DIE LADY VAN ALLE NATIONALE TYD
1945 (25 Maart): Dertig-nege-jarige Ida Peerdeman het 'n vrou in haar huis in Amsterdam ervaar en haar as die Maagd Maria geïdentifiseer. Dit sou die eerste visie in 'n reeks in drie fases wees wat tot 1959 voortduur.
1950 (1 November): Pous Pius XII verklaar die dogma van die Hemelvaart van Maria plegtig.
1950 (16 November): Ida het begryp dat sy Mary die 'Lady of All Nations' sou noem. Dit was die begin van die tweede fase van verskynings.
1951 (11 Februarie): Die Lady het 'n nuwe gebed aan Ida geopenbaar.
1951 (4 Maart): Ida sien 'n nuwe beeld van die dame wat sy sou versprei.
1951 (31 Mei): Ida het die nuwe dogma ontvang: Mary, the Lady, wou deur die pous gedefinieer word as 'Co-Redemptrix, Mediatrix and Advocate'.
1954 (31 Mei): Die begin van die derde fase van verskynings.
1956 (7 Mei): Biskop Huibers van Haarlem het die verbod op openbare toewyding aan die verskynings bevestig en aangekondig dat die bisdomse ondersoek na die verskynings tot die gevolgtrekking gekom het dat dit nie as 'n bonatuurlike oorsprong bepaal kan word nie.
1957 (13 Maart): Die Heilige Kantoor in die Vatikaan bevestig die posisie van die biskop.
1959 (31 Mei): Die formele periode van die reeks verskynings wat Ida Peerdeman ervaar het, is beëindig.
1966 (19 Februarie): Die eerste groot konferensie in Parys oor die Amsterdamse verskynings is gehou.
1973 (29 Januarie): Die tweede bisdomskommissie onder biskop Zwartkruis het geen nuwe gevolgtrekkings oor die bonatuurlike status van die verskynings bereik nie, maar tog het dit aanbeveel dat openbare toewyding toegelaat kan word.
1973 (12 Junie): Die begin van verskynsels, waaronder 'n bloedende en huilende standbeeld en verskynings in Akita, Japan, gebaseer op 'n standbeeld van die Lady of All Nations.
1974 (Mei): Die Heilige Gemeente vir die Geloofsleer het die bisdom aangeraai om by die tugmaatreël van 1956 te hou, en openbare toewyding bly dus verbode.
1979 (Desember): The Lady of All Peoples Foundation het 'n eiendom vir Ida gekoop in Diepenbrockstraat, Amsterdam, die huidige terrein van die kapel.
1984 (22 April): Biskop Ito van Niigata, Japan, erken die bonatuurlike karakter van die Akita-verskynsels.
1993: Vox Populi Mariae Mediatrici is gestig om die oorsaak van die dogma te bevorder.
1995: 'n Gemeente jong nonne, die Familie van Mary Co-Redemptrix, is gestig. Hulle het die bewaarders van die kapel geword.
1996 (31 Mei): Openbare toewyding is uiteindelik deur Bishop Bomers goedgekeur. Daar was geen verklaring oor die egtheid van die verskyning self nie.
1996 (17 Junie): Ida Peerdeman, 90 jaar oud, is in Amsterdam oorlede.
1997 (31 Mei): Die eerste jaarlikse Internasionale Dag van Gebed ter ere van die Lady of All Nations is in Amsterdam gehou.
2002 (31 Mei): Biskop Punt het verklaar dat die verskynings as bonatuurlike oorsprong beskou word (constat die bovennatuurlike).
2004 (30 Junie): President Gloria Arroyo het die Filippyne tydens haar inhuldiging onder die beskerming van die Lady of All Nations geplaas.
2005: Die Congregation for the Doctrine of the Faith, het gevra dat die woorde in die Amsterdamse gebed "wie eens Maria was" moes vervang word deur "die Heilige Maagd Maria" om misverstande te voorkom.
Ida Peerdeman (gebore in Alkmaar op Augustus 13, 1905 as Isje Johanna Peerdeman, die jongste van vyf kinders) was 'n merkwaardige vrou wat 'n wêreldwye veldtog vir die dogma van Mary as Co-Redemptrix, Mediatrix en Advokaat geloods het. [Image to the right] Terwyl die klassieke gewilde begrip van visioene is dat die visioenêre 'n passiewe medium is vir die kommunikasie van goddelike openbaring, kom amptelike Katolieke onderrig ooreen met antropologiese modelle om die inhoud van visioene toe te ken aan die skeppende en interpretatiewe fakulteite van die siener haarself, selfs waar hulle as 'n goddelike inisiatief beskou word (vir die Katolieke teologie oor die onderwerp, sien die opsomming van die toekomstige Pous Benedictus XVI in Bertone en Ratzinger, die boodskap van Fatima, 2000, en Karl Rahner, Visies en Profesieë, 1963). Terwyl die Marian-titels in die voorgestelde dogma en aspekte van die gebed en beeld baie verder in die tradisie strek as Ida se leeftyd, het niemand anders dit in hierdie kombinasie gesê wat soveel impak gehad het nie. Daar kan dus beweer word dat Ida Peerdeman 'n belangrike bydraer lewer tot die ontwikkeling van die Katolieke Mariaanse toewyding in die twintigste eeu.
Sy staan ​​in 'n wydverspreide Europese Katolieke tradisie van die wyse vrou / siener / mistikus wat ly vir die sondes van die samelewing. Die vroue van hierdie soort (gewoonlik ouer vroue en dikwels [maar nie altyd nie) ongetroud soos Ida) word dikwels met 'n mate van ambivalensie beskou deur die manlike kerklike priesterhiërargie, maar in hul omgewing wek hulle belangstelling, respek en toewyding. Hulle het visioene en drome; hulle beweer dat hulle siele in die vaevuur sien; hulle maak profesieë oor historiese ontwikkelinge. In die dertigerjare het verskeie Duitse Katolieke vrouesieners die ondergang van Hitler voorsien, en die misnoeë van die Gestapo daardeur gely. Sommige van Ida se tydgenote, soos Therese Neumann van Konnersreuth, Beiere (1930-1898), Léonie van den Dijck van Onkerzele, België (1962-1875) en Grete Ganseforth van Heede, Nedersakse (1949-1926) was stigmaties. Ida het nie die sigbare tekens van stigmata ten opsigte van wonde of bloedvloei vertoon nie, maar sy beweer dat sy die pyn van die Kruis verduur. Sy was hoogs sensitief; die kort biografie van Fr Sigl op die webwerf van die Lady of All Nations Foundation dui aan dat Ida soms geglo het dat sy onder demoniese aanval was. Die visioene van 1996 was nie die eerste bonatuurlike ervarings in haar lewe nie; Ida beweer dat sy 'n verskyning van Maria gehad het op dieselfde dag as die wonderwerk van Fátima (1945 Oktober 13), toe sy net twaalf was.
Die Amsterdamse beeld waarin Maria voorgestel word as voor die Kruis staan, met die lendekleed van Christus as 'n gordel en saam met hom die sondes van die mensdom ly, illustreer in 'n kragtige simboliese vorm die rol van vroue as lyers in die verlossingsdrama. Baie vroue in die Katolieke Europa in die negentiende en twintigste eeu het hulself op hierdie manier gesien, veral mistici en visioenarisse (die wetenskaplike literatuur oor hierdie verskynsel sluit in Richard Burton, Heilige Trane, Heilige Bloed, 2004). Maria as medelyder met Christus verteenwoordig hierdie vroue die pyn van die Passie op 'n sielkundige vlak in hul "harte".
Ida se eerste verskyning van Mary in die reeks het op 25 Maart 1945 by haar huis in Amsterdam plaasgevind, met haar drie susters en haar geestelike regisseur, 'n Dominikaan genaamd Fr Frehe, by. Die datum was naby die seshonderdjarige herdenking van die 'Eucharistic Miracle of Amsterdam' (13 Maart 1345), wat nog steeds deur die Katolieke in die stad vereer is. Ida het gedink dat die figuur in haar visioen die Maagd Maria was en het haar gevra of dit waar is. Die vrou het dit bevestig en geantwoord: 'Hulle sal my' The Lady ',' Mother 'noem "(die verskynings en boodskappe word in detail vertel in The Messages of the Lady of All Nations, uitgegee deur The Lady of All Nations Foundation, Amsterdam ). The Lady het die eerste profesie van verskeie gegee wat ondersteuners beweer dat dit vervul is: die openbaring van die datum van die bevryding van Nederland (5 Mei 1945).
Die datums 25 Maart 1945 - 15 Augustus 1950 bestaan ​​uit die eerste fase van verskynings, altesaam drie en twintig. Ida se visioenêre boodskappe gedurende hierdie periode het temas ingesluit soos die belangrikheid van die Kruis en die verwerping van die mensdom; die gebrek aan liefde, waarheid en geregtigheid in die wêreld; toekomstige rampe; vermanings na die Vatikaan om die wêreld in donker tye te lei; die noodsaaklikheid van die Kerk om priesters vir hierdie taak te moderniseer en op te lei; roep sekere nasies (veral Engeland, Italië en Duitsland) op om die Christelike waarheid te verkondig; kommer oor kommunisme en die Sowjetunie (volgens die tradisie van die boodskappe van Fátima in Portugal).
Die tweede fase van verskynings, ses en twintig altesaam, het tussen November 16, 1950 en April 4, 1954 plaasgevind. Op November 16, 1950, is die titel van die vrou aan Ida geopenbaar as "The Lady of All Nations" (Die Vrouwe van alle Volkeren). Dit volg op die kommer in vorige boodskappe vir die nasies van die wêreld. Tydens 1951 het die ander sentrale konsepte van die verskyningsvorm gevorm, die wydverspreide publikasie waarvan Ida verklaar het dat die Dame nodig het. Eerstens was daar 'n gebed, in hierdie woorde: "Here Jesus Christus, Seun van die Vader, stuur nou jou Gees oor die Aarde; Laat die Heilige Gees in die harte van alle nasies lewe, sodat hulle behoue ​​bly van ontwyking, ramp en oorlog. Mag die Vrou van alle nasies, wat eens Maria was, ons advokaat wees; Amen. "Die idee van die Heilige Gees wat die nasies van die wêreld vernuwe en vrede bring, was so belangrik vir Ida in haar boodskappe as die teenwoordigheid van die Dame.
Tweedens, was daar 'n nuwe beeld van Maria, die Dame. Daarin staan ​​sy voor die Kruis op die aardbol van die aarde strale wat uit haar hande kom. [Image to the right] Dit is baie sterk met die tradisionele Marian-motiewe, veral dié wat verband hou met die Onbevlekte Ontvangs. Die wêreld is omring deur swart en wit skape, wat die mense van die wêreld simboliseer. Die beeld is kort daarna in 'n opdrag van die Duitse Heinrich Repke gegee. Dit hang nog steeds in Amsterdam en baie eksemplare is gemaak, insluitende klein drukstukke op kaarte wat die gebed dra.
Derdens het Ida 'n nuwe Marian dogma aangekondig wat die Dame gevra het om die Kerk te definieer. Dit sou die vyfde en laaste Marian dogma wees (na die eerste vier: Moeder van God /Theotokos; Ooit Maagd; Onbevlekte Ontvangs; Veronderstelling), maar die Vrou het voorgestel dat dit in die Kerk betwis sal word. Dit sou Mary as Co-Redemptrix, Mediatrix en Advokaat definieer. Dit het betrekking op Maria wat met die Seun aan die Kruis ly.
Tussen 31 Mei 1954 en 31 Mei 1959 is die derde fase van die verskynings in 'n patroon gevestig met 'n jaarlikse verskyning op 31 Mei, wat die dag word wat geassosieer word met The Lady of All Nations (later daardie jaar is hierdie datum aangewys as die fees van die koningin van Maria deur Pius XII, maar sedert 1969 word dit toegewys aan die fees van die besoek aan Maria aan Elizabeth). Daar was net sewe verskynings in hierdie fase; benewens dié op 31 Mei elke jaar, was daar op Aswoensdag, 19 Februarie 1959, nog een wat die dood van pous Pius XII voorspel het (hy is in Oktober oorlede). In hierdie derde fase is die nadruk op die nagmaal gelê, wat Ida se kragtige ervarings tydens die mis weerspieël het. Op 31 Mei 1959 het die formele periode van die verskynings geëindig. Nietemin het Ida tot in die tagtigerjare af en toe verdere ervarings en boodskappe opgeteken.
In die nasleep van openbare belang het die biskop van Haarlem, Johannes Huibers, in die vyftigerjare 'n bisdomskommissie geïnisieer en openbare toewyding verbied. In 1950 het hy die bevindings van die ondersoek as non constat de supernaturalite geopenbaar, dws dat die getuienis nie 'n bonatuurlike verklaring vir die verskynings nodig het nie. Die Heilige Kantoor van die Vatikaan het hul steun vir hierdie besluit in 1956 bevestig. 'N Tweede kommissie in die 1957's het tot dieselfde slotsom gekom, weer met die steun van die Heilige Gemeente vir die Geloofsleer (wat die Heilige Kantoor in 1970 vervang het) . Hierdie besluit laat egter die moontlikheid van toekomstige goedkeuring oop.
Ondanks die onwilligheid van die bisdom om Ida se verskyning te ondersteun of goed te keur, het sy geleidelik aanhangers gekry. Terwyl Peter Jan Margry (in die versorgde versameling Verhuis deur Maria, 2009) beskryf hoe die toewyding swak was in die 1950s en op 'n klein groepie staatgemaak het om te oorleef. Hy wys ook hoe die internasionale netwerk van die Vroue van alle nasies wortel geskiet het, begin met 'n lid van die ryk Nederlandse Brenninckmeijer-familie wat help om te befonds die beweging en die verskaffing van persele. Op Februarie 19, 1966, het Marian skrywer Raoul Auclair 'n konferensie in Parys opgestel oor die Amsterdamse verskynings, wat die wêreldwye bekendmaking van die gebed wat deur Ida in 1951 onthul is, aangemoedig het. Dit het gelei tot die ondersteuning van verskeie biskoppe vir die gebed, om hulle te gee imprimatur, dws toestemming dat die gebed in Katolieke bisdomme gebruik kan word. Die toewyding aan die Lady of All Nations het op internasionale skaal versprei. In Akita, Japan, het 'n non, suster Agnes Sasagawa, ervarings begin rapporteer wat gefokus was op 'n houtbeeld van die Lady of All Nations. Daar word gesê dat hierdie standbeeld van 6 Julie 1973 tot 29 September gebloei het, en dan ses jaar lank geween het van 1975 tot 1981. Suster Agnes het boodskappe ontvang, en haar ervarings is in 1984 deur die plaaslike biskop bevestig. Dit is 'n aanduiding van die sterk steun vir die Lady of All Nations-beweging in Oos-Asië, waar toewyding veral sterk is in die Filippyne, die land met die meeste afgeleide heiligdomme. Die omvang van die wêreldwye gewildheid van die beweging van die Lady of All Nations word getoon deur die feit dat Gloria Arroyo op 30 Junie 2004 die Filippyne tydens haar inhuldiging as president onder die beskerming van die Lady of All Nations geplaas het.
In Desember 1979 het die Stigting Lady of All Nations n eiendom in Diepenbrockstraat, Amsterdam gekoop; Daar is Ida gehuisves en 'n kapel is gebou wat die brandpunt van die skynkultus geword het. Die 1990s het hernieude groei in die beweging gesien. Die Vox Populi Mariae Mediatrici, 'n globale beweging toegewy aan die bevordering van die dogma, is in 1993 gestig. Die mees prominente woordvoerder is Diaken Professor Mark Miravalle van die Franciscan University in Steubenville, Ohio, 'n produktiewe skrywer oor Mariologie en ander Christelike onderwerpe. Die Vox Populi het die Vatikaan met miljoene handtekeninge versoek, waaronder dié van baie kardinale en biskoppe. Toe is 'n gemeente van jong nonne uit Oostenryk gestig in 1995 met die titel Familie van Mary Co-Redemptrix, onder leiding van ondersteuner Fr Paul Maria Sigl. Hulle het hulself in Ida Peerdeman se huis in Diepenbrockstraat gevestig as bewaarders van die heiligdom. Op 31 Mei 1997 is die eerste jaarlikse Internasionale Dag van Gebed ter ere van die Lady of All Nations in Amsterdam gehou (en daarna op ander plekke en dwarsdeur die jaar). Dit is groot byeenkomste wat duisende deelnemers lok.
Op 31 Mei 1996, terwyl Ida sterf, is openbare toewyding uiteindelik goedgekeur deur biskop Hendrik Bomers, aangemoedig deur die suffragan-biskop Jozef Punt (blykbaar ondanks die voorbehoude van die Nederlandse biskopekonferensie). Die besluit het beteken dat die kultus van die Lady of All Nations nou amptelik was. Ses jaar later, op 31 Mei 2002, het biskop Punt, op grond van 'n persoonlike ondersoek na die oorspronklike dokumente en 'n nuwe kommissie geraadpleeg, verklaar dat die verskynings as van bonatuurlike oorsprong beskou word (constat de supernaturalite). Hy het egter ook die kerkvoorbeelde oor verskynings herhaal, dws dat (1) die subjektiewe vermoëns van die visioenêr hul rol speel in die verskynsel, sodat die bonatuurlike oorsprong van die verskyningsboodskappe en beelde nie in alle besonderhede bevestig kan word nie, en (2) Katolieke is nie gedwing om in verskynings te glo nie, selfs nie as dit deur die Kerk goedgekeur word nie.
Ida het bekende idees in die Katolieke Mariaanse tradisie bymekaar gebring gedurende 'n tyd waarin 'n baie groot subgemeenskap van Katolieke al hoe ontvankliker vir hulle geword het. Dit sluit diegene in wat Marian-toewyding wil opkikker, omdat dit lyk asof dit sedert die Tweede Vatikaanse Raad (Vatikaan II) afgeneem het. Ondersoeke het die belangrikheid van Maria versterk in 'n tyd waarin dit lyk asof die Mariologie omskryf is in 'n groter klem op Christosentrisiteit in die leer en liturgie van die Kerk. Die impak van hierdie rigtingverandering is meer op 'n plaaslike eerder as 'n universele vlak gevoel: die pousdom het nie gewankel in die bevordering van toewyding aan Maria as Moeder van God nie, maar parodie-toewydings soos optogte, die rosekrans en die bywoning van klein Mariaanse kapelle het ten minste afgeneem in Europa en Noord-Amerika.
Die voorgestelde vyfde Marian dogma sluit drie komponente in: Co-Redemptrix, Mediatrix, en Advokaat.
Mede-verlosser. Die klassieke formulering van hierdie leerstelling is deur Edward Schillebeeck in artikuleer Maria, Moeder van die Verlossing (1964). Verlossing word objektief bereik deur Christus se menswording en dood aan die Kruis. Die gelowige werk saam aan haar of sy verlossing op subjektiewe vlak deur haar of sy geloof en deelname aan die sakramentele lewe van die Kerk. Terwyl Maria ook 'n gelowige is, wat soos genade die vrugte van verlossing deur ander ontvang, is sy nie soos ander gelowiges nie, omdat haar samewerking nodig was om die menswording te laat plaasvind: sy is die Moeder van God wat Christus gedra het, nadat sy die dit by die Aankondiging. Daarom is sy nie net subjektief deel aan haar eie verlossing nie, maar ook objektief in die verlossing van almal.
In 1993 het Mark Miravalle geskryf Mary: Co-Redemptrix, Mediatrix, Advokaat die bevordering van die dogmatiese definisie wat in Ida se visioene begin is. Daar aanvaar Miravalle dat die titel 'Co-Redemptrix' eers in die eksplisiete vorm gevind word in die veertiende eeu. Hy voer egter ook aan dat baie vroeëre tekste, waaronder die Nuwe Testament en die geskrifte van die apologete Justinus Martyr en Irenaeus van die tweede eeu, geloof in hierdie titel geïmpliseer het deur hul beskrywing van Maria se optrede en die betekenis daarvan. Maria is byvoorbeeld die een wat antwoord "laat dit volgens u woord wees" op die boodskap van die aartsengel wat Christus se geboorte aankondig, en Maria is die "nuwe Eva" wat saam met Christus as die nuwe Adam die knoop van sonde waarmee Adam en Eva die mensdom verbind het. Maria ly ook saam met Christus aan die kruis: Hilda Graef se kompendium, Maria: 'n Geskiedenis van Leer en Geloof (jongste uitgawe wat in 2009 gepubliseer word), lei die eksplisiete idee van Maria as 'n medelyder met Christus namens die mensdom terug na Bisantynse teoloë soos John the Geometer (d. c 990).
Mediatrix. Hierdie term kan op twee vlakke verstaan ​​word. Eerstens, op meer algemene vlak, kan enige Christen as mediator of mediatris verwys word as hulle as agente optree in die geloof van ander, byvoorbeeld deur vir hulle te bid, hulle die waarheid van die evangelie deur middel van onderrig te wys, of op praktiese maniere wat 'n Christelike voorbeeld gee. Karl Rahner, in sy Maria, die Moeder van die Here (1974) toon dat, terwyl Maria die hoogste voorbeeld van die Christelike geloof is, die eerste om te glo, wat van haar gesê kan word, aan alle lede van die Kerk toegeskryf word. In hierdie sin is Maria 'n mediatris soos alle Christene, dit wil sê 'n agent in die verlossing van ander, maar nie die bron van daardie verlossing nie.
Tweedens en in 'n unieke kategorie, is Mary die "Mediatrix of All Graces" genoem. Die Amsterdam-voorstel verwys na hierdie sin van "media" eerder as die algemene een. Hierdie titel plaas haar in 'n ander kategorie aan ander gelowiges en hou verband met die idee van Maria as die enigste persoon afgesien van Christus om aktief deel te neem aan objektiewe verlossing. Alle genade van God (Vader, Seun en Heilige Gees) kom deur haar na die gelowige. Graef spore hierdie leer terug na die sewende eeu (Sophronius, Patriarg van Jerusalem), maar dit word eksplisiet deur Bernard of Clairvaux (1090-1153) verklaar. Hy het Maria gesien as die nek van die Liggaam van Christus, deur wie die genade van Christus as Hoof na die res van die liggaam gevloei het. In sy terme was sy die "Mediatrix met die Middelaar."
Na die definisie van die leerstelling van die Onbevlekte Ontvangenis deur Pius IX in 1854, is ander Mariaanse leerstellings as moontlike kandidate vir opeenvolgende definisies beskou, insluitend die aanname, wat uiteindelik in 1950 deur Pius XII gedefinieer is. In 1896 begin 'n veldtog om Mary as 'Mediatrix of All Graces' te definieer, aangemoedig deur die verwysings na Mary se bemiddeling in die geskrifte van Leo XIII. Die geskiedenis daarvan word in Gloria Falcão Dodd's vertel Die Maagd Maria, Mediatrix of All Grace (2012) . 'N Belgiese Jesuïet, René-Marie de la Bloise, het die idee voorgestel en Belgiese biskoppe, gelei deur kardinaal Mercier, het die beweging vorentoe geneem toe dit in die vroeë twintigste eeu gegroei het. Die beweging het agteruitgegaan na die Eerste Wêreldoorlog, maar dit sou billik wees om voor te stel dat Ida se versoek om 'n nuwe Mariaanse dogma die natuurlike opvolger is van die oorspronklike beweging met sy basis in 'n buurland.
Voorspraak maak. Stephen Shoemaker se boek, Maria in vroeë Christelike geloof en toewyding, toon dat geloof in Maria as voorbidder tot stand gekom het in die vierde eeu. In die Middeleeuse Europa is die mag van Mary om in te tree namens individue, soms teen die regte proses van goddelike geregtigheid teen sondaars, gevier in gewilde verhale van wonderwerke en baie muurskilderye in kerke. Die idee van Maria se voorbidding staan ​​sentraal in die bekendste Marian-gebede wat vandag nog belangrik is in toewyding Ave Maria en Salve Regina. Die idee dat Maria 'n voorstander van mense voor God is, is antieke, algemene en onbetroubaar in die Katolieke tradisie.
Die Vatikaan II grondwet op die Kerk, Lumen Gentium (hoofstuk 8 oor Maria), verwys na Maria as "Mediatrix" en "Advocate", maar nie "Co-Redemptrix" nie. Dit is ook versigtig om die eerste twee titels in die konteks van die skriftuurlike verklaring te plaas dat Christus die een middelaar tussen God en die mensdom is. Die term 'Co-Redemptrix', alhoewel dit 'n lang geskiedenis in die Katolieke tradisie het, kan beskou word as meer geneig as die ander om hierdie beginsel in gevaar te stel. Sedert Vatikaan II is die Katolieke Kerk besig om ekumeniese bande te ontwikkel, eerstens met die Ortodokse, dan met ander biskoplike kerke soos die Lutherane en Anglikane, dan alle Christelike denominasies en uiteindelik ander godsdienste. Enige dogmatiese definisie wat lyk asof dit Maria verhef, sou as onwys beskou word. Geen pous sedert Pius XII nie, selfs nie die meeste Marian van die pous, Johannes Paul II, is oortuig om dit wel by die lys van Marian-dogmas te voeg nie. Die beweging vir die dogmatiese definisie van Mary as Co-Redemptrix, Mediatrix en Advocate swem dus teen die gety, maar dit is nietemin 'n baie groot beweging, insluitende senior geestelikes, wat sy idees op teologiese en historiese gronde duidelik verwoord het, veral deur die organisasie. Vox Populi Mariae Mediatrici. Dus, as enige verdere dogmatiese definisie van Mariologie moontlik is, sal dit hierdie een wees.
Daar moet kennis geneem word dat Ida Peerdeman nooit 'n teenstander van Vatikaan II was nie. Inteendeel, sy beweer dat dit voorsien moet word en sommige van haar vroeë boodskappe vra vir 'n hervorming van die Kerk om dit beter te maak om die nasies terug te keer na die Kruis in 'n tyd van uiterste gevaar vir die wêreld. Later word sy senuweeagtig geraak oor die moontlikheid van interne uitdagings vir die sentraliteit van die Eucharistie, geestelike selibaatskap en enkele van die fundamentele beginsels van kerkonderrig. Nietemin, sy het nie gesien dat die Raad belangrike Katolieke leerstellings omgedraai het nie en haar beweging was nie teenstemmig nie. Die Stigting Lady of All Nations beskou haar as 'n promotor van die beginsels van Vatikaan II, wat hulle in haar boodskappe verwag.
Soos baie ander Mariaanse visioenarisse van die twintigste eeu, het Ida ongevalle vir die mensdom voorspel; sy het gepraat van 'degenerasie, ramp en oorlog'. Soos in ander gevalle, word dit egter ondersteun deur die vertroue in 'n toekomstige tyd van vrede, die heerskappy van Christus, wat deur gebed, toewyding en regverdige lewens moes bespoedig. Daarom is Maria in haar verskyning 'die dame van alle nasies' genoem. dit sou sy wees wat die nasies na vrede sou lei. Die verwysing na nasies en na pouslike optrede namens hulle weerspieël die visioene van Lúcia dos Santos van Fátima, wat toewyding aan die Onbevlekte Hart van Maria en 'n pouslike toewyding van Rusland daaraan beskou het as die manier waarop 'n toekomstige tyd van vrede sou aanbreek . Mariette Beco van Banneux in België, 'n bietjie nader aan tyd en geografie, is gelei deur haar visie op Maria na 'n fontein wat 'gereserveer was vir alle nasies ... om siekes te genees'.
Die groepe wat die Amsterdamse verskyning en die oproep vir 'n nuwe dogma ondersteun, neem deel aan die lewe van die Rooms-Katolieke Kerk. Daar is geen spesifieke rituele vir hierdie beweging nie. Daar is gereelde biddae, soms internasionaal. Die belangrikste saak van Ida Peerdeman, veral in die derde fase van die verskynings, was die nagmaal.
Ida woon in Amsterdam, in die bisdom Haarlem; in 2008 is hierdie bisdom herdoop tot Haarlem-Amsterdam. Daarom was opeenvolgende biskoppe van Haarlem verantwoordelik vir die onderskeiding van die verskynings, en soos die tydlyn hierbo aandui, het dit ontwikkel van gebrek aan sekerheid en ondersteuning tot heelhartige aanvaarding (hoewel toegewydes beweer dat selfs biskoppe voordat Huibers Ida en haar aansprake kom respekteer het) ten spyte van hul voorbehoude om dit openbaar te maak). Die biskop van die bisdom het wel die verantwoordelikheid en die mag om besluite te neem oor verskynings op grond van die raad van 'n kommissie van teoloë en sielkundiges wat deur hom aangestel is. Alhoewel hy goed aangeraai word om die nasionale biskopekonferensie en die Kongregasie vir die Geloofsleer in die Vatikaan te raadpleeg, en dit gewoonlik doen, moet hulle op sy beurt sy besluit respekteer (die een geval waar hierdie stelsel gebreek het, was in Medjugorje, Bosnië -Hercegovina, waar vanweë die opposisie van die biskop teen die blote gewig van die steun, die beslissingsbevoegdheid is oorgedra na die nasionale biskop en daarvandaan na die Vatikaan).
Biskop Punt, die biskop wat die verskynings van Ida Peerdeman uiteindelik bevestig het, het 'n sleutelrol in die beweging as die leier van die bisdom waarin dit begin het en waarin die primêre heiligdom geleë is. [Image right] Soos hy glo dat hierdie verskynings in sy bisdom ware bonatuurlike charismata is, het hy die verpligting om die beweging wat hulle volg, te ondersteun, aan te moedig en te lei.
Die Vox Populi Mariae Mediatrici argumenteer vir die definisie van die "vyfde dogma" is internasionaal in omvang en sy president is Mark Miravalle van die Franciscan University, Steubenville, Ohio. Die kantoor is gevestig in Santa Barbara, Kalifornië. Dit het 'n webwerf en baie publikasies, beide in boeke en oudiovisuele materiaal.
Ida se beweging kan nie geïsoleer word van ander Marian verskynings van die moderne tyd nie. Vir baie toegewyde vorm dit 'n geheel, wat die gelowiges gerusstel deur middel van baie voorbeelde dat Maria saam met hulle teenwoordig was in tye van krisis; ten spyte van die waarskuwende profesieë, sou gebed en trou beloon word. Sommige belanghebbende partye is egter geneig om teenstrydighede tussen verskynsels aan te bring; baie webwerwe sal een of meer verheerlik terwyl ander afkraak. Een verskyning word met ander vergelyk om twyfel daaraan te wek. Soos ander bekende gevalle, byvoorbeeld, San Sebastián de Garabandal in Spanje (1961-1965); San Damiano, Italië (1964-1981); In Medjugorje in Bosnië-Hercegovina, Bosnië-Hercegovina (1981-hede), kan die verskyning van Amsterdam die kontroversie en verdeeldheid veroorsaak.
Anders as hierdie ander omstrede voorbeelde, het Amsterdam die plaaslike bisdom formeel goedgekeur. Daarom was die uitdaging van Amsterdam se visioenêre beweging om voor te stel dat die plaaslike biskop, Jozef Punt, 'n maverick is en dat ander Nederlandse biskoppe en die Vatikaan hom nie goedkeur nie. Daar is byvoorbeeld beweer dat Punt beïnvloed is deur biskop Hnilica (wat in 2006 oorlede is), 'n Slowaakse voorstander van verskynings met 'n twyfelagtige rol en status in die Katolieke Kerk. Teenstanders wys ook op die feit dat die Vatikaan self die woorde van die oorspronklike gebed verander het, en nie die woorde "wie was eens Maria" nie en dit vervang het met "die Heilige Maagd Maria". Hulle stel beslis voor dat, as die woorde nie geskik is nie, dit nie aan Maria self toegeskryf kan word nie? 'N Ander beswaar is om te vra waarom die pousdom nie reageer op die oproep om die nuwe dogma as die verskynings eg is nie.
Toegewydes en teenstanders van verskynings verstaan ​​natuurlik ook die amptelike Kerkmodel vir visioenêre verskynsels, wat 'private openbarings' is, selfs waar dit openbare impak het. Selfs waar hulle aanvaar word as goddelike oorsprong, word die inhoud van die boodskappe en openbarings altyd gekwalifiseer deur die feit dat dit ontvang word deur die subjektiewe vermoëns van die visioenêre, en daarom is dit die gees van die verskynsel eerder as die detail wat geverifieer word, asook die mate waarin die boodskappe die toegewyde terugverwys na die skriftuurlike oorsprong en die kernwaarhede van die Christelike leer. Anders as laasgenoemde, word verskyningsboodskappe nooit bindend nie; hoewel dit volgens die Katolieke begrip die visioenêr se verwoording van 'n diepgaande ontmoeting met 'n bonatuurlike wese is, word die persepsie en geheue van die ontmoeting ook beskou as beïnvloed deur die subjektiwiteit van die siener.
Die beweging van toewyding aan die Lady of All Nations het gely aan 'n assosiasie met die ketters "Gemeenskap van die Vroue van alle nasies" of "Leër van Mary, "gelei deur Marie-Paule Giguère in Quebec, wat beweer dat hy 'n inkarnasie van die Maagd Maria is. Die Lady of All Nations-stigting en biskop Punt ontken streng steun vir hierdie groep. Daar is ook misleidende webwerwe soos www.ladyofallnations.org, wat dikwels aangehaal word deur mense wat die beweging ondersoek, maar nie 'n amptelike spreekbuis daarvan nie. Hierdie webwerf het in die verlede die boodskappe van Ida geassosieer met 'n toekomstige oorlog tussen die Christendom en die Islam, wat die Islamofobiese histerie van die vroeë een-en-twintigste eeu op die visies van Ida in die middel van die twintigste projekteer.
Ten slotte, die verskynings van Amsterdam het hul plek saamgeneem met ander wat deur die bisdomse biskoppe in die negentiende en twintigste eeu bevestig is, soos Lourdes en Fátima (dit is die bekendste, alhoewel daar verskeie meer oor die wêreld is). Die boodskappe wat Ida Peerdeman van Amsterdam aan die Maagd Maria toegeskryf het, het 'n gelyke reg op dié van die visionêre by Lourdes of Fátima om deur die Katolieke versigtig oorweeg te word voordat hulle aangeneem of geïgnoreer word. Die beweging wat die pouslike definisie van 'n dogma van Maria as Co-Redemptrix, Mediatrix en Advokaat ondersteun, is een van die grootste visioenêre veldtogte in die Katolieke wêreld vandag, wat die roeping vir die verifikasie van die gesigte van Medjugorje (baie Katolieke aan beide behoort) . Oor die uitkoms van hierdie versoek aan die pous hang die toekomstige rigting van die Katolieke Mariologie. Sal die Kerk die eeue lank die ontwikkeling van Mariaanse tradisie erken deur die verklaring en definisie, verduideliking en versterking van sy leerstellingsgrense, of die oortuiging van die geloof, wat sedert Vatikaan II plaasgevind het, dat pastorale en ekumeniese bekommernisse dit en die ouderdom van die plegtige uitspraak in die gesig van 'n sekulariserende wêreld het geslaag?
Beeld #1: Foto van visioenêre Ida Peerdeman.
Beeld #2: Foto van 'n skildery wat ons Lady van alle nasies uitbeeld.
Beeld #3: Foto van die Ons Lady of All Nations-heiligdom in Haarlem-Amsterdam.
Bertone, Tarcisio en Ratzinger, Joseph. 2000. Die boodskap van Fatima. Vatikaanstad: Gemeente vir die Geloofsleer. Toegang verkry vanaf http://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_20000626_message-fatima_en.html op 10 Augustus 2016.
Burton, Richard E. 2004. Heilige Trane, Heilige Bloed: Vroue, Katolisisme, en die Kultuur van Lyding in Frankryk, 1840-1970. Ithaca en Londen: Cornell University Press.
Dodd, Gloria Falcao. 2012. Die Maagd Maria, Mediatrix of All Grace. Bedford, MA: Akademie van die Onbevlekte.
Laurentin, René en Sbalchiero, Patrick, eds. 2007. Dictionnaire des 'Apparitions' de la Vierge Marie: Inventaire des Origines à nos Jours, Methodologie, Bilan Interdisciplinaire, Prospective. Parys: Fayard.
Margry, Peter J. 2009. "Paradokses van Marian Voorwaardelike Wedstryd: Netwerke, Ideologie, Geslag, en die Vrou van alle nasies." Pp. 183-99 in Verhuis deur Maria: Die Krag van Bedevaart in die Moderne Wêreld, geredigeer deur Anna-Karina Hermkens, Willy Jansen, en Catrien Notermans. Farnham: Ashgate.
Miravalle, Mark, ed. 1995. Mary Coredemptrix Mediatrix Advocate, Teologiese Grondslae: Volgens 'n Pouslike Definisie? Santa Barbara: Queenship Publishing.
Miravalle, Mark. 1993. Maria: Coredemptrix, Mediatrix, Advokaat. Santa Barbara: Queenship Publishing.
Rahner. Karl. 1963. Visies en Profesieë (Vrae Disputatae 8-10). New York: Herder en Herder.
Schillebeeckx, Edward. 1964. Maria, Moeder van die Verlossing. Londen: Sheed and Ward.
Skoenmaker, Stephen J. 2016. Maria in vroeë Christelike geloof en toewyding. New Haven en Londen: Yale University Press.
Die webtuistes van die Lady of All Nations / Family of Mary en The Lady of All Nations-stasies het veel materiaal gemeen: Toegang vanaf http://www.de-vrouwe.info en http://www.devrouwevanallevolkeren.nl onderskeidelik (voeg / nl vir Engelse taal), beide toeganklik op 10 Augustus 2016.
Die Lady of All Nations Foundation. 1999. Die Boodskappe van die Vrou van alle nasies. Amsterdam.
Vox Populi Mariae Mediatrici webwerf. Toegang verkry vanaf http://www.fifthmariandogma.com op 10 Augustus 2016.