Daarom is die Here verbaas dat hulle só van Moses praat en ontvlam sy toorn – “en Jahwe se neus het warm geword” – oor hulle. Met sy vertrek in die wolk was Mirjam melaats (meṣō·rǎʹ·ʿǎṯ). Die term sluit enige velsiekte in. Die beskrywing dat haar velsiekte “soos sneeu” gelyk het, kan beteken dat dit “wit” was soos sneeu, die meer gebruiklike interpretasie. Dit kan egter ook beteken dat dit “nat” was soos sneeu wat dan met oop sere verbind kan word soos dit die geval was met Job.
Moses doen onmiddellik voorbidding by die Here om Mirjam gesond te maak. Hy illustreer daarmee sy afhanklikheid van die Here. Sy intieme verhouding met die Here verlei hom nie om arrogant en familiêr teenoor God op te tree nie.
Die Here illustreer in sy reaksie sy bereidheid om te vergewe, maar ook die feit dat Hy nie sonde ongestraf laat bly nie (Eks. 34:7; Num. 14:18). Hy antwoord dat Mirjam die normale tyd van sewe dae buite die kamp moes deurbring, die tydperk wat die wet voorgeskryf het dat iemand moes wag om van ‘n velsiekte rein verklaar te kon word.
God luister egter ook na Moses se smeking dat Mirjam genees word, al vereis Hy steeds dat sy die afsondering vir haar reiniging moet verduur soos die wet voorskryf. Ons kan dus ook op God se genade staatmaak.
Die verhaal het soveel raakpunte met die prentjies van God in die NT. In terme van God se regverdigheid sien ons aan die een kant God se handhawing van die bediening van Jesus in beide die salwing met die Heilige Gees (Matt. 3) en die volharding tydens die versoeking in die woestyn (Matt. 4). Ons sien dit in die wysheid waarmee Hy die Fariseërs en die skares kon troef (Mark. 6:2) sowel as die wonderwerke waarmee Hy die koninkryk van God aangekondig het.