Psittacine Proventrikulêre dilatasiesiekte - Algemene - 2020
Psittacine Proventrikulêre dilatasiesiekte
Psittacine proventricular dilatation siekte (PDD) is die term wat gebruik word om 'n siekte by geselvoëls te beskryf wat verhoed dat hulle voedsel behoorlik verteer. Die probleme met spysvertering word veroorsaak deur inflammasie van die senuwees in die spysverteringskanaal (GI). Die inflammatoriese selle, limfosiete en plasmaselle, val die neurale weefsel van die GI binne, wat lei tot afname in afwesige voedselbeweging (GI-beweeglikheid) en absorpsie.
Baie siektes veroorsaak soortgelyke GI- en neurale probleme. Dit sluit in
enigiets wat die normale werking van die GI-kanaal belemmer of verhoed, soos parasiete, gewasse, vreemde liggame, swam- of bakteriële infeksies, en swaarmetaalvergiftiging. Soortgelyke neurale tekens kan veroorsaak word deur sistemiese siektes soos lewer- of nierversaking, bakteriële en virale infeksies, en swaarmetaalvergiftiging.
In die laat 1970's is die siekte die eerste keer in ingevoerde ara aangemeld, vandaar die oorspronklike term "siekte vir die vermorsing van ara." Tot op hede is PDD waargeneem in alle spesies van psittacine voëls en miskien ook by nie-psittacine spesies.
Daar word vermoed dat 'n virus die oorsaak van PDD is. Die inflammatoriese selle (limfosiete en plasmaselle) kom gereeld voor virale infeksies voor. Ander studies en kliniese gegewens dui daarop dat die siekte oordraagbaar is.
'N Mikroskoop is nodig om PDD te diagnoseer. PDD moet egter oorweeg word as die volgende kliniese tekens opgemerk word:
Die teenwoordigheid van heel sade in die ontlasting (voëls op 'n saad-gebaseerde dieet)
Regurgitasie of braking
Gewigsverlies (word gereeld gesien as 'n prominente kiel of borsbeen)
Tekens van senuweestelsel skade (neurale tekens). Hierdie tekens kom voor omdat limfosiete en plasmaselle die brein en rugmurg binnedring. Algemene simptome van die neurale vorm van PDD is kopskudding, aanvalle en onvermoë om te balanseer of te handhaaf.
'N Volledige opwerking is nodig om PDD te diagnoseer en ander siektes uit te sluit. U veearts moet toetse aanbeveel wat kan help met die diagnose van PDD.
'N Volledige mediese geskiedenis en fisiese ondersoek van die voël en inligting oor die voël se tuisomgewing sal die diagnose help.
'N Volledige bloedtelling, urinalise en biochemie in serum sal help met die opsporing van nie-PDD-siektes.
Radiografieë, met of sonder kontraststudies, sal help met die opsporing van dilatasie en abnormale beweging van die GI-kanaal sowel as enige obstruksies in die GI-kanaal. Radiografieë (X-strale) van die proventriculus (die orgaan net bokant die ventriculus of gizzard) of kontras (barium) -studies kan die dilatasie van die orgaan toon.
Bakteriële of swamkulture en sensitiwiteite kan aanbeveel word om sekondêre bakteriële of swam infeksies te identifiseer en te behandel wat gereeld in PDD voorkom.
Ultraklank en fluorometrie sal ook dilatasie en abnormale GI-funksie opspoor.
As die voël dood is, kan u veearts 'n nekropsie voorstel (lykskouing van 'n dier) om na oorsake te kyk. Baie voëls met PDD het pektorale (bors) spierverlies en verlenging van een of meer GI-organe, veral die proventriculus.
Biopsie. PDD mag vermoed word met enige van die bogenoemde bevindings, maar dit kan slegs met 'n mikroskoop gediagnoseer word. U veearts kan 'n weefsel (gewas, proventriculus, ventriculus) biopsie aanbeveel om PDD te diagnoseer. Of, as die voël ontgroei is, kan 'n volledige stel GI-weefsel na 'n patoloog gestuur word vir evaluering. 'N Patoloog sal die weefsel ontvang en na die voorbereiding na die weefsel met 'n mikroskoop kyk (histologiese evaluering).
As limfosiete en plasmaselle in die senuwees van die GI-kanaal gesien word, word 'n diagnose van PDD gemaak. Algemene patologiese terme vir hierdie toestand is menteriese ganglioneuritis, limfoplasmasitiese ganglioneuritis of limfoplasmasitiese ganglionitis. Al die terme beteken dieselfde: PDD.
Daar is geen spesifieke behandeling vir PDD nie. U veearts kan spesiale diëte aanbeveel wat meer verteerbaar is. As sekondêre infeksies teenwoordig is, kan u veearts antibiotika of ander behandelings voorskryf.
Met behulp van 'n maklik verteerde dieet met 'n hoë energie, 'n stresvrye omgewing en behandeling vir sekondêre bakteriële of swam infeksies, kan die getrefde voëls maande of jare oorleef. Enige voël met die siekte wat ondersteunend versorg word, moet in 'n streng isolasie geplaas word sonder direkte of indirekte kontak met ander voëls.
Daar is volgens sommige voëls met kliniese veranderinge wat dui op PDD, herstel as ondersteunende sorg. 'N Positiewe diagnose van hierdie siekte vereis egter dat mikroskopiese letsels in die senuwees gedemonstreer word, en daar is nie by die voëls wat PDD gehad het, enige van die gerapporteerde herstel nie.
Ondanks uitstekende higiëne, geldige kwarantynprosedures en die afwesigheid van nuwe toevoegings tot die kudde, kan voorkomende vrektesiekte in enige voëlhok voorkom. In sommige veehouers sal talle gevalle van PDD gelyktydig voorkom. By ander kan verskeie aangetaste voëls sterf, en die probleem is oënskynlik opgelos om eers een tot twee jaar later weer te verskyn. In ander gevalle kan 'n enkele voël in 'n broeipaar sterf, met geen gevolglike verliese in die voëlhok nie, selfs vier tot vyf jaar later. Dit is algemeen dat baie voëls (direk of indirek) wat aan 'n aangetaste voël blootgestel is, asimptomaties bly.
Maters, nakomelinge of broers en susters van voëls wat mikroskopies met PDD gediagnoseer word, moet as 'n ekstra risiko beskou word om die siekte te ontwikkel; hulle moet egter nie ge-euthaniseer word nie. Baie van die voëls wat direk blootgestel word aan diegene met PDD, ontwikkel nooit die siekte nie. Totdat gepaste voorkomende maatreëls ontwikkel kan word, is dit verstandig om blootgestelde voëls in isolasie te plaas.