Dit gaan hier oor die woord begeer. En oor die sondes wat almal gekoppel word aan hierdie woord. Hierdie woord is sekerlik positief in sy wese: mens begeer om God te ken en ons begeer 'n ware geloof, en ons begeer die ewige lewe.
Maar die duiwel het hierdie eienskap, naamlik begeerte, by die mens ontwikkel sodat dit heelwat sterker klem plaas op die negatiewe kant van die lewe as op die positiewe.
Begeerte self het in baie gevalle sonde geword. Daarom staan dit in ons teksvers geskryf dat die vleeslike begeertes lynreg staan teen die lewe in die Heilige Gees.
Die redenasie wat die Heilige Gees in hierdie brief deur die apostel Paulus volg, is eintlik baie logies en maklik verstaanbaar, want jy kan geen enkele gebod oortree sonder om eers te begeer om dit te doen nie.
Jy moet eers die begeerte ervaar om die dag van die Here nie te heilig nie, voordat jy tot die daad van Sabbatsontheiliging sal oorgaan.
Aan die een kant is daar die dinge wat reg is, en wat gedryf en ook gedra word deur die werk van die Heilige Gees.
Daar kry ons nou 'n baie lang lys van sondes - almal van hulle word beheers deur liggaamlike begeertes.
. . . soos ek al vroeër gesê het, dat die wat sulke dinge doen, die koninkryk van God nie sal beërwe nie.
Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai. Hy wat in sy vlees saai, sal uit die vlees verderf maai; maar hy wat in die Gees saai, sal uit die Gees die ewige lewe maai. (Galasiërs 6:7-8 AFR53)
Ons moenie verwag dat mens ooit in hierdie lewe volmaak bekeer sal wees, en sondeloos sal kan lewe nie, want selfs nie eers die heiligste mense kan so 'n vlak bereik nie. Die saak gaan in sy diepste daaroor dat ons darem die begeerte moet beleef dat ons volgens die Here se gebooie wil lewe.
Dink aan die hele gedeelte in Romeine 7 wat daaroor gaan dat Paulus sê dat hy tog lus het om die wet van die Here te doen, en dit is hoe hy die stryd tussen sy eie begeertes en dié van die Heilige Gees in hom agtergekom het.