Posted in Finansiele | Financial	| Tagged Employees’ tax, Fourth Schedule, Income Tax Act, Labour Broker	| Leave a comment
Die 2018-belastingseisoen is in volle swang en dit is die moeite werd om na ’n algemene dwaling aangaande die vasstelling van kapitaalwinsbelasting vir individuele belastingbetalers en veral die rol van die “jaarlikse uitsluiting”, te kyk. Deur te verseker dat die jaarlikse uitsluiting akkuraat toegepas word soos bepaal in die Agtste Bylae tot die Inkomstebelastingwet, veral waar kapitaalverliese voorkom, sal belastingbetalers gehelp word om hul IT12-belastingopgawes akkuraat te voltooi en, ewe belangrik, om behoorlike belastingbeplanning vir die volgende jaar te doen.
Behalwe vir sekere uitsonderings word daar van belastingbetalers vereis om die wins of verlies te bereken waar ’n bate van die hand gesit word. Dit sluit in die verhandeling van beleggings, eiendomme en selfs belange in privaat maatskappye of beslote korporasies. Hierdie winste of verliese, wat bereken word deur die basiskoste van die opbrengs af te trek, moet saamgevoeg word om die potensiële belastingblootstelling van die verhandeling te bepaal.
Saamgevoegde kapitaalwins of -verlies
Die jaarlikse uitsluiting word toegepas om die saamgevoegde kapitaalwins of -verlies vir ’n jaar te bepaal. Die proses behels twee stappe. Eerstens word alle kapitaalwinste vir die jaar verminder met alle kapitaalverliese vir die jaar. Wesenlik is dit ’n berekening van alle winste en verliese wat in die loop van die jaar gerealiseer het, om by ’n netto totaal uit te kom. Tweedens word die netto bedrag wat vasgestel is, hetsy ’n wins of ’n verlies, verminder met die jaarlikse uitsluiting van R40 000. Die jaarlikse uitsluiting tel in gelyke mate om kapitaalwinste en -verliese te verminder. Belangrik is dat die jaarlikse uitsluiting nie kumulatief is nie, ongebruikte gedeeltes nie oorgedra word na daaropvolgende jare nie en dat dit van toepassing is slegs op winste en verliese van die lopende jaar. As die saamgevoegde wins of verlies dus minder as R40 000 is in die lopende jaar dan het die verhandeling van bates in die betrokke jaar prakties geen invloed op ’n persoon se lopende of toekomstige jare van aanslag nie, hoewel dit steeds ’n vereiste is dat die inligting op die inkomstebelastingopgawe ingevul word.
’n Persoon se aangeslane kapitaalverlies in vorige jare van aanslag word nie, soos algemeen geglo word, verminder deur die jaarlikse uitsluiting nie. Kapitaalverliese van vorige jare word eers in ag geneem nadat die saamgevoegde wins of verlies vasgestel is.
Netto kapitaalwinste of aangeslane verliese
Om by ’n netto kapitaalwins of aangeslane kapitaalverlies uit te kom word enige aangeslane kapitaalverliese van vorige belastingjare afgetrek van saamgevoegde kapitaalwins of bygetel by saamgevoegde kapitaalverliese, afhangende van die geval. As daar ná die aftrekking van vorige verliese steeds ’n netto wins is, word hierdie bedrag ingesluit by ’n individu se belasbare inkomste teen 40%. Dit staan bekend as die belasbare kapitaalwins. As die saamgevoegde verlies van die lopende jaar vermeerder word met die verliese van vorige jare word hierdie aangeslane kapitaalverlies oorgedra sodat dit verreken kan word teen kapitaalwinste in daaropvolgende jare.
Daar word verwag dat, met die inwerkingtreding van die belastingvrye spaarrekeningstelsel, die waarde van die jaarlikse uitsluiting (wat verhoog is van R10 000 vir jare van aanslag voor 2006 tot die huidige R40 000), nie in die toekoms sal verhoog nie.
Gelukkig is die korrekte toepassing van die jaarlikse uitsluiting ingebou in die eFiling-stelsel vir individue. Dit is egter belangrik dat belastingbetalers die korrekte toepassing daarvan verstaan sou die onwaarskynlike gebeur en foute in die eFiling-stelsel voorkom, ten einde hul kapitaalwinste-blootstelling vir toekomstige jare akkuraat te beplan.
Posted in Belasting	| Tagged Inkomstebelastingwet, Jaarlikse uitsluiting, kapitaalverlies, Kapitaalwins, Toegevoegde waarde	| Leave a comment
On 1 July 2018, the South African Revenue Service (‘SARS’) released a new version of its Service Charter. The release of the Service Charter has been widely welcomed and the timing thereof is optimal, since it coincides with the start of the 2018 tax filing season for individual taxpayers, as well as some senior personnel changes at the Revenue Service.
The Service Charter broadly follows the same layout and order as the sections of the Tax Administration Act and dispute resolution rules and contains service level targets for many legislated administrative matters that directly affect taxpayers. The most notable theme throughout the Service Charter is on SARS’s response time, which has traditionally been a frustration for taxpayers, especially regarding refunds. In terms of the Service Charter, SARS will endeavour to pay refunds (above R100), within seven business days if:
All obligations have been met and no other debt is due;
SARS administrative control procedures are adhered to; and
No inspection, verification or audit is required or has been initiated.
Other welcome proposals are SARS’s endeavour to speedily finalise inspections, audits and verifications as well as providing feedback to taxpayers regarding debt suspension and compromise of tax debts within a reasonable time. If adhered to, this will go a long way in removing the uncertainty and anxiety that often goes along with disputes.
It is however, important to note that as much as the Service Charter is an expression by SARS of expected timelines and the quality of service it wishes to offer taxpayers, the content of the Service Charter does not override legislation and SARS specifically includes this disclaimer. There still appears to be a lack of real substantive rights and recourse mechanisms available to taxpayers. Many of the commitments seem vague and non-committal. The primary dispute resolution options and relief available to taxpayers for disputes with SARS therefore remain the provisions of relevant tax acts, as well as the Office of the Tax Ombud. Although it is recommended that taxpayers familiarise themselves with the contents of the Service Charter, they should be weary if simply relying on the content of the Service Charter and should always ensure that they know what their rights are in terms of legislation.
Taxpayers should also remain hopeful that a taxpayer Bill of Rights is developed over time, as recommended by the Davis Tax Committee in its September 2017 report to the Minister of Finance. In terms of this report, taxpayers should have guaranteed rights that are enforceable and have legal effect, since rights are of no value if they cannot be enforced. Although this appears to be one of the shortcomings of the Service Charter, it could be a preamble to what may ultimately develop into a positive set of rules that promote taxpayer confidence.
 28 of 2011
Posted in Tax	| Tagged SARS, Service Charter	| Leave a comment
Die SAID se Praktyknota 31.2 (PN31.2) bepaal dat ’n persoon by magte is om rente wat betaal is af te trek, selfs as die persoon nie ’n geldskieter is of enige ander bedryf beoefen waar die rentekoste aangegaan is in die produksie van ander rente wat verdien is, in die mate dat dit nie die rente-inkomste te bowe gaan nie. Kragtens heersende inkomstebelastingwetgewing word hierdie praktyk (wat belastingbetalers bevoordeel) streng genome nie ondersteun deur die Wet op Inkomstebelasting, 58 van 1962 nie.
Vertroue op hierdie praktyk is onlangs oorweeg in die Wes-Kaap Hoë Hof. Weens die unieke samestelling van die belastingbetaler se dienskontrak as ’n vennoot in ’n regsfirma, is ’n gedeelte van sy winsaandeel weerhou as ’n verpligte rentedraende lening aan die werkgewer om lopende bedryfskapitaal-behoeftes te befonds (direkteurslening). Terwyl periodieke uitkerings van opgeloopte rente op die direkteurslening aan hom betaal is en as belasbare inkomste behandel is, is hy nie toegelaat om terugbetaling van die kapitaal te eis terwyl hy in diens is nie. Terselfdertyd sou die belastingbetaler rente aangaan op ’n lening van die bank wat gebruik is om vaste eiendom te koop (banklening).
Die hof moes oorweeg of daar genoegsame verband is tussen die rente deur die belastingbetaler aangegaan op die banklening en die rente wat hy verdien op die uitstaande balans van die direkteurslening. Anders gestel, of die bankrente beskou kan word as sou dit aangegaan was in die produksie van rente-inkomste op die direkteurslening.
Die belastingbetaler het aangevoer dat dit so was aangesien hy die opbrengs van die direkteurslening sou gebruik het om die banklening te vereffen as dit nie was vir die streng terugbetaingsvoorwaardes nie en terselfdertyd die kapitaal en rente wat aangegaan is op die banklening, verminder het nie. Hy het die gedeelte van die banklening gelykstaande aan die direkteurslening beskou as ’n terugbetaalbare lening waarop ’n belastingvermindering toegestaan behoort te word. Hierdie standpunt is ondersteun deur bewyse van deposito’s in die banklening uit uitkerings van winsaandeel wat ook met mekaar strook.
Die hof het bevind dat selfs as aanvaar word dat die fondse wat tot die krediet van die direkteurslening staan, ‘kapitaal’ of ‘surplusfondse’ is soos vereis deur PN31.2, enige uitkerings daarop wat hy ontvang, geheel en al na goeddunke van die werkgewer geskied. Gevolglik was hy nie volkome afhanklik van die uitkerings om die banklening in stand te hou nie en die feit dat hy deposito’s in die bankrekening gemaak het uit winsuitkerings, doen nie afbreuk aan hierdie feit nie. Om toegang tot die banklening te verkry moes hy dit in stand hou uit ander bronne as die uitkerings op die direkteurslening. Die doel van die banklening was dus om hom van ’n fasiliteit te voorsien en nie om die direkteurslening in stand te hou nie. Daar kan nie gesê word dat rente betaal op die banklening, rente wat op die direkteurslening verdien word, teweeggebring het nie. Hy sou rente op die direkteurslening ontvang het ongeag die bestaan van die banklening. Die hof het gevolglik die belastingbetaler se pleidooi vir aftrekking van die rente wat verdien is, verwerp.
Die onderskeid wat die hof getref het tussen die twee scenario’s wat in PN31 behandel word, is belangrik. PN31.1 behandel ’n scenario waar rente-koste aangegaan is in die beoefening van ’n bedryf terwyl PN31.2 ’n scenario behandel waar ’n belastingbetaler nie ’n bedryf beoefen nie. Die vereistes van die twee paragrawe behoort afsonderlik oorweeg te word en nie as ’n enkele beginsel behandel te word nie. Dit is derhalwe belangrik dat belastingbetalers wat rente-aftrekkings wil eis en staatmaak op PN31, altwee scenario’s moet oorweeg, veral as hulle nie geldskietery bedryf nie.
Posted in Belasting	| Tagged belastingbetaler, Rente, SAID	| Leave a comment
With any anti-virus product, it’s important to keep it up to date, so to protect against new viruses that are released. Most commercial products have a mechanism to update themselves automatically. The free products typically need to be updated manually.
These may contain a virus. Also, if you receive an unwanted email saying “reply to unsubscribe”, ignore it. Senders can use this to confirm your email address is valid – and are then likely to send you more emails.
You should create and use different passwords for each service provided.
Don’t leave a computer unattended while logged on to Online Banking
Always log off from Online Banking
It’s important to always end your session by clicking on the Log off menu item before closing the browser.
Criminals often send out emails that look like they came from your Bank, SARS or Professional Institutions with links to fake websites where they capture your passwords as you try to log in.
If your email provider supports strong or two-factor authentication, make sure you use it. Enable second-factor authentication for as many online accounts as possible. When you enter your username and password, you will get a one-time PIN on your phone to log into your account.
Posted in General	| Tagged Antivirus, Cybercrime, Firewall, Update	| Leave a comment
Posted in Besigheid | Business	| Tagged Business, Investment, Partner	| Leave a comment
Posted in Belasting	| Tagged Belastinggevolge, reels, Skuld	| Leave a comment
Posted in Eiendom | Poperty	| Tagged Customs, SARS, Travelling	| Leave a comment
Dit staan ŉ maatskappy of beslote korporasie vry om sy naam te verander indien verkies. Vir maatskappye sal die naamsverandering ŉ spesiale besluit tot gevolg hê wat deur die aandeelhouers van die maatskappy goedgekeur moet word en in die geval van ŉ beslote korporasie moet die lede van die beslote korporasie die naamsverandering goedgekeur.
Voor die naam van die maatskappy of beslote korporasie verander kan word, moet voorgestelde name aan die “Companies and Intellectual Property Commission” (“CIPC”) voorgelê word vir goedkeuring. Daar kan vier opsies van moontlike name verskaf word aan CIPC in volgorde van keuse. Wanneer CIPC tevrede is met ŉ voorgestelde naam, sal hulle dit vir die gebruik van die maatskappy of beslote korporasie reserveer vir ŉ tydperk van 6 maande. Die reservering kan ná 6 maande vir ŉ verdere tydperk van 1 maand verleng word, maar kan daarna nie verder verleng word nie en sal verval, waarna ŉ aansoek weer ingedien sal moet word.
Die voorgestelde name van maatskappye en beslote korporasies moet aan verskeie vereistes voldoen soos uiteengesit in Artikel 11 van die Maatskappywet van 2008 (“die Wet”). Hieronder volg ŉ lys van enkele van hierdie vereistes –
die naam mag woorde in enige taal insluit;
die naam mag nie dieselfde of verwarrend soortgelyk wees aan –
die naam van ŉ ander maatskappy, geregistreerde buitelandse maatskappy, beslote korporasie of koöperasie nie, tensy die maatskappy/beslote korporasie deel uitmaak van ŉ groep wat soortgelyke name gebruik;
ŉ naam geregistreer vir die gebruik van ŉ persoon as ŉ besigheidsnaam ingevolge die Wet op Besigheidsname, Wet no. 27 van 1960, nie;
ŉ geregistreerde handelsmerk wat aan ŉ ander persoon behoort, of ŉ handelsmerk ten opsigte van ŉ aansoek vir registrasie as ŉ handelsmerk in die Republiek ingedien is nie, of ŉ welbekende handelsmerk soos in Artikel 35 van die Wet op Handelsmerke, Wet no. 194 van 1993, beoog nie;
ŉ handelsmerk, woord of uitdrukking waarvan die gebruik ingevolge die Wet op Handelswaremerke, Wet no. 17 van 1941, beperk of beskerm word nie;
die naam mag nie valslik impliseer of voorgee, of sodanig wees dat dit ŉ persoon redelikerwys sal mislei om verkeerdelik te glo dat die maatskappy/beslote korporasie –
deel is van of geassosieer word met ŉ ander persoon of entiteit nie;
ŉ staatsorgaan of ŉ hof is, of deur die staat, ŉ staatsorgaan of ŉ hof bedryf, geborg, gesteun of onderskryf word nie;
besit, bestuur of bedryf word deur ŉ persoon of persone wat ŉ bepaalde opvoedkundige benaming het nie;
besit, bedryf, geborg, gesteun of onderskryf word deur, of die ondersteuning geniet van enige internasionale organisasie, buitelandse staat, staatshoof, regeringshoof, regering of administrasie van ŉ departement van so ŉ regering of administrasie nie;
die naam mag nie ŉ woord, uitdrukking of simbool insluit wat, in isolasie of in samehang met die res van die naam redelikerwys geag kan word as oorlogspropaganda, aanhitsing tot onmiddellike geweld of voorspraak vir haat gebaseer op ras, etnisiteit, geslag of geloof, of aanhitsing om skade te veroorsaak uit te maak nie.
Posted in Eiendom | Poperty	| Tagged beslote korporasie, CIPC, Companies and Intellectual Property Comission, naamsverandering	| Leave a comment