle onderskeie alleenvaarte om die wereld. 'n Raps meer as 'n eeu uitmekaar. Slocum in 1895 en Goor in 2003. Die tegnologieë het werelde verskil, maar die ervarings was soortgelyk. Slocum moes aan Paul Kruger en sy mense verduidelik dat die aarde rond is, nie plat nie. 'n Waardering van die persoonlike vryheid tydens die reis, dan, in Gilbert Goor se woorde, die tronkdeur wat agter jou toeklap. Ek begin dit reeds te voel aan my gemoed en die 'n reis was maar net ses weke.
Ons aandete aan boord was hoenderkerrie met olielensies (dal) en klappermelk. Dis 'n verruklike dis en heel vullend met die olielensies wat fynkook. Jy week 'n koppie olielensies in kookwater en voeg dit by die kerrie en laat dit prut. Ek het dit bedien met gewone rys.
Nog eerste bier
Ons het vandag al die oorskietkos weggegooi. Dis nou die bietjies wat telkens oorbly in die verpakking, soos pasta en so aan. Ons het ook die wok weggegooi. Dis half hartseer, want ons het lekker kos uit hom geëet. Renier het ook die sout- en pepermeulens oorboord gegooi. Hulle het 'n hengse steurende geraaas in die kas gemaak soos hulle rondrol.
More is die groot opruimdag, want by St Maarten kry ons die boot se uitrusting. Opblaasboot, buiteboord-enjin, kajakke, breekgoed, messegoed, kombuistoerusting en ook die linne en komberse vir die boot. Klaarblyklik 'n hengse klomp goed. Dan ook moet die boot silwerskoon gemaak en blink gepoets word vir die aflewering by Tortola. Dit klink woes, maar ek vermoed dis makliker as om 'n helikopter te oorhandig. Ons het nou vir ses weke geleef op toegeplakte tafels en werkoppervlaktes en toegedraaide stoffering. More kom dit alles af, dan is dit so 'n bietjie sleurwerk. Deel van die ervaring en min te betale vir die ervaring op die reis.
Mens kan agterkom dis die einde van reis. My joernaalinskrywings word korter soos die afwagting groter word. Die werk om die boot te seil is egter nog lank nie verby nie. Ons kom al meer ander skeepsverkeer teë hoe nader ons aan St Maarten kom. Groot “cruise liners,” vakansieskepe met duisende mense aan boord. Gelukkig is hulle ook nogal paraat met hulle seemanskap en hou ver van ons verby. Dis die kleiner vragskepe en vissersbote wat 'n gevaar inhou vir die seiljagvaarder. Van hulle hou nie behoorlike brug-wagdienste by nie, of steur hulle gewoon nie aan jou nie. Antwoord nie eers die radio nie.
So, dit is dan die paraatheidsvereiste van die oomblik. Koes vir onverskillige skeepvaart.
Ek het maar opgehou met die sekstant-navigasie. Met die groot opruimingswerk is dit ieder geval ietwat in die pad. En more is ons in elk geval tussen sigbare eilande waar ons kusnavigasie-tegnieke gebruik eerder as die sekstant. Ek het darem 'n foto geneem van een van die meer akkurate plotte wat ek gemaak het. Dis bestem vir 'n spogtery op my Facebook-muur. Ek vermoed dit sal 'n paar koppe laat draai onder die ingeligtes.
Ek sien ook uit na 'n ordentlike stortbad en 'n behoorlike haarkapper-besoek. Skeer my baard en maak my hare weer mooi kort en netjies. En dan, nie die minste nie, 'n gesprek met Carol. Dit sal noodwendig deur Google chat moet wees want die Skype op my rekenaar werk nie. Ek sal moet uitvind hoe om sulke goed self reg te maak want ek is nie altyd meer naby Ewald om sy hulp te kry nie.
Verder sal ek hopelik 'n idee kan kry van wanneer die volgende yachtmaster-kursus begin. Dan kan ek die res van my lewe begin agtermekaar kry.
Posted by The Hungry Sailor at 13:25 No comments: