“Wow!” sê ek terwyl my Redakteur my nog ’n rapsie verder betas. Ek is ’n wit, middeljarige man in die nuwe Suid-Afrika: ek staan maar wanneer hulle sê staan en loop wanneer hulle sê loop. Ek het om den brode lank reeds my persoonlike ruimte (my Lebensraum, as’t ware) laat vaar.
Later daardie oggend ontvang ek ’n e-pos van Claudie Thompson se Bekwame Butler, Kashima, waarin hy die adres langs die Vaal en ook die tyd vir die onderhoud bevestig. Ek ontvang ook vier e-posse van Loftus Versveld, die Agent van die Uitgewery, waarin hy my keer op keer daarop attent maak dat die eksklusiewe gesprek tussen die Skrywer en Markie Muisnes al maande gelede bevestig is.
“Sjoe,” giggel een van my kollegas terwyl sy na die fyn tandmerkies aan my regter-oorlel staar, “maar jy is nogals gelukkig. Claudie Thompson is bekend vir haar media-skuheid. Dis die eerste maal dat sy ’n joernalis na haar huis nooi.” Sy vertel verder van die ses Doberman Pinschers wat die strooisageskrywer aanhou om glo “haar éie familie” op ’n veilige afstand te hou.
Terwyl ek in die motorlaan opstap, hou ek my oë oop vir die ses Doberman Pinschers, maar hulle is klaarblyklik net ’n rumour. Die reuk van modderwater slaan saam met die diep middagstilte vas in my gemoed. Ek gaan staan vir ’n oomblik tussen die twee rye dennebome om weer my asem terug te kry. Die lug bokant die Rivier hang geelgrys van swawel en ander gifstowwe. Die gras onder die bome is witgeryp.
Terwyl ek op Claudie Thompson sit en wag, sien ek hoe die Swart Tuinier op en af, op en af met sy Grasmasjien oor die uitgestrekte terrasse beweeg.
Later bring die Butler ’n bottel Vonkelwyn en ’n bord Groenpiesangbrood waarmee ek myself kan ververs. Hy bied Claudie se verskoning aan vir die vertraging.
In die vertrek langsaan hoor ek ’n skor stem wat roep: “Mooi voël, mooi voël, ooooooohhhheeeee.” Dan gaan die deur na die sitkamer oop en Claudie Thompson maak haar verskyning. Sy is ’n skraal vrou met ’n enorme neus. Haar kleredrag is stemmig.
“Is jy bewus van die feit dat indien mens die letters T, E, E by Odette Schoeman wegneem, kry jy die naam Odet Schoman?” vra ek.
“Is jy verder daarvan bewus dat indien mens die letters L, U, I, P by Odet Schoman voeg, kry jy die naam Claudie Thompson?” vra ek verder.
Uit die diepte van die Rivier seil die enorme gestalte van Namazu, die Baber. ’n Kombinasie van onverwerkte riool en petrochemiese afval wat oor die afgelope 40 jaar onverpoosd in die Vaalrivier gestort is, het hom laat muteer tot ’n Monsterbaber. Hy’s uitgevreet aan weggooidoeke en Checkers-sakke en proe nou met sy snorbaarde die troebel lug. Stadig maar seker kry hy hond se gedagte. Die idee om die skoothondjies van ryk vroue te verorber praat met hom.
Hy is opgewonde oor die trane van hierdie Neofiete en reël op die daad ’n Impromptu Doopdiens - iets waaroor die nuwe Bruide van Christus self nie heeltemal só opgewonde voel nie. Hul oogbolle draai wit in die rigting van die Rivier.
Buite in die tuin sien ons vir Loftus Versveld, die Agent van die Uitgewery, met ’n flits. Hy is waarskynlik hier om op ons te spioeneer. Later sien ons hom teen die swartgevriesde stam van ’n boom leun. Sy hare is wit van die kapok. Hy krap iets op ’n fladdertjie papier: heel waarskynlik ’n gedig oor koue en opoffering, met ’n knap intertekstuele verwysing na Rageltjie de Beer. Ons sien hoe daar trane van aandoening uit sy oë skiet. Hy is diep ontroer deur sy eie, droewige woorde. Ons sien hoe sy trane soos gevriesde spiese aan sy wange hang. ’n Oomblik vasgevang in tyd. Stalaktiete van verdriet. ’n Standbeeld in diens van diensbaarheid. Een skreeuende raam uit ’n makabere Japannese animasieprent. Daar staan hy: die lofwaardige Loftus Versveld.
Wanneer ek later self die latrine moet besoek, sien ek hoe Kashima met die behendigheid van ’n sirkuskunstenaar vleismesse na ’n bewegende grys gedrog op die rivierwal gooi. Ek hoor ’n woedende gebrul en dan grendel die Bulter eerder al die huis se deure.
Ek en Claudie kyk verby die opgebinde fluweelgordyne na die maan. In die koue, blou lig sien ons ’n toiingrige vroutjie op ’n besemstok, wat tussen ons en die maan deur vlieg.
Agter die huis hoor ons hoe iemand oor ’n blompot bliksem en die Naam van die Allerhoogste aanroep. Is dit dalk Loftus Versveld? Na alle waarskynlikheid, ja.
Namazu die Baber seil in stomende stuiptrekkings terug na die Water. Die Mes staan stram in sy rug. In sy maagholte gis ’n fladdertjie papier, toegeklem in ’n ontliggaamde vuis. Die suiwerheid van die woorde op die papier laat hierdie Rioolvreter van die Vaal spontaan van binne bloei. Hy bulk soos ’n leeu en kreun soos ’n kalf wanneer hy die afdraande slaan op pad terug na die veiligheid van die modder. Die hele huis se rame bibber van sy woede en sy pyn.
In die huis is ek en Claudie heeltemal onbewus van die drama wat hom onder langs die rivier afspeel. Ons ruik wel die swaweldampe uit die Vis se gemuteerde kiewe en voel die trillings van sy enorme lyf, maar skryf dit aan plaaslike industrie toe. Eers die volgende dag sal ons die volledige storie by Kashima die Butler hoor. Intussen bly ons egter vasgevang binne die grense van ons eie, benouende werklikheid.
Ek staan op en staal my. Ek gryp vir Claudie aan albei haar skouers en terwyl ek diep in haar oë kyk, sê ek: “Ek is baie jammer, maar ons het geen ander uitweg nie – Raka móét sterf!!!”