Son van bloed, deur Jo Nesbø. Hersiening | Huidige literatuur
Son van bloed, deur Jo Nesbø. Resensie
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, Books, Swart roman
Bloedson is die nuutste roman wat pas hier gepubliseer is deur Jo Nesbø. Dit kom na vier jaar aan en moet nog kom Die koninkryk (Die koninkryk), wat reeds in Noorweë en ander lande vrygestel is. Ek kon dit toe lees en dit was my resensie wat ek skaars verander het nadat jy dit weer gelees het. Vir diegene onder ons wat onvoorwaardelik van Nesbø is en lees wat nodig is. En vir diegene wat dit nie doen nie.
Bloedson - Jo Nesbø
Ek hou die oorspronklike titel, Middernag son, hier verander om redes van bemarking en toeval met nog een van 'n baie bekende sage van vampiere. Maar eerlikwaar dink ek nie dat die lesers van albei verward sal wees met wat hulle wil lees nie.
Die feit is dat die oorspronklike titel presies die plek, die klimaat en die voortdurende oorgang tussen duisternis en lig definieer wat die protagonis maak, Jon hansen -of Ulf, soos hy sê om homself te noem onder sy weinig bereikte verskyning van onskuldige en clueless jagter - wanneer kom na 'n klein verlore dorpie noord-verste noord van alle nortes.
Daar ontmoet hy en voel met 'n mengsel van vuur, lug, geloof, ateïsme, fanatisme, misdaad, vrees, eensaamheid, duisternis met die ewige helderheid van daardie middernagson in die middel van Augustus, lafhartigheid, oorgee, verlossing, Amor in al sy vorme, ouerskap, verlies, pyn, hopeloosheid en hoop. Hiertoe dra dit by dat die gemeenskap wat die dorp bewoon, is so geslote soos ultrakonserwatief.
Hansen gaan vind Knut, 'n seun van tien, en sy ma Lea, 'n vrou met 'n persoonlike verhaal vol drama en verrassings.
Hulle het dit gesê, maar hulle het nie geweet nie. Niemand weet. Nie ek nie, nie jy nie, nie 'n priester nie, nie 'n ateïs nie. Daarom het ons geloof. Ons glo, want dit is beter as om te besef dat daar net een ding diep in ons wag, en dit is die duisternis, die koue. Dood.
La vlug Hansen se nêrens kom ook tot 'n einde nie. Ons is terug in die 70 jaar en het 'n toneelstuk op visserman, die grootste grootvrou in die Oslo-mafia (bekend in Bloed in die sneeu), en nou gaan hulle daarvoor. Alles weens sy onbevoegdheid, of liewer, as gevolg van syne gestremdheid om dood te maak. Hy beskou homself as 'n lafaard, 'n patetiese verloorder dat hy baie foute gemaak het, en wanneer hy daardie plek langs die Noordpool bereik, voel hy dat dit sy laaste ontvlugting kan wees.
Su verhouding met die hermetiese bevolking, maar veral met die klein en nuuskierige Knut en sy terughoudende, maar intuïtiewe moeder, gaan hulle hom dwing om neem 'n besluit eens en vir altyd. Of aan gee op geheel en al.
Hier is ek en ek is lief vir jou. Gooi my uit as jy moet, as jy kan. Maar ek bied hier my hande aan u, en hier is my kloppende hart.
Ons moet dus vir Jo Nesbø het beslis die beste romantikus geword. Hy skryf 'n misdaadroman, ja, maar diep van binne is hy 'n romantikus. Miskien kan dit die ouderdom wees, die behoefte daaraan vertel korter en intiemer stories miskien vir homself meer as vir die leser (die verteller van die eerste persoon is ideaal daarvoor), of om te word refleksies eie oor oortuigings en gevoelens. Soms het ons dit nodig en neem ons net 'n bekende verhaal en vertel dit op ons eie manier. En ons weet al hoe die styl van meneer Nesbø is.
Aan die een kant het ek uiteindelik die ergste gevrees, maar ek was verbaas dat dit daarna kon gebeur Bloed in die sneeu. Aan die ander kant was ek weer daaroor verbaas kapasiteit om een ​​ding te lees wat dan iets anders word, die spanning tot op die laaste oomblik gehandhaaf word, en daardie groteske aanraking (wie dit gelees het, sal daardie geweldige en eskatologiese toneel in Headhunters) dat hier meer gaan na wat Gore in 'n ander baie grafiese beeld. Wenk: daar is 'n soortgelyke een in die film RobRoy.
Ek het dit gelees sag geword het, wat die eerste persoon van misdadigers met goeie agtergrond, dat laasgenoemde romans hulle is te veel kort o voorspelbaar of sprokies sonder substansie. En ook tot die vaste van Harry gat, wat dink dat die res, behalwe vir hul verhale, hulle nie oortuig nie (Macbeth, Die erfgenaam...). Ek is ook van die kern tot in die kern, maar die een wat dit skryf, is Nesbø. En hier en dwarsdeur sy werk bly hy vas in sy maatstaf wat hy telkens herhaal: dat liefde en dood die fundamentele temas is waarop alles draai.
So wat gaan ek doen? Ek hou van. Dwarsdeur.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Swart roman » Son van bloed, deur Jo Nesbø. Resensie