Gelukkig gebeur die meeste fisiologiese prosesse wat nodig is om ons voortbestaan ​​te verseker, van elektrolietbalans tot regulering van ons hartklop buite ons bewustheid. Ons ongelooflike masjiene maak voortdurend berekeninge en verstellings agter die skerms om ons gesond en in balans te hou.
As u in u vroeë jare chroniese hoë vlakke van emosionele opwinding ervaar het, kommunikeer die verskillende dele van die brein moontlik nie behoorlik nie, en die streek wat verantwoordelik is vir brandalarms en waaksaamheid voer die program dalk meer gereeld uit as wat u verkies. Nie net loop u die gevaar om situasies verkeerd te lees en gevaar te ervaar in te veel situasies nie, maar slaag u waarskynlik ook nie in subtiele, maar tog belangrike aanwysings oor die wêreld rondom u nie.
Vroeë gebrek aan ouers (selfs in ligte vorms) kan lei tot 'n afname in die produksie van die chemikalieë in die brein wat nodig is om 'n gevoel van welstand en vreugde te ervaar. Hierdie chemiese tekortkominge kan manifesteer in gedrag soos vreesaanjaendheid, hiperaktiwiteit en onttrekking en kan 'n kind verhoog vir 'n verhoogde sensitiwiteit vir stressors vir die lewe.
Veral kortisol kan sekere breinstelsels, soos die middelbrein-dopamienstelsel, beskadig en ander krimp, soos die hippocampus, 'n struktuur wat belangrik is vir die verwerking van emosies en die verbale en narratiewe herinneringe wat ons help om sin te maak uit ons wêreld.
As ons wêreld chaoties en onvoorspelbaar is, word ons stresapparaat bedraad om dit maklik te aktiveer, en ons is meer geneig om reaktief, ooraktief, angstig, opgewonde, paniekerig en depressief te wees. Te veel spanning vroeg in die lewe kan die vermoë van 'n kind om stres te hanteer verminder gedurende die hele lewe, wat weer die risiko kan verhoog dat die kind na eksterne bronne, soos voedsel, wend vir korttermynverligting, kalmering en gemak.
In die afgelope kwart eeu het Westerse navorsers bevestig wat antieke wysheidstradisies nog altyd beweer het: ons liggame bestaan ​​nie in isolasie uit ons gedagtes nie. Ons kan nie biologie van sielkunde skei nie: alles is onderling verbind. Sielkundige stressors dra by tot biologiese afbreek en omgekeerd. Spanning raak feitlik elke weefsel in die liggaam.
Beide eksterne en interne stressors het bygedra tot Jan se fisiese klagtes van moegheid, migraine, fibromialgie, gastriese terugvloei en 'n prikkelbare derm. Lang, uitputtende dae by die werk, gebrek aan slaap en oefening, en die inname van alkohol en ongesonde geriefsvoedsel het haar liggaam onder druk geplaas en veroorsaak dat haar byniere hoë vlakke van streshormone afskei. Sy was dikwels angstig of depressief, en omdat haar senuweestelsel baie gevoelig was vir vroeë stresvolle ervarings, het sy 'n verhoogde persepsie van pyn gehad.
Hans Selye, 'n gerespekteerde dokter en navorser en die skrywer van Die spanning van die lewe, wys daarop dat mense verslaaf kan raak aan hul eie streshormone. Sommige mense wat van vroeë kinderjare af tot hoë vlakke van eksterne en interne spanning gewoond is, het 'n sekere mate van spanning nodig om lewendig te voel. Vir hierdie mense laat 'n kalm en spanningvrye lewe hulle verveling en leegheid voel. Ek was bekommerd dat dit die geval met Jan sou wees.
Chroniese onaangename gevoelens en gedagtes, selfs as dit uit bewustheid gedruk word, is 'n verraderlike vorm van spanning wat ons fisiologie belas en 'n magdom fisiese kwale en 'ongemaklikheid' tot gevolg het. As ons van die wysheid van ons liggaam ontkoppel en ons liggaamlike simptome afstem, kan ons nie baat vind by die boodskappe wat dit oordra nie, en die rykdom en vreugde wat die lewe bied.
Teen die einde van ons sessie het Jan my vertel dat sy in die verlede ander terapeute gesien het weens haar gewigsuitdagings en aanvalle van depressie, verveling en leegheid. Volgens haar het vorige terapeute probeer om haar te laat voel en haar gevra om haar gevoelens op te spoor en te skryf. Sy het 'n paar keer uit die terapie gestaak omdat sy nie haar gevoelens kon ervaar nie, en sy voel soos 'n mislukking. Toe sy groepterapie probeer het, het sy gesien hoe ander lede 'oral voel', maar voel steeds geblokkeer.
Ek het Jan gerusgestel dat ek nie sou probeer om haar te laat voel nie; eerder sou ons werk aan die verbetering van haar regterbreinbewustheid van liggaamsgevoelens, soos honger- en volheidseine, spierspanning en ontspanning. As Jan meer bewus kon word van haar liggaamlike gewaarwordinge en dit kon bybly en verdra, sou hulle belangrike boodskappe oor die toestand van haar interne wêreld aanbied. Ons sou toelaat dat haar liggaam haar verhaal vertel en ons lei na die pyn wat sy lank gelede geleer het om weg te stoot en dinge neer te sit.
Ek het Jan geprys vir die vindingryke maniere om 'n emosionele pynlike en moeilike kinderjare te hanteer. Toe ek haar prys vir haar krag en veerkragtigheid, begin sy iets agter haar oë voel wat volgens haar 'hartseer kan wees'. Sy het so min lof in haar lewe beleef dat hierdie klein dingetjie die sluise begin oopmaak het. Dit was duidelik dat ek Jan kon help om toegang tot haar innerlike wêreld te kry, nie net deur haar die afstemming te bied wat sy so nodig en verdien het nie, maar ook deur haar sterk punte uit te lig.
Ek het aan Jan verduidelik dat om haar liggaamlike gewaarwordinge stadig en sag te leer om meer aandag aan haar te gee, sal dit help om meer in haar liggaam te woon. Met verloop van tyd sal ons die sensoriese inligting wat in haar liggaam gestoor en deur trauma bevries is, noukeurig teken. Sy kon leer om hierdie gewaarwordinge aan enige gepaardgaande emosies te verbind, sowel as met die huidige of vroeëre fisiese en sielkundige gebeure.
As u, net soos Jan, aan ernstige mislukkings of vroeë traumatiese ervarings blootgestel is, is 'n algemene bedreiging in u senuweestelsel en in elke liggaam van u liggaam gestoor. Maar dit is nooit te laat om hierdie opgeslote energie vry te stel, u lewenslus te verhoog en u aangetrokkenheid tot voedsel vir gemak te verminder nie.
Jan het geleer om bewus te wees om meer bewus te raak van haar liggaamlike gewaarwordinge, aanwesig te wees en toe te laat om haar in te lig terwyl hulle verskuif en verdwyn. Namate haar verdraagsaamheid teenoor onaangename gevoelens toegeneem het, het sy die energie wat in haar gevries was, vrygestel en bevry. Namate haar lewenskrag toegeneem het, het sy beter toegerus gevoel om haar pynlike geskiedenis te oortref en haar lewe te verander.
As u onaangename gevoelens of onvoldoende behoeftes en selfverslaanende probleme ervaar ...
Die meeste van ons het toegang tot 'n ondersteunende stem as ons met klein kinders of diere praat. Dit is jou ...