'n Lipstiek-lewe by Kristel Loots - Read Online
Publisher: TafelbergReleased: Jul 30, 2010ISBN: 9780624057017Format: book
'n Lipstiek-lewe - Kristel Loots
Ja, ja, erken Roxy vies voordat sy by die derde vraag kom. Oukei, sy gee op. Sy ís verslaaf. Aan Facebook, aan kos, aan seks, aan mans. Slaat dood, sleep weg! Daar’s nie salf aan haar te smeer nie. Sy het nie die gerekenariseerde uitslag nodig om vir haar te vertel presies hoé mental sy is nie, dankie. Sy weet!
Een en dertig! Die getal tref Roxy soos ’n klip teen die kop. Hier is dit nou! Sy’s een en dertig jaar oud. Nie dertig nie, één en dertig!
Sy voel-voel langs haar, streel verlangend met haar hande oor die gladde paslaken. Hier lê sy op haar een en dertigste verjaardag, lekker warm gebroei onder haar maagdelike wit verekombers, sag, so sag soos ... wel, soos die hand van ’n moeder.
Die hand van ’n moeder wat jou liefhet.
En langs haar is ’n gaping, koud en leeg. Groot genoeg vir ’n man se lyf. ’n Gróót man se gróót lyf. Sy’t spesiaal ’n koningsgrootte-bed gekoop destyds toe sy hier ingetrek het. Want toe het sy heimlik nog op ’n koning gehoop, ’n koning wat die koningsbed met haar sou deel.
Dis net – ’n koning wil ’n koningin hê. En sy sal nie eens ’n hofdame kan wees nie. Flip! Sy sal nie eens in die paleis toegelaat word nie. Sy’s damaged goods.
Die telefoon lui nog voordat Roxy kan opstaan.
Hallo, Petra, antwoord sy dadelik.
Hoe weet jy dis ek?
Wie anders sal my hierdie tyd van die oggend bel?
Petra lag. Wel, ek wou eerste wees om met jou te praat.
Wat wil jy doen? Met my simpatiseer of my gelukwens?
Hoekom? Omdat ek met al my draaie en dinge en doene ten minste daarin kon slaag om een en dertig jaar oud te word? Omdat ek rond en gesond is? Omdat ek selfversorgend is en nie op Ma se nek lê nie?
All of the above – en meer.
Big deal! Ek het niks om te wys vir my een en dertig jaar nie. Roxy sug sag. Glo my, daar is niks wonderliks of sexy daaraan om een en dertig te wees nie. Jy’s verwelk en verwese, alles aan jou hang of sleep op jou voete en selfs ’n Wonderbra doen nie meer watwonderse wonders vir jou nie.
Jy, Roxy Roux, het nie ’n Wonderbra nodig om vooruitstrewend die toekoms tegemoet te gaan nie, lag haar suster.
Roxy vervies haar. Jy’s nie besonder simpatiek nie, verwyt sy.
’n Verjaardag is altyd ’n emosionele skok vir ’n vrou, Roxy, probeer Petra nou troos, haar stem skielik strelend en sieksoet soos hoesmedisyne.
Tipies. So tipies. Haar suster doen altyd die regte ding, sê altyd die regte ding. Of peper jou met genoeg psychobabble om jou amper te laat glo sy weet waarvan sy praat. Petra, die preutse, dra nog steeds haar hoofmeisiemantel om die skouers.
Sy’s ’n prinses en ’n engel, so georganiseerd soos ’n oujongnooi se laaikas. Sy vergeet nie verjaardae nie, bel altyd vroeg in die oggend en het ’n versie of gediggie gereed. So soetsappig dat dit jou naar maak, maar so korrek dat selfs die kenners van etiket by haar kan kom leer hoe om tussen die rooskleurige lyne te beweeg.
Om te weet jy is nog ’n jaar ouer, voel dalk nie na iets om te vier nie, koer Petra nog. Maar glo my, die alternatief is erger.
Die alternatief? Wat’s dit? Pushing up daisies?
Mag wees dat die alternatief selfs minder opwindend is as om alleen in jou bed wakker te word op jou een en dertigste verjaardag, maar Roxy het nog nie klaar gekla nie. Daar is geen rede om my geluk te wens en vreugdevure te laat brand nie, Petra. Onthou, ek is één en dertig, nie dertig nie.
Maak dit werklik só ’n groot verskil?
Natuurlik. Dertig is ’n moerske lekker ouderdom. Dan het jy die kruin bereik, dan daag jy die lewe uit. Bring it on! Ek kan dit handle. Roxy kreun. Maar een en dertig is ’n ander saak. Een en dertig is die eerste tree ondertoe. Van hier af is dit afdraand al die pad.
Sy ryg derms uit soos net sý dit kan doen en slaag sowaar daarin om die stralekrans om Petra se kop skeef te skuif.
Dis depressing om na jou te luister, sug haar suster later, ewe swaarmoedig. Onthou, ek is nie ver agter jou nie. Ek is op pad.
Ja, maar vir jou is dit anders. Jy het alles wat jy veronderstel is om te hê. En meer. ’n Man, en dan nog ’n ﬂippen ordéntlike man ook, ’n ordentlike huis teen die heuwel wat op rots gebou is, ’n ordentlike en betroubare gesinsmotor wat jou nooit sal drop nie en nog ’n gatskop Landie vir naweke ook. Sy sug weer. En natuurlik die kinders ... Sy snork. Julle is so ordentlik soos ’n All Bran-brekﬁsboks-gesinnetjie. Heilsaam en organies en gesond.
En net so boring, voeg sy in haar gedagtes by, maar dít sê sy nie hardop nie.
Ek weet nie wat om te sê nie, Roxy.
Roxy hou haar doof vir die simpatie in haar suster se stem. Sy’s nie werklik in ’n bui om jammer gekry te word nie. Sy’s in ’n bakleibui. Teen die jare wat haar so skelm-skelm bekruip het, teen die lewe wat al eenkant toe neuk, teen die regering, die kerk, die werk, Jan Taks, haar pa, haar ma, wie ook al van nou af met haar gaan sukkel.
Maar weet jy wat hét ek? vra sy oorlogsugtig.
Nee, Petra. Wat ek het, is nie lipstifﬁe nie. Dis lipstiek. ’n Vrou van een en dertig moet lipstiek dra, anders verval sy in haar vaalheid. En dis wat ek gaan doen. Van nou af elke dag van my lewe. Ek het op die internet aangesluit by ’n klub vir vroue wat nie sommer wil gaan lê nie, Ladies Who Wear Lipstick.
Wat wát doen? Hul bra’s verbrand?
Ja. Maar net omdat dit sexy is om sonder ’n bra te loop.
Met net lipstiek aan jou lyf?
Roxy hoor die spotklankie wat by Petra se stem ingesluip het. Sy kan dit vát! Om die waarheid te sê, sy verkies dit bo die agsiestoggie-sieksoetheid en die moedelose moegheid wat sy soms daar hoor wanneer Petra met haar praat.
Ek het gister vir my die beste, die duurste lipstiek op die mark gaan koop, gewaarborg om vier en twintig uur per dag aan te bly, vertel sy met lus.
Wie op aarde wil vier en twintig uur per dag lipstifﬁe aan haar lippe hê?
Ek. Ek wil van nou af ’n lipstiek-lewe hê. ’n Roekelose, skelrooi lipstiek-lewe soos geleef deur die vurige alfavroue van Ladies Who Wear Lipstick. Ek wil nie ’n lady wees nie, maar ek wíl lipstiek dra.
Wel ... Petra klink effens onseker. Met daardie gul Jessica Rabbit-bek van jou kan jy dalk net die trafﬁc stop as jy die lipstiek dik genoeg gaan aanmaak.
Ek hoop so. Ek is vasbeslote om nooit sonder my lipstiek betrap te word nie. Iets moet ek doen sodat ek nie heeltemal in die niet verdwyn nie.
Jy, my liewe Roxy, kán nie in die niet verdwyn nie, al probeer jy ook, verseker Petra haar.
Roxy knyp die gehoorbuis met haar skouer teen die oor vas sodat sy haar met haar arms bo haar kop lank en lekker kan uitrek. Nou toe, jaag sy aan. Wens my nou geluk en kry klaar sodat ek kan opstaan. En met my lipstiek-lewe kan begin.
Ek wens jou toe ... Roxy hóór sommer hoe bewoë Petra raak. Haar oë lek mos vir elke ou bakatelletjie. Ek wens jou ’n jaar toe waarin jou lipstiek van jou lippe af gesoen sal word.
Maar daarvoor, weet Roxy, is die kanse skraal.
Teen tienuur die aand gee Roxy moed op – die Duitser gaan nie ’n tweede poging aanwend om haar in die bed te kry nie. Het natuurlik besluit sy is nie die moeite werd nie. Daar’s baie ander gewillige visse in die Kaapse see en sy wat Roxy is, is te veel van ’n piranha. Sy vakansie in Suid-Afrika is amper verby en ’n man moet skep terwyl dit pap reën, weet jy?
O, hy sal wel ’n verskoning hê wanneer sy die toergroep op die lughawe gaan wegsien en hulle mekaar noodwendig weer in die oë moet kyk.
Wat sal dit hierdie keer wees? Een van die standaardstories of dalk iets veel meer kreatief?
Wat van ’n virus? Hy’t die een of ander virus op die lyf geloop, een wat binne vier en twintig uur weer die wyk geneem het.
’n Virus op die lyf geloop? sal sy ewe sarkasties vra. Wat was haar naam? Was sy blond?
Sy kan raai wat sy antwoord sal wees. Nee, nee, dis nie so nie. Hy wou bel, maar hy’t Roxy se nommer verloor.
Maar hy het dit dan soos goud in sy selfoongeheue bewaar.
Die ... die hond het die selfoon ingesluk.
Bla, bla, bla ... Roxy ken elke verskoning in die boek, het dit al tot vervelens toe gehoor.
So sal hulle al in die rondte dans, ás sy natuurlik in ’n bui is vir ’n bekgeveg om hom ’n bietjie te laat sweet voordat sy hom loslaat. Hy sal wel weer teruggaan na die een of ander Duitse godinnetjie in München of Berlyn of waar sy haar ook al bevind.
Of sy kan haarself die ergernis spaar en sommer kortpad vat deur eenvoudig ’n streep deur sy naam te trek.
Waddehel ís die blikskottel se naam nou weer? Heinrich? Seker maar. Elke tweede Duitser wat sy ken, is ’n Heinrich. Nee, nou onthou sy – dis Dieter. Dieter een of ander iets. Blonde reus, Viking-lyf aan hom. Aantreklik genoeg, maar sy wou nogtans nie sy skoene onder haar bed hê nie. Sy het dit nie eens oorweeg nie – daarvoor was daar hopeloos te veel hare op sy hande. Sulke lang, wollerige goudblonde handhare. Jig!
Ja, sy weet. Haar uurglasie loop leeg, sy behoort seker nie so vreeslik kieskeurig te wees nie. Maar haar lyf het nog nie die boodskap gekry nie. Haar lyf het toegevou soos die blare van ’n koolkop die oomblik toe die Duitser haar met sy harige hande begin streel het. Buitendien – sy vermaak haar bloot met die buitelanders wat vir ’n week of wat ’n draai in die Kaap kom maak. Dis een van die byvoordele daarvan om vir Tafelberg Toeriste te werk. Noem dit ’n stokperdjie, noem dit navorsing, ’n ondersoek om vas te stel of dit waar is dat alle mans inherent dieselfde is – noem dit wat jy wil, sy gee nie om nie. Sy geniet dit.
Sy weet wat sy wil hê, wel ... so min of meer in elk geval. Sy soek ’n man met sy wortels hier in die land, een wat pantoffels sal dra en saans voor die televisie op die regering sal sit en vloek met ’n hond by sy voete. Nie iemand wat elke Oktober met ’n groot verlange in sy hart en ’n groter dors in sy keel die pad gaan vat om in sy vaderland fees te vier en bier te drink nie. Die Duitser was, soos soveel ander, sommer iemand om haar in oefening te hou omdat daar nie ’n geskikter kandidaat vir ’n verhouding op langer termyn beskikbaar was nie.
O wel, besluit sy gelate. Another one bites the dust.
Sy rol haar oë, al is daar niemand om dit te sien nie.
Sy wat Roxy Roux is, is veronderstel om ’n volbloed-ﬂerrie te wees. Dis wat almal van haar sê. En nie net sê nie, glo ook! Haar vriendinne, die paar wat dit nog naby haar waag saam met hul skrikkerige mans of verloofdes, selfs haar suster en die ordentlike man met wie sy getroud is, al haar niggies wat haar ook nie naby hul simpele nat agter die ore kêreltjies wil loslaat nie, haar kollegas, die slagter, die bakker, die buurman en sy vrou en al húl vriende ook.
En natuurlik haar ma. Haar ma wil ’n hartaanval kry omdat sy nie haar hande van mans af kan hou nie, maar Roxy probeer om nie te bekommerd oor haar ma se hart en ander aanvalle te wees nie. As sy nou nog nie haar ma se hart tot stilstand geskok het met haar dinge nie, sal sy dit beswaarlik nou regkry vandat sy op die afdraande pad is.
Eintlik weet Roxy nie of sy moet lag of huil oor hierdie wanopvatting nie.
Sy’s nie ’n goeie meisie nie, dit weet sy. Lankal. Sy was nog nóóit ’n goeie meisie nie, nie eens op skool nie. Haar suster met die ordentlike man is een. Haar ma en al haar vervelige tannies ook.
Maar sy’s nie so seker van haar ouma nie. Daar kom so ’n warmtetjie om haar hart as sy aan Oumalot dink. Hoe sal dit met die ou girl gaan? wonder sy. Sy met haar Engelse spreekwoorde vir elke moontlike situasie in die lewe! Life is just a bowl of cherries; love is blind and don’t teach your grandmother to suck eggs. Deesdae ruik Oumalot na ou mens en smeersalf, maar Roxy wil wed daar was ’n tyd toe sy kon hoogskop saam met die beste, of die slegste, van die hoogskoppers.
Nie dat iemand daarvan sal weet nie. Nee, Oumalot se skandes, as daar was, sal verswyg word. Dit sal een van die dinge wees wat in die Pandora-boks weggesteek word, dig toegemaak onder dekade lange stiltes. Kyk, hulle Rouxs weet alles van geheime af, hulle hou geraamtes in ’n kas so groot soos ’n kamer, een waarvan die sleutel in die diepsee gegooi is. Hulle bly al ’n leeftyd lank in ’n huis vol geheime en weet om nie te gaan krap selfs waar dit jeuk nie. Dáárvan weet Roxy alles – het sy dan nie self mildelik bygedra tot die doodsbeendere van die verlede wat tussen die vier mure van haar ouerhuis opgegaar en met stilswye verberg word nie?
Roxy kreun hoorbaar. G’n wonder almal sien haar vir ’n ﬂerrie aan nie. Die etiket hang nou wel nie openlik om haar nek nie, maar sy straal heel moontlik ’n aura uit wat dit verkondig dat sy nie edel van inbors is nie. Sy’s enige skoonma se nagmerrie, een van die vroue teen wie welmenende mammas hul seunskinders sal waarsku.
Bly weg van ’n vroumens soos daardie, boetie. Een keer sleg, altyd sleg! G’n wonder sy het geen kans om ’n ordentlike man te kry nie.
Wie wil in elk geval ’n ordentlike man hê? brom Roxy teenoor die mure om haar. Om wát mee te maak?
Iemand soos sy sal beswaarlik tuis voel by ’n ordentlike man. Sy sal settle vir enige man, veral as hy van honde hou. Ordentlik al dan nie.
Roxy wip soos sy skrik toe haar selfoon lui. Sowaar, as dit die Duitse swernoot is, gaan sy hom sy fortune vertel.
Maar dis toe nie die Duitse swernoot nie. Hy voel vere vir haar wat soos ’n opgewende hasie hier vir hom sit en wag in haar Queenspark-bloesie wat haar kredietkaart ernstige skade berokken het. Vir hom is sy nie eens ’n telefoonoproep werd nie. Hy’t ﬁnaal besluit om nie sy sjarme te verspil op ’n vroumens wat nie die naam ﬂerrie werd is nie. Life is short en ’n man soos hy sukkel nie onnodig met vroue wat hulle soos koolkoppe gedra nie.
Kan jy praat? wil Petra dadelik weet toe Roxy antwoord.
Al vandat ek sowat twee jaar oud is, ja.
Jy wéét dis nie wat ek bedoel nie. Is die man daar by jou? Kan hy hoor wat jy sê? Verstaan hy Afrikaans?
Van watter man praat jy nou, Petra?
Van die Duitser, natuurlik. Het jy nie gesê jy gaan vanaand saam met ’n Duitser uit nie? Ek was sommer nuuskierig om te hoor hoe dit gaan. Of ek vir my ’n outﬁt vir die troue moet kry. Petra se stem sak laer. Vertel vir my iets sappigs, man. Ek is lus vir drama en daar is niks op televisie nie.
Wat laat jou dink jy gaan hier by mý drama kry?
Petra lag. Jy’s ’n drama queen van die kroontjie van jou kop tot by jou pers toonnaels, sus. Waar jy is, slaan die simbale al om die ander minuut om ’n dramatiese oomblik aan te kondig. By jou is daar áltyd drama te vind.
Glad to be of service, sê Roxy vies. Maar jammer, vanaand is daar geen gratis vertoning hier by my op die planke nie. Ek sit hoog en droog soos ’n verbleikte ou vadoek wat in die son vergeet is. Jy sal maar op ’n ander kanaal moet inskakel. Die ou het nie opgedaag nie.
Wat bedoel jy? Het daar iets voorgeval?
Who knows? Hy’t niks laat weet nie.
Net weggebly? Dóén mans nog sulke dinge?
Ja, my liewe getroude suster met jou ordentlike man met die goeie maniere wat hy aan moedersknie geleer het, die on-be-ris-pe-li-ke maniere van ’n ware heer uit ’n era wat nie meer bestaan nie. Mans drop nog elke dag van hul lewe desperate vroue soos ek. Bly net weg of smyt jou eenkant toe soos gister se koerant.
Nou sit ek hier soos ’n uil op ’n kluit, stoksielalleen op ’n Saterdagaand.
Is jy oukei?
Roxy kreun innerlik. Die geklap van haar suster se engelvlerke irriteer haar soms heluit. Nee, Petra, ek is in ’n toestand. Ek gaan enige oomblik my polse begin knaag en dan nog ’n oordosis dieetpille sluk ook.
Maar sy moes van beter geweet het, sy moes geweet het Petra sal in die betroubare gesinsmotor spring en hierheen ry om kort daarna aan haar woonsteldeur te klop om te kom seker maak haar polse is nog heel ná haar hoeveelste liefdesteleurstelling hierdie week.
Petra! raas Roxy die oomblik toe sy haar suster deur die loergaatjie herken. Wat maak jy hier? Is jy laf? vra sy terwyl sy die deur ooppluk.
Nee, man, net uitgekuier by my huis. En toe gee jy my ’n verskoning om ’n bietjie weg te kom daar.
Wát het jy vir Herman vertel? Dat ek op die rand van ’n ineenstorting staan en dit oorweeg om selfmoord te pleeg?
Petra lag onverstoord. Amper so iets, ja. Sy haal haar selfoon uit. Wag, ek moet gou vir hom laat weet dat ek veilig hier aangeland het, anders knaag hy sý polse.
Roxy probeer om nie na die gesprek te luister nie, maar die woonstel is nie groot genoeg om heeltemal daarvan weg te kom nie. Dis ’n geskattie en gelieﬁe asof die tweetjies pas getroud en nog in die koerstadium is, genoeg om enigiemand na ’n galpilletjie te laat gryp om die ergste soetigheid teë te werk.
Dis tyd dat ek getroud kom sodat jy nie ’n verskoning sal hê om tydig en ontydig hier by my in te storm om my van myself te red nie, sê Roxy toe Petra haar selfoon bêre. Ek moet die eerste, die beste man wat verbykom en nie snags in ’n weerwolf met ’n stink asem verander nie, gryp en die beste van ’n slegte saak maak en klaarkry.
Petra stik. Jy’s laf! keer sy. Trou is nie perdekoop nie. Kies jy verkeerd, sleep jy die man lewenslank soos ’n sak nat sement met jou saam. Dis gewoonlik nie vroue nie, maar mans wat die spreekwoordelike old ball and chain is, ’n sware las waarvan jy nooit weer ontslae raak nie.
En dít uit die mond van iemand wat so gelukkig is, sy sing soggens saam met die irriterende voëltjies wat douvoordag al aan die tjirp gaan in die bome voor haar netjiese voorstedelike huis! As iemand soos sý, wat so onwrikbaar aan die liefde glo, waarskuwings uitdeel, hoeveel hoop is daar vir Roxy? Roxy wat al ’n slag of wat deur die lewe – én die liefde – onder die alie geskop is?
Ek is nie op soek na ’n total loser nie, Petra, probeer sy haar bekommerde suster gerusstel. Al wat ek wil sê, is dat hy nie vreeslik vlekkeloos hoef te wees nie. Eintlik verkies ek dat hy nie vreeslik vlekkeloos moet wees nie.
Nee, man, jy moet wag vir jou prins op sy wit perd.
Petra is weer in volle hoofmeisie-mondering, die ene sustertjie sonskyn, vol geloof in die goeie. Ou Petratjie, vir wie die lewe nog net geglimlag het, het met haar watsenaam in die botter geval toe Herman haar om haar hand en haar hart en haar lyf gevra het. ’n Lyf wat vir hom twee kinders in net soveel jaar uitgeryg het en nog steeds al die ou kontoere behou het.
Verder behoort haar suster aan een van dáárdie boekklubs en lees sy elke maand ’n paar liefdesverhale, sommerso tussen die chaos deur wat die kinders in haar huis veroorsaak. Petra glo nog aan prinse op wit perde – Roxy hoop op iemand uit die gepeupel op ’n stewige donkie wat nie té steeks is nie.
Sy kan maar net goedig lag vir haar suster se naïwiteit en onvanpaste positiwiteit. Ja, sure! Jy kan maklik praat van prinse op wit perde, Petra. Jy wat alles het wat ’n gewone vrou se hart kan begeer.
Wel, byna alles, voeg sy in haar gedagtes by. Was dit nie vir die twee skreeubekkies wat so dan en wan Petra se lewe heeltemal omverwerp nie.
Ek wil nie ’n prins op ’n wit perd naby my hê nie, verseker sy haar suster. Die kroonprinse van die samelewing wat ék ken, is in elk geval hopeloos te fynbesnaard na my smaak. Ook nie sterk genoeg nie. Hulle sal my nie opgeraap kan kry om op die perd se rug die horison tegemoet te galop nie.
Miskien ... as jy op ’n dieet gaan, spot Petra.
Maar selfs al eet sy net al om die ander dag, gaan dit nog nie haar probleem oplos nie.
Ek is nie die feëprinses-tipe nie en ’n prins op ’n wit perd sal nie van my een kan maak nie, al soen hy my ook totdat ek koorsblare op my lippe het. Ek verkies ’n doodgewone ou op die rug van ’n donkie of enige ander ding met vier pote en ’n stert. Lekker prakties en handig om swaar goed te dra en vullisblikke uit te sit.
Petra verstaan nie; Petra is nie sý nie en Petra het veral nie die pad geloop wat háár tot hier gebring het nie.
’n Prinslike man sal verwytend die Bybelversie oor vroue wat kosbaarder as korale behoort te wees aanhaal wanneer ek die rys laat aanbrand. Net om my onbekwaam en simpel te laat voel en op my plek te hou.
En dit gebeur so gereeld, sug Petra. Jy kan nie rys kook om jou lewe te red nie.
Ek kon ... eens op ’n tyd.
Petra snork minagtend. Waar? Wanneer? Nie waarvan ék weet nie.
In my vorige lewe, if you please.
En hoe, as ek mag vra, weet jy van jou vorige lewe?
Ek het ’n quiz gedoen.
Laat my raai – op Facebook?
Teen dié tyd lag Petra openlik. En volgens hierdie streng wetenskaplike metode is daar bevind dat jy wel rys kon kook sonder om dit te laat aanbrand?
Gedurende die Groot Depressie was ek ’n voorslag-huisvrou met vier kinders en ’n liefde vir kook en bak, getroud met ’n sukkelende boer. My grootste passie was om naaldwerk te doen en klere vir my hele gesin te maak. Roxy aarsel. Dit moes verskriklik gewees het. Vier uitgeteerde, honger snotneuskindertjies in kakie geklee om my voete en ’n boer wat na sweet ruik. Geen wonder ek probeer iets anders in hierdie lewe nie.
Petra tik met haar wysvinger teen die kop. Soms wonder ek oor jou.
Ek ook. Roxy lag saam. Wat ek in hierdie lewe nodig het, is ...
Nog ’n sukkelende boer op ’n plaas waar die brandsiek skape benoud blêr en smartlik in die kaalgevrete veld lê en vrek?
Roxy kreun. Eerder ’n sukkelende stedeling, asseblief tog. ’n Man wat ook soms verbrou. As die pot en die ketel ewe skeef en ewe swart is, kan dinge dalk net aan die kook gaan tussen hulle.
Roxy weet sy is lankal nie meer die voorbeeldige huisvrou wat blykbaar in die dertigerjare in die Amerikaanse staat Oregon kosbaarder as korale was voordat sy ’n vroeë dood gesterf het nie. Sy ís inderdaad enige skoonma se nagmerrie. Sy weet sy soek moeilikheid met die geﬂirt en geﬂaunt waarmee sy die arme mans verwar. Maar dis ﬂerries soos sý wat ﬂerries ’n slegte naam sal gee. Want ’n ﬂerrie wat tienuur op ’n Saterdagaand ewe kuis by die huis sit, is ’n ﬂerrie met geknipte vlerkies.
All dressed up and nowhere to go, dink Roxy bitterbek toe sy verby die spieël stap. Opgedollie met die mooi nuwe toppie wat sy vir die naweek gekoop het aan die lyf. Vrek duur, maar ongelooﬂik mooi. Materiaal sag soos skoenlappervlerke onder jou vingers. Kwaliteit. Sal jare lank hou as dit met die hand gewas word, selfs wanneer kalerige toppies soos hierdie lankal uit die mode is.
Geskik vir ’n vrou soos sy. Dink sy ... Hoop sy ...
Of sy weet ook nie. Dalk ’n bietjie jonk. Mutton dressed as lamb. Dit span styf om haar lyf, beklemtoon haar rondings. Maar ’n ou ooi is sy darem ook nog lank nie. Miskien ... iets soos ’n tweetandskaap, waarvan die vleis nog nie te taai is nie. As sy dan nie meer vir ’n mak lammetjie kan deurgaan nie ...
Ek het genoeg drama in my lewe, probeer sy nog vir Petra verduidelik. Ek wil net ’n boring boyfriend met ’n bril en ’n aktetassie hê. Dis al.
Dan gaan jy boring kinders met brille en aktetassies baar.
Jy weet ek wil nie kinders hê nie, nóg met nóg sonder brille en/of aktetassies. En veral wil ek hulle nie baar nie. Jig!
Ai, Roxy, sug Petra. So asof sy die ouer suster is en Roxy haar protégé.
Jy lyk besonder mooi vanaand, troos sy. Jessica Rabbit op haar beste. Sy lag. As Ma moet sien hoe peul jou bobaas-bazookas by daardie toppie van jou uit, sit sy die predikant op jou.
Ek soek nie ’n predikant op my nie. Veral nie as hy ordentlik is nie.
Petra is darem meer gerusgestel oor Roxy se geestestoestand toe sy opstaan om te ry. Terug na haar voorstedelike huis met die lowergroen tuin en grasperke, ’n swembad met helderskoon water en haar vervelige voorstedelike lewe.
Roxy gaan sien haar by die deur weg voordat sy vir oulaas ’n draai voor die spieël gaan maak. Al is dit net om haarself te oortuig dat dit die dekselse Duitser se verlies is dat hy nie vanaand opgedaag het nie.
Hoekom sy vir die dekselse Duitser mooi wou lyk, weet die duiwel alleen. Hoekom het sy ’n duur toppie gaan koop, haar hare laat doen, haar lippe posbusrooi gemaak? Seker maar ’n kwessie van trots. Hy moes besef het wat hy misloop – omdat hy te veel hare op sy hande het en niks om daarvoor te vergoed nie. Hy moes teruggegaan het Duitsland toe met ’n effense onvergenoegdheid in hom omdat sy hom van haar lyf af weggehou het.
Dis lekker om die gulsigheid in ’n man se oë te sien, om vrou te wees. Dit laat jou glo daar is nog hoop, doer ver, voor in die stofpad. Jy het nog nie heeltemal verskrompel, opgedroog soos ’n verwelkte blom op ’n vergete graf nie.
Maar die sexy toppie met die fyn afgewerkte detail en die fraai veterbandjies kon maar in die kas bly hang het. Tot dusver, die hele bedroewende naweek lank, is dit nog net sy en die nuuskierige verkoopsvrou in die winkel wat haar cleavage gesien het. En nou darem ook Petra.
Die dêm Duitser, lid van die toergroep wat sy hierdie week namens Tafelberg Toeriste rondgeneem het, het sy avontuurlustige fynproewerslus elders geles gekry. Die soektog is nog nie verby nie. Sy’t nog nie vir Mister Right gekry nie. Of ten minste net iemand wat nie ’n ineengekrimpte koolkop van haar lyf maak nie.
Toe die laataandnuus op televisie begin, gee Roxy oor. Daar gaan nie vanaand iets gebeur wat haar lewe sal opkikker nie. Sy maak die knoop van haar jeans los en kreun van lekkerkry. Wát ’n verligting om van die stywe ding ontslae te raak sodat sy weer met gemak kan asemhaal! Sy stroop die ongenaakbare materiaal van haar lyf af en pluk sommer ook die mooi rooi toppie uit.
Kan ook maar my gesig gaan was, brom sy onderlangs, en in die bed klim. So alleen soos die armsalige Sneeuwitjie in haar glaskis voordat die rondreisende prins wat prinsesse van gewone meisietjies maak, gaaf genoeg was om haar wakker te soen. Sy wat Roxy is, gaan in elk geval nie vanaand gesoen word nie. Nie deur prins óf padda nie.
Dis ’n stryd om die ergste rooi van haar lippe af te kry. Haar lippe is later aan die tintel, maar nie van die soene wat sy veronderstel was om te kry nie. Dis ook maar oukei. Die Duitser se soene het nie veel vir haar gedoen nie.
Sy gooi haar nagrok oor haar kop. Nogal sexy genoeg, dink Roxy, effens spytig, toe sy weer verby die spieël loop. Lekker funky so met die oënskynlik onskuldige strikkie en die Jessica Rabbit-embleem op die bors. Hier sit ek nou in my maagdelike wit nagkabaaitjie, dink Roxy, stoksielalleen op ’n smeulende Saterdagaand en ek word nie jonger nie.
Toe slaan sy maar haar laptop oop. Net gou kyk of daar iets op Facebook aangaan. Sy hoef mos nie te antwoord nie. Al haar Facebook-vriende hoef nie te weet sy’t niks beters om op ’n Saterdagaand te doen as om te Facebook nie.
Haar vingers vlieg oudergewoonte oor die sleutelbord toe sy die bekende www.facebook.com intik. Sy tik haar persoonlike e-posadres in en toe die wagwoord wat haar na haar Facebook-blad moet vat: notbadjustdrawnthatway.
Niemand anders gebruik ooit my laptop nie, besef sy skielik. Ek kan netsowel die rekenaar vra om die ellelange notbadjustdrawnthatway as my wagwoord te onthou. Sy tik die toepaslike blokkie af sodat sy in die toekoms nie so lank hoef te wag om by Facebook in te gaan nie. Nou kan enigiemand, vriend óf vyand, natuurlik lees wat sy en haar Facebook-vriende op haar muur skryf, maar net as hulle toegang tot haar laptop het – wat nie gaan gebeur nie. Probleem opgelos!
Roxy lag sag. Sy sal nooit waag om dit op die werk se rekenaar te doen nie. Daar is notbadjustdrawnthatway die slot wat haar geheime vir haar kollegas en ander nuuskierige agies en rondsluipers toesluit.
Sy frons skielik. Miskien, as sy nou daaraan dink, is haar wagwoord nié so besonder veilig nie. Almal wat haar ken, weet van haar beheptheid met Jessica Rabbit. Dit verg seker nie rocket science om uit te werk wat die towerwoord is om haar e-pos en haar totale virtuele lewe oop te sluit nie. Dis tog die bekendste woorde wat uit Jessica Rabbit se tuitlippies gekom het: I’m not bad, I’m just drawn that way.
Sy moet seker haar wagwoord verander, so gou moontlik! Net nie vanaand nie.
Soos gewoonlik wag sy met ’n tikkie opwinding vir haar blad om af te laai. Dalk ... wie weet ... dalk is daar hierdie keer iemand wat haar op Facebook gesoek en opgespoor het. Wat van ’n ou studentevriend? Nee, nog beter – ’n geheime bewonderaar wat nooit die moed gehad het om haar te nader nie.
Ha! dink sy, vies vir haarself, en jy lag Petra uit omdat sý lugkastele bou! Nou goed dan, die beste waarop sy kan hoop, is iemand wat haar proﬁelfoto raakgesien het en genoeg belangstel om vir haar ’n persoonlike e-pos te stuur. Iemand wat dink sy’s hot, haar Facebook-vriend wil wees en meer van haar wil weet. Maar vir wie sy nie alles van die verre verlede hoef te vertel nie. Iemand wat nooit sou kon raai dat sy, met haar glansrooi hare en smaraggroen oë, wat so hoopvol op haar proﬁelfoto die wêreld in die oë kyk, ’n hele begraafplaas vol geraamtes in die kas het nie.
Dit sal beslis nie van haar skoolvriende kan wees nie, want almal uit haar grootworddorp weet dat daar ’n skande-stankie aan haar kleef. Daar is destyds baie oor haar geﬂuister. Dié wat nie geweet het waarom sy feitlik oornag uit die dorp verdwyn het nie, het om die teekoppies daaroor gewonder. En die praatjies wat daar uitgebroei het, was sappig genoeg. Net jammer ... die waarheid was nóg sappiger en sou die ore laat tuit het as dit uitgelek het.
Die jare het haar gelukkig geleer om realisties te wees. Sy weet die geluksgodin is lankal die dinges in vir haar. Sy sal nie maklik so ’n los gelukkie raakloop nie. Sy het eerder ’n kans om deur die weerlig doodgeslaan te word.
Daar is maklik tien nuwe posts op haar Facebook-muur geskryf, sien Roxy. Die meeste daarvan sowat vier uur gelede voordat selfs die bleeksiele, wat hul dae agter hul rekenaars deurbring, geshut-down het en die strate in is vir Saterdagaand se pret en plesier.
Nie almal is so pateties soos sy nie – niémand is so pateties soos sy nie.
Maar dis darem nie nét sy wat by die huis is nie. Haar dierbare sus het dit goedgedink om, nadat sy hier weg is, vir die virtuele wêreld te vertel waarmee sy haar besig hou. Ons sit hier soos die stokou getroudes wat ons is, het Petra skaars ’n kwartier gelede op haar muur geskryf, seker net nadat sy by die huis gekom het. Die kinders slaap uiteindelik en ons gaan nou ’n glasie rooiwyn drink en ’n video kyk. Rustig by die huis terwyl die res van julle seker die stad op horings neem.
Kla jy of spog jy? vra sy vir die proﬁelfoto van Petra wat haar glimlaggend aanstaar.
Sy sien hulle so voor haar sit. Petra in haar gladde gimbroek wat soos ’n tweede vel om haar sexy agterstewe span en met ’n paar sokkies aan die voete. Seker met haar kop op Herman se skoot, so tevrede soos twee katte met room aan hul snorbaarde, krulstert-gelukkig toegegooi onder ’n kombers of ’n ding. En as hulle vaak