Die Fosbury Flop is 'n springstyl wat in die baan- en veldsport van hoogspring gebruik word . Dit is gewild gemaak en vervolmaak deur die Amerikaanse atleet Dick Fosbury , wie se goue medalje in die 1968 Olimpiese Somerspele in Mexikostad dit onder die wêreld se aandag gebring het.  Die flop het die dominante styl van die gebeurtenis geword; voor Fosbury het die meeste elite-springers die straddle-tegniek , Western Roll , Eastern cut-off of skêrsprong gebruikom die balk skoon te maak. Landingsoppervlaktes was sandputte of lae hope matte en hoogspringers moes op hul voete land of ten minste versigtig land om beserings te voorkom. Met die koms van diep skuimmatte kon hoogspringers meer avontuurlik in hul landingstyle wees en dus met springstyle eksperimenteer.
Die benadering (of aanloop) in die Flop-styl van hoogspring word gekenmerk deur (ten minste) die laaste vier of vyf treë wat in 'n kurwe gehardloop word, wat die atleet in staat stel om in sy of haar draai, weg van die kroeg af te leun. Dit laat die swaartepunt selfs voor kniebuiging verlaag word, wat 'n langer tydperk vir die opstygstoot gee. Boonop, by opstyg, veroorsaak die skielike beweging van inwaartse leun na buite 'n rotasie van die springer se liggaam langs die staaf se as, wat die speling aanhelp.
Gekombineer met die rotasie om die springer se vertikale as (middel waarom iets roteer; middellyf) wat deur die dryfbeen geproduseer word (soortgelyk aan 'n ysskaatser wat op een plek ronddraai), word die gevolglike liggaamsposisie op staafspeling rugliggende met die liggaam uitgelê op negentig grade na die staaf met die kop en skouers wat die staaf kruis voor die romp en bene. Dit gee die Flop sy kenmerkende "agteruit oor die staaf" voorkoms, met die atleet wat op die mat op hul skouers en rug beland.
Terwyl hy vlug, kan die atleet skouers, rug en bene geleidelik in 'n rolbeweging buig, en hou soveel as moontlik van die liggaam onder die staaf. Dit is teoreties moontlik vir die massamiddelpunt om onder die staaf deur te gaan.  
Terwyl die Straddle-styl krag in die opstygknie vereis het en deur betreklik sterk atlete gebruik kon word (vgl. Valeriy Brumel ), het die Flop atlete van 'n skraal bouvorm toegelaat om hul koördinasie tot groter effek te gebruik en nie kniebeserings te waag nie, wat hulle het voorheen aan ander style gely. [ verwysing benodig ]
Atlete wat die flop gebruik, gebruik hoofsaaklik 'n "J"-vormige benadering, waar die eerste drie tot vyf treë in 'n reguit lyn teen negentig grade na die staaf loop, met die laaste vier tot vyf in 'n kurwe soos hierbo aangedui.