Geskryf deur John Cottingham
Detail van Man met gekruisigde arms (1899), deur Paul Cézanne. Met vergunning van die Guggenheim Museum / Wikipedia
Wat is die punt om die hele wêreld te wen as jy jou siel verloor? Vandag sal heelwat minder mense waarskynlik die skriftuurlike eggo van hierdie vraag kry as wat 50 jaar gelede die geval sou gewees het. Maar die vraag bly dringend. Ons weet miskien nie meer wat ons met die siel bedoel nie, maar ons besef intuïtief wat bedoel word met die betrokke verlies - die soort morele disoriëntasie en ineenstorting waar waar en goed uit die oog gly, en ons vind dat ons vermors het ons lewe op 'n sekere manier wat uiteindelik waardeloos is.
Daar is vroeër gedink dat wetenskap en tegnologie die wêreld vir ons sou bekom. Maar dit lyk nou asof hulle ons toelaat om dit te vernietig. Die fout lê nie by wetenskaplike kennis self nie, wat een van die beste prestasies van die mensdom is, maar met ons gierigheid en kortsigtigheid in die benutting van daardie kennis. Daar is 'n werklike gevaar dat ons met die slegste van alle moontlike scenario's sal eindig - ons het die wêreld verloor en ons siele ook verloor.
Maar wat is die siel? Die moderne wetenskaplike impuls is om afstand te doen van veronderstelde okkultiese of 'spookagtige' opvattings soos siele en geeste, en om onsself eerder as geheel en al deel van die natuurlike wêreld te verstaan, wat bestaan ​​deur dieselfde fisiese, chemiese en biologiese prosesse as wat ons gebruik vind elders in die omgewing.
Ons hoef nie die waarde van die wetenskaplike perspektief te ontken nie. Daar is egter baie aspekte van menslike ervaring wat nie voldoende vasgelê kan word in die onpersoonlike, kwantitatief-gebaseerde terminologie van wetenskaplike ondersoek nie. Die sielbegrip is miskien nie deel van die wetenskapstaal nie; maar ons herken en reageer onmiddellik op wat bedoel word in poësie, romans en gewone spraak, wanneer die term 'siel' gebruik word, omdat dit ons waarsku vir sekere kragtige en transformerende ervarings wat betekenis aan ons lewens gee. Sulke ervarings sluit in die vreugde wat spruit uit die liefde van 'n ander mens, of die verheffing wanneer ons oorgee aan die skoonheid van 'n groot artistieke of musikale werk, of, soos in William Wordsworth se gedig 'Tintern Abbey' (1798), die 'rustige en geseënde' gemoedstemming 'waar ons voel in een met die natuurlike wêreld om ons.
Sulke kosbare ervarings is afhanklik van sekere kenmerkende menslike gevoelens wat ons teen geen prys wil verloor nie. As ons die term 'siel' gebruik om na hulle te verwys, hoef ons nie aan onsself te dink as spookagtige immateriële stowwe nie. Ons kan aan 'siel' dink as om in plaas daarvan te verwys na 'n stel eienskappe - van kognisie, gevoel en reflektiewe bewustheid - wat moontlik afhang van die biologiese prosesse wat dit onderlê, en tog ons in staat stel om 'n wêreld van betekenis en waarde te betree wat oortref ons biologiese aard.
Om hierdie wêreld binne te kom, verg menslike eienskappe van denke en rasionaliteit. Maar ons is nie abstrakte intelligensies nie, los van die fisiese wêreld, oorweeg dit en manipuleer dit van 'n afstand. Om te besef wat ons die meeste menslik maak, moet ons let op die rykdom en diepte van die emosionele reaksies wat ons met die wêreld verbind. Die bring van ons emosionele lewens in harmonie met ons rasioneel gekose doelstellings en projekte is 'n belangrike deel van die genesing en integrasie van die menslike siel.
In sy ryk evokatiewe boek Die honger siel (1994) argumenteer die Amerikaanse skrywer Leon Kass dat al ons menslike aktiwiteite, selfs skynbaar alledaagse aktiwiteite, soos om 'n tafel om te eet, hul rol kan speel in die algehele 'vervolmaking van ons natuur'. In die meer onlangse boek Plekke van die siel (3de uitg., 2014), die ekologies-gesinde argitek Christopher Day praat van die behoefte aan mense om te leef, en om hul wonings te ontwerp en te bou, op maniere wat ooreenstem met die vorms en ritmes van die natuurlike wêreld, wat ons voedingsbehoeftes en verlange bied.
Die taal van 'siel' wat hier aangetref word en in baie ander kontekste, oud en modern, spreek uiteindelik van die menslike verlange na transendensie. Die doel van hierdie verlange is nie goed vasgelê in die abstrakte taal van die teologiese leerstelling of filosofiese teorie nie. Dit word die beste benader deur praktyk, of hoe daardie teorie uitgevoer word. Tradisionele geestelike praktyke - die dikwels eenvoudige dade van toewyding en toewyding wat aangetref word in deurgangsrites wat die geboorte of dood van 'n geliefde, byvoorbeeld, of sulke rituele soos die gee en ontvang van ringe aandui, vorm 'n kragtige middel om sulke verlange uit te druk. . Deel van hul krag en resonansie is dat hulle op baie vlakke funksioneer en dieper lae morele, emosionele en geestelike reaksie bereik as wat slegs deur die intellek verkry kan word.
Die soeke na maniere om die verlange na 'n dieper betekenis in ons lewens uit te druk, blyk 'n onuitwisbare deel van ons aard te wees, of ons nou as godsdienstige gelowiges identifiseer of nie. As ons tevrede was om ons lewens volledig binne 'n vaste en onbetwiste stel parameters te struktureer, sou ons ophou om werklik menslik te wees. Daar is iets in ons wat altyd vorentoe beweeg, wat weier om tevrede te wees met die utilitêre roetines van ons daaglikse bestaan, en daarna verlang na iets wat nog nie bereik is nie, wat genesing en voltooiing sal bring.
Nie die minste nie, die idee van die siel is gekoppel aan ons soeke na identiteit of selfsug. Die Franse filosoof René Descartes, in 1637, het hieroor gepraat me, dit wil sê die siel waarmee ek is wat ek is. ' Hy het voortgegaan om te argumenteer dat hierdie siel iets heeltemal nie-fisies is, maar dat daar nou baie min mense is, gegewe ons moderne kennis van die brein en die werking daarvan, wat hom hier wil volg. Maar selfs as ons Descartes se immaterialistiese weergawe van die siel verwerp, behou elkeen van ons 'n sterk gevoel van 'hierdie ek', hierdie self wat my maak wat ek is. Ons is almal besig met die taak om die 'siel' in hierdie sin te probeer verstaan.
Maar hierdie kernsel wat ons probeer verstaan, en wie se groei en volwassenheid ons in onsself wil bevorder en bemoedig in ander, is nie 'n statiese of geslote verskynsel nie. Elkeen van ons is op reis, om te groei en te leer, en om uit te reik na die beste wat ons kan word. Die terminologie van 'siel' is dus nie net beskrywend nie, maar dit is wat filosowe soms 'normatief' noem: die gebruik van die taal van 'siel' waarsku ons nie net vir die manier waarop ons tans is nie, maar vir die beter self wat ons het dit in ons vermoë om te word.
Om te sê dat ons 'n siel het, is deels om te sê dat ons mense, ondanks al ons gebreke, fundamenteel gerig is op die goeie. Ons smag om bo die verkwisting en futiliteit uit te styg wat ons so maklik kan laat neerdaal en in die transformerende menslike ervarings en praktyke wat ons 'geestelik' noem, kyk ons ​​na iets van transendente waarde en belang wat ons vorentoe bring. As ons op hierdie oproep reageer, beoog ons om ons ware self te verwesenlik, die self wat ons bedoel was om te wees. Dit is waarop die soeke na die siel neerkom; en dit is hier, as daar 'n betekenis aan die menslike lewe is, moet so 'n betekenis gesoek word.
John Cottingham is professor emeritus in filosofie aan die University of Reading, professor in godsdiensfilosofie aan die Universiteit van Roehampton, Londen, en 'n ere-genoot aan die St John's College, Oxford University. Sy nuutste boek is Op soek na die siel (2020).
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Wat is die siel as nie 'n beter weergawe van ons self nie?