Dit beteken nou baie vir ons lewe in en buite die gemeente. Dit beteken ook baie vir die manier waarop ons oor en van Christus praat. Dit beteken ook baie vir die vraag met wie ons van Christus praat.
Mense dink en sê dikwels dat die leer van die uitverkiesing die verkondiging van die evangelie en die lewe vir Christus belemmer. Die leer van die ewige uitverkiesing sou daarvoor sorg dat die kerk nie met groot entousiaisme en met groot ywer die evangelie van die Here Jesus sou verkondig nie.
Dit sou daartoe lei dat of die kerk wat dit bely sy roeping tot evangeliesasie en sending versaak of daaraan baie min doen. As die gemeente nogtans die evangelie laat uitgaan, is dit volgens sekeres ook nie die blye evangelie nie. Volgens hulle sorg die leer van die uitverkiesing van voor die grondlegging van die wêreld daarvoor dat die klem meer daarop lê om vir die mense te sê dat hulle moet ontdek of hulle uitverkies is as dat vir mense sonder enige terughouding Christus as die Verlosser verkondig en aangebied word.
Hierdie teenstand, hierdie verkeerde gedagtes oor God se verkiesing en die verkondiging van die evangelie word in die artikels 5,6 baie duidelik weerlê. Ons sien dit raak as ek vir julle Christus se blye boodskap onder hierdie tema verkondig:
Ons bely in die Dordtse Leerreëls sonder enige onduidelikheid dat die HERE in Sy liefde voor die grondlegging van die wêreld sekere mense uit die sondige menslike geslag tot geloof en ewige lewe uitgekies het. Ons bely sonder enige onduidelikheid dat Christus vir die uitverkorenes die verlossing verdien het. Hy het nie vir alle mense gesterf nie maar vir die uitverkorenes.
Dit is nou juis dieselfde Dordtse Leerreëls waarin ons op grond van die Bybel bely dat Christus se dood genoeg was vir die versoening van die hele wêreld. Ons bely juis hier dat Christus vir alle mense verkondig moet word en vir alle mense sonder onderskeid as die Verlosser aangebied moet word. Hoekom kan en moet ons so bely en so leef?
Dit gebeur as mense begin sê dat by die doop God se belofte dat Hy jou Vader wil wees, dat die Seun jou Verlosser wil wees en dat die Gees jou tot ‘n nuwe mens, ‘n gelowige wil maak, eintlik net vir die uitverkorenes geld. Dan het die verkiesing oor die verbond, oor God se heerlike belofte in die verbond gaan heers. Dan praat ons anders as wat die HERE dit self in die Bybel doen. Die groot voorreg in die verbond is dat die HERE na jou vanaf die staanspoor van jou lewe nou jou toegekom het. Hy bemoei Hom vanaf die begin van jou lewe met jou. Hy laat jou steeds weer Sy belofte en liefde hoor en roep jou steeds weer. Hy behandel jou as Sy kind vol van Sy liefdevolle stem en belofte rondom jou. Die voorreg van die verbond is die HERE se intensiewe en vertroulike omgang met jou en dit vanuit Sy belofte. Ons wat in die HERE se verbond opgeneem is, het daartdeur ook ‘n groot verantwoordelikheid gekry om met Hom te leef en om hierdie belofte vir ander mense te verkondig.
Dit is ook daarom dat die HERE Sy volk sonder enige beperking die evangelie vir ander te verkondig. Ons vind dit sowel in die Ou as in die Nuwe Testament. Ek noem enkele voorbeelde:
Psalm 96: “Sing tot eer van die HERE, loof sy Naam, verkondig sy heil van dag tot dag. Vertel onder die nasies sy eer, onder al die volke sy wonders. Want die HERE is groot en baie lofwaardig; Hy is gedug bo al die gode.” (2-4)
Die Here Jesus sê net voor Sy hemelvaart vir Sy dissipels: “Gaan die hele wêreld in en verkondig die evangelie aan die ganse mensdom.” Mark 16:15.
Dit is baie duidelik dat die HERE vir ons die opdrag gegee het om Christus te verkondig. Ons moet dit doen sonder om te vra of die persone aan wie ons die verkondig uitverkorenes is. Daarmee het ons dan niks te doen nie. Die HERE roep ons op om Christus vir die wêreld te verkondig. Ons sien ook baie mooi raak in artikel 5 dat dit Christus is wat verkondig moet word. Hy moet as die Verlosser aangebied word. In Hom het God met Sy genade na die mense toegekom.
Elke preek moet daarop gerig wees dat elkeen wat dit hoor weer duidelik met sy lewe voor God kom staan. Dat elkeen besef dat hy nou weer staan vir die keuse of hy Christus volg of nie volg nie. Wie die evangelie wat verkondig is nie aanneem en hom nie bekeer van die sondes wat by hom of haar aangewys is, staan daardeur deur eie keuse buite God se genade. Dit is nie so dat jy in die kerk mag sê dat jy met jou belydenis doen een keer vir die HERE en Sy diens gekies het en dat jy daarom nie meer egte bekering nodig het nie en die prediking in Christus se kerk daarom nie so baie klem op die bekering elke keer weer moet lê nie. Die oproep tot bekering en geloof bly vir elkeen van ons tot die dag van ons afsterwe nodig, elke keer dat ons die prediking van die evangelie hoor. Steeds weer moet die evangelie so na ons en alle mense kom dat dit is wat ons lees in Hebr 4:12:
Dit is altyd weer ‘n gevaar wat die kerk bedreig dat ons met onsself tevrede raak. Dat ons eintlik begin voel dat ons bo die oordeel van die HERE staan. Ons is tog gelowiges! Ons ouers was dit tog al, ons was altyd gereformeerd, ons is tog lidmate van die ware kerk, ons is tog deur Christus verlos! Is dit dan nie baie beter om net van die verlossing te praat en nie van sonde en bekering nie. Dit is tog ‘n stadium wat agter ons lê?!
As die prediking vanuit die blydskap dat Christus die Verlosser is en dat Hy ons skuld gedra het, met vermaan op konkrete punte in ons lewe kom, het ons dikwels verskonings om dit nie te gehoorsaam nie. Die een keer is die preek te swaar, dit het ons dan te diep in ons eie lewe geraak, die ander keer is dit te bly. Ons het dan steeds verskoning om die Woord van Christus nie in ons eie lewe te volg nie. Die Here Jesus weet hoe mense, ook in die kerk, ook onder die verbondsvolk allerhande verskonings het om die evangelie nie heeltemal te wil aanneem en volg nie. Die Here Jesus wys daarop in Matt 11:16-19: “Maar waarmee sal Ek hierdie geslag vergelyk? Dit is net soos kindertjies wat op die markte sit en na hulle maats roep en sê: Ons het vir julle op die fluit gespeel, en julle het nie gedans nie; ons het vir julle ‘n klaaglied gesing, en julle het nie getreur nie. Want Johannes het gekom en nie geëet en gedrink nie, en hulle sê: Hy het ‘n duiwel. Die Seun van die mens het gekom – Hy eet en drink, en hulle sê: Daar is ‘n mens wat ‘n vraat en ‘n wynsuiper is, ‘n vriend van tollenaars en sondaars. Maar die wysheid is geregverdig deur sy kinders.”
Die Here Jesus berei sy leerlinge daarop voor dat as hulle vry en bly die evangelie gaan verkondig baie dit sal afwys. Baie sal Christus wat in die prediking met die uitnodig en eis om te geloof tot hulle kom in ongeloof beantwoord. Dit moet Christus se gemeente nie moedeloos maak nie. ‘n Gelykenis waarin die Here Jesus Sy leerlinge en Sy kerk daarop voorberei vind ons in Matteus 22. Die Here Jesus vergelyk daar die koninkryk van die hemele met ‘n koning wat ‘n bruilof vir sy seun versorg. Die koning moet verskillende kere, verskillende mense nooi om die saal vol te kry. Baie sê dat hulle om watter rede nie na die fees kom nie. As die bruilofsaal vol is omdat die koning later almal wat sy knegte gesien het genooi het, is daar een wat ingekom het maar nie ‘n feeskleed aangetrek het. Dit is iemand wat in die kerk ingekom het maar hom nie werklik wou bekeer nie. Hy wou Christen wees en vir homself en die wêreld leef. Die koning ontdek hom en gooi hom uit. Jesus sluit hierdie gelykenis af met die woorde: “Want baie is geroep maar min is uitverkies.” (14)
As ons die evangelie verkondig, moet ons nie verwag dat die meerderheid tot bekering kom nie. Ons moet nie begin dink as ons op die regte manier en volgens menslike kommunikasieteorië goed kommunikeer die meeste mense tot Christus kom nie. Ons moet met die werklikheid rekening hou dat min uitverkies is. Ons moet bly werk, in die blydskap dat ons Christus as die Verlosser mag verkondig. Dan soek ons die skuld vir die afwys nooit by God nie. Die skuld vir elke afwysing van die evangelie is die mens se eie ongeloof en daarop moet ons ander, mekaar en onsself aanspreek.