Die Limburgse taal is dus ‘n tussenposisie tussen Duits en Nederlands: dit blyk uit Middeleeuse argiewe (rekeninge en oorkondes van die Balye Alden Biezen, Maastricht, Sittard, ens.), asook literêre tekste soos die werk van Henric van Veldeke, die Aiol – fragmente, die Limburgse Sermoene en die diverse Limburgse/Ripuarische redaksies van die laat-hoofse roman van “Heinric en Margarete van Limburg”. Hy toon histories ’n nalatigheid teenoor selfrevisie (Johann Johl in Terblanche, 2012) wat ongelukkig soms nog steeds geld (miskien spruitende uit sy soggendse ritueel om ’n daaglikse gedig in die bad uit te bring?). Hy het aan vrouens en kinders wat tot die laagste stand in die Israel van sy tyd behoort het die “status van menswees” gegee: Dit is die tema van my gedig, “Enkelma”. “Verlies” oor my besoek aan die Holocaust Museum in Jerusalem sluit met my gesig op die Tempelberg met sy sinagoge, katedraal en moskee: Dit het my gekonfronteer met die klaarblyklike onvermoë van gelowiges om ondanks die monoteïsme wat al drie gelowe – die Judaïsme, die Christelike geloof en die Islam – gemeen het, grense te oorskry tot wedersydse erkenning van en verdraagsaamheid teenoor mekaar.