President Lyndon B. Johnson se toespraak tot die nasie: die situasie met Noord -Korea [26 Januarie 1968] - Geskiedenis Podcasts - 2021
In die afgelope vyf maande het die Noord-Koreane 'n verskerpte veldtog van geweld teen Suid-Korea en die Amerikaanse troepe in die gebied van die gedemilitariseerde sone gevolg.
Gewapende raiderspanne is in groot getalle na Suid -Korea gestuur om sabotasie en sluipmoord aan te pak.
Op 9 Januarie het 'n 3-man-span Noord-Koreaanse stropers Seoul binnegeval met die doel om die president van die Rspubliek van Korea te vermoor.
In baie van hierdie aggressiewe optrede is Koreaanse en Amerikaanse soldate dood en gewond. Die Noord -Koreane probeer blykbaar die Suid -Koreane intimideer en probeer die groeiende gees van vertroue en vooruitgang in die Republiek van Korea onderbreek.
Hierdie aanvalle kan ook 'n poging van die kommuniste wees om die Suid -Koreaanse weermag van die Verenigde State af te lei. hulpbronne wat die aggressie in Viëtnam nou suksesvol weerstaan.
Hierdie week het die Noord -Koreane nog 'n opsetlike en aggressiewe daad gepleeg deur 'n Amerikaanse skip en sy bemanning in internasionale waters in beslag te neem. Dit is duidelik dat dit nie aanvaar kan word nie.
Ons doen twee dinge: Eerstens, ons neem vandag die vraag baie kort voor die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies. Die beste resultaat sou wees dat die hele wêreldgemeenskap Noord -Korea oorreed om ons skip en ons manne terug te gee en die gevaarlike manier van aggressie teen Suid -Korea te stop.
Ons het ook ander diplomatieke pogings aangewend. Ons sal voortgaan om alle beskikbare middele te gebruik om 'n vinnige en vreedsame oplossing vir die probleem te vind.
Tweedens, ons het getref en neem sekere voorsorgmaatreëls om seker te maak dat ons militêre magte voorbereid is op enige gebeurlikheid in hierdie gebied.
Hierdie aksies behels geensins 'n vermindering van ons magte in Viëtnam nie.
Ek hoop dat die Noord -Koreane die erns van die situasie wat hulle geskep het, sal erken. Ek is vol vertroue dat die Amerikaanse volk in hierdie krisis, soos in ander krisisse, die vasberadenheid en eenheid sal toon wat nodig is om dit deur te bring.
LET WEL: Die president spreek om 15:58 uur. m. in die Viskamer in die Withuis. Tydens sy opmerkings verwys hy na die beslaglegging deur Noord-Koreane op die inligtingsskip U.S.S. Pueolo en die bemanning van 83 man.
Plaaslike geskiedenis: President Lyndon B. Johnson en 1964 se toespraak in Akron kom terug by die spook van die land
Te midde van die gejuig, applous en wapperende baniere, het die Amerikaanse president 'n veldtogrede gehou in Akron wat teruggekom het om die land te spook.
Twee weke voor die algemene verkiesing van 1964 het president Lyndon B. Johnson in die Memorial Hall aan die Universiteit van Akron gepraat en die skare gerusgestel dat sy administrasie nie gevegstroepe na Vietnam sou stuur om 'n oorlog te voer wat 'Asiatiese seuns vir hulself moes voer' .
Die veldtogstaking op Woensdag, 21 Oktober, was 'n triomfantelike viering vir die Demokratiese posbekleër, wat 'n vaste voorsprong in nasionale peilings gehad het teen die Republikeinse uitdager Barry Goldwater, 'n Amerikaanse senator van Arizona.
Die vorige naweek het Goldwater 'n toespraak in Memorial Hall gelewer voor 'n entoesiastiese skare. Nou was dit Johnson se beurt. Amptenare van Akron het 'n kennisgewing van 48 uur van die besoek ontvang.
'N Skare van 4 000 het gewag toe die presidensiële straler om 11:09 by die Akron-Canton-lughawe aankom. Die burgemeester van Akron, Edward Erickson, wat die datum 'Lyndon B. Johnson Day' verklaar het, het die uitvoerende hoof gegroet toe hy uit die vliegtuig stap, en die vrou van Erickson, Levona, het 'n roosboeket aan Lady Bird Johnson, die Amerikaanse presidentsvrou, oorhandig .
Dit was 'n koue, bewolkte dag 50 jaar gelede in Ohio. Johnson het 'n blou pak en bruin reënjas aangehad. Lady Bird het 'n blou rok, blou hoed en rooi jas gedra.
Lyndon B. Johnson was 'n man van die mense in Akron, waai, klop, skud hande, doen die onverwagte, en die mense was mal daaroor, 'berig die Beacon Journal. 'Toe die welkomers 10 meter agter die 300 meter heining op die Akron-Canton-lughawe vasgekeer was, het die lang Texaan 15 minute lank met albei hande gegroet.'
Johnson het 'n LBJ -lapelpen gemaak, 'n grap met die gehoor gemaak en babas gesoen wat deur ouers opgehef is. Goedgesindes skreeu 'Sterkte, meneer die president' en 'God seën u', en sing Hallo, Dolly, deur 'Lyndon' deur 'Dolly' in die lirieke te vervang.
'Het u al ooit soveel gelukkige gesigte gesien?' Roep Johnson uit vir 'n hulpverlener. Ek dink dit is heerlik en net wonderlik. Hier is baie goeie mense
Hoërskoolorkeste van Barberton, Coventry, Green, Hoban en St. Vincent het musiek verskaf terwyl die president se polisiekarre na die kampus gereis het. Die optog ry noordwaarts langs Interstate 77 na South Arlingtonstraat tot by Wilbethweg na die Akron Expressway na South Main Street.
Gouvernement Texas, John Connally, wat tydens die moord op president John F. Kennedy in Dallas gewond is, het Johnson op die reis vergesel. Die Lincoln Continental presidensiële limousine wat in Akron gebruik is, was die voertuig waarin Kennedy gedood is, maar dit is opgeknap, gepantser, swart geverf en met 'n dak bedek.
Die Amerikaanse senator Stephen M. Young, D-Cleveland, die 14de distrikskongres-kandidaat, Frances McGovern, die Demokratiese voorsitter van Summit County, Ernest Leonard, en president, Jack Valenti, ry saam met Johnson in die limousine.
Met 'n snelheid van 25 km / h het die motorpad vier keer stilgehou toe Johnson die dak oopskuif en vir toeskouers langs Wilbethweg, South Main Street en Center Street waai.
Die toespraak was oop vir die publiek. Geen kaartjies was nodig nie. Ondersteuners het die Memorial Hall opgedaag en onder applous uitgebars toe Johnson opdaag.
Johnson het in sy onnavolgbare tekening in Texas aan die gehoor gesê: 'Dit is 'n bietjie koud buite by die temperatuur van 42 grade, maar ek kry 'n geweldige warm gevoel in my hart vir Akron.'
Die toespraak van die president van 35 minute het aktuele onderwerpe aangeraak, waaronder China se toets van 'n atoombom, Leonid Brezjnev se bewind in die Sowjetunie en Harold Wilson se opkoms as premier van die Verenigde Koninkryk.
'Ek gaan niks leliks sê oor my teenstander nie,' het Johnson gesê. 'Ek glo nie in bespotting of lasterlike kommentaar of moddergooiery nie.'
Johnson het gesê dat hy van plan is om nuwe voorstelle in te dien om die wapenwedloop te vertraag en die spanning te verminder en die gevaar van oorlog te verminder.
'Ek kan u verseker dat u land die magtigste nasie ter wêreld is,' het hy gesê. Maar ons is nie van plan om dit te gebruik om iemand te begrawe nie. En ons wil hê dat almal dit hardop en duidelik moet weet en lees: Ons is ook nie van plan om begrawe te word nie
Johnson het sy aandag op Asië gevestig en gesê China is ambisieus en aggressief, maar die Verenigde State het die krag om ons Asiatiese vriende te help om hierdie ambisie te weerstaan.
'Soms raak ons ​​mense 'n bietjie ongeduldig,' het Johnson gesê. Soms rammel hulle soms met hul vuurpyle en bluf oor hul bomme. Maar ons is nie op die punt om Amerikaanse seuns 9 000 000 kilometer van die huis af te stuur om te doen wat Asiatiese seuns self moet doen nie.
Hy het volgehou dat die 18 000 Amerikaanse militêre adviseurs in Viëtnam, wat gedurende die Eisenhower- en Kennedy -jare opgebou is, slegs advies gee.
'China is daar op die grens met 700 miljoen mans, met meer as 200 miljoen in hul leër,' het Johnson gesê. 'En ons kan baie vinnig in 'n landoorlog in Asië vasgemaak word as ons probeer om ons gewig rond te gooi.'
Hy het hoop uitgespreek dat Amerikaanse adviseurs Viëtnamese troepe sou oplei om 'aggressie te weerstaan', en dat Asiërs 'uiteindelik in vrede sou leer saamleef'.
Johnson het die Amerikaners aangespoor om die loop van die profeet Jesaja te volg: 'Kom nou, laat ons saam redeneer'
Ter afsluiting van sy toespraak het Johnson gesê: "Laat ons dus almal ons skouers aan die wiel sit en verenig in plaas van om te verdeel, en weer in die woorde van die profeet, laat ons saam gaan en redeneer."
Applous het die saal gevul toe die president die verhoog verlaat.
Op pad na die lughawe het Johnson 'n verrassingsstop by die Beacon Journal -kantore in Exchange en High strate gemaak. Die president het die hysbak geneem om die redakteur John S. Knight te ontmoet, wie se koerant die president onderskryf het.
'Ek weet nie wanneer 'n hoofartikel soveel vir my beteken het nie,' het Johnson aan Knight gesê.
In die verkiesing op 3 November het Johnson Goldwater uit die stryd gery, 'n rekord van 486 kiesstemme behaal en almal behalwe ses state gehad.
Die volgende jaar het Johnson goedgekeur dat gevegstroepe na Viëtnam gestuur word, wat 'n konflik wat die land diep verdeel het, eskaleer. Teen 1968 was daar meer as 550 000 Amerikaanse soldate in Viëtnam.
Onderhewig aan die oorlog kondig Johnson in 1968 aan: 'Ek sal nie die nominasie van my party vir 'n ander termyn as u president soek nie.'
Toe die oorlog uiteindelik in 1975 geëindig het, is meer as 58 000 Amerikaners doodgemaak. Alles behalwe vergete was Johnson se opmerkings uit 1964 in Akron.
'Terwyl ek laat in die aand in my kantoor sit, is ek baie diep bewus van die ontsaglike magte wat hierdie nasie beveel,' het Johnson aan Memorial Hall gesê. Hierdie groot mag kan dus nie in die hande gelê word van diegene wat dit impulsief of onverskillig sou gebruik nie.
Ons moet voortdurend doelbewus, verstandig en ingeperk wees. Voordat ons uit die heup skiet, is die drie belangrikste woorde in die Engelse taal: 'Net 'n minuut.'?
Lyndon Johnson, aanvangsrede van die Howard -universiteit (1965)
Op 4 Junie 1965 het president Johnson die aanvangstoespraak gelewer by Howard University, die land se mees prominente histories swart universiteit. In sy toespraak verduidelik Johnson waarom 'geleentheid' nie genoeg is om die burgerregte van benadeelde Amerikaners te verseker nie.
Die wetsontwerp op stemregte sal die nuutste, en onder die belangrikste, in 'n lang reeks oorwinnings wees. Maar hierdie oorwinning, soos Winston Churchill gesê het oor nog 'n triomf vir vryheid, en#8211 " is nie die einde nie. Dit is nie eers die begin van die einde nie. Maar dit is miskien die einde van die begin. "
Die begin is vryheid en die hindernisse vir daardie vryheid tuimel. Vryheid is die reg om in die Amerikaanse samelewing te deel, volledig en gelyk te deel, om te stem, 'n pos te beklee, 'n openbare plek te betree, skool toe te gaan. Dit is die reg om in elke deel van ons nasionale lewe behandel te word as 'n persoon wat waardig is en aan alle ander beloof word.
Maar vryheid is nie genoeg nie. U vee nie die littekens van eeue af deur te sê: Nou is u vry om te gaan waar u wil, en doen soos u wil, en kies die leiers wat u wil.
U neem nie 'n persoon wat al jare lank deur kettings gehang is en hom bevry nie, bring hom na die beginlyn van 'n wedloop en sê dan: "Dit staan ​​u vry om met al die ander mee te ding, " en glo steeds met reg dat u heeltemal regverdig was.
Dit is dus nie genoeg om net die poorte van geleenthede oop te maak nie. Al ons burgers moet die vermoë hê om deur die poorte te loop.
Dit is die volgende en dieper stadium van die stryd om burgerregte. Ons soek nie net vryheid nie, maar geleentheid. Ons soek nie net regsgelykheid nie, maar menslike vermoë, nie net gelykheid as 'n reg en 'n teorie nie, maar gelykheid as 'n feit en gelykheid as gevolg daarvan.
Dit is om die eerlike verwagtinge van die mens te vervul.
Amerikaanse geregtigheid is dus 'n baie spesiale ding. Want van die eerste af was dit 'n land van hoë verwagtinge. Dit sou 'n nasie wees waar elke man onder die algemene toestemming van almal regeer kon word, deur die instelling die lewe gegee het, gelei deur mans self onderworpe aan die heerskappy daarvan. En almal van elke stasie en oorsprong sou ewe verpligtend en in vryheid aangeraak word.
Dit is dus die wonderlike geleentheid van hierdie generasie om die groot fout van die Amerikaanse nasie te beëindig en sodoende Amerika vir onsself te vind, met dieselfde ontsaglike opwinding van ontdekking wat diegene aangegryp het wat die eerste keer besef het dat hier, uiteindelik was dit 'n tuiste vir vryheid.
Al wat nodig is, is dat ons almal moet verstaan ​​wat hierdie land is en wat hierdie land moet word.
Die Skrif beloof: " Ek steek 'n kers van verstand in jou hart aan, wat nie gedoof sal word nie. "
Saam, en met nog miljoene, kan ons die kers van begrip in die hart van die hele Amerika aansteek.
VIETNAM-OORLOG: President Lyndon B. Johnson se toespraak tot die nasie-Vietnam-afstandsrede (31 Maart 1968)
Goeienaand, my mede -Amerikaners: Vanaand wil ek met julle praat oor vrede in Viëtnam en Suidoos -Asië.
Geen ander vraag is so besig met ons mense nie. Geen ander droom absorbeer die 250 miljoen mense wat in daardie deel van die wêreld woon nie. Geen ander doelwit motiveer die Amerikaanse beleid in Suidoos -Asië nie.
Vir jare het verteenwoordigers van ons regering en ander die wêreld vol gereis op soek na 'n basis vir vredesgesprekke.
Sedert September verlede jaar het hulle die aanbod wat ek in San Antonio bekend gemaak het, gedra.
Dat die Verenigde State sy bombardement van Noord-Viëtnam sou stop as dit vinnig tot produktiewe gesprekke sou lei-en dat ons sou aanvaar dat Noord-Viëtnam nie militêre voordeel sou trek uit ons terughoudendheid nie.
Hul aanval-tydens die Tet-vakansie-het nie die hoofdoelwitte bereik nie. Dit het die verkose regering van Suid-Viëtnam nie in duie gestort of sy leër verpletter nie-soos die Kommuniste gehoop het.
Dit het nie 'n 'algemene opstand' onder die mense van die stede veroorsaak soos hulle voorspel het nie.
Die Kommuniste kon nie beheer oor enige van die meer as 30 stede wat hulle aangeval het, behou nie. En hulle het baie groot slagoffers gely.
Maar hulle het die Suid -Viëtnamese en hul bondgenote genoodsaak om sekere magte van die platteland na die stede te skuif.
Hulle het wydverspreide ontwrigting en lyding veroorsaak. Hulle aanvalle en die veldslae wat gevolg het, het vlugtelinge van 'n halfmiljoen mense gemaak.
Die Kommuniste kan hul aanval enige dag hernu.
Dit wil voorkom asof hulle probeer om 1968 die jaar van besluitneming in Suid-Viëtnam te maak-die jaar wat, indien nie finale oorwinning of nederlaag nie, ten minste 'n keerpunt in die stryd bring.
As hulle nog 'n ronde swaar aanvalle onderneem, sal hulle nie daarin slaag om die vegkrag van Suid -Viëtnam en sy bondgenote te vernietig nie.
Maar tragies is dit ook duidelik: baie mans-aan weerskante van die stryd-gaan verlore. 'N Nasie wat reeds twintig jaar oorlog gevoer het, sal weer swaarkry.
Weermagte aan albei kante sal nuwe slagoffers neem. En die oorlog sal aangaan.
Dit is nie nodig dat dit so is nie.
Dit is nie nodig om die gesprekke wat hierdie lang en bloedige oorlog tot 'n einde kan bring, uit te stel nie.
Vanaand hernu ek die aanbod wat ek verlede Augustus gemaak het om die bombardement van Noord -Viëtnam te stop. Ons vra dat gesprekke onmiddellik begin, dat dit ernstige gesprekke is oor die inhoud van vrede. Ons neem aan dat Hanoi tydens hierdie gesprekke nie voordeel sal trek uit ons terughoudendheid nie.
Ons is bereid om onmiddellik na vrede te beweeg deur middel van onderhandelinge.
Dus, vanaand, in die hoop dat hierdie aksie tot vroeë gesprekke sal lei, neem ek die eerste stap om die konflik te laat eskaleer. Ons verminder - die huidige vlak van vyandelikhede aansienlik.
En ons doen dit eensydig, en dadelik.
Ek het vanaand ons vliegtuie en ons vlootvaarte beveel om geen aanvalle op Noord -Viëtnam te doen nie, behalwe in die gebied noord van die gedemilitariseerde gebied waar die voortgesette opbou van die vyand die geallieerde voorwaartse posisies direk bedreig en waar die bewegings van hul troepe en voorrade duidelik verband hou. aan daardie bedreiging.
Die gebied waarin ons ons aanvalle stop, sluit byna 90 persent van die bevolking van Noord -Viëtnam en die grootste deel van sy gebied in. Daar sal dus geen aanvalle in die hoofbevolkte gebiede of in die voedselproduserende gebiede in Noord-Viëtnam plaasvind nie.
Selfs hierdie baie beperkte bombardement van die Noorde kan vroeg eindig-as ons selfbeheersing in Hanoi gekombineer word. Maar ek kan nie met 'n goeie gewete alle bombardemente stop nie, solank dit die lewens van ons mans en ons bondgenote onmiddellik in gevaar stel. Of daar in die toekoms 'n volledige bombardement moontlik is, sal deur gebeure bepaal word.
Ons doel met hierdie aksie is om die huidige vlak van geweld te verminder.
Dit is om die lewens van dapper mans te red-en om die lewens van onskuldige vroue en kinders te red. Dit is om die strydende magte toe te laat om nader aan 'n politieke skikking te beweeg.
En vanaand doen ek 'n beroep op die Verenigde Koninkryk en ek doen 'n beroep op die Sowjetunie-as medevoorsitters van die Geneefse konferensies, en as permanente lede van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies-om alles in hul vermoë te doen om van die eensydige daad van de-eskalasie wat ek pas aangekondig het vir ware vrede in Suidoos-Asië.
Nou, soos in die verlede, is die Verenigde State gereed om sy verteenwoordigers te eniger tyd na enige forum te stuur om die middele te bespreek om hierdie lelike oorlog tot 'n einde te bring.
Ek noem een ​​van ons bekendste Amerikaners, ambassadeur Averell Harriman, aan as my persoonlike verteenwoordiger vir sulke gesprekke. Boonop het ek ambassadeur Llewellyn Thompson, wat uit Moskou teruggekeer het, gevra om beskikbaar te wees om by Ambassadeur Harriman in Genève of enige ander geskikte plek aan te sluit, net sodra Hanoi tot 'n konferensie instem.
Ek doen 'n beroep op president Ho Chi Minh om positief en gunstig te reageer op hierdie nuwe stap in die rigting van vrede.
Maar as daar nie nou vrede kom deur onderhandelinge nie, kom dit wanneer Hanoi besef dat ons gemeenskaplike vasberadenheid onwankelbaar is en ons gemeenskaplike krag onoorwinlik is.
Vanaand dra ons en die ander geallieerde nasies 600 000 vegmanne by om 700 000 Suid -Viëtnamese troepe by te staan ​​om hul landjie te verdedig.
Ons teenwoordigheid daar het altyd berus op hierdie basiese oortuiging: die belangrikste las om hul vryheid te behou, moet deur hulle-die Suid-Viëtnamese self-gedra word.
Ons en ons bondgenote kan slegs help om 'n skild te bied waaragter die mense van Suid -Viëtnam kan oorleef en kan groei en ontwikkel. Van hul pogings-van hul vasberadenheid en vindingrykheid sal die uitkoms uiteindelik afhang.
Daardie klein, beleërde nasie het al langer as 20 jaar vreeslike straf opgelê.
Ek bring vanaand weer hulde aan die groot moed en uithouvermoë van sy mense.
Suid-Viëtnam ondersteun gewapende magte vanaand van byna 700 000 mans-en ek vestig u aandag daarop dat dit gelykstaande is aan meer as 10 miljoen in ons eie bevolking. Sy mense handhaaf hul vaste vasberadenheid om vry van oorheersing deur die Noorde te wees.
Ek dink daar is aansienlike vordering gemaak met die bou van 'n duursame regering gedurende die afgelope 3 jaar.Die Suid -Viëtnam van 1965 kon nie die vyand se Tet -offensief van 1968 oorleef het nie. Die verkose regering van Suid -Viëtnam het die aanval oorleef en herstel vinnig die verwoesting wat dit veroorsaak het.
Die Suid -Viëtnamese weet dat verdere pogings nodig sal wees:
-om hul eie gewapende magte uit te brei,
-om so vinnig as moontlik terug te gaan na die platteland, om hul belasting te verhoog,
-om die beste mans te kies wat hulle vir burgerlike en militêre verantwoordelikheid het,
-om 'n nuwe eenheid binne hul konstitusionele regering te bewerkstellig, en
-om al die groepe wat Suid-Viëtnam se beheer oor sy eie lot wil behou, by die nasionale poging in te sluit. President Thieu het verlede week beveel dat 135 000 bykomende Suid -Viëtnamese gemobiliseer moet word. Hy beplan om-so gou as moontlik-'n totale militêre sterkte van meer as 800 000 man te bereik.
Om dit te bereik, het die regering van Suid-Viëtnam op 1 Maart begin met die opstel van 19-jariges. Op 1 Mei begin die regering met die opstel van 18-jariges.
Verlede maand het 10 000 mans as militêre diens gewerk-dit was twee en 'n half keer meer as die aantal vrywilligers gedurende dieselfde maand verlede jaar. Sedert middel Januarie het meer as 48 000 Suid-Viëtnamese hulle by die gewapende magte aangesluit-en byna die helfte van hulle het hulle daartoe vrywillig aangemeld.
Alle mans in die Suid -Viëtnamese weermag het hul diensreise vir die duur van die oorlog verleng, en reserwes word nou opgeroep vir onmiddellike aktiewe diens.
President Thieu het verlede week aan sy mense gesê:
"Ons moet groter pogings aanwend en meer opofferings aanvaar, want, soos ek al baie keer gesê het, dit is ons land. Die bestaan ​​van ons land is op die spel, en dit is hoofsaaklik 'n Viëtnamese verantwoordelikheid."
Hy het sy mense gewaarsku dat 'n groot nasionale poging nodig is om korrupsie en onbevoegdheid op alle regeringsvlakke uit die weg te ruim.
Ons juig hierdie bewys van vasberadenheid van Suid -Viëtnam toe. Ons eerste prioriteit sal wees om hul pogings te ondersteun.
Ons sal die herrusting van die weermag van Suid-Viëtnam versnel om die vyand se groter vuurkrag te ontmoet. Dit sal hulle geleidelik in staat stel om 'n groter deel van die gevegsoperasies teen die kommunistiese indringers te onderneem. By baie geleenthede het ek aan die Amerikaanse volk gesê dat ons die magte wat na Vietnam gestuur is om ons missie daar te verrig, na Vietnam sou stuur. Dus, met dit as ons gids, het ons voorheen 'n kragvlak van ongeveer 525,000 gemagtig.
'N Paar weke gelede-om die vyand se nuwe offensief te ontmoet-het ons ongeveer 11 000 bykomende troepe in die lug gestuur. Hulle is in 'n noodgeval binne 48 uur per vliegtuig ontplooi. Maar die artillerie, tenk, vliegtuie, mediese en ander eenhede wat nodig was om saam met hierdie infanterietroepe in die geveg te werk en te ondersteun, kon hulle dan nie op die kort kennisgewing per lug vergesel nie.
Om hierdie magte die maksimum gevegsdoeltreffendheid te bereik, het die gesamentlike stafhoofde my aanbeveel dat ons ons voorberei om gedurende die volgende 5 maande ondersteunende troepe van altesaam 13 500 man te stuur.
'N Gedeelte van hierdie manne sal beskikbaar gestel word deur ons aktiewe magte. Die saldo kom uit reserwe -komponenteenhede wat vir diens opgeroep sal word.
Die aksies wat ons sedert die begin van die jaar onderneem het
-om die Suid-Viëtnamese magte weer toe te rus,
-om ons verantwoordelikhede in Korea, sowel as ons verantwoordelikhede in Vietnam, na te kom,
-om prysstygings en die koste van die aktivering en ontplooiing van reserwemagte te ontmoet,
-om helikopters te vervang en die ander militêre voorrade te voorsien wat ons nodig het, sal al hierdie aksies ekstra uitgawes verg.
Die voorlopige raming van die bykomende uitgawes is $ 2,5 miljard in hierdie boekjaar en $ 2,6 miljard in die volgende boekjaar.
Hierdie geprojekteerde styging in uitgawes vir ons nasionale veiligheid sal die behoefte van die Nasie vir onmiddellike optrede skerper fokus: aksie om die welvaart van die Amerikaanse volk te beskerm en om die sterkte en stabiliteit van ons Amerikaanse dollar te beskerm.
By baie geleenthede het ek daarop gewys dat, sonder 'n belastingrekening of verminderde uitgawes, die tekort van volgende jaar weer ongeveer $ 20 miljard sou wees. Ek het die noodsaaklikheid beklemtoon om streng prioriteite in ons uitgawes te stel. Ek het beklemtoon dat versuim om op te tree en om vinnig en daadwerklik op te tree baie wêreldwye twyfel sou laat ontstaan ​​oor Amerika se bereidwilligheid om sy finansiële huis in orde te hou.
Tog het die kongres nie opgetree nie. En vanaand staar ons die skerpste finansiële bedreiging in die naoorlogse tyd in die gesig - 'n bedreiging vir die dollar se rol as die hoeksteen van internasionale handel en finansies ter wêreld.
Verlede week, tydens die monetêre konferensie in Stockholm, het die groot nywerheidslande besluit om 'n groot stap te neem om 'n nuwe internasionale monetêre bate te skep wat die internasionale monetêre stelsel sal versterk. Ek is baie trots op die baie bekwame werk van sekretaris Fowler en voorsitter Martin van die Federale Reserweraad.
Maar om hierdie stelsel te laat werk, moet die Verenigde State net sy betalingsbalans tot-of baie naby-ewewig bring. Ons moet 'n verantwoordelike fiskale beleid in hierdie land hê. Die goedkeuring van 'n belastingrekening, tesame met die beheer van uitgawes wat die kongres mag begeer en voorskryf, is absoluut noodsaaklik om die veiligheid van hierdie land te beskerm, om ons voorspoed voort te sit en om aan die behoeftes van ons mense te voldoen.
Wat op die spel is, is 7 jaar van voorspoed sonder weerga. In die sewe jaar het die werklike inkomste van die gemiddelde Amerikaner, na belasting, met byna 30 persent gestyg-'n wins so groot soos die van die vorige 19 jaar.
Die stappe wat ons moet neem om die wêreld te oortuig, is presies die stappe wat ons moet neem om ons eie ekonomiese krag hier tuis te handhaaf. In die afgelope 8 maande het pryse en rentekoerse gestyg as gevolg van ons passie.
Ons moet dus nou alles in ons vermoë doen om van debat na aksie te beweeg-van praat tot stem. Daar is, glo ek, ek hoop dat daar in beide huise van die kongres 'n toenemende gevoel van dringendheid is dat daar slegs op hierdie situasie ingegaan moet word en dit reggestel moet word.
My begroting in Januarie was, het ons gedink, 'n streng begroting. Dit weerspieël ons evaluering van die meeste van die veeleisende behoeftes van hierdie nasie volledig.
Maar in hierdie begrotingsaangeleenthede besluit die president nie alleen nie. Die kongres het die mag en plig om krediete en belastings vas te stel. Die kongres oorweeg nou ons voorstelle en hulle oorweeg om die begroting wat ons ingedien het, te verminder.
As deel van 'n fiskale beperkingsprogram wat die belastingheffing insluit, sal ek die gepaste verlagings in die Januarie -begroting goedkeur wanneer en indien die Kongres besluit dat dit gedoen moet word.
Een ding is egter onmiskenbaar duidelik: ons tekort moet net verminder word. Versuim om op te tree, kan toestande meebring wat die mense wat ons so hard probeer help, die hardste sal tref.
Hierdie tye verg versigtigheid in hierdie land van oorvloed. Ek glo dat ons die karakter het om dit te voorsien, en ek pleit vanaand by die kongres en by die mense om dadelik op te tree om die nasionale belang te dien en daardeur al ons mense te dien. Laat ek u my skatting gee van die kanse op vrede:
-die vrede wat eendag die bloedvergieting in Suid-Viëtnam sal stop,
-wat alle Vietnamese mense in staat sal stel om hul grond te herbou en te ontwikkel,
-dit sal ons toelaat om meer volledig oor ons eie take hier tuis te kyk.
Ek kan nie belowe dat die inisiatief wat ek vanaand aangekondig het, volkome suksesvol sal wees om vrede te bewerkstellig, meer as die 30 ander wat ons die afgelope jare onderneem en ooreengekom het.
Maar dit is ons vurige hoop dat Noord -Viëtnam, na jare se gevegte wat die kwessie onopgelos het, nou sal ophou met sy pogings om 'n militêre oorwinning te behaal en saam met ons in die rigting van die vredestafel sal gaan.
En daar kan 'n tyd kom dat Suid-Viëtnamese-aan beide kante-'n manier kan vind om hul eie verskille op te los deur vrye politieke keuse eerder as deur oorlog.
Aangesien Hanoi die gang daarvan beskou, moet dit nie twyfel oor ons bedoelinge nie. Dit mag nie die druk in ons demokrasie in hierdie verkiesingsjaar verkeerd bereken nie.
Ons is nie van plan om hierdie oorlog te verbreed nie.
Maar die Verenigde State sal nooit 'n valse oplossing vir hierdie lang en moeisame stryd aanvaar nie en dit vrede noem.
Niemand kan die presiese voorwaardes van 'n uiteindelike skikking voorspel nie.
Ons doel in Suid -Viëtnam was nog nooit die vernietiging van die vyand nie.
Dit was om 'n erkenning in Hanoi te bewerkstellig dat die doelwit daarvan-om die Suide met geweld oor te neem-nie bereik kon word nie.
Ons dink dat vrede gebaseer kan wees op die Genève-ooreenkomste van 1954-onder politieke omstandighede wat die Suid-Viëtnamese-al die Suid-Viëtnamese-in staat stel om hul weg vry te stel van enige oorheersing of inmenging van buite, van ons of van iemand anders.
Dus, vanaand herbevestig ek die belofte wat ons in Manila afgelê het-dat ons bereid is om ons magte uit Suid-Viëtnam terug te trek terwyl die ander kant sy magte na die noorde terugtrek, die infiltrasie stop, en die vlak van geweld daal dus.
Ons doel van vrede en selfbeskikking in Viëtnam hou direk verband met die toekoms van die hele Suidoos-Asië-waar baie gebeur het om vertroue in die afgelope 10 jaar te wek. Ons het alles gedoen wat ons geweet het hoe om dit te doen en om dit selfvertroue op te bou.
'N Aantal van sy nasies het getoon wat onder veiligheidstoestande bereik kan word. Sedert 1966 het Indonesië, die vyfde grootste nasie ter wêreld, met 'n bevolking van meer as 100 miljoen mense 'n regering wat toegewy is aan vrede met sy bure en verbeterde toestande vir sy eie mense. Politieke en ekonomiese samewerking tussen lande het vinnig gegroei.
Ek dink dat elke Amerikaner baie trots kan wees op die rol wat ons gespeel het om dit in Suidoos -Asië te bewerkstellig. Ons kan met reg as verantwoordelike Suidoos-Asiërs self oordeel-dat die vordering van die afgelope 3 jaar baie minder waarskynlik was-indien nie heeltemal onmoontlik nie-as Amerika se seuns en ander nie hul standpunt in Vietnam sou gemaak het nie.
Ongeveer 3 jaar gelede aan die Johns Hopkins -universiteit het ek aangekondig dat die Verenigde State sal deelneem aan die groot werk van die ontwikkeling van Suidoos -Asië, insluitend die Mekongvallei, vir al die mense van die streek. Ons vasbeslotenheid om te help bou aan 'n beter land-'n beter land vir mans aan weerskante van die huidige konflik-het nie die minste verminder nie. Ek dink inderdaad dat die verwoesting van die oorlog dit dringender as ooit gemaak het.
Dus, ek herhaal vanaand namens die Verenigde State wat ek by Johns Hopkins gesê het-dat Noord-Viëtnam sy plek in hierdie gemeenskaplike poging kan inneem net sodra vrede kom.
Mettertyd kan 'n wyer raamwerk van vrede en veiligheid in Suidoos -Asië moontlik word. Die nuwe samewerking van die nasies in die gebied kan 'n grondslag wees. Die Verenigde State soek beslis vriendskap met die nasies van so 'n Suidoos -Asië, en dit is al wat die Verenigde State soek.
Eendag, my medeburgers, is daar vrede in Suidoos -Asië.
Dit sal kom omdat die mense van Suidoos-Asië dit wil hê-diegene wie se leërs vanaand in oorlog is, en diegene wat, alhoewel hulle bedreig is, tot dusver gespaar is. Vrede sal kom omdat Asiërs bereid was om daarvoor te werk-en daarvoor op te offer-en duisende daarvoor te sterf.
Maar laat dit nooit vergeet word nie: Vrede kom ook omdat Amerika haar seuns gestuur het om dit te beveilig.
Dit was nie maklik nie-ver van dit af. Gedurende die afgelope 4 1/2 jaar was dit my lot en my verantwoordelikheid om opperbevelhebber te wees. Ek het daagliks en nag geleef met die koste van hierdie oorlog. Ek ken die pyn wat dit veroorsaak het. Ek ken, miskien beter as enigiemand, die twyfel wat dit veroorsaak het.
Gedurende hierdie hele lang tydperk is ek deur 'n enkele beginsel ondersteun: dat wat ons nou doen, in Viëtnam, nie net noodsaaklik is vir die veiligheid van Suidoos -Asië nie, maar dat dit ook noodsaaklik is vir die veiligheid van elke Amerikaner.
Ons het beslis verdrae wat ons moet respekteer. Ons het sekerlik verpligtinge wat ons gaan nakom. Resolusies van die kongres getuig van die noodsaaklikheid om aggressie in die wêreld en in Suidoos -Asië te weerstaan.
Maar die kern van ons betrokkenheid in Suid-Viëtnam-onder drie verskillende presidente, drie afsonderlike administrasies-was nog altyd Amerika se eie veiligheid.
En die groter doel van ons betrokkenheid was altyd om die nasies van Suidoos-Asië te help om onafhanklik te word en alleen te bly, selfonderhoudend, as lede van 'n groot wêreldgemeenskap-in vrede met hulself en in vrede met alle ander.
Met so 'n Asië sal ons land-en die wêreld-baie veiliger wees as vanaand.
Ek glo dat 'n vreedsame Asië baie nader aan die werklikheid is as gevolg van wat Amerika in Viëtnam gedoen het. Ek glo dat die manne wat die gevare van die geveg verduur wat vanaand vir ons veg, die hele wêreld help om baie groter konflikte, baie wyer oorloë, veel meer vernietiging as hierdie een te vermy.
Die vrede wat hulle eendag huis toe sal bring, sal kom. Vanaand het ek die eerste aangebied in wat ek hoop 'n reeks onderlinge bewegings na vrede sal wees.
Ek bid dat dit nie deur die leiers van Noord -Viëtnam verwerp sal word nie. Ek bid dat hulle dit sal aanvaar as 'n manier waarop die opofferings van hul eie mense beëindig kan word. En ek vra u hulp en u ondersteuning, my medeburgers, vir hierdie poging om oor die slagveld te streef na 'n vroeë vrede.
Laastens, my mede -Amerikaners, laat ek dit sê:
Van diegene aan wie baie gegee word, word baie gevra. Ek kan nie sê nie en niemand kan sê dat daar nie meer van ons gevra sal word nie.
Tog glo ek dat hierdie generasie Amerikaners, nie minder as toe die dekade begin het nie, bereid is om 'elke prys te betaal, enige las te dra, enige swaarkry die hoof te bied, 'n vriend te ondersteun, 'n vyand teë te staan ​​om die voortbestaan ​​en die sukses van vryheid. "
Sedert hierdie woorde deur John F. Kennedy gespreek is, het die mense in Amerika so kompak gehou met die edelste saak van die mensdom.
En ons sal aanhou om dit te behou.
Tog glo ek dat ons altyd hierdie een ding moet in gedagte hou, ongeag die beproewings en die toetse wat voorlê. Die uiteindelike sterkte van ons land en ons saak lê nie in kragtige wapens of oneindige hulpbronne of grenslose rykdom nie, maar in die eenheid van ons mense.
Dit glo ek baie diep.
Gedurende my hele openbare loopbaan het ek die persoonlike filosofie gevolg dat ek altyd 'n vry man, 'n Amerikaner, 'n staatsamptenaar en 'n lid van my party is.
37 jaar in diens van ons volk, eers as kongreslid, senator, en as vise -president, en nou as u president, het ek die eenheid van die mense eerste gestel. Ek het dit voor 'n verdelende partydigheid gestel.
En in hierdie tye soos in tye voorheen, is dit waar dat 'n huis wat teen homself verdeel is deur die gees van faksie, van party, van streek, van godsdiens, van ras, 'n huis is wat nie kan staan ​​nie.
Daar is nou verdeeldheid in die Amerikaanse huis.
Daar is vanaand verdeeldheid onder ons almal. En as ek die president van die hele volk is, kan ek nie die gevaar van die vordering van die Amerikaanse volk en die hoop en die vooruitsig op vrede vir alle mense in die steek laat nie.
Dus, ek sou alle Amerikaners, ongeag hul persoonlike belange of besorgdheid, vra om te waak teen verdeeldheid en al die lelike gevolge daarvan.
Twee en vyftig maande en tien dae gelede, in 'n oomblik van tragedie en trauma, val die pligte van hierdie kantoor op my. Ek het toe u hulp en God se hulp gevra, dat ons Amerika op sy koers kan voortgaan, ons wonde kan bind, ons geskiedenis kan genees, vorentoe kan gaan in nuwe eenheid, die Amerikaanse agenda kan skoonmaak en die Amerikaanse toewyding vir al ons mense kan behou.
United het ons hierdie verbintenis nagekom. United het ons hierdie verbintenis vergroot.
Ek dink altyd dat Amerika 'n sterker nasie, 'n meer regverdige samelewing en 'n land van groter geleenthede en vervulling sal wees as gevolg van wat ons almal saam gedoen het in hierdie jare van ongeëwenaarde prestasie.
Ons beloning kom in die lewe van vryheid, vrede en hoop wat ons kinders deur die eeue vorentoe sal geniet.
Wat ons gewen het toe al ons mense verenig is, mag nou nie verlore gaan in agterdog, wantroue, selfsug en politiek onder enige van ons mense nie.
Omdat ek hierin geglo het, het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ek nie die presidensie moet toelaat om betrokke te raak by die partydige afdelings wat in hierdie politieke jaar ontwikkel nie.
Met die seuns van Amerika in die veld ver, met die toekoms van Amerika hier tuis, met ons hoop en die hoop van die wêreld op vrede in die weegskaal elke dag, glo ek nie dat ek 'n uur of 'n dag van my tyd moet afstaan ​​nie vir enige persoonlike partye of vir ander pligte as die ontsaglike pligte van hierdie kantoor-die presidensie van u land.
Gevolglik sal ek nie die nominasie van my party vir 'n ander termyn as u president soek nie, en ek sal dit ook nie aanvaar nie.
Maar laat mense egter oral weet dat 'n sterk, selfversekerde en waaksaam Amerika vanaand gereed is om 'n eerbare vrede te soek-en staan ​​vanaand gereed om 'n geëerde saak te verdedig, ongeag die prys, ongeag die las, watter opoffering ook al plig mag vereis.
Op 8 Maart 1965 het twee bataljons Amerikaanse mariniers aan wal geloop op die strande by Danang. Die 3 500 soldate was die eerste gevegstroepe wat die Verenigde State na Suid -Viëtnam gestuur het om die Saigon -regering te ondersteun in sy poging om 'n toenemend dodelike kommunistiese opstand te verslaan. Hulle missie was om 'n vliegbasis te beskerm wat die Amerikaners gebruik het vir 'n reeks bombardemente wat hulle onlangs op Noord -Viëtnam uitgevoer het, wat die opstandelinge steeds groter bedrae militêre hulp gebied het. Die aanvalle was die eerste in 'n driejaarprogram van volgehoue ​​bombardemente op terreine noord van die sewentiende parallel, die troepe was die eerste in 'n drie-jaar lange eskalasie van Amerikaanse militêre personeel wat teen 'n teenopstand onder die sewentiende parallel stry. Saam veramerikaniseer hulle 'n oorlog wat die Viëtnamese al 'n generasie lank voer.
Die aanvang van die Amerikaanse oorlog in Viëtnam, wat op sy gewelddadigste tussen 1965 en 1973 was, is die onderwerp van hierdie geannoteerde transkripsies, gemaak uit die opnames wat president Lyndon B. Johnson in sy tyd in die Withuis in die geheim opgeneem het. Hierdie transkripsies, wat van die maande Julie 1964 tot Julie 1965 afkomstig is, dek waarskynlik die mees gevolge van die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam, wat 'n Amerikaanse militêre hulp en adviesmissie in 'n volskaalse Amerikaanse oorlog verander het. Van die voorvalle in die Tonkin-golf in Augustus 1964 tot die ontplooiing van vier-en-veertig gevegsbataljons in Julie 1965, strek hierdie maande oor die kongres van die kongres vir militêre optrede sowel as die Amerikanisering van die konflik.Tussendeur lê voorvalle van toenemende omvang, insluitend die besluit om die mariniers te ontplooi en die verskuiwing van defensiewe na offensiewe operasies.
'N Oorlog geërf
In die middel van hierdie gebeure staan ​​president Lyndon B. Johnson, wat die Withuis geërf het ná die sluipmoord op president John F. Kennedy in 1963. Die omstandighede van Johnson se opkoms na die ovaalkantoor het hom weinig ander keuses gelaat as om verskeie ongerealiseerde Kennedy -inisiatiewe te implementeer, veral op die gebied van ekonomiese beleid en burgerregte. Maar LBJ was eweneens daartoe verbind om die stryd teen die kommunistiese opstand in Viëtnam te wen - 'n geveg wat Kennedy tydens sy duisend dae in die amp aangesluit het. Terwyl president Harry S. Truman en Dwight D. Eisenhower beduidende Amerikaanse hulpbronne aangewend het om Viet Minh onder leiding van die kommunistiese regering in die stryd teen Frankryk na die Tweede Wêreldoorlog te bestry, was dit Kennedy wat die verbintenis verdiep en uitgebrei het en die aantal Amerikaanse militêre adviseurs in Viëtnam van net minder as sewehonderd in 1961 tot meer as sestienduisend teen die herfs van 1963. Kennedy se grootheid sou ook strek tot die breër voorsiening van buitelandse hulp, aangesien sy administrasie die hoeveelheid gesamentlike militêre en ekonomiese hulp van $ 223 miljoen verhoog het in FY1961 tot $ 471 miljoen teen FY1963.2
Hierdie uitgawes het egter nie bygedra tot groter sukses in die teenopstand of tot die stabilisering van die Suid -Viëtnamese politiek nie. Aanklagte van cronyisme en korrupsie het die regering van die Suid -Viëtnamese president, Ngo Dinh Diem, jare lank geteister, wat die openbare veroordeling van sy bewind tot gevolg gehad het, sowel as opeenvolgende pogings om sy regime omver te werp. Diem se poging om strategiese gehuggies te bou - 'n program wat deur sy broer Ngo Dinh Nhu bestuur word - het uiteindelik 'n toenemende aantal Suid -Viëtnamese vervreem en waarskynlik meer rekrute vir die kommuniste geskep in plaas daarvan om dit te isoleer soos die program bedoel het. Die skommeling en skommeling van militêre personeel het ook bygedra tot die probleme van Diem, wat die teenopstand inderdaad verder ondermyn het deur sommige van die beste troepe van die Suide vir sy eie persoonlike beskerming te behou in plaas daarvan om hulle uit te stuur om die kommuniste te verslaan. dwingende verwydering van die mag - hy het probeer om te voorkom.3 'n Swak vertoning teen die Vietcong tydens die slag van Ap Bac in Januarie 1963 het tot die mees ondersoekende vrae gelei tot nog toe oor die personeelverskuiwings en oor die Army of the Republic of Vietnam (ARVN) . Maar dit was die aanval deur Diem se trawante op Boeddhiste wat paradeer, vier maande later, wat die landwye protes aan die brand steek wat die land vir die res van die jaar sou oproer en uiteindelik die regime sou omverwerp. Beide Diem en Nhu is dood in die staatsgreep wat 'n militêre junta vroeg in November 1963 aan bewind gebring het, wat Amerika se vertroue op sy 'wonderwerkman' in Viëtnam beëindig het.4
Kennedy se eie moord drie weke later lê die probleme van Viëtnam vierkantig op Johnson se lessenaar. Johnson was ontevrede met die Amerikaanse medepligtigheid aan die Saigon -staatsgreep, maar wou nie afwyk van Kennedy se benadering tot die konflik nie, maar Johnson het gesweer om nie die oorlog te verloor nie. In elk geval, moedig hy sy naaste adviseurs aan om nog harder te werk om Suid -Viëtnam te help om die teenopstand te vervolg. Daardie amptenare bevat baie van dieselfde persone wat toegelaat is by die verwydering van Diem, aangesien die begeerte na kontinuïteit daartoe gelei het dat hy Kennedy se veronderstelde doelwitte sowel as sy senior burgerlike en militêre adviseurs behou het. oor syfers soos minister van verdediging, Robert S. McNamara, minister van buitelandse sake, Dean Rusk, en nasionale veiligheidsadviseur McGeorge Bundy, wat almal sedert die aanvang van die administrasie by Kennedy was. 'Ek het jou meer nodig as hy,' het LBJ aan sy nasionale veiligheidspan gesê
Die behoefte was nou dringender omdat die teenopstand agteruitgegaan het. Die Diem -staatsgreep het 'n golf van onstabiliteit ontketen onder die sewentiende parallel wat kommunistiese magte maar te gretig was om uit te buit. Aanvalle deur die plaaslike kommuniste - wat die Vietcong, of VC, deur Diem genoem is - het in die weke na Diem se verdrywing in frekwensie en intensiteit toegeneem. Alle tekens dui nou op 'n erger situasie as die wat Kennedy teëgekom het
Of so het dit gelyk. Die probleme van die nuwe administrasie was die besef dat vroeëre aannames oor vordering in die oorlog ongegrond was. Hoewel amptenare van die staatsdepartement in Oktober 1963 volgehou het dat die statistiese bewyse nie dui op sukses nie, maar op toenemende probleme teen die Vietcong, het amptenare van die Pentagon - burgerlik sowel as militêr - hierdie argumente verwerp. Teen Desember, met toenemende aanvalle op die platteland, het 'n terugblik op die vorige statistieke aan die lig gebring dat ontledings van die staatsdepartement inderdaad op die punt was.
Tog het Johnson nie die retrospektiewe beoordeling nodig gehad om 'n kragtiger veldtog teen die kommuniste te begin nie, want sy eerste impuls as die nuwe president was om die oorlog in hoër rakke te skuif. LBJ het met sy top burgerlike adviseurs oor Viëtnam gesê dat hulle moet vergeet van die sosiale, ekonomiese en politieke hervormings wat Kennedy beklemtoon het. Oorwinning in die militêre konflik het die nuwe administrasie se topprioriteit geword. In die hoop om meer druk op die kommuniste uit te oefen, het die administrasie binne die eerste week van Johnson se presidentskap 'n reeks taktieke begin implementeer wat dit in beginsel toegepas het. Dit het 'n meer aggressiewe propaganda -offensief sowel as sabotasie teen Noord -Viëtnam ingesluit
Maar hierdie verbeterde maatreëls kon nie 'n verandering in Hanoi dwing of die politieke toneel in Saigon stabiliseer nie. Einde Januarie 1964 het generaal Nguyen Khanh die heersende junta omvergewerp, na bewering om te verhoed dat Diem se opvolgers die neutralisering van Suid -Viëtnam sou voortsit. Washington was oor die algemeen tevrede met die wending en wou die Khanh -regime versterk. Dit was nietemin ontevrede met die vordering in die teenopstand, wat daartoe gelei het dat die sekretaris van verdediging, McNamara, in Maart 1964 'n opsporingsmissie na Viëtnam onderneem het. versnelling van kommunistiese sukses. McNamara het dus 'n meer kragtige program van Amerikaanse militêre en ekonomiese steun vir Suid -Viëtnam aanbeveel en Johnson onderskryf.
In die loop van die komende maande sou Amerikaanse hulp aan Suid -Viëtnam afspeel teen die agtergrond van personeelveranderinge en politieke jockey tuis en in Saigon. Die Amerikaanse algemene verkiesing wat in November opgeduik het, het die administrasie se verteenwoordiging in Viëtnam verander toe ambassadeur Henry Cabot Lodge in Junie sy pos bedank het om die Republikeinse benoeming tot president te volg. Sy plaasvervanger was die afgetrede weermaggeneraal Maxwell Taylor, voorheen militêre verteenwoordiger van president Kennedy, en dan, sedert 1962, die voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, die sein dat die Verenigde State meer belê word in die militêre uitkoms van die konflik, kon nie duideliker gewees het nie . Verdere aanduiding van die besluit het dieselfde maand plaasgevind met die vervanging van generaal Paul D. Harkins as hoof van die Amerikaanse militêre bystandkommando, Viëtnam (MACV) deur luitenant -generaal William C. Westmoreland, wat sedert Januarie 1964 Harkins se adjunk was en tien was jaar Harkins se junior.
Nadat hy reeds besluit het om die vervolging van die oorlog in hoër rakke te skuif, het die Johnson -administrasie erken dat direkte militêre optrede goedkeuring van die kongres vereis, veral in 'n verkiesingsjaar. Van al die episodes van die eskalasie van Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam, was die episodes van 2 en 4 Augustus 1964 een van die mees omstrede en omstrede. Deur die beweerde aanvalle van die Noord -Viëtnamese op Amerikaanse skepe in internasionale waters, het die Johnson -administrasie die afleidings gebruik om 'n kongresbesluit te verkry wat vergelding teen Noord -Viëtnam toestaan. Die kongres op 7 Augustus byna eenparig deur die kongres aangeneem en drie dae later by die wet aangesluit het, was die resolusie van die Tonkin -golf - of Suidoos -Asië -resolusie, soos dit amptelik bekend was - 'n belangrike oomblik in die oorlog en het die Johnson -administrasie 'n breë mandaat gegee om die VSA te eskaleer militêre betrokkenheid in Viëtnam. Herhaaldelik in die daaropvolgende jare sal Johnson wys op die byna eenparige verloop van die resolusie van die Tonkin-golf in 'n poging om toenemend hard kritici te ontwapen oor die uitvoering van die oorlog van sy administrasie.
Op 2 Augustus het die USS Maddox, wat betrokke was by 'n missie -insamelingsmissie vir die National Security Agency (bekend as 'n Desoto -patrollie) langs die kus van Noord -Viëtnam, het berig dat dit deur Noord -Viëtnamese torpedobote aangeval is. Gebruik sy eie verdedigingsmaatreëls en ondersteun deur vliegtuie van die nabygeleë vliegdekskip USS Ticonderoga, die Maddox weerstaan ​​die aanval en die Noord -Viëtnamese bote trek terug. Twee dae later, die nag van 4 Augustus, het die Maddox en 'n ander vernietiger wat daarby aangesluit het, die USS C. Turner Joy, berig 'n nuwe ronde aanvalle deur Noord -Viëtnamese militêre magte. In reaksie hierop beveel president Johnson weerwraakaanvalle teen Noord -Viëtnam en vra die kongres om verdere stappe te neem om die kommunistiese aggressie in Suidoos -Asië af te weer.
Namate intydse inligting vanaf die Maddox en die C. Turner Joy, het die verhaal meer en meer deurmekaar geraak, en namate daar frustrerend onvolledige en dikwels teenstrydige verslae in Washington ingestroom het, het verskeie hooggeplaaste militêre en burgerlike amptenare agterdogtig geraak oor die voorval van 4 Augustus, met die vraag of die aanval werklik of verbeel is. Die bande in hierdie uitgawe toon duidelik 'n president wat al te bewus is van die tekortkominge van die baie gebrekkige inligting wat hy ontvang het, en teen die tyd van die Tonkin -golfresolusie het verskeie senior amptenare - en blykbaar die president self - tot die gevolgtrekking gekom dat die aanval van 4 Augustus plaasgevind het nie. Binne 'n paar dae na die aanval het Johnson na bewering aan die amptenaar van die ministerie van buitelandse sake gesê dat 'hel, die stomme, dom matrose net op vlieënde visse geskiet het!' verbeel deur gebrekkige intelligensie of vervaardig vir politieke doeleindes, het 'n sterk betwiste aangeleentheid gebly
Met gewelddadigheid wat uiteindelik voer aan die administrasie se strengste kritici verskaf het, en sonder om enige van hierdie twyfel en onsekerhede te verraai, het administrasie -amptenare in die openbaar daarop aangedring dat die aanvalle nie uitgelok is nie. Johnson, en McNamara, het privaat en selektief toegegee dat ingedeelde sabotasiebedrywighede in die streek waarskynlik die Noord-Viëtnamese aanval uitgelok het, omdat hulle nie in grootskaalse militêre reaksie deur politieke druk van valke aan die regterkant sou wil spoor nie. Dit was 'n politieke strategie wat gewerk het, en die Tonkin -golfresolusie is aangeneem met minimale meningsverskil, 'n opvallende politieke oorwinning vir Johnson, selfs al het die presidensiële veldtog van 1964 met 'n wraak begin.
Johnson se verkiesing as president in eie reg het die administrasie in staat gestel om voort te gaan met die opstel van 'n meer kragtige beleid ten opsigte van die kommunistiese uitdaging in Suid -Viëtnam. Net 'n paar dae voor die stemming is die Amerikaanse lugbasis in Bien Hoa aangeval deur kommunistiese guerrillas, vier Amerikaners doodgemaak, talle ander gewond en meer as vyf-en-twintig vliegtuie vernietig. Johnson het besluit om nie militêr te reageer slegs ure voordat Amerikaners na die stembus sou gaan nie. Maar op 3 November — Verkiesingsdag — stig hy 'n taakspan tussen agentskappe, onder voorsitterskap van William P. Bundy, broer van McGeorge Bundy en hoof van die ministerie van buitelandse sake, om die beleid van Viëtnam te hersien. Die werkgroep het oor drie moontlike beleidsrigtings besluit: volhard met die huidige benadering, eskaleer die oorlog en slaan toe in Noord -Viëtnam, of volg 'n strategie van gegradueerde reaksie. Na weke se intensiewe bespreking het Johnson die derde opsie onderskryf - opsie C in die administrasie se taal - sodat die taakspan die uitvoering daarvan kon uitvoer. Die plan het 'n reeks maatreëls voorgestel, met geleidelik toenemende militêre intensiteit, wat Amerikaanse magte sou toepas om die moreel in Saigon te versterk, die Vietcong in Suid -Viëtnam aan te val en Hanoi te druk om die hulp van die kommunistiese opstand te beëindig. Die eerste fase het op 14 Desember begin met Operation Barrel Roll — die bombardering van toevoerlyne in Laos
Die opkoms van die William Bundy -taakspan beklemtoon 'n belangrike dimensie van die administrasie se beleidvormingsproses gedurende hierdie tydperk. Breë beplanning vir die oorlog het dikwels plaasgevind op 'n inter -agentskap basis en gereeld op vlakke verwyder van dié van die administrasie se mees senior amptenare. Die teenwoordigheid van verskeie beleidsopsies het egter nie gelei tot vrye gesprekke met die president oor die relatiewe verdienste van talle strategieë nie. Johnson verafsku die Kennedy -praktyk om oor sulke vrae in 'n oop sitting te debatteer, en verkies 'n konsensus wat voorafgegaan is voor sy vergaderings met top -assistente.14 Twee van die senior amptenare, die minister van verdediging, McNamara en die minister van buitelandse sake, sal Johnson steeds belangriker word as die verloop van die oorlog, met McNamara wat die hoofrol gespeel het in die eskalerende fase van die konflik. Die invloed van die staatsdepartement op die beplanning van Viëtnam was egter aan die toeneem, soos sedert begin 1963. Die rol van William Bundy bo -op die Viëtnamese tussentydse masjinerie dui op die ontwikkeling - 'n patroon wat vir die res van die Johnson -presidentskap as Rusk se ster voortduur verrys en McNamara's vervaag binne Johnson se heelal van begunstigde adviseurs.
Trouens, dit was die adviseurs wat 'n toenemend belangrike rol in die beplanning vir Viëtnam sou speel, en die interagency -benadering - wat nooit verdwyn het nie - na 'n sekondêre vlak in die beleidbepalingsproses verplaas. Mettertyd sou LBJ sy belangrikste besluite neem in die teenwoordigheid en op advies van baie min adviseurs, 'n praktyk wat Johnson gehoop het hom sou beskerm teen die lekkasies wat hy so vreeslik sou ondermyn, wat sy noukeurig opgestelde strategie sou ondermyn. Teen die lente van 1965 het Johnson op Dinsdae geïmproviseerde middagete -vergaderings gehou met slegs 'n handjievol senior amptenare, waar hulle 'n strategie saamgestel het. Hierdie "Dinsdagmiddagete" sal 'n veranderende skare deelnemers in die loop van die volgende twee jaar behels en teen 1967 'n integrale, maar nie -amptelike deel van die beleidmakingsmasjinerie word.
Maar die prosedurele kwessies van hierdie maande, so belangrik soos dit was en sou word, word voortdurend oorweldig deur die dringender kommer oor die vordering in die teenopstand. Geen administratiewe knoeiery kan die voortdurende en verslegtende probleme van politieke onstabiliteit in Saigon en kommunistiese sukses op die gebied verberg nie. Die agteruitgang van die Suid -Viëtnamese posisie het Johnson daartoe gelei om nog meer beslissende optrede te oorweeg. Sy uitstuur van die nasionale veiligheidsadviseur McGeorge Bundy in Februarie 1965 na Suid -Viëtnam het probeer om die behoefte aan 'n uitgebreide bomaanvalprogram wat in November en Desember in die vooruitsig gestel is, te bepaal. Bundy se teenwoordigheid in Viëtnam ten tyde van die kommunistiese aanvalle op Camp Holloway en Pleiku vroeg in Februarie - wat die dood van nege Amerikaners tot gevolg gehad het - verskaf 'n bykomende regverdiging vir die meer betrokke beleid wat die administrasie voorberei het. Binne dae na die Pleiku/Holloway-aanvalle, sowel as die daaropvolgende aanval op Qui Nhon (waarin drie-en-twintig Amerikaners dood is en een-en-twintig gewond is), onderteken LBJ 'n program van volgehoue ​​bomaanvalle in Noord-Viëtnam wat, behalwe vir 'n handjievol pouses sou die res van sy presidentskap duur. Terwyl senior militêre en burgerlike amptenare verskil oor wat hulle beskou as die voordele van hierdie program-met die naam Operation Rolling Thunder-het hulle almal gehoop dat die bombardement, wat op 2 Maart 1965 begin het, 'n heilsame uitwerking op die Noord-Viëtnamese leierskap sou hê , wat daartoe gelei het dat Hanoi sy steun aan die opstand in Suid -Viëtnam beëindig het.
Terwyl die aanvalle op Pleiku en Qui Nhon die administrasie daartoe gelei het dat sy lugoorlog teen die Noorde eskaleer, het dit ook die kwesbaarheid van die basisse wat Amerikaanse vliegtuie sou gebruik vir die bombardement, beklemtoon. In 'n poging om groter veiligheid vir hierdie installasies te bied, het Johnson die aanvang van twee mariene bataljons vroeg in Maart goedgekeur. Die troepe het op 8 Maart aangekom, hoewel Johnson die ontplooiing voor die eerste aanvalle self onderskryf het. Net soos ander belangrike besluite wat hy tydens die eskaleringsproses geneem het, was dit nie 'n saak waar Johnson sonder groot angs by gekom het nie. Soos hy aan die jare lange vertroulike senator Richard Russell (D-Georgia) gesê het, verstaan ​​LBJ die simboliek van 'die stuur van die mariniers' en hul waarskynlike impak op die gevegsrol wat die Verenigde State gaan speel, in werklikheid en in die gedagtes van die Amerikaanse publiek.16
Die bombardement kon Hanoi of die Vietcong egter nie op 'n beduidende manier beweeg nie. Teen die middel van Maart het Johnson dus aanvullende voorstelle begin oorweeg vir die uitbreiding van die Amerikaanse gevegsaanwesigheid in Suid-Viëtnam. Teen 1 April het hy ingestem om die ontplooiing van 8 Maart uit te brei met nog twee mariene bataljons. Hy het ook hul rol verander van die van staatsbasisbeveiliging na aktiewe verdediging, en spoedig toegelaat dat voorbereidende werk voortgaan met planne om nog baie meer troepe in Viëtnam te posisioneer. . In 'n poging om konsensus te bereik oor die veiligheidsvereistes vir die troepe, het sleutelpersoneel op 20 April 'n hersiening in Honolulu onderneem. Uit hierdie proses het Johnson se besluit gekom om die aantal Amerikaanse soldate in Viëtnam tot twee en tagtig duisend uit te brei.
Die Dominikaanse krisis
In die laat lente het ontwikkelings nader aan die huis opvallende parallelle gebied met die situasie in Viëtnam. Vanaf einde April tot en met Junie 1965 bestee president Johnson meer tyd aan die Dominikaanse krisis as aan enige ander saak.17 Op die middag van 28 April 1965, terwyl hy met sy senior nasionale veiligheidsadviseurs oor die probleem van Viëtnam vergader het, is Johnson dringend ingelig die Amerikaanse ambassadeur in Santo Domingo, W. Tapley Bennett Jr. om die bevolking te bewapen.Aangesien meer as duisend Amerikaners hul toevlug soek in een van die grootste luukse hotelle in die stad en die situasie op straat versleg het totdat 'n ontruiming noodsaaklik geword het, het Bennett se kabel gesê dat hy en sy kollegas 'eenparig van mening was dat die tyd aangebreek het land die mariniers. . . . Amerikaanse lewens is in gevaar. ' daai aand. Met die aankondiging dat die vierhonderd mariniers reeds in Santo Domingo geland het, het hy gesê dat die Dominikaanse regering nie meer die veiligheid van Amerikaners en ander buitelandse burgers in die land kan waarborg nie en dat hy daarom in die mariniers beveel het "om Amerikaanse lewe. "19
Twee dae na sy eerste bevel om die mariniers in te stuur, het Johnson weer op televisie gegaan om 'n vinnige eskalasie in die Amerikaanse militêre ingryping aan te kondig, wat binne drie weke ongeveer dertigduisend Amerikaanse troepe in die eilandnasie sou hê. In die verduideliking waarom so 'n groot ontplooiing nodig was-dit was duidelik veel meer as wat nodig was vir die beskerming van die Amerikaners wat in die hoofstad van die land bly, nadat baie reeds ontruim is-bied Johnson nou 'n heel ander regverdiging aan wat die anti-kommunisme beklemtoon bo humanitarisme en gesê dat "die Verenigde State moet ingryp om die bloedvergieting te stop en 'n vryverkose, nie-kommunistiese regering te sien oorneem." In die dae na sy toespraak het 'n aantal invloedryke lede van die Amerikaanse pers en die Amerikaanse kongres die grondslag bevraagteken om tot die gevolgtrekking te kom dat die werklike risiko bestaan ​​dat die Dominikaanse Republiek onder kommunistiese beheer kom. In die komende weke en maande het vrae en twyfel oor die noodsaaklikheid van die militêre ingryping toegeneem. Kritici het die Johnson -administrasie daarvan beskuldig dat hulle oorreageer en te veel geloof gee aan ongegronde bewerings van sterk kommunistiese invloed onder die rebellefaksies. Veral krities was J. William Fulbright, voorsitter van die Senaat se Armed Services Committee, wat in die nasleep van die krisis die Johnson -administrasie opgedaag het weens 'n gebrek aan openhartigheid met die Amerikaanse publiek.
In Santo Domingo het rebelle wat simpatiek was vir die verbanne liberale intellektuele president Juan Bosch 'n oop, gewapende opstand teen die militêre gesteunde junta begin. Bosch, wat in Desember 1962 tot die presidentskap verkies is, was gewild onder die algemene bevolking. Hoewel hy nie self 'n kommunis was nie, het Bosch die woede van die Dominikaanse weermag verhoog deur sy verblyf by kommunistiese faksies en is hy in 'n staatsgreep in September 1963 gedwing. Hy was sedertdien in ballingskap in Puerto Rico. Maar linkse simpatiseerders het aangehou om terug te keer, en in die lente van 1965 het die situasie tot gewapende opstand toegeneem. Oortuig dat Bosch kommunistiese bondgenote gebruik en aanmoedig, veral dié wat deur die Kubaanse kommunistiese leier Fidel Castro aangehelp en ondersteun word, het die reaksionêre militêre gesteunde junta probeer om die pro-Bosch-groepe teen te werk, wat slegs daartoe gelei het om die Dominikaanse bevolking te lok hul aktivisme op straat. Uit die verskeidenheid figure wat na mag streef, het twee vooraanstaande kandidate vir die vorming van 'n voorlopige regering na vore gekom: generaal Antonio Imbert Barreras is voorgestel deur 'n invloedryke vleuel van die weermag, terwyl die meer liberale Silvestre Antonio Guzmán Fernández hom beywer vir die meer simpatieke met Bosch .
Vir die Withuis, wie van die twee wat terug was, was nie onmiddellik duidelik nie, albei het hul ondersteuners gehad binne die administrasie en in die Amerikaanse kongres. Johnson het die aanbod van sy vriend en vertroueling Abe Fortas aanvaar om 'n geheime sending na Puerto Rico te onderneem om met Bosch te onderhandel, iemand wat Fortas deur onderlinge kontakte leer ken het. Onder die kodenaam "Mr. Davidson "en later" mnr. Arnold, "het Fortas telefonies aan Johnson gerapporteer. Om die geheimhouding van die missie te bewaar en te beskerm teen moontlike afluisteraars op die telefoonlyn, het hulle 'n soort organiese, geïmproviseerde kode aangeneem wat soms die sprekers self verwar het.21 Die Johnson-Fortas-gesprekke uit hierdie tydperk is vol met verwysings na "J. B. " (Juan Bosch), "bang-bangs" (die weermag), "die bofbalspelers" ('n vermindering van 'n vroeëre verwysing na "die genote wat linksveld speel op die bofbalspan", of die linkse rebelle), en ander verwysings , sommige dun bedekte en sommige bedek in die mate dat hulle nou byna heeltemal verduister is. Johnson het ook 'n ander betroubare assistent, amptenaar van die ministerie van buitelandse sake, na Santo Domingo en later sy nasionale veiligheidsadviseur, McGeorge Bundy, gestuur.
Fortas en Mann ondersteun verskillende maniere om 'n stabiele regering in die Dominikaanse Republiek te herstel, wat Johnson dwing om te kies tussen verdeelde opinies van sy adviseurs. Een faksie, wat Fortas, McGeorge Bundy en die assistent -sekretaris van verdediging, Cyrus Vance, insluit, was die meer linkse Guzmán, terwyl Mann en die minister van buitelandse sake, Dean Rusk, Imbert bevoordeel het. Johnson het uiteindelik besluit om Guzmán te ondersteun, maar slegs met streng versekering dat sy voorlopige regering geen kommuniste sou insluit nie en dat daar geen akkommodasie bereik sou word met die beweging van 14 Julie nie. Slegs op hierdie manier kon hy die kompromie aan magtige kongreslede verkoop. Teen September het die Dominikane ingestem tot 'n kompromie.
Miskien is die belangrikste bydrae wat die bande tot ons begrip van die Dominikaanse krisis lewer, om die rol wat die president self gespeel het en die mate waarin dit sy tyd laat in die laat lente van 1965 geëis het, met veel groter duidelikheid te toon. Johnson was persoonlik en sterk betrokke by die bestuur van die krisis. En soos hulle oor soveel ander onderwerpe doen, onthul die bande die onsekerheid, gebrekkige inligting en twyfel waaroor Johnson self gereeld geneig was. Johnson het self sy twyfel en onsekerhede erken oor die wysheid om Amerikaanse troepe na die Dominikaanse Republiek te stuur na sy minister van verdediging, Robert McNamara, op die hoogtepunt van die ontplooiing.
Ek het niks in die wêreld wat ek wil hê nie, behalwe om te doen wat ek glo reg is. Ek weet nie altyd wat reg is nie. Soms neem ek ander mense se oordele, en ek word mislei. Soos om troepe daar in te stuur na Santo Domingo. Maar die man wat my mislei het, was Lyndon Johnson, niemand anders nie. Ek het dit gedoen! Ek kan nie 'n verdomde mens blameer nie. En ek wil nie hê dat een van hulle krediet daarvoor moet neem nie
Sulke uitdrukkings van twyfel en onsekerheid staan ​​sterk in kontras met die vertroue wat die amptenare probeer het om hul openbare verklarings te gee. In die dokumentasie van daardie private onsekerhede deel die Dominikaanse krisisbande kenmerke met die bande van 'n baie groter en ernstiger krisis waar Amerikaanse ingryping gelyktydig en vinnig eskaleer: Viëtnam.
Die koste -vereiste vir gelyktydige militêre veldtogte in beide die Dominikaanse Republiek en Viëtnam was nou van so 'n aard dat die administrasie die kongres genader het vir 'n aanvullende bewilliging. Die verkryging van hierdie fondse - ongeveer $ 700 miljoen - het die vraag laat ontstaan ​​of 'n kongresmagtiging slegs vir ekstra geld aangevra moet word of 'n breër debat gevoer kan word oor die beleidskursus wat die administrasie nou vir Viëtnam ingestel het. Johnson verwerp 'n wetgewingstrategie wat 'n oop gesprek sou meebring, en verkies om die fondse te verkry onder die gesag wat die kongres hom toegestaan ​​het via die Tonkin-golfresolusie van Augustus 1964-'n besluit, wat hy geweet het, wat die gesag verder sou bekragtig indien nodig tree nog meer vrymoedig op in die toekoms.
Namate die bomwerpers vlieg, het die verbintenis uitgebrei, en kritiek op die beleid het Johnson probeer om die Amerikaanse publiek, die internasionale mening en selfs die Noord -Viëtnamese te oortuig dat die Verenigde State meer het as gewere en bomme. Op 7 April, voor 'n gehoor aan die Johns Hopkins Universiteit in Baltimore, het LBJ 'n program vir ekonomiese hulp vir Suid- en Noord -Viëtnam uiteengesit, gekenmerk deur pogings om 'n projek van $ 1 miljard te finansier om die produktiewe krag van die Mekongrivier te benut. Hy kombineer hierdie visie met retoriek wat daarop gemik is om die administrasie se bereidwilligheid om aspekte van die konflik in Suidoos -Asië te bespreek, indien nie te bespreek nie, indien nie onderhandel nie. Noord- en Suid -Viëtnamese kommuniste wou nie Johnson op sy voorwaardes ontmoet nie, een van die talle gevalle gedurende die volgende drie jaar waarin die partye nie eens 'n bietjie gemeen het nie. Tog, in 'n poging om Hanoi 'n groter aansporing te gee om na die onderhandelingstafel te kom, het Johnson 'n beperkte bombardement met die naam MAYFLOWER gedurende ongeveer een week in die middel van Mei goedgekeur. Daar was geen rente van die Noord -Viëtnamese nie.
Terwyl Johnson die bombardement hervat en die intensiteit daarvan verhoog het ná die mislukking van MAYFLOWER, het Suid -Viëtnam steeds toenemende spanning ondervind van beide politieke onstabiliteit en druk van kommuniste. Die burgerlike bewind in Saigon het middel Junie tot 'n einde gekom toe die "Jong Turke"-militêre amptenare, waaronder Nguyen Van Thieu en Nguyen Cao Ky-aan die hoof van 'n nuwe regerende oorlogskabinet gestyg het. Die vlaag van eindelose staatsgrepe en regeringswisselinge het Johnson ontstel, wat hom afgevra het hoe die Suid-Viëtnamese ooit die nodige vasberadenheid sou kry om die kommuniste op die platteland te beswyk as hulle so versot was op hul interne tweespalt in Saigon.
In hierdie konteks het generaal Westmoreland Washington vroeg in Junie gevra vir 'n drasties uitgebreide Amerikaanse militêre poging om 'n kommunistiese oorwinning in Suid -Viëtnam af te weer. Bomaanvalle het Hanoi nie gedwing om sy steun aan die Vietcong te staak nie, en dit het ook nie die vloei van voorraad aan die opstandelinge versteur nie, dit het nie die moraal in die Suide versterk nie, en Saigon se bereidwilligheid om te veg het nie versterk nie. Slegs 'n verhoogde Amerikaanse teenwoordigheid op die grond, het Westmoreland geglo, waarin Amerikaanse magte die kommuniste direk betrek het, kan sekere militêre en politieke nederlaag voorkom. Die omvang van die magte sou aansienlik wees: altesaam 44 'vrye wêreld' bataljons, waarvan 34 Amerikaanse, met 'n totaal van ongeveer 184,000 troepe - 'n aansienlike toename van die 70 000 wat toe gemagtig is om na die suide gestuur te word. Dit sou ook nie alles wees wat Westmoreland hierdie magte as noodsaaklik beskou het bloot om die kommuniste se huidige moesson -offensief te stuit nie. Baie meer sal nodig wees om die inisiatief te herwin en dan die 'wenfase' van die konflik te begin.
Johnson se oorweging van die Westmoreland -voorstel, wat 'n drastiese uitbreiding van die Amerikaanse verbintenis beloof het, het daartoe gelei dat hy advies van eksterne adviseurs gekry het, asook 'n finale hersiening met senior amptenare van sy opsies in Viëtnam. Trouens, Johnson het advies van ad hoc -groepe en adviseurs ingewin tydens die eskalasie van die oorlog. Hy het gereeld kontak gemaak met lede van die sake- en joernalistieke gemeenskappe, in die hoop om soveel opinies te vorm as om dit te ontvang. Dit was veral die geval met sy gesprekke met uitsaai- en drukjoernaliste, met wie hy gereeld gesels het. Hierdie uitruilings onthul Johnson se skerp sensitiwiteit vir perskritiek op sy Vietnam -beleid, terwyl hy probeer het om die kiesers te verseker van sy verbintenis om die Suid -Viëtnamese te help om hulself te verdedig sonder om beelde van die Verenigde State op te stel met die grootste deel van die verdediging. Die belangrikste van hierdie informele adviseurs was miskien Dwight D. Eisenhower. Johnson het Eisenhower se advies ingewin, nie net vir die waarde van die generaal se militêre advies nie, maar ook vir die tweeledige dekking wat die voormalige president van die Republikein kon bied. LBJ het die steunkring daarna uitgebrei deur hom te wend tot Eisenhower se jare lange assistent -generaal Andrew J. Goodpaster, wat studiegroepe oor Viëtnam byeengeroep het.
Westmoreland se versoek het Johnson genoop om een ​​van die belangrikste van hierdie studiegroepe wat tydens die oorlog na vore gekom het, byeen te roep, en een waarna Johnson later in die konflik op belangrike punte sou terugkeer. Hierdie "wyse manne", wat bestaan ​​uit syfers uit die sake-, wetenskaplike, akademiese en diplomatieke gemeenskappe, sowel as Demokrate en Republikeine, het in Julie na Washington gekom om met senior burgerlike en militêre amptenare, asook met Johnson self te vergader. Hulle het aanbeveel dat LBJ Westmoreland gee wat hy nodig het, advies wat generaal Eisenhower ook in Junie aan die Withuis meegedeel het. Voordat Johnson 'n besluit geneem het om die magte te verbind, het Johnson egter die minister van verdediging, McNamara, na Saigon gestuur vir gesprekke met Westmoreland en sy medewerkers. McNamara se aankoms en verslag op 21 Julie aan Johnson begin met die laaste week van voorbereidings wat kan lei tot Johnson se aankondiging van die uitgebreide Amerikaanse verbintenis. 'N Reeks vergaderings met burgerlike en militêre amptenare, waaronder een waarin LBJ 'n eensame, onenige mening van die minister van buitelandse sake, George Ball, gehoor het, het Johnson se denke versterk oor die noodsaaklikheid om die konflik te eskaleer. Ball se argumente oor die vele uitdagings waarmee die Verenigde State in Viëtnam gekonfronteer word, word swaarder weeg as die druk wat Johnson glo op hom uitoefen om hierdie toewyding te maak.
Die druk was gewortel in vrese oor plaaslike sowel as internasionale gevolge. Politieke oorwegings wat strek tot by die "verlies van China" -episode van die laat veertigerjare en vroeë vyftigerjare, het Johnson as 'n demokraat laat vrees dat die regse terugslag weer sou plaasvind as die kommuniste in Suid-Viëtnam sou heers. Bekommernis oor die lot van sy ambisieuse binnelandse program het Johnson ook dieper in Vietnam gelei, uit vrees dat 'n meer oop debat oor die waarskynlike koste van die militêre verbintenis en die vooruitsigte vir oorwinning wetgewende optrede teen die Great Society sou belemmer het. Bekommernisse oor die geloofwaardigheid van die Amerikaanse verbintenis tot Amerika se vriende oor die hele wêreld het Johnson ook daartoe gelei om Saigon te ondersteun, selfs al het sommige van die vriende die wysheid van die verbintenis bevraagteken. Kommer oor sy persoonlike geloofwaardigheid was ook aan die werk in Johnson se berekening. Soos hy sou sê aan die Amerikaanse ambassadeur in Suid -Viëtnam, Henry Cabot Lodge, binne twee dae nadat hy president geword het, "ek sal nie in Vietnam verloor nie." Daardie persoonlike belang in die uitkoms van die oorlog bly 'n tema gedurende sy presidentskap, miskien die beste beliggaam deur sy opmerking aan senator Eugene McCarthy in Februarie 1966: "Ek weet dat ons nie daar behoort te wees nie, maar ek kan nie wegkom nie," Johnson onderhou. 'Ek kan net nie die argitek van oorgawe wees nie.' 24
In 'n sekere sin kon Johnson die etiket vermy wat hy so vreeslik op sy naam sou vassteek. Sy besluit om in Maart 1968 van die presidentskap af te tree, het verseker dat die eindstryd in Viëtnam nie op sy wag was nie. Maar die eindstryd, toe dit tydens die administrasie van president Richard M. Nixon gekom het, was baie afhanklik van die koers wat Johnson ingestel het, veral omdat dit voortvloei uit belangrike besluite wat hy as president geneem het voor en na sy verkiesing tot die amp. Soos die transkripsies wat in hierdie volume opnames op band opgeneem is, aandui, was hierdie besluite dikwels pynlik, gekondisioneer deur die opvatting dat Vietnam 'n oorlog was wat hy nie kon laat vaar of waarskynlik sou wen nie. Terwyl hy senator Russell betreur, ''n Man kan veg. . . as hy êrens in die pad daglig kan sien. Maar daar is geen daglig in Vietnam nie. Daar is nie 'n bietjie nie. '
Die eerste aanval
Op 31 Julie 1964 het die vernietiger USS Maddox 'n Desoto -patrollie by Noord -Viëtnam begin. Onder die operasionele beheer van kaptein John J. Herrick het dit deur die Golf van Tonkin gestoom en intelligensie versamel. Hierdie missie het saamgeval met verskeie 34A -aanvalle, waaronder 'n aanval op 1 Augustus op Hon Me en Hon Ngu -eilande. Die regering in Hanoi kon nie die vinnige Suid -Viëtnamese PTF's vang nie, maar het verkies om eerder op die USS Maddox te slaan. Op die middag van 2 Augustus is drie Sowjetgeboude P-4-motortorpedobote gestuur om die vernietiger aan te val.
Noord-Viëtnamese het Maddox genader om agt-en-twintig myl van die see af in internasionale waters te vaar. Herrick, wat op die bedreiging gewaarsku is, het lugondersteuning versoek by die vervoerder USS Ticonderoga. Dit is toegestaan ​​en vier F-8-kruisvaarders is na Maddox se posisie gestuur. Boonop het die vernietiger USS Turner Joy begin beweeg om Maddox te ondersteun. Op die oomblik is dit nie aangemeld nie, maar Herrick het sy geweerpersoneel opdrag gegee om drie waarskuwingskote te skiet as die Noord -Viëtnamese binne 10 000 meter van die skip kom. Hierdie waarskuwingskote is afgevuur en die P-4's het 'n torpedo-aanval geloods.
Met die terugkeer van vuur het Maddox treffers op die P-4's behaal terwyl hy deur 'n enkele 14,5-millimeter masjiengeweer-koeël getref is. Na 15 minute se maneuver het die F-8's aangekom en die Noord-Viëtnamese bote bestorm, twee beskadig en die derde dooies in die water gelaat. Die dreigement word verwyder, Maddox tree uit die gebied om weer by vriendelike magte aan te sluit. Verbaas oor die reaksie van Noord -Viëtnam, het Johnson besluit dat die Verenigde State nie van die uitdaging kon terugkom nie en het sy bevelvoerders in die Stille Oseaan beveel om voort te gaan met die Desoto -missies.
Sedert 1945 het die Verenigde State 'n aktiewe buitelandse beleid, met sy weermag gereeld in die buiteland. Alhoewel dit nie as 'nuwe oorloë' beskou sou word vir die omvang van hierdie feitekontrole nie, is dit die moeite werd om te noem.
'N Omvattende lys van alle gebruike van Amerikaanse weermagte in die buiteland kan in 'n verslag van die Congressional Research Service hier verskyn.
Onder die mees prominente militêre ingrypings in die buiteland tydens die Koue Oorlog is die Bay of Pigs -inval tydens Kennedy se administrasie (hier), Reagan se ontplooiing van Amerikaanse mariniers na Beiroet tydens die Libanese burgeroorlog (hier), die inval in Grenada (hier) en die bombardement. van Tripoli in Libië, albei ook onder Reagan (hier).
Onder George H. W. Bush het duisende Amerikaanse troepe Panama binnegeval in 'n poging om diktator Manuel Noriega (hier) omver te werp en duisende troepe is na Somalië gestuur op 'n vredesopdrag (hier).
Onder president Bill Clinton is Amerikaanse troepe na Haïti (hier) sowel as na die Balkan gestuur as deel van 'n groter ontplooiing van die NAVO (hier, hier).
Onder president Obama het die Verenigde State en Amerikaanse bondgenote maande lange lugaanvalle in Libië (hier) uitgevoer en militêre operasies teen Islamitiese Staat in Irak en Sirië (hier) uitgevoer.
Trump het Amerikaanse militêre operasies gedoen wat die Siriese regeringsdoelwitte aanval (hier, hier) en het onlangs die leiding oor die moord op die Iraanse generaal Qassem Soleimani via Amerikaanse drone -aanval (hier) gedoen.
Die wet op billike behuising: vyftig jaar later
Vyftig jaar gelede, op 11 April, het president Lyndon B. Johnson 'n wetsontwerp onderteken wat diskriminasie in die meeste van die land se behuising beëindig. Vandag, 'n halfeeu later, probeer billike behuisingsadvokate dit nog steeds laat werk.
Die jaar was 1968. Martin Luther King jr. Was 'n week vroeër vermoor. Sy dood het die land in 'n morele krisis gedompel, en stede het in vlamme opgegaan. Weer eens het moord getoon dat geweld die oppergesag van die reg kan omverwerp. President Lyndon B. Johnson - wie se diep verbintenis tot die beëindiging van diskriminasie 'n belangrike burgerregtelike maatreël in 1964 en 1965 veroorsaak het - het dringend nuwe wetgewing nodig gehad om die vertroue in die regering te herstel.
En hy het dit op 10 April 1968 gekry.
Terwyl troepe wat op die onrus reageer steeds die Amerikaanse hoofstad lui, het die Huis van Verteenwoordigers die finale kongres goedgekeur aan 'n wetsontwerp wat bedoel is om diskriminasie in 80 persent van die land se behuising te beëindig. Johnson het geen tyd gemors nie en onderteken die wetsontwerp 'n dag later. Na die ondertekening het hy die penne uitgedeel wat hy gebruik het om sy handtekening aan te bring, waaronder een wat nou in die Smithsonian's National Museum of American History te huur is, in bruikleen van die Lyndon Baines Johnson Presidential Library.
Pen wat deur president Lyndon Johnson gebruik is om die Wet op billike behuising op 11 April 1968 te onderteken. Die pen word tans in die uitstalling "Within These Walls" vertoon. Lening van Lyndon Baines Johnson Presidensiële Biblioteek.
Johnson het gesê dat 'billike behuising vir almal - alle mense wat in hierdie land woon - nou deel uitmaak van die Amerikaanse lewenswyse.' Die wet, wat oor die jare uitgebrei is, beskerm mense teen diskriminasie wanneer hulle huise koop, koop of finansiering verseker. Die verbod dek spesifiek diskriminasie as gevolg van ras, kleur, nasionale oorsprong, godsdiens, geslag, gestremdheid en gesinsstatus.
Maar het Johnson se uitspraak van 'billike behuising vir almal' waar geword? Die bewyse toon dat hy heeltemal te optimisties was.
'N Uitstallingskas ter herdenking van die 50ste herdenking van die wet sê dat voortgesette behuisingsdiskriminasie en segregasie 'n bewys is van' onafgehandelde sake ', in die woorde van die voormalige senator Walter Mondale, 'n medepligtige van die wetsontwerp.
Die Fair Housing Act van 1968 se uitstalling sal gedurende 2018 in die museum se "Within These Walls" -uitstalling te sien wees.
Die uitstalling, in die museum Binne hierdie mure Die uitstalling bevat 'n foto van 1957 van 'n Afro-Amerikaanse vrou, Daisy Myers, wat saam met haar man na die geheel wit Philadelphia-voorstad Levittown, Pennsylvania, verhuis het. Myers, op die foto wat haar jong kind vasgehou het, "het skare gegooi, musiek gedreun en dreigemente oor die telefoon", verduidelik die onderskrif. Sy is in 2011 dood, maar 'n gefiksionaliseerde weergawe van haar verhaal word vertel in die 2017-rolprent wat deur George Clooney gerig is Suburbicon.
Daisy Myers, wie se gesin 1957 klippe gooi, musiek blaas en telefoonbedreigings verduur nadat hulle in 'n wit voorstad in 1957 ingetrek het. Met vergunning van Library of Congress
Die National Fair Housing Alliance, in sy verslag oor billike behuisingstendense vir 2017, het opgemerk dat rasse- en etniese verskille in toegang tot krediet, subprima -uitleen, negatief, rassestuur en herbelyning behuisingsegregering voortduur.
"As gevolg hiervan woon ongeveer die helfte van alle swart persone en 40 persent van alle Latyns in die huidige Amerika in buurte sonder 'n blanke teenwoordigheid", het die alliansie berig, wat homself beskryf as ''n konsortium van meer as 220 privaat, nie -winsgewende billike behuising organisasies, staats- en plaaslike burgerregte -agentskappe en individue. "
Die alliansie het opgemerk dat daar in 2016 28181 klagtes van behuisingsdiskriminasie aangemeld is, en billike behuisingsorganisasies was verantwoordelik daarvoor om 70 persent van hulle aan te spreek.
Sommige stede het ook verskerp met handhawingspogings. Die stad Santa Monica, Kalifornië, hou werksessies vir verhuurders om die plaaslike verordening af te dwing, met die fokus op diskriminasie teen gesinne met kinders en gestremdes. "Deur 11 jaar werkswinkels te doen, het baie eienaars die koor verander," het Gary W. Rhoades, adjunk -stadsprokureur, in 'n onderhoud gesê.
Rhoades het gesê dat die stad sedert 2015 ongeveer 20 billike behuisingseise buite die hof afgehandel het. Santa Monica het gedurende dieselfde tydperk vyf regsgedinge ingevolge sy eie billike behuisingswet aanhangig gemaak, met twee wat gunstig vir die stad en huurders afgehandel is, terwyl die ander drie sake hangende is.
Die federale regering kan waarskynlik sy hefboom gebruik om geïntegreerde woonbuurte te probeer skep. Dit kan vereis dat staats- en plaaslike regerings die behuisingswet afdwing om sommige van hul federale fondse te ontvang. Pogings om geïntegreerde woonbuurte te skep, het egter gereeld protesoptredes van huiseienaars teëgekom.
Uiteindelik, in 2015, het dinge skielik begin soek na voorstanders van sterker handhawing.
Die Hooggeregshof het in 'n 5-4-beslissing ruimte geskep vir uitdagings vir leningsreëls, soneringswette en ander behuisingspraktyke wat 'n nadelige uitwerking op minderhede het. Die hof se beslissing het sake toegelaat, selfs al was daar geen bewys van opsetlike diskriminasie nie.
Die Obama -administrasie het weke later 'n reël uitgevaardig wat vereis dat plaaslike jurisdiksies hul behuisingspatrone vir rassediskriminasie ondersoek en elke drie tot vyf jaar die bevindings in die openbaar rapporteer. Gemeenskappe sal doelwitte moet stel om die segregasie in behuising te verminder en die vordering te volg. Die reël lui dat nie-nakoming die federale fondse aan gemeenskappe kan verloor, maar die administrasie het gesê dat dit regtig 'n samewerking wil hê.
Maar in Januarie 2018 het die Departement van Behuising en Stedelike Ontwikkeling 'n kennisgewing ingedien dat dit die vereiste tot 2020 opskort - maar dit nie herroep nie.
Die agentskap voer aan in 'n verklaring dat 'baie programdeelnemers gesukkel het om aan die regulatoriese vereistes van die. . . reël, soos om doelwitte te ontwikkel wat redelikerwys verwag kan word dat dit betekenisvolle optrede tot gevolg het. . . " Die verklaring het bygevoeg dat 'deelnemers aan die program gesukkel het om statistieke en mylpale te ontwikkel wat hul vordering sou meet' en beweer dat HUD die ekstra tyd kan gebruik om tegniese hulp te verleen om die plaaslike planne aanvaar te kry.
Die billike behuisingswet, formeel die Civil Rights Act van 1968, was die derde groot wetsontwerp op burgerregte wat president Johnson onderteken het. Dit is voorafgegaan deur die Wet op Burgerregte van 1964, wat gelykheid vereis vir diegene wat werk soek, 'n maaltyd in 'n restaurant eet en huisvesting in enige staat soek, asook die stemregwet van 1965, wat die reg van elke burger bevestig om te stem.
Foto van president Lyndon Johnson onderteken die Fair Housing Act, 1968. Met vergunning van Library of Congress
Maar die wet van 1968 het Johnson 'n nuwe uitdaging gebied. Terwyl die eerste twee wette hoofsaaklik op die suide gemik was, het King die kruistog na billike behuising na die noorde geneem - spesifiek Chicago.
In 1966 het King en sy gesin 'n woonstel aan die West Side van die stad gehuur. Hulle en plaaslike aktiviste het hewige opposisie ondervind, en in een geval het 'n kwaai wit skare die aktiviste met bakstene, bottels en rotse ontmoet.
'Ek was al in baie betogings regoor die suide, maar ek kan sê dat ek nog nooit in Mississippi en Alabama nog so baie vyande en net so haatvol soos ek in Chicago gesien het nie,' het King gesê.
King is op 4 April 1968 in Memphis vermoor. Die senaat het reeds die wetsontwerp goedgekeur en deur 'n enkele stem verby 'n filibuster gekom. Die sluipmoord het moontlik die tydsberekening van die huis beïnvloed, hoewel ondersteuners in die stemming van 250–171 aangevoer het dat die wetsontwerp in elk geval sou aanvaar het.
Vyftig jaar later gebruik die wetgenote die herdenking om seker te maak dat Amerikaners hul regte ken.
Die kantoor van die stadsadvokaat in Santa Monica het 'n video van 'n billike behuising versprei wat die karakters lewendig maak deur 'n plaaslike sewende graadstudent, van John die rolstoelgebruiker, aan John se vriende en familie en uiteindelik sy verhuurder.
Op 'n groter skaal het die National Fair Housing Alliance aangekondig dat hy deur die jaar die herdenking van die wet sal vier deur 'gemeenskappe by gesprekke te betrek en aksie te vergemaklik'.
In die alliansieverslag is die ontslape Afro -Amerikaanse senator aangehaal wat mede -outeur was van die wet, Edward Brooke, oor die voortgesette verpligting van die regering om billike behuising te verseker.
'Die wet is betekenisloos, tensy u die wet kan afdwing,' het hy in 2003 gesê. 'Dit begin bo.' Hy het gesê dat die president, die prokureur -generaal, die sekretaris van HUD en verkose leiers 'ras, etnies en ekonomies geïntegreerde woonbuurte 'n werklikheid moet maak, en ons as burgers is verplig om hierdie verandering te eis.
Die Museum bedank die National Association of Realtors vir sy borgskap van Binne hierdie mure, insluitend die nuwe saak op die 50ste herdenking van die Wet op Billike Behuising.
Larry Margasak is 'n afgetrede joernalis in Washington en 'n vrywilliger by die Smithsonian's National Museum of American History. Hy het voorheen geskryf oor die oorsprong van die metro in New York, 'n museumvertoning oor die invloed van geldonderneming in die politiek, en die klaviervervaardiger William Steinway se ou pretpark wat nou bedek is met die aanloopbane van die LaGuardia-lughawe.
1968 Demokratiese Konvensie
Toe afgevaardigdes die laaste week van Augustus 1968 vir die 35ste Demokratiese Nasionale Konvensie in Chicago aankom, het hulle gevind dat burgemeester Richard J. Daley, net die tweede van president Lyndon B. Johnson in politieke invloed, die paadjies na die konferensiesentrum gevoer het met plakkate van trillende voëls en bloeiende blomme. Saam met hierdie aangename foto's, het hy nuwe rooihoutheinings laat oprig om die troebel dele van die aromatiese voorrade langs die byeenkomsterrein af te skerm. By die Internasionale Amfiteater het byeenkomsgangers gevind dat die hoofdeure, gemodelleer na 'n portiek van die Withuis, koeëlvast was. Die saal self was omring deur 'n staalheining bedek met doringdraad. Binne die heining het trosse gewapende en helmpolisie vermeng met veiligheidswagte en donker geskikte agente van die geheime diens. Aan die toppunt van die kliphekke waardeur almal moes ingaan, was 'n groot teken met die onbedoelde ironiese woorde: "HELLO DEMOCRATS! WELCOME TO CHICAGO."
Video: Politieke rekwisiete
As hierdie omgewing in Potemkin nie genoeg was om angs te versterk onder die Demokrate wat bymekaarkom om hul presidentskandidaat aan te wys nie, het die elemente en omstandighede van die Chicago -lewe bygedra tot 'n gevoel van dreigende ramp. Die weer was onderdrukkend warm en vogtig. Die lugversorging, die hysbakke en die telefone werk onreëlmatig. Taxi's werk glad nie omdat die bestuurders 'n staking voor die byeenkoms begin het. Die National Guard is gemobiliseer en beveel om te skiet om te vermoor, indien nodig.
Selfs toe afgevaardigdes hierdie kamp begin betree het, het 'n leër van betogers van regoor die land die stad binnegestroom, in parke gekamp en kerke, koffiewinkels, huise en winkelsentrums gevul. Dit was 'n hibriede groep, radikale, hippies, yippies, gematigdes en talle kwessies en 'n wye verskeidenheid filosofieë, maar hulle was verenig agter 'n omvattende saak: die beëindiging van die lang oorlog in Viëtnam en 'n uitdaging aan die leiers van die Demokratiese Party en hul afgevaardigdes in die verlede, verander ' Soos Rennie Davis dit gestel het, as projekdirekteur van die National Mobilization Committee to End the War in Vietnam, die grootste en belangrikste groep vir die beplande protesoptredes: 'Baie van ons mense het al verder gegaan as die tradisionele verkiesingsprosesse om verandering te bewerkstellig. Ons dink dat die vrygestelde energieë 'n nuwe kiesafdeling vir Amerika skep. Baie mense kom na Chicago met 'n gevoel van nuwe dringendheid en 'n nuwe benadering. "
Wat daarna gevolg het, was erger as wat selfs die ergste pessimis kon dink.
Die 1968 -byeenkoms in Chicago het 'n ernstige gebeurtenis geword, 'n destillasie van 'n jaar van hartseer, sluipmoorde, onluste en 'n ineenstorting van wet en orde wat dit laat lyk asof die land uitmekaar val. In sy psigiese impak en die langtermyn politieke gevolge daarvan, het dit enige ander soortgelyke konvensie in die Amerikaanse geskiedenis verduister, wat die geloof in politici, in die politieke stelsel, in die land en in sy instellings vernietig het. Niemand wat daar was, of wat dit op televisie gekyk het, kon die geheue van wat voor hulle oë plaasgevind het, vryspring nie.
Sluit my by die groep in, want ek was 'n ooggetuie van die tonele: binne-in die byeenkomssaal, met daaglikse geskreeu-wedstryde tussen afgevaardigdes met rooi gesig en partyleiers wat gereeld tot 3 uur die oggend buite duur in die geweld wat na Chicago neergedaal het. Polisiebeamptes het hul kentekens afgehaal en in die gesingende menigte betogers ingeduik om hulle op die grond neer te slaan. Ek kan nog steeds die verstikkende gevoel onthou van die traangas wat deur die polisie geslinger is te midde van menigtes betogers wat in parke en hotellobbies vergader het.
Veral vir die Demokrate was Chicago 'n ramp. Dit het die party letsels gelaat wat tot vandag toe duur, toe hulle in 'n nasionale byeenkoms vergader het te midde van bewyse van interne verdeeldheid wat sedert 1968 ongeëwenaard was.
Om die dimensies van die rampe van die Demokrate te verstaan, onthou dat Lyndon B. Johnson in 1964 vir Barry Goldwater met 61,1 persent van die algemene stemme verslaan het, 'n marge wat selfs die grootste vorige verkiesingsoorwinning oorskry het, deur Franklin D. Roosevelt oor Alf Landon in 1936. In die middel van 1964 het wetgewing oor burgerregte in Amerika feitlik 'n einde gemaak aan wetgewing oor burgerregte. Optimiste het begin praat oor Amerika se intrede in 'n "goue era".
Teen die volgende somer was die algemene oorsaak van swartes en blankes wat saam marsjeer egter verpletter toe onluste die Watts -gedeelte van Los Angeles en oor die volgende twee jaar deur stede regoor die land oorval het. In daardie selfde aanvanklike hoopvolle jaar het die Johnson -administrasie 'n noodlottige verbintenis aangegaan om steeds die getal troepe om 'n grondoorlog in Viëtnam te beveg, te verhoog, 'n eskalasie wat golf op golf van protes sal veroorsaak. Tydens die kongresverkiesings in 1966 het die Demokrate wat die grootste verkiesingsmeerderhede beleef het sedert die New Deal ernstige nederlae opgedoen het.
Met die aanvang van 1968 wag daar groter skokke op die land: Noord -Viëtnamese magte het in Januarie die Tet -offensief geloods, Amerikaanse troepe geskud en die idee dat die oorlog amper gewen is, verbreek. Johnson het hom in Maart aan die presidensiële veldtog onttrek. Martin Luther King Jr. is vroeg in April in Memphis vermoor, en nog 'n opeenvolging van onluste het die stede oorval. Robert F. Kennedy, erfgenaam van die Kennedy -nalatenskap, het sy presidensiële veldtog met 'n moordenaar se kol afgesny nadat hy in Junie die kritieke voorverkiesing in Kalifornië gewen het.
Dit was teen hierdie buitengewoon emosionele agtergrond wat die Demokrate byeengeroep het. Hubert H. Humphrey, die vise-president van LBJ, het die voorverkiesing bygewoon, maar het afgevaardigdes beveilig wat deur die partystigting beheer word. Senator Eugene McCarthy, die antiwarakandidaat, wie se sterk tweede plek in die New Hampshire-primêr die kwesbaarheid van Johnson bewys het, het oorvloedige magte in die saal, maar hulle is nou gedelegeer na die rol van betogers. Senator George S. McGovern het die res van Kennedy se magte bymekaargemaak, maar ook hy het geweet dat hy 'n groep lei waarvan die hoop uitgedoof is.
Vanuit watter politieke perspektief ook al, gereeld, onreëlmatig of hervormers van die partye; almal deel 'n blywende pessimisme oor hul vooruitsigte teen 'n Republikeinse Party wat agter Richard M. Nixon saamgesmelt het. Hulle het stem gegee vir hul verskillende frustrasies in die Internasionale Amfiteater tydens bittere, dikwels onheilspellende, vloergevegte oor resolusies oor die oorlog. Die uiteindelike benoeming van Humphrey, die vermeende erfgenaam van Johnson se oorlogsbeleid, vererger die gevoel van verraad by diegene wat die oorlog teëgestaan ​​het. Die base, nie die mense wat in die voorverkiesing gestem het nie, het gewen.
Die geweld wat die konvensie gedurende die hele week verhuur het, waarvan baie regstreeks op televisie vasgevang is, bevestig sowel die pessimisme van die Demokrate as die land se oordeel oor 'n politieke party wat deur onenigheid en onenigheid verskeur is. In November sou die party die Withuis verloor weens die wet-en-orde-veldtog van Nixon. In die nege presidentsverkiesings sedertdien het die Demokrate slegs drie gewen, en slegs een keer in 1976, nadat die Watergate -skandaal Nixon genoodsaak het om in skande te bedank en het hy skaars meer as 50 persent van die stemme gekry.
Veranderinge in partyreëls het die instansie se mag ingekort om 'n presidensiële genomineerde te salf, maar die ideologiese verdeeldheid het voortgeduur, en hierdie jaar het mededingende kandidate bitter gesukkel om staatsverkiesings te wen. En na so 'n verdelende primêre seisoen, was die benoeming uiteindelik nog afhanklik van die 'super -afgevaardigdes' wat die partybase vervang het.
Een 1968 -geheue bly 40 jaar later onuitwisbaar. Daardie week was ek 'n gaskommentator op NBC se "Today" -program, regstreeks uit Chicago uitgesaai. Vroeg Vrydagoggend, 'n paar uur nadat die byeenkoms geëindig het, het ek met die hysbak na die voorportaal van die Conrad Hilton -hotel gegaan, waar ek gebly het, na die ateljee. Toe die hysdeure oopgaan, sien ek 'n groep jong vrywilligers van McCarthy wat voor my uitstorm. Hulle is deur die polisie in Chicago geknou en sit daar met hul arms om mekaar en met die rug teen die muur, bloedig en snikkend en troos mekaar. Ek weet nie wat ek daardie oggend op die "Today" -program gesê het nie. Ek onthou dat ek met 'n woedende woede vervul is. As ek nou net daaraan dink, word ek weer van voor af kwaad.
Haynes Johnson, wat 14 boeke geskryf het, het die 1968 Demokratiese Nasionale Konvensie vir die Washington Star.
Copyright 2021 \ President Lyndon B. Johnson se toespraak tot die nasie: die situasie met Noord -Korea [26 Januarie 1968] - Geskiedenis...