VERSTAAN ​​THE GREAT GATSBY FIRST LINE EN EPIGRAPH - SAT / ACT PREP AANLYN GIDSE EN WENKE
Verstaan ​​The Great Gatsby First Line en Epigraph
Daar is 'n rede waarom tydskrifte gereeld lyste saamstel met die grootste eerste reëls in die hele literatuur: boekopeninge maak 'n groot indruk op lesers. Hoe 'n boek begin, help ons om te oriënteer in die wêreld wat die boek skep.
Eerstens gee dit ons ons eerste idee van die verteller en die tipe vertelling wat ons gaan teëkom. Sal dit 'n asemrowende eerste-persoon belydenis wees? Of 'n koel en losstaande derdepersoonswaarneming?
Tweedens stel dit die omgewing bekend en laat ons weet waar en wanneer die verhaal afspeel - wat baie belangrik is vir die modulering van lesersverwagtinge. Wat ons dink oor twee mense wat soen in 'n uitstekende Victoriaanse Engeland, sal baie anders wees as wat ons dink oor dieselfde egpaar in die huidige Kanada.
So, wat beteken die begin van The Great Gatsby onthul? Lees verder vir die betekenis van die epigraaf van hierdie werk, die beginreël en die beginparagrawe.
Ontleding van die epigraaf van The Great Gatsby
Verken die betekenis agter The Great Gatsby se eerste reëls
Nick verstaan ​​as 'n verteller uit The Great Gatsby se eerste paragrawe
Die epigrafiese gedig van The Great Gatsby
Die roman word voorafgegaan deur hierdie gedig met vier reëls:
Laat ons eers die gedig ontleed, en dan kan ons praat oor wie hierdie D'Invilliers -genoot is.
'Dra dan die goue hoed'
In die mees basiese sin, die gedig is 'n raad . Ons weet dit omdat die eerste woorde 'dan dra' dit laat klink asof ons die middel van 'n gesprek hoor. Iemand het gekla oor sy romantiese probleme met 'n spesifieke 'sy', en die spreker van die gedig antwoord met 'n paar wenke oor wat om te doen.
Die advies van die gedig is: gaan uit van u pad om haar te beïndruk met u rykdom/status ('goue hoed') en met u belediging ('hop hoog'). Wat u ook al kan doen om haar aandag te trek, is die moeite werd as sy uiteindelik wen, want dan is sy onversadigbaar ('I must have you'). Natuurlik, hierdie beeld van 'n 'met 'n goue hoed', liefhebber met hoë bons 'is in die beste geval clownagtig en in die ergste geval heeltemal absurd .
vrae om 'n kollege te vra
Die gedig weerspieël die intrige en karakterisering van die roman:
Gatsby se benadering tot die oorwinning van Daisy is presies dié van die goudkapperige, hoogspringende minnaar, wat desperaat is om iets te probeer-insluitend die aankoop van 'n reuse herehuis langsaan en weeklikse partytjies in die vae hoop dat sy sal opdaag.
Die idee om 'n hoed aan te trek as 'n manier om jou beeld te verfraai, is presies wat Gatsby gedoen het met die aanneming van sy 'Oxford man' -persona, en hou verband met die manier waarop hy soms beskryf word as akteur of charlatan. (Nick noem Gatsby 'n 'tulband' karakter 'lekkende saagsels by elke porie' (4.31), terwyl uil-bril partytjie-gas Gatsby vergelyk met David Belasco, 'n beroemde teatervervaardiger in hoofstuk 3).
Terselfdertyd dui die duidelike bespotting van die beeld van hierdie minnaar op die gekheid van Gatsby se obsessie en die absurditeit van sy monomaniese soeke na Daisy se hart. Daar is geen waardigheid in die benadering wat die gedig aanbeveel nie, aangesien dit ook nie by Gatsby bestaan ​​nie. Hierdie idee word verder versterk as ons in ag neem dat Fitzgerald oorspronklik wou hê dat die roman 'n meer satiriese geur moes hê (kyk na ons artikel oor The Great Gatsby se titel vir meer besonderhede).
Die gedig sluit ook aan by roman deur die karakter van 'sy', wat vir Daisy staan. Dit is belangrik om daarop te let dat die 'sy' in die gedig iemand is om te beïndruk en te wen, en nie iemand om iets van te leer nie. Net soos Daisy in die roman, is die 'sy' van die gedig 'n prys of 'n doelstelling eerder as 'n persoon.
Raai wat? Daar bestaan ​​nie so 'n digter soos D'Invilliers nie! Fitzgerald het hom opgemaak, en ook hierdie gedig opgemaak.
D'Invilliers is eintlik 'n minderjarige karakter in Hierdie kant van die paradys , Fitzgerald se vroeëre roman oor Princeton. In daardie boek raak die hoofkarakter bevriend met D'Invilliers, 'n talentvolle digter - maar wie se gedigte geneig is om die problematiese of onaangename aspekte van die werklikheid te ignoreer.
Hier neem die veronderstelde naam en uitgedinkte persona van hierdie digter ook deel aan die Gatsby -reis, wat speel in die hooftema van die roman oor die veranderlikheid van identiteit. James Gatz verander homself in die glansryke Jay Gatsby, en hierdie digter is 'n voorblad -identiteit vir Fitzgerald.
D'Invilliers was dus gebaseer op die vriend van die Fitzgerald, die digter John Peale Bishop. Kon die regte ou nie iets geskryf het om Fitzgerald se epigraaf te wees nie?
The Great Gatsby Eerste lyne
So begin hoofstuk 1 van hierdie roman:
Kom ons neem die Great Gatsby eerste reëls uitmekaar op verskillende maniere.
Wat ons leer oor die verteller
Die eerste ding wat ons uitvind, is dit die verhaal word in die eerste persoon vertel (dit beteken dat dit vertel word deur 'n 'ek' -stem wat 'n karakter in die verhaal is en wat teenwoordig is by die gebeure wat hy beskryf).
Die tweede ding wat ons sien, is dit daar is ten minste een tydverskuiwing in die vertelling . Nick is nou ouer, maar kyk terug op die jeug en 'n meer 'kwesbare' tyd. Daar is verskillende maniere om hierdie kwesbaarheid te interpreteer, veral voordat ons verder gelees het: hierdie verteller kan kwesbaar wees vir seerkry deur ander, om beïnvloed te word deur 'n slegte omgewing/mense, of selfs om die advies van sy pa op sigwaarde in te neem.
Ons kry ook ons eerste idee oor Nick se agtergrond : hy kom van geld, opvoeding en teling ('voordele'), wat hom in staat sal stel om redelik goed in te pas in die ou-geld-ooskus-wêreld wat hy in die roman sal teëkom.
Die advies wat sy vader aan Nick gegee het
Ons ontdek dit Nick het dit moeilik gevind om kontak te maak met die advies van sy pa . Dit is interessant dat hy ons van hierdie moeilikheid vertel voordat hy ons eintlik die raad self vertel - amper asof hy sou wou hê dat ons hierdie stukkie ouerlike wysheid moet lees met dieselfde ambivalensie en soutkorrel as wat hy self het. Die presiese rede waarom hy dit in sy gedagtes 'omgedraai' het, word nie uiteengesit nie, en dit kan ook om verskillende redes gebeur: Nick wonder dalk wanneer en waar dit van toepassing is, nuttig, waar, of selfs of hy dit werklik kan hou .
Die 'advies' van sy pa lyk eintlik meer na 'n graaf van Nick. Die frase 'wanneer jy lus is om iemand te kritiseer' laat dit klink Nick beoordeel dikwels ander mense se gedrag en optrede sonder om die konteks of omstandighede in ag te neem . Dit vertel ons een van sy belangrikste swakpunte - en dit is baie belangrik, aangesien Nick die oë sal wees waardeur ons al die ander karakters kan sien!
Hoe Nick se pa se advies vorm hoe Nick die storie vertel
Anders as die epigraaf van die roman, wat regtig advies is oor wat om te doen, lyk Nick se pa se woorde ook meer 'n kritiek op Nick se slegte gewoontes of selfs 'n waarskuwing . Met ander woorde, die pa se advies-raamwerk-vertelling maak van die roman 'n omgekeerde aesop se fabel, waar die moraal eerste kom en gevolg word deur die verhaal wat die reël bewys.
Hoofsaaklik, hierdie 'advies' plaas 'n groot versperring tussen Nick en 'al die mense in hierdie wêreld' omdat hy 'voordele' gehad het wat hulle nie het nie. So, wat is hierdie voordele?
die soort rykdom wat Nick as 'ou geld' klassifiseer (ons leer dat die Carraways al 'n paar geslagte lank 'n prominente familie is)
'n gevoel van moraliteit en emosionele begronding wat Nick noem 'die fundamentele fatsoen word by geboorte ongelyk uitgebeeld' (1.3), wat snobisties impliseer dat hy eties bo die meeste ander mense is
Dit beteken dat gedurende die res van die roman hierdie snobisme en die neiging om almal as minderwaardig af te maak, iets is om na te kyk in Nick se beskrywing van ander mense en gebeure.
Ek moet dol wees daaroor dat Nick se pa eintlik 'n keer kan kyk na jou voorreg, seun. '
Die eerste ses paragrawe van die roman
Nick spandeer die eerste paragrawe van die roman om ons aan te moedig om hom te vertrou en te glo in sy onpartydigheid en goeie oordeel. In plaas daarvan om die plot van die verhaal wat hy gaan vertel, te begin, bestee Nick eerder 'n aansienlike hoeveelheid tyd om sy gesinsagtergrond te verduidelik, en gee ons 'n vinnige biografie van homself tot die somer van 1922.
Met ander woorde, die eerste ses paragrawe van The Great Gatsby is daarop gemik om Nick as 'n interessante karakter en 'n relatief objektiewe verteller te vestig . Moet ons alles wat hy sê, op sigwaarde aanvaar?
Nick as 'n verteller
Die belangrikste vraag wat ons onsself moet afvra is: is Nick se eerste-persoon-verteller betroubaar of onbetroubaar?
Aan die een kant stel Nick hom voor as 'n objektiewe buitestaander. Hy kom uit die Midde -Weste, 'n plek van moraliteit en stabiliteit, vergeleke met die wilde Ooste wat die Wilde Weste vervang het as die plek van geldmaak en buitensporige wetteloosheid. En hy praat oor die advies van sy vader wat hom 'geneig het om alle oordele te behou' (1.3), wat hom 'n ideale vertroueling maak ('Ek was bewus van die geheime verdriet van wilde, onbekende mans' (1.3)).
wat is 'n paar voorbeelde van koolhidrate?
Maar aan die ander kant sê Nick dat sy verdraagsaamheid en neutraliteit nie oneindig is nie ('Nadat ek op hierdie manier van my verdraagsaamheid gespog het, kom ek tot die erkenning dat dit 'n beperking het' (1.4)).
So, wat glo ons? Is hy 'n neutrale waarnemer? Of 'n geheim veroordelende kritikus? Die feit dat selfs dit al vroeg ons het twee mededingende beskrywings van Nick, onthul dat hy 'n onbetroubare verteller is . Met ander woorde, sy opinies, vooroordele en agenda sal die manier waarop hy ons die verhaal vertel, kleur. Ons taak sal wees om uit te vind watter dele 'feitlik' is en watter dele slegs 'n 'Nick's eye view' is.
Nick as karakter
Ons leer ook dat die skryf van die roman is Nick se manier om te worstel met die betekenis van 'n verhaal waarin hy 'n rol gespeel het - soos 'n vorm van psigoterapie . Die ervaring waarvan hy ons vertel, het veroorsaak dat Nick die Ooskus verward en teleurgesteld verlaat het. Hy kom terug uit die Ooste [voel] dat ek wou hê dat die wêreld vir altyd uniform en met 'n soort morele aandag moes wees; Ek wou nie meer oproerige uitstappies met bevoorregte blikke in die menslike hart hê nie '(1.4).
Omdat ons na 'n verhaal luister wat 'n ouer en wyser Nick ons ​​vertel oor hierdie vormende somer, is die bui reeds elegant (met ander woorde treurig) en hartseer. Die somer waarvan hy ons vertel, was formatief, en vir Nick is die roman 'n mondigwording .
Dit is nie verbasend dat hoofstuk 1 eindig met gevoelens van spyt en hunkering na die onbereikbare nie, met 'n hoogtepunt met die deurslaggewende beeld van Gatsby wat sy hande na die onbereikbare Daisy strek.
Nick se selfrefleksie hier is ietwat modderig.
Hoe 'n boek begin, lei ons na die verteller en omgewing van die roman.
The Great Gatsby begin met 'n epigraafgedig wat 'n teleurgestelde minnaar aanraai om 'n vrou te beïndruk totdat sy nie meer kan weerstaan ​​nie.
Dit is 'n bespotlike kort opsomming van Gatsby se onwaardige en toenemend desperate benadering om oor Daisy te wen.
Die oënskynlike skrywer van die gedig is eintlik 'n karakter uit een van Fitzgerald se ander romans.
Die eerste reëls van The Great Gatsby wys ons 'n eerstepersoonsverteller en 'n tydverskuiwing in die vertelling.
Dit lyk asof Nick se pa se raad Nick kritiseer omdat hy veroordelend en snobisties is - iets waarna ons moet let in Nick se beskrywing van ander mense en gebeure.
Die eerste paar paragrawe van die roman het Nick as 'n karakter en 'n verteller opgestel.
Hy is 'n onbetroubare verteller: óf 'n objektiewe buitestaander óf 'n onverdraagsame waarnemer.
Die verhaal is 'n mondigwording vir Nick, wat ons vertel van die somer van 1922 as 'n terapiesessie om met 'n vormende ervaring te worstel.