Die Borodino -slagveld - Inligting
Die Borodino -slagveld
Hierdie kaart toon die Borodino -slagveld, met die Kalatsha -rivier skuins daaroor en die Nuwe en Ou Smolensk -paaie wat die meeste van die gevegte die noordelike en suidelike grense aandui. Ons sien ook die belangrikste Russiese versterkings op hul linkervleuel en die spruite wat 'n rol gespeel het in die geveg.
Slag van Borodino.
Dit was 'n Pyrrhic -oorwinning, wat Napoleon 1/3 van sy troepe gekos het. Hy was diep in die Russies in die winter en dit was moeilik om sy leër weer in die vyandige gebied van sy vyand te voorsien.
In sy eie woorde- & quot Van die vyftig gevegte wat ek gevoer het, was die verskriklikste voor Moskou. Die Franse het hulself as waardige oorwinnaars bewys, en die Russe kan hulself met reg onoorwinlik noem. & Quot
[ame = & quothttp: //en.wikipedia.org/wiki/Borodino"] Slag van Borodino - Wikipedia, die gratis ensiklopedie [/ame]
Takties is dit onteenseglik 'n Franse oorwinning. Napoleon is in besit van die veld gelaat en het ook minder slagoffers gely. Die koste van die geveg was egter hoog. Hy het 'n groot deel van sy vinnig ontbindende leër verloor. Maar. die pad na Moskou was oop en hy was seker dat die vang van "Heilige Moskou" Tsaar Alexander sou dwing om terme vir vrede te maak. Dit was 'n wanberekening.
Strategies was dit nie heeltemal rampspoedig nie. Kutuzov het weggekrimp met sy bebloede leër wat die grootste stad in Rusland onverdedig gelaat het. Die ergste was dat Napoleon nie die vernietiging van die Russiese magte kon voltooi nie. As hy dalk die wag gepleeg het, het hy moontlik die Russe in die wiele gery. 'N Slag van baie groter strategiese belang was dié in Maloyaroslavets. 'N Prettige naam om in 'n valse Russiese aksent te sê.
Nadat Moskou verbrand is, het Alexander die voorwaardes geweier en het dit duidelik geword dat die Grande Armee nie op daardie gebied kan volhou nie, besluit Napoleon op strategiese onttrekking. Hy was van plan om in die Oekraïne in te marsjeer, waar die weermag in 'n ongeskroeide land kon voer. Die Kutuzov sien dit en beweeg om sy optog te blokkeer. Hulle het teen Maloyaroslavets bots en die Grande Armee gedwing om terug te trek langs die Smolenskweg. Gebied is reeds van alle lewensvatbaarheid gestroop.
Ja, Borodino was 'n tegniese oorwinning, maar 'n hol in die groot skema.
Takties is dit onteenseglik 'n Franse oorwinning. Napoleon is in besit van die veld gelaat en het ook minder slagoffers gely. Die koste van die stryd was egter hoog. Hy het 'n groot deel van sy vinnig ontbindende leër verloor. Maar. die pad na Moskou was oop en hy was seker dat die vang van "Heilige Moskou" Tsaar Alexander sou dwing om terme vir vrede te maak. Dit was 'n wanberekening.
Nadat Moskou verbrand is, het Alexander die voorwaardes geweier en het dit duidelik geword dat die Grande Armee nie op daardie gebied kon volhou nie, besluit Napoleon op strategiese onttrekking. Hy was van plan om in die Oekraïne in te marsjeer, waar die weermag in 'n ongeskroeide land kon voer. Die Kutuzov sien dit en beweeg om sy optog te blokkeer. Hulle het teen Maloyaroslavets bots en die Grande Armee gedwing om terug te trek langs die Smolenskweg. Gebied is reeds van alle lewensvatbaarheid gestroop.
Die Slag van Borodino was die grootste eendaagse geveg van die Napoleontiese oorloë en een van die grootste wat Europa tot op daardie stadium in die geskiedenis gesien het. Dit het Napoleon Bonaparte en die Franse groot leër teen 'n ongeveer gelyke Russiese mag gekant, elk met 150.000 of meer manskappe. Alhoewel dit 'n Franse oorwinning was wat direk gelei het tot die verowering van Moskou, was die slagoffers aan beide kante geweldig groot, en Napolean kon sy winste nie lank behou nie. As gevolg hiervan word die kortstondige Franse oorwinning by Borodino beskou as die hoogwatermerk van Napoleër se ryk, en die keerpunt wat uiteindelik gelei het tot sy nederlaag in die Slag van Leipzig 'n eeu later.
In Junie 1812 het Napoleon Bonaparte, keiser van Frankryk en een van die briljantste militêre bevelvoerders in die geskiedenis, 'n veldtog onderneem om sy laaste groot teenstander op die Europese vasteland te verslaan: Rusland. Meer as 'n kwartmiljoen soldate uit Frankryk en haar bondgenote het Rusland binnegedring om Moskou voor die winter te verower. Napoleon, wat tot dusver onoorwonne was, het onmiddellik in die moeilikheid begin loop.
Die grootste probleem was die logistieke nagmerrie wat die groot afstande van Rusland ondergaan het. Die Franse toevoerlyne was geweldig groot en onderhewig aan byna voortdurende teistering deur Russiese aanvalle. Verwoesting, veral onder die bondgenote, het hoogty gevier. Nietemin het die Franse, persoonlik onder leiding van Napoleon, meedoënloos op die Russiese hoofstad gery en probeer om die Russiese leër op die been te bring.
Na 'n reeks skermutselings waarin die Franse verskeie Russiese standpunte ingeneem het, is die hoofgeveg in September by Borodino aangesluit. Die Russe het 'n reeks verdedigende grondverskuiwings voorberei, sowel as om swaar woude te benut, om hul standpunt in te neem. Maar terwyl die geveg ontvou, het die twee partye mekaar bloot aangekla in frontale aanvalle van ondenkbare bloedbad. 'N Russiese poging om die Franse met Kosakke en kavallerie te oorheers, kon die doodloopstraat nie verbreek nie, maar dit het Napoleon genoeg bekommerd om later in die geveg gevolge te hê.
Uiteindelik breek die Russiese leër af en begin die slagveld verlaat. Bekommerd oor die dreigement van nog 'n kavallerie -aanval, het Napolean nie die terugtrekkende Russe agtervolg nie en het hy sy enigste ware kans verloor om die Russiese leër permanent te vernietig. Alhoewel die Franse seëvier en die pad na Moskou oopgelê het, het die Russiese weermag ongeskonde gebly, en albei kante het grusame slagoffers opgedoen, maar die Russe kon uiteindelik herstel terwyl die Franse nie. Hierdie pirriese oorwinning het uiteindelik gelei tot die einde van die Napoleense Russiese veldtog en uiteindelik die Groot Leër van Frankryk.
Die Slag van Borodino, hoewel dit tegnies 'n Franse oorwinning is, word beskou as 'n Russiese strategiese en morele oorwinning as gevolg van die skade wat die leër van Napoleon aangerig het. As gevolg hiervan is Borodino 'n geëerde historiese plek in Rusland. Die slagveld, nou te midde van oop, rollende landbougrond, is gewild onder militêre historici. Die belangrikste besienswaardigheid is die Borodino -gedenkteken, bekend as die Kutuzov -obelisk, ter ere van die Russiese bevelvoerder wat die Franse soveel skade aangerig het tydens die veldtog.
Borodino -slagveldtoer: waar Napoleon gewen en verloor het
Napoleon het Rusland binnegekom met meer as 600 000 man. Ongeveer 'n halfmiljoen het nooit by die huis gekom nie
Terwyl ek op 'n lae knieë gestaan ​​het en uitkyk oor die berkwoude en grasveld van die groot Russiese vlakte, op 'n warm, sonnige dag in Mei, probeer ek myself voorstel as Napoleon Bonaparte. Die knol, bedek met 'n monumentale obelisk en omraam deur vertikale kanonne en netjies gestapelde ammunisie, dui op die oorblyfsels van die Shevardino Redoubt, waar 200 jaar gelede volgende Vrydag die groot strateeg staan ​​en die veld van Borodino met sy Grande Armée ondersoek voor hom. Op daardie oomblik was hy een van die magtigste mans wat die wêreld nog ooit gesien het. Hy het feitlik die hele vasteland van Europa beheer, van Sicilië tot by die Baltiese en die Atlantiese Oseaan tot Pole.
Meer as twee maande na sy inval in Rusland het dit egter nie goed gegaan nie. Terwyl hy gevorder het, het die Russiese weermag baie verstandig geweier om behoorlik met die Grande Armée in gesprek te tree, al hoe dieper in die steppe en woude terug te trek, gewasse en hulpbronne te vernietig soos dit gaan, en Vilnius, Minsk en Smolensk op te offer. As gevolg hiervan het die toevoerlyne van Napoleon gevaarlik uitgerek, en sy troepe was moeg en honger. Hy self was, soos Tolstoy uitwys in Oorlog en vrede, wat die inval briljant beskryf, moeg en gefrustreerd, geteister deur 'n verkoue.
Uiteindelik, buite die dorpie Borodino, 70 kilometer wes van Moskou, het die Russiese magte, onder hul nuwe bevelvoerder - Kutuzov - omgedraai om te veg. Byna 300 000 mans - twee van Europa se grootste leërs - is teen mekaar opgestel. Dit was die Fransman se kans. 'N Beslissende oorwinning op Borodino sou die Russe in wanorde laat en Moskou aan sy genade.
U kan vandag nog die belangrikste gevegsposisies sien, gemerk deur 'n reeks kolomme en gedenktekens, versprei oor 'n paar vierkante kilometer. Dit is 'n vreedsame rustige plek. Liggies golwende land met strome en sakke bos waar tienduisende soldate begrawe lê. Alhoewel dit een van die belangrikste keerpunte in die Europese geskiedenis is, kom slegs 'n klein aantal buitelandse toeriste hierheen, en verbasend min Russe.
Naby die klooster wat deur Margarita Tuchkov gebou is op die plek waar haar man, generaal Tuchkov, op die dag van die geveg geval het, kan u die oorblyfsels van die grondwerke - die flesies - sien grawe deur prins Bagration om sy bataljons in die middel van die Russiese lyne. Hulle is uiteindelik deur die Franse geneem, maar eers na agt aanvalle en die verlies van 30 000 infanterie.
'N Myl na die noorde is nog 'n verhoogde grondwerk bedek met 'n ui-koepelmonument. Dit is die Raevsky Redoubt, nog 'n kritieke Russiese standpunt, wat verskeie kere hande verander het te midde van die mees brutale gevegte van die dag. Dit is van hier af dat Pierre, Tolstoy se naïewe, wêreldse held, die stryd aanskou. Die posisie het uiteindelik om 15:30 aan die Franse geval, maar die oorwinning was betekenisloos. Soos by die flesies, het Napoleon 'n sleutelposisie ingeneem, maar was onverklaarbaar versigtig om sy sukses op te volg. Krities was hy huiwerig om sy elite keiserlike garde aan die stryd te verbind, ondanks die aandrang van sy generaals. 'Ek sal beslis nie, ek wil dit nie laat opblaas nie. Ek is seker dat ek die stryd sonder die ingryping sal wen, "het hy veronderstel om te antwoord.
Die gevolg van hierdie versigtigheid was dat Kutuzov, op 'n bluf net buite Borodino, sy magte in redelike orde kon terugtrek. Die pad na Moskou was nou oop, en Napoleon het 'n tegniese oorwinning behaal, maar teen groot koste. Die geveg was die bloedigste dag van die hele Napoleontiese oorloë, met 'n gesamentlike verlies van ongeveer 65 000 man. En hy kon nog steeds nie die beslissende slag slaag nie.
Tog sou alles goed gewees het vir die Franse keiser, as die Russe net gedoen het wat hy verwag het. Hulle het nie. Die bevel is gegee om Moskou te laat vaar. Teen die tyd dat die Franse opgedaag het, was minder as 'n derde van die bevolking - meestal agtervolgers, buitelanders en diegene wat te arm of te bang was om te beweeg - oor. Winkels is geplunder, wet en orde breek aan.
Tot Napoleon se ergernis was daar niemand om aan hom oor te gee nie, geen tsaar om op sy knieë te val en sy keiserlike wil te onderwerp nie, geen aristokrasie om hom te vermaak nie, geen Russiese generaals om hul gesag oor te gee nie. Dit was 'n leë oorwinning. Belangriker nog, die situasie het byna onmiddellik vir hom positief gevaarlik geword. Moskou se geboue is meestal van hout gebou, en binne 'n dag na sy aankoms het 'n massiewe brand die stad verswelg.
Hy het homself as keiser van 'n rookruïne bevind en bevelvoerder van 'n honger en moedelose leër. Op 19 Oktober, uit vrees vir die erns van die Russiese winter, beveel hy sy leër om terug te trek.
Dit was te laat. Na Borodino het die Russiese leër hergroepeer na die suide van Moskou. Kutuzov het die terugtrekkende Grande Armée agtervolg en gehaas en duisende geslag, terwyl baie meer aan koue en honger gesterf het. In Desember het Napoleon sy bevelvoerders ingelig dat hy huis toe gaan na Parys. Hy vee met sy slee weg, toegedraai in pelse.
Hy het Rusland binnegekom met meer as 600 000 man. Ongeveer 'n halfmiljoen het nooit tuis gekom nie. Die totale verliese tydens die veldtog van ses maande, insluitend Russiese burgerlike sterftes, het waarskynlik 'n miljoen beloop. Hoe het die magtiges geval. En hoeveel hulle saambring. =
Nick Trend vlieg na Moskou met British Airways (ba.com), wat opbrengste vanaf Heathrow bied vanaf £ 255, belasting en heffings ingesluit. Hy het in die Ritz-Carlton (ritzcarlton.com) gebly, naby Rooi Plein, met dubbelkamers vanaf £ 225 per persoon.
Toe ek in Mei besoek het, is die besoekersentrum in Borodino gesluit vir herstel en sou dit heropen vir die 200ste bestaansjaar. Dit lyk nou asof dit nie sal gebeur nie, maar die hoop is dat dit teen die volgende somer oop sal wees. Behalwe die belangrikste besienswaardighede op die slagveld, kan besoekers die museum van Tolstoy en Oorlog en Vrede sien - 'n voormalige gastehuis by die Tuchkov -klooster waar hy in 1867 gebly het tydens die ondersoek na die roman. Dit bevat 'n paar van sy manuskripte, aantekeninge, kanonballe, musketskote en ander memorabilia van die geveg en die roman.
Die maklikste manier om by die slagveld uit te kom, is om 'n privaat begeleide toer met die motor vanuit Moskou te onderneem. Dit is duur (ongeveer £ 300 byvoorbeeld deur die Ritz-Carlton-hotel-sien hierbo). Dit is baie goedkoper om met die trein te gaan (twee uur, £ 5 elke rigting), alhoewel die stasie 'n paar kilometer van die belangrikste besienswaardighede af is, wees dus voorbereid om te stap.
Baie van die Moskou wat Napoleon sou herken het, het binne enkele dae na sy aankoms afgebrand. Hy het hom in die Kremlin, een van die belangrikste besienswaardighede van die stad, gevestig (sien ons deskundige gids vir Moskou op telegraph.co.uk/moscow), maar daar is - nie verbasend nie - daar geen gedenktekens vir hom nie.
Die Borodino Panorama Museum
Die onlangs gerestoureerde Borodino Panorama, wat in 1912 die eerste keer te sien was, is 'n redelik outydse, maar verrassend effektiewe 360-grade skildery wat die toneel in die middel van die geveg uitbeeld asof die kyker op die Raevsky Redoubt staan. As u eers klaar is, kan u die Russiese en Franse posisies begin kies, en Napoleon self sit op 'n wit laaier. Dit is 'n goeie manier om 'n idee te kry van die veld voordat u na Borodino reis. Daar is ook uitstallings van skilderye, uniforms en ander artefakte uit die geveg. 38 Kutuzovsky prospekt (Park Pobedy metro).
Die Tolstoy -verbinding
Die verhaal van Napoleon se inval en toevlug bied die plot vir Tolstoj se oorlog en vrede. Leo Tolstoy was 'n welgestelde aristokraat met sy eie groot landgoedere, en u kan sy landhuis Yasnaya Polyana (ypmuseum.ru) besoek, drie uur se ry suid van Moskou. Sy eie dorpshuis, by Ul Lva Tolstogo 21 (Park Kultury -metro), was relatief beskeie en is een van die min oorlewende houthuise in die stad. Dit is in 1805 gebou, maar Tolstoy het dit in 1882 gekoop en 19 winters daar gewoon saam met sy gesin van agt kinders. Dit is nou 'n atmosferiese museum met 'n tafel met Engelse fajans -eetgerei, plus sy klavier in die hoekkamer, en sy skaakstel, fiets- en beersvelmatte. Dit het 'n rustige bostuin.
Aficionados of War and Peace is moontlik geïnteresseerd in die groot 18de-eeuse woning (nou bekend as die House of Writers en nie oop vir die publiek nie) in Povarskaya-straat 52, net noord van Arbat, wat die model was vir die Rostov-herehuis in oorlog en Vrede. Na die ongeluk in sy familie se lotgevalle, verhuis Nikolai Rostov na 'n baie kleiner huis, wat Tolstoy gebaseer het op die klein eenverdiepinggebou naby 34 Sivtsev Vrazhek Pereulok, waar hy self in 1850 kort gewoon het. Daar is 'n klein gedenkplaat op die muur ter herdenking.
Die geveg [wysig | wysig bron]
Posisie [wysig | wysig bron]
Die grond wat die linkervleuel ingeneem het, het geen besondere voordele inhou nie. Sommige heuwels met 'n sagte helling, en miskien twintig voet hoog, saam met stroke struikgewas, vorm 'n geheel wat so deurmekaar was, dat dit moeilik was om uit te spreek watter party die voordeel van die grond sou hê. Die beste kant van die posisie, die regtervleuel, kon dus niks baat om die gebreke van die linkerkant te los nie. Die hele posisie het te sterk aangedui dat die linkerflank na die Franse as voorwerp van die operasie was, om toe te gee dat hul magte na regs aangetrek is.
— Carl von Clausewitz, Die Slag van Borodono, Mikaberidze, Alexander p.26
Die Russiese posisie in Borodino bestaan ​​uit 'n reeks ontkoppelde grondwerke wat in 'n boog loop van die Moskva -rivier aan die regterkant, langs die sytak, die Kolocha (wie se steil oewers die verdediging bydra), en na die dorp Utitsa aan die linkerkant. ⎬ ] Dik bosse wat tussen die Russiese linker- en middellyn (aan die Franse kant van die Kolocha) afgewissel is, het die ontplooiing en beheer van die Franse magte bemoeilik, wat die verdedigers gehelp het. Die Russiese sentrum is verdedig deur die Raevsky Redoubt, 'n massiewe grondwerk met 'n oop rug en 19 19-kanonne met 'n duidelike vuurveld tot by die oewers van die Kolocha-stroom.
Kutuzov was baie bekommerd dat die Franse die New Smolensk -pad in sy posisies sou neem en na Moskou, en dus die kragtigste 1ste leër onder Barclay aan die regterkant kon plaas, in posisies wat reeds sterk en feitlik onaantasbaar was deur die Frans. Die 2de Army onder Bagration sou na links hou. Die val van Shevardino het die Russiese linkerflank ongeduldig gemaak, maar Kutuzov het niks gedoen om hierdie aanvanklike gesindheid te verander nie, ondanks die herhaalde pleidooie van sy generaals om hul magte te herontplooi. Toe die aksie dus begin en 'n verdedigende geveg begin word eerder as 'n aanvallende stryd vir die Russe, is hul swaar oorwig in artillerie vermors op 'n regtervleuel wat nooit aangeval sou word nie, terwyl die Franse artillerie baie gedoen het om die geveg te wen. ⎬ ] Tol en ander sou probeer om hul foute in hierdie ontplooiing te bedek, en latere pogings deur historici sou die probleem vererger. ⎮ ] Inderdaad, Clausewitz het ook gekla dat Toll se geaardhede so smal en diep was dat daar onnodige verliese weens artillerievuur gely is. Die Russiese posisie was dus net ongeveer 8 kilometer lank met ongeveer 80 000 van die 1ste weermag aan die regterkant en 34 000 van die 2de weermag aan die linkerkant. ⎯ ]
Bagration's flesies [wysig | wysig bron]
Nansouty se swaar kavalerie val vierkante van Russiese wagte links van Semyanovskaya (agtergrond) aan om Ney se aanval te ondersteun. Detail uit die Borodino Panorama deur Franz Roubaud, 1912.
Russiese Leib-Guard aanval op Borodino
Die eerste operasionele gebied was op die Bagration -flesies, soos deur Barclay de Tolly en Bagration voorspel is. Napoleon, onder bevel van die Franse magte, maak foute soortgelyk aan dié van sy Russiese teëstander, ontplooi sy magte ondoeltreffend en misluk nie die swakhede in die Russiese lyn nie. Ten spyte van die voorstel van marskalk Davout om 'n maneuver om die swak Russiese linkerkant te oorskry, beveel die keiser eerder Davout se eerste korps om direk vorentoe in die tande van die verdediging te beweeg, terwyl die flankerende maneuver oorgelaat word aan die swak Vyfde korps van prins Poniatowski. ⎰ ] Die aanvanklike Franse aanval was daarop gemik om die drie Russiese posisies wat gesamentlik bekend staan ​​as die Bagration flèches, te beslag lê, vier pylkopvormige, oop rug grondwerke wat na links uitgekom het en échelon voor die Kolocha -stroom. Hierdie posisies het gehelp om die Russiese linkses te ondersteun, wat geen terreinvoordele gehad het nie. Daar was veel te wense oor die konstruksie van die flesies, een beampte het opgemerk dat die slote te vlak was, dat die omhelsings op die grond oopmaak, sodat hulle maklik kon binnegaan, en dat hulle te wyd blootgestel was aan infanterie. ⎱ ] Die flesies is ondersteun deur artillerie uit die dorpie Semyanovskaya, wie se hoogte die ander kant van die Kolocha oorheers het. ⎬ ] Die geveg het om 06:00 begin met die opening van die 102-geweer Franse groot battery teen die Russiese sentrum. ⎲ ] Davout het Compans's Division gestuur teen die mees suidelike deel van die flesies, met Dessaix se afdeling na links weerklink. ⎳ ] Toe Compans die bosse ver op die verste oewer van die Kolocha verlaat, word hy getref deur 'n massiewe Russiese kanonvuur, sowel Compans as Dessaix is ​​gewond, maar die Franse gaan voort met hul aanval. ⎴ ]
Davout, wat die verwarring sien, het persoonlik die 57th Line Regiment gelei (Le Terrible) vorentoe totdat hy sy perd onder hom laat skiet het, val hy so hard dat generaal Sorbier hom as dood aangemeld het. Generaal Rapp het aangekom om hom te vervang, net om Davout lewend te vind en die 57ste vorentoe te lei. Rapp lei toe die 61ste en 160ste lynregiment vorentoe toe hy gewond is (vir die 22ste en 160ste keer in sy loopbaan). Teen 07:30 het Davout beheer oor die drie gekry flesies. Prins Bagration het vinnig 'n teenaanval gelei wat die Franse uit die posisies gegooi het, net om maarskalk Michel Ney 'n aanklag te laat lei deur die 24ste Regiment wat hulle teruggeneem het. ⎴ ] Hoewel hy nie verlief was op Barclay nie, het Bagration hom om hulp gewend, en Kutuzov heeltemal geïgnoreer, Barclay, tot sy eer, het vinnig gereageer en drie wagregimente, agt grenadierbataljons en vier-en-twintig 12-ponder kanon op sy beste gestuur tempo om Semyаnovskaya te versterk. ⎵ ] Prins Bagration is al om 09:30 uur hier gewond, en#9142 ], terwyl kolonel Tol en Kutuzov die Guard Reserve -eenhede so vroeg as 09:00 uur vorentoe beweeg het. ⎷ ]
Ney se infanterie stoot Russiese grenadiers terug van die flesies (wat van agter op die agtergrond gesien kan word). Detail uit die Borodino Panorama.
Tydens die deurmekaar gevegte het Franse en Russiese eenhede in ondeurdringbare rook beweeg en is hulle geslaan deur artillerie en muskietvuur wat selfs volgens Napoleontiese standaarde verskriklik was. Infanterie en kavaleriste het gesukkel om oor die hope lyke en massas gewondes te beweeg. Murat vorder met sy kavallerie om die flesies om die infanterie van Bagration aan te val, maar word gekonfronteer deur Duka se 2de Kuierassier -afdeling ondersteun deur Neverovsky se infanterie. Hierdie teenstoot het Murat gedryf om die dekking van die geallieerde Württemberger -infanterie te soek. Barclay se versterkings is egter slegs in die stryd gestuur om deur die Franse artillerie in stukke geskeur te word, wat die afdeling van Friant om 11:30 in beheer van die Russiese voorste posisie gelaat het. Stof, rook, verwarring en uitputting het alles gekombineer om die Franse bevelvoerders op die veld (Davout, Ney en Murat) te weerhou om te verstaan ​​dat al die Russe voor hulle teruggeval het, in verwarring was en ryp was om te neem. Napoleon, wat verkoue gehad het en te ver van die aksie was om werklik te sien wat aan die gang was, het geweier om versterkings aan sy ondergeskiktes te stuur, hy was huiwerig om sy laaste reservaat, die keiserlike garde, so ver uit Frankryk vry te laat. ⎸ ]
Eerste aanvalle op die Raevsky -twyfel [wysig | wysig bron]
Saksiese kuiers en Poolse lansiers van Latour-Maubourg se kavaleriekorps bots met Russiese kuiers. Die opkoms van Raevsky -redout is regs, die toring van die Borodino -kerk op die agtergrond. Detail uit die Borodino Panorama.
Prins Eugène de Beauharnais bevorder sy korps teen Borodino, jaag die dorp en neem dit van die Russiese wag Jägers vas. ⎹ ] Die oprukkende kolomme verloor egter vinnig hul samehorigheid kort nadat hulle Borodino skoongemaak het, hulle het nuwe Russiese aanvalskolomme in die gesig gestaar en teruggetrek na die dorp. Generaal Delzons is na Borodino gestuur om te verhoed dat die Russe dit terugneem. ⎺ ] Morand se afdeling het daarna oorgesteek na die noordekant van die Semyenovka -stroom, terwyl die res van Eugène se troepe drie brûe oor die Kolocha na die suide oorgesteek het, aan dieselfde kant van die stroom as die Russe. Hy het toe die grootste deel van sy artillerie ontplooi en die Russe begin terugstoot na die Raevsky -redout. Die afdelings van Broussier en Morand vorder daarna saam met woedende artillerie -ondersteuning. Die twyfel het van hande verander toe Barclay noodgedwonge persoonlik die pasgemaakte regiment van Paskevitch moes saamtrek. ⎻ ] Kutuzov beveel Yermolov toe om aksie te neem. Die generaal het drie perde-artilleriebatterye na vore gebring wat die oopkruis begin blaas het, terwyl die 3de Bataljon van die Ufa-regiment en twee Jäger-regimente wat deur Barclay opgevoed is, saam met die bajonet om Bonami se brigade uit te skakel. ⎼ ] Die aanval van die Russiese versterkings het die twyfel aan die Russiese beheer teruggegee.
Franse en Russiese kavalerie bots agter die Raevsky -twyfel. Besonderhede van Roubaud se panoramiese skildery.
Eugène se artillerie het voortgegaan om Russiese steunkolomme te stamp, terwyl Marshals Ney en Davout 'n kruisvuur met artillerie op die Semyonovskaya -hoogtes opgerig het. ⎽ ] Barclay teëgestaan ​​deur die Pruisiese generaal Eugen na regs te skuif om Miloradovich te ondersteun in sy verdediging van die vergoeding. ⎾ ] Die Franse het op hierdie stap gereageer deur generaal Sorbier, bevelvoerder van die keiserlike artillerie, te stuur. Sorbier het 36 artilleriestukke uit die Imperial Guard Artillery Park voortgebring en het ook die leiding geneem oor 49 perdartillerie -stukke van Nansouty se Ist Cavalry Corps en La Tour Maubourg se IV Cavalry Corps, asook van Viceroy Eugène se eie artillerie, wat 'n massiewe artillerieversperring oopgemaak het. ⎿ ] Toe Barclay troepe teen 'n aanvallende Franse brigade optrek, beskryf hy dit as ''n wandeling in die hel' '. ⎽ ] Gedurende die hoogtepunt van die geveg het Kutuzov se ondergeskiktes al die besluite vir hom geneem volgens kolonel Karl von Clausewitz, beroemd om sy werk Oor die oorlog, was die Russiese bevelvoerder 'in beswyming'. ⎾ ] Met die dood van generaal Kutaisov, hoof van artillerie, het die meeste van die Russiese kanonne nutteloos op die hoogtes na agter gesit en is hulle nooit in die geveg beveel nie, terwyl die Franse artillerie die Russe verwoesting gesaai het. ⏀ ]
Die Kosakke -aanval op die Noordelike Flank [wysig | wysig bron]
Op die oggend van die geveg omstreeks 07:30, patrolleer Don Cossacks van Matvei Platov's pulk het 'n drif oorkant die Kolocha -rivier, aan die uiterste Russiese regter (noordelike) flank, ontdek. Toe Platov sien dat die grond voor hulle van die vyandelike magte vry was, sien hy 'n geleentheid om om die Franse linkerflank en in die agterkant van die vyand te gaan. Hy het dadelik een van sy assistente gestuur om toestemming van Kutuzov te vra vir so 'n operasie. Platov se hulp was gelukkig om kolonel von Toll te ontmoet, 'n ondernemende personeellid van Kutuzov, wat voorgestel het dat generaal Uvarov se Ist Cavalry Corps by die operasie gevoeg word en dadelik vrywillig die plan aan die opperbevelhebber voorgelê het. Saam het hulle Kutuzov gaan sien, wat nonchalant sy toestemming gegee het. Daar was egter geen duidelike plan nie en geen doelwitte is opgestel nie; die hele maneuver word deur Kutuzov en Uvarov as 'n punt geïnterpreteer. Uvarov en Platov vertrek dus, met net ongeveer 8000 kavalleriste en 12 gewere in totaal, en geen infanterieondersteuning nie. Terwyl Uvarov suidwes en suid beweeg en Platov weswaarts beweeg het, het hulle uiteindelik in die onverdedigde agterkant van Viceroy Eugène se IV Corps aangekom. Dit was teen die middag, net toe die onderkoning sy bevel kry om nog 'n aanval op die Raevski -redout te doen. Die skielike verskyning van massas vyandelike kavallerie so naby die toevoerstrein en die hoofkwartier van die keiser het paniek en ontsteltenis veroorsaak en het Eugène daartoe gelei om sy aanval onmiddellik te kanselleer en sy hele korps weswaarts terug te trek om hierdie kommerwekkende situasie te hanteer. Intussen het die twee Russiese kavalleriebevelvoerders probeer om die Franse infanterie wat hulle in die omgewing kon vind, te breek, maar sonder 'n eie infanterie het die swak gekoördineerde Russiese aanvalle op niks uitgeloop nie. Platov en Uvarov kon nie veel anders bereik nie, en die aksie word deur Kutuzov en die Russiese generale staf as 'n mislukking beskou. Soos dit blyk, het die aksie egter die grootste belang in die uitkoms van die geveg, aangesien dit die aanval van die IV -korps op die Raevski -redout vir 'n kritieke twee uur vertraag het. Gedurende hierdie twee uur kon die Russe die situasie heroorweeg, die verskriklike toestand van Bagration se 2de leër besef en versterkings na die voorste linie stuur. Intussen het die terugtog van die korps van onderkoning Eugène die Montbrun II Franse kavalleriekorps verlaat om die leemte te vul onder die moorddadigste vuur, wat hierdie kavalleriste gebruik en gedemoraliseer het, wat hul gevegsdoeltreffendheid aansienlik verminder het. Die vertraging weerspreek 'n militêre beginsel wat die keiser baie keer gesê het: "Grond wat ek kan herstel, tyd nooit." ⏁ ] Die aanval van die Kosak het ook bygedra tot die latere besluit van Napoleon om sy keiserlike garde nie tot die geveg te verbind nie. ⎖ ]
Finale aanval op Raevsky redout [wysig | wysig bron]
Franse koerassiers laai die Raevsky -skuld in.
Om 14:00 hernu Napoleon die aanval teen die twyfel, aangesien die afdelings van Broussier, Morand en Gérard 'n massiewe frontaanval geloods het, met die ligte kavalleriedivisie van Chastel aan die linkerkant en die II Reserve Cavalry Corps aan hul regterkant ⎾ ] Aan die Russiese kant is die 24ste afdeling van Likhachov in die geveg gestuur. Die Rus het dapper geveg onder die leuse van Likachev: "Broeders, agter ons is Moskou !" Maar die Franse troepe kom te naby om die kanonne af te skiet, en die kanoniers moes alles gebruik om teen hul vyande te veg. ⎖ ] Generaal Caulaincourt het beveel dat Watier se cuirassier -afdeling die aanval sou lei. Barclay het Eugène se voorbereidings vir aanvalle dopgehou en dit teëgestaan ​​en sy magte daarteen beweeg. Die Franse artillerie het egter begin om die samestellende mag te bombardeer terwyl dit bymekaarkom. Caulaincourt het die aanval van Watier se kuiers gelei tot by die opening aan die agterkant van die roete en sy dood teëgekom toe die aanklag deur die Russiese musketry koud gestaak is. ⏂ ] Generaal Thielmann het toe agt Saksiese en twee Poolse kavallerie -eskaders gelei teen die agterkant van die roete, terwyl offisiere en sersante van sy bevel hul perde eintlik deur die omhelsing van die redout gedwing het, verwarring gesaai het en die Franse kavallerie en infanterie toegelaat het die posisie. Die geveg was amper beëindig, met albei kante so uitgeput dat slegs die artillerie nog aan die werk was. Ζ ] Om 15:30 het die Raevsky -twyfel by die meeste van die troepe van die 24ste afdeling geval. Al die Russiese kanoniers in Raevsky het ook langs hul kanonne gesterf, en#9110 ] en generaal Likhachev is deur die Franse gevange geneem. ⏃ ] Maar behalwe die dooie Russiese troepe was ook die lyke van 1000 Caulaincourt se kuiers, waaronder Caulaincourt self. ⎖ ]
Die val van die Raevsky -twyfel het egter nie veel betekenis gehad nie. Die Russiese troepe het suksesvol agteruit beweeg sonder om vernietig te word (ondanks groot verliese). Ten spyte van die verlies van sommige gebiede op die slagveld, is die Russiese formasie verhoed om in duie te stort. Aan die Franse kant het die wins van die Raevsky -twyfel hulle groot slagoffers gekos, en daarna het Napoleon self sy troepe beveel om terug te keer na die beginlyn. Die Russe het toe hul vorige posisies beklee. ⎖ ]
Utitsa [wysig | wysig bron]
Die derde operasionele gebied was rondom die dorpie Utitsa. Die dorpie was aan die suidpunt van die Russiese posisies en lê langs die ou Smolensk -pad. Dit word tereg beskou as 'n moontlike swak punt in die verdediging, aangesien 'n optog langs die pad die hele posisie by Borodino kon verander. Ten spyte van sulke bekommernisse was die gebied 'n warboel van ruwe land wat dik bedek was met 'n swaar kwas wat geskik was vir die gebruik van ligte infanterie. Die bos was dig, die grond moerasagtig en die Russiese Jaeger is daar in 'n paar getalle ontplooi. Die Russiese generaal Nikolay Tuchkov het ongeveer 23 000 troepe gehad, maar die helfte was onopgeleide Opolchenye (milisie) wat slegs met snoeke en byle gewapen was en nie gereed was vir ontplooiing nie. ⏄ ] Poniatowski het ongeveer 10 000 manne gehad wat almal opgelei en baie gretig was om te veg, maar sy eerste poging het nie goed gegaan nie. Daar is onmiddellik besef dat die menigte troepe en artillerie nie teen die opposisie van Jaeger deur die bos kon beweeg nie, dus moes hulle terugkeer na Yelnya en dan ooswaarts beweeg. ⏄ ] Tuchkov het sy eerste Grenadier -afdeling ontplooi in lyn met die 3de afdeling in bataljonskolomme. Sowat vier regimente is ontbied om die redoubts wat onder aanval was te verdedig, en nog twee Jaeger -regimente is in die Utitsa -woud ontplooi, wat die posisie verswak het. Die Poolse kontingent betwis vir die dorp Utitsa, wat die gevangenskap met hul eerste poging bewerkstellig het, maar Tuchkov het die Franse magte om 08:00 uitgestoot. Generaal Jean-Andoche Junot het die Westphalians gelei tot die aanval en weer Utitsa verower, wat egter deur die vertrekkende Russe aan die brand gesteek is. Na die inname van die dorp het die Russe en Pole die res van die dag sonder veel vordering voortgegaan met skermutselinge en kanonne. Die swaar ondergroei het Poniatowski se pogings baie belemmer, maar uiteindelik het hy naby gekom om Tuchkov van die res van die Russiese magte af te sny. ⏅ ] Generaal Barclay het hulp gestuur in die vorm van Karl Gustav von Baggovut met Konovnitzyn ter ondersteuning. ⏅ ] Enige hoop op werklike vordering deur die Pole het toe verlore gegaan. ⏆ ]
Napoleon se weiering om die wag te pleeg [wysig | wysig bron]
Teen 15:00, na ure se heroïese en stoïsynse weerstand, was die Russiese leër in 'n benarde toestand, maar die nie minder dapper Franse magte was uitgeput en het nie die nodige uithouvermoë of die nodige wil om nog 'n aanval op die vyandelike linie uit te voer nie. Op hierdie belangrike tydstip het Murat se stafhoof, generaal Augustin Daniel Belliard, reguit na die keiser se hoofkwartier gery, en volgens generaal Ségur wat 'n verslag oor die veldtog geskryf het, het hy gesê dat die Russiese lyn verbreek is, dat die pad na Mozhaysk, agter die Russiese lyn, was sigbaar deur die gapende gat wat die Franse aanval deurboor het, dat 'n enorme menigte weghol en voertuie haastig terugtrek, en dat 'n laaste druk genoeg sou wees om die lot van die Russiese weermag en die oorlog te bepaal. Generaals Daru, Dumas en maarskalk Louis Alexandre Berthier het ook hierby aangesluit en aan die keiser gesê dat almal dink dat die tyd aangebreek het dat die garde toegewyd is om te veg. Gegewe die felheid van die Russiese verdediging, was almal bewus daarvan dat so 'n stap duisende wagte se lewens sou kos, maar daar word gedink dat die teenwoordigheid van hierdie gesogte eenheid die moraal van die hele leër sal versterk vir 'n laaste beslissende stoot. 'N Opmerklike uitsondering was maarskalk Bessières, bevelvoerder van die Kavalerie van die Garde, wat een van die min senior generaals was wat sterk ingeroep het teen die ingryping van die Wag. Terwyl die algemene personeel die saak bespreek, het generaal Rapp, 'n senior aide-de-camp na die keiser, word hy uit die slagveld gebring nadat hy in aksie gewond was. Hy het die keiser onmiddellik aanbeveel dat die wag ingespan word vir aksie waarop die keiser gesê het: "Ek sal beslis nie wil hê dat dit opgeblaas moet word nie. Ek is seker dat ek die stryd sonder die ingryping sal wen. " ⏇ ] vasbeslote om nie hierdie waardevolle finale reservaat so ver van Frankryk af te sluit nie, verwerp Napoleon nog so 'n versoek, hierdie keer van maarskalk Ney. In plaas daarvan bel hy die bevelvoerder van die "Young Guard", maarskalk Mortier en beveel hom om die slagveld te bewaak sonder om vorentoe of agtertoe te beweeg, terwyl hy terselfdertyd 'n massiewe kanonade met sy 400 gewere loslaat. ⏈ ]
Bene vir kunsmis
Menslike oorskot kon nog 'n jaar na die geveg by Waterloo gesien word. 'N Maatskappy is aangegaan om die sigbare bene te versamel en vir kunsmis te maal. Ander Napoleontiese slagvelde is na berig word ook vir hierdie doel gesmeer. In November 1822 berig 'n Britse koerant:
Na raming is meer as 'n miljoen skepels menslike en onmenslike bene verlede jaar vanaf die vasteland van Europa na die hawe van Hull ingevoer. Die woonbuurt Leipsic, Austerlitz, Waterloo en van al die plekke waar die belangrikste gevegte tydens die laat bloedige oorlog gevoer is, is gelyk gevee van die bene van die held en die perd waarop hy gery het. So word dit van elke kwartaal af ingesamel, na die hawe van Hull gestuur, en van daar af na die beenslypers van Yorkshire gestuur, wat stoommotors en kragtige masjinerie opgerig het, om dit tot 'n korrelstaat te bring. In hierdie toestand word hulle hoofsaaklik gestuur na Doncaster, een van die grootste landboumarkte in die deel van die land, en word dit aan die boere verkoop om hul grond te bemes. Die olierige stof, wat geleidelik ontwikkel namate die been verkalk, maak 'n groter mis as byna enige ander stof, veral menslike bene. Daar word nou sonder twyfel vasgestel, deur daadwerklike eksperimente op groot skaal, dat 'n dooie soldaat 'n waardevolste handelsartikel is, en andersom behoort die goeie boere van Yorkshire in 'n groot mate te danke aan die bene van hul kinders vir hul daaglikse brood. Dit is beslis 'n unieke feit dat Groot -Brittanje sulke menigte soldate moes uitgestuur het om die gevegte van hierdie land op die vasteland van Europa te beveg, en dan hul bene as 'n handelsartikel moes invoer om haar grond vet te maak! (10)
SH Argief Slag van Borodino: Napoleon se leër en gevegsgetuienis
Die Slag van Borodino was 'n geveg op 7 September 1812 in die Napoleontiese oorloë tydens die Franse inval in Rusland. Die gevegte het ongeveer 250 000 troepe behels en minstens 70 000 slagoffers gelaat, wat Borodino die dodelikste dag van die Napoleontiese oorloë gemaak het.
Ek vind dit interessant dat ons in sekere gevalle weet wat Julius Caesar 2000 jaar gelede vir ontbyt geëet het, en in ander onseker is of 100 000 mense op die Borodino -veld teenwoordig was vir een van die belangrikste gevegte van die 19de eeu. Dankie aan Wikipedia vir die berekening van die minimum, maar op sy maksimum kon ons 350 000 mense gehad het.
Ek is nie seker watter stryd jy met 250,000-350,000 mense kan voer nie, en watter aantal perde ook binne 'n gebied van 3 x 2 myl. Dit is beslis maklik om kaarte te teken, maar om al die mense in hierdie beperkte ruimte te steek en te laat veg. Ek weet nie.
Daar is hierdie Slag van Borodino -webblad, met 'n paar skilderye vergesel van ooreenstemmende beskrywings. As die skilderye verteenwoordigend is van die betrokke veldslag, waar is die 250 000 - 350 000 soldate en god weet hoeveel perde.
Sekerlik kan u al die mense daarin pas, maar. Was dit 'n geveg, of was dit 'n parade?
Ek woon gereeld sokkerwedstryde by, 50 000 mense op 'n klein plek, selfs met polisie en sekuriteit, en 'tegnologie van die 21ste eeu' is 'n georganiseerde chaos buite, selfs sonder probleme.
Stel jou voor dat 5 x die hoeveelheid mense (aan elke kant? die logistiek.
Ons was al op die webwerf van hierdie dame, maar hier is 'n paar dinge wat sy in kontemporêre verslae gevind het, alhoewel dit ten minste uit die derde hand vertel word, soos dit blyk uit 'n ander skrywersboek.
Nadat ons die Kologa verbygesteek het, marsjeer ons deurtrek in gedagte, toe sommige van ons, wat ons oë opslaan, 'n verskrikking uitroep. Elkeen kyk onmiddellik om hom, en daar lê 'n platgetrapte, kaal en vernielde voor ons uitgestrek, al die bome wat binne 'n paar meter van die oppervlak afgekap is, en verder van die heuwelagtige heuwels, waarvan die hoogste misvormd voorgekom het, en verveel het 'n opvallende ooreenkoms met 'n uitgedoofde vulkaan. Die grond rondom ons was oral bedek met helmfragmente en kuiers, met gebreekte tromme, geweerstokkies, uniforms en standaarde wat met bloed geverf is.
Op hierdie verlate plek lê dertigduisend halfverslinde lyke terwyl 'n hoop geraamtes op die top van een van die heuwels die geheel uitkyk. Dit lyk asof die dood sy troon hier gevestig het.
Napoleon het die Westphalian VIII Corps beveel om die slagveld te bly en te bewaak, die gewondes na hospitale te vervoer en die dooies te begrawe terwyl die res van die leër na Moskou voortgaan. Die korps kon egter min vir die gewondes doen, aangesien die hospitaalstelsel rudimentêr was en geen waens of ander vervoermiddele in die verlate dorpe gevind kon word nie.
Die Westphalians het op die slagveld gebly, omring deur lyke en sterwende mans, en hulle was van tyd tot tyd verplig om van posisie te verander weens die stank ... soldate het op versoek van sommige gewondes in uiterste pyn hulle doodgeskiet en die gesig weggedraai terwyl hulle geskiet het ... Toe von Borcke op die 5de dag na die geveg te perd oor die slagveld ry, sien hy gewonde soldate lê langs die kadawer van 'n perd en knaag aan sy vlees. Op 12 September verhuis die Westphalians na Moshaisk, wat deur alle inwoners verlate was, geplunder en half in as ... In die puin van die huise wat verbrand is, het verbrande lyke gelê, terwyl die ingang van hierdie plekke byna deur kadavers versper is. Die enigste kerk ... het 'n paar honderd gewondes en soveel lyke van mense wat 'n aantal dae dood is, bevat ... Soldate, Westfalen sowel as Russiese gevangenes, is beveel om die lyke uit die huise en die strate te verwyder, en dan was 'n herreining van die hele stad nodig voordat dit deur die troepe beset kon word.
Nadat ons oor 'n rivier gegaan het, het ons by die beroemde slagveld [Borodino] aangekom, bedek met dooies en allerhande puin. Bene, arms en koppe lê op die grond. Die meeste van die lyke was Russe, aangesien ons s'n sover moontlik begrawe is, maar omdat alles baie vinnig gedoen is, het die swaar reën baie van hulle ontbloot. Dit was 'n hartseer skouspel, die lyke het amper geen menslike ooreenkoms nie. Die stryd was twee en vyftig dae tevore.
Na die Slag van Waterloo is plaaslike boere gehuur om die slagveld skoon te maak, onder toesig van mediese personeel. Die geallieerde dooies is in kuile ​​begrawe. Die Franse lyke is verbrand. Tien dae na die geveg het 'n besoeker berig dat hy die vlamme by Hougoumont sien.
Die branders het agt dae lank gebrand en toe is die vuur slegs deur menslike vet gevoer. Daar was dye, arms en bene in 'n hoop opgehoop en 'n vyftig werksmense, met sakdoeke oor hul neuse, het die vuur en die bene met lang vurke gehark.
Menslike oorskot kon nog 'n jaar na die geveg by Waterloo gesien word. 'N Maatskappy is aangegaan om die sigbare bene te versamel en vir kunsmis te maal. Ander Napoleontiese slagvelde is na berig word ook vir hierdie doel gesmeer.
Die uitbeelding van die na-geveg opsporing Napoleon in Amerika is op feite gebaseer. Soldate was tipies die eerste om dooies en gewondes deur te haal, met wapens, klere en waardevolle items. Daar was min sentimentaliteit betrokke. Die oorwinnaars plunder uit die gevalle van beide kante. Dit was 'n kwessie van oorlewing, of wins. Kampvolgers - burgerlikes en vroue wat die mans op veldtog vergesel het - het ook van die slagveld gesteel en gered. So ook die plaaslike inwoners, wat die gemors moes hanteer wat die leërs agtergelaat het. Die Britse generaal Robert Wilson beskryf die toneel na die Slag van Heilsberg (1807):
Die grond tussen die hout en die Russiese batterye, ongeveer 'n kwartmyl, was 'n vel naakte menseliggame wat vriende en vyande gedurende die nag onderling gestroop het, hoewel die getalle van hierdie liggame steeds hul bewussyn van hul situasie behou het. Dit was 'n gesig wat die oog verafsku, maar waaruit dit nie kon verwyder nie. (1)
Die Franse soldaat Jean Baptiste de Marbot, gewond in die Slag van Eylau (1807), het 'n idee gegee hoe dit was om een ​​van die liggame te wees:
Uitgestrek op die sneeu tussen die stapels dooies en sterwendes, sonder om op enige manier te kan beweeg, verloor ek geleidelik en sonder pyn my bewussyn ... Ek oordeel dat my swoon vier uur geduur het, en toe ek by my uitkom, bevind ek my in hierdie aaklige posisie. Ek was heeltemal naak, met net my hoed en my regterstewel op. 'N Man van die vervoerkorps, wat aan my dink dat ek dood is, het my op die gewone manier gestroop en wou die enigste oorblywende bagasiebak uittrek, het my met sy voet teen my lyf aan een been gesleep. Die ruk wat die man my ongetwyfeld gegee het, het my tot my sinne herstel. Ek het daarin geslaag om regop te sit en die bloedklonte uit my keel te spoeg. Die skok wat deur die wind van die bal veroorsaak is, het so 'n ekstra bloeding veroorsaak dat my gesig, skouers en bors swart was, terwyl die res van my liggaam deur die bloed uit my wond rooi gevlek is. My hoed en my hare was vol bloedbesmeerde sneeu, en toe ek met my moerse oë rol, moes ek aaklig gewees het om te sien. Die transportman het in elk geval die ander kant gekyk en met my eiendom weggegaan sonder dat ek 'n enkele woord vir hom kon sê, so ek was heeltemal neerbuigend. (2)
Een van die ongewone dinge oor die oorskot van 'n soldaat wat in 2012 op die slagveld van Waterloo (1815) opgegrawe is, is dat die man blykbaar nie beroof is nie.
Rusland se historiese Borodino -slagveld voer oorlog met huisies
BORODINO, Rusland - Tientalle oorlogsliefhebbers in pelshoede, kappies en panty het op pronkende perde gery en geoefen vir die herontmoeting van die geveg. Werkers het teëls woes gelê, paaie geplavei en monumente aangeraak tydens 'n skermutseling van aktiwiteite op die laaste oomblik voor Sondag se herdenking.
Maar 200 jaar nadat Russiese magte die mans van Napoleon geveg het in die apokaliptiese Slag van Borodino, wat 70 000 mense dood gelaat en die grond deurdrenk van bloed gelaat het, is daar 'n nuwe vyand op pad na die rande van die ikoniese slagveld wat verewig is in 'Oorlog en Vrede'.
Twee-verdieping dachas, glad en modern, ontstaan ​​op die golwende grasveld waar Russiese soldate, wat Leo Tolstoy beskryf het as "gemartel" en "verskrik", 'n geveg gevoer het wat deur baie beskou word as 'n keerpunt teen die indringende Franse.
Russe is woedend dat plaaslike amptenare voordeel getrek het uit laks grondregulering om pakkies nasionale park te verkoop - baie van hulle, meen die inwoners, aan ryk mense uit die nabygeleë Moskou.
'' N Huisie kon net agter 'n monument gegroei het! ' sê 'n ontstoke Anna Pakhomova, die skakelbeampte van die staat Borodino Oorlog en Geskiedenis Museum en Reservaat.
Verlede maand het president Vladimir Poetin, wat Sondag die eerste staatshoof is wat vir 'n herdenking opgedaag het sedert tsaar Nicholas II Borodino in 1912 besoek het, ondergeskiktes beveel om wette op te stel wat Borodino en ander historiese plekke sal beskerm.
Maar grondverkope, veral in die Moskou-streek, is die korrupste bestuursfeer in Rusland, het die anti-korrupsieaktivis van Moskou, Sergei Korolev, gesê. Amptenare in die land weet dat hulle niks hoef te vrees nie, want min mense staan ​​te staan ​​vir vergelding, het hy gesê.
"Plaaslike amptenare is gereed om hierdie grond te verkoop sonder om aan die nalatenskap te dink, waarskynlik omdat baie van hul kinders nie in Rusland woon nie, sodat hulle nie omgee nie," het Korolev gesê. 'Nóg die regering nóg die burgers volg die wette.'
Alhoewel die Slag van Borodino elke jaar op die eerste Sondag van September met 'n heropvoering vereer word, is die tweesennigheidsjaar 'n baie groter ooreenkoms.
Franse en Russiese troepe het die beslissende geveg op 7 September, of 26 Augustus, gevoer op die ou Juliaanse kalender wat destyds in Rusland gebruik is. Dit was die bloedigste slag van die oorlog.
Die Franse, onder leiding van Napoleon Bonaparte, val Rusland in Junie 1812 binne nadat hulle 'n groot deel van Europa verower het. Hulle het deur Wes -Rusland geskeur op hul opmars na Moskou. By Borodino het hulle die stryd gewen, maar hulle het sulke groot verliese gely dat hulle nie kon herstel nie. Franse magte het Rusland gou verlaat, 'n skaduwee van hul vorige grootte, en Napoleon het daarna 'n groot deel van sy Europese ryk verloor.
Ontelbare kunswerke herdenk die stryd. Poetin het Mikhail Lermontov se gedig "Borodino" aangehaal tydens 'n veldtogbyeenkoms in Moskou, wat meer as 100,000 Russe (van wie baie deur hul werkgewers gedwing is om by te woon) getrek het.
'Kom ons sterf buite Moskou. Soos ons broers gesterf het! En ons het belowe om te sterf, en ons het gesweer om getrou te wees tydens die Borodino -geveg, "het Poetin in Februarie gesê.
Miskien is die bekendste weergawe van die Borodino -stryd in 'Oorlog en vrede'.
"Etlike tienduisende mense lê dood in verskillende posisies en uniforms in die veld en weide," het Tolstoy geskryf.
'' N Hektaar grond en gras was versadig met bloed op plekke waar die hospitale gestaan ​​het. Menigtes gewonde en gesonde mense van verskillende troepe, met verskrikte gesigte, van die een kant wankel terug na Mozhaisk, van die ander kant terug na Valuyev. Ander skare, gemartel en honger, het vorentoe gestap om die bevele van hul bevelvoerders uit te voer. Die derde groep het op hul plekke gestaan ​​en aanhou skiet. "
Vir baie Russe is so 'n heilige plek skaars die plek vir somerhuisies. Verwarrende wette en groot korrupsie is deels die skuld vir die verspreiding daarvan, het Pakhomova en Korolev gesê.
Die Sowjet -regering het Borodino as 'n nasionale park beskou en sy grense in 1961 uiteengesit, maar die grense is nie amptelik in die regeringsregister opgeneem nie, die redes is onduidelik.
Gedurende die Sowjetjare het die regering verskeie dorpe en plase in die park besit wat al eeue lank bestaan ​​het. Na die verbrokkeling van die Sowjetunie, hoewel die meerderheid van die park regeringseiendom gebly het, het meer as 10 000 boere en dorpenaars eienaars geword van stukke grond waarop hulle gewoon of geboer het.
Plaaslike rade is gevorm, waarvan vier oorheersing in die park het en mag gekry het oor die grond wat nie deur die regering besit word nie. In 2009 is 'n federale wet aangeneem wat die rade toelaat om landbougrond te omskep in baie meer waardevolle erwe vir kothuise.
Alhoewel nasionale parkland die gebied van die federale regering is, het sommige plaaslike amptenare voordeel getrek uit laks regulering en gebrek aan amptelike grense en sommige van die landbougrond op die Borodino -reservaat in kothuispakkies omskep, het Korolev gesê. Meer as honderd huisies het opgegaan, meestal aan die buitewyke van die reservaat.
Uiteindelik, na talle briewe van die Borodino -museum en woedende aktiviste, het die Kremlin betrokke geraak. 'N Ondersoek is geopen en verskeie sake is by die plaaslike hof in die nabygeleë Mozhaisk aanhangig gemaak.
Een daarvan was 'n voormalige administratiewe hoof van die Borodino -streek, Maya Sklyuyeva, wat vanjaar uit haar pos verwyder is. Sy het 94 hektaar van die reservaat se grond in kothuise omskep en vier erwe in haar gesin se persoonlike eiendom omskep. Die direkteur van die museum is ook ondersoek na nalatigheid omdat hy die huisies kon laat bou, maar is skoongemaak.
Hierdie lente het die hof beslis dat 11 kothuise gesloop moet word, sê Vadim Skvortsov, adjunkhoof van die administrasie van die Mozhaisk -streek, verantwoordelik vir Borodino. Klagtes oor ander huisies word nog hersien. Poetin se administratiewe hoof, Sergei Ivanov, het verlede maand erken dat die huisies nie voor die herdenking sou afloop nie.
Ondanks die skandaal is daar baie internetadvertensies vir grond en huise in die Borodino -omgewing. '' N Pragtige historiese plek, die Borodino -museumreservaat is naby, 'lui 'n advertensie wat in Julie geplaas is.
Dorpenaars glo nie die huisies sal gesloop word nie.
'Orals omskep hulle landbougrond in kothuise. Daar is groot geld daarin, nie net hier nie, in die hele Moskou-streek, "het 'n 70-jarige gesê, wat nie sy naam sou gee nie, uit vrees vir probleme met die plaaslike administrasie.
Die Borodino -slagveld - Geskiedenis
Teen die middag op 7 September 1812 het Russiese troepe beheer oor die grondwerke op hul linkerflank by Borodino verloor. Die verdedigingsposisie, bekend as die Bagration -fleches, het deur die loop van die woeste gevegte deur die loop van die dag verskeie kere verander.
Die Franse keiser Napoleon se Grand Armée en die Russiese keiser Alexander se keiserlike leër was in 'n titaniese stryd gewikkel op die pad na Moskou waarin ongeveer 250 000 man in 'n gebied van drie vierkante myl langs die Kolocha-rivier saamgedrom was. Die kompakte gebied is omskep van vreedsame landelike weivelde in 'n grusame landskap waarin duisende dooie en gewonde soldate te midde van 'n see dooie perde en stukkende toerusting gelê het.
Die sluitpunt van die Russiese verdediging was die Great Redoubt, wat die middelpunt van die posisie van die keiserlike leër oorheers het en in Russiese hande gebly het. As die Franse die sterkpunt kon gryp, sou dit hulle in staat stel om die Russiese lyn deur te steek en veldmaarskalk prins Mikhail Kutusov se leër te vernietig.
Twee dae voor die laaste geveg het die Russiese kavallerie in die Franse infanterie gewaai en die Shevardino Redoubt aangeval. Die twyfel was te ver voor die hooflyn van Rusland om verdedig te word.
Na twee dekades se oorlog waarin Frankryk van 'n nasie in die burgeroorlog na 'n magtige ryk gegaan het, het dit teen 1812 'n groot deel van Europa verower. Napoleon het die Lae Lande en dele van Wes -Duitsland en Noord -Italië geassimileer tot 'n sterk kern wat ondersteun is deur verskillende satellietstate en konfederasies wat deur familie en lojale bondgenote beheer word. Op politieke en ekonomiese gebied het Napoleon homself besig gehou met 'n regeringstruktuur wat sy verowerings en verkrygings sou versmelt en die voortbestaan ​​van die grootste Europese ryk sedert die van antieke Rome sou verseker.
Die vernaamste belemmering vir so 'n besluit was Brittanje, waarmee Napoleon vasgevang was in 'n stryd om wêreldwye maritieme en kontinentale oppergesag. Omdat hy nie die Britte op die oop see kon konfronteer nie, het Napoleon probeer om dit ekonomies te vernietig deur die hele Europese kontinent vir sy handel te sluit en sodoende 'n gevangene mark vir die Franse vervaardiging en landbou te verseker. Die kontinentale stelsel van Napoleon het nooit daarin geslaag om Britse goedere te verhoed om die vastelandse hawens te bereik nie. In die geval van Rusland het die stelsel die land gedwing om homself te straf deur 'n ekonomiese oorlog te voer.
In 'n poging om die smokkel van goedere oor die noordwestelike Duitse kuslyn te bekamp, ​​het Napoleon in Desember 1810 die Hansestede en die Hertogdom Oldenberg geannekseer, laasgenoemde heers deur die skoonvader van tsaar Alexander se suster, groothertogin Catherine Pavlovna. Hierdie optrede het die tsaar woedend gemaak, wat gereageer het deur 'n bevel uit te reik wat die reg van Rusland bevestig om sy hawens oop te hou vir die versending van neutrale lande en bykomende invoerbelasting op Franse luukse items en wyne plaas wat Rusland binnekom. Alhoewel dit nie 'n openlike oorlogsverklaring was nie, het die dekreet Rusland in wese onttrek uit die keiserstelsel van Napoleon in 'n tyd toe hy 'n leër van byna 'n miljoen man kon oprig.
In 'n onbedoelde stap wat bedoel was om sy blokkade langs die Baltiese kus af te dwing, het Napoleon in Januarie 1812 Sweedse Pommeren geannekseer. Alhoewel hy 'n bondgenoot van Frankryk was, het Swede twee jaar tevore een van Napoleon se eie offisiere, maarskalk Jean-Baptiste Bernadotte, as kroonprins en erfgenaam van hul kinderlose koning Charles XIII verkies. Swede was so onlangs as 1809 in oorlog met Rusland, maar hierdie nuwe anneksasie het dit in die Russiese kamp ingegooi, soos blyk uit Bernadotte se ondertekening van 'n vriendskapsverdrag met Alexander in April 1812. Die nuwe verdrag het Rusland se noordelike flank verseker in geval van oorlog met Frankryk. Die volgende maand onderteken Alexander 'n vredesverdrag met die Ottomaanse Ryk wat die oorlog van ses jaar tussen die twee mededingers beëindig en die suidelike flank van Rusland beveilig het.
Uit vrees vir 'n Russiese inval in die hertogdom Warskou, beveel Napoleon sy verspreide leërs ooswaarts in die rigting van Pruise en Oos-Pole, en glo dat 'n grootskaalse herhaling van sy veldtog in 1807 geen groot risiko inhou nie. Aangesien daar 'n groot militêre opbou aan beide kante van die Poolse grens plaasgevind het, het Napoleon planne beraam om 'n weermag groot genoeg op te stel om Alexander te intimideer, of om hom met 'n vinnige slag onderdanig te maak. Noodopgange vroeg in 1812 wat 400 000 nuwe dienspligtiges vir boere opgedoen het, tesame met diepgewortelde militêre en sosiale hervormings, het die tsaar se leër egter in 'n veel meer formidabele een verander as wat die Franse in 1805 en 1807 in Sentraal-Europa gehad het. 'n uitgemaakte saak het Alexander St.Petersburg vir die hoofbasis van sy leër in Vilna op 21 April 1812, maar hy het 'n paar weke later na sy hoofstad teruggekeer en sy bevelvoerders verstandig toegelaat om alle daaropvolgende operasies uit te voer.
Marshal Mikhail Kutuzov voer 'n oorlogsraad in 'n boer se kajuit. Tsaar Alexander, wat die bejaarde bevelvoerder verafsku het, het hom aangestel as algemene bevelvoerder omdat hy baie gewild was onder die Russiese volk en soldate.
Met die belofte om oor twee maande terug te keer, 'n uiters optimistiese verwagting, vertrek Napoleon op 29 Mei na die front en laat keiserin Marie Louise en hul babaseun by haar vader, die Oostenrykse keiser Francis II, agter en bereik die oewers van die Niemenrivier op 23 Junie. Napoleon het opsetlik nie in Warskou gestop nie, maar wou nie sy onwillige Pruisiese en Oostenrykse bondgenote vervreem nie. Aan die einde van die 18de eeu het Oostenryk, Pruise en Rusland Pole verdeel. Alhoewel 90 000 Pole in die Grand Armée gedien het, was Napoleon nie van plan om sy Poolse bondgenote by te staan ​​om hul land te herenig nie. In 'n Europa wat deur Frankryk beheer word, sal sulke drome onvervuld moet bly.
Napoleon se vasbeslotenheid om so 'n groot mag te beoefen, wat 'n kavalleriekorps van 40.000 man onder marskalk Joachim Murat ingesluit het om as 'n mobiele speerpunt gebruik te word, het nie net die grootste voerprobleem in die geskiedenis van oorlogvoering tot gevolg gehad nie, maar ook die tydsberekening van die veldtog begin. Napoleon het Rusland binnegeval met meer as 200 000 perde. Sy massiewe leër benodig 30 000 perde vir sy artillerie, 80 000 vir sy kavalerie en 90 000 vir sy toevoerstrein. Die toevoertrein het genoeg voorraad om die weermag van 600 000 man in vyandige gebied 40 dae lank te ondersteun.
Die manier om soveel perde voldoende te voer, het die weermag se vermoëns oortref. Die vee moet gevoed word met die nuwe oes hooi en hawer langs die oostelike opmars wat nie vroeg voor einde Junie gereed was om te oes nie. "Ons was verplig om die gras van die weivelde te sny, en as daar geen was nie, maai, gars en hawer wat eers begin spruit het," het kolonel Jean Boulart van die keiserwag se artilleriekorps geskryf. Dit het nie net die oes vernietig nie, maar ook die gesondheid van die perde bedreig omdat dit nie die nodige voeding gegee het vir gedwonge optogte nie.
Die ongedroogde perde, hawer en selfs vrot strooi wat uit die grasdakke van die boerdery se hutte gevoer is, het vinnig ontslae geraak van erge koliek en disenterie en het duisende begin sterf. Die flambojante Murat was skynbaar meer bekommerd oor sy uitgebreide uniforms as die behoorlike versorging en voeding van sy diere.
Die Franse keiser Napoleon, wat aan verskeie siektes ly, het die geveg vanuit 'n opvoubare kampstoel waargeneem.
Die manne van La Grande Armée het 'n tekort aan voedsel en vars water begin ly lank voordat hulle op 24 Junie 1812 die Niemenrivier na Rusland oorgesteek het. Terwyl die voorraad verswak het, het die troepe in die voorste kolomme begin om skure en stalle te leeg, oeste te oes en boere te plunder. huise. Veldmaarskalk prins Michael Barclay de Tolly, die Russiese minister van oorlog en bevelvoerder van die Eerste Wes-leër, het vinnig beweeg om 'n verskroeide aarde-beleid in werking te stel. As gevolg hiervan het Franse opvolgeenhede slegs verlate dorpe, verwoeste velde en vergiftigde putte gevind. Deur optogte oor die primitiewe padstelsel in skerp hitte en verstikkende stof te bestraf, onderbreek deur ysige reënstorms wat die paaie in modderige moerasse verander het, het swaar voorraadwaens ver agtergelaat. Toe hulle ooswaarts gaan, het die kolomme van Napoleon mense en perde geleidelik verloor van dors, honger en uitputting.
Napoleon beset Vilna op 28 Junie sonder 'n geveg. Sy fokus was destyds op die voorkoming van 'n vereniging van Barclay se First West Army en generaal Prince Pyotr Bagration se Second West Army. Maar deur sy onervare broer, prins Jerome Bonaparte, onder bevel van 80 000 troepe te plaas, het hy die kans vir 'n vinnige oorwinning verloor. Prins Jerome en maarskalk Louis Davout het vroeg in die veldtog die kans gekry om Bagration se weermag vas te trek, maar deur Jerome se struikel kon Bagration ontsnap. Napoleon het Jerome berispe oor sy onbekwaamheid, en sy broer het bedank en na sy huis in Westfalen vertrek. Barclay se First West Army en Bagration se Second West Army het op 21 Julie verenig.
Napoleon het gehoop om die Russe in die openbaar in te haal en hulle te vernietig, maar hulle het voortgegaan om terug te val. Hy het hulle agtervolg deur Drissa, Polotsk en Vitebsk. Die Franse keiser het die agterhoede van die gekombineerde Russiese leër by die ommuurde stad Smolensk ingehaal. Na twee dae se gevegte waarin die stad verbrand is, het die gesamentlike Russiese leër sy terugtog voortgesit. Op daardie stadium was die Franse 310 myl van Moskou af. Die obsessie van Napoleon om 'n beslissende oorwinning te behaal en die relatief kort afstand om Moskou te bereik, dwing hom om ooswaarts te druk, alhoewel sy toevoerlyn ver buite die breekpunt gestrek is.
Die Russiese bevolking, leër, adel en tsaar Alexander was egter keelvol vir die voortdurende terugtog, en noudat Barclay en Bagration hul kragte saamgesnoer het, was daar 'n universele begeerte om te staan ​​en te veg. Die Russiese verdedigers was diep godsdienstige, ongeletterde diensknegte wat vir 'n leeftyd van diensplig gedien is. Hulle het verkies om dood te veg eerder as om 'n sentimeter heilige Russiese grond oor te gee.
Barclay het hom deur aristokratiese Russiese offisiere as 'n Baltiese Duitser en nie 'n ware Russiese gegrief nie. Om die wrywing wat die hoë bevel van sy leër teister, te verminder, het Alexander die 67-jarige veteraan Kutusov as opperbevelhebber aangewys en Bagration en Barclay in hul huidige poste gelaat. Die weermag en die nasie was verheug. Kutusov het op 29 Augustus tydens die trek ooswaarts by die weermag aangesluit en gesoek na 'n goeie posisie om die Franse juggernaut te konfronteer.
Op 3 September arriveer Kutusov by Borodino, 'n klein dorpie aan die New Smolensk Road net noord van die Kolocha -rivier. Hy het 'n posisie wat deur een van sy assistente voorgestel is, geïnspekteer en goedgekeur, wat hom in staat sou stel om sy hele leër langs die New Smolensk Road te ontplooi agter die beskerming van die steil oewers van die Kolocha -rivier. Duisende militante was gou besig om bosse op te ruim, grondwerke op te rig en hele dorpe af te breek om duidelike vuurvelde te verseker.
Kutusov het geglo dat Napoleon ooswaarts sou beweeg op die New Smolensk -pad na Moskou. Op die oggend van 4 September begin die generaal sy besluite neem en beveel dat die bou van verskeie groepe onaangeslote onderbrekings langs die lyn. Die indrukwekkendste van hierdie sterkpunte was die Great Redoubt, oftewel Raevsky Redoubt, besaai met veldwapens van 12 pond, wat suidoos van die dorp Borodino geleë was.
Die eerbiedwaardige generaal het baie moeite gedoen om sy regtervleuel te versterk, wat deur Barclay se First West Army verdedig sou word. Barclay se ingenieurs het toesig gehou oor die bou van stewige grondwerke rondom die dorpie Maslovo. Kutusov het Bagration se kleiner Tweede -Wes -leër toevertrou om die meestal oop grond op die linkervleuel te hou. Sy troepe beman die Shevardino Redoubt, wat 'n gevaarlike voorwaartse posisie was. Kutusov het sy bevelpos opgerig in die dorpie Gorki, wat 'n kilometer agter Borodino geleë was.
Met die kloksgewys links bo: Pyotr Bagration Michael Andreas Barclay de Tolly Jerome Bonaparte, die onbekwame broer van Napoleon en Eugene de Beauharnais, die onverskrokke stiefseun van Napoleon. Bagration wou 'n stryd met die Franse hê, terwyl de Tolly 'n Fabian -strategie was.
Teen die middag op 4 September het die Russiese lyn skuins vyf myl van Maslovo naby die samevloeiing van die Kolocha- en Moskova -riviere na die dorp Shevardino geloop. Alhoewel Barclay se weermag die New Smolensk Road aan die noordelike punt van die slagveld versper het, het die Old Smolensk Road drie myl na die suide onverdedig agter Bagration se linkerflank gelê. Hierdie pad sny skerp agter die Russiese linkervleuel uit die weste in om by die hoofpad na Moskou agter die Russiese lyne aan te sluit. As Napoleon vinnig ooswaarts op die Old Smolensk -pad stoot en die Russiese links draai, kan hy agter Kutusov se hele leër kom en sy terugtogroete na Moskou afsny.
Marsal Murat se voorhoede het die oggend van 5 September wes van Borodino aangekom. Murat het die Russe gevind wat voorberei op die geveg en het Napoleon onmiddellik in kennis gestel, wat die middag opgedaag het om die posisie van die vyand te herken. Die keiser het tot die gevolgtrekking gekom dat die Russiese regtervleuel feitlik onaantasbaar was, terwyl die oop grond suid van die New Smolensk Road beter vooruitsigte bied. Die Poolse V -korps, onder leiding van marskalk prins Josef Poniatowski, het via die Ou Smolensk -pad aangekom om 'n voorskot te ondersteun. Met voldoende magte byderhand het Napoleon besluit om 'n aanval op die Russiese linkervleuel te begin.
In reaksie op sy ondergeskiktes se pleidooie om sy gebrekkige posisies aan te pas, beveel Kutusov op 5 September die Russiese linkervleuel om ooswaarts terug te trek na 'n nuwe lyn wat suid van Borodino na die dorpie Utitza aan die Old Smolensk Road sou loop. Die Shevardino Redoubt sou beman bly. Die doel daarvan was om die Franse opmars te vertraag. Hy beveel generaal Nikolai Tuchkov se III Guards Corps uit die reservaat, saam met 1500 Kosakke en 7000 militante, langs die Ou Smolenskweg net suid van Utitza, en sit vier regimente jaagers in die beboste gebied aan die regterkant van Tuchkov, en versterk sy nuwe lyn tussen die Nuwe en Ou Smolensk Paaie. Kutusov het egter daarop aangedring om beide die II Korps van Lt.genl Karl Baggovut en die IV Korps van Luitenant Aleksandr Osterman-Tolstoy in hul oorspronklike posisies op die regtervleuel te hou waar hy nog verwag het dat Napoleon sou toeslaan.
Die punt van die Russiese verdediging, die onvoltooide Shevardino Redoubt, het teen daardie tyd 'n geïsoleerde opvallende plek geword. Napoleon het Davout beveel om dit onmiddellik met die troepe byderhand te likwideer. Dit het sewe uur en 35 000 soldate geneem om die roete in beslag te neem, wat verskeie kere hande verander het en vernietig is deur die Franse artillerievuur teen 'n koste van 6 000 Russiese en 4,500 Franse slagoffers. In die besef dat die posisie onhoudbaar geword het, beveel Barclay die oorlewendes om die nag van 5-6 September na die nuwe lyn van Bagration terug te trek.
Beide leërs het 6 September gebruik om die laaste besluit te neem oor hul magte vir die naderende geveg. Na 10 weke se optog en skermutseling, was die soldate van albei leërs gretig vir die geveg en bewus van die groot inset wat betrokke was. 'N Plegtige godsdienstige optog wat Kutusov en sy personeel, Ortodokse geestelikes en die eerbiedwaardige ikoon van die Maagd van Smolensk insluit, vind binne die Russiese linies plaas. Aan die Franse kant was daar egter nie so iets nie, aangesien die multinasionale leër van Napoleon byna heeltemal sekulêr was.
In 'n laaste voorbereiding het Kutusov ook beveel dat die bou van drie ekstra grondwerke op 'n stuk hoë grond wes van die dorp Semenovskaya, 'n kilometer suid van die Groot Redout, wat bekend sou staan ​​as die Bagration-fleches. Die klipperige grond en 'n tekort aan gereedskap belemmer die vordering van die Russe. Toe die vyandighede die volgende oggend hervat, was hulle nog nie klaar met die bou van die vuurhoutjies nie.
Nadat Napoleon se ontplooiing suid van die hoofweg en beslaglegging op die Shevardino Redoubt enige moontlike Russiese offensiewe optrede ontken het, besluit Kutusov om op die verdediging te staan ​​en die aanvallers verlammende verliese te berokken. Wat Napoleon betref, was hy van plan om die swak Russiese linkses te blaas totdat 'n deurbraak bereik is.
Alhoewel hy aan 'n ernstige verkoue en herhalende blaasinfeksie ly, was Napoleon op 7 September om 03:00 en op sy bevelpos op 'n heuwel agter die verwoeste Shevardino Redoubt. Terwyl hy op 'n opvoubare kampstoel sit, kon Napoleon die hele slagveld sien en het hy sy elite Imperial Guard Corps, 18,500 sterk, langs en agter hom opgestel, veilig buite die artilleriegebied. Toe 102 Franse gewere om 06:00 op die Russiese linkerkant en sentrum wat deur Bagration se Tweede Leër beman is, losgebrand het, is dit in natura deur Russiese artillerie beantwoord, en die gevegte by Borodino het weer begin. Die riete en borsels langs die Kolocha -rivier het gelewe met Russiese jaers. Agter hulle op stygende grond was massale geledere van Russiese kavallerie en infanterie ontplooi voor die redoubts, op wie se parapets blink blink gepoleerde brons kanonne. Agter die redoubts kon meer massale troepe gesien word.
Kutusov ontplooi sy 120 000 stamgaste in diep, smal kolomme, ondersteun deur groot konsentrasies artillerie. Die Grand Armée se 103 800 man het hulle teëgestaan. Die Franse het 587 gewere gehad, en die Russe het 640 gewere.
Die leër van Kutusov het 10 000 Kosakke en 31 000 militante ingesluit. Die milisie -troepe het nie aan die gevegte deelgeneem nie. Hulle taak was uitsluitlik om die gewondes te verwyder en 'n kord agter die voorste linies te vorm om verdwyning te voorkom. Deur die voorstel van Davout om die swak Russiese linkerkant te oortref, te verwerp, het Napoleon in plaas daarvan beveel dat Davout se I Corps direk vorentoe moet val in die tande van die vyand se verdediging. Die verantwoordelikheid vir die flankerende maneuver lê by Poniatowski se korps, wat verder suid op die ou pad ontplooi is.
Die troepe van beide kante was blootgestel aan massale artillerievuur terwyl hulle wag om in die geveg te gaan. Die Franse gewere het die Russiese posisies, veral die grondwerke, gestamp en stofwolke opgegooi, wat gemeng met rook van die verdedigende gewere 'n indruk skep van 'n uitgestrekte, wervelende see.
Met sy 18 kanonne wat so vinnig as moontlik afgevuur het, het die Great Redoubt soos 'n uitbarstende vulkaan gelyk. Generaal -majoor prins Eugene de Beauharnais, onderkoning van Italië, wie se IV -korps die Franse links teenoor Borodino -dorp en die Groot Redoubt gehou het, het Borodino vinnig beset nadat hy drie bataljons van gevorderde lewensredder Jaegers weggevee het, wat die helfte van hul manne in die kort aksie verloor het. . Nog twee van Eugene se afdelings het die Kolocha oorgesteek, maar 'n Russiese teenaanval het hulle oor die rivier teruggedryf.
Intussen het marskalk Davout 'n hewige aanval op die suide van die suidelike deel van Bagration ontketen. Davout het altesaam 22 000 troepe uit drie afdelings gestuur wat in die brigade -kolomme vir die geveg ontplooi het. Die afdelings was genl.maj Louis Friant se II-afdeling, genl.genl.Joseph-Marie Dessaix se IV-afdeling, en majoor-generaal Jean Compans se V-afdeling. Hulle is gekant teen die drie afdelings wat die luitenant -generaal Mikhail Borozdin se VIII -korps gevorm het. Die Russe, wat in die minderheid was, het aansienlike verliese gely as gevolg van die verwoestende Franse artillerievuur.
Die afdeling van Compans, wat aangevoer is deur die bekende 57th Line Infanterieregiment en 30 gewere, het vorentoe beweeg en vinnig in die stof, rook en mis verdwyn. Franse voltigeurs het Russiese skermutselinge opsy gesit. Nadat hy die bos op die verste oewer van die Kolocha verlaat het en op die mees suidelike fles toegemaak het, het Russiese gewere die 57ste lyn getref. "Skielik, vanuit die rustige vlakte en die stil heuwels, is daar hoeveelhede vuur en rook wat uitloop, gevolg deur 'n menigte ontploffings en die fluit van koeëls wat die lug in alle rigtings skeur," skryf brig. Genl. Philippe Paul de Segur. Compans is in die skouer geslaan en kon nie voortgaan om sy troepe te beveel nie.
Toe hy die verwarring sien, het Davout, wat bekend was as die ystermaarskalk, die bevel oorgeneem. Hy het die 57ste lynregiment vorentoe gelei net om sy perd onder hom uit te skiet. Hy tuimel so hard op die grond neer dat sy manne glo dat hy dood is. Generaal Gene Rapp het gekom om hom te vervang, net om Davout lewend te vind en weer die bevelvoerder van die 57ste te neem terwyl hy die grondwerk beslag lê, al was dit tydelik. Rapp, een van die mees betroubare assistente van Napoleon, het die 61ste lynregiment vorentoe gelei en is gewond.
In die suide val Poniatowski Utitza en die beboste hange en woude aangrensend aan en noord van die dorp aan. Sy pogings is aangehelp deur die oordrag van sommige van die Russiese eenhede in die sektor na die hardgedrukte fleske in die noorde. Kutusov het twee afdelings van generaal Karl Gustav von Baggovut gestuur om Tuchkov se troepe, wat tussen Poniatowski en die Russiese agterkant staan, te versterk. Tuchkov is dood in die wipplank, besluiteloos geveg in en om Utitza, waar die Pole uiteindelik, ten spyte van dapper pogings, nie in staat was om 'n deurbraak te maak nie. Poniatowski se uitgeputte korps het die res van die dag deurgebring in 'n vrugtelose stryd teen die ou Smolenskweg en in die bosse in die noorde.
'N Woedende Russiese teenaanval het die Franse spoedig uit die suidelike fleche verdryf. Tog het 'n tweede aanval vinnig plaasgevind. Rapp, wat die afdeling van Compans gelei het, word ondersteun deur Dessaix se afdeling en elemente van genl.maj. Jean Junot se VII Corps. Intussen val generaal -majoor François Ledru se afdeling van Marshal Michel Ney's III Corps die tweede fleche naby. 'N Bataljon grenadiers het in elke fleche vir die aanval gereed gemaak. Nog sewe bataljons is in kolomme aan die agterkant ontplooi.
Die Franse vang albei redoubts in hewige gevegte op. Die dun, erde borste word verkrummel onder die storm van skulpe van die Franse artillerie. Met die beknopte toestande wat die herlaai van beskadigde muskiete byna onmoontlik maak, het voetsoldate aan beide kante na die bajonet gegaan. Generaal -majoor prins Mikhail Vorontsov, bevelvoerder oor die Tweede Gekombineerde Grenadier -afdeling, is tydens die geveg gewond. Teen 8:30 was sy afdeling uitgewis. Van sy 4000 troepe is 3,700 dood, gewond of vermis.
Davout het die besit van die twee gevorderde Bagration -flesies gekry. Die Franse kon aanvanklik nie die derde fles in die noordooste sien nie. Bagration het vinnig 'n teenaanval gelei wat die Franse verdryf het. Maar maarskalk Ney, wat drie afdelings van altesaam 10 000 man beveel het en deur 7 000 van Ledru se Westfalen ondersteun is, het die sleutelposisies weer ingeneem. Uit wanhoop wend Bagration hom eerder tot Barclay as om na Kutusov te gaan. Tot sy eer, het Barclay binne die uur gereageer en drie wagregimente, drie cuirassier -regimente, agt grenadierbataljons en 36 gewere gestuur om Bagration te ondersteun.
Teenkantende infanteriegevegte met bajonette en muskiete om die beheer van 'n sleutelposisie te beheer. Franse frontaanvalle teen sterk verdedigde veldversterkings het groot verliese tot gevolg gehad.
Die fleches was doodsstrikke vir die Franse. Dit was eenvoudige erdewerke wat aan die agterkant oop was en nie meer as ses voet hoog was nie. Nadat die Franse hulle gevat het, het hulle voor verskeie rye Russiese troepe te staan ​​gekom. Dit was eers nadat hulle die tweede fles geneem het, dat die Franse besef het dat daar 'n derde fles was. Terwyl Russiese gewere die Franse geledere beskiet, het generaal -majoor Dmitry Neverovsky sy 23ste Infanteriedivisie gelei in 'n teenaanval wat die Franse van die fleches verdryf het. Die Franse het saamgedaag vir nog 'n aanranding. Beide kante het versterkings in die stryd gevoer. Die Franse aanvalle en Russiese teenaanvalle het mekaar opeenvolgend gevolg en duisende dooie en gewonde mans en perde oor die rookbedekte veld gelaat.
Napoleon het gedurende die hele geveg by die Shevardino Redoubt gebly. "Elke keer as ek van een van my talle missies teruggekeer het, het ek hom in dieselfde posisie sien sit, al die bewegings deur sy saketeleskoop volg en sy bevele met onstuitbare kalmte uitreik", skryf kolonel Louis Lejeune, 'n Franse hulpverlener. kamp.
Nadat hy sy verskillende infanterie- en kavalleriekorps vir die geveg ontplooi het, het Kutusov byna die hele dag by sy bevelpos naby Gorki gebly, sonder om die slagveld te sien, en het hy weinig meer gedoen as om reserwes vry te stel op versoek. Dit het Barclay en Bagration, wat redelik bekwaam was om 'n verdedigingsgeveg te bestuur waarin geen groot maneuvers aan weerskante probeer is nie, laat werk.
Met die Franse in die laat oggend weer in besit van al drie fleches, het Bagration sy troepe byeengekom vir 'n laaste poging en hulle in homself gelei. Die teenaanval het geslaag, maar op die oomblik van triomf is Bagration in die been getref deur 'n skulpfragment wat 'n dodelike wond opgedoen het. Sy troepe het moed verloor, en die volgende Franse aanval het die Russe vir goed van die fles verwyder, en hulle teruggery oor die kloof van die Semeonovka -stroom tot by die ruïnes van die dorp Semenovskaya, waar huise onder die Franse bombardement ineengestort het.
"Daar is geen woorde om die bittere wanhoop waarmee ons soldate hulself in die stryd gewerp het, te beskryf nie," skryf Ivan Lubenkov, 'n Russiese kaptein. 'Dit was 'n stryd tussen woeste tiere, nie mans nie, en nadat albei partye besluit het om te wen of te sterf waar hulle staan, het hulle nie opgehou veg toe hul muskiete breek nie, maar het voortgegaan en met kolwe en swaarde in vreeslike hand-aan- handgeveg. " Die Franse het 40 000 infanterie en 11 000 kavallerie gepleeg om die flesies te vang.
Beide bevelvoerders het teen die middag die grootste deel van hul reserwes ingeneem. Nadat hy die IV Corps van Osterman-Tolstoy herontplooi het uit sy ongemaklike regtervleuel om sy middel en links te versterk, het Kutusov ingestem om 'n gekombineerde kavaleriemag noordwaarts oor die Kolocha-rivier te stuur in 'n kleinskaalse aanval om Eugene se linker- en agterkant te teister. Hierdie mag, wat bestaan ​​het uit die Kosakke van graaf Matvei Platov en gereelde stamme van die I Cavalry Corps van generaal Fyodor Uvarov, het 8 000 man en 'n dosyn kanonne getel. Die bederfende aanvalle wat Platov op die Franse bagasietrein en Uvarov teen die infanteriegele van Eugene uitgevoer het, het weinig bereik. Kutusov het hulle albei as mislukkings beoordeel. Die skielike verskyning van vyandelike kavallerie naby die toevoerstrein en hoofkwartier van Eugene terwyl hy voorbereidings tref om die Groot Redout aan te val, het die gewoonlik onwankelbare bevelvoerder daartoe gelei dat hy sy aanval uitstel. Hy het 17 kavallerieregimente gestuur om die onverwagte bedreiging die hoof te bied. Die Russiese uitstappie het daarin geslaag om Eugene se aanval op die Groot Verduiging vir twee uur te vertraag. Dit het die Russe tyd gegee om te hergroepeer en hul gehawende linkervleuel te versterk.
Napoleon het besluit om die gewig van die Grande Armée teen die Russiese linkerflank te gooi. Op die hoogtepunt was Napoleon nie bereid om sy keiserlike wag te pleeg nie.
Die verdedigers van die Groot Verlossing was onder bevel van generaal prins Nikolai Raevsky. 'Ons het hierdie batterye self gebou,' het Raevsky geskryf. '' N Sapper offisier het ons aangeraai om 'n reeks wolfputte 150 meter voor die twis te grawe, aangesien die posisie die risiko loop om deur kavalerie oorval te word. Ons het dit gedoen en nou hoef ons net op die vyand te wag. "
Alhoewel dit haastig gebou is, was die vierkantige, aards groot redout tog nietemin formidabel. Die Great Redoubt, wat op 'n heuwel van 200 meter lank opgerig is, kyk weswaarts. Dit het bestaan ​​uit twee skouers van 70 meter lank wat in 'n hoek van 90 grade in die middel van die Russiese voorlyn ontmoet het. Die verdeling is met versterkings tot by sy flanke uitgebrei. In teenstelling met die fleches, het die Great Redoubt beskerming aan die agterkant, bestaande uit 'n dubbele houtpalade met 'n binnemuur van agt voet en 'n buitemuur van ses voet hoog.
Raevsky se VII Corps het die taak gehad om die Groot Redoubt en 'n deel van die Russiese lyn aan sy linkerkant te verdedig, maar toe die gevegte verder suid eskaleer, moes hy troepe stuur om Tuchkov te help. Toe Eugene sy eerste aanval op die Great Redoubt loods, was Raevsky in bevel van twee infanteriedivisies, ses jaegerregimente en 'n 18-geweer artilleriebrigade. Die grootste deel van die jaegers is in 'n skermutseling langs die voorkant van die redout geplaas, terwyl die twee infanterie -afdelings en die 19de Jaegers langs en agter geplaas is, gereed om teenaanvalle teen die Franse te begin. Nadat 'n verwoestende artillerie-bombardement die verdedigers ontslae geraak het, binne en buite die Groot Redout, stuur Eugene een afdeling uit die noordweste in, onder bevel van generaal Jean-Baptiste Broussier, wat vinnig afgeweer is.
Generaal Charles Antoine Morand het die tweede poging aangewend, en hierdie keer het soldate van sy 30ste linieregiment dit reggekry om die benaderings te skaal, deur die omhelsing te gaan en die Groot Verlossing te betree, wat Raevsky gedwing het om sy bevelpos tydelik te laat vaar. Terwyl die meeste van die 30ste lyn steeds buite veg, het Morand se onondersteunde aanvallers in die werke egter alleen die onvermydelike teenaanval ondervind. Die Russe het die Great Redoubt gou herower, al was dit teen 'n hoë prys. Generaal Alexander Kutaisov, die hoog aangeskrewe bevelvoerder van die Russiese artillerie, is in die teenaanval dood. Kutusov het Kutaisov nie vervang nie, wat beteken dat die Russiese superioriteit in hierdie arm nooit voldoende vir die res van die dag in die spel gebring is nie.
Terwyl sy opmars gestop is, het Eugene vroegmiddag teruggekeer na die noordoewer van die Kolocha -rivier, beide om die troepe wat deur vyandelike kavallerie daar aangeval is, te versterk en om sy drie afdelings voor te berei vir die volgende aanval op die Groot Oortrek. Die onttrekking van IV Corps het egter slegs generaal Louis-Pierre Montbrun se II Kavaleriekorps gelaat om die groot leemte in die Franse lyn te vul waar hulle gely het onder massale artillerievuur wat hul geledere ernstig verdun het en hul moraal vernietig het. Marshal Marquis Emmanuel de Grouchy se III Kavaleriekorps is gestuur om enige Russiese infanterie in die gebied op te sny, maar het misluk toe die Russe hulle na vierkante terugtrek. Nadat die troepe van Grouchy teruggekeer het, het die Franse hul artillerie -bombardement verdubbel. Die beskieting het duisende mans en perde in die digte Russiese geledere doodgemaak en vermink.
Met 'n deurbraak op elke vleuel twyfelagtig, kon die Franse slegs 'n oorwinning in die middel behaal. Die dorpie Semenovskaya, wat ongeveer in die Russiese lyn tussen die Groot Redoubt en die fleches geleë was en reeds verbrand en feitlik gesloop is, is deur die Franse artillerievuur vernietig. Murat se kavallerie het ingeslinger om 'n potensieel beslissende slag te lewer. Alhoewel duisende Russiese grenadiers in die dorp tot die dood toe geveg het, het die Franse opmars hulle uit die brandende dorp verdryf.
Kutusov se weermag is vir 'n kort rukkie in twee verdeel. Davout, Murat en Ney het 'n beroep op Napoleon gedoen om die Imperial Guard Corps te pleeg. Maar Napoleon was nie geneig om die wag so diep in vyandelike gebied te pleeg nie. Hy het geglo dat dit noodsaaklik is om dit vir toekomstige optrede te bewaar. As gevolg hiervan het die kans op oorwinning verlore gegaan. Napoleon het ook nie die Murat se kavallerie optimaal benut nie. Omdat hulle geen bevel gekry het om die gaping in die vyand se lyn te benut nie, het Russiese versterkings hulle teruggedryf uit die gebied rondom die dorp Semenovskaya. Die kavallerie het etlike ure lank onbeweeglik gebly waartydens hulle groot verliese gely het, waaronder die verlies van Montbrun weens Russiese kanonskote. Die Russe het meer reserwes opgebou en die gaping ingeprop, wat die Russiese lyn ongeskonde kon laat bly.
Napoleon kom in Moskou aan om dit vlamloos en sonder voorraad te vind. Hy kon nie die Russiese leër vernietig nie en het die politieke vasberadenheid van tsaar Alexander baie onderskat.
Om 14:00 het Eugene 'n massiewe, gekoördineerde infanterie- en kavalerie -aanval op die voorkant en flanke van die vormlose Great Redoubt losgeslaan en drie infanteriedivisies in 'n frontale aanval ingestuur terwyl Franse swaar kavallerie van links en regs aangeval het. Die helfte van die Osterman-Tolstoj se korps, gestuur van die Russiese regterkant, en genl.maj. Peter Likhachev se 24ste Infanteriedivisie het die verdaging beset. In die onstuimigheid het majoor -generaal Auguste de Caulaincourt, bevelvoerder van die II Kavaleriekorps, probeer om Franse kuiersassers agter in die roete te lei, maar hy is deur 'n kanonskaal afgesny toe 'n hewige Russiese vuur sy aanklag verbreek het.
Brigadier -generaal Johann von Thielmann, bevelvoerder van die Saksiese Swaar Kavallerie -brigade, het agt Saksiese en twee Poolse kavallerie -eskaders teen die agterkant van die roete gelei. Sy offisiere en sersante het hul perde deur die verbrokkelde omhelsings gedwing en in die siedende ketel waar Franse kavaleriste en Russiese infanteriste in 'n groot stryd gewikkel was. Toe die Franse infanterie oor die borswerke uitstort, is Likhachev gevange geneem, die verdedigers uitgewis en die Great Redoubt onherstelbaar verlore.
"Die Raievski Redoubt en die omgewing daar rondom bied 'n aspek wat die ergste gruwels oorskry waaroor u ooit kon droom," het luitenant H. Brandt van die Vistula Legion geskryf, wat verbonde was aan die Franse jong garde. "Die naderings, die slote en die grondwerk self het verdwyn onder die hoeveelheid dooies en sterwendes, van 'n gemiddelde diepte van ses tot agt man, op mekaar gegooi."
Eugene het al die uitgeputte ruiters bymekaargemaak en 'n poging aangewend om die val van die Groot Redout te benut. Alhoewel die Franse kavalerie verskriklike verliese gely het toe hulle die redout bestorm en hul perde in 'n haglike toestand was, het hulle steeds hul vyand met 'n aansienlike marge in getal getel. Barclay het dus sy oorblywende kavaleriereserwes, die elite Chevaliers Guardes onder hulle, verbind, wat uiteindelik die Franse kavalerie teruggedryf het na twee uur se deurmekaar gevegte. Die Russiese infanterie het vierkante gevorm toe Franse kavallerie -eskaders hul nuwe lyn bestorm het. Met geen bykomende reserwes nie en Napoleon nog steeds geweier om die wag te pleeg, kon die twyfelagtige prins Eugene niks verder bereik nie.
Toe hy hoor van die val van die Groot Redoubt, het Poniatowski om 16:00 nog 'n opmars aan die Franse opgehaal en die dorp Utitza en die knoop waarop dit gestaan ​​het, vasgelê, voordat hy 'n uur later gestop het terwyl die verdedigers terugtrek na hul hooflyn. Teen 17 uur was die Slag van Borodino amper verby. Albei leërs was bebloed en uitgeput. Napoleon se Grand Armée het aan die begin van die geveg ongeveer gevorder na die plek van die Russiese posisies. Barclay se magte, gehawend maar nie gebreek nie, het net 'n entjie na die ooste teruggetrek na die volgende rant. Dit was skaars die uitkoms wat Napoleon wou hê. Te moeg om na te streef, trek die Franse terug na hul oorspronklike lyne.
Die bloedigste enkele daggevegte van die Napoleontiese era het dus geëindig in 'n uitputtende dooiepunt, en nie een van die bevelvoerders het sy doelwitte bereik nie. Die koste van Kutusov se gebrekkige geaardhede was verbysterend. Hy het 43 000 slagoffers gely, wat bygevoeg word by die wat vroeër by Shevardino verlore geraak het, 'n derde van sy leër beloop het. Toe hy die omvang van sy verliese besef en dat die keiserwag van Napoleon nie gepleeg is nie, beveel Kutusov 'n terugtog na Moskou. Wat die Grande Armée betref, het dit 27 000 slagoffers gely. Napoleon het gekies om nie 'n streng strewe te probeer doen toe die Russe hulle onttrek nie.
Napoleon het op 14 September in Moskou aangekom om te sien dat die stad sonder voorraad is en dat slegs 'n derde van die bevolking van 270,000 nog steeds woonagtig is. Russiese hooligans, met die stilswyende goedkeuring van die stad se goewerneur, het die stad die nag aan die brand gesteek. Die verwoesting het die grootste deel van die stad verwoes en die Grande Armée sonder kwartiere gelaat om dit teen die harde Russiese winter te beskerm.
Terwyl Kutusov sy leër suid van die stad hergroepeer en herbou, het Napoleon vyf weke gewag op 'n oorgawe wat nooit gekom het nie. Alexander was bang dat sy edeles hom sou doodmaak as hy hom wou oorgee. Met die naderende winter en nie een van sy doelwitte bereik het nie, het Napoleon die beste opsie uitgeoefen, naamlik om 'n algemene terugtog te beveel. Op 19 Oktober marsjeer die Grande Armée uit die stad om 'n terugtog van 800 kilometer na die Niemenrivier te begin.
Alhoewel Napoleon verstandig 'n onttrekkingsroete gekies het wat suidwes na Kaluga geswaai het, het Kutusov die stap verwag. Die vaardige Russiese bevelvoerder het sy leër ontplooi om die terugtog te blokkeer. Nadat een van die offisiere van Napoleon hom aangeraai het dat dit nog 'n geveg op die skaal van Borodino sal verg om die Russe te ontwrig, lei die Franse keiser sy kwynende leër, wat dan verminder is tot 90 000 man, terug na die verwoeste pad wat hy geneem het om Moskou te bereik.
Toe die Russiese winter die eerste week van November met sy volle woede toeslaan, het die terugtrek van Grande Armée deur die tifus in 'n doodsmars ontaard. Die honger Franse soldate slag hul perde en laat die kavallerie sonder berge en die leër as geheel sonder kanonne of waens. Die nagmerrie toestande het gelei tot 'n wydverspreide ineenstorting van dissipline en moraal. Die enigste eenheid wat sy samehorigheid tydens die terugtog behou het, was die Imperial Guard Corps.
Die terugtog van die Grande Armée, wat gekenmerk is deur intense lyding en wreedheid in ondraaglike wintertoestande, bly een van die bepalende beelde van die Napoleontiese era. Die ramp in Rusland het Napoleon se oorblywende bondgenote genoop om hom te bekeer en het uiteindelik tot sy abdikasie en ballingskap na Elba gelei.