Jan | 2013 | MaanKind
Ek het 'n huisie by die see…
http://kleinmondselfcatering.co.za/ – Waar jy bekostigbare akkommodasie kan kry, lekker naby die see.
Vir baie mense is 'n gastehuis-by-die-see 'n baie romantiese prentjie, maar die realiteit is ook beddegoed wat skoon en droog moet kom, toilette en storte wat geskrop moet word.
Agt jaar gelede het ons ons selfsorgeenhede by Kleinmond begin bedryf. Ons het begin met die persepsies van wat ons gehoor en gelees het, en die realiteit het ons aangenaam verras.
90% van mense dra nie ons plastiekbakke weg nie.
100% van mense dra nie jou handdoeke weg nie! Nie een handdoek is 8 jaar weg nie.
Okei 90% van mense vee nie hulle fiietswiele en skoene skoon met ons handdoeke nie
Ek weet julle gaan rondry en strand toe gaan en alles, maar dit kos nie minder as jy my probeer vertel jy soek net-'n-bed nie. Dat jy die hele tyd eintlik weg gaan wees nie. Net 'n ou lêplekkie, en miskien 'n gaatjie wat jy 'n ou koffietjie kan maak, en dalk 'n ou braaiplekkie waar jy 'n vleisie kan braai… Die verkleinwoordjies maak nie die prys minder nie…
Dankie vir die 90% gaste! Julle maak ons lewe die moeite werd!
(Ian Wessels gesels op RSG oor gastehuisstories, en ek het hierdie vir hom gestuur. Maar ek vermoed hy soek horror stories) O daar lees hy my brief nou.
Vertrou jou intuïsie!
Soms gebeur daar mos iets wat jy jou kop laat vasgryp en vir jouself vra, what have I done?!? And why? En soms werk iets tog reg uit, wat jy dink verskriklik verkeerd is.
Nou in die Kerstyd bel iemand: Kom gou, en bring jou kamera, daar brand 'n huis op die hoek van So-en-so. Ek skrik, dit is die hoek waar ons vriende woon, en ons hardloop straataf, met die idee dat ons hulle moet gaan help op welke wyse ook al. (Ek vat toe nietemin my kamera saam, dit is mos so half deel van my lyf.)
Op pad sien ons dit is nie die huis van ons vriende nie, maar wel dié van een van my Leeskring-vriendinne. Sy was nie tuis toe die brand uitgebreek het nie, en my hart was seer toe ek sien hoe die brandweer die brand blus. Mens kon die vlamme sien in die studeerkamer (ek ken die huisuittleg), waar hulle boeke van onskatbare waarde gehad het. Die tipe goed wat uiteindelik in museums beland. Voor my oë het die dik strome water die vlamme daar geblus, en ek kon my voorstel hoe die boeke nou een asserige pappery is.
Nietemin neem ek toe 'n paar foto's en stuur ook een vir ons plaaslike koerant, met die versoek: Moet asb nie my naam bysit nie, ek ken haar en wil nie hê dat hulle voel ek skend privaatheid nie.
Ten spyte van my versoek, het my naam groter as gewoonlik by die foto gepryk. Ek was woedend, en formuleer toe vir dae aan 'n uitkak uittrapbrief in my kop, maaar skryf dit gelukkig nie, want verlede week lui die foon:
Hallo, Trisa, ** ** hier.
** ! Hoe gaan dit nou na jou drama en trauma?
Goed dankie. Dis juis waaroor ek bel, oor jou foto in die koerant.
*Gryp kop in hande*
Ek is so dankbaar jy was daar en het die foto geneem! Die assessor het bewys nodig dat daar rook in daardie deel van die huis was, andersins gaan hulle nie … en … vervang nie. En daar wys dit duidelik op jou foto.
Nog gesels, meer foto's dadelik gesoek en na die regte persoon ge-e-pos. Nou het ek pas die laaste papiertjie weggegooi van haar dankiesê-boks-tjoklits. Want haar huis word volledig reggemaak danksy daardie foto.
So was ek kwaad oor die redakteur se 'fout', terwyl dit tot iemand anders se redding gekom het!
Wat is vrye tyd nou eintlik?
Hoe ontspan 'n mens? Hoe vat jy af? Iemand het gesê dat dit baie lekker is om vir jouself te werk, want jy werk net halfdag. En die beste deel daarvan is dat jy jou eie twaalf ure kan kies. Dis so waar!
Die lekker is natuurlik dat mens dit sonder 'n wekker kan doen, jy kan slaap tot jy wakker word, maar dikwels werk jy dan tot jy weer gaan slaap.
'n Groot deel van die lekker van my dag is ons oggendkoffieritueel, wat ons gesels totdat ons ontbyt eet, dikwels eers hier rondom tienuur. Maar daarna werk ons. Party dae vang ek myself dat ek glad nie 'n breek vat behalwe ons aandritueel van drankie en kosmaak en eet. Daarna werk ek weer. Totdat ek vaak word so teen tienuur.
Ons dae is ook nie opgedeel in week/naweek nie, ons ry wanneer ons moet en maak dan 'n uitstappie daarvan.
Soms is dit nodig dat ons kuiermense moet kry om ook 'n bietjie af te vat! Vandag sit ek op die dek op die strand met my Kindle en kokketyl, terwyl ek wag vir MaanMan en kleinseun, hulle het baie ver langs die strand gaan stap. Waarom het die bleddie ou Calvyn sy sieninge ooit laat groei op die mensdom, om sovees Johannes-op-die-skouer oomblikke in ons koppe te verewig, van deugsaamheid? Om skuldig te voel as jy ontspan? Vandag kokketyl ek! Johannes se gaai.
Beyond Life: What will YOU leave behind?
Graveyard in Grasmere UK, where William Wordsworth is buried
William Wordsworth's grave in Grasmere, UK
Beyond the bend…
Versveld pas naby Piketberg
Uitsig vanaf Versveld pas naby Piketberg
Beyond marketing and maps: One of the most beautiful mountain passes in the Western Cape is not marked on a map – Versveld pas near Piketberg.
Chop wood and fetch water
Meeste mense verstaan glad nie my werk nie. Deel daarvan is dat ek 'n ekspert is om enige (en ek bedoel énige!) moontlike menslike sekresies se vlekke uit wit katoenlakens kan haal. Okei, ek weet ook hoe om tamatiesous, die asynerige olie van slap chips, die bros krakerigheid van pop corn en chippies en koekies en dies meer uit te was, sodat elke laken weer vlekloos wit is. Mense kry my gedurigdeur jammer as ek sê ek was en stryk self die gastehuis se beddegoed. Ons maak ook self skoon. Hoekom? Dis mos nie minderwaardige werk nie? Waarom beïndruk dit mense meer dat ek 'n webwerf aanmekaar kan weef en weet van SEO, sodat ons op bladsy 1 van Google soektogte bly? Of e-boeke kan verwerk en publiseer?
Ons doen dit uit eie keuse. Die redes is nie belangrik nie, wel dat dit ons eie keuse is. Mense moet ook besef, hulle kan nie ons werk vergelyk met afgetree-wees-by-die-see nie, hulle moet dit vergelyk met mense van ons ouderdom, wat elke dag die verkeer moet aandurf werk toe, daarna vergaderings bywoon en die gewone lief en leed van die werksplek, met dalk die stress van onbevoegde kollegas, nepotisme, mislike base en bitchy kollegas. Dan lyk skoonmaak en wasgoed doen nadat jy lekker laat geslaap het en kwaliteitgeselse om die koffiepot ingepas het voor die skoonmaak vir my nie te sleg nie… Die skoonmaak is mos nou ook nie elke dag se ding nie, net as mense uitgaan.
Nietemin. Nie dat dit elke dag maklik is nie. Nadat ek vir twee dae olik was, het ek gister skielik emosioneel geraak en uitgevaar dat die werk my onderkry en te veel is en te swaar is en ek is siek en seer en nobody loves me en al daai. Die geduldige (let wel geduldige, nie simpatieke…) MaanMan het net met so skewe laggie gesê: Chop wood, fetch water. Ek het toe baie dramaties die oond met ons aandete afgesit en gesê ek loop baai nóú my sere lyf in die see en nie 'n minuut later nie. Soos ons afstap see toe sien ons die vakansiehuise is weer gesluit, die blindings toegetrek. Die strate stil. Net daar tref dit my: Hier loop ek see toe, om my lyf in die helende seewater te gaan baai, en al die mense wat my so bejammer het die vakansie, is hede nou in hulle karre in die spitsverkeer op pad huis toe.
Spesiaal net vir my, of so het dit gevoel, was dit hoogwater. 'n Kalm helder-helder dam water, sonder golwe, met net sulke ligte deinings, verfrissend maar nie te koud nie. En so kon ek my seëninge druppel vir sout druppel tel.
PS – Vandag het ek binne 'n japtrap sewe beddens se beddegoed klaar gestryk, en besef: Die geheim is in die vou. As dit uit die droër kom, vou dit netjies soos wat dit in die kas moet gaan. Daar is werklik iets bevredigends daarin om nog 'n wit 100% katoen kussingsloop te stryk, en op die stapel te pak…
Zen Proverb – Before enlightenment; chop wood, carry water. After enlightenment; chop wood, carry water.
Lees die mooiste stuk daaroor HIER.
11 Fri Jan 2013
The size of this statue on Treasure Island in San Francisco is breathtaking. To see it illuminated is mindblowing… For perspective on the size, see smaller photo's at the bottom. We are the two specks at her feet.