Miserella – Storiewerf
En in haar kop kom daar nóg geluide, diep, swaar orrelklanke, dreunend. Die note van die Lamentum-serenade van Volaticus, Juvenis se gunsteling wat sy soms vir hom speel. Die musiek wat Volaticus vir sy vrou gekomponeer het ná haar wrede dood aan die kake van ‘n weerwolf, so word vertel.
Dit word stil. Skielik. Die windjie draal net vir ‘n oomblik langer en raak dan ook weg.
Maar toe! ‘n Weerligstraal. Blitsend! Van die dak af, vloer toe. Die tafel spat in stukke, splinters hout klief deur die lug. Die kerse ontplof. Hulle vlamme gaan dood, maar die kamer is nou gehul in ‘n helder wit lig, wat dring tot in elke donker skeur en vergete hoek. ‘n Geluid soos botsende treine, skeurende metaal en hartverskeurende gille.
Meubels skuif na die mure toe van die impak in die middel van die vertrek. Miserella gryp haar bene vas. Arms beskermend oor haar lyf. ‘n Stoel tref haar teen die skouer. Sy byt op haar tande van pyn. Byt haar wang aan die binnekant raak en proe bloed in haar mond.
Nog ‘n weerligstraal wat die mure ruk en ‘n gordyn voor die venster wegskeur. Die venster breek oop, glas spat, blare en sand waai in.
“Miserella!” hoor sy weer vir Juvenis.
En uit die as verskyn daar nou ‘n bonkige figuur, eers dofgrys soos uitgebrande stompe in ‘n dooie vuur. Die as begin effens wegsyfer. Die silwerwit lig word nou dowwer, maar is steeds helder genoeg vir Miserella om te sien hoe die silhoeëtagtige figuur in die wolk sy hande oplig, aan sy gesig vat.
Dis ‘n man, kan Miserella uit sy houding aflei, breë skouers, voete uitmekaar.
Toe is daar ‘n geluid soos iets wat val. Iets geels, sien Miserella. Metaalagtig. Goue muntstukke wat uit die as op die vloer neerkletter en wegrol onder die meubels teen die mure in.
Die man is blykbaar nie eens daarvan bewus nie. Hy vee nog met sy hande oor sy lyf. Toe steek hy sy hand voor hom uit. En die hand kry ‘n kleur: doodsbleek vel met blou, bultende are. Nou die ander hand, ‘n silwer ring aan een vinger, ‘n ring met ‘n kraai op.
Die man gee ‘n tree vorentoe. Vuil swart skoene, grys langbroek, gekreukelde baadjie. Vergeelde hemp met ‘n dun, swart strikdas wat uitrafel aan die punte.
Sy kop is bles, sien Miserella, want hy kyk af vloer toe, sy gesig gehul in skadu’s. Miserella hou haar asem op.
Die skadu’s val van sy gesig af soos vlermuise van ‘n grot se dak.
“Ná al die jare . . .” grom hy binnensmonds. Sy stem skuur oor sy lippe.
Miserella lê steeds in ‘n bondeltjie teen die deur. Mortallus kom nader. Afgemete treë, nader. Nou eers los sy haar bene wat steeds in haar arms opgetrek was. Sy begin wegkruip, al met die muur langs, stoot meubels uit haar pad.
“Moenie bang wees nie . . .” sis Mortallus.
Sy gesig verander heeltyd, vriendelik, boos, treurig, asof hy nie sy emosies onder beheer kan kry nie. Sy mond wat heeltyd oop- en toegaan. Hy steek ‘n hand uit, die een met die silwer ring aan.
“Miserella, nie waar nie?” draal sy growwe stem.
PrevVorigeDie geheim van die pers bakkie
VolgendeNova: Die BeginNext