Die missionale kerk vertoon 'n gebalanseerde insig..PB3.14 Home - Slider
Die missionale kerk vertoon 'n gebalanseerde insig..PB3.14
Posted by thePLAN diePLAN on October 20, 2018 at 3:35 PM
•	3.14. Die missionale kerk vertoon 'n gebalanseerde insig om in die volle sin van die woord (kerugma, diakonia, marturia en koinonia) kerk van Jesus Christus te wees.
•	Deel 5.17-26 Die gemeente met 'n verskil – bl. 63-195
1 Tess. 1:2-10; 5:12-28
Die 1 Tessalonisense-brief van Paulus is nie lank na sy besoek aan die gemeente nie, geskryf. Omdat hy moes vlug vir sy lewe, was sy werk by hulle nie afgerond nie en skryf hy nou hierdie brief om sy onderrig en leiding verder te voer. Hulle was nog jonk in die geloof maar mooi dinge het al gebeur. Timoteus het 'n gunstige verslag aan Paulus gelewer en nou prys hy hulle en onderrig hulle verder oor wat belangrik is om ware kerk van Jesus Christus te wees. Alhoewel hulle 'n jong gemeente was, vertoon hulle reeds die kenmerke van 'n missionale gemeente. Allereers reageer die apostel op die geloof, liefde en hoop wat so mooi uitstaan in hulle gemeentewees. Hy dank God daarvoor. Hulle het uit hulle nuutgevonde geloof in die praktyk van hulle lewe elke dag geleef. Dit was 'n geval van "true faith is busy' (Morris). En daarby kom die liefde – hy praat van die inspanning van hulle liefde. Inspanning dui daarop dat dit met groot sorg en moeite gedoen is – 'laborious painfull exertion" (Morris) . Dit was liefde in aksie – teenoor mekaar en teenoor die wêreld wat die christelike liefde nie begryp het nie. Ook die volharding van hulle hoop op die Here Jesus Christus word geloof. In die funksionering van die vier bedienningsgestaltes – kerugma, diakonia, marturia en koinonia vind iets van die dinamiek van ware gemeentewees plaas. Kerugma – die verkondiging; diakonia – die liefdesdiens aan ander; marturia – die getuienis aan die wêreld en koinonia – die onderlinge gemeenskap, was die kenmerke van die gemeente.
Dat hulle tot geloof gekom het, is teken daarvan dat God hulle liefhet en uitverkies het en dat die verkondiging van die evangelie met die krag van die Heilige Gees kon geskied. Dit was vir hulle nie maklik om die ommeswaai in hulle lewens te kon maak nadat hulle die woord wat Paulus verkondig het, aangeneem het nie. Die blydskap wat by hulle gesien was, het van die Heilige Gees gekom. Dit is duidelik dat die Heilige Gees 'n groot rol in hulle lewens gespeel het. 'n Kragtige getuienis (marturia) het van hulle uitgegaan na die ander gelowiges in Masedonië en Agaje. Hulle was inderdaad 'n voorbeeld van die werking van God deur die Heilige Gees. Vanaf hulle het 'n verkondiging (kerugma) uitgegaan na die omliggende landstreke en het die mense gehoor van hulle geloof in God – reeds vroeg in die kerk se bestaan was van die missionale karakter van die kerk sigbaar. Ook die belangrike saak van die bekering weg van die afgode na God toe was 'n kragtige boodskap van hulle getuienis (marturia).
Maar hulle sou nie met selfvoldaanheid kon gaan terugsit nie. Daar moet nog groei in hulle kennis van God sowel as in die aard van die lewe volgens die evangelie kom. Van die apostel en sy reisgenote het hulle geleer hoe God wil hê dat hulle moet lewe en dan versoek hy hulle dringend: Lê julle nog meer daarop toe (4:2). Ook in die heiligmaking en die broederliefde moet hulle toeneem (4:3,9). Van die heidense wyse van lewe moet hulle wegbly (4:5-8 ). Vir 'n preek oor ons onderwerp is die opdragte van Paulus in 5:12-28 belangrik. Die toesegging van die genade van ons Here Jesus Christus in sy seëngroet in die laaste vers van die brief, omvou en verseker hulle daarvan dat God met hulle as gemeente in 'n goddelose wêreld is. Dit is goed om kennis te neem van die vooruitgang van die gemeente soos in 2 Thes. 1:3-12 beskryf. Die onderrig en voorbidding van Paulus het goeie vrug voortgebring.
Wat het hierdie jong gemeente vir die kerk van die 21e eeu te sê? Wat is die uitstaande dinge wat ons kan leer? Wat moet ons nie wees of doen nie en wat is daar wat ons maar kan navolg? Soos die geval was by al die gemeentes in die Nuwe Testamentiese tyd, was hulle konteks dié van 'n tipiese heidense samelewing – afgodediens, immoraliteit, groot verskil tussen die rykes en die armes, ens.... Teenoor die christene was daar baie benadeling en uiteindelike vervolging. Die Christelike godsdiens was vreemd in wat hulle geglo het. Om 'n staanplek te kry in die samelewing, was nie maklik nie. Hulle getuienis met hulle lewens was die kragpunt. In die gemeente van Tessalonika was daar 'n sterk basis –geloof, liefde en hoop wat gemaak het dat hulle 'n voorbeeld vir al die gelowiges in die buurdorpe was. Die woord van die Here is verkondig en die getuienis van hulle breek met die afgodery is uitgedra. Voorwaar 'n missionale gemeente. Die bedieningsgestaltes het duidelik in 'n mindere of meerdere mate die algemene karaktertrek van die gemeente geword. Die woorde wat geloof, liefde en hoop by hulle beskryf, mag min wees maar sê geweldig baie. 'n Kerk waar geloof werk, waar daar inspanning is om die liefde te laat werk en waar daar volharding in hulle hoop op die Here Jesus Christus is, moet 'n verskil kan maak. By hulle moes daar nog afrondingswerk gedoen word soos in 4:1-12 en 5:12-28 aangedui.
Die konteks van vandag en diè van destyds, sal hier-en-daar van mekaar verskil. Maar daar is nog afgode, wel met ander name; daar is die verskriklike vergrype van bedrog, leuens, magslus, kriminaliteit; daar is nog benadeling van gelowiges en natuurlik ergerlike vervolging. Vandag se samelewing in ons land gaan deur as Christelik. Hoe eg dit is en in watter mate die kerk 'n verskil maak, is 'n ope vraag. Die prediker sal moeite moet doen om die konteks van sy hoorders in terme van diè van Tessalonika te bepaal. Die nood van die wêreld bly egter dieselfde. Hulle het Christus en sy boodskap van verlossing nodig. Die boodskap van die evangelie van die Here Jesus Christus moet vandag met 'n sterk getuienis gehoor en geleef word. Die gemeente moet met haar lewe en nie net woorde nie, die getuienis lewer. Hoe? Hieroor sal die gemeente goed moet nadink en kyk waar en hoe sy 'n verskil kan maak.
TEMA: 'n Gemeente mét 'n verskil máák 'n verskil.
TEKS: 1 Thessalonisense 1:2-10; 5: 12-28.
Dit moet vir die Here van die kerk besonder aangenaam wees om te sien dat daar mooi dinge gebeur waardeur sy Naam verheerlik en sy Koninkryk gebou word. Die evangelie van verlossing word met oortuiging en oorgawe aan ander verkondig. Dat 'n gemeente 'n voorbeeld vir ander word van hoe daar met blydskap met die grondwaarhede van die evangelie gewerk word, is rede tot vreugde. So ook dat daar gesonde verhoudings tussen gelowiges onderling bestaan. En verder dat so 'n gemeente as gevolg van die besondere lewensstyl die respek van die wêreld afdwing. Ook dat hulle teenwoordigheid 'n verskil maak op alle vlakke van die samelewing. Mens sou wil vra hoe so 'n gemeente vandag daar moet uitsien. Is dit moontlik? Paulus skryf aan so 'n gemeente in Thessalonika. Hoe het hulle gelyk en geleef?
[Doen Skriflesing hier.]
Wat sien en hoor ons hier?
'n Plek waar die evangelie van die Here Jesus Christus gewerk het.
Die apostel Paulus en sy reisgenote het hierdie gemeente op sy tweede sendingreis gestig. Daar was aanvanklik goeie reaksie, maar hy moes uiteindelik vlug vanweë vyandigheid en opstokery van die Jode. In Atene ontvang hy van Timoteus verslag van hoe dit in die gemeente gaan. ,Hierop skryf hy hierdie brief.
Hy dank God in sy gebede dat volgens wat hy verneem, was hulle werk aldaar nie tevergeefs nie. God se uitverkiesende genade en liefde het sigbaar geword. Die evangelie wat aan hulle verkondig was, was nie net woorde nie, maar is met die krag van die Heilige Gees ondersteun en daarom het dit ten volle oortuig. Die werk van die Heilige Gees was duidelik sigbaar in die blydskap wat daar in die gelowiges geleef het. Dit het alles daartoe gelei dat hulle 'n voorbeeld (Grieks: mimiek) geword het vir die gelowiges in Masedonië en Agaje. Wat 'n geweldige ding om te sê!! As mens daaraan dink watter beperkte kennis hulle nog van die evangelie gehad het - hulle het nog nie 'n Bybel gehad soos ons nie, dan behoort ons in 'n sekere sin beter te vaar met die uitdra van die boodskap.
Hierdie gebeure was werklik kerkwees in aksie. Hulle het hulle van die afgode tot God bekeer (Grieks: 'n totale omkeer); 'n volle breek met die afgodediens. Nou dien hulle die lewende en ware God. En nie net dit nie, maar dat hulle ook die opgewekte Jesus uit die dood uit die hemel verwag. Hulle het 'n sterk geloof gehad dat Jesus nog in hulle leeftyd sou kom.
Die probleem is dat ons hierdie dinge hoor, daarvan kennis neem en dan daarvan vergeet. Hulle sou nie so 'n ingrypende verandering ondergaan het as dit nie was dat die Heilige Gees so kragtig in hulle gewerk het nie. Sal ons dan nie weer opnuut luister na wat die Woord van God vir ons in hierdie verband leer nie? Moet ons ons nie doelgerig oopstel vir die werk van die Heilige Gees nie?. Is daar 'n ernstige begeerte dat daar tog beweging in die gemeente sal kom – 'n beweging in die soeke na die wil van God? Die wêreld hier rondom ons het die boodskap van verlossing nodig. Wat doen julle as gemeente daaraan?
'n Plek waar die basiese kenmerke van die evangelie gewerk het.
Die gelowiges in Tessalonika het nie sommer impulsief aan die verkondig geraak nie. Nee, daar was intern belangrike dinge wat gebeur het. Daar was inhoud in hulle getuienis. Hulle het iets verstaan van die evangelie wat hulle gevorm het en tot aksie laat oorgaan het. Wat bekend staan as die triologie van Paulus, was die boustene vir hulle vorming. Geloof, liefde en hoop was deel van hulle mondering en is die boustene van enige gemeente wat 'n verskil wil maak in die wêreld, wat hulle roeping wil uitleef en wat aan hulle bestaansdoel wil beantwoord.
Geloof – die werk van hulle geloof
Hulle het a.g.v. die evangelieverkondiging tot 'n ander geloof gekom as wat hulle as afgodsdienaars gehad het. Hulle geloof het 'n ander inhoud gekry, bedoelend daarmee dít waarin hulle objektief geglo het: hulle geloof in God en die verlossing in Jesus Christus, dat Hy aan die kruis vir hulle sondes gesterf het, opgestaan het uit die dood en nou leef. En dan geloof wat subjektief geleef word. Die waarhede van die evangelie het in hul daaglikse lewe deurgespeel. Hulle was nou christene vir wie ander dinge of beginsels saak gemaak het, hulle koers aangedui het en hulle keuses bepaal het. Nou dink hulle anders en doen hulle anders. Dit is 'n geval van 'true faith is busy ' (Morris). 'n Geloofsgemeenskap kom in beweging om 'n verskil te maak!
Liefde – die inspanning van die liefde
Inspanning beteken werk waaraan groot sorg en moeite bestee word of dan 'laborious painful exertion' (Morris). Dit begin deur te verstaan en te glo dat God jou liefhet, dat jy vir Hom van waarde is. So het die gelowiges heelwaarskynlik besef a.g.v. die boodskap van die evangelie naamlik dat God die wêreld so liefgehad het dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal hê (Joh.3:16). God se liefde doen iets in en aan ons. Dit oorspoel en omvou ons. Ons uitkyk op die lewe, op onsself, op ander en op God, verander. Ons word in staat gestel om ander lief te hê; verhoudings reg te hanteer; om in die wêreld waar ware liefde ontbreek, te leef met 'n hart en oog vir die nood van mense (geestelik en materieël). Nou word jy gewillig om jouself te kruisig ter wille van ander en bo alles vir jou Here en die koms van sy koninkryk. Dit alles vra inspanning en selfbeheersing. 'n Liefdesgemeenskap kom in beweging om 'n verskil te maak!
Hoop – volharding tot die einde
As mens nie hoop het nie, dan raak jy hooploos en uiteindelik hopeloos – jy beteken niks meer nie. Jou lewe het uitgeloop. Ware hoop laat mens vorentoe kyk; trek jou vorentoe; laat jou vasbyt. In die Christelike konteks het hoop altyd 'n atmosfeer van sekerheid daar rondom, 'n verwagting met volle vertroue. Christus word in die oog gebring as die Begin en Voleinder van ons geloof. Hoop plaas jou visie vir die toekoms binne die raamwerk van die ewigheid. Daar is meer op die spel as net die dinge van die dag. Jy is op 'n pelgrimstog na 'n ewige bestemming. Daarom kan jy vasstaan te midde van die swaar van die lewe en ook die teenstand van die evangelie wat vir die gelowiges in Tessalonika 'n werklikheid was. God se uitverkiesende liefde en genade dra jou soos in Tessalonika. Agter alles is die kragtige werking van die Heilige Gees soos die gelowiges aan wie Paulus skryf, ervaar het. 'n Hoopgemeenskap kom in beweging!
Kan julle saampraat oor die werk van geloof, die inspanning van die liefde en die volharding van die hoop? Wat is die beeld wat ander gelowiges van julle het? Soos dié by Tessalonika?
'n Plek waar nie net by die grondbeginsels gebly is nie
Paulus het besef dat daar nog baie groei in die gemeente se kennis van die lewe in Christus en die Gees moet plaasvind. Daarom maak hy van die geleentheid gebruik om nog verdere onderrig te gee (4:1-5:28 ). Dit volg op 'n gebed vir hulle waar hy bid dat daar in diepte geestelik groei by hulle sal plaasvind. Hy moedig hulle aan om hulle nog meer daarop toe te lê om te lewe soos God wil hê dat hulle moet lewe. Geen gelowige mag maar tevrede wees met die stand van sy of haar geestelike lewe nie. Ook nie 'n gemeente nie. Hulle moet heilig lewe soos God wil. Hy noem dit teenoor die onsedelike soort lewe van die heidene waaraan hulle blootgestel was. Alhoewel liefde by hulle so prominent was, moet hulle tog maar hulleself nog meer daarop toelê. Oor hulle wederkomsverwagting is sy raad aan hulle om nugter en moedig daaraan te dink. Oor hulle onderlinge verhoudings het die apostel ook 'n aantal vermanings – hulle moet mooi werk met mekaar. Hulle moet bly wees en volhou met gebed. En wanneer hy hulle vermaan om nie die Heilige Gees teen te staan nie, waarsku hy hulle ook om weg te bly van wat sleg is. Daarmee toon hy ook hoeveel begrip hy het vir die stryd wat hulle het om getrou te bly aan hulle geloof. En dan ook 'n gebed vir hulle onder wie hulle gewerk het. Ook diegene wat ons geestelike leiers is, kan nie sonder voorbidding hulle roeping vervul nie. 'n Gemeente wat nie na binne groei nie, kan nie na buite iets beteken nie.
Voorwaar 'n besondere gemeente, maar ook een, soos ons hier, wat moet strewe na nog meer van 'n lewe soos God dit wil hê.
Na alles wat oor hierdie besondere gemeente gesê is, pas dit om met Paulus se gebed vir hulle (en vir ons) af te sluit:
Mag die God wat vrede gee, julle volkome aan Hom toegewyd maak en julle geheel en al, na gees, siel en liggaam, so bewaar dat julle onberispelik sal wees wanneer ons Here Jesus Christus weer kom! Hy sal dit ook doen, want Hy wat julle roep, is getrou.