Net die oorblyfseltjies van ‘n paar worteltjies is bewys dat daar wel ‘n epifiet aan dit tak gegroei het
Terug werk toe, bel die brandweer en LEFPA om die nood te kanselleer. Besig bly. Besig bly. Moenie dink nie. Moenie. Maak die kokon se deurtjie styf toe en gaan aan met die dag soos wat hy beplan was. Spring in die tuimeldroër, fokus net op die take wat beplan was vir die dag.
Wanneer jy daar onder in die dieptes is, is dit donker. Dis koud. Dis alleen. Jy weet nie watter kant toe nie.
Ek het geleer dat ons Vader leertjies het wat kan reik tot in die diepste van diepste putte van verwesenheid. Daardie lere word genoem: geloof, hoop, liefde. Dit kom van Hom af en Hy stuur familie, vriende, kennisse en vreemdes om die lere te help dra. Dit hang van jouself af of jy jou oë gaan oopdwing om die spatseltjies lig te kan sien wat saam met ‘n leertjie kom.
Verwesenheid en depressie is nie vir my dieselfde ding nie. ‘n Mens kan depressief wees sonder dat jy verwese is. Dit gaan ook nie oor hoe diep jou put is nie, maar dit maak saak wat jy doen om uit die put te kom. Gryp jy die lig of trek jy die kombers oor jou kop.
Vir elkeen wat verlies ervaar en verwese is, baie sterkte met jou pad. Gryp die leertjies en ankertoue, hoe gouer jy gaan gryp, hoe gouer gaan die put al vlakker word. Moet nooit vergeet dat verlies saamgaan met ‘n rouproses nie. Wees bedag op die stappe in die rouproses, sodat jou oë kan oop wees om die leertjies en die lig te kan sien, sodat nuwe bas ‘n letsel vorm en nie ‘n bose sweer toemaak nie.
Vroegoggend lui my telefoon. “Hallo. Ek wil net seker maak dat jy al wakker is. Jy het gister gesê jy gaan vanoggend kerk toe.” begroet my man se stem my, wetende dat ek ‘n naguiltjie is maar soggens sukkel om aan die gang te kom. “Hallo. Jip, ek is op. Nog deur die weer, maar op.” Die rekenaarstelsel waaraan hy werk in Johannesburg het lewendig begin loop die naweek en hy werk harde, harde ure. Miljoene rande van sy kliënt is op die spel en tyd vir huistoe kom is daar nie.
Terug in die klas het sy skielik ‘n nood ontwikkel en oppad na die toilette vinnig by hulle speelplek gaan draai en die stukkie perfektheid gaan red. Dis hoe sy dit gesien het. Nie steel nie. Nee. Red.
Die giffiedief het die dogtertjie se ghoen bewaar vir baie, baie jare. Sy het dit immers gered, en daarom moes sy dit oppas. Sy het dit eers verloor toe haar huis baie jare daarna afgebrand het.
Blommetjiedief. Mag jy eendag vrede vind. Die blommetjies het ek net anderdag gekoop. Maar my skulpies en seeperdjie… My hart huil baie seer … want hulle was driedubbeld in die vuur. Ek het hulle self uit klei gemaak, glasuursel opgesit en gebak. Pas hulle op. Pas hulle asseblief net op.
As jy nog nooit ‘n veldbrand beleef het nie… dis verskriklik. Mens kan nie die hitte oorvertel nie. Jy storm in en slaan so paar slae dan brand jou longe en jou oë en jou hele lyf brand soos ‘n kool vuur van die rook en die hitte. Vir Annerine het ek huistoe gestuur sodat sy nie die rook moet inasem nie. Sy bly paraat en bring ‘n broodjie en koeldrank toe ek wil flou val. Drinkwater. Wanneer die vlamme aan ‘n olienhoutboom lek tel sy eeen… tweee… driee… dan is die boom weg. Dis verskriklik! Maar dis ook verskriklik mooi. Ek het gewens ek het my kamera daar gehad, ‘n selfoon is so beperk en ek het ook my battery wat reeds halfpad pap was probeer spaar vir kommunikasie.
Laatmiddag spuit ek nog water en toe ek weer opkyk sien ek net vlamme by die buurman, reguit oppad na my toe na die gedeelte wat nie gebrand het nie. Terwyl ek besig was om hom te probeer bel, bel hy en sê hy dink ek moet gaan kyk, dit lyk of die vuur weer by my opgevlam het. Hy glo my eers nie toe ek sê ek is dáár en dis nie by my nie. Ek bel weer die brandweer en ander hulp. Hierdie keer word die brandweervoertuig vinnig gestuur. Gelukkig het die wind heeltemal gaan lê en is dit ‘n koue vuur wat brand. Ek, die brandweer en my vriende slaan die vuur op die buurman se plaas, terwyl hy knus in sy huis sit. As dit nie vir my ‘n gevaar was nie, het ek gisteraand daai vuur gelos. Ek klouter die ses voet grensdraad heen en weer asof ek dit elke dag doen om te help om die brandweerwa se brandslang heen en weer te trek.
Laataand was die vuur geblus en het net die smeulende stompe oorgebly. Ek en ‘n jongman wat ek van geen kant af ken nie, het weer deurgeloop en al die gevaarlike smeule by my kant gespuit. Ons het die wat regop gestaan het omgestoot sodat dit ‘n kleiner risiko was. Ek flits, en hy spuit. Hy gee vir my sy nommer en sê “Tannie, bel my vannag as dit nodig is. Ek kom.” Half tien stap ek in die huis in, asvaal en bewend van al die adrenalien en moeg. Gelukkig het ek die vorige dag ‘n pot sop gemaak en kon ek vinnig iets inkry. Toe gaan maak ek weer my kanne vol sodat ek nie onverhoeds in die nag betrap word nie, en daarna het ek gaan bad.
Slaap wou maar net nie kom nie. Ek kry elke dag ‘n ‘Vers vir die dag’ en toe my vers kom vir vandag was ek meer as net onsteld. Ek was vreesbevange omdat ek reeds twee keer my aardse woning verloor het. Die laaste keer was sommer net nou die dag. Lees dit en jy sal dalk my kleingelowigheid en angs vir die nag wat voorgelê het verstaan.
Tentbly is lekker, maar permanent?! Sekerlik nie die ideaal nie, want die elemente speel nie altyd saam om dit ‘n aangename verblyf te maak nie.
‘n Mens dink alles is weg, tot jy naby kyk. Hoop. Genade. Ek het reeds vanmiddag rooibokke gesien rondloop in die as.
Moet nooit die krag van gebed onderskat nie. Hedendaagse tegnologie soos Facebook kon dadelik die woord versprei dat ons nood het en vanoor die hele land, nee, vanoor die hele wêreld was daar mense wat vir ons gebid het. Ons Vader het Sy hand oor ons gehou, en ons loof en prys Hom daarvoor.
Moenie maaltye oorslaan nie. Ek het op ‘n stadium amper flou geword van lae suiker en lae bloeddruk. Annerine se broodjie en koeldrank het my lewe gered. Jy dink dalk jy gaan in die dorp iets eet, en dan moet jy huistoe kom voordat jy daardie kossies gehad het.
Baie dankie vir my vriendinne wat gebel het om te sê. Baie dankie vir almal se gebede. Baie dankie dat die boodskap versprei is. Baie dankie vir al die mense wat kom help het. Baie dankie vir my man wat vertrou dat ek die regte besluite hierdie kant maak. Mag ons Vader julle almal se paadjies net seën.
Sy het geantwoord: “Kobie elke item wat ek gekoop het was asof ek dit vir iemand koop wat jou gehelp het.” Dankie. Dankie vir jou omgee vir daardie mense.
Ons chalet lê nog net soos hy gebrand het. Oor twee weke het ek skoolvakansie en dan gaan ek die opruimingswerk begin. Maar weer met my siffie sit en soek na my goue oorbelletjies en nuwe hangertjie wat in my laai was. Dalk kry ek dit en dalk nie, dit maak nie saak nie; want ek weet dit maak heel om te soek. Soos wat mens deur die as werk, so werk jy dit uit jou gestel.
Ek verstaan nou dat jy in my huis gepiepie het om te kan ruik waar jy moet gaan… dit het ek besef toe ek laasweek jou kosbak grond toe geskuif het en jy daar ‘n groot plas gaan staan en maak het.
Vrydag het ek vir jou gekyk waar jy sit en dut en dit was weird. Jou blinde oog was oop en starend, maar die gesonde ene was toe. Die pupil was normaal vir ‘n helder dag toe ek oor jou ruggie vryf. Saterdag het ek jou glad nie gesien nie, en ek het my bekommer oor jou. Sondagoggend het ek jou saggies hoor maaiu, en my hart was bly om jou te hoor… Die saggies miaau was jou manier om te sê jy soek kos. Roelf het sommer gegaan, want dit was teedrinktyd vir my in die bed soos naweke nou maar is. Maar hy het teruggekom en gesê dit lyk nou asof daar bloeding agter jou oog is, gesê dit lyk sleg.
Ek weet nie of hy dalk in iets vasgeloop het of wat nie. Ek het so gehoop die groot besluit kon nog ‘n bietjie wag. Toe ek skottelgoed was het hy my gehoor, en toe kon ek sien dat hy nou niks meer kan sien nie. Die katte se inkomvenster is langs die waskamer, en ek het gesien hoe hy regop teen die vensterbank gaan staan en voel-voel beweeg tot hy die opening gekry het. Hy het nie gespring soos altyd nie, maar homself met moeite opgetrek tot op die vensterbank. My hart was stukkend en vir oulaas het ek spesiaal ‘n sakkie tuna oopgemaak nét vir hom.
Vir oulaas het ek vandag ‘n kiekie van jou geneem waar jy in die sonnetjie lê en bak. Ek moes mooi mik, sonder om jou oë te vang. Vir oulaas het Pippie kom krulstert trek in onderdanigheid vir jou. Jy het haar nie eers gesien nie, eers toe ek raas het jy notisie gevat. Vir oulaas het Oreo haar teen jou kom skuur.
Ek het jou nou net buite gaan haal. En gehuil toe jy binne teen alles vasloop en net wil uit. Nou sit jy by my op die bed en ek hoop dat jy vir oulaas my bene gaan warm lê en jy jou laaste nag kan warm slaap.
Ek sal nie huil môre-middag wanneer ek jou vat nie. Sorry my Pietertjie, maar ek kan nie sien dat jy ly nie. Ek sal jou vashou wanneer die naald gaan prik. En dan gaan ek huil…