Beroep op die laaste slagoffers van die terreur in die gevangenis Saint Lazare - Die versamelings
Tuis ›Studies› Beroep op die laaste slagoffers van die terreur in die gevangenis Saint Lazare
Beroep op die laaste slagoffers van die terreur in die Saint Lazare-gevangenis in Parys op 7-9 jaar Thermidor.
In die somer van 1794 het die 'Groot Terreur', wat ingestel is deur die wette van Prairial Year II (Mei 1794) , genadeloos gewoed. Onsedelikheid was oral, terwyl die deug van die staat gejuig is.
Die lyste van die laaste slagoffers van die Terror is in die uitgawes van Monitor van 7 en 9 Thermidor jaar II. Dit was die beginpunt vir die skildery van Müller, 'n voormalige leerling van Gros. Die kunstenaar het nie probeer om al die guillotines weer te gee nie, alhoewel hy hierdie lyste gepubliseer het in die boekies van die uitstallings waar sy skildery aan die publiek aangebied is. By hierdie lyste het Müller die verslag gevoeg van die personeellid van die slagoffers wat Thiers in sy berig vertel het Geskiedenis van die Franse rewolusie (1823-1827). Ons moet ook melding maak van die ongetwyfelde invloed van Louise Desnos, 'n kunstenaar wat 'n skildery oor hierdie onderwerp op die Salon van 1846 uitgestal het, wie se intimiteit Müller daarin kon vergroot. Uiteindelik word Vigny se verslag van die dood van André Chénier, gepubliseer in Stello (1832), was deurslaggewend vir die kunstenaar. Die balju, 'die groot bleek', sowel as die Kommissarisse van die Republiek en die tronkbewaarders wat deur die skrywer beskryf word, is heeltemal sigbaar in Müller se doek. Soos vir Vigny, is dit vir Chénier dat die skilder die hoofrol gee deur dit in die middel van die skildery te plaas. Dit alles het in die gedagtes van Müller bymekaar gekom om 'n groot historiese fresko te skep. Nog steeds 'n romantiese gees, was die kunstenaar entoesiasties oor die misverstaan ​​digter wat Chénier was, 'n eensame genie wat op die voorgrond onder die ander gevangenes geïsoleer is, anders as die digter Jean-Antoine Roucher, wat ook op die doek voorgestel word, veel meer beroemd terwyl Chénier, maar sonder kreatiewe krag. Aan die regterkant herken ons 'die jong gevangene' gevier deur Chénier, Aimée de Coigny, en kniel om die abt van Saint-Simon te smeek. Die gevangenes wat Müller aangehou het, is boonop meestal aristokrate (die markies van Montalembert, die gravin van Narbonne-Pelet, die prinses van Monaco, ens.), Terwyl die lyste van die Monitor gee veral name van ambagsmanne en sans-culottes.
Daar kan histories verskeie foute opgemerk word, veral die gemengde teenwoordigheid van mans en vroue, terwyl hulle in revolusionêre tronke geskei is. Maar Müller wou die doeltreffendheid, die drama, die tragiese hê. Die samestelling daarvan is streng simmetries en loop uit op 'n enkele sentrale deur waardeur die lig instorm en waardeur die prinses van Chimay vertrek, gesleep deur die guillotine. Want selfs hierdie lig straal afgryse uit: daar is geen hoop in hierdie werk nie. Tot die siddering van die gevangenes wat in die skaduwee versteek is en wie se angs ons ervaar, staan ​​die versekering van die kommissaris wat die beroep doen, teë. Georden rondom groepe waaruit net Chénier opval, word die werk deur skaduwees en ligte gepunt, omgekeerd in hul simboliek: skaduwee is lewe, en lig is die dood. Regs wys 'n wag dus na die prinses van Monaco, wat 'n wit lig skeur van die sterwende skaduwees wat haar omring.
Chénier wag intussen. Hy besin oor die betekenis van al hierdie verskrikking. Sy houding hervat die van Brutus deur David (Louvre Museum), maar anders as sy voorganger, stel Müller die held in die middel van die aksie. Chénier staan ​​die algemene gevoelens van die ander karakters rondom hom teë: vrees, oorlewingsreaksie. Hy wat moes sê: "Tog het ek iets daar gehad", klop op sy voorkop, 'n filosoof oor die absurditeit van hierdie verskriklike blinde onderdrukking.
As die Revolusie en die Ryk in die Museum of the History of France in Versailles teenwoordig was, het Louis-Philippe tog sorgvuldig gekies om die herinneringe aan die Terror, en dus die Republiek, weg te laat, behalwe met die verteenwoordiging van die geveg. de Fleurus in die Gallery of Battles. Die sosiale konsensus wat Louis-Philippe gesoek het, het buitensporighede verwerp, en die Republikeine het hom nie vir hierdie uitsluiting vergewe nie. Met die rewolusie van 1848 is die Republiek uiteindelik opgeroep, maar dit was so gekoppel aan die Terror dat diegene wat nostalgies was vir hierdie tydperk, vasgevang was in hul eie strik. Agterna het dit nog gebrek om hierdie eerste Republiek korrek te ontlok. In hierdie konteks, waar die mees teenstrydige politieke menings uitgespreek is, verskyn Müller se skildery. Baie goed opgemerk by die Salon van 1850, is die werk tog gekritiseer. Die samestelling daarvan is aanvanklik as anekdoties en skilderagtig beskou, en daar is gekritiseer omdat dit die uitdrukkings vermenigvuldig het tot nadeel van 'n kernpunt en uiteindelik dat dit sonder groot betekenis was. Uitgestal met ander skilderye oor 'n revolusionêre onderwerp - die Laaste banket van die Girondins van Philippoteaux (Vizille) en Die inskrywing van vrywilligers de Vinchon (Vizille) -, is die doek ook gekritiseer omdat hy helder oordag verklap het wat ons in 1850, dit wil sê die Terror, sou wou wegsteek. Verdedigers van die revolusionêre erfenis het nie die herlewing van politieke spanning oor so 'n dramatiese tydperk aanvaar nie. Daar word beraam dat politieke haat deur hierdie skilderye vererger is. Trouens, Müller, wat vir 'n koninklike kon slaag, het Vinchon teëgestaan: hy het die rewolusie nie swart gemaak nie, inteendeel hy het die geesdriftige toewyding van die mense wat vertrek om die moederland te verdedig, verheerlik.
Deesdae word Müller se skildery, wat almal bekend is, beskou as die beste voorstelling van gevangenistonele onder die Terror, terwyl Hubert Robert foto's van gevangenes geskilder het toe hy self in hegtenis geneem is (Louvre-museum) . Dit blyk die simbool van hierdie tydperk te wees wat die algemene publiek eintlik saamvat as die van die guillotine. Nogal irriterend in Versailles, die koninklike kasteel, word dit in die Vizille-museum gestort waar dit in 'n kamer met 'n historiese rekonstruksie-karakter langs die werke van Vinchon en Philippoteaux uitgestal word. Die konsensus rondom die Terreur blyk nog nie seker te wees nie, tweehonderd jaar later.
Philippe BORDES en Alain CHEVALIER Museum van die Franse Revolusie: katalogus van skilderye, beeldhouwerke en tekeninge Parys, RMN, 1996, p.147-150.François FURET Dink aan die Franse rewolusie Parys, Gallimard, 1978, riet. "History Folio", 1985. Patrice GUENIFFEY The Politics of Terror: 'n opstel oor rewolusionêre geweld Parys, Fayard, 2000. Patrice GUENIFFEY "Terreur" in François FURET en Mona OZOUF, Kritieke woordeboek van die Franse rewolusie Parys, Flammarion, 1988, herskryf. "Champs", 1992.
1. Op inisiatief van Couthon het hierdie wet wat die 'vyande van die volk' gestraf het, die beskuldigde se reg om 'n advokaat of getuies te gebruik, onderdruk, en die regter toegelaat om homself te baseer op ontkennings en om uitspraak te lewer 'n oordeel gebaseer op sy morele oortuiging.
Jérémie BENOÎT, "Beroep op die laaste slagoffers van die terreur in die gevangenis Saint Lazare"
Video: Eenvandaag over liegende rechters Kalbfleisch en Westenberg
Copyright © salvadoryoscar.com | Beroep op die laaste slagoffers van die terreur in die gevangenis Saint Lazare...