Grumman F4F-7 Wildcat - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die F4F-7 was 'n voorgestelde langafstandverkenningsweergawe van die Wildcat. Gesprekke het voor Pearl Harbor begin, maar die werk het eers in 1941 ernstig begin.
Die gevolglike vliegtuig was gebaseer op die F4F-4-romp. Dit het nie-vou vlerke met al die gewere verwyder. Hulle is vervang deur brandstoftenks wat 2105 liter brandstof kon dra, wat saam met die binneste tenk die F4F-7 'n totale kapasiteit van 672 liter brandstof kon gee. Dit het dit 'n teaterreeks van 3700 myl en 'n vlugduur van 24 uur gegee! Die F4F-7 het 'n enkele Fairchild F-56-kamera, gemonteer in die romp, agter die brandstoftenk.
100 F4F-7's is bestel. Die bevel is egter nie voltooi nie. 'N Totaal van 21 F4F-7's is gebou, voordat dit in 1943 na 'n bestelling van 100 F4F-3S vlotvliegtuie verander is, voordat die vliegtuig as standaard F4F-3's voltooi is.
Die meeste van die een-en-twintig F4F-7's is gedurende 1942-3 deur Marine Observation (VMO) 251 op die Salomonseilande gebruik. Elke vervoerder van Gualalcanal het gewoonlik een van hierdie langafstandvliegtuie vervoer.
Die Wildcat, wat in 1936 ontwerp en bestel is, het uiteindelik in November 1940 diens geneem. Aanvanklike Wildcat-aflewerings het aan boord van USS Wasp (CV-7) en USS Ranger (CV-4) begin.
Vlerkspan 38 voet
Lengte 28 voet, 9 duim
Leeggewig 5.542 pond
Bewapening 4.50 cal AN/M2 Browning -masjiengewere
Maksimum spoed 289 mph
Diensplafon 34.000 voet
Reikafstand 780 myl
Sien die Wildcat in die AHM.
Hoe die robuuste F4F Wildcat die lyn gehou het tydens die Tweede Wêreldoorlog
Toe Joe Foss die hemelruim op 25 Januarie 1943 deurskemer, sien hy 'n groot formasie van 100 Japannese bomwerpers en begeleide vliegtuie wat na Guadalcanal vlieg. Met slegs 12 vegters in sy aanvalsgroep, het die kaptein van die Marine Corps erken dat hy onmoontlik minder is.
Dit het Foss egter nie gestuit nie. Die Amerikaanse aas met 26 sigare wat in die Tweede Wêreldoorlog doodgemaak het, het sy Grumman F4F Wildcat in aksie gedwing en sy vlieëniers beveel om die bewolkte toestande tot hul voordeel te gebruik terwyl hulle die oorweldigende vyandelike mag aanval.
Deur in en uit die wolke te pyl, het die gepaste naam Foss ' Flying Circus vinnig vier Japannese vegters neergeskiet en die bomwerpers mislei om te dink dat hulle 'n veel groter eskader teëgekom het. Die Japannese het teruggetrek om die strategies belangrike Henderson Field op Guadalcanal aan te val en teruggevlieg na hul basis sonder om 'n enkele bom te laat val.
Foss is geprys vir sy heldedade deur die vliegbasis te red met 'n briljante taktiese maneuver en sou die Congressional Medal of Honor ontvang, wat hom op die voorblad van Life Magazine geplaas het. Deur gelyk te stel aan kaptein Eddie Rickenbacker se rekord van vliegtuie wat vernietig is in die Eerste Wêreldoorlog, het Foss Amerika se eerste as van die as geword. 'n tyd waarin die uitkoms van die oorlog baie twyfel en die land dringend helde nodig gehad het.
Sy merkwaardige vliegvaardigheid, inspirerende leierskap en ontembare veggees was kenmerkende faktore vir die verdediging van strategiese Amerikaanse posisies op Guadalcanal, en sy aanhaling was#8221.
Foss beantwoord die opdrag om die F4F Wildcat te bestuur, 'n baie bekwame vliegtuig wat op 'n draer gebaseer was en byna vier jaar later diens verwerf het van die verrassingsaanval by Pearl Harbor in 1941 tot die Japannese oorgawe aan boord van die USS Missouri. Alhoewel dit nie so vinnig of flink soos ander vliegtuie was nie, was dit verrassend robuust en effektief as 'n vegter in die hande van 'n opgeleide vlieënier.
Die Wildcat was eintlik goed gepantser en baie moeilik vir die Japannese om neer te skiet, sê Larry Burke, kurator van Amerikaanse vlootvaart in die Smithsonian's National Air and Space Museum, wat 'n Wildcat in sy versamelings het. te sien in die museum se nuwe galery van die Tweede Wêreldoorlog wat in 2024 geopen sou word. Hulle moes baie vuur daarin steek om dit uit te skakel. Die Wildcat en ander Grumman -vliegtuie tydens die oorlog het hierdie reputasie as stewigheid verkry. Een van die redes waarom die onderneming die bynaam Grumman Iron Works gekry het, was omdat die vliegtuie oorleef het, sê Burke.
In sy Grumman F4F Wildcat het die taai Amerikaanse aas Joe Foss sy eskader gelei tot 'n oorwinning in die Pacific Theatre in Januarie 1943. (Wikimedia Commons)
En dit was taai. Ondanks die vinnigheid en behendigheid van die F4F se grootste teenstander in die Pacific Theatre, het die Japannese Mitsubishi A6M Zero — die Wildcat gemiddeld sewe vyandelike vliegtuie vir elke verlies verloor.
Foss het sy eerste dood in 'n F4F behaal tydens sy eerste gevegsending op 13 Oktober 1942. Sy Wildcat is egter ook erg opgeskiet en word deur drie nulle gejaag. Hy is gedwing om op volle spoed op Henderson Field te land met 'n dooie enjin en sonder kleppe. Byna 'n maand later, op 7 November, is nog 'n Wildcat wat deur Foss gevlieg is, swaar getref, wat hom genoodsaak het om op see te sloot. Hy het albei voorvalle oorleef sonder ernstige beserings. Trouens, Foss is ten minste nog vier keer neergeskiet en het ná elkeen teruggekeer in die kajuit.
Groter en beter vegters, soos die Grumman F6F Hellcat — sou die stryd aangaan, maar die F4F Wildcat het gedurende die oorlog diens gesien. Sy duursaamheid, tesame met veelvuldige .50-kaliber masjiengewere en vleuelruimte vir twee bomme van 100 pond, het dit ideaal gemaak vir die soek-en-vernietiging van missies. Boonop beskik dit oor 'n ander funksie wat wondere verrig het aan boord van die kleiner begeleiers wat gereeld in konvooie gebruik word.
" (Mede-stigter van die onderneming) Leroy Grumman het baie beroemd geëksperimenteer met 'n uitveër en oopgevoude papierclip om 'n diagonale skarnier te kry wat hy die Sto-Wing genoem het, sê Burke. Dit het die vleuel toegelaat om langs die vliegtuig te vou, soortgelyk aan 'n voëlvleuel, wat toegelaat het dat meer vliegtuie op die escort carriers gestoor word.
Wat boeiend is dat die vleuel vandag nog gebruik word, sê Burke. Die E-2 Hawkeye, die Navy se vroeë waarskuwingsvliegtuig, beskik oor die Sto-Wing omdat die vliegtuig 'n groot radoom bo-op het wat die opwaartse vlerke van ander vliegtuie belemmer.
Leroy Grumman het baie beroemd geëksperimenteer met 'n uitveër en 'n papiertjie wat oopgevou is om 'n diagonale skarnier te kry wat hy die Sto-Wing genoem het, sê Smithsonian-kurator Larry Burke. (Mark Avino, NASM)
Die Wildcat by die National Air and Space Museum is 'n weergawe van die Grumman F4F-4, bekend as die Eastern Division FM-1. Dit is eintlik onder lisensie vervaardig deur General Motors, wat in 1943 met die vervaardiging van Wildcats begin het toe Grumman oorgeskakel het na F6F Hellcats. Alhoewel hierdie vliegtuig nooit gevegte gesien het nie, is dit 'n goed bewaarde voorbeeld van die vliegtuig wat gehelp het om die gety in die Stille Oseaan te keer.
Die Wildcat was die vliegtuig wat aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog die lyn vir die vloot gehou het, sê Burke. Dit het in die geveg aangehou totdat beter vliegtuie ontwerp en in gebruik geneem kon word. Dit was die primêre vegvliegtuig wat deur die U.S. Navy and Marine Corps bedryf is.
Die Wildcat was die belangrikste vegter wat in vier van die eerste vyf groot draaggevegte van die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. En dit het later in die oorlog steeds 'n merk gemaak deur te vlieg van die konvooi -escort carriers, wat die groter vliegtuie nie kon doen nie, ", sê Burke.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Joe Foss al 26 sy oorwinnings behaal met die F4F, insluitend sy laaste drie kills op 'n enkele dag. Hy dien op 39-jarige ouderdom as die jongste goewerneur in die geskiedenis van Suid-Dakota, eerste kommissaris van die opkomende American Football League in 1959 en was 'n passievolle advokaat vir geweerregte as president van die National Rifle Association van 1988 tot 1990. Foss is oorlede in 2003 op 87 -jarige ouderdom.
Waar hy ook al later in die lewe gegaan het, was die Wildcat nooit ver van sy hart nie. Die Medal of Honor -vegvlieënier het 'n sterk verwantskap ontwikkel met die robuuste vliegtuig wat hom beskerm het en hom op 'n kritieke oomblik in die geskiedenis tot oorwinning gedryf het.
Ek was mal daaroor dat Grumman F-4F Wildcat, " Foss eenkeer aan 'n onderhoudvoerder gesê het. Ek was mal daaroor. Dit was vir my soos 'n broer. Dit was moeilik, en ek sou die vyand daarmee kon vernietig, en ek kon dit nie blameer vir die spoed wat dit nie gehad het nie, maar ek het my tuis gevoel. "
Oor David Kindy
David Kindy is 'n joernalis, vryskutskrywer en boekresensent wat in Plymouth, Massachusetts, woon. Hy skryf oor geskiedenis, kultuur en ander onderwerpe vir Lug en ruimte, Militêre geskiedenis, Tweede Wereldoorlog, Viëtnam, Lugvaartgeskiedenis, Providence Journal en ander publikasies en webwerwe.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 04/02/2019 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die F7F Tigercat was 'n ander vliegtuigontwikkeling wat deur die lug vervoer word in Grumman se lang reeks vegters met die naam 'kat'. Die stelsel is oorspronklik ontwerp as 'n tweemotorige vegvliegtuig vir gebruik op die dekke van die Amerikaanse vlootvliegtuigdraers van die Amerikaanse vloot. Ongelukkig was die vliegtuig te vinnig en te groot vir hierdie vaartuie (in beide operasie en berging) en word dit dan eerder deur die United States Marine Corps as 'n land-gebaseerde aanvalvegter gebruik. Die Tigercat het te laat opgedaag om operasionele gebruik in die Tweede Wêreldoorlog te sien, maar het gevegsdiens in die komende Koreaanse oorlog gesien. Die ontwerp van die F7F het historiese onderskeid behaal deur die wêreld se eerste doelgemaakte tweemotorige, op 'n draer gebaseerde vegvliegtuig ter wêreld te word wat in hoeveelheid vervaardig is met 'n driewieler-landingsstel. Die Tigercat het ook die Amerikaanse vloot se eerste aanvaarde tweemotorige vegter geword.
Grumman het homself reeds bewys as 'n bekwame lugvaartonderneming met vegvervaardigingsgebaseerde vegprodukte wat tot in die vroeë 1930's strek. Die F4F Wildcat was 'n deurslaggewende geallieerde staatmaker in die vroeë en middel stadiums van die Pacific Theatre, in beide verdedigende en aanvallende rolle. Die veel verbeterde F6F Hellcat - met die kragtige Pratt & Whitney "Double Wasp" radiale suier -enjin - het die staaf 'n paar kerwe gehardloop en gehelp om die superioriteit van die geallieerdes vir die res van die oorlog terug te wen. Dit is dan geen verrassing dat dieselfde buro wat hierdie twee uitstekende vliegtuie vervaardig het, geen steen onaangeraak sou laat as 'n opvolger in die "kat" -gesinslyn geskep word nie. Met die ontwikkeling wat reeds in 1941 begin, sou Grumman-ingenieurs die uiteindelike vorm van gevegsvliegtuie wat op vervoer gebaseer is, oral in die wêreld skep. Om hierdie uiteindelike visie 'n werklikheid te maak, sou Grumman -ingenieurs by die beproefde Hellcat -kragbron bly - die Pratt & Whitney -merk R -2800 -reeks Double Wasp -enjin - dieselfde enjin wat sou dryf as wat die toppunt van die Amerikaanse suieraangedrewe vlug sou wees. die komende Grumman F8F Bearcat -vlootvegter.
Die gevolglike Grumman-ontwerp het ontstaan ​​as 'n groot tweeling-enjin, enkel sitplek vegter. Die eerste vlug van die eerste van twee XF7F-1-prototipe het in Desember 1943 plaasgevind. Alhoewel dit 'n uitstekende en bekwame vliegtuig was, was dit reeds te groot vir die Midway-klas vliegtuigdraers en die krag wat deur die twee dubbele wesp-enjins verskaf is. dit was eenvoudig te vinnig vir die algemene vervoer van die Midway-klas. Boonop presteer die Tigercat swak op 'n enkele enjin, en tydens die proewe het probleme ontstaan ​​met die vanghaak.
As sodanig sou die F7F Tigercat aanvanklik van landbasisse na die bedrywighede van die land moes terugkeer, ondanks die vervoerder se stamboom. Dit het uiteindelik gelei tot die keuse en primêre gebruik daarvan deur die USMC wat 500 van die tipe bestel het, selfs voor die eerste vlug van die prototipe. Die lewering van produksies het in April 1944 begin. Alhoewel die oorlog in Europa en die Stille Oseaan teen hierdie tyd nog in volle gang was, het die Tigercat nie die gewone vereiste operasionele vlak van klaring gekry om tydens 'n geveg in die laaste maande van die oorlog uit te voer nie. . Teen die tyd dat die vyandelikhede teen die einde van 1945 gestaak is, was die Tigercat amper te laat vir die groot dans. Soos die lot dit wou hê, sou die vliegtuig wat tydens die hoogtepunt van die Tweede Wêreldoorlog ontwerp en vervaardig is, uiteindelik die konflik in sy geheel misloop.
Die Tigercat is ontwerp as 'n slanke en vinnige kunstenaar met 'n harde standaard wapenrusting. Die romp was van die kleinste moontlike deursnit en het 'n puntige neus, 'n enkelsitplek-kajuit en 'n konvensionele kragopwekking. Die vlieënier het 'n goeie sigbaarheid van vorentoe en bo, hoewel sy sienings links, regs en agtertoe beperk was. Uitsigte links en regs is gedeeltelik belemmer deur die radiale enjin-neuselle wat onder elke eenvlerkvlerk in die middel gemonteer is. Die vlerke self is aan die buitekant van die enjins gehang om die berging makliker te maak (vandaar die oorsprong daarvan op die draer). Die rangskikking van driewielers was uniek, veral vir hierdie klas groot vegvliegtuie. Bell het aandag gekry vir die gebruik van die driewieler-onderstelreëling in die P-39 "Airacobra" -reeks van die Tweede Wêreldoorlog, maar meestal was onderwaens van die tydperk van die "stert-sleeper" -variëteit, selfs vir groot vegters. Die F7F se onderstelreëling het twee hooflandingstelsels wat agteruit in die onderkant van elke enjin -onderstel terugtrek. Net so het die neusgemonteerde landingsrat op dieselfde manier ingetrek. Al die landingsstutte het 'n enkele wiel.
'N Groot vliegtuigraamwerk bied groot moontlikhede ten opsigte van bewapening. Konvensionele Amerikaanse wysheid gedurende die oorlog was die gebruik van veelvuldige masjiengewere wat op die vlerke aangebring is. Met 'n hoë vuurtempo en die skadevermoë van so 'n bewapening, was die keuse maklik vir vliegtuigvervaardigers. Die Tigercat het dit egter 'n stap verder geneem. Die Sowjets en die Duitsers het reeds aan hulself bewys deur die werklike ervaring die waarde wat inherent is aan 'n kanonbelaaide vegvliegtuig tydens die bestryding van vyandelike bomwerpers. Alhoewel kanonne nie dieselfde hoë vuurtempo as hul swaar masjiengeweer bied nie, bied kanonne groter dodelikheid per rondte, aangesien 'n enkele kanonprojektiel 'n eksponensiële bedreiging vir die komplekse interne stelsels van 'n vyand (veral die enjins) kan inhou as wat 'n vlaag kan wees van masjiengeweervuur. Op hierdie manier het die F7F die beste van twee wêrelde ontvang, gewapen met 'n battery van 4 x M2-reeks kanonne (gemonteer in die vleuelwortels, twee aan 'n kant) en gekomplimenteer deur 'n versameling 4 x M2 Browning lugverkoelde, swaar masjien gewere as standaard (aan die onderkant van die romp aangebring, twee gewere aan die een kant - hierdie bewapening is uiteindelik in latere weergawes van die vliegtuig verwyder). Hierdie keuse van bewapening bied 'n reeds indrukwekkende vliegtuigraam die vermoë om met omtrent alles wat in die lug beskikbaar is, te worstel.
Die lang en sterk vlerkspan van die Tigercat het nie te veel waarde in die wapenafdeling nie, maar dit het waarde gekry as die multi-moontlikhede van hierdie groot vegter in ag geneem word. Die spanwydte wat van elke vleuelwortel tot by elke enjin -oksel kom, het net genoeg gebied gebied vir die aanbring van eksterne ammunisie. Dit kom in die vorm van 2 x 1,000lbs konvensionele valbomme. Boonop kan hierdie ammunisie vervang word deur 'n enkele torpedo wat langs die middellyn van die romp loop vir skeepsbestrydings. Die Tigercat was in elk geval 'n stelsel wat waardeer kan word vir sy inherente aanpasbaarheid by wat die operateur en missie benodig.
Ten spyte van hierdie duidelike sterk punte, het die ontwerp van die Tweede Wêreldoorlog-vegter verskyn toe daar geen oorlog meer was nie. As sodanig is die Tigercat slegs in 'n handjievol groot variante ontwerp, met 'n totale produksie van alle tipes wat slegs 365 voorbeelde bevat. Vier en dertig van die F7F-1 aanvanklike produksie vegbomwerpers is gebou, wat toegerus is met die Pratt & Whitney R-2800-22W reeks radiale suier enjins. Hierdie vegvliegtuigvorm is daarna in 'n gespesialiseerde enkelstoel-nagvegter ingerig wat toegerus is met die APS-6-reeks radarstelsel.
Die reeks het toe ontwikkel deur middel van die XF7F-2N nagskieter prototipe, waarvan slegs een gebou is, en word die F7F-2N tweesitplek nagskieter produksie vliegtuig wat in 65 voorbeelde gebou is. Hierdie vliegtuie spruit hoofsaaklik uit die oorspronklike groep F7F-1-produksiemodelle, maar die veranderinge aan dubbele kajuit (die agterkant van die radaroperateur) het plaasgevind op die 35ste vliegtuig en verder. Dit was soortgelyk aan die F7F-1-modelle, maar is maklik onderskei deur die verlies van 'n brandstoftenk vir die toepaslike radartoerusting en 'n kajuitposisie aan die agterkant van die radar.
Die F7F-3 het die verste bereik van alle Tigercat-modelle geniet, begin met die 'verbeterde' F7F-3 enkelstoel-vegvliegtuig wat op 189 vliegtuie geproduseer is. Die F7F-3 was in wese 'n poging van Grumman se kant om die kwessies reg te stel wat die Tigercat genoop het om sy aanvanklike vervoermaatreëls te weier. Hierdie nuwe Tigercat het sy enjins opgedateer na die verbeterde Pratt & Whitney R-2800-34W radiale. Hierdie nuwe enjins het beter prestasie op hoër hoogte moontlik gemaak, terwyl die toevoeging van brandstoftenks die reikwydte verbeter het. Die vertikale stertvin is ook vergroot terwyl die bewapening tot 4 x 20 mm kanonne beperk is (die masjiengeweer van 12,7 mm is laat val). Ten spyte van hierdie veranderinge, het die F7F-3 ook haar aanvaardingsproewe vir die vervoerder verswak, hierdie keer as gevolg van 'n vleuelversaking. Die lewe vir die produksie F7F-3's het egter voortgegaan, aangesien hierdie Tigercats in minstens 60 produksie F7F-3N tweesitplek-nagvegters (met neuse met radar, masjiengeweerbewapening) en 4 x 20mm kanonne ontstaan ​​het. Die F7F-3 verskyn ook in klein groepies F7F-3E elektroniese oorlogsvliegtuie en F7F-3P foto-verkenningsplatforms. Die F7F-3's as 'n geheel het topsnelhede van 435 myl per uur geniet. Die reeks is op 1,200 myl gelys met 'n diensplafon van 40,700 voet. Die Tigercat F7F-3-reeks, vol gelaai, weeg 25,775 pond.
Die enigste Tigercat wat uiteindelik vir diensverskaffingsoperasies goedgekeur is, was die finale produksie F7F-4N nightfighter modelreeks. Hierdie vliegtuie is baie hersien en het ander "draagvriendelike" toerusting en ontwerpelemente gebied, terwyl die neussamestellings van die F7F-3-reeks behoue ​​bly. Daar is ook aandag gegee aan die versterking van die vliegtuigraamwerk om die voël voor te berei op die strengheid van die vervoer. Slegs 12 (volgens sommige bronne 13) van hierdie tipe is egter vervaardig en gebruik deur die Amerikaanse vloot. Die F7F-4-reeks bied 'n topsnelheid van 460 myl per uur met 'n afstand van ongeveer 1 200 myl. 'N Diensplafon van 40,400 voet wat aangemeld is, word gekomplimenteer deur 'n klimtempo van 4,530 voet per minuut.
Soos hierbo genoem, het die Tigercat die geveg in die Tweede Wêreldoorlog misgeloop, maar die komende krisis op die Koreaanse skiereiland het verseker dat die nuwe USMC -vliegtuig 'n rol sou speel. In werklikheid was die USMC-elemente van die VMF (N) -513 reeds in Japan gestasioneer toe gevegte tussen die Noord- en Suid-Korea uitgebreek het. Hierdie Tigercat-nagvegters is in diens geneem en het, soos nodig, nag-indringeroperasies uitgevoer. Behalwe hierdie tipe aksie, het die Tigercat -afstamming teen 1954 sy einde bereik, waarna die vliegtuig uit USMC -diens teruggetrek is. 'N Hernude (alhoewel beperkte) lewensooreenkoms het egter gedurende die volgende twee dekades plaasgevind, aangesien Tigercats vir 'n tyd lank gebruik is om bosbrande in die westelike Verenigde State te bestry. Baie min behoue ​​Tigercats bestaan ​​vandag, met nog minder in 'n vliegbare toestand.
Terloops, die F7F Tigercat is oorspronklik 'Tomcat' genoem, maar hierdie benaming - en die negatiewe konnotasies daarvan - is uiteindelik ten gunste van 'Tigercat' laat val. Die Tomcat-naam is 'n paar dekades later opgewek (en vir ewig verwant) in die toekomstige turbofan-aangedrewe Grumman F-14 Tomcat-swaai, draer-gebaseerde onderskeper.
In die 1930's het die Amerikaanse vloot die Brewster Buffalo per ongeluk gekies bo die Grumman F4F Wildcat. Deur die Pearl Harbor -aanval in 1941 is die besluit egter omgekeer: die Wildcat het tweedekkervliegtuie van die Navy vervang en teen Japannese nulle in die Stille Oseaan geveg. Die Wildcat, 'n baie beter vegter as die Brewster, voldoen nie aan die standaarde van die Japanese Zero nie, maar dit het 'n kragtige bydrae gelewer tot die Amerikaanse oorlogspoging. Luitenant Edward 'Butch' O'Hare, wat met 'n F4F vlieg, het binne vyf minute vyf Japannese bomwerpers neergeskiet om die eerste Amerikaanse vlootas te word.
Die Wildcat was stewig en baie manoeuvreerbaar. Dit was nie die maklikste vliegtuig om uit te vlieg nie, maar as dit eers onder die knie was, reageer dit ongelooflik. Die meeste Wildcats is deur General Motors vervaardig as die FM-2. Sommige het na die Royal Navy van Brittanje gegaan, wat dit die MArtlet genoem het.
Hierdie kortstondige, gevleuelde vegter het 'n belangrike bydrae gelewer: in getal en buitekant het hy die lyn gehou totdat die suksesvolste vlootvegter in die geskiedenis, die Grumman F6F Hellcat, beskikbaar was om die gety van die Stille Oseaanoorlog te keer.
Wildcat -eskaders wat deur die Amerikaanse mariniers en vloot gebruik is, het hul standpunt teen Japan se superieure Mitsubishi A6M Zero uitgespreek. Terwyl die Zero die prestasievoordeel behaal het, het die Wildcat deels sy grootheid bereik as gevolg van die uitsonderlike manne wat dit gevlieg het. Soos Foster Hailey van die New York Times in 1943 gesê het: 'The Grumman Wildcat, dit is nie oordrewe om te sê nie, het meer as enkele oorlogsinstrumente gedoen om die dag in die Stille Oseaan te red.'
4 Junie 1942, 0430: Admiraal Nagumo -aanvalle
Midway Atoll, kyk van oos na wes. Oos -eiland op die voorgrond, Sand -eiland op die agtergrond. (Amerikaanse vloot)
4 Junie 1942: The Battle of Midway: Die Japanse vloot taakmag (First Mobile Force) onder viseadmiraal Chuichi Nagumo, bestaande uit die vliegdekskepe IJN Agagi, IJN Kaga, IJN Hiryu en IJN Soryusaam met hul begeleide gevegskepe, kruisers, vernietigers en tenkwaens, het die eerste aanval om 0430 teen die Amerikaanse basis op Midway Island geloods. Die aanvallers het bestaan ​​uit 36 ​​Aichi D3A -duikbomwerpers, 36 Nakajima B5N -torpedobomwerpers en 36 Mitsubishi A6M Zero -vegters as begeleiding.
Die inkomende vliegtuie is met 'n radar op die eiland opgespoor en verdedigende Amerikaanse mariniersvegters - uitgediende Grumman F4F Wildcats en verouderde Brewster F2A Buffalos - is gelanseer om die vliegveld en geriewe van die eiland te verdedig. 15 Amerikaanse weermag se lugmag B-17E Flying Fortress swaar bomwerpers en 4 Martin B-26 Marauder medium bomwerpers het opgestyg om die Japannese draers aan te val.
Die Marine -vegters was in die minderheid en tegnologies minderwaardig. 4 van die F4F's en al 12 F2A's is neergeskiet. Die Japannese het 4 torpedobomwerpers en 3 nulvegters verloor. Die fasiliteite op die eiland is erg beskadig deur die duikbomaanval, maar dit is nie buite werking gestel nie.
IJN Hiryu ontduiking van B-17-bomaanval by die Slag van Midway, 4 Junie 1942. (U.S. Air Force)
Grumman F4F -7 Wildcat - Geskiedenis
Die Grumman F4F Wildcat, die enigste vegvliegtuig van die Amerikaanse vloot wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog gedien het, is die eerste keer ontwerp as 'n tweedekker in 1935. Dit was 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat gebaseer was op die Amerikaanse vloot wat by die Amerikaanse vloot en die Britse Royal Navy begin diens het (as die Martlet) in 1940. Die Wildcat, wat die eerste keer in die geveg deur die Britte in Europa gebruik is, was die enigste effektiewe vegter wat in die vroeë deel van die Tweede Wêreldoorlog in 1941 en 1942 beskikbaar was vir die Amerikaanse vloot en marinekorps in die Pacific Theatre. met 'n topsnelheid van 512 km/h, was die Wildcat steeds beter as die vinniger 331 mph (533 km/h), meer wendbare en langer Mitsubishi A6M Zero. Maar die robuustheid van die F4F het dit meer suksesvol gemaak in die geveg. Die FM Wildcat -variant, wat deur General Motors gebou is, het gedurende die res van die oorlog teen begeleiers in diens gebly, waar groter en swaarder vegters nie gebruik kon word nie.
Die inhuldiging van die National Museum of Naval Aviation se herstelprogram vir onderwatervliegtuie in die Michiganmeer in die vroeë 1990's het 'n aantal seldsame voorbeelde van Wildcats opgelewer wat tydens die kwalifikasie van die draers aan boord van die opleidingsdraers Wolverine in die waters van die mere neergestort het (IX 64) en Sable (IX 81). Hierdie onderwatervoëls verteenwoordig die grootste deel van die veertien F4F/FM Wildcats wat die museum besit.
Die Grumman Aircraft Engineering Corporation van Bethpage, New York, was een van die belangrikste bouers van militêre vliegtuie in die 20ste eeu. Vanaf die begin van die onderneming in 1930, tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, het Grumman verskeie VS ontwerp en gebou. Vlootvliegtuie wat die firma se reputasie as uitstaande lugvaartingenieurswese gevestig het. Alhoewel die Long Island -onderneming ook aansienlik bygedra het tot kommersiële lugvaart, was dit die vlootvliegtuie van Grumman, veral die reeks gevegsvliegtuie uit die Tweede Wêreldoorlog, wat die sukses van die onderneming verseker het. Soos admiraal John S. McCain in 1942 sou opmerk: "Die naam Grumman op 'n vliegtuig het dieselfde betekenis vir die vloot gehad as 'sterling' op silwer." Vir die vloot was Grumman -vliegtuie die vliegtuie van die hoogste gehalte wat geld kon koop.
Ses mans begin die Grumman Corporation op 2 Januarie 1930 in 'n klein motorhuis in Baldwin, New York. Leroy Grumman ('n voormalige vlootvliegtuig) en William Schwendler was die hoof van die operasie. Hulle was albei voormalige ingenieurs by die Loening Company, nog 'n suksesvolle bouer van vlootvliegtuie gedurende die 1910's en 1920's, en die twee het die uitdagings van die ontwerp van vlootvliegtuie verstaan. Albert Loening het sy onderneming in 1928 verkoop, en Grumman het geglo dat dit 'n goeie kans het om die leemte wat volg te vul.
Grumman se eerste groot tegnologiese verbetering het tussen 1931 en 1933 plaasgevind toe Grumman en Schwendler die vloot oortuig het om hulle 'n nuwe vegvliegtuig en 'n nuwe verkenningsvliegtuig te laat ontwikkel. Hierdie vliegtuie het 'n innoverende tipe intrekbare landingsgestel waarmee die vliegtuig 'n vliegdekskip kon raak, en kon ook land en dryf op water - iets wat nog nie voorheen gedoen is nie. Hulle het hierdie ligter ontwerp van die intrekbare ratkas (wat Grumman se spesiaal gepatenteerde aluminium bevat) op hul nuwe vegter, die FF-1 "Fert'l Myrt'l", 'n tweesitplek, tweevlerk wat hoofsaaklik vanaf vliegvelde en draers gelanseer is, geplaas. kan ook op water beland en indien nodig bo water bly. Die JF-1 "Eend" was Grumman se verkenningsvliegtuigweergawe van die FF-1, met 'n spesiale dryfapparaat daarby. Beide vliegtuie en die daaropvolgende F3F, 'n enkele sitplek weergawe van die FF-1, het vlootbeamptes geweldig geniet en het gedurende die dertigerjare belangrike vlootvliegtuie geword.
Grumman het 'n noue verhouding met die vloot gehad, maar teen die middel van die dertigerjare was amptenare van die onderneming bekommerd oor die enigste afhanklikheid van die firma op militêre sake en besluit om ook vliegtuie vir die kommersiële mark te ontwerp. Die onderneming se eerste ondernemings in die nie-militêre koninkryk het in 1936 plaasgevind toe dit die G-21 "Gans" en die G-22 "Gulfhawk" ontwikkel het. Die gans vervul die behoeftes van 'n klein groepie sakemanne uit New York wat 'n watertaxi -diens wou hê om doeltreffender te pendel tussen hul kantore in Wall Street en hul afgeleë Long Island -landgoedere. Dit was 'n tweemotorige, enkelvlerk-seevliegtuig wat agt passasiers en twee bemanningslede gehou het. Teen die Tweede Wêreldoorlog het die gans hom veelsydig genoeg bewys dat beide die vloot- en weermaglugkorps aangepaste weergawes gebruik het.
Die Gulfhawk is op bestelling gemaak vir die beroemde stuntvlieënier en eenmalige lugspoedrekordhouer Major Al Williams. Williams, 'n voormalige vlootvliegtuig, het al lank die Grumman -ingenieurswese bewonder, en toe hy 'n nuwe akrobatiese vliegtuig nodig gehad het, het hy dit vir Grumman laat bou. Die Gulfhawk was 'n hoogs manoeuvreerbare enkelmotorige tweedekker met 'n maksimum snelheid van 467 kilometer per uur, en in Williams se hande het dit uitstekend gevaar. Gedurende die laat dertigerjare was dit 'n groot trekpleister by lugskoue wêreldwyd.
Anders as verskeie vliegtuigmaatskappye wie se ondernemings tydens die Groot Depressie gely het, moes Grumman sy fabrieksruimte en werksmag aansienlik vergroot gedurende die dertigerjare weens sy militêre sake. In 1937 verhuis die onderneming na Bethpage, Long Island, en bou 'n nuwe fabriek. Teen die herfs van 1941 het Grumman gegroei tot ongeveer 6,500 werkers. Maar die uitbreiding het nie daar opgehou nie. Vir die vervaardiging van al die vliegtuie wat die vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog benodig het, het Grumman se arbeidsmag met 'n tempo van 1 000 werkers per maand gegroei totdat dit in September 1943 'n hoogtepunt van ongeveer 25 500 werknemers bereik het. Die vloeroppervlakte het ook met 'n faktor van 25 toegeneem tot ongeveer 246,193 vierkante meter. Grumman -aanlegte het 24 uur per dag gewerk en meer militêre vliegtuie vervaardig as enige ander onderneming tydens die oorlog. Net in Maart 1945 het Grumman die oorlogsrekord opgestel vir die meeste aflewerings deur 'n enkele fabriek toe dit 664 vliegtuie uitgeskakel het.
Grumman se eerste groot oorlogsvliegtuig was die innoverende F4F Wildcat, 'n enkelmotorige, enkelmotorige, draer-gebaseerde strydvegter wat toegerus is met 'n unieke Grumman-uitvinding genaamd 'sto-wings', wat 'n vliegtuig se vlerke in die helfte kon laat vou vir maklike berging op beknopte. Dit het ses masjiengewere en twee bomme van 45 kg en was ook die eerste eenvlerkjagter van Grumman. Ongelukkig was die Japanse Zero-vliegtuig vinniger en het dit dikwels beter presteer. Tog het baie Amerikaanse vlieëniers steeds vasgehou besit in hondegevegte as gevolg van die uitstekende duik- en rolvermoë van die Wildcat. Trouens, die New York Times -korrespondent, Foster Hailey, het geglo dat die Wildcat "meer as enige enkele oorlogsinstrument gedoen het om die dag vir die Verenigde State in die Stille Oseaan te red."
Grumman se TBF "Avenger" het ook aansienlik bygedra tot die geallieerde oorwinning oor Japan en Duitsland. Die Avenger was 'n enkelmotorige, eenvlerkige torpedobomwerper met 'n vlieënier, 'n rewolwer en 'n radioman/bombardeerder. Toe dit vol bomme en torpedo's was, was die TBF twee keer die gewig van die Wildcat. Met 'n masjiengeweer-rewolwer agter die vlieënier gemonteer, was die Avenger 'n formidabele gevegsvliegtuig en het dit baie goed gevaar op aanvalle op 'n lae hoogte en duikbomme. Die vloot het die Avenger effektief teen vyandelike duikbote gebruik, veral saam met Wildcats. Grumman het die eerste TBF's in Januarie 1942 aan die vloot gelewer.
Grumman het een van die klassieke gevegsvliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog gebou, die F6F "Hellcat." In wese 'n meer gesofistikeerde weergawe van die F4F Wildcat, het Grumman -ingenieurs dit spesifiek ontwerp om die Japanese Zero te verslaan. Dit kan ongeveer 60 myl per uur (97 kilometer per uur) vinniger vlieg as die Wilde kat, ongeveer 403 kilometer verder sonder om te brandstof, en meer bewapening te dra. Net soos die F4F, was die Hellcat 'n enkelstoel, enkelmotorige strydvegter met stoevlerkies. Die eerste Hellcats het in September 1943 in die Stille Oseaan gewerk en het vinnig 'n reputasie gekry vir uitstekende prestasie en vakmanskap. Baie het uitgebreide gevegskade opgedoen en het steeds hul vlieëniers veilig terug huis toe gebring. Vliegtuigmense het dikwels na die Grumman -maatskappy verwys as die "Iron Works" omdat die vliegtuie daarvan onvernietigbaar gelyk het. Grumman vervaardig 12 272 Hellcats van Junie 1942 tot November 1945, die grootste aantal vegters wat ooit in 'n enkele vliegtuigfabriek gemaak is. Vliegtuie het 'n indrukwekkende rekord by die Hellcats behaal van die 6,477 lugoorwinnings wat hulle tydens die oorlog aangevoer het, en 4,947 het na F6F -vlieëniers gegaan. Kortom, die Hellcat was 'n uitstekende en baie betroubare vliegtuig en Amerikaanse vlieëniers was mal daaroor. Een onbekende vlieënier het eenvoudig opgemerk oor sy geliefde F6F: "As my Hellcat kon kook, sou ek trou."