Strategie en taktiek in die Eerste Wêreldoorlog - Inligting
Strategie en taktiek in die Eerste Wêreldoorlog
Die Schliefffen -plan
Patrollies en aanvalle
Aanvalle en aanvalle
Die Hindenburg -lyn
Eerste uitgawes in 1966, begin speletjies verskyn in elke uitgawe (begin met uitgawe #18) vanaf 1969 na 'n oorname deur Jim Dunnigan, wat SPI gestig het om die tydskrif te publiseer. Na die afsterwe van SPI het die tydskrif deur verskeie hande gegaan totdat Decision Games dit oor 1991 oorgeneem het. Benewens die versameling van speletjies in elke uitgawe, bevat die tydskrif ook artikels oor militêre geskiedenis, wat dikwels relevant is vir die spel in die uitgawe. Sedert uitgawe 176 is die tydskrif ook verkoop, sonder spel, by die kiosk.
In 2007 is Strategy and Tactics Press van besluitnemingspeletjies geskei om die verantwoordelikheid vir die publikasie van die tydskrif te aanvaar, tesame met 'n nuwe tydskrif World at War, wat fokus op WWII -tema -speletjies, S & amp vry om ander gevegte te verken. In 2012 het Decision Games Modern War, wat fokus op moderne oorlogstema-speletjies, van stapel gestuur vanaf post-1945 tot in die nabye toekoms.
Speletjies in uitgawe voor nommer 18 bevat slegs geskrewe reëls, instruksies en/of lyste van eenhede wat ingebind is (aan die tydskrif), maar geen voltooide komponente nie. Byvoorbeeld: Kreta (uitgawe 18) is ingebind in die tydskrif self (insluitend die kaarteblaaie). Die speletjies in S & ampT van 19 tot 25 het komponente, maar die tellers was ongesny en ongemonteer. Hierdie tellers vereis dat die koper dit op die persbord of teëlbord plak, en dit dan sny. Alle SPI -speletjies uit uitgawe 26 is geïnstalleer.
Projekanalise - Kwessies 1 - 16 - Uitgawes 17 - 90 - Uitgawes 91 - 111 - Uitgawes 112 - 139 - Uitgawes 140 en daarna
Die strategie van die Westerse bondgenote, 1914
Sowat 30 jaar na 1870, met inagneming van die waarskynlikheid van nog 'n Duitse oorlog, het die Franse hoë kommando die strategie van 'n aanvanklike verdediging onderskryf, gevolg deur 'n teenaanval teen die verwagte inval: 'n groot stelsel van vestings is op die grens geskep, maar daar is gapings gelaat om die Duitse aanval te "kanaliseer". Die alliansie van Frankryk met Rusland en sy verbintenis met Groot -Brittanje het egter 'n ommekeer van plan aangemoedig, en na die begin van die eeu het 'n nuwe skool militêre denkers begin argumenteer vir 'n offensiewe strategie. Die voorstanders van die offensief à l'outrance ("Tot die uiterste") het beheer oor die Franse militêre masjien verkry, en in 1911 het 'n woordvoerder van hierdie skool, generaal J.-J.-C. Joffre, is aangewys as hoof van die algemene personeel. Hy het die berugte Plan XVII geborg, waarmee Frankryk in 1914 oorlog toe gegaan het.
Plan XVII het die sterkte wat die Duitsers teen Frankryk sou ontplooi ernstig onderskat. Met die aanvaarding van die moontlikheid dat die Duitsers aan die begin hul reserwe -troepe saam met gereelde troepe in diens sou neem, het Plan XVII die sterkte van die Duitse weermag in die weste op 'n maksimum van 68 infanteriedivisies beraam. Die Duitsers het eintlik die ekwivalent van 83 1 /2 afdelings, tel Landwehr (reserwe troepe) en Ersatz (laegraadse plaasvervangende troepe) afdelings, maar die Franse militêre mening het hierdie moontlikheid tydens die belangrike openingsdae van die oorlog geïgnoreer of betwyfel, toe die mededingende leërs konsentreer en vorentoe beweeg het, het die Franse intelligensie slegs die gereelde afdelings van Duitsland getel in sy ramings van die vyandelike krag . Dit was 'n ernstige wanberekening. Plan XVII het ook die rigting en omvang van die komende aanslag verkeerd bereken: hoewel dit 'n inval deur België voorspel het, het dit aanvaar dat die Duitsers die roete deur die Ardennen sou neem en sodoende hul kommunikasie aan aanval blootgestel het. Op grond van die idee van 'n onmiddellike en algemene offensief, het plan XVII gevra vir 'n Franse stoot na die Saar in Lorraine deur die 1ste en 2de leërs, terwyl aan die linkerkant van die Franse (die noorde) die 3de en 5de leër, wat Metz en die Ardennes, onderskeidelik, was gereed om óf 'n offensief tussen Metz en Thionville te begin óf om vanuit die noorde aan die flank van enige Duitse rit deur die Ardennen te slaan. Toe die oorlog uitbreek, was dit vanselfsprekend dat die klein Britse Expeditionary Force (BEF) onder Sir John French as 'n aanvulling op die Franse magte gebruik moes word, min of meer soos die Franse dit goedvind. Dit is duidelik duidelik dat die Franse onbewus was van die reuse Duitse offensief wat op hul linker (noordelike) vleuel gemik was.
Antieke Griekse oorlogvoering
In die antieke Griekse wêreld is oorlogvoering as 'n noodsaaklike kwaad van die menslike toestand beskou. Of dit nou klein skermutselings tussen naburige stadstate is, lang stadsbelange, burgeroorloë of grootskaalse gevegte tussen multi-alliansieblokke op land en see, die groot belonings van oorlog kan die koste van materiaal en lewens swaarder weeg. Alhoewel daar lang periodes van vrede en baie voorbeelde van vriendskaplike bondgenote was, het die kragtige motiewe van territoriale uitbreiding, oorlogsbuit, wraak, eer en die verdediging van die vryheid verseker dat die Grieke gedurende die Argaïese en Klassieke tydperke gereeld in oorlogvoering betrokke was tuis en in die buiteland.
Ontwikkeling uit gewapende bendes onder leiding van 'n krygsleier, stadsmilisie van deeltydse soldate, wat hul eie toerusting voorsien en moontlik ook al die burgers van die stadstaat of polis insluit, het oorlogvoering wegbeweeg van die beheer van privaat individue en na die ryk van die staat. Vergaderings of groepe elite -burgers het oorlog goedgekeur, en generaals (strategoi) aanspreeklik gehou word vir hul optrede en is dikwels verkies vir vaste termyne of spesifieke militêre operasies.
In die vroeë stadiums van die Griekse oorlogvoering in die Argaïese tydperk was opleiding lukraak en selfs wapens kon tydelik geskied, hoewel soldate gewoonlik betaal is, al was dit net om aan hul daaglikse behoeftes te voldoen. Daar was geen uniforms of kentekens nie en sodra die konflik verby was, sou die soldate na hul plase terugkeer. Teen die 5de eeu v.G.J. het die militêre bekwaamheid van Sparta 'n model gebied vir alle ander state. Met hul professionele en goed opgeleide voltydse weermag geklee in rooi mantels en draende skilde met die letter lambda (vir Lacedaemonians), het die Spartane gewys wat professionaliteit in oorlogvoering kan bereik.
Baie state soos Athene, Argos, Thebe en Syracuse het 'n klein professionele mag begin handhaaf (logades of epilektoi) wat indien nodig deur die hoofburgerliggaam aangevul kan word. Leërs het meer kosmopolities geword met die insluiting van inwonende buitelanders, slawe, huursoldate en naburige bondgenote (vrywillig of dwang in die geval van Sparta perioikoi). Oorlogsvoering het wegbeweeg van eenmalige gevegte wat binne enkele ure gevoer is na langdurige konflikte wat jare lank kan duur, waarvan die belangrikste die Persiese oorloë (eerste helfte van die 5de eeu v.G.J.), die Peloponnesiese oorloë (459-446) was. & 431-404 BCE), en die Korintiese oorloë (394-386 BCE).
Die Hoplite Phalanx
Die steunpilaar van enige Griekse leër was die hopliet. Sy volle panopie was 'n lang spies, 'n kort swaard en 'n sirkelvormige bronsskild, en as hy dit kon bekostig, is hy verder beskerm deur 'n bronshelm (met binneste omhulsel vir gemak), brons borsplaat, gom vir die bene en uiteindelik, enkel wagte. Gevegte was naby, bloedig en dodelik. Hierdie tipe oorlogvoering was die perfekte geleentheid vir die Griekse kryger om sy manlikheid te toon (andreiaen uitnemendheid (aretē) en generaals gelei van voor en deur voorbeeld.
Om groter mobiliteit in die geveg te bied, het die hopliet ligter pantser gedra, soos 'n leer- of gelamineerde linnekorset (spolades) en 'n oop helm (pilos). Die peltast-vegter, gewapen met kort spies en meer liggepantser as die hopliet, het 'n mobiele en gevaarlike bedreiging vir die stadiger bewegende hopliete geword. Ander ligter gewapende troepe (psiloi) het ook die hopliet -oorheersing van die slagveld uitgedaag. Spiesgooiers (akonistai), boogskutters (toksotoi) en slinger (sphendonētai) die gebruik van klippe en loodkoeëls kan die vyand benadeel met aanvalle en terugtogte. Kavalerie (hippeis) is ook ontplooi, maar as gevolg van die hoë koste en moeilike terrein van Griekeland, slegs in beperkte getalle, byvoorbeeld, Athene, wat oor die grootste kavalleriemag beskik het tydens die Peloponnesiese oorloë, het slegs 1000 berede troepe gehad. Beslissende en verwoestende kavalerie-offensiewe sal moet wag tot die Masedoniërs onder leiding van Philip en Alexander in die middel van die 4de eeu vC.
Weermagte het ook meer gestruktureerd geword, verdeel in aparte eenhede met bevelhierargieë. Die lochoi was die basiese eenheid van die falanks-'n reeks goed bewapende en goed gepantserde hopliet-soldate, gewoonlik agt tot twaalf man diep, wat as 'n hegte groep aangeval het. In Athene, die lochos is gelei deur 'n kaptein (lochagos) en hierdie saamgevoeg om een ​​van tien regimente te vorm (taxis) elk gelei deur a taxiarchos. 'N Soortgelyke organisasie was van toepassing op die leërs van Korinte, Argos en Megara. In die 5de eeu vC Sparta was die basiese element die enomotiai (peloton) van 32 mans. Vier hiervan bestaan ​​uit a pentekostys (geselskap) van 128 man. Vier hiervan bestaan ​​uit a lochos (regiment) van 512 man. 'N Spartaanse leër het gewoonlik uit vyf bestaan lochoi met aparte eenhede van nie -burgerlike burgermag - perioikoi. Eenhede kan ook verdeel word volgens ouderdom of spesialiteit in wapens, en namate oorlogvoering meer strategies geword het, sou hierdie eenhede meer onafhanklik funksioneer en reageer op basuinoproepe of ander sulke seine tydens die geveg.
Sommige state, soos Athene, Aegina, Korinte en Rhodes, het vloot oorlogskepe bymekaargemaak, meestal die trireme, wat hierdie state in staat kan stel om winsgewende handelsvennootskappe te smee en troepe op vreemde gebiede te deponeer en sodoende kolonies te vestig en te beskerm. Hulle kan selfs vyandelike hawens blokkeer en amfibiese landings begin. Die grootste vloot was in Athene, wat op sy hoogste 200 trireme kon versamel en die stad in staat gestel het om 'n Mediterreense ryk te bou en in stand te hou.
Die trireme was 'n ligte houtskip, hoogs wendbaar en toegerus met 'n brons -slagram aan die boog wat vyandelike vaartuie kon uitskakel. 35 meter lank en met 'n balk van 5 meter, ongeveer 170 roeiers (thetes - afkomstig van die armer klasse) wat op drie vlakke sit, kan die skip tot 'n spoed van 9 knope dryf. Aan boord was ook klein groepe hopliete en boogskutters, maar die belangrikste taktiek in vlootoorlogs was om nie aan boord te klim nie. Bekwame bevelvoerders het hul vloot in 'n lang front gerangskik, sodat dit moeilik was vir die vyand om agter te kom (periplous) en verseker dat sy skepe voldoende naby was om te verhoed dat die vyand deur 'n leemte kom (diekplous). Miskien was die bekendste vlootgeveg Salamis in 480 vC toe die Atheners seëvier teen die invallende vloot Xerxes.
Die drietal het egter nadele omdat daar geen slaapplek was nie, en daarom moes skepe elke aand drooggemaak word, wat ook verhoed het dat die hout versuip. Hulle was ook ongelooflik duur om te vervaardig en in stand te hou, maar die drie -aanduiding was 'n aanduiding dat oorlogvoering nou 'n duur besorgdheid vir die staat geword het, selfs al word ryk private burgers die grootste deel van die uitgawes betaal.
Die eerste strategie is eintlik gebruik voordat daar eers gevegte plaasgevind het. Godsdiens en ritueel was belangrike kenmerke van die Griekse lewe, en voordat die veldtog begin, moes die wil van die gode bepaal word. Dit is gedoen deur die konsultasie van orakels soos dié van Apollo in Delphi en deur diereoffers (spagiawaar 'n professionele waarsêer (manteis) lees voortekens (ta hiera), veral uit die lewer van die slagoffer en enige ongunstige tekens kan die stryd beslis vertraag. Ten minste vir sommige state soos Sparta kan gevegte by sekere geleenthede soos godsdienstige feeste en vir alle state tydens die groot Panhelleniese spele (veral dié by Olympia) verbied word.
Toe al hierdie rituele weg was, kon gevegte begin, maar selfs dan was dit roetine om geduldig te wag totdat die vyand op 'n geskikte vlakte daar naby vergader. Liedere is gesing (die paian - 'n lofsang aan Apollo) en albei kante sou mekaar ontmoet. Hierdie gentleman -benadering het egter mettertyd plek gemaak vir meer subtiele strydreëlings waar verrassing en strategie sterk na vore gekom het. Boonop het konflikte ook meer divers geword in die Klassieke tydperk met beleëringe en hinderlae, en stedelike gevegte het meer algemeen geword, byvoorbeeld by Solygeia in 425 vC toe Atheense en Korinthiese hopliete van huis tot huis geveg het.
Strategieë en misleiding, die 'diewe van oorlog' (klemmata), soos die Grieke hulle genoem het, was in diens van die meer bekwame en gewaagde bevelvoerders. Die suksesvolste strategie op die ou slagveld was die gebruik van hopliete in 'n nou formasie genaamd die falanks. Elke man het homself en gedeeltelik sy buurman beskerm met sy groot sirkelvormige skild op sy linkerarm. As die phalanx eenstemmig beweeg, kan dit die vyand stoot en aanval, terwyl die blootstelling van elke man tot die minimum beperk word. Gewoonlik het die falanks 'n gereelde kenmerk van die beter opgeleide leërs, veral die Spartane, geword, met 'n diepte van agt tot twaalf man diep en met die maksimum front moontlik om die risiko om buitekant te word, te verminder. Thermopylae in 480 BCE en Plataea in 479 BCE was gevegte waar die hopliet falanks verwoestend effektief was.
In die Slag van Leuctra in 371 vC het die Thebaanse generaal Epaminondas die linkerkant van sy falanks sterk versterk tot ongeveer 50 man diep, wat beteken het dat hy die regterflank van die opponerende Spartaanse falanks kon breek, 'n taktiek wat hy weer met groot sukses by Mantineia gebruik het. 362 vC. Epaminondas het ook ligter gewapende troepe en kavallerie gemeng om aan die flanke van sy falanks te werk en die vyand te beveg. Hoplites reageer op hierdie ontwikkelings in taktiek met nuwe formasies soos die verdedigende vierkant (plasie), wat grootliks gebruik is (en nie net ter verdediging nie) deur die Spartaanse generaal Brasidas in 423 BCE teen die Lyncestians en weer deur die Atheners in Sicilië in 413 BCE. Die era van swaar gepantserde hopliete wat netjies in twee lêers gerangskik was en in 'n vaste stryd teen mekaar afgesny het, was egter verby. Meer mobiele en meerwapenoorlogvoering het nou die norm geword. Kavallerie en soldate wat missiele kan gooi, wen moontlik nie regstreeks gevegte nie, maar dit kan die uitkoms van 'n geveg dramaties beïnvloed en sonder hulle kan hopliete hopeloos blootgestel word.
Van die vroeë stadium af het die meeste Griekse stadstate 'n versterkte akropolis (Sparta en Elis is opvallende uitsonderings) om die belangrikste godsdienstige en burgerlike geboue te beskerm en toevlug te bied teen aanvalle. Namate oorlogvoering egter meer beweeglik geword het en wegbeweeg het van die tradisionele hoplietgeveg, wou stede hul voorstede beskerm met versterkingsmure. Onafhanklike uitkyktorings op die omliggende platteland en selfs grensforten en mure het ontstaan ​​as gevolg van die verhoogde risiko van aanvalle. Baie poleis het ook versterkings gebou om 'n beskermende gang tussen die stad en hul hawe te skep, waarvan die bekendste die lang mure was wat oor die 7 km tussen Athene en Piraeus gestrek het.
Belegging was gewoonlik langdurige sake, met die belangrikste strategie om die vyand onderdanig te maak. Aanstootlike strategieë wat ramme en opritte gebruik, was grootliks onsuksesvol. Vanaf die 4de eeu vC het tegniese innovasies die aanvallers egter meer voordele gebied. Beleërtorings op wiele, wat die eerste keer deur die Kartagoërs gebruik is en deur Dionysius I van Syracuse gekopieer is teen Motya in 397 v.G.J., botsende artillerie (gastrafate), klipgooi -apparaat (lithoboloi) en selfs vlamgooiers (by Delion in 424 v.G.J.) het 'n neiging begin dat bevelvoerders aggressiewer sou wees in belegoorlogvoering. Dit was egter eers met die aankoms van torsie -artillerie vanaf 340 vC, wat 15 kg klippe oor 300 meter kon dryf, dat stadsmure nou afgebreek kon word. Natuurlik het verdedigers op hierdie nuwe wapens gereageer met dikker en sterker mure met konvekse oppervlaktes om missiele beter af te buig.
Logistiek: Bagasie en voorrade
Die kort tydperk van konflikte in die Griekse wêreld was dikwels as gevolg van die swak logistiek wat die leër in die veld voorsien en onderhou. Daar word gewoonlik van soldate verwag om hul eie rantsoene te verskaf (droë vis en garspap is die algemeenste) en die standaard vir Athene was drie dae werd. Die meeste hopliete sou vergesel gewees het deur 'n slaaf wat as bagasie -portier optree (skeuophoroi) om die rantsoene in 'n mandjie te dra (gylion) saam met beddegoed en 'n kookpot. Slawe het ook as versorgers van die gewondes opgetree, aangesien slegs die Spartaanse leër 'n toegewyde mediese beampte gehad het (iatroi). Gevegte was gewoonlik in die somer, so tente was selde nodig en selfs kos kon geplunder word as die gevegte op vyandelike gebied was. Teen die einde van die klassieke tydperk kon weermagte per skip weer voorsien word en groter toerusting kon vervoer word met waens en muile wat onder die verantwoordelikheid van mans te oud was om te veg.
Bederf van oorwinning
Oorlogsbuit, hoewel dit nie altyd die primêre motief vir konflik was nie, was beslis 'n broodnodige voordeel vir die oorwinnaar, wat hom in staat gestel het om sy troepe te betaal en die koste van die militêre veldtog te regverdig. Buit kan kom in die vorm van grondgebied, geld, kosbare materiaal, wapens en wapens. Die verloorders, as hulle nie tereggestel word nie, kan verwag dat hulle in slawerny verkoop sal word, die normale lot vir die vroue en kinders van die verloorkant. Dit was tipies vir 10% van die buit (a dekaten) om te danke aan die gode in een van die groot godsdienstige heiligdomme, soos Delphi of Olympia. Hierdie terreine het ware skatkamers geword en in werklikheid museums vir wapens en wapens. Hulle het ook later 'n te aanloklike doelwit geword vir gewetenlose leiers, maar steeds kom die meerderheid militêre materiaal wat oorleef het, uit argeologiese opgrawings op hierdie terreine.
Belangrike rituele moes uitgevoer word na oorwinning, insluitend die herstel van die dooies en die opstel van 'n oorwinningstrofee (van tropaion, wat 'n keerpunt in die konflik beteken) op die presiese plek op die slagveld waar die oorwinning verseker is. Die trofee kan in die vorm van gevange wapens en wapens wees, of 'n beeld van Zeus kan soms ook gedenktekens vir die gevalle opgestel word. Toesprake, feeste, opofferings en selfs wedstryde kan ook gehou word na 'n oorwinning in die veld.
Die Griekse oorlogvoering het dus ontwikkel van klein groepies plaaslike gemeenskappe wat veg vir die plaaslike gebied tot massiewe opsetlike gevegte tussen multi-bondgenote.Oorlog het meer professioneel, meer innoverend en dodeliker geword en sy hoogtepunt bereik met die Masedoniese leiers Filips II en Alexander die Grote. As gevolg van die vroeëre Griekse strategieë en wapeninnovasies, het hulle wapens met beter hand gebruik, soos die lang sarissa spies, beter artillerie gebruik, het verskillende troepe -eenhede met verskillende arms suksesvol ingehaal, kavallerie ten volle uitgebuit en dit alles ondersteun met 'n baie beter logistiek om die slagveld te oorheers, nie net in Griekeland nie, maar oor groot dele van Asië en die patroon vir oorlogvoering deur Hellenistiese te stel en tot in die Romeinse tyd.
Game Edition intekeninge
Om as 'n eerste uitgawe in 'n nuwe afdruk of digitale inskrywing te ontvang, moet die bestelling teen die eerste datum hieronder geplaas word:
16/10/2020 om World At War #75 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 12/1/2020
30/10/20 om Strategie en taktiek kwartaalliks #12 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 15/12/2020
30/10/2020 om Modern War #51 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 15/12/2020
11/13/20 om Strategie en taktiek #326 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 29/29/2020
27/11/20 om World At War #76 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 26/26/2021
25/12/20 om Modern War #52 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 2/9/2021
1/8/21 om Strategie & Taktiek #327 in te sluit - Beskikbaar vir Digitale subs 2/23/2021
22/01/21 om Strategie en taktiek kwartaalliks #13 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 3/9/2021
2/5/21 om World At War #77 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 23/23/2021
19/02/21 om Modern War #53 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 4/6/2021
3/5/21 om Strategie en taktiek #328 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 20/4/2021
4/2/21 om World At War #78 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 5/18/2021
16/04/21 om Strategie en taktiek kwartaalliks in te sluit #14 - Beskikbaar vir digitale subs 6/1/2021
30/04/21 om Strategie en taktiek #329 in te sluit - Beskikbaar vir digitale subs 6/15/2021
30/04/21 om Modern War #54 in te sluit - beskikbaar vir digitale subs 6/15/2021
Slagoorlogvoering, taktiek en strategieë in WW1 vir kinders
Oorlog is nooit aangenaam nie. Maar die Eerste Wêreldoorlog was uiters bloedig, met meer dood en vernietiging as ooit tevore. Voor die Eerste Wêreldoorlog is gevegte gevoer met sabel en kanonne en gewere wat 'n paar koeëls geskiet het voordat herlaai nodig was. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die uitvinding van nuwe strategieë en wapens massavernietiging veroorsaak. Die meeste nuwe tegnieke was onsuksesvol, wat ook lewens gekos het. Meer as 70 miljoen mans het in die Eerste Wêreldoorlog geveg. Ongeveer 15 miljoen militêre en burgerlike mense is dood. Die Verenigde State het ongeveer 100 000 mense verloor. Brittanje, Rusland, Duitsland en Oostenryk-Hongarye het miljoene kollektiewe verliese gely. Frankryk het 'n generasie jong mans verloor. Frankryk het ook enorme eiendomskade gely, aangesien die grootste deel van die oorlog aan die Westelike Front op Franse bodem gevoer is.
Nuwe uitvinding, masjiengewere: Tydens die Eerste Wêreldoorlog is 'n watergekoelde masjiengeweer uitgevind. Dit is gebruik sowel as lugverkoelde masjiengewere. Hierdie gewere kan honderde koeëls in 'n vinnige stroom afvuur voordat dit herlaai word. Die watergekoelde masjiengeweer het nie tyd nodig gehad om af te koel nie en kon deurlopend gebruik word. Die gebruik van beide gewere het toegelaat dat aanvalle en slagoffers groter en verwoestender was as ooit tevore. Die masjiengeweer is vandag nog 'n belangrike wapen wat die weermag gebruik.
Nuwe uitvinding, vegvliegtuie: Vliegtuie was nog primitief en beperk tydens die Eerste Wêreldoorlog, maar die weermag het hul potensiaal erken. Gewapen met masjiengewere kan vegvliegtuie baie skade aanrig. Hulle kon ook die gees van die vegtende manne op die grond opwek. Mans in die loopgrawe kon opkyk en hul vegvliegtuie bo -oor sien. Vlieëniers uit die Eerste Wêreldoorlog het bekend geword as 'Knights of the Sky'. Hulle doel was nie om vyandelike vlieëniers te skiet nie, maar eerder om vyandelike vliegtuie af te skiet. As die vlieënier daardeur sterf, was dit oorlog. Maar as 'n vyandelike vlieënier deur 'n ongeluk sou leef en lewendig op die grond gesien kon word, was dit die gewoonte om oor 'n nabygeleë vyandelike kamp te vlieg en 'n nota neer te sit om hulle te laat weet dat een van hul vlieëniers 'n ongeluk beleef het. Sommige baie bekende vlieëniers het in die Eerste Wêreldoorlog geveg, vlieëniers soos die Duitse vlieënier, die Rooi Baron.
Nuwe uitvinding, Zeppelins: Zeppelins was groot bemande ballonne wat waterstof gevul het om hulle te laat vlieg. Hulle is deur die Duitse weermag gebruik om bomaanvalle op Engeland te doen.
Nuwe uitvinding: tenks: Tanks was primitief tydens WWI. Baie het gebreek, maar sommige het deur vyandelike lyne gekom en groot vernietiging van mannekrag en eiendom veroorsaak.
Nuwe uitvinding, gifgas: 'N Gifgas, 'n soort mosterdgas, is in die Eerste Wêreldoorlog uitgevind. Om dit te beveg, is die gashelm uitgevind.
U-bote: Duikbote is eers in die laat 1800's uitgevind. Hulle was nog in hul kinderskoene in 1915 toe die Duitsers duikbote, wat U-bote genoem word, begin gebruik het om skepe van vragmotors na passasierskepe te laat sink. Een van die bekendste sinkings was 'n U-Boat-aanval op die ongewapende passasierskip, die Lusitania.
Nuwe vorm van geveg, slootoorlogvoering: 'N Nuwe vorm van gevegte in die Eerste Wêreldoorlog was die gebruik van slootoorlogvoering. Beide kante het slote gegrawe, wat diep slote was. Tussen 1914 en 1918 het beide kante loopgrawe gebou. Teen 1918 het loopgrawe aan beide kante ongeveer 12 000 myl gestrek. Daar was 'n ry van drie loopgrawe aan weerskante. Daar was die hoofgraaf, die reservaatsloot en die resloot. Binne die loopgrawe was mans ietwat beskerm teen vyandelike vuur. Mans het ongeveer 8 dae in die hoofgraaf deurgebring, daarna ongeveer 4 dae in die reservaatgraaf, en dan ongeveer 4 dae in die rusgraaf of selfs in 'n ruskamp as daar een was. Dit was waar aan beide kante. Toestande in die loopgrawe was haglik. Slote het beskerming gebied, maar dit was ook vuil en 'n broeiplek vir siektes. Die Spaanse griep het in die loopgrawe begin. Hierdie siekte het ná die Eerste Wêreldoorlog oor die hele wêreld versprei, toe troepe gedemobiliseer en huis toe gestuur is. Ongeveer 50 miljoen mense sterf tussen 1918 en 1920 aan die Spaanse griep.
No Man's Land. Tegniek: The Creeping Barrage: Een tegniek wat algemeen gebruik is, was die kruipende spervuur. Mans het uit die loopgrawe gekruip, 'n rukkie na buite gekruip en dan vuur gemaak. Baie miljoene mans sterf as gevolg van hierdie onsuksesvolle militêre strategie. Die oop grond tussen vyandelike loopgrawe het gou bekend geword as No Man's Land, omdat geen mens dit kon oorleef nie. Die weermag was nie gebruik om oorlogvoering uit te voer nie. Hulle was gewoond daaraan om op oop grond met sabels en gewere van aangesig tot aangesig te veg. Masjiengewere was ook nuut. Dit was 'n selfmoordmissie om mans te stuur om uit die loopgrawe te kruip en die ander kant op die oop grond in die gesig te staar, terwyl die ander kant veilig in 'n sloot vasgesteek was, gewapen met masjiengewere en kanonne. Tog is hierdie tegniek, die kruipende spervuur, oor en oor gebruik tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Tegniek: The Artillery Barrage: 'N Ander tegniek wat gebruik is, was die spervuur ​​van artillerie. Die weermag het kort sarsies gebruik om soveel as moontlik van die vyand binne 'n kort tyd dood te maak. Daar was 'n rusperiode. En toe begin die spervuur ​​weer. Dit was 'n taktiek wat gebruik is om die vyand dood te maak en te onderdruk.
Strategie en taktiek: Moderne strategie en taktiek
Die eerste moderne totale oorlog, geveg met massa -leërs en moderne vuurwapens, was die Amerikaanse burgeroorlog. Dit demonstreer die belangrikheid van industriële mobilisering, moderne kommunikasie (veral spoorweë en die telegraaf), en die dodelike effek van nuwe handwapens, soos die geweer, op massaformasies van aanvallende infanterie. Dit het begin as 'n wedstryd tussen leërs, en het uitgegroei tot 'n konflik tussen twee samelewings voordat dit byna die hele hulpbronne van beide Noord en Suid beëindig het.
Die lesse van die Amerikaanse burgeroorlog is in Europa min opgemerk, waar daar steeds aan strategie en taktiek gedink is in die middel van die 19de-eeuse praktyk. Europese teoretici ignoreer ook die uitgebreide en effektiewe gebruik van masjiengewere, artillerie en gewere in die koloniale oorloë van die 19de eeu. As gevolg hiervan het die bloedige dooiepunt van die Eerste Wêreldoorlog die meeste generaals verras. Dit word gekenmerk deur loopgrawe -oorlogvoering en deur bloedige frontaanvalle, wat gewoonlik teen groot koste vir die aanvallers gestop is deur gewapende handwapens en artillerievuur. In 'n poging om die dooiepunt te breek, het beide kante na nuwe tegniese toestelle gewend, soos die tenk, die vliegtuig, die duikboot en gifgas. Die belangrikheid van die tenk is beklemtoon in die teorieë oor gemeganiseerde oorlogvoering wat in die 1920's en 30's geformuleer is in die geskrifte van BH Liddell Hart, Charles de Gaulle en JFC Fuller; gekenmerk deur groot bewegings van gemeganiseerde leërs.
Die bekendstelling van vliegtuie in die Eerste Wêreldoorlog het aanleiding gegee tot teorieë oor lugmag wat sedertdien strategiese en taktiese denke oorheers het. Die basis van lugmag is bepaal deur manne soos Giulio Douhet, H. M. Trenchard en William Mitchell, wat geglo het dat toekomstige oorloë deur lugmagte gewen sou word. Hulle teorie van strategiese bombardement het lugaanvalle op die vyand se bevolking en industriële sentrums vereis om die vyand se wil en vermoë om aan te hou veg, te vernietig. In die Tweede Wêreldoorlog is hierdie strategie in massiewe vorm uitgevoer deur Britse en Amerikaanse lugmag in aanvalle op Duitsland en Japan. Daar is egter gevind dat lugbombardeering nie industriële produksie afgesny het nie en in werklikheid die vyand se wil versterk het om voort te gaan. Om die oorlog te wen, moes die Geallieerdes 'n aantal veldtogte met grondmagte voer en, in die geval van Duitsland, die tuisland van die vyand beset.
Die bekendstelling en ontwikkeling van kernwapens en die geleide missiel het nie die basiese strategiese teorie van lugmag verander nie, maar hierdie nuwe wapens het 'n rewolusie in lugmag self gemaak. Die vervanging van hoog-plofbare bomme deur kernbomme en die verandering van propelle-aangedrewe bemande vliegtuie na raket-aangedrewe geleide missiele het beteken dat 'n mag gewapen met hierdie wapens byna enige teiken op die planeet kon vernietig. Met die val van die eerste atoombom het 'n nuwe skool vir militêre teorie, kernstrategie ontwikkel (sien Bernard Brodie en Herman Kahn). In die 1950's het die Verenigde State die teorie van massiewe vergelding ontwikkel, wat teen die USSR gebruik sou word as reaksie op aggressie.
In die vroeë 1960's het die bedreiging van kernoorlog nie baie suksesvolle nasionalistiese rewolusies en kommunistiese volksoorloë verhinder nie, soos voorgestel deur Mao Zedong, Ernesto Che Guevara en Vo Nguyen Giap (sien ook guerrilla -oorlogvoering). Die gevolg was 'n groter klem op konvensionele wapens en op verhoogde taktiese en strategiese buigsaamheid, asook 'n belangstelling in die lang geskiedenis en praktyk van teenopstand. Daardie militêre strategie het 'n nasionale strategie geword, wat komplekse assessering van tegnologiese hulpbronne, politiek en nasionale prioriteite behels, is duidelik gemaak in die Viëtnam -oorlog en die oorlog in Afghanistan, waar uitstekende strategieë en taktieke klein nasies in staat gestel het om groot moondhede te verslaan, gewapen met die nuutste wapens.
Die ruimte het ook 'n belangrike strategiese aangeleentheid geword. President Ronald Reagan se Strategic Defense Initiative het die moontlikheid van die gebruik van ruimtegebaseerde wapens en satelliete na vore gebring om 'n kernaanval met ballistiese missiele te bestry, aangesien die gewilde term vir die program-Star Wars-duidelik gemaak is. Ruimte is ook strategies belangrik vir die insameling van intelligensie met behulp van verkenningssatelliete en vir die koördinering van militêre magte met behulp van die Global Positioning System (sien navigasiesatelliet), soos suksesvol tydens die Persiese Golfoorlog gedoen is.
Sien meer ensiklopedie -artikels oor: Militêre Sake (nonnaval)
5.Eerste groot gebruik van gifgas
Gas, 'n soort chemiese wapen, is die eerste keer op groot skaal deur die Duitsers in 1915 tydens die Tweede Slag van Ieper gebruik. Die Britte het die eerste keer gifgas gebruik tydens die Slag van Loos (hier op die foto), maar in sommige sektore het die wind die wolk teruggekeer na die Britse lyne.
Sterftesyfers weens gas was relatief laag - ongeveer 3 persent aan die Westelike Front - maar die fisiese gevolge kan ontsettend wees en dit bly 'n deurdringende sielkundige wapen. Sedert die Eerste Wêreldoorlog was daar baie internasionale wette en wapenooreenkomste wat bedoel was om die gebruik van chemiese wapens te verbied, maar dit bly 'n omstrede deel van moderne oorlogvoering.
Strategie en taktiek in die Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis
Stormtrooper Tactics van die Eerste Wêreldoorlog
Die innoverende nuwe Duitse stormtrooper -taktiek van 1918 was baie suksesvol en het die blitzkrieg -taktiek van die Tweede Wêreldoorlog voorspel, maar hul sukses het bygedra tot die Duitse nederlaag.
Die Verdrag van Brest-Litovsk, met Rusland verslaan, het Duitsland toegelaat om op die Westelike Front te konsentreer. Ludendorff, die medediktator van Duitsland en opperste militêre bevelvoerder, het daarop aangedring om Rusland te beset. Meer as een miljoen troepe is in Rusland en Roemenië vasgemaak. Nog 'n miljoen troepe en 3 000 artilleriestukke is na die westelike front gestuur. Van November 1917 tot Maart 1918 het die Duitse sterkte aan die Westelike Front van 150 na 208 afdelings toegeneem en 13, 832 artilleriestukke ingesluit. (Terrein 45)
Op hierdie tydstip in die oorlog was militêre formasies van die strydlustiges soortgelyk. Duitse afdelings bestaan ​​uit ongeveer 10 600 man, Britse 12 000 en Franse 13 000. Die nuut aankomende Amerikaanse afdelings was meer as twee keer so groot met 28 105 mans. Uiteindelik sou die Amerikaanse troepe noodsaaklik wees om die geallieerde saak te red en die oorlog te wen. (Amerikaans 267)
Teen hierdie tyd in die oorlog het 'n komplekse stelsel van loopgrawe en masjiengeweerposte wat in diepte gerangskik is, ontwikkel. Alle gevegsgrawe is verbind met kommunikasieslote wat na die agterste gebiede gelei het. Voor die loopgrawe was diep gordels van doringdraad. (Hogg 124) Die Britse verdedigingstelsel was gebaseer op 'n gevange Duitse handleiding. (Vir hierdie opstel sal & quotBritish & quot hul bondgenote insluit, insluitend die Anzacs, Kanadese en Portugees.) Hulle het die brief gekopieer en nie die gees van die Duitse stelsel nie. Die Britte het geglo dat die masjiengeweer die infanterie ondersteun, terwyl die Duitsers meer realisties geglo het dat die infanterie die masjiengeweer ondersteun. Die nuwe verdedigingstelsel het 'n voorwaartse sone wat deur 'n derde van die troepe beman is. Twee tot drie myl terug, en beman deur 'n derde van die infanterie en twee derdes van die artillerie, was die Slaggebied van 'n diepte van 2 000 tot 3 000 meter. Die agterste sone was vier tot agt myl agter die Battle Zone. Hierdie stelsel was nie so doeltreffend as die Duitse stelsel wat twee derdes van die troepe vir teenaanvalle bewillig het nie. (Barnett 298) Frankryk was naby die einde van sy mannekraghulpbronne, so die artillerie was hul belangrikste arm. Die Franse het verstandig hul front liggies gehou en die meeste van hul troepe in die hoofposisie buite die artilleriegebied gehou. (Barnett 295)
Terwyl verdediging ontwikkel het, het die Duitse weermag nuwe aanvalstaktieke ontwikkel om die verdediging te hanteer. Die nuwe Duitse stormtroopers, oftewel Stosstrupp, is die eerste keer in 1915 eksperimenteel gebruik. Groepe van drie, een met 'n groot skild, en twee aan weerskante sou granate na speerpuntaanvalle gooi. (Koch 503) Later het genl Oskar von Hutier taktiek van massale artillerie en infiltrasie by Riga in Rusland ontwikkel. (Livesey 178) Vir die nuwe offensiewe in Frankryk is die rigiede bevelsketting meer buigsaam gemaak. Weermagbevelvoerders kan die optrede van bataljons rig en sodoende korps en brigades moontlik na versterkings- en verskaffingsfunksies verplaas. (Barnet 291)
As gevolg van die verlies van onderoffisiere in 1917, is alle Duitse afdelings nie in aanrandingsafdelings omskep nie. Afdelings is gekategoriseer as aanrandings- of loopgraafafdelings en het verskillende prioriteite van die aanbod. Aanvalafdelings het stormtroopers gekry en vier weke opleiding in mobiele oorlogvoering gekry. (Terraine 23) Die elite stormtroopers was in 'n uitstekende toestand en was onder bevel van nie-aristokrate, en het sodoende hul kameraadskap verhoog. (Koch 506)
Elke offensief is voorafgegaan deur die konsentrasie van groot getalle troepe en artillerie. In Operasie Michael is 69 Duitse afdelings versamel teen 32 Britse afdelings, en op sommige plekke was die Britte in die aantal vier tot een. (Hart 370) In die Lys -offensief het 9 Duitse afdelings 3 Britse afdelings aangeval. Twee-en-twintig afdelings is in die Tweede Slag van die Marne teen vyf opgevolg. (Hart 414) Artillerie is versamel in vlakke wat nog nooit tevore gesien is nie. Ter vergelyking, in 1915 by Loos was artilleriestukke gemiddeld een per 60 meter. In die operasie Michael van 1918 is gemiddeld elke 12 meter een geweer geplaas. Deur hierdie neiging voort te sit, het die Sowjets in die Tweede Wêreldoorlog artillerie een geweer per 3 meter versamel. (Hart 190, 415) In teenstelling met vroeëre offensiewe was artillerie -bombardemente kort en skokkend. Die vyandelike artillerie is eers met skulpe en gifgas uitgeskakel. Die vyand se hoofkwartier, kommunikasiesentrums en voorraaddepots is geteiken. Voorwaartse loopgrawe is toe verwoes, en masjiengeweerposte was die belangrikste teikens. Die slote van die Slaggebied is daarna gebombardeer. (Toland 16)
Tydens Operasie Michael het die Britte 30% van hul troepe op die voorste linie versamel. In plaas van die gewenste effek om die aanval met oorweldigende vuurkrag te stop, is die troepe deur artillerievuur vernietig. In die sektor van die XVIII -korps het slegs 50 uit 10 000 voorste troepe die bombardement en die daaropvolgende aanval oorleef. (Cavendish 2645)
Die stormtroepe het onmiddellik na die bombardement aangeval. In teenstelling met die standaard infanterie-eenhede wat aan die begin van die oorlog gebruik is, was die mans toegerus met 'n wye verskeidenheid wapens, nie net die standaard bout-geweer nie. Draadsnyers en plofstofingenieurs het gapings in die doringdraadgordels veroorsaak. Granaatgooiers, vlamgooiers, masjiengeweerders en mortierpersoneel het vyandelike posisies binnegedring. Drie of vier golwe infanterie het gevolg. (Koch 506) Die aanvallende troepe het geen vaste doelwitte gehad nie en het vakke agtergelaat om ondersteunende troepe te hanteer. (Barnet 290) Sukses, nie mislukking nie, is versterk. Die stormtroopers het die eerste wyd gebruikte submasjiengeweer, die MP-18, saamgeneem. Die nuwe submasjiengeweer was lig en maklik om te hanteer, en het baie groter vuurkrag as 'n geweer. (Reid 10) Infiltrerende troepe vorder dikwels buite die artilleriegebied, wat hul flanke kwesbaar laat. Aangesien die meeste artillerie te groot was om tydens die aanval na vore gebring te word, het ligte slootmortels en masjiengewere die flanke beskerm. (Koch 506) Die groot Duitse offensiewe is ook ondersteun deur lugmag. Sewe honderd en dertig Duitse vliegtuie is tydens Operasie Michael teen 579 geallieerde vliegtuie bymekaargemaak. (Toland 26)
Volgens die standaarde van die Eerste Wêreldoorlog was Operasie Michael 'n groot sukses. Die Duitsers het 40 myl binnegedring, 975 gewere geneem en 300 000 slagoffers aangerig, maar uiteindelik het die Duitse aanval gestop van uitputting. (Hart 373) Die bondgenote het uiteindelik 'n paar teenmiddels vir die nuwe taktiek gevind. Op 15 Julie 1918 is die Franse vierde leër byvoorbeeld deur drie Duitse leërs aangeval. Die voorkant is lig gehou en die belangrikste weerstand is twee tot drie myl terug. Die Franse het hul bevelposte en ammunisie -depots buite die bereik van die artillerie gehou.Die aand voor die aanval is die Duitse bymekaarkomplekke gebombardeer en die aanval is in die Slaggebied gestaak.
Ondanks hul sukses het die aanvallers in die lente van 1918 in uitputting geëindig, en die someraanvalle is gestaak. "Die Duitse weermag in die weste het 'n tekort aan mans gehad en het geen werklik gemotoriseerde infanterie nie, wat alleen die Duitse magte operasionele vryheid sou verleen het." (Koch 519) "Net die spoed van die opmars het die leërs uitgeput." Verder ly 20% van die mans aan griep. "Toe Ludendorff sy veldtog begin, het hy 'n kredietsaldo van 207 afdelings, 82 in reserwe. Nou het hy slegs 66 geskikte afdelings in die reserwe gehad."
Terwyl die Duitse moraal versak het ná die mislukking van die offensiewe, en met baie van die reserwes wat gepleeg is, vererger nog deur die ekonomiese verwoesting deur die blokkade, het Duitsland op die punt gestort om in duie te stort. Die bondgenote het geleer uit die Duitse aanvalmetodes, en die Britse teenaanval van 8 Augustus 1918 was deurslaggewend. Die Duitsers kon die geallieerde opmars nie keer nie, en op 11 November 1918 is die wapenstilstand onderteken. Die nuwe aanvalstaktiek het die dooiepunt gebreek. In die volgende oorlog het tenks en ander gepantserde voertuie beslissende ontginning van 'n deurbraak, diep in die vyand se agterste gebiede, moontlik gemaak. Die opspraakwekkende metodes van blitzkrieg het hul oorsprong in die stormtrooper -taktiek van 1918.
A Guide to the American Battle Fields in Europe., Opgestel deur die American Battle Monuments Commission., Amerikaanse drukkantoor. 1927.
Hogg, Ian V. 'n Geskiedenis van militêre verdediging, St. Martins Press: New York, 1927.
Livesey, Anthony, Great Battles of First World War I, Macmillan Publishing Company: New York, 1989.
Reid, Kevin B., Bewapeningsafdeling, Januarie 1990, Tydskrif vir die Tweede Wêreldoorlog: Empire Press.
Toland, John, No Man's Land, Doubleday and Company, Inc .: Garden City, New York, 1980.
Young, Peter The Marshall Cavendish Illustrated Encyclopedia of First World War, Marshall Cavendish New York, 1984.
Taktiek Fundamentals Land Warfare Tactics Naval Warfare Tactics Air Warfare Tactics
Taktiek: grondbeginsels Taktiek is die kuns om gewapende magte te gebruik om gevegte te beveg. Dit bevat alle aksies wat geneem is ter voorbereiding op die geveg, insluitend voorlopige ingesteldheid, werklike rangskikking van magte en wapensisteme, en gevegsaksies. Taktiek is die hoogtepunt van die slagveld van aksies op strategiese en operasionele vlak. Hulle is beide 'n kuns en 'n wetenskap, en geskrifte oor die onderwerp bestaan ​​sedert die tyd van Sun Tzu, die ongeïdentifiseerde Chinese skrywer wat The Art of War geskryf het (ongeveer 500 x 2013320 v.C.). Taktieke word uitgevoer deur mense wat vrees, moegheid, honger, opgewondenheid en 'n magdom ander emosies ondervind. Sielkundige aspekte is net so belangrik as fisiese aspekte.
Op basiese vlak kombineer taktiek sowel aanvallende as verdedigende operasies. Deur die geskiedenis was taktiek konstant verander, beïnvloed deur tegnologie en leierskap. Innovasies en tegnologie het deur die eeue heen 'n groot impak gehad: die stiebeugel het die gemonteerde pantserryder jare lank die slagveld laat oorheers. Buskruit en die uitvinding van betroubare skouervuurwapens het op sy beurt 'n aansienlike taktiese voordeel vir die afgetrede soldaat gebied, wat infanterie in staat gestel het om die gepantserde ruiter as die dominante mag te vervang. Verfynings soos geweermuskette en ligte veldartillerie het taktiek verander. Latere tegnologiese innovasies soos masjiengewere, vinnige artillerie, tenks, vliegtuie, duikbote en vliegdekskepe het veroorsaak dat taktiek steeds ontwikkel het.
Volgens die groot Pruisiese militêre skrywer Carl von Clausewitz (1780 �), en sy boek On War, is taktiek die gebruik van gewapende magte om gevegte te wen, is die gebruik van gevegte om die oorlog te wen. Oorlogvoering kan op drie vlakke oorweeg word, met onakkurate onderskeidingslyne tussen die vlakke: strategiese, operasionele, en takties. Strategie is die gesamentlike, gekoördineerde gebruik van alle hulpbronne wat 'n land beskikbaar het om 'n oorlog te wen. Operasionele kuns lê tussen strategie en taktiek: dit orkestreer taktiese aksies op die slagveld in groot operasies en veldtogte wat die strategiese doelwitte kan bereik. Die strategiese vlak is gewoonlik die gebied van politici en hul senior adviseurs. Die taktiese vlak is dié van die weermag. Die operasionele vlak is 'n kombinasie van politieke en militêre invloede.
Alhoewel taktiek op mikrovlak is, kan die verlies van 'n taktiese stryd goed ontwerpte strategiese en operasionele ‐vlakplanne omkeer. Tydens die Burgeroorlog het genl.maj. Joseph Hooker in 1863 'n operasionele veldtog bedink om genl Robert E. Lee se weermag van Noord -Virginia te vestig wat rondom Fredericksburg gevestig was. Alhoewel die Unie 'n oorweldigende numeriese meerderwaardigheid en aanvanklike verrassing gehad het, het Jackson se taktiese aanval teen die oop regterflank van die Unie, Hooker die veldtog gestaak en teruggetrek na sy oorspronklike posisies.
Net so kan taktiese oorwinning ontken word deur mislukking op operasionele en strategiese vlak. In die Eerste Wêreldoorlog, byvoorbeeld, het die Duitse offensiewe van die lente 1918, met behulp van nuwe ȁ -infiltrasie -taktieke, " groot taktiese sukses behaal. Die Duitse weermag kon egter nie op operasionele vlak opvolg nie weens 'n uiteindelike gebrek aan mobiliteit en reserwes. In die Viëtnam -oorlog het die Verenigde State nooit 'n groot taktiese nederlaag gely nie, maar dit het die oorlog op strategiese en politieke vlak verloor.
Aan die begin van die kerntydperk het sommige futuriste gedink dat kernwapens en taktiese operasies 'n einde sou bring aan taktiese operasies. Menslike vindingrykheid het egter volgehou, taktiek is weer aangepas en gevegte op taktiese vlak duur tot vandag toe voort. Die historiese kontinuïteit van terrein, weer, en#x201Wrywinge " van oorlog, en die ontembaarheid van die menslike gees laat taktiek verander, maar bly steeds 'n kritieke element in oorlogvoering. Ondanks die vordering van tegnologie deur die eeue, gaan taktiese oorwinning steeds oor na die krag wat tegnologie die beste kan kombineer met leierskap, dissipline, esprit en morele krag.
[Sien ook Strategie oorwinningsoorlog: oorlogsvlakke.]
Michael Howard en Peter Paret, reds., 1984.
C. E. Callwell, Small Wars: Their Principles & amp Practice, 3de uitg. 1906 Inleiding deur Douglas Porch, 1996.
Ardant Du Picq, Battle Studies: Ancient and Modern Battle, John Greely en Robert Cotton, trans., 1946.
Sun Tzu, The Art of War, Samuel B. Griffith, vert., 1984.
Hans Delbruck, History of the Art of War Within the Framework of Political History, 4 vols., Walter J. Renfroe, Jr., trans., 1990.
John A. English, en en Bruce I. Gudmundsson, On Infanterie, 1994.
Taktiek: Land Warfare Tactics Taktiek is die spesifieke tegnieke wat militêre magte gebruik om gevegte en verlowing te wen. Alhoewel die term soms geassosieer word met die hele gevegskuns, assosieer militêre teoretici gewoonlik landoorlogstaktieke met die organisering en beskikking van troepe, die gebruik van wapens en toerusting en die uitvoering van bewegings in aanval of verdediging. Vir 'n groot deel van die negentiende en twintigste eeu het teoretici 'n onderskeid getref tussen klein en groot taktiek, en vandag word die onderskeid voortgesit deur groot taktiek (of strategie) te verbind met die operasionele kuns van oorlog en klein taktiek met die taktiese vlak. So 'n onderskeid laat die taktikus hoofsaaklik betrokke by die aanstelling van klein eenhede in die geveg en fokus op leidende soldate en die oplossing van probleme te midde van die onsekerheid en onvoorspelbaarheid van die geveg.
Die eerste afdoende bewys van die gebruik van grondoorlogstaktieke kom uit die Neolitiese era. Primitiewe oorlogvoering het bestaan ​​uit hinderlae, aanvalle en skermutselings en het staatgemaak op tegnieke en wapens wat nou verband hou met jag. Alhoewel primitiewe krygers die belangrikheid van getalle verstaan, weet hulle min oor taktiese formasies en minder oor bevel en beheer. Hierdie krygers het nietemin die boog, slinger, dolk en mace tussen 12 000 en 8 000 v.C. en begin om troepe in kolom en lyn te ontplooi, pyle af te skiet in sarsies en omhul die flanke van 'n vyandelike lyn. Ruwe skilderye van sulke aksies uit die neolitiese era dui duidelik op die bestaan ​​van taktiek in hierdie vroeë tydperk.
Teen die vierde millennium v.C. , taktiek het aansienlik gevorder. Namate die ontginning en smelting van metale verbeter het, het bronswapens algemeen geword, en veldslae en metaalpyle het baie gevegte beïnvloed. Die bekendstelling van die wiel het ook die uitvinding van die strydwa moontlik gemaak, 'n voertuig wat aansienlik verbeter het in die daaropvolgende eeue. In die derde millennium v.C. , het die Sumeriërs in die Eufraatvallei geskrewe bewyse gelaat van formeel georganiseerde troepeformasies, met infanterie toegerus met wapenrusting, spiese en skilde en strydwaens wat deur soldate gedra word. Teen 1468 vC het die Egiptenare die wapens van die Bronstydperk onder die knie gekry en die waarde van beter taktiek in die Slag van Megiddo teen die leërs van Sirië en Palestina gedemonstreer.
Die Grieke en Romeine het taktiek na nuwe vlakke van gesofistikeerdheid gebring. Die Grieke het staatgemaak op die falanks, wat bestaan ​​het uit infanteriste wat lang spiese, kort swaarde en swaar skilde dra. Deur skouer aan skouer vooruit te gaan en 'n massiewe reeks oorvleuelende skilde en spiespunte aan te bied, kan die Grieke die voorkant van 'n teenstander breek en hom verpletter. Filips van Masedonië en Alexander die Grote het groot sukses behaal deur die falanks met kavallerie, boogskutters en ander liggewapende troepe vaardig in diens te neem. Om groter buigsaamheid te verkry, het die Romeine die falanks aangepas en die manipel en die kohort in hul legioene gebruik, maar hulle het nie die idee laat vaar om hoogs opgeleide troepe in noukeurig georganiseerde en toegeruste formasies te plaas nie. Uitstekende taktiese metodes en organisasies was noodsaaklik vir die vestiging van die Griekse en Romeinse ryke.
Talle taktieke het gedurende die volgende 1 000 jaar plaasgevind, maar nie een het 'n groter uitwerking gehad as die bekendstelling van kruit nie. Van die sestiende tot die negentiende eeu het bevelvoerders hul taktiek aangepas en aansienlike vordering gemaak met formasies soos die tercio, wat hand -aangedrewe wapens met chemies aangedrewe wapens gekombineer het. Tydens die Dertigjarige Oorlog (1618 �) het die Sweedse koning Gustavus Adolphus sy infanterie gewapen met muskiete en snoeke, sy kavallerie met wielblokpistole en sabel, en sy artillerie met mobiele gewere. Gustavus het daarna innoverende taktieke geskep wat staatgemaak het op noue samewerking tussen infanterie, artillerie en kavallerie, vuurkrag en skok uitgebuit het en goed presteer het op die aanval of verdediging. Sy metodes het getoon hoe die buigsame aanpassing van tegnologie die taktiek van die slagveld ernstig kan beïnvloed.
In die era van die Franse Revolusie aan die begin van die agtiende eeu het die Franse taktieke ontwikkel wat hulle in staat gestel het om die inisiatief en toewyding van hul hoogs gemotiveerde soldate te benut. Alhoewel sommige historici dit as 'n#x201Chorde -taktiek afgemaak het, het Franse bevelvoerders deur middel van beproewing geleer hoe om hul formasies vinnig van kolom tot lyn en van reël tot kolom te verander, maar het ook geleer om hul infanterie vooraf te gaan met swerms skermutselinge en ondersteuning hul opmars met gekonsentreerde artillerie. Die gevolg was nie 'n leër wat voorbereid was op die paradegrond nie, maar een wat bereid was om te veg teen die beste professionele leërs van Europa en dit te verslaan. Toe Napoleon aan bewind kom, het hy min veranderinge in die Franse taktiek aangebring en staatgemaak op baie van die innovasies wat in die vorige jare behaal is, hoewel hy krediet ontvang het vir die so genoemde Napoleontiese oorlogvoering. Sy uiteindelike nederlaag kom van sy mislukte strategie en sy opgeblase ego, nie van die aggressiewe taktiek wat hy van sy voorgangers geërf het nie.
Taktiek het in die negentiende eeu steeds verander. In die Verenigde State het genl. Emory Upton na vore getree as die mees opvallende Amerikaanse denker oor die onderwerp. Upton, 'n baie versierde en gewonde veteraan uit die burgeroorlog, het tydens die oorlog gesoek na 'n alternatief vir die nabye orde, lineêre taktiek wat deur die meeste eenhede beoefen is, met groot ongevalle tot gevolg. In 1867 het die Amerikaanse weermag die taktiekstelsel van Upton aangeneem, wat opdragte en formasies ingesluit het waarmee infanterie, artillerie en kavallerie nouer kon saamwerk. Met die erkenning van die akkuraatheid van die geweer en die vinnige vuur van die stootlaaier, stel Upton voor om die infanterie in 'n enkele lyn te organiseer, eerder as in twee of drie lyne, en om voordeel te trek uit die groter vuurkrag van hul agterlaaier. Hy het ook voorgestel om groepe van vier soldate die basis van alle infanterieformasies te maak en infanterie op te lei om te marsjeer in kolomme wat bestaan ​​uit 𠇏ours " en vinnig in lyn te kom. So 'n organisasie kan enige rigting in die gesig staar nadat hy eenvoudige bevele ontvang het. Boonop beklemtoon Upton die gebruik van skermutselinge om die hoofliggaam van die infanterie vooraf te gaan en te beskerm. Hierdie taktiek het 'n premie geplaas op inisiatief van individuele soldate en het infanterieformasies meer buigsaam gemaak, maar dit was slegs 'n klein stap vorentoe in die poging om nuwe taktieke te ontwikkel vir 'n slagveld wat toenemend oorheers word deur vuurkrag.
Talle belangrike innovasies in taktiek het tydens die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind. Baie van hierdie veranderinge was die gevolg van die veranderende verhouding tussen artillerie en infanterie. Namate die artillerie verander het van 'n direkte ‐ -vuur na 'n indirekte ‐ -vuurrol, en namate die vuurvolume dramaties toegeneem het, was die koördinering van infanterie en artillerie een van die mees komplekse en blywende probleme van die oorlog. In wese het artillerie -ondersteuning die beweging van die infanterie bepaal en omstandighede geskep wat die maneuver uiters moeilik gemaak het. Die Duitsers het die mees takties vernuwende van die strydlustiges geword en uiteindelik 'n elastiese verdediging en diepte en infiltrasie taktiek bedink. In sowel die offensief as die verdediging het die Duitsers uitstekende koördinasie van infanterie en artillerie behaal, en het hulle staatgemaak op die maneuver van klein eenhede en die inisiatief van laer bevelvoerders. Toe die Amerikaners in 1917 die oorlog betree, besluit generaal John J. Pershing om die oorlogsoorlog te laat vaar en mobiliteit op die slagveld te herstel, maar die uitputting van die strydlustiges en die taktiese vernuwings van die Duitsers het meer gedoen om mobiliteit te herstel as die groot hulpbronne en nuwe energie van die Amerikaners in die kort tydperk van groot Amerikaanse betrokkenheid.
Taktiek het voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog steeds ontwikkel. Die belangrikste vooruitgang was weer van die Duitsers, hierdie keer met die integrasie van tenks en vliegtuie in die geveg. Tydens die veldtog in Mei 1940 teen die Franse, het die Duitsers hul infanterie, artillerie, tenks en vliegtuie in 'n baie mobiele, gekombineerde wapenspan gekombineer en vinnig deur die lineêre verdediging van Pole en Frankryk gery. Ironies genoeg het die tenks en vliegtuie die meeste publisiteit gekry, veral na die uitvinding van die term Blitzkrieg (weerlig) om die operasie te beskryf, maar infanterie en artillerie was noodsaaklik vir die sukses van die Duitsers in baie van die belangrikste ontmoetings van die veldtogte. Die 1940 -nederlaag van Frankryk was nietemin die opbloei van gemeganiseerde taktiek en bied 'n lang model van drie dimensionele mobiele oorlogvoering. Ander innovasies tydens die Tweede Wêreldoorlog het gekom met die ontwikkeling van oorlogvoering in die lug en amfibiese oorlogvoering, maar sodra hulle aangekom het, het die magte wat by sulke operasies betrokke was, taktieke gebruik wat soortgelyk was aan dié van standaard infanterie -eenhede.
In die dekades na 1945 het bevelvoerders baie nuwe vrae oor taktiek in die gesig gestaar. Met die bekendstelling van kernwapens, het die supermoondhede nuwe metodes ontwikkel om op kernvelde te veg. In die Verenigde State het die weermag die "Pentomic " -afdeling en "heckerboard -taktiek ontwikkel, en#x201D wat die verspreiding en vinnige konsentrasie van eenhede op 'n kernslagveld moontlik gemaak het, maar die oorgang van die leerstelling van massiewe vergelding na dié van buigsame reaksie het uiteindelik tot gevolg gehad dat metodes wat slegs vir 'n kernomgewing geskik is, laat vaar het. Die uitbreek van revolusionêre oorloë oor die hele wêreld het gelei tot die ontwikkeling van taktiek vir guerrillaoorlog en teenopstand, wat beide berus op die inisiatief van klein bevelvoerders en die mobiliteit van alle eenhede. In hierdie omgewing was lugbedrywighede nuttig, maar nie die Amerikaners in Viëtnam of die Russe in Afghanistan het strategiese sukses behaal nie, alhoewel hulle talle taktiese oorwinnings behaal het. Teen die einde van die Koue Oorlog het tegnologiese vooruitgang gesofistikeerde wapens en toerusting opgelewer wat baie toekomstige wysigings in taktiek beloof het.
Deur duisende jare het landoorlogstaktieke ontwikkel namate bevelvoerders hul metodes verander het, verskillende organisasies ontwikkel en nuwe wapens aangeneem het. Alhoewel taktiek ondergeskik was aan die strategie, was dit die grootste taktici wat die voortdurend veranderende aard van taktiek en die onvoorspelbaarheid van die geveg erken het.
[Sien ook Strategie: Landoorlogstrategie.]
Mao Tse ‐tung, Guerrilla Warfare, 1962.
John R. Galvin, Air Assault: The Development of Airmobile Warfare, 1969.
Robert A. Doughty, The Evolution of US Army Tactical Doctrine, 1946 �, 1979.
Steven T. Ross, From Flintlock to Rifle: Infantry Tactics, 1740 �, 1979.
Timothy T. Lupfer, The Dynamics of Doctrine: The Changes in German Tactical Doctrine during the First World War, 1981.
Paul H. Herbert, besluit wat gedoen moet word: generaal William E. DePuy en die 1976 -uitgawe van FM 100 𠄅, Operations, 1988.
James S. Corum, The Roots of Blitzkrieg: Hans von Seeckt and Germany Military Reform, 1992.
Perry D. Jamieson, Crossing the Deadly Ground: United States Army Tactics, 1865 �, 1994.
Taktiek: Naval Warfare Tactics Tactics is die hantering van magte in die geveg. Maneuver, wat beweging beteken, was eens 'n byna sinoniem vir taktiek, maar in die afgelope halfeeu het vlootmaneuvers 'n stel taktiese aksies beteken om 'n gevegsvoordeel te behaal. Tans ingesluit in die kwartaal vloot taktiek Dit is effektiewe soek en opsporing (of verkenning), die bevel en beheer van magte en teenmaatreëls wat vyandelike optrede neutraliseer of afbreek, wat almal net so belangrik geword het as formasies en vuurkrag.
Gewere was ongeveer 400 jaar lank die beslissende wapen van 'n vegvloot, en 'n kolom wat styf gespasieer was, was die voordelige vorm daarvan. Die taktiese doel was om die maksimum aantal gewere op die vyand te dra, was die taktiese middel. Toe, in die twintigste eeu, stel vliegtuie die moontlikheid voor om die slagkrag te vergroot sonder om die vliegtuigdraers wat die vliegtuie gelanseer het, fisies te konsentreer.In die Tweede Wêreldoorlog het die Keiserlike Japanse Vloot daartoe taktiek ontwikkel wat gebaseer is op geskeie draerformasies, soms aangevul met aanvalle van vliegvlaktes op die eiland.
Tog, teen 1944, het albei kante in die Stille Oseaan -oorlog gesien dat konsentrasie steeds die beste taktiek was, hoofsaaklik vir die beskerming van lugvaart, gebaseer op teenvuur uit lug en see, eerder as om op die beskermende wapenrusting te vertrou. Amerikaanse skipverdediging het so formidabel geraak dat die Japannese hul toevlug tot kamikazes geneem het: bemande vliegtuie wat as missiele optree op selfmoordopdragte.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het verdediging deur middel van 'n teenvuur skielik geëindig met die dreigement van lugbom ‐ -kernbomme. Verspreide formasies is ontwerp om oorlogskepe te verberg te midde van die skeepsvaart wat lank genoeg was om hul eie kernaanvalle te loods. Teen die 1960's is hierdie wanhopige taktiek wat as 'n teenvuur aangepas is, hervat deur middel van oppervlakte -missiele van die Terrier-, Talos- en Tarter -programme, en lug- ‐to 𠄊ir -missiele soos dié van straaljagters soos die F � & #x201CTomcat. " Taktieke is verder verander namate die waarskynlikheid van kernoorlog op see afgeneem het en die belangrikste bedreiging vir skepe konvensionele strydkoppe in lug- en#x2010- en#x2010 -oppervlakmissiele geword het in plaas van swaartekragbomme.
Teen die sestigerjare was Sowjet -duikbote gewapen met ASCM's van so 'n groot omvang (ongeveer 300 myl) dat die Amerikaanse vloot se verdediging baie lae ontwikkel het, begin met lugbewaking en beskerming. Maar oorlewing was afhanklik van voldoende waarskuwing, baie seekamer, vuurdiepte en die afwesigheid van neutrale vliegtuie en gestuur.
Namate die reikwydte en dodelikheid van vuurkrag toegeneem het, het die behoefte om die vyand op langer en langer afstande op te spoor, ook toeneem. Die dreigement van groot polsende aanvalle van torpedo's, vliegtuie en missiele het in werklikheid die enorme voordeel gebring om die vyand eers te vind en aan te val voordat hy kon reageer. In die Tweede Wêreldoorlog kon niks anders as lugverkenners hoop om ver genoeg te kom om die vyand te vind, hom te teiken en eers te slaan nie. Duikbote van vyandelike hawens en seestraat af het strategiese waarskuwing gegee oor vyandelike bewegings (en aangeval as hulle kon), maar taktiese opsporing en opsporing is bereik deur 'n onophoudelike lugondersoek. Na die Tweede Wêreldoorlog het vliegtuie hul deurslaggewende verkenningsrol voortgesit, maar tegelykertyd het hoogs gesofistikeerde aarde- en baan -satelliete groter geword, net soos elektroniese soektogte, aktief en passief, uitgevoer deur skepe, duikbote en landterreine. Sommige sensors kan skepe en vliegtuie ver oor die horison op 'n afstand van duisende myl opspoor. Die bewegings en teenbewegings oor die elektromagnetiese spektrum het so ingewikkeld geraak dat die taktiek van nie -dodelike inligtingoorlogvoering " net so belangrik geword het soos die missiele self om te bepaal wie eers effektief sal aanval.
Alle vlootoorlogvoering sedert die Tweede Wêreldoorlog hou nou verband met konflik aan wal. Gesamentlike seevaartbedrywighede het moderne vlootoorlogvoering dus deurgaans omskryf. Land -en -raketaanvalle soos 'n aanval in 1982 tydens die Falklands/Malvinas -oorlog op Britse oorlogskepe deur 'n Exocet -missiel wat vanaf 'n landterrein in Argentinië gelanseer is, het bygedra tot die reeds heersende aanvalle deur vliegtuie om die taktiese onderskeid tussen see- en landgevegte te vervaag. Meer sulke klein verbintenisse lyk seker, want die belangrikste bydrae van die Amerikaanse vloot tot toekomstige oorlog in die buiteland is, soos in die verlede, die veilige aflewering en instandhouding van weermag-, lugmag- en mariene elemente wat die vyand op die land sal betrek.
Omdat missiele vinnig, akkuraat, dodelik en lank gerangskik is, het vlootmaneuverings van oorlogskip na wapen verskuif. Oorlewing is nou grootliks afhanklik van 'n vinnige nederlaag van aanvallende missiele. Vuurvuur ​​met defensiewe missiele het 'n onbeduidende uitwerking gehad, maar kaf, vassteek en ander defensiewe teenmaatreëls was baie suksesvol toe 'n verdediger gewaarsku is. Dus, 'n verkenningsvoordeel en toepassing van uitnemende elektroniese taktiek en tegnologie het as 'n voordeel uiters belangrik geword.
Meer as 400 geleide missiele is afgevuur op handelskepe en oorlogskepe sedert 1967, toe 'n Egiptiese patrollievaartuig vier Sowjet -gemaakte Styx -missiele gelanseer en die Israeliese vernietiger laat sink het. Eilat. Sedert 1967 het torpedo's, myne, lugbomme of skulpvuur aansienlike gevolge gehad, maar ASCM's het verreweg die meeste skade aangerig en is vandag die sentrale wapen van vlootaktieke.
Baie in die Amerikaanse beleidskringe glo dat vlootoperasies radikaal verander het sedert die ineenstorting van die Sowjetunie. Hedendaagse bedrywighede wat so uiteenlopend is as die Persiese Golfoorlog, die verbod op skeepvaart in die Adriatiese See en pogings om dwelms en onwettige immigrante in die Karibiese Eilande te onderskep, het almal in kuswater plaasgevind. Gevolglik word 'n nuwe konsep genoem gesamentlike kustoorlogvoering ontwikkel het, waarin weermag-, vloot-, lugmag- en mariene magte saamgevoeg word deur gesamentlike bevelvoerders wat wye operasies in die kusstreke van die wêreld uitvoer. Die fokus van die Amerikaanse vlootbedrywighede het teruggekeer na sy wortels, want deur die geskiedenis heen is die meeste vlootgevegte binne 100 myl van die land af geveg. Verder het daar tydens die Koue Oorlog 'n tweespalt bestaan ​​tussen oorlogsplanne van die Amerikaanse vloot en die werklike ontplooiing van magte. Oorlogsplanne is opgestel om see -beheer te verkry, 'n groot NAVO -oorlog in Europa te ondersteun en die Sowjet -tuisland direk aan te val, met of sonder kernwapens. Die planne het gevegte voorgestel teen Sowjet -duikbote, langafstandvliegtuie en oorlogskepe op die oppervlak van die oseaan. Terselfdertyd, en paradoksaal genoeg, het die werklike winsgewende ontplooiing van Amerikaanse vlootmagte naby die oewer plaasgevind in 'n wye verskeidenheid omstandighede en plekke, met inbegrip van lugaanvalle, amfibiese landings en die handhawing van magte wat op land veg. Die "new " se kustoorlogstake van die Amerikaanse vloot aan die einde van die twintigste eeu verskil nie van die wat die afgelope vyftig jaar deur vlootmagte in kuswaters uitgevoer is nie, soos lugaanvalle teen Noord -Viëtnam en Libië, amfibiese landings in Korea, Libanon en Grenada, kusblokkades en ondersteuning van skote.
Veranderinge in taktiek wat deur missiele uitgevoer word, bereik net so takties soos die verskuiwing van seil na stoom of van slagskip na vliegdekskip. Boonop skep die groot verskeidenheid missiele, tesame met die nabyheid aan die land, 'n gevegsomgewing van intensiewe taktiese interaksie tussen die see en die land waarin krag met geweld nie meer uitsluitlik, of selfs hoofsaaklik, vloot teen vloot is nie.
Sedert die Eerste Wêreldoorlog het myne, torpedobote en duikbote aan die kus gedwing om oppervlaktevlote terug te trek van die nabye kusblokkade. In die Tweede Wêreldoorlog het vliegtuie die lug -en -landinteraksie uitgebrei, aangesien skepe vliegtuie gebruik het om landteikens aan te val en vliegtuie wat op grond gebaseer is, en skepe aangeval het. In die raketydperk, terwyl skepe teikens word van grond- en#x2010 -missiele, word skip- en#x2010 -missiele teen landterreine gebruik. Sedert die vyftigerjare kon duikbote gewapen met kernballistiese missiele diep in die binneland tref. In die Persiese Golfoorlog van 1991 het byna 300 Amerikaanse seevaartmissiele militêre teikens in Irak met konvensionele strydkoppe getref.
Die revolusie in vlootaktieke wat deur missiele uitgevoer word, is egter veel meer uitgebreid as 'n verandering in die hoofwapen. Tot en met die Tweede Wêreldoorlog is vlootmaneuvers ontwerp om 'n posisionele voordeel ten opsigte van die vyand te behaal. In die tydperk waarop seil geveg is, was die weermeter (teenwind van die teenoorgestelde vloot) so 'n belangrike voordeel. In die tydperk van die slagskip was die relatiewe posisie wat gesoek is om die "T " (belyning van 'n kolom oor die kop van die vyand se kolom) te kruis. Dan, in die Tweede Wêreldoorlog, word maneuvers deur skepe in vorm vervang deur die vinniger beweging van aanvalle deur vliegtuie met bomme en torpedo's of salpe van torpedo's wat van vernietigers en ligte kruisers gelanseer is. Hierdie presteer beter as geweerskote van swaar kruisers en slagskepe. Klein wendbare raketvaartuie het vandag die vermoë om veel groter oorlogskepe buite werking te stel, veral in beperkte kuswaters kan groot salvo's van vyftig of meer missiele vinnig en akkuraat gelanseer word teen landdoelwitte van 'n relatief klein oorlogskip, soos in die Amerikaanse vergeldingsaanvalle op beweerde terroristeplekke in die Soedan en Afghanistan in Augustus 1998. Vliegtuigvervoerders is so broos en sak gereeld in die Tweede Wêreldoorlog en gebruik hul mobiliteit om hulself buite gevaar te stel, maar waar hul vliegtuie sprekende, herhaalde aanvalle kan lewer .
[Sien ook Strategie: Naval Warfare Strategy.]
Sir Julian S. Corbett, Some Principles of Maritime Strategy, 1911 heruitgegee 1988.
Eric Grove, The Future of Sea Power, 1990.
Brian Tunstall, Naval Warfare in the Age of Sail: The Evolution of Fighting Tactics 1650 �, 1990.
John C. Schulte, 'n Analise van die historiese doeltreffendheid van vaartuigvliegtuie teen vaartuie in Littoral Warfare, 1994.
Wayne P. Hughes, Jr., 'n Salvo -model van oorlogskepe in raketbestryding wat gebruik word om hul uithouvermoë te evalueer, Naval Research Logistics, 1995.
Craig Symonds, Historical Atlas of the U.S. Navy, 1995.
Martin S. Navias en en E. R. Hooton, Tanker Wars: The Assault on Merchant Shipping during the Iran ‐Iraq Conflict, 1980 �, 1996.
Taktiek: Air Warfare Tactics Tactics in air warfare bestaan ​​uit fundamentele metodes, vaardighede en tegnieke wat ontwerp is om te lei tot sukses in luggevegte. Onderhewig aan verandering as gevolg van die vinnige en voortdurende verbeterings in vliegtuie, wapens en ondersteuningstegnologie oor die afgelope tagtig jaar, bly lugoorlogstaktiek tog 'n natuurlike uitvloeisel van die vroegste gebruik van militêre vliegtuie deur die groot strydlustiges tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die klassieke doel van lugoorlogsvoering is om 'n vyand die gebruik van lugruim te ontken en die lugruim te benut vir oorwinning. Gewoonlik vereis dit die vernietiging van vyandelike vliegtuie, óf in die lug óf op die grond, en om lug superioriteit te behou en te behou. Sukses in die stryd om meerderwaardigheid in die lug laat 'n mens se vliegtuie vyandelike grond- of vlootmagte aanval, die vyand se logistieke ondersteuning ontken, vriendelike magte weer verskaf, fotografiese intelligensie versamel en 'n vyand se land onder lang strategiese bombardement kan bring. Talle ander missies bestaan ​​ook en is nie beperk tot die atmosfeer wat onmiddellik om die aarde is nie. Ruimte is 'n nuwe arena vir lugoorlogvoering. Op 'n fundamentele vlak skep en wysig militêre vlieëniers lugoorlogstaktieke om die impak en doeltreffendheid van vliegtuie of lugvaartvoertuie te maksimeer, wat ook al die doel is.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het Duitsland en Brittanje grootliks vliegtuie gebruik vir eenvoudige verkennings-, waarnemings- en artillerie -doeleindes. In sy vroegste vorme het luggeveg ontwikkel as 'n uitvloeisel van hierdie missies. Dit was nie lank nie voordat vlieëniers wat mekaar met glimlagte en golwe begroet het, met gewere en pistole op mekaar begin skiet het. Hierdie wapens het vinnig plek gemaak vir masjiengewere wat gesinkroniseer is met vuur deur skroewe. Die Duitse vegvlieënier Max Immelmann word algemeen erken dat hy in 1915 die eerste lugmaneuver ontwikkel het wat ontwerp is om 'n aanvallende vliegtuig 'n relatiewe voordeel bo 'n ander te gee. Die 180 ‐ grade klimdraai wat binnekort sy naam gedra het, kan akkuraat beskou word as die oorsprong van lugtaktiese ontwikkeling. 'N Ander Duitse vlieënier, Oswald Boelcke, het sewe fundamentele reëls vir luggevegte ontwikkel, waarvan verskeie tot vandag toe oorleef. Die mees volgehoue ​​vermanings was om die vyand te verras en die aanvallende voordeel te behou. Boelcke was ook een van die vroegste voorstanders van formasievlieg. Met die oog op die patrollie van Cleans �gle " het hy geglo dat vliegtuie wat in pare aanval, wedersydse ondersteuning bied en 'n groter kans op sukses teen die vyand geniet.
Boelcke se idees en tegnieke het wydverspreide aanvaarding gevind aan beide kante van die lyne tydens die Eerste Wêreldoorlog. Op sy mees basiese taktiese vlak het gevegsgevegte grotendeels bestaan ​​uit die sien van die vyand, besluit of 'n aanval moontlik was, al dan nie afgesluit deur maneuver, afvuur, en ontsnap. As die oorspronklike aanval onsuksesvol was, was verdere maneuver nodig óf om weer in te skakel óf om verdere aanval te vermy en te oorleef. Met die voorsiening vir groot toenames in spoed, doelwitverkryging en akkuraatheid van wapens, is hierdie beginsels vandag net so geldig as tussen 1914 en 1918.
Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog was die lugoorlogstegniek opmerklik gesofistikeerd en het dit konsepte ingesluit vir die gebruik van 'n groot aantal bom- en verkenningsvliegtuie. Alle kante het massaformasies gebruik en vliegtuie het teikens aangeval, sowel op die onmiddellike slagveld as diep in die vyandelike land. Met die ligter ‐ as ‐ -lug Zeppelins en groot, spesiaal ontwerpte lang ‐ -reeks vliegtuie, het die Duitsers die eerste volgehoue ​​strategiese bomaanval in die geskiedenis teen Londen onderneem. Alhoewel dit slegs minimale fisiese skade aangerig het, was die sielkundige impak daarvan belangrik. Boonop het die veldtog baie van die leerstellige en taktiese ontwikkelinge tydens die binneland aangewakker.
Die 1920's en 1930's was 'n vrugbare tyd vir diegene wat nadink oor die moontlike gebruik van lugkrag. Airpower -advokate in Brittanje en die Verenigde State, soos sir Hugh Trenchard en genl. Billy Mitchell, en Giulio Douhet in Italië, stel voor dat groot onafhanklike lugmagte, gebou rondom langbomaanvallers, 'n wen -impak kan hê. Op 'n taktiese vlak het hulle aangeneem dat bomwerpers vinnig genoeg, goed genoeg verdedig is en hoog genoeg kan vlieg om vyandelike onderskepers te vermy of te verslaan. In hul gedagtes het dit die behoefte aan gewapende begeleiding van vegvliegtuie verminder of feitlik uitgeskakel. Boonop het die mees optimistiese yweraars vol vertroue voorspel dat bomwerpers hul doelwitte sou kon uitwis en burgerbevolkings sonder moeite sou terroriseer. Amerikaners, wat minder gemaklik as hul Britse eweknieë was met die idee van bombardemente op burgerlikes in stede, het geglo dat akkurate Amerikaanse bomaanwysings en goed beskermde vliegtuie soos die B � en B � presies was teen industriële teikens. 'N Paar, soos Claire Chennault, pleit vir groter klem op vegvliegtuie.
Die Duitsers het hul eie sienings oor die gebruik van lugmag gedurende hierdie tydperk ontwikkel. Hulle was veral beïndruk met die konsep van terreurbomme. Hulle sukses in die Spaanse burgeroorlog het hulle oortuig dat bomwerpers 'n belangrike rol kan speel om 'n vyand se moraal en bereidwilligheid om te weerstaan ​​te verminder. Nietemin het die Duitsers se belangrikste bydrae hier betrekking op die belangrikheid van grondondersteunende lugvaart. In die vroegste veldtogte van die Tweede Wêreldoorlog het die Luftwaffe het 'n ware verlengstuk van die Duitse leër geword en op baie maniere soos mobiele artillerie gewerk. Duitse vegters, wat in buigsame en wedersyds ondersteunende formasies vlieg, het eers aangeval om 'n vyandelike lugmag uit die grond en lug te vee. Daaropvolgende golwe van hoë ‐ en lae ‐ hoogtebomwerpers het vyandelike vliegvelde, vervoersentrums, brandstofopbergingsgebiede en troepe -installasies aangeval. Uiteindelik het hoogs akkurate duikbomwerpers die vinnige kolomme van Duitse tenks gehelp terwyl hulle deur vyandelike verdediging gevee het in diep, omringende deurdringings. Die vinnige Duitse oorwinnings in 1939 en 1940 het die wêreld verstom.
Die geallieerdes kon ook die belangrikste taktiese elemente van hul lugoorlogvoering -toets op die proef stel. Vanaf 1942 het Britse en Amerikaanse bomwerpers 'n offensief onderneem teen die Duitse besette Europa en die Nazi -tuisland. In 'n poging om ongevalle te verminder, het die Britse gebiede grootliks snags geteiken. Die Amerikaners, wat oortuig was dat hoë bombardemente in die vorming van daglig moontlik was, het 'n opeenvolging van meer presiese industriële en militêre teikens aangeval. Ongelukkig het albei lugmagte groot slagoffers gely, terwyl die produksietempo van die Duitse bewapening eintlik toegeneem het. Deur gebruik te maak van radar en 'n toenemend effektiewe netwerk vir lug- en grondverdediging in die nag, is die Luftwaffe het die Britte oor die grootste Duitse stede geveg. Bedags het Duitse vegters swaarder bewapening en toenemend gesofistikeerde taktiek gebruik om honderde Amerikaanse bomwerpers uit die lug te blaas. Eers in die vroeë 1944 en die aanwending van 'n aansienlike aantal nuwe, lang en lang reeks begeleiders, soos die P �, het die Amerikaanse bomwerperformasies werklik effektief geword. Gegewe die besondere aard van die lugoorlog in die komende maande, het dit ongelooflik kort tyd geneem Luftwaffe om die gevolge daarvan te ly. In net ses maande het Amerikaanse vegters die Duitsers grotendeels uit die lug gevee, terwyl geallieerde bomwerpers uiteindelik konsentreer op die teikenskemas wat die Duitse militêre masjien sou laat stop en olie en vervoer kon stop.
Amfibiese eiland en aksies en vlootvaart oorheers die Stille Oseaan -oorlog. Vliegtuigoorlogvoeringstaktieke is grotendeels gebou rondom vliegtuie wat deur vragmotors gedra word en waarvan die hoofdoel was om vyandelike skepe aan te val. Die primêre doelwitte in die meeste aangeleenthede was vyandelike vliegdekskepe, en die beste manier om dit aan te val, was met gekoördineerde formasies van duikbomme en#x2010 -bomwerpers en torpedovliegtuie. Vliegtuigvliegtuie van Navy, op 'n manier soortgelyk aan hul eweknieë wat op land gebaseer is, het aanvallende lugoperasies ondersteun of in lugverdedigingsrolle gevlieg. Lang strategiese bombardemente deur die weermaglugmagte in die Stille Oseaan val hoofsaaklik op die Amerikaanse B �. Hierdie vliegtuig, wat uiteindelik die eerste atoombomaanvalle uitgevoer het, was in staat tot groot bomvragte en het groot skade aan Japannese stede aangerig tydens 'n reeks brandaanvalle tussen 1944 en 1945.
Die ontwikkeling van kernwapens het blykbaar die mees visioenêre vooruitskattings van die lugmagvoorstanders vervul. Gedurende baie van die jare van die Koue Oorlog het die moontlike gebruik van atoombomme en#x2013 -laaivliegtuie die denke van baie leiers in die weermag en die regering oorheers. Volgens verskillende geskiedkundiges in die lugmag, het die fokus op strategiese kernoorlogvoering in die Amerikaanse lugmag 'n ooreenstemmende verswakking in ontwikkelings ten opsigte van grondondersteuning of taktiese lugvaart veroorsaak. Hoë-, lang- en langafstandbomwerpers soos die Boeing B � en die medium- ‐ -reeks, supersoniese Convair B � het die Koue Oorlog simboliseer. Sovjet -lugweerverbeterings het voorspelbaar die Amerikaanse lugmagbeplanners gedwing om toenemend gesofistikeerde penetrasie -taktiek te ontwikkel. Terselfdertyd het interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's) geleidelik die plek ingeneem van die groot massas bomwerpers by die Amerikaanse Koue Oorlog -lugbase. Maar die gebeure van die Koreaanse oorlog en die Viëtnam -oorlog het ook getoon dat 'n lugmag wat hoofsaaklik georganiseer en toegerus was vir 'n strategiese kernmissie, nie geskik was vir die eise van 'n lae intensiteitskonflik nie.
Ten spyte van die oënskynlike tegnologiese oorheersing van die hedendaagse oorlog, wys die lugoorlogstaktiek 'n ononderbroke menslike draad terug na 1914 �. Op sy mees fundamentele vlak vereis lugoorlogvoering steeds dat 'n mens 'n vyandelike vliegtuig neerskiet of ammunisie op die teiken plaas.Solank nasies mekaar bedreig, sal militêre vlieëniers nadink oor die vereistes om beheer oor die lug te neem en die beheer daarna te benut, net soos tydens die Eerste Wêreldoorlog.
[Sien ook Strategie: Air Warfare Strategy.]
Strategie en taktiek van die ANC
Hierdie dokument is aanvaar deur die Morogoro -konferensie van die ANC, vergader in Morogoro, Tanzanië, 25 April - 1 Mei 1969
Die stryd van die onderdrukte mense van Suid -Afrika vind plaas binne 'n internasionale konteks van oorgang na die sosialistiese stelsel, van die ineenstorting van die koloniale stelsel as gevolg van nasionale bevryding en sosialistiese revolusies, en die stryd om sosiale en ekonomiese vooruitgang deur die mense van die hele wêreld.
Ons in Suid -Afrika is deel van die gebied waarin nasionale bevryding die hoofinhoud van die stryd is. Op ons kontinent is daar vorderinge gemaak wat gelei het tot die ontstaan ​​van 'n onafhanklike staat van veertig een state. Die eerste formele stap van onafhanklikheid is dus grootliks in Afrika gewen, en hierdie feit oefen 'n groot invloed uit op die ontwikkelinge in ons land.
Die lande van Suider -Afrika het nog nie die kettings van kolonialisme en rassisme verbreek wat hulle onderdruk nie. In Mosambiek, Angola, Suidwes -Afrika, Zimbabwe en Suid -Afrika handhaaf wit rassistiese en fascistiese regimes stelsels wat in stryd is met die huidige neiging van die Afrikaanse revolusie en wêreldontwikkeling. Dit is moontlik gemaak deur die geweldige ekonomiese en militêre mag tot die beskikking van hierdie regimes wat met behulp van imperialisme gebou is.
Die Republiek van Suid -Afrika is die belangrikste pilaar van die onheilige alliansie van Portugal, Rhodesië en Suid -Afrika. Die strategie en taktiek van ons rewolusie vereis dat hulle ten volle geformuleer en verstaan ​​moet word hoe die interblokkering en verweefdheid van internasionale, Afrikaanse en Suider-Afrikaanse ontwikkelings wat ons situasie speel, ten volle waardeer word.
Reël met geweld
Suid -Afrika is met geweld verower en word vandag met geweld regeer. Op die oomblik dat die blanke outokrasie bedreig voel, huiwer dit nie om die geweer te gebruik nie. As die wapen nie wettige en administratiewe terreur gebruik nie, is vrees, sosiale en ekonomiese druk, selfgenoegsaamheid en verwarring wat deur propaganda en 'onderrig' veroorsaak word, die toestelle ter sprake om die opposisie van die mense te benut. Agter hierdie toestelle sweef krag. Of dit nou in die reserwe of in werklike diens is, daar is altyd geweld, en dit was sedert die blanke man na Afrika gekom het.
Onophoudelike weerstand teen wit oorheersing
Sedert die heerskappy van vreemdelinge ingestel is, was daar - histories gesproke - onafgebroke weerstand teen hierdie oorheersing. Dit het verskillende vorme op verskillende tye aangeneem, maar dit is nooit laat vaar nie. Gedurende die eerste 250 jaar was daar gereelde gewapende botsings, gevegte en oorloë. Die superieure materiële hulpbronne van die vyand, die verdeelde en dikwels gefragmenteerde aard van die verset, die onbetwiste opkoms van imperialisme as 'n wêreldstelsel tot aan die begin van die 20ste eeu, die histories verstaanbare afwesigheid van politieke kohesie en leierskap in die volkskamp. en ander faktore saam om die eerste fase van weerstand teen uitheemse oorheersing te beëindig. Maar die uitgerekte karakter van hierdie weerstand wat nêrens anders in Afrika ongeëwenaard is nie, word onderstreep deur die feit dat die gewapende onderwerping van die inheemse bevolking eers aan die begin van hierdie eeu werklik bereik is. Die nederlaag van die Bambata -rebellie in 1906 was die einde van hierdie eerste fase en was die stadium van die oorhandiging van die administrasie van die land aan plaaslike blankes in 1910. Die vyftig jaar wat gevolg het, was nie 'n tydperk van bedanking of aanvaarding nie. Dit was 'n tydperk van ontwikkeling en hergroepering onder nuwe omstandighede, 'n tydperk waarin nuutgeskepte politieke formasies van die mense steeds met die vyand worstel en tot volwassenheid gegroei het, 'n tydperk waarin veral die nasionale bewussyn hom teen stammeseksionalisme begin laat geld het. . Hierdie tydperk was die ontstaan ​​en ontwikkeling van die primêre organisasie van die bevrydingsbeweging - The African National Congress. Dit het ook die ontwikkeling van nasionale organisasies weerspieël wat die aspirasies van ander onderdrukte nie -blanke groepe weerspieël - die Kleurlinge en die Indiërs - en die totstandkoming van ekonomiese en politieke organisasies - die Suid -Afrikaanse Kommunistiese Party en vakbonde, wat die spesiale doelstellings en aspirasies van die nuut ontwikkelde en dubbel uitgebuite werkersklas. Dit was 'n tydperk van organisatoriese groei. Dit is onderstreep deur stryd met tegnieke wat wissel van ortodokse massa -veldtogte tot algemene stakings, tot massale dade van uittarting. Dit het uitgeloop op die besluit wat in 1961 geneem is om voor te berei op gewapende konfrontasie. In Desember 1961 begin die veldtog met die gelyktydige sabotasie wat in die meeste van die belangrikste stedelike sentrums op die 16de plaasgevind het.
Die skuif na gewapende stryd
Waarom is die besluit vir gewapende stryd in 1961 geneem? Waarom nie 1951 of 1941 of 1931 nie? Is dit so dat die karakter van die staat so fundamenteel verander het dat eers in 1961 die gewapende stryd die enigste alternatief geword het? Glad nie. Daar was nog nooit 'n oomblik in die geskiedenis van Suid -Afrika sedert 1952 waarin die Blanke heersersklas voorregte sou verleen het sonder 'n fisieke stryd nie. Waarom het organisasies soos die African National Congress dan nie 'n beroep op gewapende stryd gedoen nie? Is dit miskien dat hulle nie werklik revolusionêr was nie, of dat hulle eers in die vroeë 60's die korrekte strategie begin waardeer het? Is daar miskien inhoud in beskuldigings van sommige van ons afvalliges dat die bevrydingsbeweging tot in die vroeë sestigerjare 'n gebrek aan militêre ywer en die begeerte na radikale verandering 'het? Met ander woorde, was sy beleid nie revolusionêr nie? Wat is ons maatstaf vir revolusionêre beleid? As u na hierdie konsep kyk, kan u nie net die verlede maar ook die toekoms beter verstaan ​​nie. Dit is dus nie op sy plek om 'n woord daaraan te wy nie.
In wese is 'n revolusionêre beleid een wat die vinnigste en mees fundamentele transformasie en magsoordrag van een klas na 'n ander behou. In die werklike lewe word sulke radikale veranderinge nie deur denkbeeldige kragte teweeggebring nie, maar deur diegene wie se siening en bereidheid om op te tree baie beïnvloed word deur histories bepaalde faktore.
Om die werklike situasie te ignoreer en met denkbeeldige kragte, konsepte en ideale te speel, is om mislukking uit te nooi. Die kuns van revolusionêre leierskap bestaan ​​daarin om leiding te gee aan die massas, en nie net aan die mees gevorderde elemente nie, maar om 'n pas te bepaal wat ooreenstem met objektiewe omstandighede en die werklike moontlikhede. Die revolusionêr klinkende uitdrukking weerspieël nie altyd revolusionêre beleid nie, en revolusionêr klinkende beleid is nie altyd die springplank vir revolusionêre vooruitgang nie. Dit wat inderdaad 'militant' en 'revolusionêr' blyk te wees, kan dikwels teenrevolusionêr wees. Dit is beslis 'n vraag of die koers of beleid in die gegewe konkrete situasie die vooruitsigte van die verowering van mag sal help of belemmer. In hierdie - die enigste toets, kan die voorspraak van gewapende stryd in sommige situasies net so kontrarevolusionêr wees as die voorspraak van sy teenoorgestelde in ander situasies. Ontevrede, swak beplande of voortydige manifestasies van geweld belemmer en bevorder nie die vooruitsig op revolusionêre verandering nie en is duidelik teenrevolusionêr. Dit is dus duidelik dat beleid en organisatoriese strukture uit die werklike situasie moet groei om nie betekenislose clichés te word nie.
Toekomstige historici kan heel moontlik op 'n paar oomblikke tydens die evolusie van ons stryd stilstaan ​​en die pas en die klem daarvan krities ondersoek. Maar sonder die sogenaamde hervormingsaktiwiteite van die vorige halfeeu sou die vooruitsig om in die nuwe fase te vorder, uiters klein gewees het. Dit is so, want selfs in die tipiese koloniale situasie word gewapende stryd slegs haalbaar as:
Daar is ontnugtering oor die vooruitsig om bevryding te bereik deur tradisionele vreedsame prosesse omdat die objektiewe omstandighede die weg na verandering blatant belemmer
Daar is bereidheid om te reageer op die strategie van gewapende stryd met al die enorme opofferings wat dit behels
Daar bestaan ​​'n politieke leierskap wat die georganiseerde trou van die mense vir gewapende stryd kan verkry en wat sowel die ervaring as die vermoë het om die noukeurige proses van beplanning, voorbereiding en algehele uitvoering van die operasies en
Dat daar gunstige objektiewe toestande in die internasionale en plaaslike planne bestaan.
In een sin is toestande verbind en onderling afhanklik. Hulle word nie slegs deur subjektiewe en ideologiese aktiwiteite geskep nie, en baie is die foute wat begaan word deur heroïese revolusionêre wat 'n monopolie gee aan subjektiewe faktore en wat hul eie gereedheid met ander se bereidheid verwar.
Hierdie toestande word veroorsaak, nie net deur die ontwikkeling van politieke, ekonomiese en sosiale toestande nie, maar ook deur die lang, harde slyp van revolusionêre werk. Dit hang af van faktore soos die reaksie van die vyand, die mate waarin hy homself ontmasker en die ervaring wat die mense self opgedoen het, nie in akademiese seminare nie, maar in werklike politieke stryd. Ons verwerp die benadering wat as die katalisator vir revolusionêre transformasie slegs die kortpad van geïsoleerde konfrontasies en die totstandkoming van 'n gewapende versetsentrum beskou. Beteken dit dat ons eers moet wag op 'n daadwerklike krisis in die vyandskamp wat ernstig genoeg is om die moontlikheid van 'n onmiddellike opstand te weerhou? Beslis nie! Ons glo dat gegewe basiese faktore, internasionaal sowel as plaaslik, die werklike begin van 'n gewapende stryd of guerrilla-oorlogvoering gemaak kan word, en dat die begin daarvan geleidelik toestande kan ontwikkel vir die toekomstige algehele oorlog, wat uiteindelik sal lei tot die verowering van mag. Onder die moderne hoogs gesofistikeerde polisiestaat (wat Suid -Afrika is) is dit twyfelagtig of 'n beweging in 'n program van massapolitieke organisasie buite 'n sekere punt kan slaag sonder om 'n nuwe aksie te begin. Dit is ook nie maklik om vas te stel op watter punt voldoende konkrete politieke en organisatoriese voorbereidings getref is om ons gewapende afdelings die maksimum kans op oorlewing en groei binne 'n gegewe gebied te gee nie. Daar is geen instrument om dit te meet nie. Maar ons moet nie die belangrikheid van die subjektiewe faktore oordryf nie en voordat ons 'n pad begin wat tragies is, hoewel dit histories onvermydelik en noodsaaklik is, moet sekere van die basiese minimum voorwaardes wat reeds genoem is, bestaan ​​en sekere minimum voorbereidings moes getref word.
Getemper in stryd
In die lig van hierdie oorwegings is dit duidelik dat dit eers was na die oorwinning van die anti-imperialistiese magte in die Tweede Wêreldoorlog en die gety van onafhanklikheid in Afrika, Asië en Latyns-Amerika, gekombineer met die zig-zags van stryd binne Suid -Afrika in die afgelope vyftig jaar, wat teen die begin van die sestigerjare 'n beweging in die rigting van gewapende stryd vereis het. Die vyftigerjare was een van die mees ontroerende en strydvolle dekades in die geskiedenis van die bevrydingsbeweging. Duisende op duisende militante kaders is gedurende hierdie tydperk getemper en massas van ons mense in die stad en op die platteland het aan verskillende vorme van stryd deelgeneem. Die vorming van massapolitieke bewussyn bereik 'n nuwe intensiteit. Die reaksie van die owerhede was sodanig dat die oorweldigende meerderheid van die mense, deur hul eie deelname aan die stryd en konfrontasie met die staat, geleer het dat die voorregte van die minderheid op die lange duur slegs daarvan afgesny sal word deur 'n oorgang na gewapende geveg. In hierdie "vreedsame" stadium van ons stryd het daar inderdaad skaars 'n jaar verloop sonder dat mense deur die weermag en die polisie doodgemaak is.
Elke fase in die ontplooiing van die stryd van die vyftigerjare het 'n rol gespeel om die verhoog van ons nuwe benadering te bepaal. 'N Wedergeboorte van die gees van doelbewuste verset teen die wet van die Witman is gestimuleer deur die groot uitdagingsveldtog van 1952. Die reaksie van die staat op die Congress of the People -veldtog en die aanneming van die Freedom Charter toon aan dat dit voornemens was om dit wat voorheen was, te verpletter. aanvaar as wettige uitdrukkings vir gelykheid. Die aantal hoogs suksesvolle nasionale algemene stakings wat hoofsaaklik deur politieke en nie ekonomiese eise gemotiveer is, bewys die groeiende volwassenheid van die stedelike nie-blanke werkersklas. Die wonderlike verset van die boere in Pondoland, Sekhukhuniland en Natal in die laat vyftigerjare dui ook op die nuwe gees van strydlustigheid en stryd op die platteland. Die algemene stakings as 'n metode van politieke mobilisering is met die grootste krag onderdruk en teen die einde van die vyftigerjare kon dit nie meer effektief as 'n instrument van massastryd aangewend word nie. Ander protesoptredes word toenemend verbreek deur polisie -brutaliteit en die gebruik van ortodokse massademonstrasie as 'n effektiewe wapen was bewysbaar nie haalbaar nie. Wettige opposisie is ondoeltreffend gemaak deur baniere, ballinge en die gevangenisstraf van aktiviste en leiers tot lang termyn vir die mees triviale oortredings. Ten slotte, deur wette soos die terrorisme- en sabotasiewette, is alle opposisie met wettige of vreedsame middele onmoontlik gemaak.
Verhoogde politieke fermentasie
Op die gebied van verteenwoordiging is enige reformistiese illusie wat moontlik nog bestaan ​​het van 'n stadige opmars na demokrasie, verpletter deur die verwydering van die historiese oorblyfsels van nie-blanke verteenwoordiging, insluitend selfs ondemokratiese en magtelose liggame soos die inheemse verteenwoordiger. So het die vyand homself heeltemal ontmasker, nie net vir 'n groep gevorderde denkers nie, maar ook vir die massa mense as 'n geheel. Die bevrydingstog na onafhanklikheid van die Afrika -kontinent wat aan die einde van die vyftigerjare en vroeë sestigerjare was, het 'n belangrike invloed op ons eie situasie gehad. Vriendelike grense kruip nie net nader nie, maar hierdie gebeure het mense in die onbesliste gebiede op 'n werklike manier in die rigting van selfregering geprikkel en opgewonde gemaak. Die basiese dryfveer hiervoor in ons land was nog nooit onderdruk nie. Maar die gebeure in Suid -Afrika in die vorige dekade en wat op die vasteland gebeur het, het bevestig dat die verowering van mag deur die mense 'n realiseerbare doelwit in ons leeftyd was. Die enorme materiële mag van die vyand en daarteenoor die materiële swakheid van die mense was vir hulle niks meer as 'n tydelike belemmering nie. Die geheue van Kuba en - op ons eie vasteland - was Algerië, wat albei bewys het dat materiële hulpbronne op die lang termyn nie 'n bepalende faktor is nie.
Die verhoogde politieke fermentasie sowel hier as op ons vasteland weerspieël hom in die groei en verdere rypwording van alle dele van die bevrydingsfront. Hierdie leiers wat nie in staat was om by die nuwe revolusionêre stemming aan te pas nie (nog voor die beleid van die voorbereidings op georganiseerde gewapende verset), het langs die pad geval. Die samehorigheid en eenheid van aksie tussen die verskillende nasionale en sosiale groeperings wat die bevrydingsfront uitmaak, bereik nuwe hoogtes. Dit alles was nie net morele regverdigings vir 'n stap na gewapende stryd nie, maar wat nog belangriker was, daar is omstandighede geskep - dit was nie altyd daar nie - wat 'n afwyking in die rigting korrek, noodsaaklik en in die ware sin revolusionêr gemaak het.
Ons benadering tot revolusionêre gewapende stryd!
Op 'n manier was die besluit wat in 1961 geneem is, histories gesproke in die tradisie van die vroeëre gewapende verset teen die verskansing van die vreemdeling. Maar dit gebeur nou in 'n nuwe situasie. Hierdie situasie moes nie net verstaan ​​word nie, maar die kuns en wetenskap - polities sowel as militêr - van gewapende bevrydingstryde in die moderne tydperk moes begryp en toegepas word. Die vooroorlogse mobiele oorlogvoering van die tradisionele Afrika-leërs van die verlede kon die uitdaging nie die hoof bied nie. Die oproer, die straatgeveg, die uitbarsting van ongeorganiseerde geweld, individuele terrorisme, dit was simptome van die militante gees, maar nie 'n aanduiding van revolusionêre tegnieke nie. Die wen van ons vryheid deur gewapende stryd - die enigste metode wat vir ons oopgelaat word - verg meer as passie. Dit vereis begrip en implementering van revolusionêre teorie en tegnieke in die werklike omstandighede wat ons ondervind. Dit vereis 'n nugtere beoordeling van die struikelblokke in ons pad en 'n waardering dat so 'n stryd bitter en uitgerek is. Dit vereis ook die oorheersing in ons denke oor prestasie bo drama. Ons glo dat ons beweging in ooreenstemming met hierdie riglyne opgetree het toe die gedetailleerde voorbereiding op die aanvang van die guerrillastryd begin is. Ons het verstaan ​​dat die belangrikste fisiese omgewing van so 'n stryd in die tydperk buite die vyandelike vestings in die stede, in die groot dele van ons platteland, lê. Die openingstappe in 1961 - georganiseerde sabotasie hoofsaaklik in die stedelike gebiede - het 'n spesiale doel gedien en is nooit gevorder as 'n tegniek wat op sigself tot die vernietiging van die staat sou lei of selfs groot materiële skade sou berokken nie (alhoewel guerrilla aktiwiteit in die stedelike gebiede van 'n spesiale tipe is altyd belangrik as hulp). Terselfdertyd was daar 'n drievoudige behoefte om die grondslag te lê vir meer ontwikkelde en betekenisvolle gewapende aktiwiteite van die soort guerrilla.
Die eerste was die noodsaaklikheid om 'n militêre apparaat te skep en meer spesifiek om 'n groot aantal professionele kaders te werf wat opgelei sou word en wat die kern van toekomstige guerrillabande sou vorm.
Die tweede was die behoefte om effektief aan almal te demonstreer dat ons 'n skerp en oop breuk maak met die prosesse van die vorige tydperk, wat korrek klem gelê het op militante stryd sonder gewapende konfrontasie.
Die derde was die behoefte om 'n effektiewe metode aan te bied vir die omverwerping van Wit oppergesag deur beplande eerder as spontane aktiwiteite. Die sabotasieveldtog was 'n ernstige aanduiding van ons erns in die strewe na hierdie nuwe strategie. Aan al drie behoeftes is gedien deur hierdie oortuigende bewys dat ons bevrydingsbeweging hom korrek aangepas het by die nuwe situasie en 'n apparaat skep wat eintlik die vyand heimlik kon tref en voorbereidings kon tref vir 'n meer gevorderde fase. Die situasie was sodanig dat sonder ons aktiwiteite van hierdie aard ons hele politieke leierskap moontlik op die spel was, binne en buite die land, en die stappe wat gelyktydig geneem is vir die werwing en voorbereiding van militêre kaders, sou minder reaksie opgelewer het.
Die verhouding tussen die politieke en militêre
As ons van revolusionêre gewapende stryd praat, praat ons van politieke stryd, insluitend die gebruik van militêre mag, alhoewel dit eers die mees ingrypende gevolge vir elke aspek van ons aktiwiteite het. Dit is belangrik om dit te beklemtoon omdat ons beweging alle manifestasies van militarisme moet verwerp wat gewapende mense se stryd van sy politieke konteks skei.
Daar is reeds verwys na die gevaar van die proefskrif wat die skepping van militêre gebiede as die genereerder van massaweerstand beskou. Maar nog meer is betrokke by hierdie konsep.Een van die belangrikste probleme wat hiermee verband hou, is die belangrike vraag oor die verhouding tussen die politieke en militêre. Ons beweging het van die begin af geen onduidelikheid hieroor gemaak nie. Die voorrang van die politieke leierskap is onbetwis en hoog en alle revolusionêre formasies en vlakke (hetsy gewapen of nie) is ondergeskik aan hierdie leierskap. Om dit te sê, is nie net 'n beroep op tradisie nie. Hierdie benadering is gewortel in die aard van hierdie soort rewolusionêre stryd en word gedra deur die ervaring van die oorgrote meerderheid revolusionêre bewegings wat in so 'n stryd gewikkel is en word bewys deur die ervaring van die oorweldigende teen 'n vyand met formidabele materiaal krag behaal nie dramatiese en vinnige sukses nie. Die pad is vol struikelblokke en ons het geen illusies oor hierdie telling in die geval van Suid -Afrika nie. Op die lange duur kan dit slegs slaag as dit die aktiewe steun van die massa mense lok. Sonder hierdie lewensaar is dit gedoem. Selfs in ons land met die historiese agtergrond en tradisies van gewapende verset, binne die geheue van baie mense en die spesiale verwikkelinge van die onmiddellike verlede, is die betrokkenheid van die massas onwaarskynlik die gevolg van 'n skielike natuurlike en outomatiese gevolg van militêre botsings. Dit moet gewen word in die algehele politieke mobilisering wat met die militêre aktiwiteite gepaard moet gaan. Dit sluit opvoeding en agitasie in. Al werk dwarsdeur die land om die gesofistikeerde stroom van misleidende propaganda en 'inligting' van die vyand die hoof te bied, wat sterker sal word namate die stryd verskerp. Wanneer gewapende botsings begin, behels dit selde meer as 'n vergelykende handjievol vegters wie se omstandighede om te veg bestaan ​​hulle nie in staat stel om die funksies van 'n universele politieke leierskap uit te oefen nie. Die massas van die boere, werkers en jeugdiges, wat lank deur die vyand se militêre besetting beleër is, moet op baie maniere geaktiveer word, nie net om 'n groeiende stroom rekrute vir die strydende eenhede te verseker nie, maar om die vyand polities te teister dat sy magte versprei en daarom verswak is. Dit vra vir die uitoefening van algehele politieke leierskap.
Algehele politieke leierskap
Guerrilla -oorlogvoering, die spesiale en in ons geval die enigste vorm waarin die gewapende bevrydingstryd begin kan word, is nie staties nie en vind dit ook nie in 'n vakuum plaas nie. Die tempo, die algemene strategie moet aangewend word, die opening van nuwe fronte, die vordering van laer na hoër vorme en vandaar na mobiele oorlogvoering, kan hierdie en ander belangrike vrae nie alleen deur die militêre leierskap opgelos word nie; dit verg algehele politieke oordele wat intiem betrokke is met die mense binne en buite die werklike gebiede van gewapende gevegte. As meer bewustheid van onderdrukking gekombineer met heroïese voorbeelde deur gewapende bendes genoeg was, sou die stryd inderdaad eenvoudig wees. Daar sou geen medewerkers wees nie en dit sou moeilik wees om neutraal te wees. Maar om dit te glo, is om te glo dat die verloop van die stryd uitsluitlik bepaal word deur wat ons in die gevegseenhede doen, en dat dit verder die verkeerde aanname behels dat die massas rotsagtig en onverganklik is. Die vyand is net so bewus soos ons dat die kant die trou van die mense wen, die stryd wen. Dit is naïef om te glo dat onderdrukte en beleërde mense nie tydelik, selfs in groot getalle, oorwin kan word deur vrees, terreur, leuens, indoktrinasie en uitlokking om bevryders as vyande te behandel nie. Die geskiedenis bewys dat die mees waarskynlike resultaat sonder die mees intensiewe politieke aktiwiteit is. Dit is dus des te belangriker dat die revolusionêre leierskap landswyd is en sy wortels het, binne en buite die werklike gevegsgebiede. Bowenal, as die oorwinning kom, moet dit nie 'n hol een wees nie. Om dit te verseker, moet ons ook verseker dat dit wat aan bewind gebring word, nie 'n leër is nie, maar die massas in sy geheel waarvan die georganiseerde politieke leierskap aan die hoof staan. Dit is die perspektief wat op alle vlakke van ons bevrydingsbewegings gewortel is, hetsy binne of buite die weermag. Ons vertroue in die finale oorwinning berus nie op die wens of die droom nie, maar op ons begrip van ons eie omstandighede en die historiese prosesse. Hierdie begrip moet verdiep word en moet uitbrei na elke vlak van ons Beweging. Ons moet 'n duidelike begrip hê van nie net onsself en ons eie magte nie, maar ook die vyand - sy mag en kwesbaarheid. guerrillastryd is beslis geen uitsondering op die reël dat diepte van begrip, en kennis van die realiteite, gunstig en ongunstig, sorg vir meer blywende toewyding en meer verhelderende leierskap. Hoe beskou ons dan die vyand wat ons in die gesig staar - sy sterkte en sy swakheid? Watter soort struktuur staan ​​ons in die gesig en hoe verset sal die vyand se weerstand wees?
Die vyand - sy sterkte en swakheid
Op die oog af het die vyand 'n stabiele bevel oor 'n ryk en gevarieerde ekonomie, wat selfs in hierdie stadium, wanneer dit nie nodig is om hom te verleng nie, 'n enorme militêre begroting kan bekostig. Hy het 'n relatief opgeleide en doeltreffende weermag en polisiemag. Hy kan op redelike groot mannekragbronne gebruik maak. Boonop vorm die groot imperialistiese moondhede, soos Brittanje, Duitsland, Frankryk, die Verenigde State en Japan, wat 'n enorme belang in die ekonomie van ons land het, 'n formidabele steun vir die apartheidsregime. Reeds nou voor die krisis verdiep het die imperialistiese vennote van Suid -Afrika baie gedoen om die ekonomie- en bewapeningprogram van Suid -Afrika te ontwikkel. In 'n krisissituasie kan hulle oorgaan van ondersteuning na aktiewe ingryping om die rassistiese regime te red. As daar een les is wat die geskiedenis van die guerrillastryd geleer het, is dit dat die materiële krag en hulpbronne van die vyand geensins 'n deurslaggewende faktor is nie. Guerrilla -oorlogvoering bied byna per definisie 'n situasie waarin daar 'n groot wanbalans tussen materiële en militêre hulpbronne tussen die opponerende partye is. Dit is ontwerp om die situasie te hanteer waarin die vyand oneindig beter is ten opsigte van elke konvensionele oorlogsfaktor. Dit is by uitstek die wapen van die materieel swakke teenoor die materieel sterkes. Gegewe sy gewilde karakter en gegewe 'n bevolking wat die guerrilla toenemend ondersteun en beskerm, terwyl die vyand tegelykertyd teenstaan ​​en blootgestel word, word die voortbestaan ​​en groei van 'n volksleër verseker deur die vaardige uitoefening van taktiek. Verrassing, mobiliteit en taktiese terugtog behoort dit vir die vyand moeilik te maak om sy voortreflike vuurkrag in beslissende gevegte in die spel te bring. Geen individuele stryd word gevoer in omstandighede wat gunstig is vir die vyand nie. Superieure magte kan dus geteister, verswak en uiteindelik vernietig word. Die afwesigheid van 'n ortodokse front, strydlyne, die noodsaaklikheid om die wyd verspreide installasies te beskerm waarop sy ekonomie afhanklik is, is een van die faktore wat op die lange duur dien om in die guns van die guerrilla te vergoed vir die verskil in die aanvangskrag van die teëstanders. Die woorde 'op die lange duur' moet beklemtoon word, want dit sal nutteloos wees om die aansienlike militêre voordele vir die vyand van sy industrialisering op hoë vlak, sy gereed-vir-hand reserwes van wit mannekrag en sy uitstekende paaie, spoorweë en lugvervoer te betwis wat vinnige maneuvers en vinnige konsentrasie van personeel vergemaklik. Maar ons moet nie die feit oor die hoof sien nie dat baie van hierdie ongunstige faktore oor 'n tydperk sal begin werk ten gunste van die bevrydingsmagte:
Die gereed-vir-hand-hulpbronne, insluitend voedselproduksie, hang oorwegend af van nie-blanke arbeid, wat met die toenemende intensiteit van die stryd nie gemaklik en samewerkend sal bly nie.
Die blanke mannekraghulpbronne kan aanvanklik voldoende lyk, maar dit moet gevaarlik uitgerek word namate guerrillaoorlog ontstaan. Reeds baie gebrek aan geskoolde arbeid - die monopolie van die Blankes - sal die mobilisering van 'n groot mag vir langdurige stryd 'n verdere las op die werking van die ekonomie plaas.
In teenstelling met baie ander groot guerrillastryde is mannekragbronne almal in die oorlogsteater geleë en is daar geen veilige eksterne poel (behalwe direkte ingryping deur 'n vreemde staat) wat veilig is vir sabotasie, massa -aksie en guerrilla -optrede waarop die vyand kan trek .
Die baie gesofistikeerdheid van die ekonomie met sy goed ontwikkelde kommunikasiestelsel maak dit 'n baie meer kwesbare teiken. In 'n onontwikkelde land mag die onderbreking van voorraad na 'n gegewe streek nie meer as 'n plaaslike terugslag wees nie.
In 'n hoogs sensitiewe moderne struktuur van die Suid -Afrikaanse tipe lei die suksesvolle teistering van vervoer na enige groot nywerheidskompleks onvermydelik groot skade aan die ekonomie in sy geheel en die moraal van die vyand aan.
Een van die meer gewilde wanopvattings rakende guerrilla -oorlogvoering is dat 'n fisiese omgewing wat aan 'n spesiale patroon voldoen, onontbeerlik is - dik oerwoud, ontoeganklike berggebiede, moerasse, 'n vriendelike grens, ens. Die beskikbaarheid van hierdie soort terrein is natuurlik van groot voordeel vir die guerrillas, veral in die vroeë nie-operasionele fase word opleiding gedoen en ander voorbereidende stappe word onderneem en geen eksterne basisse is vir hierdie doel beskikbaar nie. Met die aanvang van die operasies kan die guerrilla nie oorleef nie, wat nog te sê floreer, tensy hy verhuis na gebiede waar mense woon en werk en waar die vyand in gevegte betrokke kan wees. As hy gelukkig is om 'n vriendelike grens of moeilike toegangsgebiede agter die rug te hê wat 'n tydelike toevlugsoord kan bied, is dit natuurlik voordelig. Maar guerrilla-oorlogvoering kan, en is, gevoer op elke moontlike terrein, in woestyne, moerasse, op landerye, in beboude gebiede, op vlaktes, in die bosse en in lande sonder vriendelike grense of eilande omring deur die see. Hierdie hele vraag is om die oorlewingstaktiek aan te pas by die soort terrein waarin operasies uitgevoer moet word.
In elk geval, in die groot uitgestrektheid van Suid -Afrika, sal 'n volksmag 'n magdom variasies vind in topografie, woestyne, berge, woude, veld en moerasse. Dit lyk asof daar geen enkele ondeurdringbare berg of ondeurdringbare oerwoud is nie, maar die land is volop terrein wat in die algemeen beslis nie minder gunstig is vir guerrillabedrywighede as sommige van die terrein waarin ander guerrillabewegings suksesvol bedryf is nie. Daar moet ook na die kwessie gekyk word in die konteks van guerrillas, wat gewapen is en op die terrein werk. Die kombinasie maak 'n gebied ondeurdringbaar vir die guerrilla. Die geweldige omvang van Suid -Afrika sal die Blanke regime uiters moeilik, indien nie onmoontlik nie, om dit in sterkte en diepte onder gewapende toesig te hou. Daarom is 'n vroeë ontwikkeling van 'n relatief veilige (alhoewel verskuiwende) agterkant nie buite die praktiese gebied nie.
Die Blanke Groep
Bogenoemde is slegs enkele van die belangrike faktore wat nie altyd bestudeer en verstaan ​​is nie. Dit is nodig om hierdie faktore te beklemtoon, nie net omdat dit ons pogings in balans bring nie, maar omdat dit - behoorlik beoordeel - help om die mite van die vyand se onoorwinlikheid te vernietig.
Maar bowenal vereis 'n wetenskaplike revolusionêre strategie 'n korrekte waardering van die politieke karakter van die magte wat in die Suid -Afrikaanse stryd om bevryding teen mekaar gewissel het. Is die vyand 'n monoliet en sal hy so bly tot sy laaste nederlaag? Wat is die hoofinhoud van die stryd om bevryding, en wat hieruit voortvloei, wat die belangrikste revolusionêre krag is, en wie is die potensiële bondgenote en ondersteuners daarvan? Dit is vrae van groot belang. Hulle speel 'n belangrike rol in die bepaling van die taktiek van die revolusionêre stryd, die breë organisatoriese strukture wat ons skep en vele ander fundamentele benaderings. Dit moet oorweeg word binne die raamwerk van die besondere eienskap van die objektiewe situasie wat ons in die gesig staar. Suid -Afrika se sosiale en ekonomiese struktuur en die verhoudings wat dit skep, is miskien uniek. Dit is nie 'n kolonie nie, maar het ten opsigte van die oorgrote meerderheid van sy mense die meeste kenmerke van die klassieke koloniale strukture. Verowering en oorheersing deur 'n vreemde volk, 'n stelsel van diskriminasie en uitbuiting gebaseer op ras, tegniek van indirekte heerskappy en meer is die tradisionele kenmerke van die klassieke koloniale raamwerk. Terwyl dit op die een vlak 'n 'onafhanklike' nasionale staat is, is dit op 'n ander vlak 'n land wat onderwerp is aan 'n minderheidsras. Wat die struktuur uniek maak en die kompleksiteit daarvan toevoeg, is dat die uitbuitende nasie nie, soos in die klassieke imperialistiese verhoudings, in 'n geografies afgesonderde moederland geleë is nie, maar binne die grense gevestig is. Boonop is die wortels van die dominante nasie in ons land ingebed deur meer as drie eeue se teenwoordigheid. Dit is dus slegs in die historiese sin 'n uitheemse liggaam.
Die materiële welstand van die Blanke groep en sy politieke, sosiale en ekonomiese voorregte is, ons weet, gewortel in sy rasse-oorheersing van die inheemse meerderheid. Dit het elke poging om dit uit hierdie posisie te verskuif, hardnekkig en hartstogtelik weerstaan. Sy teoretici en leiers speel onophoudelik op die tema van "Ons het nêrens anders om heen te gaan nie". Hulle ignoreer en verdraai selfs die feit dat die onsekerheid oor die toekoms van die onderdrukker in ons land 'n onsekerheid is, nie uit ons rassisme nie, maar uit syne. Die spook word valslik bedreig deur 'n bedreiging vir die taal en kultuur van die Witmanne om 'n beleid van kulturele diskriminasie en oorheersing te "regverdig". Deur ekonomiese omkoopgeld en regsartikels wat vir hom die beste vaardigheids- en looninkomste behou, word die blanke werker suksesvol gemobiliseer as een van die betroubaarste kontingente van rassisme. In elke lewenswandel skep wit outokrasie voorreg deur die werking van die wet en, waar nodig, die geweer en met 'n primitiewe en verdraaide "quotprooi" van sy eie superioriteit.
Die verdediging van universele ekonomiese, sosiale en kulturele voorregte, gekombineer met eeue van indoktrinasie en diep gevoelde teoretiese rasionalisering, wat op oorlewing fokus, sal die vyand wat ons in die gesig staar, 'n woeste en formidabele vyand maak. Solank die bedreiging van die bevrydingsbeweging nie kragtig genoeg was om die bestaan ​​van Wit baasskap in gevaar te stel nie, was daar ruimte vir verdeeldheid, soms redelik skerp in die Blanke politieke kamp.
Die motivering onder die heersende klas was mededinging om die grootste deel van die buit uit die uitbuiting van die nie-blanke mense. Dit fokus altyd op die probleem van die doeltreffendste manier om die inboorling in sy plek te hou. In so 'n atmosfeer was daar selfs oomblikke toe wit werkers militante klasposisies aangeneem het teen die klein groepie wat Suid -Afrika se rykdom besit. Maar die veranderde wêreldstemming en internasionale situasie het hierdie konfrontasies belemmer. Die laer-gesinde Blanke groep as geheel beweeg meer en meer in die rigting van 'n gemeenskaplike verdediging van wat as 'n gemeenskaplike lot beskou word.
Hierdie monolitiese neigings word versterk deur 'n Hitler-agtige gevoel van vertroue dat die vesting vir altyd ondeurdringbaar en onaantasbaar is. Hierdie proses van alle blanke solidariteit sal slegs in hegtenis geneem word deur die prestasies van die bevrydingsbeweging. Op die oomblik is die realiteit dat ons, afgesien van 'n klein groepie revolusionêre Blankes, wat 'n geëerde plek as kamerade in die stryd inneem, te doen kry met wat in die algemeen 'n verenigde en selfversekerde vyand is wat in alliansie optree en deur die wêreld versterk word imperialisme. Alle belangrike dele van die Blanke politieke beweging is in die breë eens oor die kwessie van die verslaan van ons bevrydingstryd.
Hierdie konfrontasie op die kleurlyne - ten minste in die vroeë stadiums van die konflik - is nie deur ons gekies nie, dit is die besluit van die vyand. Dit sal nie maklik wees om sommige van die meer tragiese gevolge daarvan uit die weg te ruim nie. Maar dit volg nie dat dit vir altyd die geval sal wees nie. Dit is nie heeltemal onmoontlik dat die blanke werkersklas of 'n aansienlike deel daarvan in 'n ander situasie kan sien dat hul werklike langtermynbelang saamval met dié van die nie-blanke werkers. Ons moet nie nou of in die toekoms enige geleentheid misloop om hulle bewus te maak van hierdie waarheid nie en diegene wat gereed is om die beleid van rasseoorheersing te verbreek, te wen. Ons moet ook nooit traag wees om voordeel te trek uit verskille en verdeeldheid wat ons suksesse onvermydelik sal veroorsaak om die mees uitgesproke, mees kompromislose en die mees reaksionêre elemente onder die blankes te isoleer nie. Ons beleid moet voortdurend beklemtoon (soos in die verlede) dat daar in Suid -Afrika ruimte is vir almal wat daarin woon, maar slegs op grond van absolute demokrasie.
Soveel vir die vyand. Wat van die bevrydingsmagte? Ook hier word ons versoek om die mees fundamentele kenmerke van ons situasie te ondersoek wat ons revolusionêre strategie en taktiek vorm. Die belangrikste inhoud van die huidige stadium van die Suid -Afrikaanse revolusie is die nasionale bevryding van die grootste en mees onderdrukte groep - die Afrikaanse volk. Hierdie strategiese doel moet elke aspek van die stryd van ons stryd beheer, of dit nou die formulering van beleid of die skepping van strukture is. Dit vereis onder meer in die eerste plek die maksimum mobilisering van die Afrikaanse volk as 'n onteiende en ras -onderdrukte nasie. Dit is die hoofbron en dit moet nie verswak word nie. Dit behels die stimulering en verdieping van nasionale vertroue, nasionale trots en nasionale selfgeldigheid. Hierdie eienskappe, behoorlik gekanaliseer en behoorlik gelei, is nie in stryd met die beginsels van internasionalisme nie. Hulle word inderdaad die basis vir meer en meer betekenisvolle samewerking, 'n selfopgelegde, gelyke samewerking wat nie gebaseer is op afhanklikheid nie, of die voorkoms daarvan is.
Die nasionale karakter van die stryd moet dus ons benadering oorheers. Maar dit is 'n nasionale stryd wat in 'n ander era en in 'n ander konteks plaasvind as dié wat die vroeë stryd teen kolonialisme gekenmerk het. Dit gebeur in 'n nuwe soort wêreld - 'n wêreld wat nie meer deur die imperialistiese wêreldstelsel gemonopoliseer word nie, 'n wêreld waarin die bestaan ​​van die magtige sosialistiese stelsel en 'n beduidende sektor van nuut bevryde gebiede die kragtebalans in 'n wêreld verander het wat die horisonne bevry van buitelandse onderdrukking strek verder as blote formele politieke beheer en omvat die element wat hierdie beheer sinvol maak - ekonomiese emansipasie. Dit gebeur ook in 'n nuwe soort Suid -Afrika, 'n Suid -Afrika waarin 'n groot en goed ontwikkelde werkersklas is waarvan die klasbewussyn en waarin die onafhanklike uitdrukking van die werkende mense - hul politieke organe en vakbonde - baie is deel van die bevrydingsfront. Ons nasionalisme moet dus nie verwar word met chauvinisme of eng nasionalisme van 'n vorige tydperk nie. Dit moet nie verwar word met die klassieke dryfkrag van 'n elitistiese groep onder die onderdrukte mense om opgang te verkry sodat hulle die onderdrukker kan vervang in die uitbuiting van die massa nie.
Maar niks hiervan doen afbreuk aan die basies nasionale konteks van ons bevrydingsdrif nie.In die laaste uitweg is dit slegs die sukses van die nasionale demokratiese revolusie wat - die vernietiging van die bestaande sosiale en ekonomiese verhouding - 'n regstelling van die historiese onregte wat teen die inheemse meerderheid gepleeg is, sal meebring en sodoende die basis sal lê vir 'n nuwe - en dieper internasionalistiese - benadering. Tot dan is die nasionale griefgevoel die sterkste revolusionêre mag wat ingespan moet word. Om dit te stomp in die belang van abstrakte konsepte van internasionalisme, beteken op die lange duur nie diens aan revolusie of internasionalisme nie.
Die rol van die bruin en die Indiese volk
Die Afrikaan is, hoewel dit onderworpe is aan die mees intense rasse -onderdrukking en uitbuiting, nie die enigste onderdrukte nasionale groep in Suid -Afrika nie. Die tweemiljoen sterk gekleurde gemeenskap en driekwart miljoen Indiërs ly onder verskillende vorme van nasionale vernedering, diskriminasie en onderdrukking. Hulle maak deel uit van die nie-blanke basis waarop wit voorreg berus. As sodanig vorm hulle 'n integrale deel van die sosiale magte wat wissel van Wit se oppergesag. Ondanks misleidende en dikwels betekenislose toegewings deel hulle 'n gemeenskaplike lot met hul broers en is hul eie bevryding onlosmaaklik verbind met die bevryding van die Afrikaanse volk.
'N Eenheid in aksie tussen al die onderdrukte groepe is fundamenteel vir die bevordering van ons bevrydingstryd. Sonder so 'n eenheid vermenigvuldig die vyand maklik en word die bereiking van 'n volksoorwinning vertraag. Histories het beide gemeenskappe 'n baie belangrike rol gespeel in die stimulering en intensivering van die stryd om vryheid. Dit is 'n trotse saak dat een van die eerste en mees dapper martelare in die gewapende geveg teen die vyand 'n bruin kameraad was, Basil February. Die tronke in Suid -Afrika is 'n getuie van die grootskaalse deelname deur Indiese en bruin kamerade op elke vlak van ons revolusionêre stryd. Vanaf die begin van Umkhonto was hulle meer as goed verteenwoordig in die eerste kontingente wat die lewe geneem het om die basis te lê vir hierdie nuwe fase in ons stryd.
Hierdie stemming het nie net weerspieël in die dade van sy meer gevorderde verteenwoordigers nie. Net soos gemeenskappe het die bruin en die Indiër dikwels in die verlede deur hul optrede getoon dat hulle deel vorm van die breë strewe na bevryding. Die eerste reeks massahandelinge van doelbewuste verset teen die wet van die veroweraar na die verplettering van die Bambata -opstand, was die veldtog wat gelei is deur die uitstaande seun van die Indiese volk - Mahatma Gandhi. Daarna het die Indiese gemeenskap en sy leiers - veral diegene wat na vore gekom het in die veertigerjare - 'n geringe rol gespeel in die inspuiting van 'n meer radikale en meer militante stemming in die bevrydingsbeweging as geheel. Die ontroerende betogings van die vyftigerjare, van Defiance Campaign tot die Congress of the People, tot die algemene staking, en die boereopstand en massademonstrasies, het baie voorbeelde van verenigde optrede deur al die onderdrukte mense gesien. Indiese werkers het in groot getalle gereageer op byna elke oproep om 'n algemene staking. Daar kon altyd op Indiese winkeliers staatgemaak word om 'n dag van Hartal te verklaar in solidariteit met enige protes wat gereël word. Die geheue van die gekleurde werkers van die Wes -Kaap op die oproep van die ANC om 'n nasionale algemene politieke staking in 1961, is nog vars.
Die Alliansie tussen die kongresorganisasies was 'n aansporing tot die solidariteit en weerspieël dit. Maar gebeurtenisse, voor en na Rivonia, is betaal vir die strukture wat geskep is om die Alliansie uit te druk.
Hoe kan ons die samewerking tussen die gemeenskappe versterk en effektief maak, en hoe kan ons toegewyde revolusionêre integreer, ongeag hul rasse-agtergrond?
Ons Fighting Alliance
Watter instrumente ook al geskep word om uitdrukking te gee aan die eenheid van die bevrydingsdrif, dit moet twee fundamentele stellings akkommodeer:
Eerstens moet hulle nie dubbelsinnig wees oor die primêre rol van die mees onderdrukte Afrikaanse massa nie en,
Tweedens moet diegene wat deel uitmaak van die ander onderdrukte groepe en die paar Blanke revolusionêre wat hulself bereid is om 'n gemeenskaplike saak met ons strewe te maak, volledig geïntegreer word op grond van individuele gelykheid. Hierdie twee stellings, wat in die regte gees benader word, staan ​​nie in konflik nie, maar versterk mekaar. Gelyke deelname aan ons nasionale front beteken nie 'n meganiese gelykheid tussen die verskillende nasionale groepe nie. Hierdie praktyk sou nie net op ongelykheid neerkom nie (weer ten koste van die meerderheid), maar dit sal smaak gee aan die laster wat ons vyande ooit gereed is om te versprei van 'n veelrassige alliansie wat oorheers word deur minderheidsgroepe. Dit was nog nooit so nie en sal nooit so wees nie. Maar die trae manier waarop die Beweging in die land gereageer het op die nuwe situasie na 1960 waarin samewerking tussen sommige wettige organisasies (bv. SAIC, CPO, COD) en dié wat onwettig was (bv. ANC) soms daartoe gelei het dat oppervlakkige indruk dat die regsorganisasies - omdat hulle meer in die openbaar en dus meer opvallend kon praat en funksioneer - meer as hul verdiende plek in die leierskap van die Alliansie kon hê.
Daarom moet nie net die inhoud nie, maar ook die vorm van ons strukturele skeppings op 'n manier wat die mense kan sien, uitdrukking gee aan die hoofklem van die huidige stadium van ons stryd. Hierdie benadering is nie 'n deurdringende chauvinisme nie, teenoor rassisme of ander sulke agterlike houdings. Ons is revolusionêre, nie eng nasionaliste nie. Toegewyde revolusionêre is ons broers in watter groep hulle ook al behoort. Daar kan geen tweedeklas deelnemers aan ons beweging wees nie. Vir ons vyand behou ons ons selfgeldigheid en ons geregverdigde griefgevoel voor.
Daar is reeds verwys na die belangrike taak om ander onderdrukte nie-blanke groepe te mobiliseer en steun te kry. Net soos elke ander onderdrukte groep (insluitend Afrikaners), moet ons nie naïef aanvaar dat blote bewustheid van onderdrukking die Indiër en bruin mense op sigself in die rigting sal stoot om die vyand teë te staan ​​en met die bevrydingsbeweging op te staan ​​nie. Die potensiaal is natuurlik daar, want in 'n werklike sin is die toekoms van die Indiër en bruin mense en hul bevryding as onderdrukte groepe intiem gekoppel aan die bevryding van die Afrikaners. Maar aktiewe ondersteuning en deelname moet beveg en gewen word. Anders sal die vyand slaag in sy nimmereindigende poging om 'n gaping tussen hierdie groepe en die Afrikaners te skep en selfs 'n aansienlike aantal te werf om daadwerklik daarmee saam te werk. Die bodem van die vat sal geskraap word in die poging om verwarring te skep oor die doelwitte van die bevrydingsbeweging. Meer spesifiek, die vyand sal voed op die onsekerheid en afhanklikheid wat dikwels deel uitmaak van die denke van minderheidsonderdrukte groepe. Hulle sal probeer om by hulle twyfel te wek of daar vir hulle plek is in 'n toekomstige bevryde Suid -Afrika. Hulle het reeds die laster versprei dat op sy beste vir die Kleurlinge en Indiërs Wit oorheersing deur Swart oorheersing vervang sal word.
Dit is dus des te belangriker, in ooreenstemming met ons eerste beginsel, dat die bruin en die Indiese volk hulself as 'n integrale deel van die bevrydingsbeweging beskou, en nie as slegs hulpverleners nie.
Is daar 'n spesiale rol vir die werkersklas in ons nasionale stryd? Ons het reeds verwys na die besondere karakter van die Suid -Afrikaanse sosiale en ekonomiese struktuur. In ons land - meer as in enige ander deel van die onderdrukte wêreld - is dit ondenkbaar dat bevryding betekenis het sonder om die rykdom van die land aan die mense as 'n geheel terug te gee. Dit is dus 'n fundamentele kenmerk van ons strategie dat oorwinning meer moet wees as formele politieke demokrasie. Om toe te laat dat die bestaande ekonomiese magte hul belange ongeskonde behou, is om die wortel van rasse -oppergesag te voed en verteenwoordig nie eens die skaduwee van bevryding nie.
Ons strewe na nasionale emansipasie is dus op 'n werklike manier gekoppel aan ekonomiese emansipasie. Ons het meer as net nasionale vernedering gely. Ons mense word beroof van hul rykdom in die land se rykdom, hul vaardighede is onderdruk en armoede en hongersnood was hul lewenservaring. Die regstelling van hierdie eeue oue ekonomiese ongeregtighede is die kern van ons nasionale strewe. Ons verstaan ​​nie die ingewikkeldhede wat 'n volksregering tydens die transformasieperiode in die gesig staar nie, en ook nie die omvang van die probleme om in die ekonomiese behoeftes van die massa onderdrukte mense te voorsien nie. Maar een ding is seker - in ons land kan dit nie effektief aangepak word nie, tensy die basiese rykdom en die basiese hulpbronne tot die beskikking van die mense as geheel is en nie deur afdelings of individue gemanipuleer word nie, hetsy dit Wit of Swart is.
Hierdie perspektief van 'n vinnige vordering van formele bevryding tot egte en blywende emansipasie word meer werklik gemaak deur die bestaan ​​in ons land van 'n groot en groeiende werkersklas wie se klasbewussyn die nasionale bewussyn aanvul. Sy politieke organisasies - en die vakbonde het 'n fundamentele rol gespeel in die vorming en bevordering van ons revolusionêre saak. Dit is histories verstaanbaar dat die dubbel-onderdrukte en dubbel-uitgebuite werkersklas 'n duidelike en versterkende laag van ons bevryding en sosialisme vorm en nie in stryd is met die nasionale belang nie. Sy militantiteit en politieke bewussyn as 'n revolusionêre klas sal 'n geringe rol speel in ons oorwinning en in die bou van 'n regte Suid -Afrika.
Buite ons grense in Zimbabwe, Angola, Mosambiek, Namibië is ons broers en susters wat ook 'n hewige stryd voer teen kolonialistiese en fascistiese regimes. Ons beveg 'n onheilige alliansie van Portugal, Rhodesië en Suid -Afrika, met laasgenoemde as die belangrikste ekonomiese en militêre steun. Die historiese ZAPU/ANC-Alliansie is 'n unieke vorm van samewerking tussen twee bevrydingsbewegings wat die enorme potensiaal van die onderdrukte mense in Suid-Afrika en Zimbabwe verenig. Die uitbreiding van samewerking en koördinering van al die mense van Suider -Afrika, onder leiding van FRELIMO, ZAPU, SWAPO, MPLA en die ANC, is 'n belangrike deel van ons strategie.
Wat is dan die breë doel van ons militêre stryd? Eenvoudig gestel, in die eerste fase is dit die volledige politieke en ekonomiese emansipasie van al ons mense en die grondwet van 'n samelewing wat ooreenstem met die basiese bepalings van ons program - die Freedom Charter. Dit, tesame met ons algemene begrip van ons revolusionêre teorie, bied ons die strategiese raamwerk vir die konkrete uitwerking en implementering van beleid in 'n voortdurend veranderende situasie. Dit moet gekombineer word met 'n meer intensiewe navorsingsprogram, ondersoek en ontleding van die toestande van die verskillende toestande van ons mense (veral die op die grond), hul plaaslike griewe, hoop en aspirasies, sodat die vloei van teorie na toepassing - as die situasie dit moontlik maak om aansoek moontlik te maak.