Tipies 24 uur met fibromialgie | HEALTHY LIVING AT HOME
Tipies 24 uur met fibromialgie
Dag in die lewe met fibromialgie simptome
Drie jaar gelede het my dokter die F-woord gesê … dis reg, fibromialgie. Ek het haar geïgnoreer. Maar vir die laaste jaar het ek konstante pyn en dit is vir my baie moeilik om op enigiets anders te fokus as om pynverligting te vind of om 'n nuwe behandeling te vind wat regtig 'n verskil kan maak.
Ek het nie regtig oor pyn geskryf nie. Almal in my lewe weet dat ek nekpyn en hoofpyn het. Sommige mense dink dis my rug wat seer is.
Selfs al het ons almal pyne en pyne in dele van die liggaam gehad, is die feit dat enigiemand wat nie vir weke, maande of jare ononderbroke wydverspreide pyn ervaar het nie regtig geen idee het hoe hierdie ervaring was nie.
Ek het gevoel om daaroor te skryf sou op die ou end 'n huilerige skrywe oor boo hoo, arme ek, dit maak seer. Of dat die bedoeling agter die skrywe sou wees om simpatie te soek. Ek is ook bekommerd daaroor dat ek nie weet hoe om my ervaring volledig op 'n kort en bondige manier te verduidelik nie. Ek was bekommerd dat dit vervelig, herhalend en te lank sou raak om te lees.
Nou dink ek dis iets wat ek moet doen. Ek dink ek moet skryf oor fisiese pyn en die emosionele koste daarvan.
Ek het gedink die maklikste manier om my ervaring te verduidelik sou wees om deur die tipiese 24 uur per dag in my lewe te gaan.
Dit is 21:00 en ek lê op die rusbank met my vingers wat teen my nek en die basis van my skedel druk, en probeer om die verligtingsbehandeling wat ek ontvang het te herskep. Probeer om van die geklop in my nek en die bons in my kop te verlig. Op een of ander manier het ek myself oortuig dat ek tot 10 moet wakker bly. Wanneer 10 uiteindelik aankom, klim ek die trappe, maak reg vir bed en sak in wat ek hoop die gemaklikste plek in die huis is. Dit neem my etlike minute en verskeie pogings om myself te herposisioneer. Voel my nek reguit en in lyn met my ruggraat? As ek effens na regs beweeg, sal die kloppende pyn in my bobeen stop? As ek omdraai, sal dit die pyn in daardie heup verlig?
Danksy die magie van kalmeermiddels raak ek binne 'n redelike tyd aan die slaap. Ongelukkig is 'n deel van my siekte die ooraktiwiteit van my brein. Hallo neurone, kan julle asseblief nou ophou skiet? Ek kom nie in 'n diep slaaptoestand nie, dit is waar rus en herstel plaasvind. In plaas daarvan glip ek in en uit 'n ligte slaap en kry nooit genoeg rus nie. Ek word verskeie kere wakker en herposisioneer my liggaam om die minste pynlike posisie te vind.
Uiteindelik, so 4 of 5 in die oggend, is my liggaam te lank in die bed. Die druk van my eie liggaam teen die matras veroorsaak vir my pyn wat ek nie meer kan verdra nie. So ek staan ​​op, gaan badkamer toe, strek 'n bietjie en gaan terug bed toe vir 'n paar uur. My wekker gaan af en ek druk die snooze-knoppie. En ek slaap dikwels verby die tyd wat ek beplan het om op te staan. Om 08:00 kan ek gewoonlik nie meer gaan slaap nie. Die pyn het opgebou en my liggaam skree op my.
Maar ek weet bo sal beter wees. So ek klim uit die bed om die dag te begin. Elke tree in die stort is pynlik, want my liggaam voel asof dit die vorige dag met 'n hamer geslaan is.
Teen die tyd dat ek by die kombuis kom, is die meeste van die styfheid weg. Dikwels is my kop minder seer. En ek sit met daardie algemene onaangename gevoel wat jy kry as jy griep het. Terwyl ek gereed maak vir werk, skree my liggaam vir my om aandag daaraan te gee. Ek het skerp pyne op baie verskillende plekke.
Die dryfkrag na werk het sy eie uitdagings. Die skerp steek in my regterbobeen maak die gas en traan seer. En om my blindekolle na te gaan voor jy omdraai, beteken om 'n steekpyn deur my nek na my skouers te stuur.
Toe ek uiteindelik by die werk kom, klim ek uit die kar en in die gebou in, ek is al uitgeput en dit is eers 8:30 in die oggend.
Die werksdag is 'n stryd tussen doen wat ek moet doen in terme van werk en doen wat ek moet doen vir my gees en liggaam.
Deur die dag neem ek pouses om te strek, te rus, diep asem te haal, te mediteer, te hidreer, 'n posisie te vind wat beide redelik is om te werk en nie om my pynvlak te vererger nie.
Ek moet onthou om te alle tye bewus te wees van my liggaamsposisie en spierspanning. My kop moet in lyn wees met my ruggraat en vorentoe wys. Ek kan nie vir 'n lang tyd op, af of na die kant kyk nie of ek sal baie later ly. Ek het 'n esel op my lessenaar sodat ek kan skryf sonder om vooroor te buk.
Teen middagete het die gesuis in my ore harder as gemaklik geword. Dit voel of daar 'n aardbewing agter my oë is. Ek voel steeds asof ek griep het. My hele lyf is seer. Ek het spierspasmas op verskillende plekke. En skielik voel dit of daar te veel stimulus is. Ek wil dit donker en stil hê.
Skielik is my kakebeen seer en ek besef dat ek opgehou het om op te let en my tande geklem het om die res van my liggaam te probeer ignoreer. My oë brand en steek weer, maar nou is hulle ook waterig. En ek kan nie dink aan wat ek veronderstel was om te doen nie. Die hele oggend het ek woorde vergeet of woorde misbruik, hoofsaaklik omdat my brein te besig was om pynseine te verwerk en in 'n konstante toestand van stresreaksie was.
Middagete is verby en dit is tyd om terug te gaan werk toe. Ten spyte daarvan dat ek die vorige nag vir 10 uur "geslaap" het, word ek deur 'n skielike en uiterste aanval van moegheid getref. My liggaam sluit net af. My ooglede wil toemaak. Ek gaap en gaap en ek is oortuig daarvan dat ek nie tot die einde van die dag kan kom nie.
As ek 'n manier kan vind om vir 15 minute in 'n donker hoekie te gaan lê, besluit my liggaam hy wil tog nie met rus saamwerk nie. My bene begin vreemd voel… Aanvanklik voel ek of iets binne-in my bene kruip. Op en af ​​van die voete tot by die dye. Maar toe lyk dit of daai ding, wat ek die Kremlars genoem het, al sy vriende wakker maak en die kremlars begin in my bene hardloop, wriemel en beweeg en veroorsaak soveel pyn en ongemak dat ek moet opstaan ​​en loop om te probeer. om die kremlars weer te laat slaap.
Nou is die einde van die werksdag en ek dra die pyn van bestuur en gaan huis toe. Dit is nou die tyd om "alles te doen". Inkopies doen, kook, skoonmaak, met die hond stap, met die katjie speel, sms-boodskappe beantwoord van mense wat ek glo ek dink ek ignoreer, gradering van studentewerk, beplanning van lesse, oefen koor, teken, skryf, ontspan … En doen al hierdie dinge terwyl voel al daardie pyn wat ek reeds gesê het dat ek ervaar.
Dit is weer 21:00. En ek is opgekrul op die rusbank met 'n verwarmingsblok, 'n shiatsu-masjien, kamille-tee, my "kombers," my TENS (transkutane elektriese senuweestimulasie) masjien, huil en probeer 'n lys maak van dinge waarvoor ek dankbaar is . . vir: liefde, vriendskap, son, kuns, musiek, lag, mojito's, laat my kitty op my slaap, spanspek, appels, laggende babas, drukkies, baie koue water, woorde en nog baie meer.
Ten spyte van die pyne en pyne, ten spyte van die feit dat my geheue onstabiel word, ten spyte van my "goeie dae" waar die pyn daar is, maar dit is verdraaglik … Ek dink die moeilikste ding om in die gesig te staar is om nie my lewe te kan leef soos ek wil nie . Om nie al die dinge te doen wat ek voorheen gedoen het sonder om rus- en hersteltyd te beplan nie. Om nie alles in een dag te kan doen nie. Om nie saam met vriende uit te gaan wanneer ek wil nie. Mense teleurgesteld toe ek sê ek sal iets doen. Met die wete dat dit vir die lewe is. Dat ek groot veranderinge moet maak in die manier waarop ek leef. En gedurig bekommerd dat ek lyk soos 'n onverantwoordelike, onbetroubare, lui lafaard wat nie sy verpligtinge nakom nie.
Dit is 'n tipiese dag vir my. Ek wil hierdie stuk afsluit met iets positiefs en inspirerend. Ek wil die persoon wees wat mense sê "het dit ten spyte van …" gedoen, maar dit is nie so nie. Ek het niks positief te sê oor fibromialgie nie. Al wat ek kan doen is om vir myself te sorg en die klein oomblikke soos 'n Sondagoggend met 'n warm koppie tee te probeer geniet.