Die strewe deur Brel is om die beskroomdheid en huiwerigheid van die “bedeesdes” vormlik vas te vang, eerstens deur die hortende effek van die kort versreëls, maar ook deur die benutting van die stuitend-nadruklike stafrym. In versreëls 2-4 van hierdie strofe gee dit aanleiding tot die spel met die byna sinonimiese l’ombre en sombre, wat wel as suggestief van die huiweringsgedagte geag kan word, maar wat tog ietwat toutologies aandoen – soos inderdaad ook die verwysing na die verskillende kleure wat die bedeesdes se gelate aanneem in versreëls 9-12.
Uit wat in die voorafgaande paragrawe geskrywe staan, kan afgelei word dat Brel in sy chansonskryfwerk meermale ‘n strewe openbaar wat Bronzwaer (1990:99) as ‘n verikoniseringsdrif
Bostaande kort oorsig lewer oortuigende bewys daarvan dat Brel se chansontekste dikwels weens hulle digterlike kwaliteite uitmunt. Daardeur wen hierdie liedere met hulle universeel-menslike tematiek ruim aan trefkrag.