Is dit waar dat George Washington koningskap aangebied is? - Inligting - 2022
Is dit waar dat George Washington koningskap aangebied is?
Ek het onlangs 'n gerug gehoor dat George Washington aangebied word om koning van Amerika te word, maar ek wou nie 'n presidensie hê nie; is hierdie gerug waar of is dit net 'n gerug?
'N Uitwerking op my kommentaar; die slegte idee kom van my verre neef, John Adams!
Hoe 'sy hoogheid' George Washington geword het 'mnr. President '
Nee, dit is heeltemal 'n mite.
Daar was baie presidente voor Washington, net nie een wat die hele Verenigde State omvat nie. Sommige state het presidente gehad wat hulle gedurende die revolusionêre tydperk (1774-1778) verteenwoordig het, maar voor die vorming van die Amerikaanse federale regering.
Die idee van 'n verwerping klink goed vir moderne lesers, maar die idee van 'n koning is nooit deur die Amerikaanse voorvaders vermaak nie. Hulle het tot hul eer en patriotisme meer sin as dit. Die mite kom waarskynlik uit korrespondensie met Lewis Nicola, op 'n baie later tydstip. Sommige briewe wat hy aan Washington geskryf het, ontwyk die idee, maar noem dit nie of spel dit nie uit nie.
Ons kan nie leuens vertel nie - George Washington se hare word op 'n veiling aangebied
Amerikaners glo algemeen dat George Washington houttande gehad het.
Maar sy kunsgebit is in werklikheid gemaak van 'stukke ivoor van seekoeie, walrusse en olifante', tande uit 'n meer diaboliese bron - sy eie slawe.
"Op elfjarige ouderdom het hy tien slawe van sy vader geërf, en in die volgende 56 jaar sou hy soms daarop staatmaak dat hulle vervangingstande sou voorsien", skryf Alexis Coe in haar nuwe biografie, "You Never Forget Your First: A Biografie van George Washington "(Viking), nou beskikbaar.
'Hy betaal sy slawe vir hul tande, maar nie teen billike markwaarde nie, en betaal twee derdes minder as. . . aangebied in koerantadvertensies ", skryf Coe, 'n raadgewende vervaardiger van 'Washington', die drie-delige miniserie wat vanaand op The History Channel verskyn.
Coe se boek verdiep hom in hoe Washington sy slawe mishandel het, gelieg het om 'n geveg aan te wakker en die stigters in die algemeen teleurgestel het, en het sy langdurige beeld as 'n eerlike man "wat 'n leuen nie kan vertel nie" tegengegaan.
'N Slaaf met die naam Isaac het eenkeer vertel van 'n voorval waar Washington hom beveel het om 'n hout te sny. Maar Isaac kon dit nie volgens die presiese spesifikasies van Washington afsny nie.
In reaksie hierop het Washington 'my so 'n klap op my kop gegee dat ek soos 'n top rondgedraai het voordat ek geweet het waarheen ek was,' het Isaac later aan een van die neefs van Washington gesê.
As president het George Washington elke ses maande sy gewaardeerde slaaf heen en weer van Philadelphia na sy plantasie in Virginia gestuur (foto) om 'n verblyfreg te ondergaan wat die man sou bevry het. Getty Images
Terwyl hy op reis was, het Washington seker gemaak dat sy slawe ses dae per week van sonop tot sononder swoeg, in die ry gehou word deur "opsieners" wat swepe en hickory -stokke dra, 'n stelsel wat hy 'baie behoorlik' gevind het.
Gedurende die eerste presidensiële termyn van Washington, toe hy in Philadelphia gewoon het, het die staat Pennsylvania 'n wet aangeneem wat sou gelei het dat sy slawe hul vryheid verkry het. Hy het aan 'n familielid geskryf dat 'die idee van vryheid 'n te groot versoeking vir hulle kan wees om dit te weerstaan. . . Ek dink nie hulle sou baat by die verandering nie. "
Vir die mees gewaardeerde van sy slawe het hy voordeel getrek uit 'n leemte in die wet: Slawe sou slegs bevry word as hulle ses maande in die staat sou bly, en daarom het hy gereël dat sy mees gewaardeerde slaaf na Mount Vernon, Va., Reis. elke ses maande, wat hom amptelik as sy eiendom behou.
Toe die slaaf in 1797 saam met 'n ander ontsnap, was Washington vasberade dat hulle gevange geneem moes word en aan hom terugbesorg moes word. Een is nooit gevind nie. Die ander, in die vrystaat New Hampshire, het ingestem om onder sekere voorwaardes terug te keer, insluitend dat sy nooit verkoop sou word nie. Toe Washington verneem dat sy probeer het om terme te stel, het hy 'apoplekties' geword.
'So 'n kompromie is heeltemal ontoelaatbaar,' skryf hy aan die man wat hy gehuur het om haar te vind. 'Hoe goed ek ook al is, ek sal geleidelik afskaf. . . dit sou nie polities of regverdig wees om ontrou te beloon nie. "
Coe merk op dat Washington tydens sy leeftyd nooit 'n slaaf bevry het nie, en hy het ook niks gedoen om hulle as president te bevry nie. En hoewel hy beweer dat hy beginsel daarteen het om mense te verkoop "soos jy met vee in die mark sou doen", het hy dit by minstens drie geleenthede gedoen - waaronder een keer aan 'n man in Wes -Indië, waar bekend was dat slawerny 'n spesiale soort was hel.
Washington het geweet dat die Wes -Indiese Eilande ''n wrede verandering in hul lewens sou meebring' ', skryf Coe, aangesien' hulle waarskynlik op suikerplantasies sou werk onder opsieners wat vinnig hul swepe sou gebruik, hul dieet sou swak wees, hul mediese sorg erger, [en] hulle is feitlik verseker van 'n voortydige dood. "
Coe mik ook op die reputasie van Washington as 'n briljante militêre strateeg, en merk op dat hy meer gevegte verloor het as wat hy gewen het, en dat hy as 'n jong soldaat 'n fout begaan het wat so erg was dat dit 'n wêreldwye konflik ontbrand het.
Te ongeletterd, ongeleerd, ongelees vir sy pos en reputasie. '
- Medestigter John Adams, oor die agt jaar van George Washington as die eerste opperbevelhebber van die land
Op 22 was Washington 'n majoor in die Virginia -burgermag, wat toe namens die Britse kroon geveg het.
Robert Dinwiddie, die Britse goewerneur van Virginia, het geglo dat die Franse kamp opgeslaan het op Britse grondgebied, en in 1753 het hy Washington opgedra om plaaslike Seneca -stamgenote na die Franse fort te vergesel om die situasie te beoordeel.
Dit was duidelik vir Dinwiddie dat dit 'n diplomatieke sending sou wees en het 'diskresie en versigtigheid aangespoor'.
Maar Washington het die situasie doelbewus aangesteek. Omdat hy weet dat die Seneca -hoof, Tanacharison, geglo het dat die Franse sy pa 'gevang, gekook en geëet' het, het Washington aan die opperhoof en sy soldate gesê dat die Franse van plan was om hulle dood te maak. Hy het later geskryf dat hierdie manipulasie 'die gewenste uitwerking' gehad het.
Toe hul geselskap by die Franse kamp aankom, het 'n geveg losgebars. Tien Franse soldate, waaronder die bevelvoerder, Joseph Coulon de Jumonville, is dood en 21 is gevange geneem.
Maar die Franse dring in 'n amptelike verslag aan dat hul missie 'n diplomatieke missie was sonder 'n doel om te veg, 'n bewering wat bevestig is deur 'n brief wat op die lyk van De Jumonville gevind is. Frankryk het Washington die skuld vir die tragedie gegee en dit gebruik om die openbare sentiment teen die Britte te wek.
Die voorval het gehelp tot 'n groter oorlog tussen Brittanje en Frankryk, hier bekend as die Franse en Indiese oorlog en as die sewejarige oorlog in Europa. Die konflik het uiteindelik na Oostenryk, Duitsland, Pruise, Rusland, Spanje en Swede getrek, en die gevegte het na koloniale grond op drie kontinente versprei.
"Op 22 -jarige ouderdom het Washington 'n politieke misstap van die globale gevolg begaan," skryf Coe. 'As die Amerikaanse rewolusie nie plaasgevind het nie, sou Washington vandag waarskynlik onthou word as die aansteller van die mensdom se eerste wêreldoorlog, wat sewe jaar geduur het.'
Maar die reputasie van Washington het nie skade gely nie. Hy het sy dagboek van die voorval aan Dinwiddie gegee, wat dit in 'n propaganda -instrument vir die Britte verander het, en sy professionele opkoms voortgesit.
Teen die tyd van die Amerikaanse rewolusie het Washington 'n uitgebreide kennis van die Royal Army, 'n grootte van 2 voet wat hom outomatiese gravitas verleen het en, na 13 suksesvolle jare as boer, baie rykdom. Hy was ook sterk toegewyd aan die Amerikaanse saak.
Toe die tyd aangebreek het om 'n leier vir die koloniale leër te kies, is niemand anders in ag geneem nie, en hy word as ewe verdienstelik beskou om as die eerste president van die nuwe land te dien.
Maar teen die tyd dat Washington sy amp in 1797 verlaat, was die land bitter verdeeld oor die Amerikaanse verhouding met die strydende Brittanje en Frankryk, en die meeste van die stigters was klaar met hom.
'Die president is gelukkig om af te kom net terwyl die borrel bars en ander die sak laat vashou,' kla 'n wrewelrige Thomas Jefferson in 'n brief wat daardie jaar aan James Madison gestuur is. 'Hy sal sy gewone geluk hê om krediet te put uit die goeie kunste van ander en dit van sy foute te laat.'
James Monroe, wat later die vyfde president van die Verenigde State sou word, het Washington in 1797 woedend gemaak met 'n kritiek van 473 bladsye op sy administrasie, insluitend 'n bewering dat hy hoofregter John Jay in verskillende ongrondwetlike rol van die uitvoerende gesag gebruik het, soos waarnemende sekretaris van die staat.
Selfs John Adams, wat Washington vroeër '' 'n voorbeeld van die Amerikaanse karakter '' genoem het, het later sy deuntjie verander deur in 1812 oor sy presidentskap te skryf dat hy 'te ongeletterd, ongeleerd, ongelees is vir sy pos en reputasie'.
Washington het beslis nooit 'n reputasie gekry as 'n man wat vir gelykheid geveg het nie. Alhoewel daar algemeen geglo word dat hy sy slawe bevry het by sy dood in 1799, is slegs een slaaf, 'n gunsteling met die naam William Lee, laat vaar. Die res, het hy besluit, sou eers vrygelaat word na die dood van sy vrou, Martha.
Maar dit het 'n probleem vir Martha veroorsaak, aangesien sy die res van haar lewe 'doods bang vir sy slawe' was, wat geweet het dat haar afsterwe tot hul vryheid sou lei.
'Sy het nie gevoel dat haar lewe veilig is nie,' het Abigail Adams in 'n brief aan haar suster geskryf. Na 'n lang tydperk van swak gesondheid, het Martha Washington aan 'n hoë koors beswyk en in 1802 op 70 -jarige ouderdom gesterf.
Washington erken Hamilton & aposs intellek en vermoëns as 'n jong offisier
Volgens Ron Chernow & aposs Washington: 'n Lewe, Hamilton het die eerste keer onder die aandag van generaal Washington gekom en vroeg in die Amerikaanse rewolusie aandag gekry, terwyl die jong artilleriekaptein opvallend was vir sy dapperheid tydens die rampspoedige veldtog in New York in 1776 wat die rebelle met hul stert tussen hul bene na New Jersey laat terugtrek het.
Vroeg in 1777, nadat Hamilton weer sy slag gewys het tydens die vloedgevegte van Trenton en Princeton, het Washington Hamilton gevra om by sy persoonlike personeel aan te sluit as 'n aide-de-camp. Gretig om lof op die slagveld te verdien, het Hamilton voorheen sulke aanbiedinge van ander bevelvoerders afgewys, al sou die leier van die kontinentale leër nie geweier word nie.
So was die begin van 'n komplekse verhouding. Soos Chernow opgemerk het, bewonder Hamilton sy baas as 'n man met 'n geweldige moed en integriteit, maar beskou hom as 'n generaal van slegs 'kwotasie' en vind dat hy 'kwansnap' en 'moeilik' is. ' beamptes jonk genoeg om sy seun te wees, soos die Marquis de Lafayette.
Maar Washington het ook die ambisie vir voortdurende selfverbetering in hom gesien wat sy eie opkoms en 'n ingesteldheid tot eerlike handelinge aangewakker het. Boonop het Hamilton & aposs 'n indrukwekkende intellek en oortuigingsbevoegdhede hom as 'n militêre strateeg as 'n gevolmagtigde onmisbaar gemaak by die uitvoering van die algemene bevele elders.
Hierdie onontbeerlikheid het gelei tot die grootste bron van wrywing tussen die twee, aangesien Washington geweier het om Hamilton los te sny om die heerlikheid van die slagveld te bereik. Dinge het in Februarie 1781 kop uitgesteek, toe Washington sy assistent uitskel omdat hy op 'n vergadering laat wag het. Hamilton het skielik opgehou en sy frustrasies uit die weg geruim in 'n brief aan sy skoonvader, en skryf: "Vir drie jaar gelede het ek geen vriendskap vir hom gevoel nie en het ek nie bely nie."
Hamilton keer gou terug na Washington & aposs wentelbaan, sy ego wat deur die ouderling versag word, en smeek apos om verhoudings te herstel. Later dieselfde jaar het die generaal toegegee en Hamilton as 'n veldbevelvoerder aangestel vir die beslissende Slag van Yorktown.
'N Uitbeelding van die eerste ontmoeting van George Washington en Alexander Hamilton
Die Washington -gesin was 'n welgestelde plantplanterfamilie van Virginia wat sy fortuin verdien het deur grondspekulasie en die verbouing van tabak.  Washington se oupagrootjie John Washington immigreer in 1656 van Sulgrave, Northamptonshire, Engeland, na die Engelse kolonie Virginia, waar hy 5000 ha grond opgehoop het, waaronder Little Hunting Creek aan die Potomacrivier. George Washington is op 22 Februarie 1732 gebore te Popes Creek in Westmoreland County, Virginia,  en was die eerste van ses kinders van Augustine en Mary Ball Washington.  Sy vader was 'n vrederegter en 'n prominente openbare figuur wat vier ekstra kinders uit sy eerste huwelik met Jane Butler gehad het.  Die gesin verhuis na Little Hunting Creek in 1735. Drie jaar later in 1738 verhuis hulle na Ferry Farm naby Fredericksburg, Virginia, aan die Rappahannockrivier. Toe Augustinus in 1743 sterf, het Washington Ferry Farm geërf en tien slawe wat sy ouer halfbroer Lawrence geërf het Little Hunting Creek en dit herdoop tot Mount Vernon. 
Washington besoek gereeld Mount Vernon en Belvoir, die plantasie wat aan Lawrence se skoonpa William Fairfax behoort het. Fairfax het die beskermheer en surrogaatvader van Washington geword, en Washington het in 1748 'n maand lank saam met 'n span ondersoek wat Fairfax se eiendom in Shenandoah Valley ondersoek het.  Hy ontvang die volgende jaar 'n landmeterlisensie van die College of William & amp Mary. [c] Alhoewel Washington nie die gebruiklike vakleerlingskap gedien het nie, het Fairfax hom aangestel as landmeter van Culpeper County, Virginia, en verskyn hy in Culpeper County om sy ampseed af te lê op 20 Julie 1749.  Hy het hom daarna vertroud gemaak met die grens en hoewel hy in 1750 uit die pos bedank het, het hy steeds opnames wes van die Blue Ridge -berge gedoen.  Teen 1752 het hy byna 1500 ha (600 ha) in die vallei gekoop en 2315 hektaar (937 ha) besit. 
Lawrence Washington se diens as adjudant-generaal van die Virginia-burgermag het sy halfbroer George geïnspireer om 'n kommissie te vra. Die luitenant -goewerneur van Virginia, Robert Dinwiddie, het George Washington aangestel as majoor en bevelvoerder van een van die vier milisie -distrikte. Die Britte en Franse het meegeding om die beheer van die Ohio -vallei. Terwyl die Britte forte langs die Ohio -rivier bou, het die Franse dieselfde gedoen - forte tussen die Ohio -rivier en die Erie -meer. 
In Oktober 1753 het Dinwiddie Washington as 'n spesiale gesant aangestel. Hy het George gestuur om die Franse magte te eis om grond te ontruim wat deur die Britte geëis word. [d] Washington is ook aangestel om vrede te maak met die Iroquois -konfederasie en om verdere intelligensie oor die Franse magte te versamel.  Washington vergader met Half-King Tanacharison en ander Iroquois-kapteins in Logstown om hul belofte van steun teen die Franse te verseker. Sy party bereik die Ohio -rivier in November en word deur 'n Franse patrollie onderskep. Die partytjie is na Fort Le Boeuf begelei, waar Washington vriendelik ontvang is. Hy het die Britse eis om te ontruim aan die Franse bevelvoerder Saint-Pierre gelewer, maar die Franse het geweier om te vertrek. Saint-Pierre het Washington na 'n paar dae se vertraging sy amptelike antwoord in 'n verseëlde koevert gegee, asook kos en ekstra winterklere vir sy reis terug na Virginia.  Washington het die moeilike missie in 77 dae in moeilike wintertoestande voltooi en 'n mate van onderskeiding bereik toe sy verslag in Virginia en in Londen gepubliseer is. 
In Februarie 1754 bevorder Dinwiddie Washington tot luitenant-kolonel en tweede in bevel van die 300-sterk Virginia Regiment, met bevele om die Franse magte by die Forks van die Ohio te konfronteer.  Washington vertrek in April met die helfte van die regiment na die Forks, maar het gou verneem dat 'n Franse mag van 1 000 daar met Fort Duquesne begin bou het. In Mei, nadat hy 'n verdedigende posisie in Great Meadows opgerig het, het hy verneem dat die Franse 11 km ver kamp opgeslaan het, en besluit het om die offensief aan te gaan. 
Die volledige Virginia -regiment het die volgende maand by Washington aangesluit by Fort Necessity met nuus dat hy bevorder is tot bevel van die regiment en kolonel by die dood van die regimentskommandant. Die regiment is versterk deur 'n onafhanklike kompanie van honderd Suid -Caroliniërs onder leiding van kaptein James Mackay, wie se koninklike kommissie die van Washington oortref het, en 'n bevelkonflik ontstaan. Op 3 Julie val 'n Franse mag met 900 man aan, en die daaropvolgende geveg eindig in Washington se oorgawe.  In die nadraai neem kolonel James Innes die bevel oor interkoloniale magte, die Virginia Regiment is verdeeld en Washington word 'n kapteinskap aangebied wat hy geweier het, met die bedanking van sy kommissie. 
In 1755 dien Washington vrywillig as hulp van generaal Edward Braddock, wat 'n Britse ekspedisie gelei het om die Franse uit Fort Duquesne en die Ohio -land te verdryf.  Op aanbeveling van Washington verdeel Braddock die weermag in een hoofkolom en 'n ligte toegeruste "vlieënde kolom". Washington het 'n ernstige geval van disenterie agtergelaat, en toe hy weer by Braddock by Monongahela aansluit, het die Franse en hul Indiese bondgenote 'n hinderlaag gelok teen die verdeelde leër. Twee derdes van die Britse mag het ongevalle geword, waaronder die dodelik gewonde Braddock. Onder bevel van luitenant -kolonel Thomas Gage het Washington, nog steeds baie siek, die oorlewendes bymekaargemaak en 'n agterhoede gevorm, sodat die oorblyfsels van die mag kon ontkoppel en terugtrek.  Tydens die verlowing het hy twee perde onder hom laat skiet, en sy hoed en jas is deur koeëls deurboor.  Sy optrede onder skoot het sy reputasie onder kritici van sy bevel in die Slag van Fort Necessity losgekoop, , maar die opvolgende bevelvoerder (kolonel Thomas Dunbar) het hom nie ingesluit by die beplanning van daaropvolgende operasies nie. 
Die Virginia -regiment is in Augustus 1755 hersaamgestel, en Dinwiddie het Washington as sy bevelvoerder aangestel, weer met die rang van kolonel. Washington het byna onmiddellik bots oor senioriteit, hierdie keer met John Dagworthy, 'n ander kaptein van die hoogste koninklike rang, wat 'n afdeling van Marylanders beveel het by die hoofkwartier van die regiment in Fort Cumberland.  Washington, ongeduldig vir 'n offensief teen Fort Duquesne, was oortuig dat Braddock hom 'n koninklike kommissie sou verleen en sy saak in Februarie 1756 met Braddock se opvolger, William Shirley, en weer in Januarie 1757 met Shirley se opvolger, Lord Loudoun, aangespreek. Shirley het slegs in Washington se guns beslis in die aangeleentheid dat Dagworthy Loudoun Washington verneder het, hom 'n koninklike kommissie geweier en slegs ingestem het om hom te onthef van die verantwoordelikheid om Fort Cumberland te beman. 
In 1758 is die Virginia -regiment aan die Britse Forbes -ekspedisie toegewys om Fort Duquesne te verower.  [f] Washington het nie saamgestem met generaal John Forbes se taktiek en gekose weg nie.  Forbes het Washington egter 'n brigadier -generaal gemaak en hom bevel gegee oor een van die drie brigades wat die fort sou aanval. Die Franse het die fort en die vallei verlaat voordat die aanval geloods is, maar Washington het slegs 'n vriendelike vuur voorval, wat 14 dood en 26 beseer gelaat het. Die oorlog duur nog vier jaar, maar Washington bedank sy kommissie en keer terug na Mount Vernon. 
Op 6 Januarie 1759 trou Washington op 26-jarige ouderdom met Martha Dandridge Custis, die 27-jarige weduwee van die welgestelde plantasie-eienaar Daniel Parke Custis. Die huwelik het plaasgevind op Martha se landgoed, sy was intelligent, genadig en ervare met die bestuur van 'n plantgoed, en die egpaar het 'n gelukkige huwelik geskep.  Hulle het John Parke Custis (Jacky) en Martha Parke (Patsy) Custis grootgemaak, kinders uit haar vorige huwelik, en later Jacky se kinders Eleanor Parke Custis (Nelly) en George Washington Parke Custis (Washy). Washington se stryd teen pokke in 1751 het hom vermoedelik steriel gemaak, hoewel dit ewe waarskynlik is dat "Martha besering opgedoen het tydens die geboorte van Patsy, haar laaste kind, wat bykomende geboortes onmoontlik gemaak het."  Die egpaar het gekla dat hulle geen kinders saam gehad het nie.  Hulle verhuis na Mount Vernon, naby Alexandria, waar hy as tabak- en koringplanter begin lewe en as 'n politieke figuur na vore kom. 
Die huwelik het Washington beheer gegee oor Martha se derde belang in die Custis-boedel van 18.000 hektaar, en hy het die oorblywende tweederdes vir Martha se kinders bestuur, en 84 slawe was daarby. Hy het een van die rykste mans in Virginia geword, wat sy sosiale status verhoog het. 
Op aandrang van Washington het goewerneur lord Botetourt Dinwiddie se belofte van 1754 van landgeld aan vrywillige milisie tydens die Franse en Indiese oorlog vervul.  Aan die einde van 1770 het Washington die lande in die Ohio- en Great Kanawha -gebiede geïnspekteer, en hy het die landmeter William Crawford ingeroep om dit te onderverdeel. Crawford het 9 400 ha aan Washington toegeken Washington Washington het aan die veterane gesê dat hul grond heuwelagtig en ongeskik is om te boer, en hy het ingestem om 20 147 hektaar (8 153 ha) aan te koop, met die gevoel dat hulle bedrieg is.  Hy het ook die grootte van Mount Vernon verdubbel tot 6500 hektaar (2600 ha) en sy slawe -bevolking teen 1775 tot meer as honderd vergroot. 
Washington se politieke aktiwiteite sluit in die ondersteuning van die kandidatuur van sy vriend George William Fairfax in sy poging van 1755 om die streek in die Virginia House of Burgess te verteenwoordig. Hierdie ondersteuning het gelei tot 'n geskil wat gelei het tot 'n fisiese onderonsie tussen Washington en 'n ander planter van Virginia, William Payne. Washington het die situasie ontlont, insluitend die bevel van beamptes van die Virginia Regiment om op te staan. Washington het Payne die volgende dag in 'n taverne om verskoning gevra. Payne het verwag om uitgedaag te word in 'n tweestryd.   
As 'n gerespekteerde militêre held en groot grondeienaar, het Washington plaaslike ampte beklee en is hy verkies tot die provinsiale wetgewer van Virginia, wat Frederick County vir sewe jaar in die House of Burgesses verteenwoordig het, begin in 1758.  Hy het die kiesers bier, brandewyn en ander drankies, hoewel hy afwesig was terwyl hy op die Forbes -ekspedisie gedien het.  Hy wen die verkiesing met ongeveer 40 persent van die stemme en verslaan drie ander kandidate met die hulp van verskeie plaaslike ondersteuners. Hy het selde in sy vroeë wetgewende loopbaan gepraat, maar hy het 'n prominente kritikus geword van Brittanje se belastingbeleid en merkantilistiese beleid teenoor die Amerikaanse kolonies wat in die 1760's begin het. 
By besetting was Washington 'n planter, en het hy luukshede en ander goedere uit Engeland ingevoer en daarvoor betaal deur tabak uit te voer.  Sy onnodige uitgawes gekombineer met lae tabakpryse het hom teen 1764 £ 1800 skuld laat, wat hom aangespoor het om sy besittings te diversifiseer.  In 1765, as gevolg van erosie en ander grondprobleme, het hy Mount Vernon se primêre kontantgewas van tabak na koring verander en die bedrywighede uitgebrei tot maalmeelmeul en visvang.  Washington het ook tyd geneem vir ontspanning met jakkalsjag, visvang, danse, teater, kaarte, backgammon en biljart. 
Washington het 'n sentrale rol gespeel voor en tydens die Amerikaanse revolusie. Sy minagting vir die Britse weermag het begin toe hy oorgedra is vir bevordering in die gewone leër. Teenoor belasting wat deur die Britse parlement op die kolonies opgelê is sonder behoorlike verteenwoordiging,  was hy en ander koloniste ook kwaad vir die Royal Proclamation van 1763 wat die Amerikaanse nedersetting wes van die Allegheny -gebergte verbied en die Britse pelshandel beskerm het. 
Washington het geglo dat die seëlwet van 1765 'n 'onderdrukkingswet' was, en hy vier die herroeping daarvan die volgende jaar. [g] In Maart 1766 het die Parlement die Verklaringswet aangeneem waarin aangevoer word dat die parlementêre wet die koloniale reg vervang.  Washington het gehelp om wydverspreide protesoptredes teen die Townshend -wette wat in 1767 deur die parlement aangeneem is, te lei, en hy het in Mei 1769 'n voorstel ingedien wat deur George Mason opgestel is, wat Virginians opgeroep het om Britse goedere te boikot; die wette is meestal in 1770 herroep. 
Die parlement het probeer om koloniste in Massachusetts te straf vir hul rol in die Boston Tea Party in 1774 deur die dwanghandelinge te aanvaar, waarna Washington verwys as ''n inbreuk op ons regte en voorregte'.  Hy het gesê dat Amerikaners hulle nie aan tirannie moet onderwerp nie, aangesien "gebruik en gebruik ons ​​as mak en slawe slawe sal maak, soos die swartes oor wie ons heers met so 'n willekeurige swaai".  In Julie het hy en George Mason 'n lys resolusies opgestel vir die Fairfax County -komitee waarvoor Washington voorsitter was, en die komitee het die Fairfax Resolves aangeneem waarin 'n kontinentale kongres gevra word.  Op 1 Augustus woon Washington die First Virginia Convention by, waar hy gekies is as afgevaardigde van die First Continental Congress, 5 September tot 26 October 1774, wat hy ook bygewoon het.  Namate die spanning in 1774 toeneem, het hy gehelp om provinsiale milities in Virginia op te lei en die handhawing van die boikot van die kontinentale vereniging van Britse goedere wat deur die kongres ingestel is, georganiseer. 
Washington het in uniform voor die kongres verskyn en op 16 Junie 'n aanvaardingstoespraak gehou, met 'n salarisverlaging, hoewel hy later uitgawes vergoed is. Hy word op 19 Junie in diens geneem en word deur die afgevaardigdes van die kongres, waaronder John Adams, geprys wat verklaar dat hy die man is wat die beste geskik is om die kolonies te lei en te verenig.   Die kongres het Washington aangestel as "generaal en bevelvoerder van die leër van die Verenigde Kolonies en van al die magte wat deur hulle opgewek of opgewek moet word", en het hom opdrag gegee om die beleg van Boston op 22 Junie aan te neem. , 1775. 
Die kongres het sy hoof personeeloffisiere gekies, waaronder generaal -majoor Artemas Ward, adjudant -generaal Horatio Gates, generaal -majoor Charles Lee, generaal -majoor Philip Schuyler, generaal -majoor Nathanael Greene, kolonel Henry Knox en kolonel Alexander Hamilton.  Washington was beïndruk deur kolonel Benedict Arnold en het hom die verantwoordelikheid gegee om 'n inval in Kanada te begin. Hy het ook die landgenoot van die Franse en Indiese oorlog, Brigadier -generaal Daniel Morgan, verloof. Henry Knox het Adams beïndruk met kennis oor wapens, en Washington het hom tot kolonel en hoof van artillerie bevorder. 
Washington het aanvanklik gekant teen die inskrywing van slawe in die kontinentale leër. Nietemin het hy later berou gekry toe die Britte proklamasies soos Dunmore's Proclamation uitgereik het, wat vryheid aan slawe van Patriot -meesters beloof het as hulle by die Britte aansluit.  Op 16 Januarie 1776 het die Kongres toegelaat dat gratis swartes in die burgermag dien. Teen die einde van die oorlog was 'n tiende van Washington se leër swartes. 
Terwyl Washington op pad was na Boston, het die woord van sy opmars hom voorafgegaan, en hy word geleidelik oral begroet, en word 'n simbool van die Patriot -saak.  [h] By sy aankoms op 2 Julie 1775, twee weke na die Patriot -nederlaag by die nabygeleë Bunker Hill, het hy sy hoofkwartier in Cambridge, Massachusetts, opgerig en die nuwe leër daar ondersoek, net om 'n ongedissiplineerde en swak toegeruste milisie te vind.  Na konsultasie begin hy met die voorgestelde hervormings van Benjamin Franklin - om die soldate te boor en streng dissipline, slag en opsluiting op te lê.  Washington beveel sy offisiere om die vaardighede van rekrute te identifiseer om militêre doeltreffendheid te verseker, terwyl onbevoegde offisiere verwyder word.  Hy het 'n versoekskrif aan Gage, sy voormalige hoof, gedoen om gevange Patriot -offisiere uit die gevangenis vry te laat en hulle menslik te behandel.  In Oktober 1775 het koning George III verklaar dat die kolonies in opstand was en het generaal Gage van onbevoegdheid onthef en hom vervang deur generaal William Howe. 
Die troepesterkte van Howe was altesaam 32 000 gereelde en Hessian -bystanders, en Washington se bestaan ​​uit 23 000, meestal rou rekrute en milisie.  In Augustus het Howe 20 000 troepe by Gravesend, Brooklyn, laat beland en die vestings van Washington genader, terwyl George III die opstandige Amerikaanse koloniste tot verraaiers verklaar het.  Washington, teen sy generaals, het gekies om te veg, op grond van onakkurate inligting dat die weermag van Howe slegs meer as 8 000 troepe het.  In die Slag van Long Island het Howe die flank van Washington aangerand en 1 500 Patriot -slagoffers aangerig, die Britte ly 400.  Washington het teruggetrek en generaal William Heath opdrag gegee om riviervaartuie in die gebied aan te skaf. Op 30 Augustus het generaal William Alexander die Britte afgehou en dekking gegee terwyl die weermag die Oosrivier onder duisternis na Manhattan -eiland oorgesteek het sonder om lewens of materieel te verloor, hoewel Alexander gevange geneem is. 
Howe, aangemoedig deur sy oorwinning op Long Island, stuur Washington as "George Washington, Esq." tevergeefs om oor vrede te onderhandel. Washington het geweier en geëis om aangespreek te word met diplomatieke protokol, as generaal en mede -strydlustig, nie as '' rebel '' nie, sodat sy mans nie as sodanig gehang word as hulle gevange geneem word nie.  Die Royal Navy het die onstabiele grondwerke op die laer Manhattan -eiland gebombardeer.  Washington het met bedenkinge gehoor gegee aan die advies van generaals Greene en Putnam om Fort Washington te verdedig. Hulle kon dit nie hou nie, en Washington het dit laat vaar ten spyte van generaal Lee se besware, terwyl sy leër noordwaarts na die White Plains teruggetrek het.  Howe se strewe dwing Washington om oor die Hudsonrivier terug te trek na Fort Lee om omsingeling te voorkom. Howe het sy troepe in November op Manhattan geland en Fort Washington verower, wat die Amerikaners groot ongevalle meegebring het. Washington was verantwoordelik vir die vertraging van die terugtog, hoewel hy die kongres en generaal Greene die skuld gegee het. Lojaliste in New York beskou Howe as 'n bevryder en versprei 'n gerug dat Washington die stad aan die brand gesteek het.  Patriot -moreel het sy laagste bereik toe Lee gevange geneem is.  Nou verminder tot 5.400 troepe, Washington se weermag het deur New Jersey teruggetrek, en Howe het die agtervolging verbreek, sy opmars na Philadelphia vertraag en winterkwartiere in New York opgerig. 
Oor die Delaware, Trenton en Princeton
Washington het die Delaware -rivier na Pennsylvania oorgesteek, waar Lee se plaasvervanger John Sullivan saam met nog 2000 troepe by hom aangesluit het.  Die toekoms van die kontinentale weermag was in twyfel getrek weens 'n gebrek aan voorraad, 'n strawwe winter, vervaldatum en werwing.Washington was teleurgesteld dat baie inwoners van New Jersey lojaliste was of skepties was oor die vooruitsig op onafhanklikheid. 
Howe verdeel sy Britse leër en plaas 'n Hessiese garnisoen in Trenton om die westelike deel van New Jersey en die oostelike oewer van die Delaware te bewaar,  maar die weermag het selfvoldaan gelyk en Washington en sy generaals het 'n verrassingsaanval op die Hessians in Trenton bedink, wat hy met die naam "Oorwinning of dood" genoem het.  Die weermag sou die Delaware -rivier oorsteek na Trenton in drie afdelings: een onder leiding van Washington (2 400 troepe), 'n ander deur generaal James Ewing (700), en die derde deur kolonel John Cadwalader (1 500). Die mag sou dan verdeel word, met Washington wat die Penningtonweg neem en generaal Sullivan suidwaarts op die rivier se rand. 
Washington het teruggetrek oor die Delaware na Pennsylvania, maar het op 3 Januarie na New Jersey teruggekeer en 'n aanval op Britse stamgemeente in Princeton geloods, met 40 Amerikaners gedood of gewond en 273 Britte gedood of gevange geneem.  Amerikaanse generaals Hugh Mercer en John Cadwalader word deur die Britte teruggejaag toe Mercer dodelik gewond is, en Washington het aangekom en die mans gelei in 'n teenaanval wat tot binne 30 meter (27 m) van die Britse lyn gevorder het. 
Sommige Britse troepe het teruggetrek na 'n kort stand, terwyl ander hul toevlug geneem het in die Nassau -saal, wat die teiken geword het van kolonels Alexander Hamilton se kanonne. Washington se troepe het aangekla, die Britte gee binne minder as 'n uur oor en 194 soldate lê hul wapens neer.  Howe het teruggetrek na New York, waar sy weermag tot vroeg die volgende jaar onaktief gebly het.  Die uitgeputte kontinentale leër van Washington het die winterhoofkwartier in Morristown, New Jersey, opgeneem terwyl die Britse toevoerlyne ontwrig en uit dele van New Jersey verdryf is. Washington het later gesê dat die Britte sy kamp suksesvol kon teenaanval voordat sy troepe ingegrawe is. 
Die Britte het nog steeds New York beheer, en baie Patriot-soldate het nie weer ingeskryf of verlate gegaan na die harde winterveldtog nie. Die kongres het groter belonings ingedien vir heraanmelding en straf vir verlatenheid om 'n groter aantal troepe te bewerkstellig.  Strategies was Washington se oorwinnings deurslaggewend vir die rewolusie en het die Britse strategie om 'n oorweldigende krag te toon, beëindig, gevolg deur vrygewige terme.  In Februarie 1777 het die berig Londen bereik van die Amerikaanse oorwinnings in Trenton en Princeton, en die Britte het besef dat die Patriotte in staat was om onvoorwaardelike onafhanklikheid te eis. 
In Julie 1777 lei die Britse generaal John Burgoyne die Saratoga -veldtog suid van Quebec deur die Champlainmeer en herower Fort Ticonderoga met die doel om New England te verdeel, insluitend die beheer van die Hudsonrivier. Generaal Howe in die Brits-besette New York het egter 'n fout gemaak en sy leër suidwaarts na Philadelphia geneem, eerder as teen die Hudsonrivier, om by Burgoyne naby Albany aan te sluit.  Intussen het Washington en Gilbert du Motier, Marquis de Lafayette na Philadelphia gehaas om Howe te betrek en was geskok om te hoor van Burgoyne se vordering in die staat New York, waar die patriotte gelei is deur generaal Philip Schuyler en opvolger Horatio Gates. Washington se leër van minder ervare mans is verslaan in die veldslae in Philadelphia. 
Howe outmaneuver Washington tydens die Slag van Brandywine op 11 September 1777 en marsjeer onbestrede in die hoofstad van die land in Philadelphia. 'N Patriot -aanval het in Oktober in Germantown teen die Britte misluk. Generaal -majoor Thomas Conway het sommige lede van die kongres (na verwys as die Conway Cabal) aangespoor om Washington uit sy bevel te verwyder as gevolg van die verliese in Philadelphia. Washington se ondersteuners het weerstand gebied, en die saak is uiteindelik na baie beraadslaging laat vaar.  Nadat die plot blootgelê is, het Conway 'n verskoning aan Washington geskryf, bedank en teruggekeer na Frankryk. 
Washington was besorg oor Howe se bewegings tydens die Saratoga -veldtog in die noorde, en hy was ook bewus daarvan dat Burgoyne suidwaarts na Saratoga beweeg vanuit Quebec. Washington het 'n paar risiko's geneem om die leër van Gates te ondersteun en versterkings noordwaarts gestuur met generaals Benedict Arnold, sy mees aggressiewe veldkommandant, en Benjamin Lincoln. Op 7 Oktober 1777 het Burgoyne probeer om Bemis Heights in te neem, maar is geïsoleer van ondersteuning deur Howe. Hy was gedwing om terug te trek na Saratoga en het uiteindelik oorgegee na die gevegte van Saratoga. Soos Washington vermoed het, het Gates se oorwinning sy kritici bemoedig.  Biograaf John Alden hou vol: "Dit was onvermydelik dat die nederlae van Washington se magte en die gelyktydige oorwinning van die magte in die boonste New York vergelyk moes word." Die bewondering vir Washington het afgeneem, waaronder min krediet van John Adams.  Die Britse bevelvoerder Howe bedank in Mei 1778, verlaat Amerika vir ewig en word vervang deur sir Henry Clinton. 
Washington se weermag van 11 000 het in Desember 1777 in die winterkwartiere by Valley Forge noord van Philadelphia gegaan. Hulle het tussen 2 000 en 3 000 sterftes in die koue oor ses maande gely, meestal weens siektes en gebrek aan voedsel, klere en skuiling.  Intussen het die Britte gemaklik in Philadelphia in kwartaal gestaan ​​en vir voorraad in pond betaal, terwyl Washington gesukkel het met 'n gedevalueerde Amerikaanse papiergeld. Die bosveld was gou uitgeput van wild, en teen Februarie het die moraal verlaag en 'n toename in verlate. 
Die Britte het daardie Junie Philadelphia na New York ontruim, en Washington het 'n oorlogsraad van Amerikaanse en Franse generaals ontbied. Hy het 'n gedeeltelike aanval op die terugtrekkende Britte gekies tydens die Slag van Monmouth, die Britte was onder bevel van Howe se opvolger, generaal Henry Clinton. Generaals Charles Lee en Lafayette het saam met 4 000 man beweeg sonder Washington se medewete en het hul eerste aanval op 28 Junie platgeslaan. Washington verlig Lee en bereik 'n gelykopuitslag na 'n uitgestrekte stryd. Teen die nag het die Britte hul terugtog na New York voortgesit, en Washington het sy leër buite die stad geskuif.  Monmouth was Washington se laaste geveg in die Noorde, hy waardeer die veiligheid van sy leër meer as dorpe met 'n min waarde vir die Britte. 
Washington het 'Amerika se eerste spymaster' geword deur 'n spioenasiestelsel teen die Britte te ontwerp.  In 1778 vorm majoor Benjamin Tallmadge die Culper Ring in opdrag van Washington om in die geheim inligting oor die Britte in New York te versamel.  Washington het voorvalle van ontrouheid veronagsaam deur Benedict Arnold, wat hom in baie veldslae onderskei het. 
Gedurende die middel van 1780 het Arnold die Britse spioenmeester John André begin sensitiewe inligting verskaf om Washington in die gedrang te bring en West Point, 'n belangrike Amerikaanse verdedigingsposisie aan die Hudsonrivier, te vang.  Geskiedkundiges [ who? ] het as moontlike redes vir Arnold se verraad sy woede oor die verlies van promosies aan junior offisiere, of herhaaldelike vertonings opgemerk [ verduideliking nodig ] van die kongres. Hy was ook diep in die skuld, het voordeel getrek uit die oorlog en was teleurgesteld oor die gebrek aan ondersteuning van Washington tydens sy uiteindelike krygsraad. 
Arnold het herhaaldelik om bevel oor West Point gevra, en Washington het uiteindelik in Augustus ingestem.  Arnold ontmoet André op 21 September en gee hom planne om die garnisoen oor te neem.  Militiemagte het André gevange geneem en die planne ontdek, maar Arnold het na New York ontsnap.  Washington herinner aan die bevelvoerders onder Arnold op sleutelpunte rondom die fort om medepligtigheid te voorkom, maar hy vermoed nie die vrou van Arnold, Peggy nie. Washington het persoonlike bevel by West Point aangeneem en sy verdediging herorganiseer.  André se verhoor vir spioenasie eindig in 'n doodsvonnis, en Washington bied aan om hom terug te keer na die Britte in ruil vir Arnold, maar Clinton weier. André is op 2 Oktober 1780 gehang, ondanks sy laaste versoek om 'n vuurpeloton te staan, om ander spioene af te skrik. 
Die troepe van Washington het gedurende die winter van 1779–1780 in Morristown, New Jersey, ingegaan en die ergste winter van die oorlog beleef, met temperature ver onder die vriespunt. Die hawe van New York was bevrore, sneeu en ys bedek die grond vir weke, en die troepe het weer nie voorsiening gemaak nie. 
Die beleg van Yorktown was 'n beslissende geallieerde oorwinning deur die gesamentlike magte van die kontinentale leër onder bevel van generaal Washington, die Franse leër onder bevel van die generaal Comte de Rochambeau en die Franse vloot onder bevel van Admiral de Grasse in die nederlaag van Cornwallis se Britse magte. Op 19 Augustus begin die opmars na Yorktown onder leiding van Washington en Rochambeau, wat nou bekend staan ​​as die 'gevierde optog'.  Washington was in bevel van 'n leër van 7 800 Fransmanne, 3 100 milisie en 8 000 vastelande. Washington, wat nie goed beleef het in beleidsoorlog nie, het dikwels uitgestel na die oordeel van generaal Rochambeau en het sy advies gebruik oor hoe om te werk te gaan, maar Rochambeau betwis nooit Washington se gesag as die bevelvoerder van die geveg nie. 
Einde September het Patriot-Franse magte Yorktown omsingel, die Britse leër vasgekeer en Britse versterkings van Clinton in die Noorde verhinder, terwyl die Franse vloot as oorwinnaars uit die stryd getree het tydens die Slag van die Chesapeake. Die laaste Amerikaanse offensief is begin met 'n skoot wat deur Washington afgevuur is.  Die beleg het geëindig met 'n Britse oorgawe op 19 Oktober 1781, meer as 7 000 Britse soldate is in die laaste groot veldslag van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog in krygsgevangenes gemaak.  Washington het vir twee dae onderhandel oor die voorwaardes vir oorgawe, en die amptelike ondertekeningseremonie het op 19 Oktober plaasgevind. Cornwallis eis siekte en was afwesig, en stuur generaal Charles O'Hara as sy gevolmagtigde.  As 'n gebaar van welwillendheid het Washington 'n ete gehou vir die Amerikaanse, Franse en Britse generaals, wat almal op vriendelike voet gebroedelik was en met mekaar vereenselwig was as lede van dieselfde professionele militêre kaste. 
Na die oorgawe in Yorktown het 'n situasie ontstaan ​​wat die betrekkinge tussen die nuut onafhanklike Amerika en Brittanje bedreig het.  Na 'n reeks vergeldings teregstellings tussen patriotte en lojaliste, het Washington op 18 Mei 1782 in 'n brief aan generaal Moses Hazen  geskryf dat 'n Britse kaptein tereggestel sou word vir die teregstelling van Joshua Huddy, 'n gewilde Patriot -leier, wat opgehang is in die rigting van die lojalis Richard Lippincott. Washington wou hê dat Lippincott self tereggestel moes word, maar is afgeweer.  Vervolgens is Charles Asgill eerder gekies deur loting uit 'n hoed te trek. Dit was 'n oortreding van die 14de artikel van die Yorktown Articles of Capitulation, wat krygsgevangenes beskerm teen weerwraak.   Later verander die gevoelens van Washington oor aangeleenthede en in 'n brief van 13 November 1782 aan Asgill erken hy die brief en situasie van Asgill, waarin hy sy begeerte uitdruk om geen kwaad aan hom te tref nie.  Na baie oorweging tussen die kontinentale kongres, Alexander Hamilton, Washington en appèlle van die Franse kroon, is Asgill uiteindelik vrygelaat,  waar Washington Asgill 'n pas uitgereik het waarmee hy na New York kon gaan.  
Toe vredesonderhandelinge begin, het die Britte teen 1783 geleidelik troepe uit Savannah, Charlestown en New York ontruim, en die Franse leër en vloot het ook vertrek.  Die Amerikaanse tesourie was leeg, onbetaalde en muiterige soldate het die uitstel van die kongres afgedwing, en Washington het onrus verdryf deur die Newburgh-sameswering in Maart 1783 te onderdruk, en die kongres beloof beamptes 'n bonus van vyf jaar.  Washington het 'n rekening van $ 450,000 aan uitgawes voorgelê wat hy aan die weermag voorgeskryf het. Die rekening is vereffen, hoewel dit na bewering vaag was oor groot bedrae en insluitende uitgawes wat sy vrou aangegaan het tydens besoeke aan sy hoofkwartier. 
Washington bedank as opperbevelhebber sodra die Verdrag van Parys onderteken is, en hy was van plan om terug te trek na Mount Vernon. Die verdrag is in April 1783 bekragtig, en die kongreskomitee van Hamilton het die weermag vir vredestyd aangepas. Washington het die weermag se perspektief aan die komitee gegee Gevoelens oor 'n vredestigting.  Die verdrag is op 3 September 1783 onderteken en Groot -Brittanje het die onafhanklikheid van die Verenigde State amptelik erken. Washington ontbind toe sy leër en gee op 2 November 'n welsprekende afskeidsrede aan sy soldate.  Op 25 November ontruim die Britte New York, en neem Washington en goewerneur George Clinton in besit. 
Washington het die kongres in Augustus 1783 aangeraai om 'n staande weermag te behou, 'n 'nasionale milisie' van afsonderlike staatseenhede te stig en 'n vloot en 'n nasionale militêre akademie te stig. Hy versprei sy 'Afskeid' -bevele wat sy troepe ontslaan het, wat hy' een patriotiese groep broers 'genoem het. Voor sy terugkeer na Mount Vernon, het hy toesig gehou oor die ontruiming van Britse magte in New York en word hy begroet deur optogte en vieringe, waar hy aankondig dat kolonel Henry Knox as opperbevelhebber bevorder is.
Nadat hy 8½ jaar lank die kontinentale leër gelei het, neem Washington in Desember 1783 afskeid van sy offisiere by Fraunces Tavern en bedank sy kommissie dae later, en weier lojalistiese voorspellings dat hy nie sy militêre bevel sou laat vaar nie.  By 'n laaste verskyning in uniform, gee hy 'n verklaring aan die kongres: "Ek beskou dit as 'n onontbeerlike plig om hierdie laaste plegtige daad van my amptelike lewe af te sluit, deur die belange van ons dierbaarste land te prys aan die beskerming van die almagtige God , en diegene wat die toesig van hulle het, tot sy heilige bewaring. "  Washington se bedanking is in die buiteland en in die buiteland geprys en het 'n skeptiese wêreld getoon dat die nuwe republiek nie in chaos sou ontaard nie.  [k] Dieselfde maand word Washington aangestel as president-generaal van die Society of the Cincinnati, 'n oorerflike broederskap, en hy dien vir die res van sy lewe.  [l]
Washington wou graag terugkeer huis toe nadat hy net tien dae op Mount Vernon deurgebring het uit 8 + 1⁄2 jaar oorlog. Hy het op Oukersaand aangekom, verheug om 'vry te wees van die gewoel van 'n kamp en die besige tonele van die openbare lewe'.  Hy was 'n beroemdheid en het tydens 'n besoek aan sy ma in Fredericksburg in Februarie 1784 gesoek, en hy ontvang 'n konstante stroom besoekers wat hulde aan hom wil bring op Mount Vernon. 
Washington het sy belange in die Great Dismal Swamp- en Potomac-kanaalprojekte wat voor die oorlog begin is, heraktiveer, alhoewel nie een van hulle dividende betaal het nie, en hy het 'n reis van 34 dae van 1090 km onderneem om na sy grondbesit in Ohio te kyk Land.  Hy het toesig gehou oor die voltooiing van die opknappingswerk op Mount Vernon, wat sy woning omskep het in die herehuis wat tot vandag toe oorleef - hoewel sy finansiële situasie nie sterk was nie. Skuldeisers het hom in 'n waardevermindering in oorlogstyd betaal, en hy het aansienlike bedrae in belasting en lone geskuld. Mount Vernon het tydens sy afwesigheid geen wins gemaak nie, en hy het aanhoudend swak oesopbrengste gesien as gevolg van pes en swak weer. Sy landgoed het sy elfde jaar met 'n tekort in 1787 aangeteken, en daar was min vooruitsig op verbetering.  Washington het 'n nuwe landskapsplan onderneem en daarin geslaag om 'n reeks vinnig groeiende bome en struike te kweek wat inheems was in Noord-Amerika. 
Washington het op 9 Mei 1787 in Philadelphia aangekom, hoewel 'n kworum eers op Vrydag 25 Mei bereik is. Benjamin Franklin het Washington aangewys as voorsitter van die byeenkoms, en hy is eenparig verkies om as president -generaal te dien.  Die doel van die konvensie was om die staatsopdrag te hersien met die "al die veranderings en verdere bepalings" wat nodig is om dit te verbeter, en die nuwe regering sal tot stand kom wanneer die gevolglike dokument "behoorlik deur die verskillende state bevestig word" .  Goewerneur Edmund Randolph van Virginia het Madison se Virginia -plan op 27 Mei, die derde dag van die byeenkoms, bekendgestel. Dit vra vir 'n heeltemal nuwe grondwet en 'n soewereine nasionale regering, wat Washington sterk aanbeveel. 
Washington skryf Alexander Hamilton op 10 Julie: "Ek is amper wanhoop om 'n gunstige kwessie te sien vir die verrigtinge van ons byeenkoms en berou daarom dat ek 'n agentskap in die onderneming gehad het."  Nietemin verleen hy sy aansien aan die welwillendheid en werk van die ander afgevaardigdes. Hy het tevergeefs 'n beroep op baie gedoen om die bekragtiging van die Grondwet te ondersteun, soos die anti-federalistiese Patrick Henry Washington vir hom gesê het "die aanneming daarvan onder die huidige omstandighede van die Unie is na my mening wenslik" en verklaar dat die alternatief anargie sou wees.  Washington en Madison het toe vier dae op Mount Vernon deurgebring om die oorgang van die nuwe regering te evalueer. 
Die afgevaardigdes van die Konvensie het 'n presidentskap in Washington verwag en het dit aan hom oorgelaat om die amp te definieer sodra dit verkies is.  [m] Die staatsverkiesers ingevolge die Grondwet het op 4 Februarie 1789 vir die president gestem, en Washington vermoed dat die meeste republikeine nie vir hom gestem het nie.  Die datum van 4 Maart het verloop sonder 'n kongres se kworum om die stemme te tel, maar 'n kworum is bereik op 5 April. Die volgende dag is die stemme getel,  en die kongressekretaris Charles Thomson is na Mount Vernon gestuur om te vertel Washington is hy tot president verkies. Washington het die meerderheid van elke staat se verkiesingsstemme gewen. John Adams het die hoogste stemme gekry en word daarom vise -president.  Washington het 'angstige en pynlike sensasies' gehad om die 'huislike geluk' van Mount Vernon te verlaat, maar vertrek op 16 April na New York om ingehuldig te word. 
Washington is op 30 April 1789 ingehuldig met die eed van die amp in die Federal Hall in New York.  [n] Sy afrigter is gelei deur milisie en 'n optoggroep en gevolg deur staatsmanne en buitelandse hooggeplaastes tydens 'n intreeparade, met 'n skare van 10 000.  Kanselier Robert R. Livingston het die eed afgelê met behulp van 'n Bybel wat deur die Vrymesselaars verskaf is, waarna die burgermag 'n saluut van 13 kanonne afgevuur het.  Washington lees 'n toespraak in die Senaatskamer waarin hy vra "die Almagtige Wese wat oor die heelal regeer, wat in die rade van nasies voorsit - en wie se voorsieningshulp elke menslike gebrek kan voorsien, die vryhede en geluk van die mense van die Verenigde State".  Alhoewel hy sonder 'n salaris wou dien, het die Kongres volhardend daarop aangedring dat hy dit aanvaar, en later Washington $ 25,000 per jaar voorsien om die koste van die presidentskap te dek. 
Washington het groot probleme hanteer. Die ou Konfederasie het nie die bevoegdhede gehad om sy werklas te hanteer nie en het swak leierskap, geen uitvoerende gesag, 'n klein burokrasie van klerke, 'n groot skuld, waardelose papiergeld en geen mag om belasting op te stel nie.  Hy het die taak gehad om 'n uitvoerende departement saam te stel en het op Tobias Lear staatgemaak vir advies om die beamptes te kies.  Groot -Brittanje het geweier om sy forte in die Amerikaanse Weste prys te gee,  en Barbary -seerowers het op Amerikaanse handelskepe in die Middellandse See gepeis in 'n tyd toe die Verenigde State nie eers 'n vloot gehad het nie. 
Washington was apolities en was gekant teen die vorming van partye, met die vermoede dat konflik republikanisme sou ondermyn.  Sy naaste adviseurs het twee faksies gevorm, wat die First Party System voorgehou het. Sekretaris van die tesourie Alexander Hamilton stig die Federalist Party om die nasionale krediet en 'n finansieel kragtige nasie te bevorder. Buitelandse minister Thomas Jefferson het die agenda van Hamilton gekant en die Jeffersonian Republikeine gestig. Washington het Hamilton se agenda egter goedgekeur, en dit het uiteindelik in werking getree - wat tot bitter kontroversie gelei het. 
Washington se eerste termyn was grotendeels toegewy aan ekonomiese kommer, waarin Hamilton verskillende planne beraam het om sake aan te spreek.  Die oprigting van openbare krediet het 'n primêre uitdaging vir die federale regering geword.  Hamilton het 'n verslag ingedien by 'n vasgeslote kongres, en hy, Madison, en Jefferson het die kompromie van 1790 bereik waarin Jefferson ingestem het tot Hamilton se skuldvoorstelle in ruil vir die verskuiwing van die land se hoofstad tydelik na Philadelphia en dan suid naby Georgetown op die Potomac Rivier.  Die bepalings is wettig in die Funding Act van 1790 en die Residence Act, wat beide Washington onderteken het. Die kongres het die aanvaarding en betaling van die skuld van die land goedgekeur, met befondsing verskaf deur doeaneregte en aksyns. 
Jefferson – Hamilton vete
Jefferson en Hamilton het politieke beginsels teenoor mekaar aanvaar. Hamilton het geglo in 'n sterk nasionale regering wat 'n nasionale bank en buitelandse lenings vereis om te funksioneer, terwyl Jefferson geglo het dat die state en die plaaselement hoofsaaklik die regering moet rig, en hy was ook mal oor die idee van banke en buitelandse lenings. Tot Washington se ontsteltenis het die twee mans aanhoudend geskille en gevegte aangegaan.  Hamilton eis dat Jefferson bedank as hy Washington nie kan ondersteun nie, en Jefferson het aan Washington gesê dat Hamilton se fiskale stelsel sal lei tot die omverwerping van die Republiek.  Washington het hulle aangespoor om 'n wapenstilstand te roep ter wille van die land, maar hulle het hom geïgnoreer. 
Washington het sy besluit om uit te tree na sy eerste termyn om die twis van die party tot 'n minimum te beperk, omgedraai, maar die vete duur voort na sy herverkiesing.  Jefferson se politieke optrede, sy steun aan Freneau's Nasionale koerant,  en sy poging om Hamilton te ondermyn, het byna daartoe gelei dat Washington hom uit die kabinet ontslaan het. Jefferson het uiteindelik sy pos in Desember 1793 bedank, en Washington het hom van daardie tyd af verlaat. 
In Maart 1791, op aandrang van Hamilton, het die Kongres, met steun van Madison, 'n aksynsbelasting op gedistilleerde spiritualieë opgelê om die nasionale skuld, wat in Julie van krag geword het, te beperk.  Graanboere het sterk protes aangeteken in die grensdistrikte van Pennsylvania, wat aangevoer het dat hulle nie verteenwoordig is nie en dat hulle te veel van die skuld dra, en hulle situasie vergelyk met buitensporige Britse belasting voor die Revolusionêre Oorlog. Op 2 Augustus het Washington sy kabinet vergader om te bespreek hoe om die situasie te hanteer. Anders as Washington, wat bedenkinge gehad het oor die gebruik van geweld, het Hamilton lank op so 'n situasie gewag en was hy gretig om die opstand te onderdruk deur federale gesag en geweld te gebruik.  Omdat Washington nie die federale regering wou betrek nie, het Washington 'n beroep op staatsamptenare in Pennsylvania gedoen om die inisiatief te neem, maar hulle wou nie militêre stappe neem nie. Op 7 Augustus het Washington sy eerste proklamasie uitgereik vir die oproep van staatsmilisies. Nadat hy 'n beroep op vrede gedoen het, herinner hy die betogers daaraan dat die federale wet, anders as die heerskappy van die Britse kroon, deur die staatsverkose verteenwoordigers uitgereik is. 
Dreigemente en geweld teen tollenaars het egter in 1794 in stryd met die federale owerheid toegeneem en aanleiding gegee tot die Whiskey Rebellion. Washington het op 25 September 'n finale proklamasie uitgereik waarin die gebruik van militêre geweld tevergeefs gedreig is.  Die federale weermag was nie opgewasse nie, daarom het Washington die Militia Act van 1792 opgeroep om staatsmilisies te ontbied.  Goewerneurs het troepe gestuur, aanvanklik onder bevel van Washington, wat die bevel gegee het aan Light-Horse Harry Lee om hulle na die opstandige distrikte te lei. Hulle het 150 gevangenes geneem, en die oorblywende rebelle het versprei sonder om verder te veg. Twee van die gevangenes is ter dood veroordeel, maar Washington oefen vir die eerste keer sy grondwetlike gesag uit en vergewe hulle. 
Die kragtige optrede van Washington het getoon dat die nuwe regering homself en sy tollenaars kan beskerm. Dit was die eerste gebruik van federale militêre mag teen die state en burgers  en bly die enigste keer dat 'n sittende president troepe in die veld beveel het. Washington regverdig sy optrede teen 'sekere selfgeskepte samelewings', wat hy as 'ondermynende organisasies' beskou wat die nasionale unie bedreig het. Hy betwis nie hul reg om te protesteer nie, maar hy dring daarop aan dat hul meningsverskil nie die federale wet moet oortree nie. Die kongres het ingestem en hul gelukwense aan hom toegewens, net Madison en Jefferson het onverskilligheid uitgespreek. 
In April 1792 begin die Franse Rewolusionêre Oorloë tussen Groot -Brittanje en Frankryk, en Washington verklaar Amerika se neutraliteit.Die revolusionêre regering van Frankryk het die diplomaat Burger Genêt na Amerika gestuur, en hy is met groot entoesiasme verwelkom. Hy het 'n netwerk van nuwe Demokraties-Republikeinse verenigings geskep wat Frankryk se belange bevorder, maar Washington het dit veroordeel en geëis dat die Franse Genêt herroep.  Die nasionale vergadering van Frankryk het Washington op 26 Augustus 1792 tydens die vroeë stadiums van die Franse rewolusie Washington ere -Franse burgerskap verleen.  Hamilton het die Jay -verdrag geformuleer om handelsbetrekkinge met Groot -Brittanje te normaliseer terwyl hulle uit westelike forte verwyder word, en ook om finansiële skulde uit die rewolusie op te los.  Hoofregter John Jay was die onderhandelaar van Washington en onderteken die verdrag op 19 November 1794, maar kritiese Jeffersonians ondersteun Frankryk. Washington het die verdrag beraadslaag en toe gesteun omdat dit oorlog met Brittanje vermy , maar was teleurgesteld dat die bepalings daarvan Brittanje bevoordeel het.  Hy het die openbare mening gemobiliseer en bekragtiging in die senaat verkry , maar het gereeld openbare kritiek ondergaan. 
Die Britte het ingestem om hul forte rondom die Groot Mere te laat vaar, en die Verenigde State het die grens met Kanada aangepas. Die regering het talle voor-revolusionêre skulde gelikwideer, en die Britte het die Brits-Wes-Indië oopgemaak vir Amerikaanse handel. Die verdrag verseker vrede met Brittanje en 'n dekade van vooruitstrewende handel. Jefferson beweer dat dit Frankryk woedend gemaak het en 'oorlog uitgenooi eerder as vermy'.  Die betrekkinge met Frankryk versleg daarna, wat die opvolgende president John Adams met 'n voornemende oorlog laat.  James Monroe was die Amerikaanse minister van Frankryk, maar Washington herinner hom aan sy teenkanting teen die verdrag. Die Franse weier om sy plaasvervanger Charles Cotesworth Pinckney te aanvaar, en die Franse gids verklaar die gesag om Amerikaanse skepe in beslag te neem twee dae voor die termyn van Washington. 
Daarteenoor skryf Colin G. Calloway dat "Washington 'n lewenslange obsessie gehad het om Indiese grond te kry, hetsy vir hom of vir sy land, en beleid en veldtogte begin het wat verwoestende gevolge in die Indiese land gehad het."  "Die groei van die nasie," het Galloway gesê, "het die indringing van die Indiese bevolking geëis. Washington het gehoop dat die proses bloedloos kan wees en dat die Indiese bevolking hul grond vir 'n" billike "prys sal prysgee en sal weggaan. as Indiërs weier en verset, soos hulle dikwels gedoen het, het hy gevoel dat hy geen ander keuse gehad het as om hulle te "uitwis" nie en dat die ekspedisies wat hy gestuur het om Indiese dorpe te vernietig, dus heeltemal geregverdig was. " 
Gedurende die herfs van 1789 moes Washington te kampe hê met die Britte wat geweier het om hul forte in die noordwestelike grens te ontruim en hul gesamentlike pogings om vyandige Indiese stamme aan te spoor om Amerikaanse setlaars aan te val.  [o] Die noordwestelike stamme onder die hoof van Miami, Little Turtle, het 'n bondgenootskap met die Britse weermag gehad om die Amerikaanse uitbreiding te weerstaan ​​en het tussen 1500 en 1700 setlaars tussen 1783 en 1790 gedood. 
Washington het besluit dat "die regering van die Verenigde State vasbeslote is dat hul administrasie van Indiese aangeleenthede geheel en al onder die groot beginsels van geregtigheid en menslikheid sal lei",  en op voorwaarde dat verdrae oor hul grondbelange moet onderhandel.  Die administrasie beskou magtige stamme as vreemde lande, en Washington het selfs 'n vredespyp gerook en wyn saam met hulle gedrink by die presidensiële huis in Philadelphia.  Hy het talle pogings aangewend om dit te versoen  hy het die doodmaak van inheemse mense gelykgestel aan die moord op blankes en probeer om hulle in die Europese-Amerikaanse kultuur te integreer.  Oorlogsekretaris Henry Knox het ook gepoog om die landbou onder die stamme aan te moedig. 
In 1790 het Washington brigadier -generaal Josiah Harmar gestuur om die stamme in die noordweste te laat pas, maar Little Turtle het hom twee keer gedwing om hom terug te trek.  Die Westelike Konfederasie van stamme het guerrillataktieke gebruik en was 'n effektiewe mag teen die yl bemande Amerikaanse leër. Washington het majoor -generaal Arthur St. Clair van Fort Washington op 'n ekspedisie gestuur om die vrede in die gebied in 1791 te herstel. Op 4 November is die magte van St. Clair in 'n hinderlaag gelê en met 'n paar oorlewendes verslaan, ondanks Washington se waarskuwing oor verrassingsaanvalle. Washington was woedend oor wat hy beskou as buitensporige inheemse Amerikaanse brutaliteit en teregstelling van gevangenes, insluitend vroue en kinders. 
Oorspronklik was Washington van plan om na sy eerste termyn af te tree, terwyl baie Amerikaners hulle nie kon voorstel dat iemand anders sy plek inneem nie.  Na byna vier jaar as president en die hantering van die binnegevegte in sy eie kabinet en met partydige kritici, toon Washington weinig entoesiasme om vir 'n tweede termyn te hardloop, terwyl Martha ook wou hê dat hy nie sou hardloop nie.  James Madison het hom aangespoor om nie af te tree nie, dat sy afwesigheid slegs die gevaarlike politieke breuk in sy kabinet en die huis sou laat vererger. Jefferson het hom ook gepleit om nie uit te tree nie en het ingestem om sy aanvalle op Hamilton te laat vaar, anders sou hy ook uittree as Washington dit sou doen.  Hamilton het volgehou dat Washington se afwesigheid op hierdie tydstip 'die grootste euwel' vir die land sou word.  Washington se naaste neef, George Augustine Washington, sy bestuurder op Mount Vernon, was kritiek siek en moes vervang word, wat die begeerte van Washington om terug te keer en na Mount Vernon terugkeer, verder toeneem. 
Toe die verkiesing van 1792 nader kom, het Washington nie sy presidensiële kandidatuur in die openbaar bekend gemaak nie. Tog het hy in stilte ingestem om te hardloop om 'n verdere polities-persoonlike skeuring in sy kabinet te voorkom. Die Verkiesingskollege het hom op 13 Februarie 1793 eenparig tot president verkies en John Adams as vise -president met 'n stem van 77 tot 50.  Washington, met 'n nominale fanfare, het alleen by sy inhuldiging in sy koets aangekom. Washington het op 4 Maart 1793 in die Senaatskamer van die Kongreshal in Philadelphia in diens van sy regter William Cushing 'n kort toespraak gehou en daarna onmiddellik teruggetrek na sy presidensiële huis in Philadelphia, moeg van sy amp en swak gesondheid. 
Op 22 April 1793, tydens die Franse Revolusie, het Washington sy beroemde Neutraliteitsverklaring uitgereik en besluit om '' 'n vriendelike en onpartydige optrede teenoor die strydlustige Magte 'te volg, terwyl hy Amerikaners gewaarsku het om nie in te gryp in die internasionale konflik nie.  Alhoewel Washington Frankryk se revolusionêre regering erken het, sou hy uiteindelik die Franse minister van Amerika vra om burgergenê terug te roep oor die burgergenê -saak.  Genêt was 'n diplomatieke moeilikheidmaker wat openlik vyandig was teenoor Washington se neutraliteitsbeleid. Hy het vier Amerikaanse skepe as privaat persone aangeskaf om die Spaanse magte (Britse bondgenote) in Florida aan te val, terwyl hy milisies gereël het om ander Britse besittings aan te val. Sy pogings het egter nie daarin geslaag om Amerika tydens die presidentskap van Washington in die buitelandse veldtogte te trek nie.  Op 31 Julie 1793 het Jefferson sy bedanking uit die kabinet van Washington ingedien.  Washington onderteken die Vlootwet van 1794 en gee die eerste ses federale fregatte die opdrag om Barbary seerowers te bestry. 
Washington beklemtoon dat nasionale identiteit van die allergrootste belang is, terwyl 'n verenigde Amerika vryheid en voorspoed sal beskerm. Hy het die land gewaarsku teen drie vooraanstaande gevare: regionalisme, partydigheid en buitelandse verstrengelinge, en het gesê dat die "naam van AMERIKAAN, wat aan u behoort, in u nasionale hoedanigheid, altyd die eerlike trots van patriotisme moet verhoog, meer as enige benaming wat van plaaslike diskriminasie. "  Washington het 'n beroep op mans gedoen om verder te gaan as partydigheid vir die algemene welstand, en beklemtoon dat die Verenigde State op sy eie belange moet konsentreer. Hy het gewaarsku teen buitelandse alliansies en hul invloed in binnelandse sake, en bittere partydigheid en die gevare van politieke partye.  Hy raadpleeg vriendskap en handel met alle nasies, maar raai hom aan om betrokke te raak by Europese oorloë.  Hy beklemtoon die belangrikheid van godsdiens en beweer dat 'godsdiens en moraliteit onontbeerlike ondersteunings' in 'n republiek is.  Washington se toespraak bevoordeel Hamilton se federalistiese ideologie en ekonomiese beleid. 
Alhoewel ek by die hersiening van die voorvalle van my administrasie onbewus was van opsetlike fout, is ek tog te verstandig oor my gebreke om nie waarskynlik te dink dat ek baie foute begaan het nie. Wat hulle ook al mag wees, ek smeek die Almagtige vurig om die euwels waartoe hulle geneig is, af te weer of te versag. Ek sal ook die hoop saamneem dat my land nooit sal ophou om hulle met toegeeflikheid te beskou nie, en dat die foute van onbevoegde vermoëns na vyf-en-veertig jaar van my lewe met eerlike ywer toegewy sal wees aan die vergetelheid , soos ek binnekort moet wees vir die wonings van rus. 
Na die eerste publikasie het baie Republikeine, waaronder Madison, die adres gekritiseer en geglo dat dit 'n anti-Franse veldtogdokument was. Madison het geglo Washington was sterk pro-Britte. Madison was ook agterdogtig oor die outeur van die adres. 
In 1839 het die biograaf van Washington, Jared Sparks, volgehou dat Washington se ". Afskeidsrede in opdrag van die wetgewers met die wette gedruk en gepubliseer is as 'n bewys van die waarde wat hulle aan sy politieke voorskrifte heg, en van hul liefde vir die outeur daarvan."  In 1972 het die Washington -geleerde James Flexner na die Afskeidsrede verwys as soveel lof as Thomas Jefferson se Onafhanklikheidsverklaring en Abraham Lincoln se Gettysburg -toespraak.  In 2010 berig historikus Ron Chernow die Afskeidsrede was een van die invloedrykste stellings oor republikanisme. 
Washington tree in Maart 1797 terug op Mount Vernon en spandeer tyd aan sy plantasies en ander sakebelange, waaronder sy distilleerdery.  Sy plantasiebedrywighede was slegs minimaal winsgewend,  en sy lande in die weste (Piemonte) was onder Indiese aanvalle en het min inkomste opgelewer, en die plakkers daar wou nie huur betaal nie. Hy het probeer om dit te verkoop, maar sonder sukses.  Hy het 'n nog meer toegewyde Federalis geword. Hy het die Alien and Sedition Acts vokaal gesteun en die federalis John Marshall oortuig om vir die kongres te hardloop om die Jeffersonian -besit in Virginia te verswak. 
Washington was vermoedelik ryk as gevolg van die bekende "verheerlikte fasade van rykdom en grootsheid" op Mount Vernon, , maar byna al sy rykdom was in die vorm van grond en slawe eerder as gereed kontant. Om sy inkomste aan te vul, het hy 'n distilleerdery opgerig vir aansienlike whiskyproduksie.  Geskiedkundiges skat dat die landgoed ongeveer $ 1 miljoen in 1799 dollar werd was,  gelykstaande aan $ 15,249,000 in 2020. Hy het grondpakkies gekoop om die ontwikkeling rondom die nuwe Federale Stad ter ere van hom te stimuleer, en hy het individuele erwe aan die middel verkoop -inbeleggers in plaas van veelvuldige lotte aan groot beleggers, in die oortuiging dat hulle hulle waarskynlik sal verbind tot verbeterings. 
Dr Brown het gedink Washington het 'n kwinkslag. Dr. Dick het gedink die toestand was 'n ernstiger 'gewelddadige ontsteking van die keel'.  Hulle het die bloedvergietingsproses tot ongeveer vyf pint voortgesit, en die toestand van Washington het verder versleg. Dr Dick het 'n trageotomie voorgestel, maar die ander was nie vertroud met die prosedure nie en het dit daarom afgekeur.  Washington het Brown en Dick opdrag gegee om die kamer te verlaat, terwyl hy Craik verseker het: "Dokter, ek sterf hard, maar ek is nie bang om te gaan nie." 
Die kongres verdaag onmiddellik vir die dag na die nuus van Washington se dood, en die voorsitterstoel was die volgende oggend in swart gehul.  Die begrafnis is vier dae na sy dood op 18 Desember 1799 op Mount Vernon gehou, waar sy lyk begrawe is. Kavallerie en voetsoldate het die optog gelei, en ses kolonels het as die draers gedien. Die Mount Vernon -begrafnisdiens was meestal beperk tot familie en vriende.  Eerwaarde Thomas Davis lees die begrafnisdiens by die kluis met 'n kort toespraak, gevolg deur 'n seremonie wat deur verskillende lede van Washington se Vrymesselaarslodge in Alexandria, Virginia, uitgevoer is.  Die kongres het Light-Horse Harry Lee gekies om die lofrede te lewer. Die woord oor sy dood het stadig gegaan, kerkklokke lui in die stede, en baie sakeondernemings het gesluit.  Mense wêreldwyd bewonder Washington en was bedroef oor sy dood, en gedenkoptogte is in groot stede van die Verenigde State gehou.Martha het 'n jaar lank 'n swart roukappie gedra, en sy het hul korrespondensie verbrand om hul privaatheid te beskerm. Dit is bekend dat slegs vyf briewe tussen die egpaar oorleef het: twee van Martha tot George en drie van hom aan haar. 
Die diagnose van die siekte van Washington en die onmiddellike oorsaak van sy dood is sedert die dag van sy dood aan die orde van debat. Die gepubliseerde verslag van Dr. Craik en Brown [p] het gesê dat sy simptome in ooreenstemming was cynanche trachealis (trageale ontsteking), 'n term van daardie tydperk wat gebruik word om ernstige ontsteking van die boonste lugpyp, insluitend quinsy, te beskryf. Beskuldigings duur voort sedert Washington se dood oor mediese wanpraktyk, en sommige glo dat hy doodgebloei is.  Verskeie moderne mediese skrywers het bespiegel dat hy aan 'n ernstige geval van epiglottitis gesterf het wat deur die gegewe behandelings bemoeilik is, veral die massiewe bloedverlies wat byna seker hipovolemiese skok veroorsaak het.  [q]
Washington is begrawe in die ou gewelf van die Washington -gesin by Mount Vernon, geleë op 'n grasheilige heuwel met wilger-, jenewer-, sipres- en kastaiingbome. Dit bevat die oorblyfsels van sy broer Lawrence en ander familielede, maar die afgeleefde baksteenkluis moes herstel word, wat Washington genoop het om instruksies in sy testament vir die bou van 'n nuwe kluis na te laat.  Washington se boedel ten tyde van sy dood was 'n geskatte $ 780,000 in 1799 werd, ongeveer gelykstaande aan $ 14,3 miljoen in 2010.  Washington se hoogste netto waarde was $ 587,0 miljoen, insluitend sy 300 slawe. 
In 1830 het 'n ontevrede eks-werknemer van die landgoed probeer om te steel wat hy gedink het Washington se kop was, wat daartoe gelei het dat 'n veiliger kluis gebou is.  Die volgende jaar is die nuwe kluis op Mount Vernon gebou om die oorskot van George en Martha en ander familielede te ontvang.  In 1832 het 'n gesamentlike kongreskomitee gedebatteer oor die verskuiwing van sy liggaam van Mount Vernon na 'n grafkelder in die Capitol. Die grafkelder is in die 1820's deur die argitek Charles Bulfinch gebou tydens die heropbou van die uitgebrande hoofstad, na die verbranding van Washington deur die Britte tydens die oorlog van 1812. Die suidelike opposisie was sterk, teëgestaan ​​deur 'n steeds groeiende breuk tussen Noord en Suid -Suid -Afrika was bekommerd dat die oorskot van Washington op 'n kus wat in sy geboorteland lê, sou beland as die land verdeeld raak en Washington se oorskot in Mount Vernon bly. 
Washington was ietwat voorbehou in persoonlikheid, maar hy het oor die algemeen 'n sterk teenwoordigheid gehad. Hy het toesprake en aankondigings gemaak indien nodig, maar hy was nie 'n bekende redenaar of debatteerder nie.  Hy was langer as die meeste van sy tydgenote  rekords van sy lengte wissel van 1,83 m tot 1,92 m lank,   en weeg tussen 210-220 pond (95–100 kg) as volwassene,   en hy was bekend vir sy groot krag.  Hy het grysblou oë en rooibruin hare wat hy poeiergedra het in die mode van die dag.  Hy het 'n robuuste en oorheersende teenwoordigheid gehad, wat respek van sy eweknieë gekry het.
Washington was vroeg in sy lewe 'n talentvolle ruiter. Hy het volbloed by Mount Vernon versamel, en sy twee gunstelingperde was Blueskin en Nelson.  Genoot Virginian Thomas Jefferson het gesê Washington was "die beste ruiter van sy ouderdom en die grasieusste figuur wat te perd gesien kon word"  hy het ook jakkalse, takbokke, eende en ander wild gejag.  Hy was 'n uitstekende danser en het gereeld die teater bygewoon. Hy het matig gedrink, maar was moreel gekant teen oormatige drink, tabak rook, dobbel en vloekery. 
Washington was afstammelinge van die Anglikaanse minister Lawrence Washington (sy oupagrootjie), wie se probleme met die Kerk van Engeland sy erfgename moontlik tot Amerika laat emigreer het.  Washington is in April 1732 as baba gedoop en word 'n toegewyde lid van die Church of England (die Anglikaanse Kerk).  Hy het meer as 20 jaar gedien as 'n vestingman en kerkwagter vir Fairfax Parish en Truro Parish, Virginia.  Hy het daagliks privaat gebid en die Bybel gelees, en hy het mense en die nasie in die openbaar aangemoedig om te bid.  Hy het moontlik voor die Revolusionêre Oorlog gereeld nagmaal geneem, maar hy het dit nie gedoen na die oorlog waarvoor hy deur pastoor James Abercrombie vermaan is nie. 
Washington het geglo in 'n 'wyse, ondeurgrondelike en onweerstaanbare' Skepper -God wat aktief in die heelal was, in teenstelling met deïstiese denke.  Hy het na die verwysingsterme na God verwys Voorsienigheid, die Skepper, of die Almagtig, en ook as die Goddelike Skrywer of die Opperwese.  Hy het geglo in 'n goddelike mag wat oor slagvelde waak, betrokke was by die uitkoms van oorlog, sy lewe beskerm en betrokke was by Amerikaanse politiek - en spesifiek by die skepping van die Verenigde State.  [r] Die moderne historikus Ron Chernow het beweer dat Washington evangelistiese Christendom of 'n vuur-en-swawel-toespraak vermy het saam met die nagmaal en enigiets wat geneig was om "sy godsdienstigheid te pronk". Chernow het ook gesê dat Washington "nooit sy godsdiens as 'n instrument vir partydige doeleindes of in amptelike ondernemings gebruik het nie".  Geen melding van Jesus Christus verskyn in sy privaat korrespondensie nie, en sulke verwysings kom selde voor in sy openbare geskrifte.  Hy het gereeld uit die Bybel aangehaal of dit geparafraseer, en het dikwels na die Anglikaan verwys Boek van algemene gebed.  Daar word gedebatteer of hy die beste as 'n Christen of 'n teïstiese rasionalis geklassifiseer kan word - of albei. 
Vrymesselary was 'n algemeen aanvaarde instelling in die laat 18de eeu, bekend daarvoor dat dit morele leerstellings bepleit.  Washington was aangetrokke tot die vrymesselaars se toewyding aan die Verligtingsbeginsels van rasionaliteit, rede en broederskap. Die Amerikaanse Vrymesselaars-lodges het nie die anti-klerikale perspektief van die omstrede Europese losies gedeel nie.  'n Vrymesselaarslosie is in September 1752 in Fredericksburg gestig, en Washington is twee maande later op 20 -jarige ouderdom begin as een van die eerste ingeskrewe vakleerlinge. Binne 'n jaar vorder hy deur sy geledere om 'n meester -messelaar te word.  Washington het groot agting vir die Vrymesselaarsorde gehad, maar sy persoonlike bywoning van die lodge was sporadies. In 1777 het 'n byeenkoms van Virginia -lodges hom gevra om die grootmeester van die nuutgestigte Grand Lodge of Virginia te wees, maar hy het geweier vanweë sy verpligtinge wat die kontinentale leër gelei het. Na 1782 korrespondeer hy gereeld met vrymesselaarslosies en -lede,  en word hy in 1788 as meester in die Virginia -handves van Alexandria Lodge nr. 22 vermeld. 
In Washington se leeftyd was slawerny diep ingeburger in die ekonomiese en sosiale struktuur van Virginia.  Washington het sy hele volwasse lewe Afrika -slawe besit en gewerk.  Hy verkry dit deur erfenis, verkry beheer oor vier en tagtig slawe tydens sy huwelik met Martha en koop tussen 1752 en 1773 ten minste een en sewentig slawe.  Sy vroeë opvattings oor slawerny was nie anders as in Virginia nie planter van die tyd.  Hy het geen morele besware oor die instelling getoon nie en het na sy slawe verwys as '' 'n soort eiendom ''.  Vanaf die 1760's het sy houding 'n stadige evolusie ondergaan. Die eerste twyfel is aangevoer deur sy oorgang van tabak na graangewasse, wat 'n duur oorskot aan slawe veroorsaak het, wat die stelsel se ekonomiese doeltreffendheid bevraagteken het.  Sy groeiende ontnugtering met die instelling is aangespoor deur die beginsels van die Amerikaanse rewolusie en revolusionêre vriende soos Lafayette en Hamilton.  Die meeste historici is dit eens dat die rewolusie sentraal was in die evolusie van Washington se houding oor slawerny  "Na 1783", skryf Kenneth Morgan, ". [Washington] begin meer gereeld innerlike spanning oor die slawerny -probleem uitdruk, alhoewel altyd privaat. "
Die baie hedendaagse berigte oor slawebehandeling by Mount Vernon is uiteenlopend en teenstrydig.  Historikus Kenneth Morgan (2000) beweer dat Washington spaarsamig was om klere en beddegoed vir sy slawe te bestee, en slegs genoeg kos aan hulle verskaf het, en dat hy streng beheer oor sy slawe onderhou het en sy opsieners opdrag gegee het om die hele jaar deur te laat werk van sonop tot skemer. .  Historikus Dorothy Twohig (2001) het egter gesê: "Kos, klere en huisvesting blyk ten minste voldoende te wees".  Washington staar toenemende skuld in die gesig gestaar met die koste om slawe te ondersteun. Hy het 'n "ingeburgerde gevoel van rasse -meerderwaardigheid" bo Afro -Amerikaners, maar het geen kwade gevoelens teenoor hulle gehad nie. 
Sommige slawegesinne het op verskillende plekke op die plantasie gewerk, maar hulle kon mekaar op hul vakansiedae besoek.  Washington se slawe het gedurende die werksdag twee uur vakansie ontvang vir maaltye, en op Sondae en godsdienstige vakansiedae tyd gegee.  Washington sorg gereeld persoonlik vir siek of beseerde slawe, en hy voorsien dokters en vroedvroue en laat sy slawe vir pokke inent.  [ mislukte verifikasie - sien bespreking] In Mei 1796 het Martha se persoonlike en gunsteling slaaf Ona Judge na Portsmouth ontsnap. Op bevel van Martha het Washington probeer om Ona ​​vas te trek met behulp van 'n tesourie -agent, maar hierdie poging het misluk. In Februarie 1797 het Washington se persoonlike slaaf Hercules na Philadelphia ontsnap en is nooit gevind nie. 
Sommige berigte berig dat Washington gekant was teen geslaan, maar soms die gebruik daarvan, in die algemeen as 'n laaste uitweg, op mans- en vroueslawe toegestaan ​​het.  Washington gebruik beloning sowel as straf om dissipline en produktiwiteit by sy slawe aan te moedig. Hy het probeer om 'n persoon se gevoel van trots aan te spreek, beter komberse en klere aan die "verdienstelikste" gegee en sy slawe met kontantbelonings gemotiveer. Hy het geglo dat "waaksaamheid en vermaning" dikwels 'n beter afskrikmiddel teen oortredings is, maar dat diegene wat "nie hul plig met regverdige middele sal doen nie" sal straf. Straf wissel van erns van degradering terug tot veldwerk, deur sweep en slae, tot permanente skeiding van vriende en familie deur verkoop. Die historikus Ron Chernow beweer dat opsieners slawe moes waarsku voordat hulle die wimper toevlug, en Washington se skriftelike toestemming nodig het voordat hulle geklop het, hoewel sy uitgebreide afwesigheid dit nie altyd toelaat nie.  Washington was afhanklik van slawe -arbeid om sy plase te bewerk en onderhandel oor die aankoop van meer slawe in 1786 en 1787. 
In Februarie 1786 het Washington 'n sensus van Mount Vernon geneem en 224 slawe aangeteken.  Teen 1799 was daar altesaam 317 slawe op Mount Vernon, waaronder 143 kinders.  Washington het 124 slawe besit, 40 gehuur en 153 gehou vir sy vrou se belangstelling.  Washington ondersteun baie slawe wat te jonk of te oud was om te werk, wat die slawe -bevolking van Mount Vernon aansienlik laat toeneem en die plantasie verlore laat werk. 
In 'n brief van 1778 aan Lund Washington het hy sy begeerte "om van negers af te sien" duidelik gemaak toe hy die ruil van slawe vir grond wat hy wou koop, bespreek.  Die volgende jaar het hy sy voorneme verklaar om nie gesinne te skei nie as gevolg van "'n verandering van meesters".  Gedurende die 1780's het Washington privaat sy steun uitgespreek vir die geleidelike emansipasie van slawe.  Tussen 1783 en 1786 het hy morele steun verleen aan 'n plan wat deur Lafayette voorgestel is om grond en gratis slawe aan te koop om daaraan te werk, maar wou nie aan die eksperiment deelneem nie.  Washington het in 1785 privaat steun vir emansipasie aan prominente metodiste Thomas Coke en Francis Asbury uitgespreek, maar wou nie hul petisie onderteken nie.  In persoonlike korrespondensie die volgende jaar, het hy sy begeerte om die instelling van slawerny te beëindig, duidelik gemaak deur 'n geleidelike wetgewende proses, 'n siening wat korreleer met die hoofstroom anti -slawerny -literatuur wat in die 1780's gepubliseer is wat Washington besit.  Hy het sy aankope van slawe aansienlik verminder na die oorlog, maar het dit steeds in klein hoeveelhede aangeskaf. 
In 1788 het Washington 'n voorstel van 'n vooraanstaande Franse afskaffer, Jacques Brissot, van die hand gewys om 'n afskaffingsvereniging in Virginia te stig, en verklaar dat hoewel hy die idee ondersteun, die tyd nog nie reg is om die kwessie die hoof te bied nie.  Die historikus Henry Wiencek (2003) meen, gebaseer op 'n opmerking wat in die notaboek van sy biograaf David Humphreys verskyn, dat Washington dit oorweeg het om 'n openbare verklaring te maak deur sy slawe aan die vooraand van sy presidentskap in 1789 te bevry.  Die historikus Philip D. Morgan (2005) stem nie saam nie en meen die opmerking was 'n "private uiting van berou" oor sy onvermoë om sy slawe te bevry.  Ander historici is dit met Morgan eens dat Washington vasbeslote was om nie die nasionale eenheid te waag oor 'n saak wat net so verdeeld is as slawerny nie.  Washington het nooit gereageer op enige van die petisies teen slawerny wat hy ontvang het nie, en die onderwerp is nie in sy laaste toespraak aan die kongres of sy afskeidsrede genoem nie. 
Die eerste duidelike aanduiding dat Washington ernstig van plan was om sy slawe te bevry, verskyn in 'n brief aan sy sekretaris, Tobias Lear, in 1794.  Washington het Lear opdrag gegee om kopers vir sy grond in die weste van Virginia te vind, en in 'n privaat koda verduidelik dat hy het dit gedoen "om 'n sekere soort eiendom wat ek besit, baie afstootlik vir my eie gevoelens te bevry".  Die plan, saam met ander wat Washington in 1795 en 1796 oorweeg het, kon nie verwesenlik word nie omdat hy nie kopers vir sy grond kon vind nie, sy onwilligheid om slawegesinne op te breek en die weiering van die Custis -erfgename om sulke skeidings te voorkom. deur terselfdertyd hul bruisende slawe te bevry. 
Op 9 Julie 1799 maak Washington sy laaste testament klaar met die langste bepaling wat slawerny betref. Al sy slawe sou bevry word na die dood van sy vrou, Martha. Washington het gesê dat hy hulle nie onmiddellik bevry het nie omdat sy slawe met die vrou se slawe in die huwelik getree het. Hy het hulle verkoop of vervoer uit Virginia verbied. Sy testament het bepaal dat ou en jong vrygemaakte mense vir 'n onbepaalde tyd vir jongmense moes sorg, geleer word om te lees en te skryf en in geskikte beroepe te plaas.  Washington het meer as 160 slawe bevry, waaronder 25 wat hy van sy vrou se broer verkry het ter betaling van 'n skuld wat deur die gradeplegtigheid bevry is.  Hy was een van die min groot maagdelike Virginiërs tydens die Revolusionêre Era wat hul slawe geëmansipeer het. 
Op 1 Januarie 1801, een jaar na George Washington se dood, onderteken Martha Washington 'n bevel om sy slawe vry te laat. Baie van hulle, wat nooit ver van Mount Vernon afgedwaal het nie, was natuurlik huiwerig om hul geluk elders te probeer, terwyl ander geweier het om eggenote of kinders wat nog as slawe aangehou word (die Custis -landgoed)  te laat vaar en het ook by of naby Martha gebly. Volgens die instruksies van George Washington in sy testament, is geld gebruik om jong, bejaarde en sieklike slawe te voed en aan te trek tot in die vroeë 1830's. 
Die nalatenskap van Washington is een van die invloedrykste in die Amerikaanse geskiedenis sedert hy as opperbevelhebber van die kontinentale weermag, 'n held van die rewolusie en die eerste president van die Verenigde State gedien het. Verskeie historici beweer dat hy ook 'n dominante faktor was in die stigting van Amerika, die Revolusionêre Oorlog en die Grondwetlike Konvensie.  Die kameraad van die rewolusionêre oorlog, Light-Horse Harry Lee, het hom tot eer gebring as "Eerste in oorlog-eers in vrede-en eers in die harte van sy landgenote".  Lee se woorde het die kenmerk geword waardeur Washington se reputasie op die Amerikaanse geheue beïndruk is, met 'n paar biograwe wat hom as die groot voorbeeld van republikanisme beskou. Hy het baie presedente geskep vir die nasionale regering en veral die presidentskap, en hy is al in 1778 die 'Vader van sy land' genoem.  [s]
In 1885 verklaar die kongres dat Washington se verjaardag 'n federale vakansiedag is.  Die biograaf van die twintigste eeu, Douglas Southall Freeman, het tot die gevolgtrekking gekom: "Die groot ding wat oor die man gestempel is, is karakter." Die moderne historikus David Hackett Fischer het uitgebrei na Freeman se beoordeling en het Washington se karakter gedefinieer as "integriteit, selfdissipline, moed, absolute eerlikheid, vasberadenheid en besluit, maar ook verdraagsaamheid, ordentlikheid en respek vir ander". 
Washington het 'n internasionale simbool vir bevryding en nasionalisme geword as die leier van die eerste suksesvolle rewolusie teen 'n koloniale ryk. Die federaliste het hom die simbool van hul party gemaak, maar die Jeffersonians het jare lank sy invloed wantrou en het die bou van die Washington Monument vertraag. Washington is op 31 Januarie 1781 verkies tot lid van die American Academy of Arts and Sciences, voordat hy selfs met sy presidentskap begin het.  Hy is postuum aangestel in die graad van generaal van die leërs van die Verenigde State tydens die twee-eeufees van die Verenigde State om te verseker dat hy nooit 'n beter posisie sou kry nie, dit word bereik deur die gesamentlike resolusie van die Kongres Public Law 94-479 wat op 19 Januarie 1976 aangeneem is , met 'n effektiewe aanstellingsdatum van 4 Julie 1976.  [t] Op 13 Maart 1978 word Washington militêr bevorder tot die rang van generaal van die leërs. 
Parson Weems skryf in 1809 'n hagiografiese biografie ter ere van Washington.  Historikus Ron Chernow beweer dat Weems gepoog het om Washington te vermenslik, wat hom minder streng laat lyk en 'patriotisme en sedelikheid' inspireer en 'blywende mites' bevorder, soos Washington se weiering om te lieg oor die skade aan sy kersboom.  Weems se rekeninge is nog nooit bewys of bewys nie.  Historikus John Ferling beweer egter dat Washington die enigste stigter en president is wat ooit as 'goddelik' genoem is, en wys daarop dat sy karakter deur historici, in die verlede en die hede, die meeste ondersoek is.  Historikus Gordon S. Wood kom tot die gevolgtrekking dat "die grootste daad van sy lewe, die een wat hom sy grootste roem besorg het, sy bedanking was as opperbevelhebber van die Amerikaanse magte."  Chernow stel voor dat Washington "belas is deur die openbare lewe" en gedeel deur "onbekende ambisie vermeng met selfvertroue".  'n Oorsig van 1993 oor presidentsopnames en opnames was Washington se nommer 4, 3 of 2 konsekwent onder presidente.  'n Opname van die Siena College Research Institute in 2018 het hom nommer 1 onder presidente gerangskik. 
Die karakter van Washington. en Amerika's
George Washington het pas die Amerikaanse weermag met lappies tot oorwinning oor Groot-Brittanje gelei, toe die magtigste nasie en weermag ter wêreld. Maar dit was wat Washington gedoen het daarna Amerika se oorwinning wat koning George III se sarkastiese verklaring tot gevolg gehad het.
Dit was die nuus wat King George nie kon glo nie. Watter man sou 'n rewolusie wen en dan, met 'n hele volk syne vir die neem, weier om daardie mag, die koningskroon, te gryp?
Nadat ons ons tot oorwinning gelei het, wou sommige Amerikaanse militêre leiers Washington koning maak van die nuwe nasie. Maar Washington het hierdie pogings vinnig onderdruk deur onmiddellik sy kommissie as die bevelvoerder van die weermag te bedank en na sy plaas terug te keer. Dade praat harder as woorde. Daar sou geen koning wees nie, sê die man wat koning kon gewees het.
Washington het 'n enorme karakter getoon in die bevel oor die militêre magte, maar tog was dit die karakter wat hy op die politieke arena getoon het, wat die uniekste was. Dit het bewondering en respek gewek by mense in Amerika en oor die hele wêreld.
Byvoorbeeld, die groot Napoleon word beskou as 'geen Washington'. Ná die Franse Revolusie, het Napoleon die keiser geword en die dood in Europa uitgespoel. Op sy sterfbed het hy sy kritici uitgejou en gekla dat hulle wil hê dat hy ''n ander Washington' moet wees. Geen twyfel.
Die reputasie van Washington was beslis gebou op meer as een gebeurtenis. In die Franse en Indiese oorloë beveel hy die Virginia Regiment. In een geveg by Fort Duquesne het hy twee perde onder hom laat uitskiet en nog steeds aan boord geklim en die geveg voortgesit. Jare later, weer by Fort Duquesne, het 'n geveg verkeerdelik tussen twee kontingente van die Virginia Regiment uitgebreek. Toe Washington hierdie dodelike fout sien, ry hy tussen die lyne soldate wat op mekaar skiet om hulle te keer. Dit is verbasend dat Washington nie geskiet is nie, alhoewel 14 soldate in die frakas gesterf het. Washington se dapperheid is nooit vergeet nie.
Tydens die Revolusionêre Oorlog was dit ongelooflik dat Washington selfs die leër bymekaar kon hou. Altyd te min voorraad, sou 'n minder gerespekteerde syfer veel groter woestyn- en morele probleme ondervind het. En ook die status van Washington het hom gehelp om meer steun uit die kongres te kry as wat 'n ander sou hê.
Maar toe die kongres Washington nie kon voorsien van wat hy nodig gehad het om sy leër te voed en te beklee nie, het hulle vir hom gesê dat sy leër voedsel en voorrade kan "stuur" van diegene wat hulle deur die hele platteland verlaat het. Die goeie oordeel en karakter van Washington het hom laat weier om so 'n program op te stel.
Trouens, Washington is nooit as 'n militêre genie in die geveg beskou nie. Dit was sy karakter, sy dapperheid, sy deursettingsvermoë wat hom tot oorwinning gelei het. Hy was slim genoeg om die Britte in baie opsigte te verslyt. Ons het die Revolusionêre Oorlog gewen, nie vanweë Washington se militêre vaardigheid nie, soos 'n biograaf dit stel, maar 'omdat Washington nie sou opgee of weggaan nie'.
Die geloofwaardigheid wat Washington geniet het, was enorm, en nie histories onbelangrik nie. Die Grondwetlike Konvensie in Philadelphia het moontlik nooit die openbare legitimiteit bereik wat nodig was om te slaag nie, as Amerikaners nie Washington gehad het nie, wat hulle implisiet vertrou het, as voorsitter van die byeenkoms.
Ons dink aan die woorde van Jefferson en Franklin en Madison as ons aan die stigters dink. Ons dink egter aan Washington's aksies. Washington het die mag oorgehou en dit aan die mense teruggegee. Om mag op te gee lyk baie eenvoudiger as om die wêreld se voorste militêre mag te verslaan. Maar die geskiedenis toon dat dit nie so is nie.
Washington het twee termyne as die eerste president gedien, maar ook hier is dit weer sy minagting vir die magsgrepe en sy ampstermyn wat die beste onthou kan word. Byvoorbeeld, Washington was so skaam oor die reaksie tydens geleenthede toe hy aangekondig word dat hy die kamer binnekom, dat hy eers begin aankom om die ekstra aandag te vermy.
Stel dit in kontras met die probleem wat die Sowjet -diktator Joseph Stalin gehad het toe mense nie by sy aankoms sou ophou handeklap nie, te bang vir wat met hulle sou gebeur as hulle die eerste was om op te juig. Die Sowjette het uiteindelik 'n stelsel van klokkies ontwikkel om die eindelose applous te stuit. Washington het nie sulke probleme gehad nie.
Miskien is Washington se belangrikste nalatenskap die presidensiële limiet van twee termyn. Washington kon voortdurend diens gedoen het, en is aangemoedig om dit te doen. Sommige was bevrees dat die land in faksiedispute sou uitbreek sonder dat Washington se sterk hand aan die stuur was. (En soos die lesers van my Common Sense-e-brief sou opgemerk het, het hy beslis 'die ervaring' wat teenstanders volgens die huidige term die belangrikste rede is om politici vir ewig en 'n dag aan die bewind te hou.)
Maar Washington, wat sy titel verdien as die vader van die land, het deur sy voorbeeld gelei: hy tree op om die vryheidstelsel vry te maak van sy persoonlikheid. Sy tradisie om nie meer as twee termyne te dien nie, het vir bykans 150 jaar geheers totdat FDR. Nie lank nadat Roosevelt die tradisie verbreek het nie, is ons Grondwet gewysig om voorsiening te maak vir 'n verpligte rotasie van die presidentskap na twee termyne.
As George Washington die karakter van Fidel Castro was, of 'n aantal ander politieke reuse, is dit te betwyfel dat die woorde in die Grondwet 'n vinnige afdaling in tirannie sou verhinder het. Die meeste politieke revolusies is immers net dit: mag wat van een stel heersers na 'n ander draai. Nie 'n stryd om vryheid nie, maar om mag. Soos die liedjie sê: "Ontmoet die nuwe baas, dieselfde as die ou baas."
George Washington was 'n wonderlike man. Wat hy gedoen het, bewys sy grootheid. Of, op 'n ander manier gekyk, dit is wat hy gedoen het nie wat gehelp het om te maak Amerika werklik puik.
Binne die voormalige president se laaste jare
Junius Brutus Stearns/Virginia Museum of Fine Arts 'n 1851 -skildery van George Washington op sy Mount Vernon -plantasie.
Die dood van George Washington kom na 'n leeftyd waarin hy sy land gedien het. Washington het leërs gelei tydens die Revolusionêre Oorlog, gehelp om die Grondwetlike Konvensie te stuur en was die eerste president van die land.
Teen 1796 was hy amper klaar met sy tweede presidensiële termyn - en was hy gereed om af te tree. Op 17 September 1796 het Washington aangekondig dat hy nie 'n derde termyn sou soek nie. In plaas daarvan sou hy terugkeer na sy landgoed Mount Vernon.
Daar het Washington sy dae deurgebring om die vyf plase, 800 diere en 300 slawe onder sy beheer te bestuur. Hy het voor sonop wakker geword, op briewe gereageer en 'n groot deel van sy tyd te perd deurgebring. Hy het by plaasbestuurders aangemeld, sy tuine ondersoek en sy stalle besoek.
Toe 'n vriend Washington probeer oortuig om terug te keer na die politiek, het hy geweier. Hy het sy onvoorwaardelike wense uitgespreek om op pensioen deur die lewensval te gaan, ongestoord in die oorblyfsel van die dae wat ek hier moet vertoef. "
Wikimedia Commons Washington en Lafayette by Mount Vernon na die oorlog. Skildery deur Thomas Prichard Rossiter. 1859.
Boonop, skryf Washington, het politici geen waarheid of ordentlikheid aangeval wat elke karakter aanval nie, sonder respek vir persone - publiek of privaat - wat toevallig van hulleself verskil in die politiek. met partydige twis en binnegevegte.
Maar Washington was nog steeds 'n openbare figuur, selfs toe hy 'n meer privaat lewe wou lei. Hy en sy vrou Martha het honderde gaste ontvang - insluitend vreemdelinge - wat die held van die Revolusionêre Oorlog wou ontmoet.
Op 'n stadium het Washington in sy dagboek geskryf: "Ik is tans alleen … Tensy iemand onverwags kom inloer - mevrou Washington en ek sal doen wat ek glo nie die afgelope twintig jaar deur ons gedoen het nie - dit is om self te gaan eet. "
Maar ten spyte van die drukke rooster in Washington, het hy tot in die 60's lewendig en energiek gebly. En teen die einde van 1799 het dit gelyk asof Washington - toe 67 jaar oud - aan die begin van die 19de eeu sou leef. Sy vrou, Martha, het dit beslis geglo. Sy het opgemerk dat haar man belowe het om nie voor die jaar 1800 die teater van hierdie wêreld te verlaat nie. "
Uiteindelik sou die dood van George Washington net 'n paar dae voor die begin van die nuwe eeu kom.
14. Hy het nooit daardie kersieboom afgekap nie.
Parson Weems, wat 'n mitiese biografie van Washington geskryf het kort nadat hy gesterf het, het die kersieboomverhaal opgemaak. Die Mount Vernon Digital Encyclopedia identifiseer die boek, Die lewe van Washington, as "die oorsprong van baie mites oor Washington wat lank bestaan."
GEORGE WASHINGTON& amp DIE GRONDWET
In hierdie toeganklike en insiggewende artikel ondersoek Rudhyar die geboortekaart van George Washington en Washington se unieke plek in die Amerikaanse mite. Die artikel ondersoek ook die Amerikaanse grondwet en die kragte agter die skepping daarvan vanuit 'n astrologiese hoek.
As u nie 'n vrywillige skenking gemaak het nie, klik nou om dit veilig en maklik aanlyn te doen met u krediet- of debietkaart. Die voorgestelde bydrae is $ 12, al bied u so min as $ 3 aan.
Help die werk vandag! Jou skenking dra by tot die voortgesette werk van die Rudhyar -argiefprojek.
Washington beslaan 'n baie interessante plek in ons geskiedenis en nog meer in ons tradisies. 'N Ontleding van hierdie unieke situasie is moontlik nog nooit probeer nie, alhoewel 'n aantal studies 'n paar jaar gelede geskryf is met die doel om die' ware 'karakter en werk van iemand aan te toon wat geslagte Amerikaners geleer het om te eerbiedig as "Vader van ons land." Washington die man en Washington die mite is onafskeidbaar en dit sou eerder betekenisloos wees om dit te probeer skei.
Elke nasionale geheel en wese wat werklik 'n sosiale 'organisme' is, moet 'n Persoon hê wat 'n simbool is van die eenheid en die integrerende kragte van die nasie. In ouer tye het hierdie 'Groot Voorvader' van die stam of nasie 'n voorwerp van aanbidding geword, en sy 'saad', werklik of fiktief, word vir lang geslagte as die kern van die stamsosiale organisme beskou. Vandag, in ons demokratiese beskawing, frons ons op sulke konsepte en ideale, maar die behoefte aan 'n 'Wortelfiguur', 'n byna heilige Persoon, as 'n 'Vader' van die nasie is nog steeds baie sterk en logies so. Washington, die mite, bevredig die behoefte en daarom is dit nogal onbelangrik om met 'n te streng historiese sin die man te probeer ontleed wat selfs voor sy dood die standaard en simbool van die oorspronklike eenheid van die Verenigde State geword het.
Washington, as die simboliese 'wortel' van ons land, het 'n unieke plek en dit sou inderdaad baie interessant wees as die geboortekaart van so 'n persoon onmiskenbaar so 'n lot sou onthul. 'N Mens moet inderdaad verwag dat 'n vergelyking van die Amerikaanse horoskoop en Washington se geboortekaart verskeie opvallende raakpunte sou onthul. Die moeilikheid lê egter daarin dat daar nog baie bespreking is oor wat as die 'U.S.A. -horoskoop' beskou moet word.
Hierdie moeilikheid gaan dieper as 'n blote ooreenkoms oor die tydstip waarop die Onafhanklikheidsverklaring aangeneem is. Dit het sy oorsprong in die feit dat die Verenigde State as 'n tweeledige karakter beskou kan word. In een opsig kan gesien word dat die Verenigde State en mdash, bedink deur 'n Jefferson, en nog meer deur Thomas Paine en mdash die plek is waar 'n nuwe soort sosiale organisasie en 'n menslike verhouding tot stand gekom het as die middelpunt van bestraling en die simbool van 'n lewende demokrasie wat werklik wêreldwyd betekenisvol is. In 'n ander sin kan die Amerikaanse nasie net soos enige ander nasie beskou word, maar word op die Amerikaanse vasteland gevestig.
Hierdie twee opvattings van die Verenigde State lei uiteraard tot radikaal verskillende benaderings tot alle aangeleenthede van die nasionale beleid. Daar word gesê dat hulle onderskeidelik gesimboliseer word deur die Onafhanklikheidsverklaring en die geboortegeroep van demokratiese vryheid en die verpersoonliking van 'n ideologie en mdash en die Grondwet, wat 'n patroon is vir 'n definitief nasionale organisasie, gekondisioneer soos deur suiwer plaaslike belange en die stand van sake wat onder die kolonies heers toe hulle probeer om hulself permanent as 'n politieke organisme. In sy diepste sin was die konflik tussen Jefferson en Hamilton 'n konflik tussen die Verklaring en die Grondwet. Jefferson het nie deelgeneem aan die Onafhanklikheidsoorlog of aan die opstel van die Grondwet nie. Agter die uitgebreide figuur van Washington was Hamilton inderdaad die invloedrykste van die bewegende geeste in die bou van die Grondwet en in die totstandkoming van 'n gesentraliseerde en sterk 'organiese' nasionale geheel. Die twee ideale kan in hul skerpste antagonisme gesien word deur dit te beskou as gesimboliseer deur onderskeidelik Thomas Paine, die internasionalistiese wêreldkruisvaarder vir demokrasie en vir alle vorme van vryheid en deur George Washington, die "Vader van die land".
In hierdie studie sal gepoog word om die kaarte van Washington, die Onafhanklikheidsverklaring en die Grondwet van die Verenigde State te vergelyk, en daar kan baie belangstelling gevind word in so 'n vergelyking as 'n mens die simboliese betekenis van hierdie kaarte.
Eerstens 'n paar woorde oor Washington se geboortekaart. Daar blyk geen twyfel te wees oor die geskatte oomblik van die geboorte nie, aangesien die familiebybel van die Washington dit as 10 vm. (vgl. Die ware George Washington, deur Paul Leicester Ford). Op hierdie amptelike basis word hier 'n grafiek gegee met Taurus 18 & deg styg en Steenbok 30 & deg op die Midheaven. Dit lyk egter nie asof dit goed pas by die dood van Washington se vader toe die toekomstige generaal slegs elf jaar oud was nie, en natuurlik 'n gebeurtenis wat die struktuur van sy lot baie bepaal het. Ek sou eerder 'n kaart voorstel met Taurus 27 wat opstaan ​​en Waterman 7 op die Midheaven. In so 'n grafiek is die son in die tiende huis geleë, gepas vir 'n man wat so 'n openbare naam en onsterflikheid bereik het, en die meridiaan val byna saam met die "bestemmingsas" van die maan se knope in die Amerikaanse horoskoop. Mars in die sesde huis blyk meer beduidend geplaas te word as in die sewende, wat onder meer dui op die pokke -merke wat opvallend was op Washington se kenmerke nadat hy die siekte in Barbados opgedoen het (1751). Dit pas ook by iemand wat roem verwerf het, grootliks deur militêre prestasies. Dit is egter 'spekulatief', alhoewel dit binne die gebied van waarskynlikheid is, aangesien geboortemomente amper nooit korrek aangeteken word nie.
Uitstaande in Washington se kaart is 'n groot driehoek van Mercurius, Neptunus en Jupiter-Pluto in lugtekens. Beide konfigurasies sluit Neptunus in wat ongeveer stilstaan, en as dit inderdaad styg, word dit dus die belangrikste, wat ook die sonteken, Vis, waarin Venus (heerser van die Ascendant) geleë is, oorheers. Met ander woorde, Neptunus is heel waarskynlik die ware heerser van die grafiek.
Die nadruk van die Neptunus-Vis kan studente van die astrologie verbaas wat ook van mening is dat die Verenigde State die plek is waar die Amerikaanse tydperk sal blom en wat glo in 'n baie sterk Uraniese invloed in die VSA-kaart. Washington moet egter beskou word as 'n 'skakel' tussen die Piscean- en die Aquarian -tydperke. Ek het van hom gepraat as die 'wortel' van die Amerikaner nasie en alle "wortelkragte" word gekondisioneer deur die verlede, want hulle werk is om die chemiese elemente in die grond in te samel en te integreer: elemente wat die oorblyfsels van die verlede is. In hierdie sin kan Washington dus gesien word as die integrator van verspreide elemente wat tot die Piscean -era behoort het: as die vereniger van die Amerikaanse Koloniste. En hyself was gewoonlik 'n 'kolonis', dit wil sê 'n saadjie wat weggewaai is van die ouerplant van die Engelse kultuur in die vis.
Ongetwyfeld het hy groot interne konflikte in homself geken, veral met betrekking tot kollektief-sosiale ideale. Tot byna die laaste oomblik wou hy nie glo dat dit nodig was om van Engeland af te skei nie. Inderdaad, slegs 'n minderheid van die koloniste was vir skeiding, ten minste tot by Thomas Paine Gesonde verstand die gevoelens wat plaaslik deur mans soos Otis en Patrick Henry opgewek word, gekristalliseer. Washington se grafiek simboliseer hierdie keerpunt van sosiale mening in die kolonies goed.Uranus balanseer Neptunus en mdash, maar sy son is soos die swaard van oordeel wat die saak beslis, en Mars is naby genoeg aan 'n vierkant van die son om gewelddadige, militêre optrede voor te stel.
Daar moet op gelet word dat dieselfde opposisie van Neptunus teen Uranus gedurende die jare wat ons twintigste eeu ingelui het, plaasgevind het dat dit teenwoordig is in die geboortekaartjies van mans en vroue wat as jongmense die konflikte van die Jazz-era beleef het, en wat het vandag die leiers van ons land geword, of gaan dit binnekort word in 'n oomblik van keuse en besluit, net so krities as die keuse en besluit wat die koloniste in 1776 in die gesig gestaar het. Ons het hier te doen met die 164-jarige siklus van Neptunus: met datums gemerk deur daardie siklus & mdash 1612, 1776, 1940, & mdash (die geskatte tyd van die stigting van die Virginia-kolonie, die onafhanklikheidsverklaring, die huidige wêreldoorlog en al die gevolge daarvan, wat nog vir die meeste mense onduidelik is).
Hoe dit ook al sy, die kruis van Washington met veranderlike tekens (Vis, Tweeling, Boogskutter) is die mees onthullende. Sy staatsmanskap, nadat die oorlog gewen is, was gesentreer in 'n poging om teenstrydige neigings te versoen, veral Jefferson en Hamilton & mdash en Jefferson en Hamilton het bloot die konflik in Washington self geobjektiveer, en binne die koloniste wat sukkel om nasionale eenheid te bereik op grond van 'n kompromie.
Die geskiedenis van die grondwetlike konvensie is die van 'n konstante kompromie, of ons mag sê, van 'n poging om teenoorgestelde neigings te integreer. Die Grondwet, onderteken op die middag, 17 September 1787, het 'n geboortekaart met Boogskutter wat styg, en ek glo ook die grafiek van die verklaring. Gewoonlik word die maan opgestaan, maar daar is twyfel by my of dit nie regtig in die twaalfde huis moet wees nie. Daar word gesê dat die maan die 'gewone mense' simboliseer, en dat die Grondwet nie die werk was nie, en ook nie die dieper wense van die 'gewone mense' nie. Dit was 'n konserwatiewe dokument wat deur die 'beste mense' in die land omskryf is, en as dit nie die toevoeging van die 'Handves van Regte' onder Jefferson se invloed was nie, kon dit beswaarlik as 'n 'demokratiese' statuut beskou word.
Franklin se verklaring aan die einde van die 81 dae lange werk van die afgevaardigdes, waarin hulle aangemoedig is om die Grondwet te onderteken soos destyds geteken, was kenmerkend van die mening van die liberale gedagtes:
"Ek bely dat daar verskillende dele van hierdie Grondwet is wat ek tans nie goedkeur nie, ek stem saam met hierdie Grondwet, met al sy foute, omdat ek dink dat 'n algemene regering vir ons nodig is. Ek twyfel ook of ons 'n ander Grondwet kan verkry kan 'n beter grondwet maak, want ek verwag niks beter nie. Die menings wat ek gehad het oor die foute daarvan offer ek aan die openbare belang.
In die algemeen was die Grondwet 'n baie slegte ooreenkoms met wat die verklaring verteenwoordig. Die kontak beklemtoon veral die gevaarlike Neptunus-Mars-plein in die grafiek van die verklaring en maak dit in 'n sekere sin 'n vaste kenmerk van ons nasionale regering. Die vierkant is vandag vir ons die belangrikste, aangesien dit sterk lewendig word. Dit is regtig die gevaarsone vir die Verenigde State. In die grafiek van die verklaring staan ​​dit as 'n ideologiese gevaar, as 'n neiging om te gaan vir 'n onpraktiese en glansryke idealisme wat feite weerspreek. In die grafiek van die Grondwet dra dit die betekenis van die 'magspolitiek' in die hande van die rykes. In beide gevalle lei dit Amerika na oorlog en onverstandige assosiasies.
Die grafiek van die verklaring onthul egter 'n geestelike las van verantwoordelikheid by Saturnus wat die hoekige Jupiter en Sun vierkantig plaas. As daar 'n tragedie is, is dit 'n edelheid. In die grafiek van die Grondwet is die konstruktiewe kragte sterker: maar ek glo dat die maan korrek in die twaalfde huis geplaas moet word, sodat Saturnus-Pluto en die deel van fortuin alleen in die onderste halfrond van die grafiek gelaat word. Dit beteken integrasie en strukturele mag, maar in 'n taamlik donker of ten minste onderdrukkende sin, veral as Saturnus so naby die maan van die verklaring is: Saturnus sit swaar op die 'gewone mense' van die Verenigde State.
As Washington Neptunus laat opstaan ​​en heerser in sy grafiek het, kan 'n mens wonder hoe Neptunus ook geïnterpreteer kan word in die verhouding tussen die verklaring en die grondwet se kaarte. Die Neptunus van Washington sluit ook aan by die afstammeling van die Amerikaanse grafiek, wat volgens my korrek is. Waarom Neptunus? Die planeet in sy mistieke aspek is geassosieer met die 'naatlose kleed van Christus' of, soos Alan Leo dit stel, met die 'geestelike liggaam van die Adept'. In werklikheid is dit 'n simbool van enige organisasie wat nie afhanklik is van bloedstigting, stamme of die oorerflike regte van konings en tiranne nie. Dit is dus heel waarskynlik dat dit tydens die revolusionêre tydperk die federale organisasie sou verteenwoordig teen die meer plaaslike en partikularistiese staatsregte. Dit het die organisasie van die federale geheel bedoel teen die intense demokratiese idealisme van die meer individualistiese (en Uraniese) voorstanders van sterk onafhanklike state.
Washington wou veral dat die Verenigde State 'n verenigde front aan die wêreld voorlê en 'n gesamentlike front kan vorm. Hy wou 'n sterk wortel-eenheid hê en ons vind dat sy Saturnus op die Nadir-punt van die Amerikaanse grafiek staan, met Boogskutter 13 en 'n stygende punt, wat die wortel-eenheid van die persoonlikheid, die land en die grond, en in die algemeen, simboliseer waaruit almal afkomstig is organies verwikkelinge. En hierdie Saturnus is in 'n mate wat, in Sabiese simboliek, die betekenis dra van "nasionale vaartuig." So 'n betekenis pas by elke geval waarin 'n man op enige manier meer word as 'n blote individu, en eintlik 'n simbool, 'n Verteenwoordiger Man, 'n nasionale standaard.
Washington was so 'n man, maar as jy dit sê, moet jy nie die persoonlikheid van die man self oorskat nie. Belangriker nog, 'n mens moet nie te algemeen wees in die definisie van die betekenis van wat hy verteenwoordig nie. In 'n sekere sin verteenwoordig Washington die karmiese lot van die Verenigde State, en mdash wel nie beteken die mees konstruktief progressiewe elemente in die Verenigde State. Met son in Vis en maan in Steenbok in vierkant deur Pluto, en selfs waarskynlik deur Jupiter, verteenwoordig Washington die aansienlik fondamente van hierdie land 'n wortel en nie 'n blom nie. En as 'demokrasie' beskou word as die kern van Amerika se bydrae tot die wêreld, dan moet die bydrae nie eers in Washington se grafiek of in die Grondwet ontdek word nie, behalwe die vlugte van Gotiese boë en die skoonheid van roosvensters moet in die ondergrondse pilare ontdek word, maar dit is die vereistes wat die stygende genade van skip en torings moontlik maak.
Webontwerp en alle data, teks en grafika wat op hierdie webwerf verskyn, word beskerm deur Amerikaanse en internasionale kopiereg en mag nie gereproduseer, versprei, versprei, te koop aangebied word of in enige vorm, elektronies of konvensioneel, gegee word nie .
Sien Kennisgewings vir volledige kopieregverklaring en gebruiksvoorwaardes.
Kopiereg op webontwerp en kopie 2000-2004 deur Michael R. Meyer.
George Washington se trane
Generaal George Washington het gehuil toe hy in Desember 1783 van sy offisiere afskeid geneem het by Fraunces Tavern in New York. Daardie trane was nie bloot sentimenteel nie. Daar was baie privaat angs in hulle - angs wat te doen gehad het met die onrustige verhouding van Washington met sy offisiere, hul bitter twis met die kongres en die toenemende ongewildheid wat die kontinentale weermag verswelg het in die maande nadat hulle in Julie 1783 ontbind het.
Op 10 Julie 1782 skryf generaal Washington 'n brief aan een van sy gunsteling assistente, luitenant -kolonel John Laurens, wat die moeilikste waarheid wat hy uit sewe uitputtende jare van oorlog geleer het, saamvat. Laurens was waarskynlik die mees toegewyde idealis in die Amerikaanse weermag. Na Yorktown het hy na Suid -Carolina gegaan en sy geboortestaat probeer oorreed om 'n plan wat hy sedert Valley Forge beywer het, goed te keur. Hy wou hê dat die wetgewer drie duisend swart slawe moet bevry en hulle in die Kontinentale Weermag moet werf. Dit sou nie net help om die oorlog te wen nie, dit sou 'n slag vir die instelling van slawerny wees. Na 'n paar huiwering het Washington die idee sterk ondersteun.
Die wetgewer van Suid -Carolina begrawe Laurens se voorstel in 'n stortvloed. Die ontstelde jong kolonel het die uitslag aan Washington gerapporteer, wat geantwoord het: 'Die gees van vryheid, wat by die aanvang van hierdie wedstryd met graagte alles sou geoffer het om die doel te bereik, het lankal bedaar, en elke selfsugtige passie het geneem sy plek. Dit is nie die publiek nie, maar die private belang wat die algemeenheid van die mensdom beïnvloed, en die Amerikaners kan ook nie meer op 'n uitsondering spog nie.
Hierdie onwrikbare realisme oor die menslike natuur het deur Washington se gedagtes by Valley Forge begin deurdring. Daar het hy bots met mede-patriotte, veral diegene uit New England, wat aan die begin van die oorlog verklaar het dat Amerika se openbare deug die geheime wapen sou wees wat 'n vinnige oorwinning oor die korrupte, magshonger Britte sou behaal. Toe dit nie so uitloop nie en die Amerikaners hulself veg teen wat Washington '' 'n lang en bloedige oorlog '' noem, het sommige van hierdie predikers in die openbaar ander Amerikaners begin blameer. Ware patriotisme, soos hulle dit gesien het, behoort nie 'n klein hoeveelheid eiebelang te behels nie.
Gedurende die winter van 1777-78 in Valley Forge, toe hierdie mense onder leiding van Samuel Adams en Richard Henry Lee in beheer van die kongres was, het hulle die Amerikaanse weermag byna vernietig. Hulle het daarop aangedring dat boere in Pennsylvania hul produkte en beeste teen vaste pryse moet verkoop, sonder om die waardevermindering van die Amerikaanse dollar te ignoreer. In plaas daarvan het die boere hul koring en beeste weggesteek totdat die halfhonger leër dit met vuurwapen moes gryp.
Namate die dollar verswak het, het beamptes teen die dosyn begin bedank. Meer as driehonderd is alleen van Valley Forge af huis toe. Washington het besluit dat die enigste manier om goeie manne in die weermag te behou, was om hulle die helfte van hul lewensloon aan te bied. Die publieke deugpredikers in die kongres het gek geword. Dit het weke lank gesukkel om hulle te laat instem tot 'n kompromie, half betaal vir sewe jaar na die oorlog.
Teen 1780 het Amerika se ekonomiese situasie werklik desperaat geword. Kontinentale dollars was amper waardeloos. 'N Gewone perd verkoop vir twintigduisend dollar. Amptenare wat $ 150 per maand verdien, ontvang eintlik vyf of ses regte dollars. In die lig van hierdie onbeheerde inflasie, het Washington teruggegaan na die kongres en weer daarop aangedring dat die wetgewers stem dat die beamptes lewenslank betaal. Alhoewel die politici toegestem het, het hulle byna onmiddellik gewag gemaak oor die belofte. Hulle het die state gevra om die taak aan te pak - gelykstaande aan die veroordeling daarvan. Die beamptes, deurdrenk van die idee dat 'n heer se woord sy band is, het volgehou dat hulle steeds hul halfloon van die kongres verwag.
Intussen het die kongres opgehou om geld te druk. Die state was veronderstel om vleis, brood en rum aan die weermag te voorsien, wat selde gekom het. Meestal moes die soldate voortgaan om voedsel van weerbarstige boere te gryp en dit in skuldbriewe te betaal, amper nie die manier om burgerlike gees en harte te wen nie.
Toe 'n desperate kongres in 1781 die finansier Robert Morris as die superintendent van finansies aanstel, kondig hy aan dat hy nie die weermag kan betaal nie. Morris was afhanklik van sy goeie vriend, generaal Washington, om die soldate te versag met 'n belofte van uiteindelike betaling. Die beamptes - en die aangewese mans - het reeds sedert 1780 sonder betaling gegaan, wat ernstige ontberinge tot gevolg gehad het, veral vir mans met vroue en gesinne. Teen 1783 het die Kongres die soldate tienduisende dollars terugbetaal. Die koste van die helfte van die lewensbetaling was nog sterker. Selfs as die beloofde pensioen "omgeskakel" word na vyf jaar se volle salaris, soos verskeie kongreslede voorgestel het, sou die koste naby $ 7 miljoen beloop.
Dit was die situasie toe Benjamin Franklin, John Adams en John Jay op 30 November 1782 'n voorlopige vredesverdrag in Parys onderteken het. Gerugte dat Brittanje so 'n verdrag sou onderteken, het daardie herfs Amerika bereik. Die nuus het geen feesvieringe veroorsaak in New Windsor, aan die Hudsonrivier noord van New York, waar die kontinentale leër opgeslaan is nie. In plaas daarvan wek dit 'n vlaag woede in die offisierkorps.
In Desember het die beamptes 'n drie-man-afvaardiging na die kongres gestuur onder leiding van generaal-majoor Alexander McDougall van New York om hul agteruitbetaling en 'n hernieude pand van lewenslange eis te eis. Die keuse van McDougall as woordvoerder was 'n op sigself. In die vroeë 1770's was die skuurloper 'n leier in die oproer en protes teen die Britte. Hy was ook lid van die Kontinentale Kongres in 1781 en was bekend by baie van die huidige lede.
Die McDougall -afvaardiging het nêrens gekom nie. Die kongres het 'n 'groot komitee' van dertien lede aangestel om na hul eise te luister, maar die politici kon nie saamstem oor hoe om die geld in te samel nie, en hulle kon ook nie 'n meerderheid oorreed om goed te keur om die beamptes 'n sent te betaal op die beloofde halfloon lewenslank nie.
'N Verontwaardigde McDougall luister na invloedryke mense in Philadelphia wat ewe ontevrede was met die wankelende kongres. Die drie leiers was Robert Morris, die finansiële hoof van sy assistent, Gouverneur Morris (geen verhouding) en kongreslid Alexander Hamilton. Hulle het voorgestel dat die weermag tog meer sou doen as om te kla; hulle het gewere in hul hande. Waarom nie dreig om dit te gebruik nie?
Hulle het aangevoer dat almal moontlik gelukkiger sal wees as die state bang is om die Kongres die mag te gee om federale belasting te hef. Al wat dit tans kon doen, was om die state te versoek om geld by te dra. Vir 1782 het die kongres $ 8 miljoen gevra. Op 1 April, toe die eerste $ 2 miljoen betaalbaar was, het superintendent Morris niks ingesamel nie. 'N Week of wat later stroom $ 5.572 uit New Jersey in - genoeg om die federale regering 'n kwartier aan die gang te hou. Die jaar het geëindig met 'n tekort van $ 6 miljoen. Slegs lenings uit Frankryk en Holland het Morris in staat gestel om nasionale bankrotskap te vermy. Wat die betaling van die weermag betref, was dit buite die gebied van finansiële moontlikheid.
Binnekort het 'n anonieme breë kring rondom die leër se New Windsor -kamp begin rondloop. Dit het die beamptes aangemoedig om die "melk-en-water-styl" van hul versoekskrif aan die kongres te laat vaar. As die weermag nie nou optree nie, het die ontstekingsbrief verklaar, is die offisiere veroordeel om oud te word "in armoede, ellende en minagting". Vrede sou almal behalwe hulle bevoordeel. Dit was tyd om die ondankbaarheid van hul medeburgers, wat die weermag se moed onafhanklik gemaak het, die hoof te bied. Daar was net een opsie oor: hul swaarde.
Boonop moet hulle "die man vermoed wat [hulle] sou adviseer tot meer matigheid en langer verdraagsaamheid". Die laaste woorde was 'n nie baie subtiele voorkomende aanval op generaal Washington nie.
Vyf dae later, op 15 Maart 1783, het Washington etlike honderde offisiere in 'n openbare gebou in New Windsor, bekend as The Temple, gekonfronteer. Hy het 'n hartstogtelike beroep op hulle gedoen om hierdie oproepe tot geweld te verwerp, maar dit lyk asof sy woorde nie veel impak het nie. Die mans se oë bly koud en kwaad.
In wanhoop het Washington 'n brief van 'n afgevaardigde in Virginia uitgehaal wat beweer dat die kongres probeer om aan die eise van die beamptes te voldoen. Toe die generaal dit begin lees, knip hy, vryf sy oë moeg en trek 'n bril uit sy sak. Dit was die eerste keer dat iemand behalwe 'n paar assistente hom sien dra het. 'Menere,' het hy gesê. 'U sal my toelaat om my bril aan te trek, want ek het nie net grys geword nie, maar ook amper blind in diens van my land.'
'N Geritsel van ongemak, 'n gemor van emosie wat deur die gehoor vloei. 'N Paar van die beamptes het gehuil. Ander vee trane weg. Washington het die brief klaar gelees en vertrek. Onmiddellik vra generaal -majoor Henry Knox, die gewilde bevelvoerder van die artillerie, die mans om die 'berugte' anonieme adres te verwerp en met 'n resolusie die weermag se onwrikbare gehegtheid 'aan die regte en vryhede van die menslike natuur' te bevestig. 'N Ander resolusie het Washington gevra om hul advokaat by die kongres te word.
Die besluite is eenparig goedgekeur. Slegs een man het beswaar aangeteken. Maer, kwaai kolonel Timothy Pickering van Massachusetts, die kwartiermeester -generaal van die weermag, het die skynheiligheid van oproerige skande oor die anonieme publikasie veroordeel. Hy het opgemerk dat byna elke offisier in die weermag dit gedurende die vier voorafgaande dae "met vervoering" gelees het.
Sommige mense het later gesê dat as 'n ander spreker Pickering met soortgelyke gevoelens gevolg het, die woede van die offisiere moontlik sou regeer het - met generaal Washington sowel as die kongres as 'n teiken. Maar niemand het 'n woord gesê nie. Die soldate vertrek na hul woonbuurte, en die gevaarlikste oomblik in die kort geskiedenis van die Verenigde State van Amerika eindig vreedsaam.
Die krisis was egter nog lank nie verby nie. Die beamptes was nog steeds woedende mans. Generaal Washington het sy steun toegesê om die geld te wen wat hulle beloof en verdien het. Hy het die kongres gewaarsku dat as ek hierdie mans nie sou vergoed nie, "dan sou ek geleer het wat ondankbaarheid is", en die geheue 'elke oomblik van my toekomstige lewe' sou verbitter. Dit is buitengewone woorde. Dit is nie moeilik om hulle aan Washington se trane te koppel nie.
Die kongres kon nie net die beamptes vergoed nie, maar dit ook op 'n onderduimse manier. In plaas daarvan om hulle onbetaal te ontslaan, wat moontlik as 'n daad van moed of ten minste openhartigheid beskou kon word-teen die tyd dat die land heeltemal bankrot was-het die politici vier vyfdes van die weermag, die manne wat vir die duur van die oorlog aangesluit het, opgedaag. . As die Britte 'n definitiewe vredesverdrag onderteken, word die tydperke permanent.
Op 5 Julie 1783 het 'n komitee van amptenare aan Washington gesê dat hulle die verloop beskou "met 'n mengsel van verwondering en angs." Vier vyfdes van die weermag word ontbind sonder dat selfs een van hul vereistes voldoen is. Hulle is huis toe gestuur sonder die middele om hulle [gesinne] te ondersteun en te vertroos, en is in hegtenis geneem vir die skulde wat hulle in die diens aangegaan het.
Die antwoord van Washington was moeisaam, beleefd en onbevredigend. Hy het gesê dat hy 'slegs 'n amptenaar van die publiek' was en dat hy nie die bevoegdheid het om die verloopbeleid te verander nie. Daar was eenvoudig geen geld om te betaal om die weermag bymekaar te hou nie. Al wat hy die mans kon bied, was skuldebriewe, onderteken en gerugsteun deur die persoonlike krediet van Superintendent of Finance Morris, vir drie maande se betaling.Die meeste beamptes het besluit om huis toe te gaan sonder om te wag vir hierdie 'Morris -note'. Hulle sou dit teen die helfte of 'n derde van hul nominale waarde aan spekulante moes verkoop om kontant te kry.
Die uittredende beamptes het 'n ete gekanselleer waarop hulle beplan het om generaal Washington hul eregas te maak. 'N Besluit, het een beampte geskryf, het' sekere karakters 'ontstel. Saam met generaal Knox en 'n paar ander offisiere wat gehelp het om die anonieme adres te ontlont, was Washington byna seker onder die onrustige. Trouens, hy is diep gewond deur hierdie onmiskenbare bewyse dat hy die bewondering en liefde van sy offisiere verloor het.
Hierdie ervaring was die agtergrond vir Washington se hartverskeurende "Afskeidsbevele wat aan die leërs van die Verenigde State uitgereik is", wat hy geskryf het ná die kontinentale weermag. Sy manne het opgeruk sonder 'n oorwinningsparade of selfs 'n dankbetuiging van die kongres. Sommige biograwe het hierdie boodskap as 'n versameling van platitudes afgemaak. Dit is nie so iets as dit in konteks gelees word nie, met die besef dat dit kom van 'n man wat probeer het om lewenslange verbittering te weerstaan.
Washington het aan sy manne gesê dat hul prestasie teen die magtigste nasie ter wêreld 'min of meer 'n staande wonder' was. Mans uit alle dele van die vasteland het "een patriotiese groep broers" geword — nog 'n wonderwerk. Hy bely nog 'n keer sy 'onaantasbare gehegtheid en vriendskap'. Hy het gehoop dat hul land hulle sou betaal wat hulle verdien. Niemand anders het deur hul moed en toewyding sulke "ontelbare seëninge vir ander" verseker nie.
By West Point het 'n groep onbeplande beamptes besluit om 'n reaksie op sy afskeidsverklaring aan Washington te skryf. Hulle het die kwartiermeester -generaal Pickering aangestel om 'n konsep op te stel - weer nie 'n toevallige keuse nie. Tot niemand se verbasing was die New Englander se lof van Washington minimaal. Pickering het die meeste van sy tyd daaraan bestee om die kongres en die state aan te kla vir gruwelike wangedrag. Een historikus het die teks beskryf as ''n snars van selfbejammering en uitdagende verontwaardiging'. Die beamptes het nie die moeite gedoen om persoonlik hierdie genotvolle reaksie aan generaal Washington voor te lê nie. Hulle het dit gestuur.
Dit is die selde agtergrond wat gelei het tot die afskeid van Washington van sy offisiere by Fraunces Tavern, nadat die Britse weermag New York uiteindelik op 25 November 1783 ontruim het. Slegs 'n handjievol offisiere was teenwoordig. Die weermag het tot agt honderd man gekrimp. Alexander Hamilton het dit nie bygewoon nie. Hy tob oor 'n streng brief wat Washington aan hom geskryf het ná die krisis wat deur die anonieme adres veroorsaak is. Die generaal het sy voormalige assistent gewaarsku dat die weermag 'n gevaarlike instrument is om mee te speel.
Op die tweede verdieping van die taverne het Washington na die kos op die tafel gekyk, maar hy het duidelik nie daarin belanggestel om te eet nie. Hy skink vir hom 'n glas wyn en lig dit met 'n skudende hand op sy lippe. Die beamptes kom by die bakkies verby en maak vinnig hul glase vol.
Washington kyk na die mans, sy lippe bewe. Hy wou - selfs nodig - om deur die wrok te breek wat hy geweet het die harte en gedagtes van baie mense teister. Hy wou met hierdie klein groepie bewaakte gesigte praat - en die hele offisierskorps bereik.
Stadig lig Washington sy glas op en sê: 'Met 'n hart vol liefde en dankbaarheid neem ek nou afskeid van u. Ek wens opreg dat u laaste dae net so voorspoedig en gelukkig kan wees soos u vorige ... heerlik en eerbaar was. "
'In amper asemlose stilte,' onthou een beampte, en kyk hoe hy drink. Hulle lig hul bril in 'n meestal stil, maar ewe emosionele reaksie. 'N Paar mans mompel frases en stukkende sinne.
Trane begin oor Washington se wange stroom. Die woede van die beamptes oor hierdie man - indien nie op die kongres nie - het opgelos in die lig van die generaal se hartseer. Hulle het verstaan ​​dat afskeid slegs een rede vir sy trane was. 'N Groter rede was spyt dat hy nie die belonings gekry het wat hulle nodig en verdien het nie: nie net die geld wat hulle verskuldig was nie, maar ook die lof, die waardering van 'n dankbare land.
Teen hierdie tyd het die beamptes die teiken geword van 'n woedende smeerveldtog onder leiding van sommige politici en baie koerantredakteurs. Die beamptes word uitgebeeld as gulsige voormalige aristokrate wat van hul pensioene wou lewe. Die afmetings van hierdie orgie van moddergooiery is byna ongelooflik. Die bure van een beampte in Connecticut het vir hom gesê dat hulle hoop dat hy sou sterf, sodat hy nie sy pensioen kon invorder nie. Hulle juig toe hy siek word.
Hierdie lae opinie van die offisiere verswelg die res van die kontinentale leër gou. 'N Amptenaar in Washington County, Virginia, het gesê: "Daar is 'n algemene afsku van wat die naam van 'n gewone persoon het." Toe generaal Washington 'n gereelde leër van ongeveer drie duisend man voorstel, het die kongres hom geïgnoreer. Selfs 'n klein gewone leër, volgens baie kongreslede, sou die vryheid van Amerika bedreig.
Drie weke nadat hy die Fraunces Tavern verlaat het, het Washington in Annapolis aangekom, waar die kongres gesit het. Die nasionale wetgewer was 'n patetiese groep, skaars twintig in getal. Hulle is uit Philadelphia verjaag deur oproerige soldate uit die garnisoen van die stad van vyfhonderd man, wat nie in skuldebriewe terugbetaal het nie, maar in harde geld. Die politici het na Princeton en nou na Annapolis gedwaal, maar het steeds die grap van die land gebly.
In volle uniform, omring deur twee assistente, het generaal Washington voor hierdie versameling politieke nulle gestaan, die mans wat sy offisiere bedrieg het. Dit is nie moeilik om te dink wat hy moes gevoel het toe hy na hulle kyk nie. Het hy hulle respek verskuldig? Het een van hulle dit verdien?
As iemand respek verdien, het Washington die kongres van sy lafhartigheid en onbekwaamheid gered. As dit nie vir hom was nie, sou die politici die verkeerde kant van die weermag se muskiete in die gesig gestaar het. Onafhanklikheid, vryheid, die soeke na geluk sou moontlik in die ketel van 'n burgeroorlog verdwyn het.
Tog het hierdie opperste realis, wat geen illusies oor die menslike natuur gehad het nie, 'n visie behou oor wat die kontinentale kongres vir die toekomstige Verenigde State van Amerika beteken. Hy het op een of ander manier sy visie van waarom die Amerikaanse rewolusie beveg en gewen is, oortree: om 'n nasie van vrye mans en vroue te skep. In plaas daarvan om die kongreslid 'n tongbesny of 'n kort verklaring te gee waarom hy daar was en 'n skielike afskeid neem, haal die generaal 'n toespraak uit sy jas se sak en vou dit oop met hande wat weer bewe van emosie.
"Mnr. President, "begin hy met 'n lae, gespanne stem. 'Die groot gebeurtenisse waarop my bedanking afhang het, het ek nou die eer om my opregte gelukwense aan die kongres te bied en om myself voor hulle te stel om die vertroue wat aan my toegewy is, in hul hande te gee en om die toegeeflikheid van die uittrede te eis uit die diens van my land. "
Dit was die grootste oomblik in die Amerikaanse geskiedenis. Hier was 'n man wat lewenslank president -generaal kon word nadat hy die feckless Congress versprei het en vir homself en sy offisiere en manne rykdom verdien het wat hul moed waardig was. In plaas daarvan bedank hy sy kommissie en verloën die mag om 'n private burger te word, aan die genade van hierdie en ander politici oor wie hy geen beheer het nie. Hierdie sigbare, onweerlegbare daad het meer gedoen om Amerika se geloof in die regering van die volk te bevestig as duisend verklarings deur wetgewers en verhandelinge deur filosowe.
Die emosies van Washington het so intens geword dat hy die bladsye van sy toespraak met albei hande moes vasvat om dit bestendig te hou. Hy vervolg: 'Ek beskou dit as 'n onontbeerlike plig om hierdie laaste plegtige daad van my amptelike lewe af te sluit deur die belange van ons dierbaarste land toe te prys tot beskerming van die Almagtige God, en diegene wat die toesig het, tot sy heilige bewaring.'
Trane stroom oor generaal Washington se wange. Hierdie woorde weerspieël 'n aar van godsdienstige geloof in sy diepste siel, gebore uit ervarings op die slagveld in die Franse en Indiese oorlog wat hom oortuig het van die bestaan ​​van 'n sorgsame God. Hierdie geloof in 'n persoonlike God het gemeng met sy geloof in die toekoms van Amerika. Sonder albei gelowe is dit te betwyfel of hy die ontsaglike teleurstellings wat hy en sy offisiere in die afgelope agt maande beleef het, sou kon hanteer.
Die diep ontroerde toeskouers het "almal gehuil", het James McHenry, 'n kongreslid in Maryland, sy toekomstige bruid geskryf. 'En daar was skaars 'n kongreslid wat nie trane laat val het nie. Sommige van hulle het die dieper betekenis agter die generaal se trane aangevoel en miskien selfs verstaan. McHenry was 'n voormalige assistent in Washington. Hy het geweet hoeveel die generaal omgee vir sy leër — en sy land. Hy voel die diepte van sy hartseer en die angs van sy hoop.
Daar is geen beter bewys van Washington se grootheid en sy visie en geloof in wat Amerika kan en sou word nie, as die verhaal agter sy afskeidstrane. En daar is geen beter tyd as die hede om hulle te onthou nie.
Oorspronklik gepubliseer in die lente -uitgawe van 2008 Militêre Geskiedenis Kwartaalliks. Klik hier om in te teken.
Alexander Hamilton se dood-vir-tweestryd was uniek
Dit is onmoontlik om tweestryd te praat sonder om Alexander Hamilton te noem, wat in 1804 deur die lewenslange mededinger Aaron Burr vermoor is. As jy dink Hamilton was die enigste stigter wat in 'n tweestryd gesterf het, dan is jy verkeerd.
In 1777 was Button Gwinnett nie net 'n teken van die Onafhanklikheidsverklaring nie, maar was hy ook die hoof van die Georgiese politiek. Volgens History was die beveiliging van die grens tussen Georgië en Florida een van sy grootste bekommernisse. Gwinnett het met 'n politieke mededinger met die naam Lachlan McIntosh gestry, nie oor die vraag of 'n beplande ekspedisie sou plaasvind nie, maar oor wie dit sou lei. Die oplossing? Om tweegeveg. Beide mans is geskiet, en terwyl McIntosh herstel het, het Gwinnett se wond gangreen geword en hy is drie dae later dood.
Dan, vinnig vorentoe na 1802. Die departement van natuurlike en kulturele hulpbronne in Noord -Carolina sê dat politieke mededingers John Stanly en Richard Dobbs Spaight ongeveer twee jaar lank persoonlike aanvalle deurgebring het. Uiteindelik het alles op 5 September tot 'n punt gekom toe hulle voor 300 mense met vuurpylpistole te staan ​​gekom het. Spaight - wat die verteenwoordiger van North Carolina by die konstitusionele konvensie was - is tydens die vierde skootronde getref en die volgende dag dood.