Waaraan het hulle gedink toe hulle daar gesit het? Ons kan maar net raai. Miskien was voorop in hulle gedagtes al die beloftes wat hulle aan die Here gemaak het, maar toe so maklik verbreek het. Ja, het hulle dalk besef: al hulle spoggery, al hulle bravade, al hulle verklarings van toewyding het nou stukkend en verstrooi by die hek van die Getsemane-tuin gelê. Want toe die soldate vir Jesus gevat het, het hulle gemaak dat hulle wegkom.
Onder hulle is goeie mense, moenie ‘n fout maak nie. Met baie idees, en goeie voornemens. Met baie woorde en baie beloftes aan God. Maar terwyl dit bestaan, bly die deure gesluit, en is die evangelie soms nêrens sigbaar waar hulle woon en werk nie. Hulle draai nie hulle rug op Christus nie, maar draai eintlik ook nie na Hom toe nie. Hulle vloek nie sy naam nie, maar loof en prys dit eintlik ook nie met hulle lewens nie. Hulle wil iets vir die Here doen, maar is nie seker wat nie.
Ek sluit af: iemand wat die Here in sy of haar lewe ontmoet het, op watter manier ook al, kan tog nooit weer dieselfde wees nie. Die mens wat op dieselfde oomblik sy of haar totale verlorenheid en God se onwankelbare genade gesien het, moet tog weet en glo dat die lewe ware lewe kan wees.