Ernesto Guevara de la Serna (1928-1967) was 'n Argentynse dokter en revolusionêre wat 'n sleutelrol in die Kubaanse Revolusie gespeel het . Hy het ook na die kommunistiese oorname in die regering van Kuba gedien voordat hy Kuba verlaat om rebellies in Afrika en Suid-Amerika te probeer opwek. Hy is in 1967 deur Boliviaanse veiligheidsmagte gevange geneem en uitgevoer. Vandag word hy deur baie beskou as 'n simbool van rebellie en idealisme, terwyl ander hom as 'n moordenaar beskou.
Ernesto is in 'n middelklas-familie in Rosario, Argentinië, gebore. Sy familie was ietwat aristokraties en kon hulle afstamming opspoor na die vroeë dae van die Argentynse nedersetting. Die familie het baie rondgetrek terwyl Ernesto jonk was. Hy het vroeg in die lewe ernstige asma ontwikkel: die aanvalle was so erg dat getuies soms vir sy lewe bang was. Hy was egter vasbeslote om sy kwaal te oorkom, en was baie aktief in sy jeug, speel rugby, swem en doen ander fisieke aktiwiteite. Hy het ook 'n uitstekende opvoeding ontvang.
In 1947 verhuis Ernesto na Buenos Aires om vir sy bejaarde ouma te sorg. Sy het kort daarna gesterf en hy het mediese skool begin. Sommige glo dat hy gedryf is om medisyne te studeer weens sy onvermoë om sy ouma te red. Hy was 'n gelowige in die menslike kant van medisyne: dat 'n pasiënt se gemoedstoestand net so belangrik is as die medisyne wat hy of sy gegee word.
Hy bly baie naby aan sy ma en bly fiks deur oefening, hoewel sy asma hom steeds plaag het. Hy het besluit om 'n vakansie te neem en sy studies aan die gang te sit.
Die motorfiets dagboeke
Einde 1951 het Ernesto met sy goeie vriend, Alberto Granado, op 'n reis noord deur Suid-Amerika begin.
Vir die eerste deel van die reis het hulle 'n Norton-motorfiets gehad, maar dit was in swak herstel en moes in Santiago verlaat word. Hulle het deur Chili, Peru, Colombia en Venezuela gereis, waar hulle hulpaaie geskei het. Ernesto het na Miami gegaan en van daarvandaan na Argentinië teruggekeer. Ernesto het aantekeninge gehou tydens sy reis, wat hy later in 'n boek genaamd The Motorcycle Diaries gemaak het. Dit is in 2004 in 'n bekroonde rolprent gemaak. Die reis het hom die armoede en ellende in die hele Latyns-Amerika gewys en hy wou iets daaraan doen, al het hy nie geweet wat nie.
Ernesto het in 1953 na Argentinië teruggekeer en die mediese skool voltooi. Hy het amper dadelik weer vertrek, maar op pad na die westelike Andes en reis deur Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia voordat hulle in Midde-Amerika bereik . Hy het uiteindelik 'n rukkie in Guatemala gevestig, destyds eksperimenteer met beduidende grondhervorming onder president Jacobo Arbenz. Dit was omtrent hierdie tyd dat hy sy bynaam "Che" gekry het, 'n Argentynse uitdrukking wat min of meer beteken "hey daar." Toe die CIA Arbenz omvergewerp het, het Che probeer om by 'n brigade aan te sluit en te veg, maar dit was te vinnig. Che het in die Argentynse ambassade toevlug geneem voordat 'n veilige oorgang na Mexiko verseker is.
Mexiko en Fidel
In Mexiko het Che ontmoet en bevriend geraak het met Raúl Castro , een van die leiers in die aanval op die Moncada-barakke in Kuba in 1953. Raúl het sy nuwe vriend binnekort bekendgestel aan sy broer Fidel , leier van die 26ste Julie-beweging wat probeer het om Kubaanse diktator te verwyder. Fulgencio Batista van krag. Die twee het dit reggekry. Che was op soek na 'n manier om 'n slag te slaan teen die imperialisme van die Verenigde State wat hy eerstehands in Guatemala en elders in Latyns-Amerika gesien het. Che het gretig vir die revolusie onderteken en Fidel was verheug om 'n dokter te hê. Op hierdie oomblik het Che ook goeie vriende geword met mede-revolusionêre Camilo Cienfuegos .
Che was een van 82 manne wat in November 1956 op die jag Granma opgestapel het. Die Granma, wat net vir 12 passasiers ontwerp is en met voorrade, gas en wapens gelaai is, het dit skaars op Kuba gemaak.
Che en die ander het vir die berge gemaak, maar is opgespoor en aangeval deur veiligheidsmagte. Minder as 20 van die oorspronklike Granma-soldate het dit in die berge gemaak: die twee Castros, Che en Camilo was onder hulle. Che was gewond, geskiet tydens die skermutseling. In die berge het hulle gevestig vir 'n lang guerrilla-oorlog, die aanvalle van regeringsposte, die vrylating van propaganda en die aantrek van nuwe rekrute.
Che in die revolusie
Che was 'n belangrike speler in die Kubaanse Revolusie , miskien tweede slegs vir Fidel self. Che was slim, toegewyd, vasberade en moeilik. Sy asma was 'n konstante marteling vir hom. Hy is bevorder tot comandante en het sy eie bevel gegee. Hy het self hul opleiding gesien en sy soldate met kommunistiese oortuigings geïnoktrineer. Hy was georganiseer en hy het dissipline en harde werk van sy mans geëis. Hy het soms buitelandse joernaliste toegelaat om sy kampe te besoek en oor die rewolusie te skryf. Che se kolom was baie aktief en het in 1957-1958 verskeie verhoudings met die Kubaanse weermag aangegaan.
Batista se aanstootlike
In die somer van 1958 het Batista besluit om die rewolusie eens en vir altyd te stamp. Hy het groot troepe soldate in die berge gestuur om die rebelle eens en vir altyd op te los en te vernietig. Hierdie strategie was 'n groot fout, en dit het sleg herstel. Die rebelle het die berge goed geken en sirkels om die weermag gehardloop. Baie van die soldate, demoralized, verlate of selfs oorgeskakel kante. Aan die einde van 1958 het Castro besluit dit was tyd vir die knockout punch, en hy het drie kolomme gestuur, waarvan een Che was, in die hart van die land.
Che is toegewys om die strategiese stad Santa Clara te vang. Op papier lyk dit soos selfmoord: daar was sowat 2500 federale troepe daar, met tenks en vestings. Che self het net sowat 300 mans gehad, arm gewapen en honger. Moraal was egter laag onder die soldate, en die bevolking van Santa Clara het die rebelle meestal ondersteun. Che het op 28 Desember aangekom en die stryd het begin. Teen 31 Desember het die rebelle die hoofkwartier en die stad beheer, maar nie die versterkte kazerne nie. Die soldate het geweier om te veg of uit te kom, en toe Batista van Che se oorwinning gehoor het, het hy besluit om die tyd te kom verlaat. Santa Clara was die grootste enkele stryd van die Kubaanse Revolusie en die laaste strooi vir Batista.
Na die Revolusie
Che en die ander rebelle het in 'n triomf in Havana gery en begin met die oprigting van 'n nuwe regering. Che, wat tydens sy dae in die berge die verrigtinge van verskeie verraaiers beveel het, is (saam met Raúl) opgedra om op te daag, voormalige Batista-amptenare uit te voer. Che georganiseer honderde proewe van Batista-cronies, die meeste van hulle in die weermag of polisie. Die meeste van hierdie proewe het geëindig in 'n skuldigbevinding en uitvoering. Die internasionale gemeenskap was woedend, maar Che het nie omgee nie: hy was 'n ware gelowige in die Rewolusie en in kommunisme. Hy het gevoel dat 'n voorbeeld gemaak moet word van diegene wat tirannie ondersteun het.
As een van die min manne wat werklik deur Fidel Castro vertrou is, was Che baie besig in die post-Revolusie Kuba.
Hy was hoof van die Ministerie van Nywerheid en hoof van die Kubaanse Bank. Che was egter rusteloos en het lang reise in die buiteland as 'n soort ambassadeur van die rewolusie geneem om Kuba se internasionale status te verbeter. Gedurende Che se tyd in die regeringskantoor het hy die omskakeling van baie van Kuba se ekonomie na kommunisme nagelaat. Hy was instrumenteel in die verbouing van die verhouding tussen die Sowjet-Unie en Kuba en het 'n rol gespeel in die probeer om Sowjet-missiele na Kuba te bring. Dit het natuurlik die Kubaanse raketkrisis veroorsaak.
In 1965 het Che besluit dat hy nie bedoel was om 'n staatswerker te wees nie, selfs een in 'n hoë pos. Sy roeping was revolusie, en hy sou dit versprei oor die wêreld. Hy het uit die openbare lewe verdwyn (wat lei tot verkeerde gerugte oor 'n gespanne verhouding met Fidel) en het begin met die opstel van revolusies in ander nasies. Die kommuniste het geglo dat Afrika die swak skakel in die westelike kapitalistiese / imperialistiese wurggreep op die wêreld was. So het Che besluit om na die Kongo te gaan om 'n rewolusie te ondersteun wat deur Laurent Desire Kabila gelei word.
Toe Che weg was, het Fidel 'n brief aan die hele Kuba gelees waarin Che sy voorneme verklaar om revolusie te versprei en die imperialisme te bestry waar hy dit ookal kon vind. Ten spyte van Che se revolusionêre credentials en idealisme, was die Kongo-onderneming 'n totale fiasko. Kabila het onbetroubaar bewys, Che en die ander Kubaanse het nie die voorwaardes van die Kubaanse rewolusie oorgeplaas nie en 'n massiewe huursoldaatmag onder leiding van die Suid-Afrikaanse "Mad" Mike Hoare is gestuur om hulle uit te roei. Che wou bly en sterf as 'n martelaar, maar sy Kubaanse metgeselle het hom oortuig om te ontsnap. In totaal was Che sowat nege maande in die Kongo en hy het dit as een van sy grootste mislukkings beskou.
Terug in Kuba wou Che weer probeer vir 'n ander kommunistiese rewolusie, hierdie keer in Argentinië. Fidel en die ander het hom oortuig dat hy in Bolivia meer geneig sou wees om te slaag. Che het in 1966 na Bolivia gegaan. Van die begin af was hierdie poging ook 'n fiasko. Che en die 50 of so Cubanen wat hom vergesel het, was van plan om steun te kry van die clandestiene kommuniste in Bolivia, maar hulle was onbetroubaar en moontlik was hulle wat hom verraai het. Hy was ook teen die CIA, in Bolivia wat Boliviaanse offisiere in teeninsurdheidstegnieke onderrig het. Dit was nie lank voordat die CIA het geweet Che was in Bolivia nie en het sy kommunikasie gevolg.
Che en sy geselskap het in die middel van 1967 'n paar vroeë oorwinnings teen die Boliviaanse weermag behaal. In Augustus is sy manne verbaas en een derde van sy geweld is in 'n vuurgevee uitgewis; Teen Oktober was hy net sowat 20 mans en het min in die pad van kos of voorrade gehad. Teen hierdie tyd het die Boliviaanse regering 'n beloning van $ 4.000 opgelê vir inligting wat tot Che gelei het: dit was baie geld in daardie dae in landelike Bolivia. Teen die eerste week van Oktober was Boliviaanse veiligheidsmagte aan Che en sy rebelle toe.
Die dood van Che Guevara
Op 7 Oktober het Che en sy mans opgehou om te rus in die Yuro-kloof. Plaaslike boere het die weermag gewaarsku wat binnegedring het. 'N Brandweer het uitgebreek, sommige rebelle vermoor, en Che self was beseer in die been. Op 8 Oktober het hulle hom uiteindelik gevang. Hy is lewendig gevange geneem, het na bewering na sy gevangenes geskree: "Ek is Che Guevara en meer werd vir jou as lewend." Die leër en die CIA-beamptes het hom die nag ondervra, maar hy het nie veel inligting gehad om uit te gee nie. Met sy vang was die rebelbeweging wat hy op pad was, in wese verby. Op 9 Oktober is die bevel gegee, en Che is uitgevoer, geskiet deur 'n sersant Mario Terán van die Boliviaanse leër.
Che Guevara het 'n groot impak op sy wêreld gehad, nie net as 'n belangrike speler in die Kubaanse Revolusie nie, maar ook daarna toe hy die rewolusie na ander nasies probeer uitvoer. Hy het die martelaarskap bereik wat hy so verlang het, en daarmee het hy 'n groter-as-lewensfiguur geword.
Che is een van die mees omstrede figure van die 20ste eeu. Baie eerbiedig hom, veral in Kuba, waar sy gesig op die 3-peso-noot staan ​​en elke dag moet skoolkinders gelof word om soos Che te wees as deel van 'n daaglikse koor. Oor die hele wêreld dra mense mense t-hemde met sy beeld op hulle, gewoonlik 'n bekende foto van Che in Kuba deur fotograaf Alberto Korda (meer as een persoon het die ironie van honderde kapitaliste gesien wat geld verdien om 'n beroemde beeld van 'n kommunis te verkoop. ). Sy aanhangers glo dat hy vir vryheid van imperialisme, idealisme en liefde vir die gewone man staan, en dat hy vir sy oortuigings gesterf het.
Baie verag Che egter. Hulle sien hom as 'n moordenaar vir sy tyd voor die uitvoering van Batista-ondersteuners, kritiseer hom as die verteenwoordiger van 'n mislukte kommunistiese ideologie en betreur sy hantering van die Kubaanse ekonomie.
Daar is 'n paar waarhede aan albei kante van hierdie argument. Che het baie omgee vir die onderdrukte mense van Latyns-Amerika en hy het sy lewe vir hulle geveg. Hy was 'n suiwer idealis, en hy het op sy oortuigings opgetree en in die veld geveg, selfs toe sy asma hom gemartel het.
Maar Che se idealisme was van die onbeweeglike verskeidenheid. Hy het geglo dat die weg van verdrukking vir die honger massas van die wêreld 'n kommunistiese rewolusie was, net soos Kuba gedoen het. Che het niks gedink van die doodmaak van diegene wat nie met hom saamgestem het nie, en hy het niks gedink om die lewens van sy vriende te spandeer as dit die oorsaak van die rewolusie gevorder het nie.
Sy vurige idealisme het 'n aanspreeklikheid geword. In Bolivia is hy uiteindelik deur die boere verraai: die mense wat hy gekom het om te "red" van die euwels van kapitalisme. Hulle het hom verraai omdat hy nooit regtig met hulle verband hou nie. As hy harder geprobeer het, sou hy besef het dat 'n Kubaanse stylrevolusie nooit in 1967 Bolivia sou werk nie, waar die toestande fundamenteel anders was as in 1958 Kuba. Hy het geglo dat hy geweet het wat reg was vir almal, maar het nooit regtig gepla om te vra of die mense met hom saamgestem het nie. Hy het geglo in die onvermydelikheid van 'n kommunistiese wêreld en was bereid om enigiemand wat nie gedoen het, genadeloos uit te skakel nie.
Oor die hele wêreld, mense hou of haat Che Guevara: óf manier, hulle sal hom gou nie vergeet nie.
> Castañeda, Jorge C. Compañero: die lewe en dood van Che Guevara >. > New York: Vintage Books, 1997.
> Coltman, Leycester. Die Real Fidel Castro. New Haven en Londen: die Yale Universiteit Pers, 2003.
> Sabsay, Fernando. Protagonists van America Latina, Vol. 2. Buenos Aires: Editorial El Ateneo, 2006.