Berge des Wahnsinns, Kampagnenband 2: Die geheimnisvolle Stadt | RPG Item | RPGGeek
Die geheimnisvolle Stadt (2010)
Berge des Wahnsinns, Kampagnenband 2
Product Code: 43200G
Popular Tags: equipment_sourcebook [+] region_sourcebook [+] history_sourcebook [+] [View All] Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie - Volume 29, Issue 1, March 2010
Volume 29, Issue 1, March 2010
Astrologie en geneeskunde in die oudheid en middeleeue s
Authors: Louise Cilliers and Francois Retief
Source: Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie 29, pp 1 –9 (2010)
Astrologie as pseudo-wetenskap is gebaseer op die aanname dat die mensdom se wel en weë, en gesondheid in die besonder, op konstante en voorspelbare wyse deur die sterrehemel beïnvloed word. Die konsep dateer terug na die derde millennium v.C. toe astrologie feitlik sekerlik in Mesopotamië ontstaan het. Die diereriem (sodiak) is &apos;n hipotetiese baan in die hemele, ongeveer 16 grade wyd, waarbinne die son, maan en planete beweeg; dit is op komplekse wyse gekoppel aan tyd, die gode, diere, siekteprosesse en liggaamsdele. Deur die bestudering van die diereriem is dit dan as moontlik beskou om onder andere die verloop van siektes te voorspel, asook die geslag en voorkoms van ongebore babas, die menslike lewensloop, ensovoorts. Die sogenaamde horoskoop waarvolgens hierdie voorspellings vir individue bepaal kon word, het in die derde eeu v.C. ontstaan, moontlik weens bydraes van Hellenistiese Grieke. Teen die Middeleeue het astrologie wyd versprei na Wes-Europa sowel as die Ooste sover as China, en in die jong Europese universiteite (12de eeu en later) is dit selfs as volledige wetenskap bestudeer. Dit het egter duidelik geword dat mediese astrologie nooit deur die klassieke objektiewe geneeskunde (bv. Hippokrates, die Skool van Aleksandrië, Galenus ens.) aanvaar is nie, en na die Renaissance het dit progressief uit Westerse wetenskaplike mediese wetenskap verdwyn. In die Ooste (bv. China en Tibet) bestaan dit egter vandag nog as deel van die aanvaarde geneeskunde.
Astrology took on a prominent medical component in the Old Babylonian Era (1900-1600 BC) when diseases were first attributed to stellar bodies and associated gods. In the Neo-Babylonian Era (6th century BC) the zodiac came into being: an imaginary belt across the skies (approximately 16° wide) which included the pathways of the sun, moon and planets, as perceived from earth. The zodiac belt was divided into 12 equal parts ("houses" or signs), 6 above the horizon and 6 below. The signs became associated with specific months, illnesses and body parts - later with a number of other objects like planets, minerals (e.g. stones) and elements of haruspiction (soothsaying, mantic, gyromancy). In this way the stellar objects moving through a zodiac "house" became associated with a multitude of happenings on earth, including illness. The macrocosm of the universe became part of the human microcosm, and by studying the stars, planets, moon, etcetera the healer could learn about the incidence, cause, progress and treatment of disease. He could even predict the sex and physiognomy of unborn children. The art of astrology and calculations involved became very complex. The horoscope introduced by the 3rd century BC (probably with Greek input) produced a measure of standardisation: a person&apos;s position within the zodiac would be determined by the date of birth, or date of onset of an illness or other important incident, on which information was needed.
Dobbelstrategieë vir toevalsrye s
Source: Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie 29, pp 10 –19 (2010)
Dit is &apos;n algemene opvatting dat dit nie moontlik is om suksesvol te dobbel teen &apos;n toevalsry (of aleatoriese ry) van nulle en ene nie. Ons gebruik idees van Kolmogorov-kompleksiteit om hierdie opvatting te bevraagteken. Ons wys dat alhoewel daar geen algoritme is waarmee ons &apos;n onbeperkte hoeveelheid geld kan wen teen &apos;n algoritmiese toevalsry nie, is daar wel vir elke so &apos;n ry &apos;n dobbelstrategie waarmee ons enige gewenste bedrag kan wen deur met &apos;n voorafbepaalbare bedrag &apos;n eenvoudige verdubbelingstrategie uit te voer. Ons kan ook dieselfde strategie gebruik om &apos;n onbeperkte hoeveelheid geld te wen, in die geval moet ons herhaaldelik geld rentevry kan leen.
Die suurstofverbruikskoers van verskillende lewenstadia van die endoparasitiese nematode, Pratylenchus zeae (Nematoda: Tylenchida) tydens nie- en post-anhidrobiose : navorsings- en oorsigartikels
Authors: W.J. Van Aardt, Sonia Steenkamp and G.C. Loots
Source: Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie 29, pp 20 –29 (2010)
Die suurstofverbruikskoers (VO2) van die endoparasitiese nematode Pratylenchus zeae versamel vanaf mieliewortelkulture is gemeet met behulp van &apos;n Cartesiese duiker. Die metings met die duiker wat uit Perspex gemasjineer is, berus in beginsel op manometriese veranderinge van die duiker in &apos;n flottasiebuis van &apos;n manometeropstelling.
Die gemiddelde VO2 van 10 metings per lewenstadium, uitgedruk in nanoliters per uur per lewenstadium van nie-anhidrobiote (eiers: 7.96; jeugstadia: 6.13; volwassenes: 26.04) is vergelyk met dié van post-anhidrobiote, 12 uur na herstel uit anhidrobiose. Die gemiddelde VO2 van die post-anhidrobiote vir die drie lewenstadia (eiers: 19.34; jeugstadia: 14.17; volwassenes: 32.86) is statisties betekenisvol hoër in vergelyking met dié van nie-anhidrobiote. Die redes vir die verskil in VO2 waardes word bespreek. Die VO2 is ook uitgedruk in nanoliter per uur per mikrogram volwasse nematode na toepassing van &apos;n vergelyking verkry uit die literatuur. Dit is gevind dat die suurstofverbruik per een gram P. zeae 503 keer meer is as die suurstofverbruik per een gram soogdier die grootte van &apos;n volwasse bees.
Die groot verskil in chemiese samestelling en antibakteriese aktiwiteit van twee na-verwante Leonotis spesies (Lamiaceaea) mag taksonomiese waarde hê : navorsings- en oorsigartikels
Author J.N. Eloff
Source: Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Natuurwetenskap en Tegnologie 29, pp 30 –38 (2010)
Daar is verskeie menings oor die taksonomie van Leonotis spesies en onlangse outeurs het groot veranderings aanbeveel. Sommige outeurs beskou L. dysophylla en L. microphylla as variante van dieselfde spesie en ander as twee aparte spesies. Leonotis spesies word wyd gebruik vir medisinale doeleindes. Heelwat van die gebruike is vir toestande wat met bakteriese infeksies verband hou. Die chemiese samestelling en antibakteriese aktiwiteit van verskillende plante van twee populasies van die spesies is ondersoek om te bepaal of hierdie kenmerke van taksonomiese waarde kan wees.
Beide die samestelling van pigmente geskei deur dunlaagchromatografie en van verbindings wat sigbaar geword het na behandeling van chromatogramme met vanillien-swawelsuur het aangedui dat daar groot verskille tussen plante van die twee populasies bestaan.
Die antibakteriese aktiwiteit van asetoonekstrakte is bepaal deur die minimum inhiberende konsentrasie (MIK) te bepaal deur middel van &apos;n tweevoudige verdunningsreeks mikroplaat metode met tetrasoliumviolet as aanduider van bakteriese groei. As toetsorganismes is Staphylococcus aureus (American Type Culture Collection 29213), Pseudomonas aeruginosa (ATCC 27853), Escherichia coli (ATCC 25922) en Enterococcus faecalis (ATCC 21212) gebruik. Daar was groot verskille in die antibakteriese aktiwiteit tussen die twee spesies veral nadat die totale aktiwiteit in ml/g droë materiaal tussen die twee spesies vergelyk is. Die L. microphylla asetoonekstrak het verbasende goeie aktiwiteit gehad met &apos;n MIK (33 µg/ml) van net so goed of beter as die MIK van ampisillien, gentamisien, nitrofurantoïen, trimetroptien, sulfisoksasool teenoor P. aeruginosa. Dieselfde ekstrak het &apos;n MIK (15 µg/ml) van net so goed of beter as ampisillien, gentamisien, nitrofurantoïen en sulfisoksasool gehad. Daar bestaan &apos;n sterk moontlikheid dat &apos;n asetoon ekstrak van L. microphylla kommersiële toepassing kan vind indien daar nie stabiliteit of toksisiteit probleme is nie.
Die resultate ondersteun die beskouing dat die twee taksons as afsonderlike spesies beskou moet word.
The major differences in chemical composition and antibacterial activity of two closely related Leonotis species (Lamiaceae) may have taxonomic value
Several Leonotis species are used widely for medicinal purposes in Africa. There have been drastic changes in the taxonomic treatment of Leonotis species during the past decade. Two species, L. dysophylla and L. microphylla occurring in Pretoria have been considered as varieties of the same species and as different species by different authors. Because Leonotis species are used widely as medicinal plants inter alia against bacterial infections, we decided to compare the chemical composition and antibacterial activity of four plants from each of two populations of the species.
The chemical composition of acetone extracts of finely ground leaves was determined by thin layer chromatography followed by spraying with vanillin-sulphuric acid. There were hardly any differences between plants from the same population. There were major differences between the two species in the composition of pigments separated by thin layer chromatography and for compounds visualized with the vanillin-sulphuric acid spray reagent. This supported the viewpoint that the two species should not be considered as varieties. The major differences found in chemical composition indicate that chemical parameters may play an important role in resolving taxonomic differences. Because such a small quantity of material is needed, it may be feasible to analyze one or two leaves obtained from herbarium sheets as an additional taxonomic parameter.
The antibacterial activity of the acetone extracts was determined using a two-fold serial dilution microplate method with tetrazolium violet as indicator of growth. The specific strains of the four most important nosocomial bacterial pathogens suggested by the United States National Committee for Clinical Laboratory Standards were used : Staphylococcus aureus (American Type Culture Collection 29213), Pseudomonas aeruginosa (ATCC 27853), Escherichia coli (ATCC 25922) and Enterococcus faecalis (ATCC 21212). The minimum inhibitory activity of the crude extract of L. microphylla was 58, 33, 113 and 15 µg/ml against the four pathogens respectively. The MIC of the L. dysophylla extracts were 110, 95, 113 and 63 µg/ml respectively. If the total activity was calculated by dividing the quantity in mg extracted from one gram of each species with the MIC, the following values were obtained against the respective bacteria using the L. microphylla extract : 700, 1400, 381 and 2100 ml/g. The values for the L. dysophylla extract were 381, 420, 420 and 700 ml/g. This means that if one gram of dried leaves of L. microphylla were extracted with acetone it could be diluted to 2100 ml and it would still kill E. faecalis.
These results not only prove the possible use of chemical and biological activity as taxonomic markers, but also the potential value of L. microphylla acetone extracts in treating infections with P. aeruginosa and E. faecalis. The activity of the crude extract against P. aeruginosa was as good as or better than the activity of ampicillin, gentamicin, nitrofurantoin, trimethroptin or sulfisoxazole. The activity against E. faecalis was as good as or better than ampicillin, gentamicin, nitrofurantoin or sulfisoxazole. If the acetone leaf extract of L. microphylla is stable and not toxic there is a good possibility of developing a commercially useful antibacterial product from it.
The results indicate the taxonomic value of chemical parameters and biological activity and support the view that the two taxa should be considered as different species.