Elagabalus: Die gehate Romeinse keiser wat vermoor en vermink is! - Inligting
Elagabalus was 'n Romeinse keiser wat aan die begin van die 3de eeu nC geleef het. Hy word gereeld beskou as een van Rome se ergste keisers en word gereeld in dieselfde liga geplaas as ander berugte keisers soos Nero en Caligula. In die huidige tyd is Elagabalus miskien nie so bekend as hierdie 'slegte keisers' nie. Tog is daar genoeg geskrewe bronne deur antieke Romeinse skrywers, veral Cassius Dio, Herodianus en die onbekende skrywer van die Historia Augusta , sodat ons 'n lewendige prentjie kan skets van Elagabalus, sy lewe en sy (verkeerde) dade.
Die opkoms van Elagabalus en sy moeder uit Sirië
Elagabalus (soms na verwys as Heliogabalus) is gebore omstreeks 203 nC in Emesa, 'n stad in die weste van Sirië wat vandag bekend staan ​​as Homs. By geboorte was Elagabalus bekend as Varius Avitus Bassianus. Toe hy keiser word, was hy amptelik bekend as keiser Marcus Aurelius Antoninus Augustus. Maar hierdie berugte keiser staan ​​meestal bekend as Elagabalus, omdat hy in die jeug as die hoëpriester van die Emesene-songod, Elah-Gabal, gedien het. Elagabalus kon hierdie posisie beklee aangesien die familie van sy moeder, Julia Soaemias, oorerflike priesters van hierdie god was.
'N Antieke marmerborsbeeld van Elagabalus wat deel uitmaak van die versameling van die Capitoline -museums in Rome. ( © José Luiz Bernardes Ribeiro )
Dit was ook deur sy moeder se familie dat Elagabalus verbind was met die heersende Severan-dinastie (regeer 193-235 nC). Sy ouma aan moederskant, Julia Maesa, was die ouer suster van Julia Domna, die vrou van Septimius Severus, die stigter van die Severan -dinastie. Sowel Julia Soaemias as Julia Maesa het 'n belangrike rol gespeel in die verhoging van Elagabalus na die Romeinse troon, en dit was eintlik diegene wat prakties in beheer was van die ryk, terwyl Elagabalus meestal besig was met godsdienstige aangeleenthede. Terloops, Elagabalus se pa was Sextus Varius Marcellus, 'n Romeinse aristokraat uit Sirië. Anders as die twee Julias, lyk dit asof Marcellus 'n prominente rol in die lewe van Elagabalus speel, en hy sterf 'n paar jaar voordat sy seun keiser word.
Die Severan -dinastie, ongeveer 200 nC, wat Septimius Severus met sy gesin toon: links: vrou Julia Domna; onderste helfte: seuns Geta en Caracalla. ( © José Luiz Bernardes Ribeiro )
Die Severan -dinastie is gebreek en hernu met Elagabalus
Die Severan-dinastie is in 193 nC gestig toe Septimius Severus, afkomstig uit 'n prominente familie in Leptis Magna, 'n stad in die hedendaagse Libië, destyds deel van die Romeinse provinsie Africa Proconsularis, as oorwinnaar uit die politieke onrus gekom het wat nou bekend staan ​​as die Jaar van die vyf keisers. Toe Septimius Severus in 211 nC sterf, word sy seun Caracalla opgevolg.
Romeinse inskripsie onthul dat die keiser omkoopgeld geneem en gelieg het
Die krisis van die derde eeu in die Romeinse Ryk
Die bewind van die tweede Severaanse keiser is egter kortgeknip toe hy in 217 vC vermoor is. Caracalla se dood was 'n kort onderbreking in die Severan -dinastie, aangesien die volgende keiser, Macrinus, nie 'n lid van die 'die' familie was nie. Macrinus, wat as 'n praetoriaanse prefek onder Caracalla gedien het, het die moord op die keiser georkestreer en na sy dood die troon ingeneem.
Intussen is Julia Maesa en haar dogters, Julia Soaemias en Julia Mamaea, teruggestuur na Emesa, waar hulle 'n komplot teen Macrinus begin maak het. Die vroue het gerugte begin versprei dat Elagabalus eintlik die buite -egtelike seun van Caracalla was om die steun van die Legio III Gallica, wat in die nabygeleë Raphana gestasioneer was, te steun. Elagabalus is aan die generaal Publius Valerius Comazon en sy troepe voorgehou en tot keiser uitgeroep. Die nuwe keiser was toe maar 14 jaar oud. Binnekort het ander Romeinse legioene in die ooste Macrinus verlaat om by Elagabalus aan te sluit. Uiteindelik is daar 'n geveg naby Antiogië tussen die troepe van Macrinus en die van die seunskeiser in Junie 218 nC gevoer. Macrinus is verslaan, gevange geneem en daarna tereggestel.
In 218 nC stop Elagabalus en sy gevolg by Nicomedia, 'n Griekse stad in die huidige Turkye, en dit is waar hy 'in sy mal aktiwiteite gedompel het en die fantastiese rituele waarin hy opgelei is, vir sy geboortegod uitgevoer het'. (Félix Marie Charles Texier / )
Met Macrinus se dood was die pad na Rome veilig en die Severan -dinastie is herleef. In 218 nC het Elagabalus en sy gevolg die lang reis van Emesa na Rome aangepak. Onderweg moes hy die winter deurbring by Nicomedia ('n Griekse stad in die huidige Turkye). Hier, volgens Herodianus, het Elagabalus "in sy mal aktiwiteite gedompel en vir sy geboortegod die fantastiese rituele uitgevoer waarin hy van kleins af opgelei is. Hy het die rykste klere gedra, hy dra hom in pers gewaad wat in goud geborduur is; aan sy halssnoere en armbande het hy 'n kroon gevoeg, 'n tiara wat blink van goud en juwele ... Saam met fluite en tromme het hy, soos dit blyk, orgiastiese diens aan sy god uitgevoer ". Volgens 'n ander bron het die Historia Augusta , tydens sy verblyf in Nicomedia, het Elagabalus "op 'n verdorwe wyse geleef en in 'n onnatuurlike onheil saam met mans toegegee".
Die luukse klere en eksotiese rituele van Elagabalus het die Romeinse troepe wat naby Emesa gestasioneer was, geamuseer. Daar word berig dat die soldate na sy tempel gereis het om te sien hoe Elagabalus sy priesterlike pligte verrig, en blykbaar betower was deur sy mooi voorkoms, sy weelderige klere en duur juweliersware.
Noudat hy hul keiser was, was die soldate egter minder as beïndruk, en volgens die Historia Augusta , "Het spyt begin spyt dat hulle 'n sameswering teen Macrinus gesmee het om hierdie man keiser te maak." Selfs die ouma van Elagabalus het bekommerd begin raak oor die manier waarop die keiser hom aan sy onderdane voorstel. In Herodian se verslag word gesê dat Julia Maesa 'baie ontsteld was en telkens probeer het om die jeug te oorreed om Romeinse drag te dra toe hy die stad binnekom om die senaat te besoek', uit vrees dat 'sy voorkoms, duidelik vreemd en heeltemal barbaars, was sal diegene wat hom sien aanstoot gee. "
Beide kante van 'n Elagabalus Aureus Sol Invictus-muntstuk wat in Antiochië, 218-219 nC, geslaan is. (Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com/ CC BY-SA 3.0 )
Die gruweldade van Elagabalus het verontwaardiging in Rome veroorsaak
Elagabalus beskou homself egter waarskynlik in die eerste plek as die hoëpriester van Elah-Gabal. Vir hom was sy rol as Romeinse keiser van sekondêre belang. In elk geval het Elagabalus Julia Maesa se waarskuwings van die hand gewys en gedra en aangetrek soos hy wil. Nodeloos om te sê, Elagabalus het sy pligte as hoëpriester in Rome bly uitvoer, tot groot misnoeë van die Romeine. Die ou skrywers gee baie besonderhede oor Elagabalus se gruweldade in Rome, waarvan sommige waarskynlik meer fiksie as feit bevat. Neem die beskrywing van Cassius Dio van die godsdienstige rites wat uitgevoer is deur die keiser (na wie in hierdie geval Sardanapalus verwys word):
'Ek sal nie die barbaarse gesange beskryf wat Sardanapalus, saam met sy ma en ouma, vir Elagabalus gesing het, of die geheime offerandes wat hy hom gebring het, seuns doodgemaak en sjarme gebruik het nie, en eintlik in die god se tempel 'n leeu gesluit het. , 'n aap en 'n slang, en menslike geslagsdele onder hulle ingooi en ander onheilige rites beoefen, terwyl hy altyd ontelbare amulette gedra het. "
'N Ander verslag wat Elagabalus beskuldig dat hy menslike offerandes beoefen het as deel van sy priesterlike pligte, word gevind in die Historia Augusta en lui soos volg:
'Elagabalus het ook menseslagoffers geoffer, en vir hierdie doel het hy kinders van 'n edele geboorte en 'n pragtige voorkoms uit die hele Italië versamel, waarvan die vaders en moeders lewend was, met die bedoeling. die groter. Uiteindelik het hy elke soort towenaar by hom gehou en hulle daagliks laat offer; en die hele tyd sou hy die lewens van die kinders ondersoek en die slagoffers martel volgens die manier van sy eie inheemse rites. "
'N Derde weergawe van die godsdienstige rituele wat deur Elagabalus uitgevoer word, word deur Herodianus verskaf en blyk meer aanneemlik te wees:
'Hy het 'n groot en wonderlike tempel vir sy god opgerig en dit omring met talle altare. Elke oggend vroeg het hy hektombome van bulle en 'n groot aantal skape geoffer ... Elagabalus dans om die altare op musiek gespeel op elke soort instrument; vroue uit sy eie land vergesel hom in hierdie danse, met simbale en tromme terwyl hulle om die altare draai. Die hele senaat en al die ridders staan ​​en kyk, soos toeskouers in die teater. "
'N 4de-eeuse nC Romeinse (gekopieer uit Griekse oorspronklike) marmerbeeld van Urania, die Noord-Afrikaanse muse van sterrekunde wat Elagabalus met 'n ander god "getrou" het, wat groot woede in Rome veroorsaak het. (Vatikaan -museums / )
Afgesien van Oosterse rituele, het Elagabalus ook vreemde gode bekendgestel. Natuurlik is Elah-Gabal by die Romeinse panteon gevoeg en op die kop geplaas. Herodianus beweer dat die keiser "alle Romeinse amptenare wat openbare offers bring, opdrag gegee het om die nuwe god Elagabalus aan te roep voor al die ander gode wat hulle in hulle rituele aanroep." Daar word beweer dat Elagabalus huwelike gereël het tussen Elah-Gabal en ander gode, byvoorbeeld die Noord-Afrikaanse godin Urania, waarvan Herodian 'n verslag gee:
'Hy het die standbeeld van Urania gestuur wat die Karthagers en Libiërs veral vereer ... Elagabalus het beweer dat hy 'n huwelik met die son en die maan sou reël, en het die beeld en al die goud in die tempel gestuur en die Kartagoë beveel om 'n groot bedrag geld te voorsien vir die bruidskat van die godin. Toe die standbeeld kom, het hy dit saam met sy god opgerig en beveel dat alle mense in Rome en in die hele Italië met uitbundige feeste en feeste, in die openbaar en privaat, moet vier ter ere van die huwelik van die gode. "
Die Oosterse rituele wat Elagabalus in Rome uitgevoer het, moes inderdaad uiters skokkend gewees het vir die burgers wat dit gesien het. Alhoewel die Romeine daarvoor bekend was dat hulle buitelandse gode opgeneem het, was die optrede van Elagabalus waarskynlik te veel vir hulle om te maag. Tog was dit nie die enigste tekortkominge wat hom die haat van die Romeine besorg het nie. Afgesien van die bekendstelling van buitelandse praktyke wat onverenigbaar was met die Romeinse sedes, het Elagabalus weinig respek vir die Romeinse gebruike gehad en het hy 'n aantal taboes verbreek, veral dié wat verband hou met seksualiteit.
Marmerfragment uit Luna, Italië wat die Vestal Maagde tydens 'n banket wys. Vestal Maagde kon nie trou terwyl hulle hul rol vervul nie, maar dit het Elagabalus nie gekeer nie. (Rabax63 / CC BY-SA 4.0 )
Die ou skrywers wys byvoorbeeld daarop dat Elagabalus verskeie kere getroud was. Cassius Dio beweer dat Elagabalus eers met Cornelia Paula, 'n Romeinse edelvrou, getroud is, maar later van haar geskei het omdat 'daar 'n letsel aan haar liggaam was'. Die volgende vrou van die keiser was 'n Vestal Maagd wat Cassius Dio as Aquilia Severa noem. Daar word opgeteken dat Elagabalus haar kuisheid geskend het en daarom met haar getrou het. Dit was absoluut onaanvaarbaar vir die Romeine, aangesien die Vestal Maagde nie veronderstel was om te trou nie, solank hulle as priesteresse dien. Nie lank daarna nie, skei Elagabalus egter van die voormalige Vestal Virgin, en trou volgens Herodian met 'n vrou uit Commodus se familie. Cassius Dio, aan die ander kant, teken aan dat die keiser 'met 'n tweede, 'n derde, 'n vierde en nog 'n ander getrou het; daarna het hy na Severa teruggekeer. "
Daar word ook gesê dat Elagabalus manlike minnaars gehad het, hoewel dit nie uniek is in die geskiedenis van Romeinse keisers nie. Dit is ook bekend dat ander keisers, waaronder die 'slegte' Nero en die 'goeie' Hadrian, manlike minnaars gehad het. Tog word geglo dat Elagabalus 'n stap verder gegaan het as enige van sy voorgangers. Cassius Dio beweer dat "Hy sy skaamte tot so 'n punt gedra het dat hy die dokters gevra het om 'n vrou se vagina deur 'n insnyding in te samel, en hulle groot bedrae daarvoor te belowe." Elagabalus is miskien die berugste vir hierdie begeerte om 'n vroulike vagina te hê, hoewel die verhaal eintlik net in Cassius Dio voorkom, en nie in die ander twee ou bronne nie.
'N Borsbeeld van Julia Mamaea wat ander omgekoop het om Elagabalus omver te werp, wat tot sy teregstelling en verminking gelei het. Hierdie borsbeeld is in die Pushkin Museum (Rusland), maar is gekopieer uit 'n Romeinse oorspronklike wat in die British Museum -versameling gevind is. (shakko / CC BY 3.0 )
In The End, Elagabalus Met The End He Verdien!
Die ou bronne skryf baie van Elagabalus se ander wandade op, al is dit te veel om hier te vertel. Dit is egter duidelik dat die keiser se eksentrieke gedrag hom van die res van Rome vervreem het. Uiteindelik, in 222 nC, het die soldate van die Praetorian Guard besluit om die keiser self te verwyder.
Herodianus berig dat die soldate ten gunste van Elagabalus se neef, Alexander, was, omdat dit lyk asof hy 'n meer geskikte persoon was vir die rol van keiser, en, nog belangriker, vanweë die goud wat heimlik deur Julia Mamaea aan hulle uitgedeel is. Elagabalus het gou hiervan geleer en wou Alexander doodmaak, maar sy planne is deur Julia Maesa verydel. Sowel Cassius Dio as Herodianus vertel dat Elagabalus uiteindelik deur die Praetorians vermoor is toe hy in hul kamp was. Die keiser het saam met Alexander daarheen gegaan om die soldate te probeer kalmeer, wat kwaad was toe hulle hoor wat hy aan sy neef probeer doen. Elagabalus het sy taak misluk en is saam met sy ma en verskeie van sy nabye medewerkers in die kamp tereggestel.
Die verhaal van Elagabalus se dood in die Historia Augusta in teenstelling met die twee ander bronne, fokus dit op die ironie daarvan, en is soos volg:
'' N Paar Siriese priesters het aan hom voorspel dat hy 'n gewelddadige dood sou sterf. En so het hy toue gemaak wat met pers en skarlakenrooi sy verstrengel was, sodat hy, indien nodig, 'n einde aan sy lewe kon maak deur die strop. Hy het ook goue swaarde gehad wat gereed was om homself te steek as geweld sou ontstaan. Hy het ook gifstowwe gereed, in ceraunites [of belemnite, 'n soort inkvis] en saffiere en smaragde, waarmee hy homself kan doodmaak as vernietiging bedreig word. En hy het ook 'n baie hoë toring gebou om van neer te gooi, gemaak van borde verguld en versier in sy eie teenwoordigheid, want selfs sy dood, volgens hom, moet duur en gekenmerk word deur luukse, sodat gesê kan word dat niemand het ooit op hierdie manier gesterf nie. Maar al hierdie voorbereidings het hom niks gebaat nie, want soos ons gesê het, is hy doodgemaak deur gewone soldate. "
Uiteindelik is die lyk van Elagabalus deur die stad gesleep om in die openbaar misbruik en vermink te word voordat dit in die openbare riool wat in die Tiber geloop het, gegooi word. So het die verhaal van Elagabalus, een van Rome se minste gunsteling keisers, 'n onwaardige maar regverdige einde bereik.
Top 10 ergste Romeinse keisers
Die Romeinse Ryk was groot op sy hoogtepunt en die invloed daarvan word vandag nog steeds gevoel in ons vorme van weermag, regering en samelewing in die algemeen. Die Keiserryk, wat 'n tyd lank deur keisers regeer is, het periodes van grootheid en periodes van agteruitgang beleef. Hierdie lys kyk na tien van die keisers wat hul merk op die geskiedenis gelaat het omdat hulle so vreeslik was.
Daar word vermoed dat die Apokalips van Sint Johannes tydens die heerskappy van Domitianus aan die einde van die eerste eeu geskryf is. Domitianus was 'n vaste voorstander van die Romeinse gode en godinne, van wie die aanbidding teen die tyd dat hy aan bewind gekom het, uit die praktyk was.
Eusebius van Caesarea, wat 300 jaar later geskryf het, vertel dat die eerste grootskaalse Christelike en Joodse vervolging tydens die regering van Domitianus en rsquos begin het. Daar is geen nie-Christelike geskiedenis van sulke aktiwiteite nie, maar dit is bekend dat Domitianus tirannies gekant was teen alle ander godsdienste behalwe die Romeinse.
Soos soveel ander keisers, het Domitian deur middel van die dood met onenigheid onder sy nabye adviseurs en vriende te doen gekry. Hy het 'n paar te veel prominente politici en welgestelde burgers tereggestel, en die strooi wat die kameel en rsquos teruggebreek het, was sy moord op sy sekretaris, Epaproditus.
'N Man met die naam Stephanus, en verskeie ander, het saamgesweer om hom dood te maak, terwyl Stephanus 'n paar dae voorgegee het dat hy gewond was, sodat hy 'n dolk onder sy verbande kon wegsteek. Hy nader Domitianus in sy slaapkamer en steek hom in die lies, waarna die keiser deur verskeie mans omring word, waarvan een 'n vreesaanjaende gladiator is, wat hom almal doodgesteek het.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat Christene en Jode ernstig vervolg is tydens die heerskappy van Severus en rsquos nie. Hy het geglo in 'n drakoniese interpretasie van die Romeinse reg, wat geen ander godsdiens as die Romeinse geduld het nie. Hy het nie na 'n spesifieke godsdienstige kultuur gesoek nie, maar het bloot al die buitelandse vervolg.
Christene en Jode was die algemeenste, en tot 1 000 tot 3 000 is tereggestel nadat hulle die opsie gekry het om Jesus of Yahweh te vervloek, of onthoof of gekruisig te word. Hy het absoluut geen respek vir die sorg vir enigiemand behalwe sy leër nie, aangesien dit hulle was wat kon opstaan ​​en hom kon afsit. Hy het daarin geslaag om die Ryk te stabiliseer deur middel van drakoniese vrees, maar hierdie stabiliteit het nie lank gehou nie, toe sy seun, #4, die troon inneem.
Hy was in alle opsigte 'n reusagtige man, ruim 6 voet lank, miskien 7 voet of meer. Hy word beskuldig dat hy die krisis van die derde eeu veroorsaak het, hoofsaaklik as gevolg van sy moorde op etlike dosyne van sy naaste vriende, adviseurs en weldoeners. Hy het niemand vertrou nie en wou die mense deur verowering en uitbreiding van hom laat hou.
Sy eerste veldtog was teen die Alamanni -mense in Germania. Hulle was in hierdie stadium absoluut geen bedreiging vir Rome nie, maar Maximinus het hulle binnegeval en verower, al was dit vir sy leër 'n geweldige prys. Die mense het hom nie hieroor liefgehad nie, maar hom gehaat. Maar hy het Sarmatia en Dacia, onderskeidelik die huidige Oekraïne en Roemenië, binnegeval. Hierdie mense het niks teen Rome aangestig nie.
Intussen het 'n opstand in Noord -Afrika begin, waarin twee mans as aanspraakmakers op die Romeinse troon, Gordianus Sempronianus en sy seun, opgerig is. Die Romeinse senaat het hulle ondersteun, en in reaksie hierop het Maximinus sy leër na Rome opgeruk, maar sy troepe het so lank geveg dat hulle uitgeput en siek was. Hulle kon nie die geslote stadshekke binnegaan nie, en baie het verlate gegaan.Sy Praetoriaanse wag het uiteindelik genoeg gehad en Maximinus in die rug gesteek, daarna sy seun en raadgewers, hulle onthoof en hul koppe op pale om die stadsmure gesit, waarna hulle ingelaat is.
Diocletianus het aan die einde van die Krisis van die Derde Eeu geheers, en hoewel hy die Empire & rsquos -militêre en ekonomie aansienlik gestabiliseer en verbeter het, sal hy vir altyd onthou word as die ergste vervolger van Christene in die geskiedenis.
Hy het in 303 verskeie bevele uitgereik waarin alle regte van Christene verwyder is totdat hulle hulle tot die Romeinse godsdiens bekeer het. Natuurlik het die Christene geweier, en van 303 tot 311 is ten minste 3 000 gemartel. Aanvanklik is diegene wat geweier het, bloot in die tronk gesit, maar dit het nie lank geduur voordat hulle deur kruisiging en onthoofding tereggestel is nie. Christelike kerke is oral in die Ryk gesoek en tot op die grond verbrand, geplunder, en selfs Christelike senatore is van hul werk ontneem, opgesluit en tereggestel.
Toe die vervolging skynbaar nie werk nie, aangesien die Christene bloot weggekruip het en hulle godsdiens verder versprei het, bepleit Diocletianus hulle martelende en vermaaklike teregstellings in die Circus Maximus en Colosseum, en dit was die tyd toe die meeste Christene na die leeus, tot groot vreugde van die Romeinse burgers wat Romeinse gode aanbid het.
Die moorde het eers opgehou totdat Constantine en rsquos in 324 tot absolute mag gekom het.
Tiberius was keiser na Augustus, van 14 tot 37, en het nie omgee vir die werk nie. Al wat hy wou hê, was die luukse en het die senaat verlaat om al die beslissings te doen. Die senaat het hom hiervoor geminag en aan die Romeinse bevolking die kritici vertel, totdat hy nie meer sy veiligheid in Rome vertrou het nie en na die eiland Capri vertrek het. Hy het standbeelde van sy kaptein van die wag, Lucius Sejanus, oral in die stad opgerig en aan hom al die regeringsopdragte gegee. Tiberius het min of meer vir die res van sy lang lewe by Capri afgetree, maar slegs 'n paar keer na Rome teruggekeer.
Terwyl hy op Capri gewoon het, het hy 'n groot villa vir hom laat bou, Villa Jovis, die Villa van Jove (Jupiter), waarin hy sy pedofilie toegegee het. Hy het naak saam met babas, kleuters en jong seuns verkrag en verkrag. Hy het hulle op geen manier fisies benadeel nie, maar selfs in die laat sewentigerjare was seks met jong kinders een van sy gunsteling tydverdrywe.
Nero het die amp van keiser gebruik om aan sy begeerte vir 'n weelderige leefstyl te voldoen, en het absoluut geen sorg vir die welsyn van die mense gehad nie. Hy het nooit tereg sy ma, Agrippina, vertrou nie en het probeer om haar dood te maak deur haar skip te laat sink. Dit werk nie, en hy beveel haar eenvoudig teregstel. Hy het gereeld onder geheimsinnige omstandighede enigiemand wat naby hom was, wat hy nie vertrou het nie, tereggestel omdat hy die Praetorian Guard gevrees het.
Hy het daarin geslaag om 15 jaar lank te regeer en almal wat anders was, dood te maak. Hy is beskuldig van verraad wat in 62 begin het en het die beskuldigers, enkele dosyne daarvan, tereggestel. Hy was mal daaroor om na kroeë en hoerhuise te gaan, en hom nie eens te vermom nie.
Die Groot Vuur van Rome, in 64, het aanleiding gegee tot die legende dat Nero gesukkel het terwyl Rome gebrand het. Dit is nie waar nie. Hy was weg in Antium (Anzio) en keer terug na Rome om die vuur te probeer blus. Hy het dit selfs uit sy eie sak betaal.
Hy het wel die oorlewendes geweldig gehelp en hulle in die paleis laat bly totdat huise herbou is, hulle gevoed, ens. Maar die brand het die middestad grootliks verwoes, en Nero het 'n groot deel van hierdie vernietiging laat herbou as sy Domus Aurea. Dit was sy geskenk aan homself, 'n reuse paleistuinkompleks van 100 tot 300 hektaar, waarvoor hy die burgers in die hele ryk swaar belas het.
Die stad wou 'n sondebok hê, en Nero het die vuur die skuld gegee aan die Christene, en hulle is vreeslik vervolg. Hy het talle mense gearresteer, vasgemaak en doodgebrand as fakkels om sy tuine in die Domus Aurea aan te steek. Daar word gesê dat hy die stank ingeasem en hartlik gelag het, dan na sy lier gedraai en sy eie liedjies gesing het.
Die belasting het die bevolking genoeg geïrriteer om opstande in verskillende provinsies te begin, totdat Nero teen 68 nie meer geliefd was nie, maar deur almal gehaat was. Sy wagte het hom in die paleis verlaat, en hy het gevlug na 'n nabygeleë villa, waar 'n boodskapper verskyn het om hom te vertel dat die senaat hom tot 'n openbare vyand verklaar het, wat hulle doodgeslaan het. Hy het 'n graf laat grawe terwyl hy herhaal: & ldquoWat 'n kunstenaar in my sterf! & Rdquo
Toe steek hy 'n dolk in sy keel en bloeding dood. Die meeste geleerdes glo dat Nero die Groot Dier is met 'n getal van ses honderd ses en sestig waarna verwys word in die laaste Bybelse boek The Apocalypse.
Caracalla was nie kranksinnig nie. Hy was kwaadwillig en sadisties. Van 211 tot 217 was hy die voorsitter van 'n ontsagwekkende skouspel van vreesaanjaende dade. Hy het sy broer en mede-keiser, Geta, en Geta & rsquos se vrou laat vermoor.
Die burgers van Alexandrië, Egipte, het hierdie misdaad met 'n openbare toneelstuk belaglik gemaak, en toe Caracalla dit onder die knie kry, reis hy met 'n leër na Alexandrië, nooi die burgers na hul stadsplein en slag hulle, plunder en verbrand die hele stad. 20 000 is dood.
Dit was die soort keiser wat hy op daardie tydstip in byna elke Romeinse provinsie aangetoon het en alle wenke van rebellies neergelê het, selfs waar rebellies nie op hande was nie. By die geringste onmin het hy die dood beveel. Waar hy ook al gegaan het, sy leër het vermoor, verkrag en vernietig.
Hy is op 8 April 217 deur een van sy bewaarders vermoor terwyl hy langs die pad buite Carrhae urineer. Caracalla het die Guard & rsquos -broer laat teregstel op 'n valse beskuldiging.
Commodus was die seun van Marcus Aurelius, een van die grootste heersers in Rome, en dit het slegs Commodus -rsquos -misdade in die openbare gedagtes versterk.
Hy was mal oor die gladiator -speletjies, so baie dat hy persoonlik by baie van hulle ingegaan het en saam met die gladiators, wat almal misdadigers en slawe was, ensovoorts, geveg het. Dit het die hele Ryk, veral die Senaat, ernstig beledig.
Commodus het eenkeer beveel dat al die kreupeles, gebukkings en oor die algemeen ongewenste dinge in die stad saamgevoeg moet word, in die arena gegooi moet word en gedwing word om mekaar met vleissnyers dood te kap.
Hy was veral lief vir die doodmaak van diere en die dood van 100 leeus in een dag, vir die toeskouers en walging. Hy het drie olifante in die arena doodgeskiet, 'n volstruis onthoof en gelag vir die senatore wat bygewoon het, die kop swaai en beduie dat hy die volgende is. Hy het 'n kameelperd doodgemaak, 'n dier wat die toeskouers glad nie as vreesaanjaend beskou het nie.
Die senatore het saamgesweer om hom te laat doodmaak, en hom vergiftig, maar hy gooi dit op. Hulle stuur toe sy gunsteling stoeier, 'n gladiator met die naam Narcissus, wat hom in sy bad verwurg. Sy bewind het 12 jaar geduur, van 180 tot 192.
Daar kan aangevoer word dat die sluipmoord van Elagabalus en rsquos, van 218 tot 222, begin het met die krisis van die 3de eeu, waartydens Rome ongeveer 50 jaar lank van binne na buite geskeur is deur burgeroorlog na burgeroorlog, hewige anargie, opstande, ekonomiese histerie en aanvalle uit Germania en elders.
Elagabalus het op die rype ouderdom van 14 die troon ingeneem en dadelik sy mees aaklige, verdorwe fantasieë en begeertes toegegee. Hy was 'n man, ja, maar wou baie graag 'n vrou wees en het groot hoeveelhede geld aan die dokter aangebied, wat hom werklik in een kon verander.
Tot dan het hy dit geniet om te kruis-aantrek, en het hy hom vir gewone manne in hoerhuise in die hele Rome uitgejaag, met vroulike vermommings en gesigsmake-up. Hy het selfs mans in die keiserlike paleis aangevra, heeltemal naak in die deur van sy gunsteling slaapkamer gestaan ​​en na elke verbyganger, selfs sy Praetoriaanse wagte, gespin.
Hy het aan die hoof van die wag gesê dat hy homself wil kastreer en gevra wat die pynlikste metode sou wees: sny, verpletter of kook op oop kole. Hy het honderde, miskien duisende, sake met mans en vroue gehad terwyl hy getroud was met 'n Vestal -maagd, wat 'n ernstige verontwaardiging onder die Romeine was.
Hy het El-Gabal, die Siriese songod, geïnstalleer as die hoofgod van Rome, wat Jupiter oortref, en dit is hierdie songod waaruit ons die bynaam van die keiser en rsquos kry. Hy het alle Romeinse heilige oorblyfsels van hul onderskeie tempels oorgeplaas na 'n nuwe tempel wat hy vir El-Gabal, die Elagabalium, gebou het en homself die hoëpriester genoem.
Na vier jaar hiervan het Rome in onluste uitgebars toe die praetoriaanse burgers sy dood of afsetting eis. Elagabalus het gereageer deur reguit in die praetoriaanse kamp in te stap en die arrestasie en teregstelling van almal te eis. In plaas daarvan het almal op hom en sy ma neergedaal. Hy het in 'n groot klerekas probeer wegkruip, maar hulle het dit oopgemaak en hom doodgesteek. Hy en sy ma is onthoof en deur die hele Rome gesleep. Hy is toe in die Tiber gegooi en daarop gespoeg. Hy was 18 jaar oud.
& ldquo Little Boots & rdquo het die troon ingeneem by die dood van sy tweede neef Tiberias, iets van 'n wonderlike oom vir hom. Sommige sê dat Caligula die hoof van die Praetorian Guard beveel het om hom met 'n kussing te versmoor.
By sy hemelvaart was almal in die Ryk verheug. Vir die eerste sewe maande was hy deur almal liefgehad. Hy het aantreklike bonusse aan die weermag betaal om dit aan sy kant te kry, en onthou baie van wie Augustus en Tiberias verban het.
Maar hy het in Oktober 37 baie siek geword, en die siekte is nog nooit vasgemaak nie. Philo blameer dit op sy uitspattige leefstyl van te veel kos, wyn en seks. Nadat die siekte verbygegaan het en Caligula volkome herstel het, het hy een van die slegste mense in die geskiedenis geword. Sommige Joodse, Christelike en Moslem -historici van eeue daarna het selfs gedink dat Caligula deur 'n demoon besit kon word.
Hy is beskuldig van die verskriklikste walglike, kranksinnige, bedroefde misdade teen menslikheid en sedelikheid, en hierdie lister is jammer om te sê dat die beskuldigings absoluut waar is.
Hy het die moorde op iemand wat hom ooit gekruis het, beveel, of selfs met hom verskil oor alledaagse aangeleenthede. Hy het 'n baie goeie geheue gehad. Hy verban sy eie vrou en verklaar homself tot 'n god, wat hom as Apollo, Venus ('n godin), Mercurius en Hercules aantrek. Hy het geëis dat almal, van senatore tot wagte tot gaste en publieke skares, na hom as goddelik verwys in sy teenwoordigheid.
Toe hy 'n seuntjie was, het 'n siener vir hom gesê dat hy nooit 'n keiser sou wees voordat hy op die water geloop het nie. Daarom bou hy 'n pontbrug oor die Baai van Napels, trek die borswapen van Alexander die Grote aan, en staan ​​dag en nag oor die Baai en gooi weelderige seksorgies in die lig van vreugdevure.
Hy het probeer om sy gunsteling perd, Incitatus (& ldquoGalloper & rdquo), as priester en konsul in te stel, en bestel 'n pragtige marmerstal wat vir hom gebou is, kompleet met stoele en rusbanke waarop Incitatus nooit gesit het nie.
Op 'n keer by die Circus Maximus was daar geen kriminele in die wedstryde nie, en die volgende byeenkoms was die leeus, sy gunsteling. Hy het sy wagte beveel om die eerste vyf rye toeskouers na die arena te sleep, wat hulle gedoen het. Hierdie honderde mense is almal verslind vir sy vermaak.
'N Burger beledig hom een ​​keer in sy woede, en Caligula reageer deur hom vas te maak en met swaar kettings geslaan. Hy het dit drie maande lank gehou, terwyl hy die man uit 'n kerker laat haal het en geslaan het, totdat Caligula en die hele skare wat bymekaargekom het te veel aanstoot geneem het deur die reuk van die menslike brein, waarna hy onthoof is.
Caligula & rsquos se gunsteling marteling was saag, wat boaan 'n ander lys op hierdie webwerf was. Die saagblad het die ruggraat en rugmurg van die kruis tot by die bors gevul, en die slagoffer kon nie flou word as gevolg van oortollige bloed na die brein nie.
Hy was ook mal daaroor om die testikels van slagoffers te kou, sonder om dit af te byt, terwyl hulle onderstebo voor hom vasgehou was.
Hy het nog 'n insulter en sy hele gesin in die openbaar een vir die ander tereggestel voor 'n skare. Die man en vrou was eerste, gevolg deur die oudste kind, ens. Die skare het woedend geword en begin uiteenloop, maar baie bly in morbiede fassinasie. Die laaste van die gesin was 'n 12 -jarige meisie wat histeries snik oor wat sy gedwing is om te kyk. 'N Lid van die skare het geskree dat sy as 'n maagd vrygestel is van teregstelling. Caligula glimlag en beveel die beul om haar te verkrag en dan te wurg, wat hy gedoen het.
Hy het in die openbaar seks gehad met sy drie susters tydens bankette en speletjies, soms op die tafel te midde van die kos. Hy is uiteindelik vermoor deur die Praetorian Guard en 'n paar senatore, wat die Circus Maximus na die wedstryde verlaat het. Sy lyk is in die straat gelos om te verrot, en honde het dit uiteindelik geëet. Hy het vier jaar lank regeer.
Die naam Elagabalus en rsquo is nie so berug soos die van Nero en Caligula, of selfs Commodus, wat onlangs as die skurk in Russell Crowe en rsquos Gladiator verskyn het nie. Soos die drie keisers wat hierbo genoem is, is Elagabalus deurgaans onder die ergste en mees verdorwe houers van die keiserlike eer beskou. Haar aangemelde gruweldade en misdade val egter byna heeltemal onder die kategorieë om die geslag, kulturele en godsdienstige norme van die Romeinse samelewing te ontstel. In hierdie biografie sal ek kortliks haar lewe vertel en evalueer wat haar tydgenote so skokkend oor haar gevind het. Ek sal ook wys hoe die ondersoek van haar lewe en loopbaan ons baie kan leer oor die kruisings van kulturele konflik in antieke tye en die groot hoeveelheid aandag wat transgender verskynsel gekry het sedert ten minste so lank as wat die geskiedenis opgeteken is.
Naam en voornaamwoorde
Eerstens 'n aantekening oor naam en voornaamwoorde: Historiese bronne verwys eenvormig na Elagabalus met manlike voornaamwoorde. Die keiser is veral bekend onder hierdie titel (wat grammatikaal manlik is) en sy is by geboorte as 'n man aangewys. Ek het besluit om vroulike voornaamwoorde te gebruik, want op grond van die bewyse is hierdie keuse net so geldig as manlike voornaamwoorde. Die drie bestaande bronne uit die oudheid, hoewel dit mekaar weerspreek, is nog steeds in die breë eens dat die soewerein baie sterk manifestasies van kruisgeslaggedrag gehad het. Om aspekte te vertel, soos die verhaal van Dio Cassius dat Elagabalus die helfte van die ryk aan die chirurg gebied het om haar geslagsdele reg te stel, blyk veel verder te gaan as om net 'n vroulike monarg te skandaliseer en meer om die wanhoop te toon wat 'n transgender in 'n lang tyd kan voel voordat daar metodes gevind is om haar liggaam volgens haar begeertes te verander.
Elagabalus is gebore in die jaar 203 nC, en haar kort bewind het plaasgevind in die jare 218-222 aan die einde waarvan sy vermoor is. Elagabalus, wat deur die eeue bekend was, het 'n baie kort, maar onstuimige lewe geleef. Verwant aan die familie van Septimius Severus, is Elagabalus gebore op die hoogste vlak van voorreg in antieke Rome.
Elagabalus is opgeneem in die oorerflike priesterskap van die songod El Gabal, wat in haar geboortestad as die opperste god aanbid is. In 'n ander benadering tot die Grieke en Romeine wat standbeelde van hul gode in hul tempels opgerig het, is El Gabal aanbid in die vorm van 'n meteoriese swart klip. Uitgebreide seremonies sou hierdie ingang van die klip en rsquos en kort woning in Rome aandui.
Septimius Severus was 'n Romeinse generaal van Noord -Afrikaanse herkoms wat die opperste mag verower het na die tydperk van chaos wat ontstaan ​​het uit die dood van Commodus en die seun (een van die laaste van die & ldquoFive Good Emperors, en Marcus Aurelius). Terwyl Severus die orde in Rome herstel het, ondermyn sy streng en hoogs militaristiese diktatuur tradisionele Romeinse instellings (soos die Senaat). Severus en sy seun, Caracalla, was 'n meedoënlose tiran en het sy pa opgevolg saam met sy broer Geta. Die slim genadelose Caracalla het die ewe genadelose maar onhandige Geta vermoor. Caracalla het die militaristiese diktatuur van Septimius Severus voortgesit, maar was bekend vir meer wisselvallige gedrag. Sy bekendste regshandeling was die verbreding van die Romeinse burgerskap om feitlik alle vrye inwoners van die Ryk in te sluit. Hierdie wet het die Romeinse tradisie verder verswak deur kulturele en sosiale onderskeidings te verswak. Alhoewel hierdie daad aantreklik is vir die moderne gevoelens, was dit eenvoudig 'n dapper truuk om belastinginkomste te verhoog. Caracalla is op 'n plot deur sy soldate vermoor, en die usurpator Marcrinus (van gewone afkoms) het die troon vir 'n kort tydjie ingeneem. Die opkoms van die weermag as die enigste wettige bron van krag en die verswakking van die Romeinse tradisie het albei veral in die Severaanse tydperk aanwesig geword en ons gehelp om die konteks van Elagabalus & rsquo se kort bewind te verstaan.
Marcrinus & rsquo -verwelkoming was vinnig uitgeput toe hy probeer om die loon van die Romeinse legioene te hervorm om die solvensie van die Ryk te help. Sy poging tot fiskale hervormings het die soldate kwaad gemaak, nadat hulle Caracalla omvergewerp het, daardie keiser en rsquos se vrygewige maniere gemis het. Die atmosfeer in heel Rome het baie gespanne geraak. Voer Julia Mamaea in, die skoonsuster van Septimius Severus. Sy het beweer dat Elagabalus, die jong kind-priester, die buite-egtelike seun van Caracalla was, en hierdie bewering bevestig dat jongmense en rsquos op die troon kom.
Wat Elagabalus tot roem en mag laat opstaan, was dat die soldate wat haar die kans gehad het om haar te sien, betower was deur haar skoonheid toe sy seremonies na El Gabal dans. Al die ou skrywers beskryf haar sensuele gewade wat sy gedra het terwyl sy priesterlike pligte uitgevoer het. Die feit dat jong seuns net soveel as seksueel geobjektiveer en geseksualiseer kon word soos vroue in die klassieke wêreld, dra ongetwyfeld by tot die vermoë van Elagabalus om soldate te lok deur te dans in luukse klere en uitgebreide grimering eerder as om hul respek te kry met militêre prestasies in wapenrusting en swaard.
Bekwame generaals en soldate ondersteun Elagabalus, sodat die magte van Marcrinus vinnig verslaan word en die manier waarop Elagabalus regeer kan word.
Die jong keiserin (want dit was wat sy haarself wou noem) was nie gewoond aan die uitoefening van mag nie. Al die ou bronne is dit eens dat sy onverantwoordelike afsprake by die hoogste ampte van regering en godsdiens gemaak het. Herodian en die Historia Augusta beweer onbeskaamd dat Elagabalus die gewoonte was om predikante aan te stel weens die lengte van hul penisse.
Die bewind was getuie van baie optrede wat skok en aanstoot vir konserwatiewe Romeine veroorsaak het. Elagabalus het met 'n vestale maagd getrou en volgens Herodianus beweer dat die priesterlike huwelik goddelike kinders sou veroorsaak. Vestaliteit en kuisheid was baie belangrik vir die Romeinse godsdienstige praktyk, en die straf vir die skending van kuisheid was vroeër tereggestel deur lewende begrafnis. Hierdie huwelik was dus 'n ongekende oortreding soortgelyk aan die ontheiliging van die Nagmaal vir oplettende Rooms -Katolieke. Verder het Elagabalus 'n huwelik gereël tussen haar godheid El Gabal en Urania, die godin wat die meeste in Kartago aanbid is, wat die oudste en gehate vyand van Rome was.Om aan haar administrasie deel te neem en keiserlike guns te verwerf, is senatore en ander Romeinse hooggeplaastes gedwing om on-Romeinse maniere aan te trek en aan uitgebreide offers en ander seremonies deel te neem.
Die onderwerp van Elagabalus en rsquo genitalieë kom gereeld voor. Een manier waarop Grieke en Romeine hulle onderskei van die nabye Oosterse beskawings, was dat hulle die besnydenis nie beoefen en verafsku nie. Die ou bronne beweer dat Elagabalus besny is as deel van die vereistes vir die priesterlike professie en die latere Historia Augusta beweer selfs dat haar penis geïnfibuleer is (wat beteken dat die kop van die penis in twee verdeel is.) Kastrasie, volgens Dio Cassius, was een van die begeerlikste begeertes van Elagabalus, nie uit godsdiens nie, maar uit effektiwiteit.
Die enigste simbole van Elagabalus wat oorleef, is edelmetaalmuntstukke en 'n paar voorbeelde van standbeelde. Baie van die muntstukke toon inderdaad die godsdienstige veranderinge: die meteoriese klip van El Gabal vertoon en die goddelike seëninge vra. Die standbeeld daarenteen toon 'n jong man met 'n kapsel in klassieke Romeinse styl, en dit lyk dus asof dit die tradisionele gevoelens versadig, aangesien dit die jong heerser gelyk het aan Caracalla en ander Romeinse keisers. Sommige historici gebruik hierdie gebrek aan argeologiese bewyse om te beweer dat Elagabalus se geslagsgedrag sterk oordrewe is of selfs net gemaak is om haar te smeer. Ek dink dit is net so aanneemlik dat die feit dat slegs geslagsnormatiewe visuele rekords van Elagabalus oorleef, toon dat haar seksuele en geslagsafwyking nie goedgekeur is nie en dikwels weggesteek is en dat 'n mens kan veronderstel dat slegs beelde wat meer respekvol was vir antieke Romeinse waardes behoue ​​gebly het, terwyl bewyse van kruisgeslaggedrag uitgewis is.
Namate Elagabalus se status in die oë van kragtige Romeine verminder het, was sy genoodsaak om haar neef Severus Alexander aan te neem as 'n & ldquoson & rdquo en opvolger. Alexander was net vier jaar jonger! Daar is noukeurig gesorg dat hierdie seuntjie nie deur sy eksentrieke neef bederf word nie, maar dat hy sorgvuldig grootgemaak word volgens die mees konserwatiewe Grieks-Romeinse waardes. Elagabalus het vinnig besef dat Alexander 'n bedreiging is, maar probeer om hom te verwyder, maar die slenter misluk. Hulle verminkte lyke is deur die strate gedra en dan in die Tiber gegooi asof dit die ontsteltenis wat oor die Romeinse wêreld kom, moet wegwas.
Na die bewind van Elagabalus en rsquo, is vroue nooit toegelaat om die gebou binne te gaan waar die senaat byeengeroep is nie. Haar stigting van 'n & ldquowomen & rsquos senaat en rdquo word beskou as een van die vele voorbeelde van Elagabalus & rsquo verdorwenheid. Die feit dat vroue soos haar ouma, ma en tante aansienlike mag en invloed uitoefen, is ook veroordeel deur skrywers met diepe patriargale waardes. Daar is gesorg dat Elagabalus uit die historiese geskiedenis verwyder word, soos ander Romeinse keisers wat as tiranne beskou is in 'n proses genaamd damnatio memoriae. Elagabalus is deur latere historici, Romeins en post-Romeins, gebruik as 'n voorbeeld van een van die ergste heersers ooit.
Transgendergedrag bestaan ​​in Rome voor en na Elagabalus. Transgenderpraktyk is deur die Romeinse bevolking geduld en selfs soms gerespekteer toe dit deur die manlike gebore priesteresse van Cybele, bekend as die Gallae, beoefen is. Hierdie vroue sou 'n taurobolium vier (wat oorspronklik bedoel was om die kastrasie van 'n bul te wees) 'n kastrasie -seremonie was waar iemand formeel gedefinieer as 'n man hul geslagsorgane sou verloor, sou bloei soos tydens menstruasie of bevalling, en dan vroueklere en rskwoklere dra en vroulik gaan name. Soos ander kulturele praktyke, was dit 'n hoogs ritualistiese en mistieke begrip van geslagsidentiteit. Rome was 'n uitgestrekte ryk en kultureel uiteenlopende ryk en in sommige opsigte kan gesê word dat daar 'n mark van godsdienste bestaan. 'N Man wat gebore is met 'n sterk kruisgeslagidentifikasie, kan moontlik die plaaslike Gallae-tempel na Cybele soek en haarself laat kastreer, beide om haar godin tevrede te stel en miskien ook 'n diep onvoldoende gevoel vir haar eie anatomie te herstel.
Die Gallae bestaan ​​egter ietwat aan die rand van die Romeinse samelewing. Alhoewel die Romeinse politeïsme die godin Cybele baie waardeer het as 'n baie belangrike godin, word haar aanbidding nie as Romeins beskou nie en is dit nie geïntegreer met die tradisionele Romeinse praktyk nie. Vir 'n kort tydperk wat nie langer as vier jaar was nie, is 'n radikale transgender en godsdienstige eksperiment egter op die Romeinse wêreld afgedwing deur 'n passievolle jong persoon, bekend as Elagabalus. Dit is 'n fout om te veronderstel dat Elagabalus doelwitte het wat gelyk is aan die hedendaagse verstaan ​​van feminisme en geslagsteorie: Elagabalus was 'n produk van haar eie tyd en plek en die destydse sosiale strukture het verseker dat sy aan die bewind gekom het. Transgender mense en verskynsels het nog altyd bestaan, maar vir een keer het 'n persoon met 'n sterk geslagsafwyking 'n diep ontsteltenis in 'n antieke kultuur veroorsaak.
Hy was berug vir die nageslag omdat hy die veld in verregaande sensualiteit geslaan het, hy was die 14-jarige neef van die afgesette brute Caracalla en het in die pers gestap omdat sy slim ouma die burgeroorlog gewen het wat die moord op Caracalla veroorsaak het.
Deur familie-erflikheid was hy teen daardie tyd reeds die hoëpriester van die Siriese songod Elagabalus, ** in die stad Emesa (huidige Homs, Sirië). Die geskiedenis het die jeug gevlei met die naam van sy nuwe god, hoewel eersgenoemde in die lewe eenvoudig Marcus Aurelius Antoninus was. Hoe dit ook al sy, die oostelike gevolge daarvan sou vir die Romeine as onaangenaam ruik.
Ons word vir ewig beperk deur die partydigheid van ons paar bronne wat die oudheid betref, en die moontlikheid kan nie ontken word dat die bisarre en uitheemse portret wat ons oorbly, meestal die vreemde karikatuur van sy vyande is nie. Sulke bronne soos ons Elagabalus eenparig kenmerk as 'n samevatting van Gibbon — " beskadig deur sy jeug, sy land en sy fortuin, en dit is wat sy naam 'n westelike metoniem gemaak het vir vir die sybaritiese Oosterse despoot. (Ek noem al die misdade van Heliogabalus in elegiese styl, en#8221 gee 'n indruk op die moderne majoor-generaal van Gilbert & Sullivan-kanon.)
Maar hierin is hulle nie ontrou aan hul bronne nie. Die ou kroniekskrywers ding prakties mee om vreemde staaltjies van hedonisme (die baie twyfelagtige Historia Augusta) en#8230
Hy laat parfuum uit Indië sonder kole verbrand sodat die dampe sy woonstelle kan vul. Selfs terwyl hy 'n gewone was, het hy nooit 'n reis onderneem met minder as sestig waens nie, alhoewel sy ouma Varia protesteer dat hy al sy besittings sou mors, maar nadat hy keiser geword het, sou hy tot ses honderd saamneem, beweer dat die koning van die Perse met tienduisend kamele en Nero met vyfhonderd waens gereis het. Die rede vir al hierdie voertuie was die groot aantal van sy aankopers en bawds, hoere, katamiete en wellustige vennote in verdorwenheid. In die openbare bad het hy altyd saam met die vroue gebad, en hy het dit selfs self behandel met 'n ontharingsalf, wat hy ook op sy eie baard aangebring het, en al was dit skandelik, op dieselfde plek waar die vroue behandel is en op dieselfde uur. Hy skeer sy trawante en#8217 lies, met behulp van die skeermes met sy eie hand, waarmee hy dan sy baard sal skeer. Hy sou goud en silwer stof oor 'n portiek gooi en dan kla dat hy nie ook die stof van amber kon gooi nie, en hy het dit gereeld gedoen as hy te voet na sy perd of sy wa gaan, soos hulle vandag met goue sand doen.
Silius Messalla en Pomponius Bassus is deur die senaat ter dood veroordeel op aanklag dat hulle ontevrede was oor wat die keiser doen. Want hy het nie geskroom om hierdie beskuldiging selfs aan die senaat teen hulle te skryf nie, en noem hulle ondersoekers van sy lewe en sensuur van wat in die paleis gebeur het. "Die bewys van hul komplotte het ek nie vir u gestuur nie, " het hy geskryf, " omdat dit nutteloos sou wees om dit te lees, aangesien die mans al dood is. "
Detailweergawe (klik vir die volledige prentjie) van Die rose van Heliogabalus, deur Sir Lawrence Alma-Tadema (1888). Die werk verwys na een van die dekadensie-misdade van die keiser seuntjie wat in die Historia Augusta vertel word: In 'n banketkamer met 'n omkeerbare plafon het hy sy parasiete eens met viooltjies en ander blomme oorweldig, sodat sommige eintlik versmoor is. dood, omdat hy nie na bo kan kruip nie. "
Die skandelikste vir die Romeine, of ten minste die beste vir sy vyande, was die verregaande oortredings van manlikheid van die adolessent, en ons moet dit beklemtoon, en beweer dat 8221. Hulle word duidelik deur sy vyande ontplooi om die kulturele oostelikheid van Elagabalus te vergroot, en ons kan hulle vermoed dat hulle ook 'n aanduiding gee van die uitermatende mag van die tiener se ma en ouma wat die ware staatshoofde was (en wat verregaande toegelaat is dat die Senaat). Maar as ons die helfte van wat ons van Elagabalus lees, wil glo, is hierdie vroulike priester-koning een van die mees opvallende transgender- of geslagsvlakke van die geskiedenis.
Laat ons 'n geruime tyd hoor van die tergende Cassius Dio, en bel die keiser " Sardanapalus " om hom te eksotiseer deur verbinding met Assirië. & Dolk
As hy iemand in die hof probeer, het hy regtig min of meer die voorkoms van 'n man gehad, maar oral het hy 'n invloed op sy optrede en die kwaliteit van sy stem gehad. Byvoorbeeld, hy dans, nie net in die orkes nie, maar ook op 'n manier, selfs terwyl hy loop, opofferings doen, begroetings ontvang of 'n toespraak lewer. En laastens, om terug te gaan na die verhaal wat ek begin het, en dat hy in die huwelik geskenk is en as vrou, minnares en koningin bestempel is. Hy het met wol gewerk, soms 'n haarnet gedra en sy oë geverf en dit met wit lood en alkanet gesmeer. Eens het hy inderdaad sy ken geskeer en 'n fees gehou om die geleentheid te vier, maar daarna het hy die hare laat pluk om meer soos 'n vrou te lyk. En hy het gereeld teruggesak terwyl hy die groete van die senatore ontvang het. Die man van hierdie vrou was Hierokles, 'n Kariaanse slaaf, eens die gunsteling van Gordius, by wie hy geleer het om 'n wa te bestuur. Dit was in hierdie konneksie dat hy die keiser se guns met 'n merkwaardige kans gewen het. Dit lyk asof Hiërokles in 'n sekere wedloop uit sy strydwa val net oorkant die sitplek van Sardanapalus, sy helm in sy val verloor, en steeds baardloos en versier met 'n kroon van geel hare, trek hy die aandag van die keiser en was onmiddellik jaag na die paleis en daar boei hy deur sy nagtelike prestasies Sardanapalus meer as ooit en word uiters magtig. Hy het inderdaad selfs 'n groter invloed gehad as die keiser self, en dit was 'n klein ding dat sy ma, terwyl sy nog 'n slaaf was, deur Rome na soldate gebring moes word en onder die vroue van oud-konsuls behoort. Sekere ander manne is ook gereeld deur die keiser vereer en het magtig geword, sommige omdat hulle by sy opstand aangesluit het en ander omdat hulle egbreuk met hom gepleeg het. Want hy wou die reputasie hê dat hy egbreuk pleeg, sodat hy ook in hierdie opsig die mees skandelike vroue kon naboots en hom dikwels op die daad kon laat vang, gevolglik het hy gewelddadig opgehef deur sy "man " en geslaan, sodat hy swart oë het. Sy liefde vir hierdie man was geen ligte neiging nie, maar 'n vurige en vasberade passie, soveel dat hy nie net kwaad geword het vir so 'n harde behandeling nie, maar inteendeel, hoe liefder hy hom daarvoor was en wou hom in werklikheid Caesar maak, en hy het selfs sy ouma bedreig toe sy hom in hierdie saak teëgestaan ​​het, en hy het grootliks in stryd met die soldate geraak oor hierdie man se rekening. Dit was een van die dinge wat tot sy vernietiging sou lei.
Aurelius Zoticus, 'n boorling van Smirna, wat hulle ook genoem het na die handel van sy pa, het die keiser deeglike liefde en deeglike haat opgedoen, en om laasgenoemde rede is sy lewe gered. Hierdie Aurelius het nie net 'n liggaam wat oral mooi was nie, aangesien hy 'n atleet was, maar hy het veral alle ander in die grootte van sy privaat dele aansienlik oortref. Hierdie feit is aan die keiser gerapporteer deur diegene wat op die uitkyk was na sulke dinge, en die man is skielik van die wedstryde weggejaag en na Rome gebring, vergesel van 'n enorme begeleiding, groter as wat Abgarus in die bewind gehad het Severus of Tiridates in die van Nero. Hy is aangestel as cubicularius nog voordat hy deur die keiser gesien is, en is geëer deur die naam van oupa Avitus, wat met 'n krans versier is soos tydens 'n fees, en het die paleis binnegegaan deur die skittering van baie fakkels. Sardanapalus, toe hy hom sien, spring op met ritmiese bewegings, en toe Aurelius hom met die gewone groet toespreek, "My heer keiser, Groet! sy oë met 'n smeltende blik op hom geantwoord, sonder om te aarsel: "Roep my nie Here nie, want ek is 'n dame. , verbrand met nog groter wellus, lê op sy bors en neem aandete, soos 'n geliefde minnares, in sy boesem. Maar Hierokles, wat bang was dat Zoticus die keiser meer sou betower as wat hy self kon, en dat hy daarom 'n verskriklike lot van sy hand sou ly, soos dikwels in die geval van mededingende liefhebbers, het veroorsaak dat die bekerdraers, wat goed ingestel was, hom, om 'n middel toe te dien wat die ander manlike dapperheid verminder het. En so word Zoticus, na 'n hele nag van verleentheid, omdat hy nie 'n ereksie kon bekom nie, beroof van al die eerbewyse wat hy ontvang het, en is hy uit die paleis, uit Rome en later uit die res van Italië verdryf en dit het sy lewe gered.
Hy het sy skaamte tot so 'n punt gebring dat hy die dokters gevra het om 'n vrou se vagina in 'n liggaam te maak deur middel van 'n insnyding, en beloof hulle groot bedrae daarvoor.
'N Paar boeke oor Elagabalus
Die belangrikste probleem vir Elagabalus was dat, ongeag die presiese werklikheid van die gedrag, sy seker kulturele afstand van Romeinse maniere ook 'n kulturele afstand was van Romeinse soldate, die manne wie se mag om opeenvolgende arbitrasie te plaas, hom aanvanklik in die pers geplaas het. Die leser veronderstel moontlik die rigting van kousaliteit, maar die historiese reputasie van Elagabalus bewys dat hy nie die afstand kon oorbrug nie.
Die wispelturige Praetorian Guard het gou 'n versnelde voorkeur vir Elagabalus se neef en erfgenaam Severus Alexander, 'n gematigde en agbare Roman jeug. Elagabalus het sy eie ondergang veroorsaak, en summiere sterftes het sy medewerkers en hangers opgedaag soos die gehate strydwa/minnaar Hierocles, met 'n ondeurdagte poging om hierdie opkomende mededinger te onterf. Vir hierdie vertelling gaan ons na Herodian, 'n tydgenoot van gebeure wat 'n minagting het vir die vreemde god van die keiser en sy dans en dans, maar nie naastenby so kleurvol is oor die beweerde seksuele verdorwenheid nie. (Vir Herodiaans bestaan ​​Elagabalus se bespotting van menslike huwelike in die neem en weggooi van verskillende vroue, waaronder 'n Vestal Virgin.)
die keiser het onderneem om Alexander van die keiser se eer te ontneem, en die jeug was nie meer te sien by openbare adresse of in openbare optogte nie.
[11 of 12 Maart 222] Maar die soldate het Alexander ontbied en was kwaad omdat hy uit sy keiserlike pos verwyder is. Heliogabalus het 'n gerug versprei dat Alexander sterf, om te sien hoe die praetorianers op die nuus sou reageer. Toe hulle die jeug nie sien nie, was die praetoriane diep bedroef en woedend oor die berig dat hulle geweier het om die gereelde troepe wagte na die keiser te stuur en in die kamp gebly het, wat geëis het om Alexander in die tempel daar te sien.
Heliogabalus het Alexander grootliks in die keiserlike rommel geplaas, wat ryklik versier was met goud en kosbare edelstene, en saam met hom na die praetoriaanse kamp gegaan. Die wagte het die hekke oopgemaak en die twee jongmense na die tempel in die kamp gebring.
Hulle verwelkom Alexander met entoesiastiese gejuig, maar ignoreer die keiser. Alhoewel hy in die kamp roggelend was oor hierdie behandeling, het Heliogabalus die woede van sy toorn teen die praetorianers losgemaak. Hy beveel die arrestasie en straf van die wagte wat Alexander openlik en entoesiasties toegejuig het, voor asof hy verantwoordelik was vir die opstand en herrie.
Die praetoriane was woedend oor hierdie bevel, omdat hulle ander redes gehad het, ook omdat hulle Heliogabalus wou haat, hulle wou nou ontslae raak van so 'n skandelike keiser, en het ook geglo dat hulle die praetoriane wat in hegtenis geneem is, moes red. Met inagneming van die ideale geleentheid en die uitlokking, het hulle Heliogabalus en sy ma [Julia] Soaemias vermoor (want sy was in die kamp as Augusta en as sy moeder), saam met al sy bediendes wat in die kamp in beslag geneem is en wat blykbaar was sy medewerkers en metgeselle in die bose.
Hulle het die lyke van Heliogabalus en Soaemias gegee aan diegene wat hulle wou sleep en misbruik toe die lyke deur die stad gesleep is. Die verminkte lyke is in die openbare riool gegooi wat in die Tiber vloei.
Meer besonderhede oor vergelding — nie presies gedateer nie — kom van Cassius Dio:
Sy ma, wat hom omhels en styf aan hom vasklou, saam met hom omgekom het, is hul koppe afgesny en nadat hulle naak gestroop is, is hulle eers deur die stad gesleep, en daarna is die moeder se liggaam êrens heen geslinger , terwyl syne in die rivier gegooi is.
Saam met hom het onder andere Hiërokles en die prefekte omgekom, ook Aurelius Eubulus, 'n gebore Emesene en so ver gegaan het in skandelikheid en losbandigheid dat sy oorgawe selfs voor die bevolking geëis is. Hy was in beheer van die fiskus, en daar was niks wat hy nie gekonfiskeer het nie.So nou is hy deur die mense in stukke geskeur en die soldate en Fulvius, die stadsprefek, het gelyktydig saam met hom omgekom.
The History of Rome podcast dek Elagabalus in episode 104.
* Wat die mandaat van hierdie webwerf betref, is die dood van Elagabalus veel meer 'n moord as 'n teregstelling, terwyl die werklike en bedreigde teregstellings rondom hierdie moord nie noodwendig gedateer is nie en op lynch is. Maar tussen hulle het ons 'n patina van ietwat georkestreerde staatsgeweld met 'n ietwat betroubare kalenderpen wat sal volstaan ​​vir 'n waardige bedrog.
** Die god Elagabalus was onder verskeie heidense voorlopers van die latere songod Sol Invictus, wie se kultus uiteindelik weer in botsing kom met 'n ander vreemde Asiatiese godsdiens, die Christendom. Daar is 'n voorlesing (duidelik 'n minderheid) van Elagabalus as Rome's Akhenaten, 'n onsuksesvolle proto-monoteïs wat veroorsaak word deur die huidige priesters wat sy godsdienstige revolusie voor sy tyd verslaan het.
& dolk Cassius Dio was 'n senatoriese historikus wat hom beide geposisioneer het om die skandalige dinge wat hy gerapporteer het, te weet en hom problematies aangespoor het om skandalige dinge op te stel om aan te meld. Ons moet veral daarop let dat die opvolger van Elagabalus, Severus Alexander, persoonlik en polities nou was met Cassius Dio, en volgens die historikus, hy my op verskillende maniere geëer het, veral deur my as sy kollega vir die tweede keer as konsul aan te stel. en persoonlik die verantwoordelikheid aanvaar om die uitgawes van my kantoor na te kom. " By die lees van Cassius Dio lees ons die partytjie van die Post-Elagabalus regime.
Wie was die vreemdste Romeinse keiser?
'N Aantal antieke Romeinse keisers het reputasie gekry omdat hulle baie vreemd was. In die besonder is keisers soos Caligula, Nero en Domitianus bekend vir hul beweerde bisarre manewales. Dit is egter onduidelik in watter mate hierdie reputasie vir bisarren geregverdig is, aangesien baie van die bekendste verhale oor hierdie keisers apokrief is. (Byvoorbeeld, Nero het beslis nooit die viool gespeel terwyl Rome gebrand het nie en Caligula beslis nooit van sy perd 'n senator gemaak het nie.)
Ek dink egter daar word algemeen aanvaar dat die vreemdste Romeinse keiser - ten minste in terme van hoe hy in ons bestaande bronne uitgebeeld word - Marcus Aurelius Antoninus Augustus was, wat aan latere geslagte bekend was as Elagabalus. Elagabalus het 'n kort, maar berugte bisarre bewind gehad, wat geduur het van 16 Mei 218 tot 11 Maart 222 nC. Volgens historiese bronne was Elagabalus hoogs eksentriek en sy heerskappy was onder skande.
Die jong keiser, sy god en sy vroue
Elagabalus het op die troon gegaan toe hy baie jonk was - slegs ongeveer veertien jaar oud. Hy was Siries en 'n fanatiese toegewyde van die Siriese songod Elagabal, by wie se naam hy self postuum bekend geword het. Elagabalus het probeer om Elagabal te installeer as die hoogste god in die Romeinse panteon, hoër as selfs Iupiter self. Hy het Elagabal uitgeroep Deus Sol Invictus (dws "God die onoorwonne son"). Nodeloos om te sê, dit was nie 'n besonder gewilde mosie nie.
Selfs as ons die meer kwaai gerugte rondom hom tersyde stel, het Elagabalus se persoonlike verhoudings beslis ook groot politieke kontroversie veroorsaak. Ons weet dat Elagabalus gedurende sy baie kort leeftyd vyf vroue gehad het. Een van hulle, Iulia Aquilia Severa, was 'n Vestale Maagd. Nog een van hulle, Annia Aurelia Faustina, was die weduwee van 'n man wat hy tereggestel het.
Ongelukkig is Elagabalus 'n moeilike keiser om 'n akkurate portret te maak, want al ons bestaande bronne is sterk vooroordeel teen hom en vol onheilspellende gerugte. Alhoewel daar 'n paar basiese feite oor sy lewe is wat in die algemeen algemeen aanvaar word dat dit waar is, is baie van die dinge wat ou skrywers ons van hom vertel, waarskynlik niks meer as kwaai gerugte nie. Neem al die volgende met 'n greintjie sout.
BO: Romeinse silwer denarius met die naam en gesig van Elagabalus
Enkele gerugte uit die Historia Augusta
Die Historia Augusta, 'n dikwels onbetroubare versameling biografieë van Romeinse keisers wat waarskynlik in die vierde eeu nC saamgestel is, berig die volgende dinge oor Elagabalus:
Vermoedelik, toe hy tot konsul uitgeroep is, het hy in plaas van silwer- en goue muntstukke, lekkergoed of klein diertjies na die skare gegooi, beeste, kamele, donkies, takbokke en ander groot vee gegooi omdat hy gesê het dat dit die 'imperiale ding is om te doen' . "
Hy het vermoedelik op 'n strydwa gery wat deur vier olifante op die Vatikaanheuwel getrek is en baie grafte wat in die pad was, vernietig.
Daar word vermoed dat sy wa soms deur ongewone diere getrek word, soos honde, leeus, takbokke, tiere en selfs naakte vroue.
Hy het vermoedelik vreemde etes gehou waarin hy slegs mans sou nooi wat almal 'n ongewone eienskap gehad het, soos mans wat almal kaal was, almal wat eenoog was, mans wat almal doof was, mans wat almal met jig te kampe gehad het, mans wat almal swart was, mans wat almal abnormaal lank was, of mans wat almal abnormaal vet was.
Vermoedelik, as hy saam met sy maaltye geëet het, in plaas daarvan om sy gaste regte kussings te gee, sou hy soms kussings vol lug gee wat sou leegloop as hulle daarop sit, sodat hulle onder die tafel sou bly lê.
Vermoedelik sou hy soms sy gaste laat kos bedien van was, klip, hout, ivoor of ander oneetbare materiaal, terwyl hy self regte kos gekry het.
Vermoedelik sou hy soms sy vriende dronk maak en hulle dan opsluit in kamers met leeus, luiperds of bere wat op een of ander manier onskadelik gemaak is. (Hoe dit bereik is, word nooit verduidelik nie.) Sommige van hulle het vermoedelik weens die dood gesterf.
Weereens, ons weet nie of die rekeninge van hierdie eksentrisiteite uit die Historia Augusta akkuraat is. Die Historia Augusta is dikwels onakkuraat en die waarskynlikheid is groot dat die meeste van hierdie verhale eenvoudig opgemaak is.
BO: Foto van 'n uitgawe van die Historia Augusta vanaf 1698
Verhale van sy beweerde seksuele neigings
Selfs meer ongewoon as die verhale van die beweerde eksentrisiteite van Elagabalus ', is die verhale van sy beweerde seksuele neigings:
Volgens die Griekse historikus Kassios Dion (geleef ongeveer 155-ongeveer 235 nC), was Elagabalus se enigste seksuele verhouding wat langer as 'n kort tydperk geduur het, met sy strydwa-bestuurder, 'n blondekop, manlike Griekse slaaf uit Karia met die naam van Hierokles. Elagabalus het vermoedelik na Hierokles verwys as sy 'man' en na homself as 'minnares' van Hierokles.
Volgens die Historia AugustaBenewens Hierokles, trou Elagabalus ook met 'n manlike Griekse atleet met die naam Zotikos uit die stad Smirna in Klein -Asië. Hulle troue was vermoedelik 'n openbare seremonie wat in Rome gehou is. Kassios Dion noem Zotikos as een van Elagabalus se seksuele belangstellings, maar, anders as die Historia Augusta, verklaar nie dat Elagabalus met hom getrou het nie.
Volgens Kassios Dion het Elagabalus sy lyfhare gepluk, grimering en 'n pruik gedra om homself soos 'n vrou te laat lyk, en sou hy hom gereeld prostituut in bordele, tavernes en selfs 'n kamer wat hy in die keiserlike paleis opsy gesit het. Hy het vermoedelik agente wat beveel is om vir sy dienste as 'n prostituut te betaal, en hy roem vir die ander prostitute dat hy meer geliefdes as hulle het en dat hy meer geld inbring.
Volgens Kassios Dion, toe Zotikos hom 'my heer' noem, het Elagabalus geantwoord: 'Noem my nie' Here 'nie, want ek is 'n dame.
Volgens Kassios Dion het Elagabalus aangebied om 'n enorme bedrag geld te betaal aan 'n dokter wat hom vroulike geslagsdele kon gee.
Baie mense het Elagabalus vandag beskryf as 'n transseksueel van man tot vrou, maar ek is nie so seker dat hierdie beskrywing akkuraat is nie, aangesien ek dink dat die redelik groot waarskynlikheid is dat die verhale oor hom wat hom prostitueer, 'n tradisioneel vroulike voorkoms aanneem, Hy het daarop aangedring om 'n vrou genoem te word en aangebied om vir 'n dokter te betaal om hom 'n vagina te gee, deur sy vyande uitgevind in 'n poging tot postume karaktermoord.
Soos ek in hierdie artikel noem wat ek in Februarie 2019 geskryf het, waarin ek die idee ontken dat orgies algemeen in antieke Rome was, was dit baie algemeen dat antieke Romeinse historici verhale opdink oor die beweerde seksuele verdorwenheid van keisers waarvan hulle nie gehou het nie. Baie van die verhale wat oor Elagabalus vertel word, word duidelik uit vroeëre verhale oor ander keiserlike figure verhaal.
Net soos Elagabalus word beweer dat keiser Caligula 'n gedeelte van die keiserlike paleis in 'n bordeel omskep het, en net soos Elagabalus word beweer dat keiserin Messalina met prostitute meegeding het om te sien wie die meeste liefhebbers kan hê. As Kassios Dion beweer dat Elagabalus hierdie dinge gedoen het, is dit omdat dit dinge is wat tradisioneel gesê word oor slegte keisers. "
Alhoewel Elagabalus die enigste keiser is wat spesifiek beweer word dat hy enige dokter wat hom 'n vagina kon gee, betaal het, was dit baie algemeen dat antieke Romeinse skrywers keisers uitbeeld wat hulle nie as vroulik gehou het nie. Die keiser Nero word byvoorbeeld beweer dat hy die rol van 'n bruid in 'n huwelik met 'n vryman met die naam Pythagoras geneem het, en die keiser Commodus word beweer dat hy die titel aangeneem het Effeminatus, bedoelende "the Effeminate One. "
Hierdie verhale word slegs vertel oor keisers wat in die bronne as boos en tirannies uitgebeeld word. Dit is heeltemal moontlik dat al die verhale oor Elagabalus wat vroulike kleredrag aanneem, eis om 'n vrou genoem te word, en aanbied om vir 'n dokter te betaal om hom 'n vagina te gee, heeltemal opgemaak is deur mense wat hom haat en hom as verdorwe wil voorstel. boosheid. Aangesien al ons oorlewende bronne geskryf is deur mense wat Elagabalus gehaat het, is dit vir ons onmoontlik om die waarheid te ken.
BO: Thy Roses van Heliogabalus, geskilder in 1888 deur die Engelse Akademiese skilder Sir Lawrence Alma-Tadema
Uiteindelik is Elagabalus op 11 Maart 222 nC in die arms van sy moeder deur lede van die Praetoriaanse wag vermoor. Hy was toe maar ongeveer agtien jaar oud. Hy en sy ma se koppe is albei afgekap. Hulle lyke sonder kop is daarna kaal uitgetrek en oral in die stad Rome gesleep. Uiteindelik, na baie agteruitgang, is sy verminkte lyk in die rivier die Tiber gegooi.
Elagabalus is opgevolg deur sy neef Severus Alexander, 'n seuntjie van slegs ongeveer veertien jaar oud. Severus Alexander het dertien jaar lank regeer totdat hy omstreeks 19 Maart 235 nC vermoor is. Die sluipmoord op Severus Alexander word tradisioneel deur historici beskou as die begin van die Krisis van die Derde Eeu, 'n tydperk van ongeveer 'n halwe eeu waarin die Romeinse Ryk geteister is deur ernstige politieke onstabiliteit, burgeroorloë, invalle en verskillende ekonomiese en sosiale krisisse.
BO: Foto van Wikimedia Commons van 'n ou Romeinse marmerborsbeeld van Severus Alexander, die neef en opvolger van Elagabalus, wat op die troon in 222 nC op die ouderdom van ongeveer veertien jaar oud is
Nero se afname en val
Teen die laaste jare van sy Nero 's heerskappy was die Romeinse Ryk onder groot druk. Heropboukoste in Rome, opstande in Brittanje en Judea, konflikte met Parthië en die heropbou van uitgawes in die hoofstad het hom genoop om die keiserlike geldeenheid te devalueer, wat die silwerinhoud van die denarius met 10 persent verlaag het. In 65 het 'n sameswering op hoë vlak ontstaan ​​om die keiser te vermoor, wat Nero gelei het om die dood van 'n prefek en verskeie senatore en offisiere te beveel. Die ou adviseur van die keiser, Seneca, was vasgevang in die saak en moes selfmoord pleeg.
Terwyl dinge tuis uitmekaar val, het Nero 'n uitgebreide toer na Griekeland onderneem, waar hy hom toegee aan musiek en teateropvoering, 'n wa in die Olimpiese Spele gery het, pro-Helleense politieke hervormings aangekondig het en 'n duur en nuttelose projek van stapel gestuur het om 'n kanaal te grawe oorkant die As van Korinte.
By sy terugkeer na Rome in 68 het Nero nie beslissend gereageer op 'n opstand in Gallië nie, wat verdere onrus in Afrika en in Spanje veroorsaak het, waar die goewerneur Galba homself as die senaat en die Romeinse volk verklaar het. Binnekort het die Praetoriaanse garde trou aan Galba verklaar, en die senaat het sy voorbeeld gevolg en Nero tot 'n vyand van die volk verklaar.
Nero het probeer vlug, maar toe hy verneem dat sy arrestasie en teregstelling op hande was, het hy sy eie lewe geneem. Vyftig jaar later het die historikus Suetonius berig oor die laaste klaaglied van Nero: "Wat 'n kunstenaar in my sterf! "
Waarnemer The Elagabalus Parallel
Toe ek hoor dat Newt geval het, het ek dadelik na my Romeinse geskiedenisboeke gehardloop.
Newt 's Republikeinse krygers, volgens die groot enjins van media baloney, het skielik en wreed teen hom opgestaan.
'N Magtige slag wat vinnig deur mans geslaan word, volgens hom was Newt die dierbaarste kamerade.
' 'Kanibale! ' ' het hy in die desperate oomblik gehuil toe hy besef dat sy einde gekom het.
Ek het geweet dat ek hierdie storie jare gelede êrens gelees het. Iets oor 'n paar wonderlike ou soldate wat sy afgesnyde kop op 'n spiespunt ronddra. Dit moes 'n Romeinse verhaal wees. Afneem-en-val-Romein.
Om deur u eie troepe deurmekaar te word - dit was nie 'n bietjie soos dat Cicero sy keel laat sny het deur die boewe van Mark Anthony nie. Toe Cicero sien dat die weerstand nutteloos is, kantel hy sy kop terug om die moordenaars maklike toegang tot sy halsbalk te gee. Dit was dapper, onbesonne ou Rome.
Wat meer was, was Cicero en Anthony, anders as Newt en sy moordenaars, nog nooit vriende nie. Anthony het Cicero gehaat, het altyd vir Cicero gehaat, omdat Cicero karakter gehad het. Anthony het glad nie 'n karakter nie, en hy haat Cicero omdat hy soveel daarvan gehad het.
Die moord op Cicero was vrot, maar dit was 'n vroeë Romein, nie 'n dalende en dalende Romein nie. In die dae van Cicero was 'n Romeinse vyand sy vyande, nie sy vriende nie.
Ek het Gibbon 's ' 𧷬line and Fall of the Roman Empire ' ' oopgemaak om Rome op die afdraande helling te besoek. Newt 's storie was oral.
Dit was die verhaal van Alexander Severus, 'n jong keiser soos Newt. Alexander se voorganger, Elagabalus, was so korrup dat die weermag, wat die ryk regtig bestuur het, die walglike luit vermoor het en, sê Gibbon, sy verminkte lyk deur die strate van die stad geslinger en in die Tiber gegooi het . ' '
Dit is nie presies wat Newt 's se Republikeine in 1994 aan die Demokratiese base van die Huis van Verteenwoordigers gedoen het nie, behalwe metafories, wat naby genoeg is.
Die Romeinse soldate het vinnig 'n keiser nodig gehad en Alexander vinnig geïnstalleer. Net soos die jong Newt wat onverwags aan die bewind kom in die Huis nadat hy die ou Demokratiese regime gelei het, was die jong keiser Alexander veronderstel om te leer dat heerlikheid van korte duur kan wees in 'n afnemende ryk.
Die Romeinse soldate - 'n nare en korrupte klomp in hierdie stadium van die geskiedenis - was teleurgesteld oor die onvermoë van Alexander om hul bestaan ​​te versoet, en daarom het hy hom vermoor, moontlik deur sy eie wagte terwyl hy geslaap het, alhoewel Gibbon geneig is om te dink dat hy het een of ander soort gehoor gekry en het 'n betreurenswaardige gebrek aan Ciceroniese karakter getoon.
' '. . . onvoorwaardelike geskreeu en smekinge het die laaste oomblikke van sy lewe in die skande gesteek, ' ' skryf Gibbon, ' ' en omskep in minagting 'n deel van die regverdige jammerte wat sy onskuld en ongeluk moet besiel. ' '
Gibbon sou Newt se gedrag goedgekeur het toe hy verneem het dat sy uur aangebreek het. Na die eerste geskokte uitbarsting oor ' ' kannibale, ' ', het hy nie die nageslag van die nageslag genooi deur sy laaste oomblikke te skande met onvoorwaardelike geroep en smeekbede nie.
Terwyl kameras daarna kyk, val hy in 'n warm en glimlaggende omhelsing saam met kongreslid Robert Livingston, die goeie vriend wat Newt as voorsitter van 'n belangrike huiskomitee gemaak het en wat nou as die skrywer van sy ruïne onthul is.
En wat van die kongreslid Livingston, wie se reputasie vir wysheid, genie en goeie gemeenskap nou geniet van die opbou van media wat alle nuwelinge in magsposisies verleen?
Ek lees verder in Gibbon. Rome se militêre keisermakers het Alexander vermoor, sodat hulle die keiserskap kan gee aan een van hul gunsteling generaals, 'n Thraciese boer met die naam Maximin.
Die weermag is lief vir hom, soos die Republikeine van die Huis wat eens Newt liefgehad het, nou die kongreslid Livingston liefhet. Binnekort is die kapitaal van Maximin egter uitgeput. Hy gedra hom sleg teenoor vroue en kinders, om nie eens te praat van politici en die media nie.
Erger nog, die soldate voel dat Maximin hulle onder moeilike omstandighede laat werk en veg. En so is Maximin, ' ', deur sy wagte oorgelaat, in sy tent vermoor saam met sy seun en hoofhulp.
' ' Die gesig van hul koppe, gedra op die spiese, ' ' sê Gibbon, het Romeine oortuig dat daar weer gelukkige dae is. Hulle was 't. Goeie nag, Newt.
Die gekste Romeinse keisers
Ons het almal gehoor van die ou Romeinse keiser wat van sy senator 'n perd gemaak het, of die een wat 'vroetel terwyl Rome brand'. Maar as dit kom by die nutteloosheid van sommige van Rome se keisers, is dit die minste daarvan.
Hier is ons lys van die top vyf gekste heersers van die Romeinse ryk. Sommige sal jou dalk laat giggel, maar die ou Romeine onder hulle heerskappy het beslis nie gelag nie. (Terloops, daar is 'n uitstalling oor een van die ergste, keiser Nero, op die Romeinse forum, Palatine en Colosseum tot 18 September. Moet dit nie misloop nie!)
TIBERIUS (regeer 14-37 nC)
Waarom hy mal is: Die uiteindelike 'vuil ou man', Tiberius volg Augustus, die eerste keiser van Rome, op om net gou terug te trek in sy uitgebreide villa in Capri. Suetonius, die historikus uit die eerste eeu, vertel dat sy lewe daar niks minder as verdorwen was nie: Tiberius het konstante orgieë gehad, jong seuns en meisies aangestel om soos "Panne en nimfe" in die grotte te baljaar, 'n erotiese biblioteek te hou "as 'n Die kunstenaar moet 'n illustrasie van die vereiste benodig, en selfs babas en kleuters mishandel. (Eek.)
Waarheid-o-meter (0 = heeltemal onwaar, 10 = beslis waar): 6. Suetonius was mal oor skandale, maar hy is 'n meer geloofwaardige bron as ander historici, soos Tacitus, en hy vertel ons gerugte wat in Tiberius se tyd eintlik baie gewild was.Alhoewel Tiberius dalk nie so verdorwe was as wat Suetonius hom laat dink het nie, is dit veilig om te sê dat u nie u seun sou gestuur het om saam met oom Tiberius te gaan kuier nie.
Waar om meer uit te vind: 'N Paar stukkies klassieke geskiedenis is sappiger as die van Suetonius Die lewe van Tiberius (in sy Lewe van die keisers), wat meer grafiese detail bevat as wat ons geskryf het! Vir diegene wat regtig gefassineer is, die eerste ses boeke van Tacitus Annale is toegewy aan die regering van Tiberius, hoewel moderne historici 'n bietjie meer skepties oor sy vertellings is.
In Italië kan u nader aan Tiberius kom (as u dit waag!) By die Palatine Hill, wat nog steeds die ruïnes van sy paleis het, of by Capri, waar u die Villa Jovis, een van sy 12 villa's op die eiland, kan sien.
U kan nie sê dat Tiberius, wat op Capri afgetree het, nie 'n goeie smaak gehad het nie
CALIGULA (regeer 37-41 nC)
Waarom hy mal is: Almal was lief vir Caligula toe hy keiser word, en sien hom as die jeugdige, vars gesig om Tiberius te volg. Maar dit het vinnig geblyk dat Caligula (oeps!) Ook 'n wanhoop was: hy dwaal die hele nag deur die paleis in plaas van slaap, vlieg in openbare woede en praat met die maan en met Jupiter asof hulle in vertroue is. In die bekendste verhaal het hy van sy perd 'n senator gemaak, 'n stal van marmer gebou en mense uitgenooi om saam met die perd te eet.
Waarheid-o-meter: 8. Die meeste van wat ons van Caligula weet, kom van Suetonius, wat 80 jaar na sy dood geskryf het, of Cassius Dio, wat meer as 100 jaar daarna geskryf het daardie. Tog, byna elke bron oor hom, insluitend hedendaagse bronne, kenmerk Caligula as kranksinnig. Een van die belangrikste bronne is weer Suetonius, wie se beskrywing van Caligula dit nie te verrassend laat klink asof hy aan 'n psigotiese siekte gely het nie, en iets wat vererger sou gewees het deur hoe almal om hom aan sy waanbeelde moes deelneem pyn van die dood!
Waar om meer uit te vind: Weereens, Suetonius Die lewe van Caligula in die Lewe van die keisers is 'n goeie weddenskap. Daar is ook Cassius Dio's Romeinse geskiedenis en die sesde boek van Tacitus Annale.
Caligula was ook die krag agter baie openbare werke, en die oorblyfsels van een van die belangrikste, die Claudiaanse akwaduk, kan naby die Caelian en Palatine Hills in die middel van Rome of in die Parco degli Acquedotti gesien word. Sy ander akwaduk, die Acqua Anio Novus, bly deel van die Aurelian Wall.
NERO (regeer 54-68 nC)
Waarom hy mal is: Hier is 'n bietjie agtergrond oor hoe Nero syne behandel het geliefd ene: Hy skei van sy eerste vrou, laat haar onthoof en bring haar kop na Rome, sodat sy tweede vrou daaroor kan bly wees. Hy het sy tweede vrou, Poppaea, doodgeskop toe sy swanger was met hul tweede kind. Toe hy 'n jong seun sien wat soos Poppaea lyk, trou hy met hom, dwing hom om as 'n vrou aan te trek en laat hom kastreer.
Hy het ook sy eie ma vermoor en daar was gerugte dat hul verhouding veel meer was as ma-seun.
In vergelyking met dit alles, lyk die feit dat Nero 'n verhoog klim en sing (nie vroetel nie!) Terwyl Rome brand, amper goedaardig. Maar toe die koste van die heropbou van die stad Nero tot uiterste metodes gelei het, soos dat ryk mans hom as hul erfgenaam noem en hulle dan dwing om selfmoord te pleeg, het die mense dit gehad. Hy was in wese gedwing om selfmoord te pleeg. Sy laaste woorde: "O, wat 'n kunstenaar verloor die wêreld!"
Agrippina, die moeder van Nero, sou 'n verskriklike lot teëkom
Waarheid-o-meter: 6. Die volledige verslag van sy lewe is geskryf deur historici wat geleef het na sy dood, waaronder Suetonius, Tacitus en Cassius Dio. Hulle was duidelik bevooroordeeld teenoor hom. Boonop weerspreek baie van die rekeninge mekaar op hul beurt. Tog noem tydgenote deurlopend hoeveel mense Nero gehaat het, en die gees, indien nie al die besonderhede nie, van sy heerskappy is waarskynlik korrek.
Waar om meer uit te vind: Kyk weer na Suetonius en Tacitus. Kyk na die biografie van Edward Champlin vir 'n moderne weergawe wat die mite en vooroordeel deursny Nero.
Een van die berugste strukture wat Nero agtergelaat het, was sy Domus Aurea, 'n enorme paleis (sommige geleerdes sê meer as 300 hektaar!) In die middel van Rome. Vandag kan u nog steeds die ruïnes van ver sien, maar dit is danksy onlangse ineenstortings vir die publiek gesluit op die Esquiline Hill. In Subiaco, 'n uur se ry van Rome, kan u die oorblyfsels van die villa sien wat hy gebou het om die somerhitte van Rome te ontsnap.
Tot en met 18 September 2011 kan u ook beeldhouwerke en ander effekte van Nero's op die forum, Palatine en Colosseum, sien as deel van die spesiale uitstalling "Nerone. "
KOMMODUS (regeer 180-192 nC)
Waarom hy mal is: Commodus, 'n volledige megalomaan wat selfs Rome na homself hernoem het, was ook versot op gladiatoriale gevegte. Hy het persoonlik in honderde wedstryde opgetree, wat gereeld in en buite die stadion verskyn het in die gedaante van Hercules —, kompleet met 'n leeuvel en 'n knuppel! Daar word ook gesê dat hy '' opvallende groei op die lies 'gehad het' wat 'die onderwerp van baie verse' was.
Waarheid-o-meter: 9. Beide Dio Cassius en Herodianus, die twee hoofbronne, het geleef tydens Commodus se bewind en gee ooggetuies verslag oor wat werklik onder sy bewind plaasgevind het, insluitend die gladiatoriale speletjies.
Die ruïnes van die Villa Quintilli, 'n huis waarvan Commodus so baie gehou het, hy het die eienaars vermoor sodat hy dit kon kry!
Waar om meer uit te vind: Herodiane Geskiedenis van die Ryk vanaf die dood van Marcus is redelik kleurvol, net soos Dio Cassius Romeinse geskiedenis. En terwyl dit is ver van histories akkuraat, die film Gladiator toon 'n paar van Commodus (gespeel deur Joaquin Phoenix) se gladiatoriese obsessie, sy onstuimige verhouding met sy vader en suster en hoe Rome in die tweede eeu sou gelyk het.
Min plekke is beter om naby Commodus, of sy gees, te kom as natuurlik die Colosseum. Op die Appian-manier was die nog steeds villa van die Quintilli, wat deur die Quintilli-broers in die tweede eeu gebou is, so begeer deur Commodus, dat hy die eienaars in 182 doodgemaak het en dit vir hom geneem het.
ELAGABALUS (beslis 218-222)
Waarom hy mal is: U het waarskynlik nog nie van keiser Elagabalus gehoor nie, maar dit is jammer. Hier is die rede: Hy is gebore in Sirië, op 14 -jarige ouderdom. Toe hy as keiser in Rome kom, het hy sy aanbidding vir die oostelike god Elagabalus saamgebring en 'n nuwe tempel gebou, elke oggend diereoffers aan die god gebring, en beveel dat die god voorrang moet geniet voor alle Romeinse gode, selfs Jupiter. Die keiser, wat na die god genoem is, het ook kinders laat martel en offer. En hy was berug vir sy seksuele neigings: hy trou met 'n Vestal Virgin, lê by mans, kruis geklee en trou met 'n slaaf. Hy het selfs dokters gevra om hom te kastreer en vir hom vroulike organe te gee.
Waarheid-o-meter: 9. Een belangrike rekening, die Die lewe van Elagabalus, is ongeveer 150 jaar na sy bewind geskryf en grootliks uitgevind. Maar Cassius Dio en Herodianus, wat tydens sy bewind geleef het, noem ook baie van die sappige besonderhede, insluitend die seksuele gewoontes van die keiser. En hulle verslae oor hoe hy die godsdiens van Rome verander het, word ondersteun deur argeologiese bevindings.
Waar om meer uit te vind: Cassius Dio's Die geskiedenis van Rome (boek 79) en Herodian's en Herodian's Geskiedenis (boek 5) is wonderlik, en die Historia Augusta's Die lewe van Elagabalus, Alhoewel dit minder betroubaar is, is dit vol sappige besonderhede.
Weinig van die Elagablus en#8217 heerskappy bly oor, maar u kan vandag hierdie amfiteater sien wat deur hom in Rome gebou is
Op Palatine Hill kan jy nog steeds die enorme tempelplatform sien van die tempel wat Elagabalus vir sy god gebou het. Daar word vermoed dat die amfiteater Castrense, aangrensend aan die kerk van Santa Croce in Gerusalemme en later in die 3de eeu by die Aureliese mure opgeneem is, deur Elagabalus gebou is.
Wat dink u dan? Watter keiser sou jy hê minste wil u vriende wees met ... of u liniaal bel? En dink u dat ons beoordelings regverdig is? Laat weet ons in die kommentaar!
Op pad na Rome en wil u meer weet oor die gekke keisers van Rome? Kyk na ons Premium Colosseum -toer, insluitend die Palatine, Colosseum en Forum!
Ek wil die bespreking van die voornaamwoorde wat vir Elagabalus gebruik is, heropen. Ek dink dat die gebruik van 'hulle' die beste opsie sou wees om WP: NPOV in stand te hou, aangesien ons nie in die tyd kan teruggaan om hulle te vra of hulle Cis of Trans is nie, maar ook nie bydra tot Trans Erasure nie. EnvyDemon (kontak) 22:04, 10 Oktober 2019 (UTC)
Moet ons nie gerespekteerde akademiese bronne volg nie? Of is hulle nou almal verouderd? Martinevans123 (kontak) 22:05, 10 Oktober 2019 (UTC) Ja, Wikipedia volg die konvensie wat in betroubare bronne gebruik word. Bronne soos Icks  (2008), Dunstan (2010), Goldsworthy (2009), Grant (1996) en Varner  (2004) gebruik manlike voornaamwoorde - Ek verwys slegs na 'n handjievol bronne wat ek gebruik het; daar is nog vele meer. Dis waarom ons (soos in Wikipedia), gebruik ook manlike voornaamwoorde. Mr rnddude (kontak) 22:55, 10 Oktober 2019 (UTC) Ten spyte van wat die bronne sê, is die geslagsidentiteit van Elagabalus ter sprake, en niemand kan beslis sê watter voornaamwoorde hulle gebruik het nie. EnvyDemon (kontak) 03:19, 11 Oktober 2019 (UTC) Ons LGB's het ons fase van "Gays in History" deurgemaak en figure soos Hadrian en Plato as "gay" aangewys. Dit blyk dat die transgender -gemeenskap nou iets van 'n eie "Transgenders in History" -fase ondergaan. Glo my, jy sal dit regkry - al moes jy uit ons swakhede geleer het. Dit is ontstellend dat 'n mens se foute verniet is. Ons het geleer dat seksuele oriëntasies en identiteite eerder onlangse verskynsels is wat slegs anachronisties op die verre verlede toegepas kan word. Dieselfde geld transgender en ooreenstemmende identiteite. Antinoos69 (kontak) 14:56, 11 Oktober 2019 (UTC) Dit is nie Antinoos nie. Die rede waarom baie LGBTQ -syfers in die geskiedenis nie as sodanig geïdentifiseer word nie, was te wyte aan houdings uit die verlede, insluitend boetes soos die dood, tot dekriminalisering in die weste. My argument is dat verskeie historici Hy/Hom -voornaamwoorde gebruik het om Elagabalus te beskryf as gevolg van sosiale kondisionering, om nie eers te dink dat Elagabalus enige geslagsdisforie (of transfobiese gesindhede wat hierdie outeurs gehad het nie) ervaar het en sy optrede in die wiele gery het " kranksinnig "(wat ek sal toegee dat baie van wat ons daarvan weet, afkomstig is van Cassius Dio, wat 'n negatiewe mening van die keiser gehad het), eerder as hoe hulle dit geïdentifiseer het. Soos blyk uit die bronne wat in die artikel aangehaal is, het Elagabalus probeer om 'n chirurg te vind om 'n geslagsveranderingsoperasie voor te berei, en het hy verkies om na hom as 'n vrou verwys te word. Daarom dink ek, in die beste belang van WP: NOPV, dat die voornaamwoorde verander word om na Elagabalus as hulle/hulle te verwys, om geen teorie oor hul geslagsidentiteit direk te bevestig/ontken nie. EnealousDemon (kontak) 20:06, 11 Oktober 2019 (UTC) Is daar skriftelike bewyse dat daar na hom verwys is deur die neutrale geslag in Latyn te gebruik? Of inderdaad dat daar ooit na so iemand na daardie tyd verwys is? Maar miskien maak dit nie saak of Elagabalus homself as 'n vrou beskou het nie. Martinevans123 (kontak) 20:57, 11 Oktober 2019 (UTC) Ek dink dat die argument van "maar bronne hulle op hierdie manier geslag het" oneerbiedig is teenoor trans mense, dat dit verkeerd is. EnvyDemon (kontak) 01:01, 12 Oktober 2019 (UTC) Sien OCD (aanlyn), s.vv. "Homoseksualiteit", "homoseksualiteit, vroulik" BNP, s.v. "Homoseksualiteit." Dieselfde geld vir transgenders: dit is nie 'n ou verskynsel nie. Antinoos69 (kontak) 03:10, 12 Oktober 2019 (UTC)
Koel so. Wat van betroubare, herhaaldelik gepubliseerde, historici wat nie net na Elagabalus verwys as die gebruik van sy/haar voornaamwoorde nie, maar beweer dat dit eintlik die regte manier is om na haar te verwys, en die meeste (indien nie almal) vorige bronne was om hul eie vooroordele hul opname te laat kleur. van die geskiedenis? Gooi ons die artikels net weg? - voorafgaande ongetekende kommentaar bygevoeg deur 108.84.28.250 (kontak) 06:38, 26 Oktober 2019 (UTC)
Gaan jy enige aanbied? (of verkieslik verskeie bronne van gehalte om 'n gewigtige ondersteunende opinie te toon) Mnr rnddude (kontak) 11:18, 26 Oktober 2019 (UTC) Die een wat onmiddellik by my opkom, is Anna Burns se "Transgender Lives in Ancient Rome: The Case of Empress Elagabalus ", hoewel ek seker is dat daar genoegsame grawe gevind kan word. Ek glo dat sy ten minste een ander in haar koerant noem. Die genoemde papier kan die maklikste gevind word op https://www.spectrumsouth.com/transgender-lives-empress-elagabalus/ - Vorige ongetekende opmerking bygevoeg deur 108.84.28.250 (kontak) 13:11, 26 Oktober 2019 (UTC) Die duidelikste vir my is: 1) Anna Burns is nie 'n historikus nie, wat nog te sê 'n herhaaldelik gepubliseerde en 2) Dit is 'n meningsartikel van 'n gasbydraer in 'n beginblad (verwys my na die oorspronklike publikasie as dit het een).
Ek wil net daarop wys dat daar op die bladsy gesê word dat sy as een van die eerste trans -persone beskou is, waarom moet u die voornaamwoorde wat hy/hy behou? As sy inderdaad een van die eerste transmense was, sou dit haar verkeerdelik bedink. As u nie regtig glo dat sy trans is nie, verwyder dan ten minste waar dit staan. - voorafgaande ongetekende kommentaar bygevoeg deur 2600: 6C56: 4100: 20F: B5D5: 2301: 5C32: E21E (kontak) 22:13, 28 Augustus 2020 (UTC)
Sy het probeer om 'n vagina te kry en het spesifiek 'n dame aangegaan; sy het 'n vroulike titel vir haar gebruik, so sou sy nie wou hê dat vroulike voornaamwoorde vir haar gebruik word nie, ek dink ons ​​moet ons hou aan wat sy wil. Luna The Creeper (kontak) 07:57, 8 Januarie 2021 (UTC)
Luna The Creeper, as Elagabalus dit wel gesê het en ons het 'n eerste persoon daarvan, dan sal Wikipedia volg. Bron? - Vooraanstaande ongetekende opmerking bygevoeg deur Julia Domna Ba'al (bespreking • bydraes) 14:23, 8 Januarie 2021 (UTC)
Vanweë die status van Wikipedia as 'n neutrale ensiklopedie en 'n algemene vuistreël dat die mening dit nie mag inmeng nie, het ek besluit om die voornaamwoorde wat hulle/hulle gebruik, te verander, aangesien dit gebruik kan word as u nie heeltemal seker is van iemand se geslag. Dit het 'n groot presedent, sowel aanlyn as afgeskakel vir 'n geslagsneutrale gebruik daarvan.
As iemand nie saamstem met my besluit nie, vra ek dat ons hier meer daaroor praat as 'n kort hersiening. Hyperwave11 (kontak) 19:13, 10 April 2021 (UTC)
Miskenning. pas die ingrypende argumente ingehaal. Hyperwave11 (kontak) 19:35, 10 April 2021 (UTC)
Ek wil byvoeg dat ons volgens MOS: IDINFO 'slegs geslagtelike woorde moet gebruik as dit die persoon se nuutste selfidentifikasie weerspieël soos in onlangse bronne gerapporteer'. Aangesien Elagabalus self as 'n vrou geïdentifiseer is, is sy/haar die gepaste voornaamwoorde. Crockett623 (kontak) 20:58, 2 Mei 2021 (UTC)
Bron vir selfidentifisering van Elagabalus? Wat is hul twitterhandvatsel? Julia Domna Ba'al (kontak) 11:42, 3 Mei 2021 (UTC)
Voeg asseblief die volgende sjabloon by:
Moet die sjabloon outomaties in duie stort? Dankie. Martinevans123 (kontak) 17:06, 12 April 2021 (UTC) Waarskynlik.2601: 241: 300: B610: 21BA: C211: FD21: 67EF (kontak) 01:33, 13 April 2021 (UTC) Klaar ScottishFinnishRadish (kontak) 13:50, 14 April 2021 (UTC) Kan die OP hierdie sjabloon outomaties in duie stort? Dankie. Martinevans123 (kontak) 13:53, 14 April 2021 (UTC)
Elagabalus was eintlik 'n transgender keiserin wat van al haar vroue geskei het omdat sy reguit was. Sy bevry 'n slaaf en neem hom as haar man, sy naam was Hierokles. sy en haar ma is albei onthoof. Dit was omdat sy nie aan die norme voldoen nie, en haar ma omdat sy haar probeer beskerm het. Hierdie bladsy word op sy beste uitgevee. Verander dit asseblief, ek is baie teleurgesteld dat ek nie feitelike inligting op hierdie webwerf kon vind nie. 96.54.53.42 (kontak) 06:35, 19 April 2021 (UTC)
Nie gedoen nie: dit is nie duidelik watter veranderinge u wil aanbring nie. Noem die spesifieke veranderinge in 'n "verander X na Y" -formaat en verskaf 'n betroubare bron indien nodig. ◢ Ganbaruby! (Sê hallo!) 08:09, 19 April 2021 (UTC)
Alle moderne POV, van die huidige modieuse soort. Sy geslag was manlik, en die artikel sal dit sê. Gesluit om dom wysigings te voorkom. 213.205.200.50 (kontak) 11:02, 9 Mei 2021 (UTC)
Kyk die video: 10 самых больших загадок в истории
Copyright © salvadoryoscar.com | Elagabalus: die gehate Romeinse keiser wat vermoor en vermink is!...