Geskryf deur Lawrence Torcello, The Conversation
Die belangrikheid om die wetenskap duidelik aan die publiek te kommunikeer, moet nie onderskat word nie. Om ons natuurlike omgewing akkuraat te verstaan ​​en dit te deel, kan 'n saak van lewe of dood wees. Wat die aardverwarming betref, bly baie van die publiek in ontkenning oor 'n stel feite wat die meerderheid wetenskaplikes stem duidelik saam. Met sulke hoë belange moet 'n georganiseerde veldtog wat misinformasie befonds, as kriminele nalatig beskou word.
Die aardbewing wat L'Aquila Italië in 2009 gesteel het, bied 'n interessante gevallestudie van geblokkeerde kommunikasie. Hierdie natuurramp het meer as 300 mense dood en byna 66,000 mense dakloos gelaat. In 'n vreemde gebeurtenis is ses Italiaanse wetenskaplikes en 'n plaaslike minister van verdediging daarna tot ses jaar tronkstraf gevonnis.
Ons moet die feite ken om ons besluite te baseer
Die uitspraak word algemeen gedink om wetenskaplikes te veroordeel omdat hulle nie 'n aardbewing voorspel het nie. Inteendeel, soos die risikobepalingsdeskundige David Ropeik daarop gewys het, was die verhoor eintlik oor die mislukking van wetenskaplikes om die risiko's vir die publiek duidelik te kommunikeer. Die veroordeelde partye is daarvan beskuldig dat hulle "onakkurate, onvolledige en teenstrydige inligting" verskaf. Soos een burger verklaar het:
Ons weet almal dat die aardbewing nie voorspel kon word nie, en dat die ontruiming nie 'n opsie was nie. Al wat ons wou, was duideliker inligting oor risiko's om ons keuses te maak.
Die wetenskaplikes het beslis nie geraak dat 'n verwoestende aardbewing in L'Aquila onmoontlik was nie. Maar toe die minister van verdediging 'n perskonferensie gehou het, sê daar geen gevaar nie, het hulle geen poging aangewend om hom reg te stel nie. Ek glo nie dat swak wetenskaplike kommunikasie gekriminaliseer moet word nie, aangesien dit daartoe sal lei dat wetenskaplikes ontmoedig word om glad nie met die publiek betrokke te raak nie.
Maar die tragedie in L'Aquila herinner ons aan hoe belangrik duidelike wetenskaplike kommunikasie is en hoeveel is daar op die spel aangaande die publiek se begrip van die wetenskap. ek het elders aangevoer dat wetenskaplikes 'n etiese verpligting het om hul bevindinge so duidelik as moontlik aan die publiek te kommunikeer wanneer sulke bevindings relevant is vir openbare beleid. Net so glo ek dat wetenskaplikes die gevolglike verpligting het om openbare misinformatie so duidelik en ondubbelsinnig moontlik te regstel.
Baie wetenskaplikes erken hierdie burgerlike en morele verpligtinge. Klimatoloog Michael Mann is 'n goeie voorbeeld; Mann het onlangs die saak vir openbare betrokkenheid in 'n kragtige New York Times-adviesstuk gemaak: As jy sien iets sê iets.
Misinformasie en Kriminele Nalatigheid
Nogtans is kritici van die saak in L'Aquila verkeerd as hulle tot die gevolgtrekking kom dat kriminele nalatigheid nooit met wetenskaplike misinformasie gekoppel moet word nie. Oorweeg gevalle waar wetenskapskommunikasie doelbewus ondermyn word vir politieke en finansiële gewin. Stel jou voor of die wetenskaplikes self in L'Aquila alles in die werk gestel het om die risiko's van die lewe in 'n aardbewing sone te kommunikeer. Stel jou voor dat hulle selfs voorgehou het vir 'n wetenskaplik ingeligte maar duur plan vir aardbewing gereedheid.
As diegene met 'n finansiële of politieke belang in onwilligheid 'n georganiseerde veldtog befonds het om die konsensusbevindings van seismologie te diskrediteer en daarom is daar geen voorbereidings gemaak nie, dan sal baie van ons saamstem dat die finansierders van die ontkenningsveldtog strafregtelik verantwoordelik was vir die gevolge van daardie veldtog. Ek sê dat dit net is wat met die huidige gebeur, goed gedokumenteerde befondsing van globale verwarming ontkenning.
Meer sterftes kan reeds toegeskryf word aan klimaatsverandering as die L'Aquila-aardbewing en ons kan seker wees dat sterftes van klimaatsverandering steeds sal voortduur met aardverwarming. nietemin, Klimaat ontkenning bly 'n ernstige afskrikmiddel teen sinvolle politieke aksie in die lande wat die grootste verantwoordelikheid vir die krisis het.
Klimaat Ontkenning Befondsing
Ons het goeie rede om die befondsing van klimaatsverloëning te oorweeg om krimineel en moreel nalatig te wees. Die aanklag van kriminele en morele nalatigheid behoort uit te brei na alle aktiwiteite van die klimaat-deniers wat befondsing ontvang as deel van 'n volgehoue ​​veldtog om die publiek se begrip van wetenskaplike konsensus te ondermyn.
Kriminele nalatigheid word gewoonlik verstaan ​​as gevolg van mislukkings om redelike voorsienbare skade te voorkom, of die bedreiging van openbare veiligheidsgevaar as gevolg van sekere aktiwiteite. Daardie befondsingsklimaat-ontkenningsveldtogte kan redelik voorspel dat die publiek se verminderde vermoë om te reageer op klimaatsverandering as gevolg van hul gedrag. Inderdaad, die openbare onsekerheid rakende klimaatswetenskap, en die gevolglike versuim om te reageer op klimaatsverandering, is die doelbewuste doel van politiek en finansieel gemotiveerde denialiste.
My argument veroorsaak waarskynlik 'n verstaanbare, as verkeerde, kommer oor vryheid van spraak. Ons moet die kritiese onderskeid maak tussen die beskermde uitspraak van die ongewilde oortuigings en die befondsing van 'n strategies georganiseerde veldtog om die publiek se vermoë om ingeligte opinies te ontwikkel en te stem, te ondermyn. Die beskerming van laasgenoemde as 'n vorm van vryheid van uitdrukking strek die definisie van vryheid van uitdrukking tot 'n mate wat die konsep ondermyn.
Wat moet ons maak van diegene wat agter die goed gedokumenteerde korporatiewe befondsing van ontkenning van aardverwarming is? Diegene wat doelbewus daarna streef om seker te maak "onakkurate, onvolledige en teenstrydige inligting"Word aan die publiek gegee? Ek glo ons verstaan ​​hulle korrek wanneer ons weet dat hulle nie net korrup en bedrieglik is nie, maar krimineel nalatig in hul opsetlike nalatigheid vir die menslike lewe. Dit is tyd vir moderne samelewings om hul regstelsels daaroor te interpreteer en op te dateer.
oorspronklike artikel gepubliseer op Die gesprek
Lawrence Torcello is Assistent Professor in Filosofie aan die Rochester Institute of Technology. Huidige projekte ondersoek die praktiese gevolge en etiese verantwoordelikhede wat implisiet is vir demokratiese burgerskap in morele pluralistiese samelewings, veral op die gebied van medisyne en opvoeding, die omgewing en dierewelsyn, openbare beleid en politieke diskoers. My onlangse werk streef na die morele implikasies van globale verwarming denialisme, sowel as ander vorme van wetenskap ontkenning.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Die wetenskap van die verhoging van plesier en kreatiwiteit deur gebruik te maak van Psychedelics?