Clodius Albinus - Inligting - 2022
Decimus Clodius Septimius Albinus ( Clodius Albinus vir kort * 25 November (?) Waarskynlik omstreeks 148 † 19 Februarie, 197 naby Lugdunum, vandag se Lyon) was Romeinse keiser van 193 tot 195 en teen -temperament teen Septimius Severus van laat 195 tot sy dood. Daar word dikwels na hom verwys as een van die keisers van die tweede jaar van die vier keisers in 193, maar dit gaan terug op 'n laat tradisie wat as onbetroubaar beskou word.
Septimius Severus en Albinus [wysig | wysig bron]
Nadat Pertinax was, het die praetoriaanse prefek Aemilius Laetus en sy manne, wat die moord gereël het, die keiserlike troon aan die welgestelde senator Didius Julianus 'verkoop', wat hom effektief as keiser bekroon het, maar 'n reeks muiterye deur die troepe in die provinsies het die volgende beteken Keiser was nog lank nie besluit nie. Onmiddellik daarna word Pescennius Niger deur die legioene in Sirië deur die troepe in Illyricum en Pannonia en Albinus deur die leërs in Sirië deur Septimius Severus deur die leërs in Brittanje en Gallië uitgeroep.
In die daaropvolgende burgeroorlog was Albinus aanvanklik verbonde aan Septimius Severus, wat Rome verower het. Albinus het die naam Septimius by sy eie gevoeg en die titel van keiser van hom aanvaar. Die twee het 'n konsulskap in 194. Albinus bly 'n effektiewe heerser in 'n groot deel van die westelike deel van die Ryk, met ondersteuning van drie Britse legioene en een Spaanse. Ε ] Toe Didius Julianus op bevel van die senaat, wat die mag van Septimius Severus gevrees het, doodgemaak word, draai laasgenoemde sy arms teen Pescennius Niger. Na die nederlaag en dood van Niger in 194, en die volledige ontevredenheid van sy aanhangers, veral na die val van Bisantium in 196, besluit Severus om homself die absolute meester van die Romeinse Ryk te maak. Albinus sien die gevaar van sy posisie, voorbereid op verset. Hy het nouliks ontkom om deur 'n boodskapper van Severus vermoor te word, waarna hy homself aan die hoof van sy leër gestel het, wat na bewering uit 150.000 man bestaan ​​het. Β ]
Decimus Clodius Ceionius Albinus is gebore in Hadrumentum, Romeinse Afrika, Romeinse Ryk (die huidige Sousse, Tunisië) in 150 nC uit 'n aristokratiese Romano-Afrikaanse familie. Hy het as jongman by die Romeinse leër aangesluit en het onder die Romeinse keiser Marcus Aurelius gedien tydens sy veldtog teen die opstand van Avidius Cassius. Marcus Aurelius se seun en opvolger Commodus het Clodius Albinus in 191 aangestel as goewerneur van Romeinse Brittanje, maar toe hy 'n valse gerug hoor dat Commodus gesterf het, het Albinus die keiser voor sy manne veroordeel, Commodus daarvan beskuldig dat hy 'n tiran was, en het hy sy voor- Die sentiment van die Romeinse senaat. 'N Woedende Commodus het gereageer deur 'n plaasvervanger te stuur om Albinus van sy goewerneurskap te onthef, maar Commodus is vermoor voordat hy Albinus van die mag kon verdryf. Na die moord op Pertinax en die verkiesing van Didius Julianus as keiser, het die Romeinse weermag in die provinsies gemuterniseer, en Pescennius Niger is tot keiser uitgeroep in Romeinse Sirië, Septimius Severus deur die troepe in Illyricum en Pannonia, en Albinus deur die leërs in Britannia en Gallië. Albinus verbond met Septimius Severus, deel die konsulskap met hom in 194 en aanvaar die titel van Caesar. Albinus was steeds die effektiewe heerser van die grootste deel van die westelike ryk, ondersteun deur drie Britse legioene en een Spaanse. Nadat Severus Niger in 194 verslaan en Bisantium in 196 verower het, het hy probeer om die enigste heerser van die ryk te word, en Albinus het 'n sluipmoordaanval van een van Severus se boodskappers oorleef en 'n leër van 150 000 troepe kom lei.
In die herfs van 196 laat Septimius Severus sy seun Caracalla mede-keiser maak en oortuig die senaat om Albinus self tot 'n amptelike vyand van Rome te verklaar. Albinus het sy legioene in Britannia gemobiliseer, homself tot keiser uitgeroep en sy massiewe leër na Gallië gebring. Hy het Lugdunum (Lyon) as sy basis gevestig, maar hy kon nie die lojaliteit van die Rynlegioene wen nie. Op 19 Februarie 197 ontmoet Albinus die leër van Severus in die Slag van Lugdunum, en staan ​​voor 150,000 van Severus se eie troepe, die 300,000 Romeinse troepe wat in die geveg geveg het, maak twee derdes van die hele Romeinse leër uit. Albinus is verslaan en vermoor, en sy naakte liggaam is daarna deur Septimius vertrap. Sy vrou en twee seuns is toe tereggestel, ondanks die belofte van genade.
oor Pescennius, wat die troon vir sy seuns wou bewaar, en merk op dat Clodius Albinus, in soverre hy uit 'n ou familie was, baie geliefd was by die senaat, het ek sekere manne met 'n brief gestuur na die grootste liefde en liefde, waarin hy daarop aandring dat hulle, noudat Pescennius Niger vermoor is, lojaal saam die staat moet regeer. Die volgende, so verklaar Cordus, is 'n afskrif van hierdie brief: "Die keiser Severus Augustus aan Clodius Albinus Caesar, ons mees liefdevolle en lojale broer, groet. Nadat ons Pescennius verslaan het, stuur ons 'n brief aan Rome, wat die senaat, ooit aan u gewy, met blydskap ontvang het. Nou smeek ek u dat u in dieselfde gees waarin u gekies is as die broer van my hart, die ryk as my broer op die troon sal regeer. Bassianus en Geta stuur vir jou groete, en ons Julia groet jou en jou suster ook. Aan u seuntjie, Pescennius Princus, stuur ons 'n geskenk wat sy eie en u eie waardig is. Ek wil hê dat u die troepe in hul trou aan die ryk en aan onsself, my mees lojale, dierbaarste en liefdevolste vriend, moet hou. "
VIII. Dit was die brief wat hy aan die betroubare bedienaars gestuur het wat na Albinus gestuur is. Hy het hulle aangesê om die brief in die openbaar te lewer, maar later sou hulle sê dat hulle privaat met hom wou praat oor baie aangeleenthede rakende die oorlog, die geheime van die kamp en die betroubaarheid van die hof, en toe hulle na die geheime vergadering gekom het om hul taak te vertel, sou vyf stewige genote hom doodmaak met dolke in hul klere. 2 En hulle het geen gebrek aan getrouheid getoon nie. Want hulle het by Albinus gekom en Severus se brief afgelewer, en toe hy dit lees, sê hulle
VI. Toe hy volwasse word, tree hy in diensplig, en met die hulp van Lollius Serenus, Baebius Maecianus en Ceionius Postumianus, al sy familielede, kry hy kennis van die Antonines. In die hoedanigheid van 'n tribune was hy bevelvoerder oor 'n trop Dalmatiese perde, en hy het ook bevel gegee oor soldate van die Eerste en die Vierde legioene. 1 Ten tye van die opstand van Avidius het hy die Bithyniese leër getrou gehou. Vervolgens het Commodus hom na Gallië 2 oorgeplaas en hier het hy die stamme van oor die Ryn gelei en sy naam roemryk gemaak onder Romeine en barbare. Dit het Commodus se belangstelling gewek, en hy het Albinus die naam van keiser 3 aangebied en ook die voorreg om die soldate 'n geskenk te gee en die skarlakenrooi mantel te dra. 4 Maar al hierdie aanbiedings het Albinus wyslik geweier, want Commodus het volgens hom net 'n man gesoek wat saam met hom sou sterf, of wat hy redelikerwys kon doodmaak. Die plig om die kwestie te beklee, is in sy geval oorgedra. Hierdie vereiste het afgewyk, hy het 'n afwyking geword, maar na 'n termyn van slegs tien dae is hy inderhaas na die weermag gestuur. 6 Daarna dien hy sy predikantskap onder Commodus, en dit was 'n baie bekende. Daar word gesê dat Commodus tydens sy speletjies gladiatoriale gevegte in beide die Forum en die 194 teater aangebied het. En uiteindelik het Severus hom konsul gemaak in die tyd toe hy van plan was om hom en Pescennius sy opvolgers te maak.
VII. Toe hy uiteindelik by die ryk uitkom, was hy jare ver gevorder, want hy was ouer, soos Severus self in sy outobiografie vertel, 7 as Pescennius Niger. Maar Severus, na sy oorwinning
Lucius Pescennius Niger (c.140-194): Romeinse generaal, 'n kort rukkie in 193-194.
Lucius (of Gaius) Pescennius Niger is gebore in Aquinum, 'n beskeie provinsiale stad in Italië, tussen 135 en 140. Hy was die seun van 'n Romeinse ridder met die naam Annius Fuscus en sy vrou Lampridia.
Dit was die jare van die keiser Antoninus Pius, toe die Romeinse wêreld rustig en in vrede was met die meeste van sy bure. Hierdie vrede is egter verbreek tydens die bewind van Marcus Aurelius (161-180), wat oorlog moes voer teen die Germaanse stamme langs die Donau, en wie se broer Lucius Verus 'n groot oorlog moes voer teen die Partiese Ryk in die ooste . Toe die vrede verlore was, was Pescennius meer as twintig jaar oud en dit was waarskynlik nie toevallig dat 'n militêre man soos hy in hierdie rustelose eeu hoër sou staan ​​as 'n normale ruiter se seun nie.
Hy het tydens die bewind van Marcus Aurelius gedien as militêre prefek van 'n hulpgroep. Die volgende stap van sy loopbaan, 'n dubbele militêre tribunskap ('n hoë posisie in 'n legioen), word toegeskryf aan die bewind van die volgende keiser, Commodus (180-192). Alhoewel Pescennius nie meer 'n jong man was nie, het hy blykbaar sy werk uitstekend gedoen en moes hy die keiser beïndruk het, omdat hy as senator aanvaar is met die rang van 'n voormalige praetor.
Pescennius beklee 'n onbekende kantoor in Dacia (moderne Roemenië). Hier veg hy teen die Sarmatians, 'n koalisie van Iraanse stamme wat hulle in Sentraal -Europa gevestig het. 'N Ander man word in dieselfde konteks genoem: Decimus Clodius Albinus, wat in ons verhaal sal terugkeer. Die feit dat twee senatore met die rang van voormalige praetors in 'n militêre situasie genoem word, dui sterk daarop dat hulle die bevelvoerders was van die garnisoen van Dacia, wat uit V Macedonica en XIII Gemina bestaan ​​het.
Teen hierdie tyd moes Pescennius 'n goeie reputasie gehad het as 'n bevelvoerder. Toe 'n man met die naam Maternus in 185 'n paar gevangenes bevry en 'n bende rowers begin wat Gallië belê het, beskou Commodus dit as 'n ernstige krisis en stel Pescennius Niger aan as goewerneur van die provinsie Gallia Lugdunensis. Woestyne van verskeie weermag -eenhede het by Maternus aangesluit, maar Pescennius het dit saam met die Agtste Augustaanse legioen van Straatsburg (186) oorwin.
Na 'n konsulskap op 'n onbekende oomblik, word Pescennius as die goewerneurskap van Sirië beskou, 'n baie belangrike posisie, waar hy twee legioene, III Cyrenaica en IIII Scythica, moes beveel. Hy het in 191 in Antiochië, sy nuwe woning, aangekom. Dit lyk asof Pescennius opreg by die Siriërs gehou is.
Onder normale omstandighede was hierdie goewerneurskap die hoogtepunt van 'n buitengewone loopbaan. Die omstandighede was egter nie meer normaal nie. Die situasie in Rome het versleg. Die keiser Commodus het iets soos 'n oorlog teen die Senaat gevoer en het probeer om sy gewildheid, wat na 'n groot brand afneem het, te versterk deur as 'n gladiator op te tree en hom as die Romeinse Hercules voor te stel. Alhoewel die Romeine nie gewoond was aan keiserlike uitspattigheid nie, was dit skokkend en het verskeie hofdienaars besluit dat Commodus se bewind beëindig moes word.
Verskeie betroubare mans is reeds in sleutelposte aangestel, en miskien was Pescennius se aanstelling as goewerneur van Sirië (en generaal van sy legioene) onder hulle. In die nag van 31 Desember 192 /1 Januarie 193 het die samesweerders besluit om te slaan. Hulle vermoor die gladiator-keiser en beskou die ou generaal Pertinax as keiser. Net soos Pescennius Niger, was hy 'n sosiale klimmer wat sy loopbaan in die weermag - en buite die senaat - gemaak het.
Die staatsgreep was bloedloos, maar ongelukkig het iets verkeerd geloop. Op 28 Maart 193, ses en tagtig dae na die moord op Commodus, het 'n sedisie in die kamp van die keiserlike wag uitgebreek. 'N Groep soldate bars in die paleis in, waar een van hulle sy keiser vermoor het.
Hierdie keer is die opvolging nie vooraf oorweeg nie en was daar geen natuurlike kandidaat beskikbaar nie. Die soldate baklei nie vir 'n spesifieke voorgee nie, hulle was net kwaad. Twee mans is egter oorweeg capax imperii ("geskik om te heers"): die prefek van die stad, Pertinax se skoonpa T. Flavius ​​Sulpicianus, en 'n edele oorlogsheld met die naam Marcus Didius Julianus. Laasgenoemde bied meer geld aan die soldate aan en word keiser.
Die Romeine het nie geweet wat meer skokkend was nie: die verregaande gedrag van Commodus, die moord op Pertinax of die feit dat die ryk opgeveil is. Didius Julianus moes mense hanteer wat skreeu dat hulle 'n ander heerser wil hê, en hulle noem gewoonlik dieselfde naam: Lucius Pescennius Niger. Die nuwe keiser het 'n sluipmoordenaar gestuur om die gewilde goewerneur dood te maak, maar tevergeefs.
In plaas daarvan is Julianus ingelig dat Pescennius van sy gewildheid gehoor het en die keiserlike pers self op 19 (?) April 193 aanvaar het. erkenning ontvang van elke provinsie in die ooste, van die Partiese koning Vologases V, en van die heerser van Hatra, 'n klein koninkryk in Mesopotamië.
Pescennius se posisie was uitstekend. Om mee te begin, het hy ten minste vyf en waarskynlik nege legioene beheer. Hy kon beslis reken op II Traiana Fortis in Alexandria, X Fretensis in Jerusalem, III Cyrenaica in Bosra in die noorde van Arabië Petraea, III Gallica in Raphanaea (Sirië) en XII Fulminata in Melitene. Ons weet nie van die lojaliteit van ander legioene in die streek nie (VI Ferrata in Caparcotna in Galilea, IIII Scythica by Zeugma, XVI Flavia Firma by Samosata en XV Apollinaris by Satala), maar ons kan aanvaar dat hulle ook Pescennius Niger ondersteun het . Die nuwe heerser hoef egter waarskynlik glad nie te veg nie, omdat hy die hawe van Alexandrië beheer het, wat noodsaaklik was vir die voedselvoorsiening van Rome. Hy kan die hoofstad verhonger. Of so het dit gelyk.
Die Romeine en Siriërs was nie die enigste mense wat afsku het van die staatsgreep van Didius Julianus nie. Die soldate van die leër van die Donau verkies die goewerneur van Pannonia Superior, Septimius Severus, as keiser (9 April 193). In sy provinsie beheer hy I Adiutrix in Brigetio, X Gemina in Vindobona (moderne Wene) en XIIII Gemina in Carnuntum. Hy kon egter ook die legioene van die Bo -Donau, III Italica van Regina Castra en II Italica van Lauriacum in diens neem, en hy kon staatmaak op die eenhede van die Benede Donau en Dacia, soos II Adiutrix by Aquincum (Budapest), IIII Flavia Felix in Singidunum (Belgrado), VII Claudia by Viminacium, V Macedonica en XIII Gemina by Potaissa en Apulum in Dacia, I Italica in Novae, en XI Claudia by Durostorum, naby die delta van die Donau.
Septimius Severus het 'n groter leër gehad en was nader aan Rome. Met die Pannoniese legioene I Adiutrix en XIV Gemina het hy 'n weerligaanval op Rome gemaak, wat hy op 9 Junie bereik het. Teen daardie tyd is Didius Julianus reeds vermoor en Severus is deur die Senaat erken.
Intussen het die chaos net toegeneem, want in die verre Brittanje het Decimus Clodius Albinus (eens Pescennius se medebevelvoerder in die oorlog teen die Sarmatiërs) ook die keiserlike pers aangeneem. Hy kon reken op die drie Britse legioene (II Augusta op Isca/Caerleon, VI Victrix by Deva/Chester, XX Valeria Victrix by Eburacum/York). Die enigste onbesliste legioene was dié van Germania Inferior, eens Clodius Albinus se provinsie, en Germania Superior (XXX Ulpia Victrix by Xanten, I Minervia in Bonn, XXII Primigenia in Mainz, VIII Augusta in Straatsburg), Hispania (VII Gemina) en Numidia (III Augusta). Clodius Albinus het besef dat hy, met drie legioene, nie 'n wedstryd vir Severus was nie, en dat hy 'n pos as keiser, beoogde opvolger.
Nou het Severus sy hande vry om Pescennius Niger aan te val. Hy stuur en stuur na Egipte - 'n ekspedisie waarvan ons byna niks weet nie, maar wat belangrik was om die voedselvoorraad van Rome te herstel. Terselfdertyd het hy die familie van sy teenstander gearresteer en die twee mees oostelike legioene van die Donau, I Italica en XI Claudia, na Bisantium gestuur, wat die Bosporus beheer het. Die legioene het egter gevind dat hierdie strategies belangrike stad reeds deur Pescennius self beset was. En daar was 'n tweede vyandelike leër onder bevel van Asellius Aemilianus, sy regterhand en die goewerneur van die provinsie Asië.
Onderhandelinge is gevoer - Pescennius het voorgestel om die ryk te deel en Severus bied sy mededinger 'n waarborg - maar toe dit op niks uitgeloop het nie, het gevegte uitgebreek. Uiteindelik kon die versterkte leër van Septimius Severus in Asië beland en die leër van Pescennius Niger by Nicaea verslaan (Januarie 194). Asellius Aemilianus is by Cyzicus gevang. Pescennius, wat in Bisantium was, het nou na Sirië gevlug. Toe hy daar aankom, het hy verneem dat Egipte ook verlore was (13 Februarie).
Dit was egter nie die einde van sy keiserskap nie. Bisantium het nog steeds uitgehou, en Severus moes nog steeds Sirië bereik. Hy sou die Taurusberge moes oorsteek, wat beteken dat hy deur die Cilician -poort moes dwing. Blykbaar het Pescennius persoonlik die troepe in die Stier beveel. In sy Geskiedenis van die Romeinse Ryk, sê die historikus Herodianus dat swaar reënval die verdedigers genoop het om hul posisie op te gee, en dat die Severans die vlakte van Cilicië bereik het. Tussen hierdie land en die vlakte van Antiochië was die kusgebied van Issus, waar Alexander die Grote sy mededinger Darius III Codomannus van Persië in 331 vC verslaan het. Dit sou die plek van nog 'n beslissende stryd wees.
Dit het op 31 Maart 194 plaasgevind en Pescennius Niger is verslaan. Volgens die historikus Cassius Dio is 20 000 mense vermoor. let op [Cassius Dio, Romeinse geskiedenis 75 = 74.8.1.] Pescennius het probeer vlug na sy bondgenoot, die Partiese koning Vologases V, maar hy is deur die soldate van Severus onderskep voordat hy die Eufraat kon oorsteek. Sy bewind het minder as een jaar geduur. Hy is doodgemaak en sy kop is na Bisantium gestuur om die verdedigers te laat oorgee. Severus het Pescennius se aanhangers gestraf en sy gesin in ballingskap gestuur. Die senaat het 'n damnatio memoriae byeengeroep en uitgespreek.
Die seëvierende keiser het onmiddellik 'n kort oorlog begin teen die Partiërs, wat sy teenstander ondersteun het. Dit was ten minste die voorwendsel, maar die eintlike rede moes gewees het dat hy 'n burgeroorlog gewen het en 'n oorwinning in 'n buitelandse oorlog nodig gehad het om sy keiserskap aanvaarbaar te maak. Nadat hy 'n paar suksesse in Mesopotamië behaal het, keer hy terug na Rome, verslaan Clodius Albinus in Gallië, gaan weer na Mesopotamië en ontslaan die Partiese hoofstad Ctesiphon. Dit alles is herdenk op die boog van Septimius Severus op die Forum Romanum.
Alhoewel Lucius Septimius Severus die vyand van Pescennius Niger was, het die twee mans baie gemeen. Soos Pertinax en Didius Julianus, was hulle ervare generaals. Vanaf die bewind van Marcus Aurelius moes die Romeine hulself verdedig teen gevaarlike vyande - die Germaanse stamme in die noorde en die Sasaniërs in die ooste - en hierdie militêre bevelvoerders sou die nuwe leiers van die Romeinse wêreld wees. Toe Pescennius Niger gebore word, was die Middellandse See rustig en vreedsaam toe hy sterf, het hierdie wêreld onrustig begin raak. Alhoewel sy bewind nie 'n sukses was nie, het die toekoms aan militêre leiers soos Pescennius behoort.
Na die dood van Pertynax het die Pretorianse garde 'n soort tender gedoen vir die keiserlike amp. Skoonpa van die vermoorde Pertinax, Sulpicianus en Didius Julianus het daaraan deelgeneem. Laasgenoemde het gewen deur aan elke praetoriaan 25 000 bejaardes te bied in ruil vir die troonondersteuning. Gou kom die goewerneurs van drie Romeinse provinsies teen die nuwe keiser uit: Septimius Severus (Panonia), Clodius Albinus (Brittanje) en Pescenius Niger (Sirië). Met die vordering van Severus se leër na Rome, het Didius Julianus ander volgelinge verlaat. Uiteindelik het die Senaat Septimius Severus as keiser erken en Didius Julianus ter dood veroordeel. Caesar is op 1 Junie 193 in sy paleis vermoor.
Na die dood van Didius Julius was daar 'n burgeroorlog tussen die aanspraakmakers op die troon en Septimius Severus, wat Italië en die westelike deel van die Ryk oorgeneem het, en Pescennius Niger, wie se magte in Anatolië en Sirië konsentreer. Riool, wat 'n besliste militêre voordeel gehad het, het besluit om 'n offensief te begin na die ondersteuningsentrums van sy mededinger. Aanvanklik het Pescennius Niger probeer om 'n vinnige aanval op Severus ' -magte uit te voer, maar tydens die veldtog moes hy ooswaarts terugtrek. Severus se magte het die gevegte van Kyzikos (193), Kius (194) en Issos (194) gewen, wat die lot van Pescennius Niger verseg het, wat doodgemaak is terwyl hy probeer het om na Persië te ontsnap. Die laaste sentrum van verset en die stad Bisantium is eers in Desember 195 deur ondersteuners van Severus oorgeneem.
Decimus Clodius Septimius Albinus Augustus (omstreeks 150 - 19 Februarie 197) was 'n Romeinse woekeraar wat deur die legioene in Brittanje en Hispania (die Iberiese Skiereiland, bestaande uit moderne Spanje en Portugal) tot keiser uitgeroep is na die moord op Pertinax in 193 (bekend as die & quotJaar van die Vyf Keisers & quot), en wat homself in 196 weer tot keiser uitgeroep het.
In die herfs 196 het Albinus van Brittanje na Gallië oorgesteek en 'n groot deel van die Britse garnisoen saamgebring. Hy verslaan Severus & apos, die legaat Virius Lupus, en kon aanspraak maak op die militêre hulpbronne van Gallië, maar hoewel hy Lugdunum die hoofkwartier van sy magte gemaak het, kon hy nie die trou van die Rynse legioene wen nie.
Op 19 Februarie 197 ontmoet Albinus die Severus- en apos -leër tydens die Slag van Lugdunum. Na 'n harde geveg, met 150.000 troepe aan elke kant volgens Dio Cassius, is Albinus verslaan en homself om die lewe gebring of gevange geneem en tereggestel op bevel van Severus. & Hellipmore
[sluit] Decimus Clodius Septimius Albinus Augustus (omstreeks 150 - 19 Februarie 197) was 'n Romeinse woekeraar wat deur die legioene in Brittanje en Hispania (die Iberiese Skiereiland, bestaande uit moderne Spanje en Portugal) tot keiser uitgeroep is na die moord op Pertinax in 193 (bekend as die 'Jaar van die Vyf Keisers'), en wat homself in 196 weer tot keiser uitgeroep het.
In die herfs 196 het Albinus van Brittanje na Gallië oorgesteek en 'n groot deel van die Britse garnisoen saamgebring. Hy het Severus se legaat Virius Lupus verslaan en kon aanspraak maak op die militêre hulpbronne van Gallië, maar hoewel hy Lugdunum die hoofkwartier van sy magte gemaak het, kon hy nie die trou van die Rynlegioene wen nie.
Op 19 Februarie 197 ontmoet Albinus Severus se leër in die Slag van Lugdunum. Na 'n harde geveg, met 150.000 troepe aan elke kant volgens Dio Cassius, is Albinus verslaan en homself doodgemaak, of is gevange geneem en tereggestel op bevel van Severus.
Clodius Albinus, Romeinse keiser (usurpator)
Rome was oorspronklik die hoofstad van die Romeinse keiser. Later verhuis dit na Milaan, en daarna na Ravenna (402-476 nC). Na die val van Romulus Augustulus, in 476 nC, het Rome byna nog 'n millennium 'n keiser gehad, maar die Romeinse keiser regeer uit die Ooste.
(31 of) 27 v.C. - 14 n.C. Augustus 14 - 37 Tiberius 37 - 41 Caligula 41 - 54 Claudius 54 - 68 Nero Jaar van die 4 keisers
(eindig met Vespasian) 68 - 69 Galba 69 Otho 69 Vitellius
69 - 79 Vespasianus 79 - 81 Titus 81 - 96 Domitianus 5 Goeie keisers
(Die volgende groep keisers is nie deel van 'n spesifieke dinastie of ander algemene groepering nie, maar bevat 4 uit die jaar van die 5 keisers, 193.) 177/180 - 192 Commodus 193 Pertinax 193 Didius Julianus 193 - 194 Pescennius Niger 193 - 197 Clodius Albinus
193 - 211 Septimius Severus 198/212 - 217 Caracalla 217 - 218 Macrinus 218 - 222 Elagabalus 222 - 235 Severus Alexander (Meer keisers sonder 'n dinastiese etiket, hoewel dit die jaar van die 6 keisers insluit, 238.) Vir meer oor hierdie ouderdom van chaos, lees Brian Campbell se uitstekende opsomming in The Romans and Their World.
235 - 238 Maximinus 238 Gordian I en II 238 Balbinus en Pupienus 238 - 244 Gordian III 244 - 249 Philip the Arab 249 - 251 Decius 251 - 253 Gallus 253 - 260 Valerian 254 - 268 Gallienus 268 - 270 Claudius Gothicus 270 - 275 Aurelian 275 - 276 Tacitus 276 - 282 Probus 282 - 285 Carus Carinus Numerian
285-ca.310 Diocletianus 295 L. Domitius Domitianus 297-298 Aurelius Achilleus 303 Eugenius 285-ca.310 Maximianus Herculius 285 Amandus 285 Aelianus Iulianus 286? -297? Britse keisers 286/7-293 Carausius 293-296/7 Allectus
293-306 Constantius I Chlorus-dinastie van Konstantyn
(Meer keisers sonder 'n dinastiese etiket) 364-375 Valentinianus I 375 Firmus 364-378 Valens 365-366 Procopius 366 Marcellus 367-383 Gratian 375-392 Valentinianus II 378-395 Theodosius I 383-388 Magnus Maximus 384-388 Flavius ​​Victor 392 -394 Eugenius
[Sien: Tabel van Oosterse en Westerse keisers]
395-423 Honorius [Afdeling van die Ryk-Honorius se broer Arcadius regeer die Ooste 395-408] 407-411 Konstantyn III-usurpator 421 Constantius III 423-425 Johannes 425-455 Valentinianus III 455 Petronius Maximus 455-456 Avitus 457-461 Majorian 461-465 Libius Severus 467-472 Anthemius 468 Arvandus 470 Romanus 472 Olybrius 473-474 Glycerius 474-475 Julius Nepos 475-476 Romulus Augustulus
Tabel van Oosterse en Westerse keisers
Drukbronne Chris Scarre: Chronicle of the Roman Emperors Adkins en Adkins: Handbook to Life in Ancient Rome
Rome en Romeinse Ryk Kaarte Verwante artikels
Romeinse gevegte Hier is hoekom dit die belangrikste mense in die antieke geskiedenis is, hoe belasting tot die val van Rome gelei het.