TuisbladBlogs-CommunitasPadlangs met gemeentesGestuurdheid
Kerklike leierskap in ‘n era waar die kerk nie meer belangrik is vir mense nie
Written by Frederick on February 20, 2011 . Posted in Gestuurdheid
In die gesprek met die terugkom, merk iemand op: Iemand het gese die kerk is belangrik nie! en skynbaar was niemand van ons werklik verras nie.
Nou is die vraag hoe bedien ons mense in ‘n gemeenskap vir wie die kerk nie belangrik is nie, God is wel en ‘n hele klomp ander sake in hulle lewens, maar nie die kerk nie. Die volgende Sondag sit ek in die erediens. Daar is ‘n hele reeks afkondigings en reelings wat van die veronderstelling uitgaan dat mense wel in die kerk belangstel, of ten minste deur ons oortuig moet word dat die kerk belangrik behoort te wees. Daar is reelings oor ‘n komende basaar, wyksbyeenkomste, geleenthede om betrokke te raak by gemeentelike uitreike. hoe gaan ons die mense met wie ons gister gepraat het oortuig om hierby betrokke te raak, wonder ek in die bank? Moet ons? Danie Mouton preek pragtig oor Saggeus, en hoe Jesus self uitgereik het na Saggeus en by hom gaan eet het, dit help my om te wonder oor as Jesus nou hier in die Grensgebied sou rondloop en mense sou bedien en ‘n hele nuwe prenjie begin ontvou. ‘n Gemeenskap van mense wat ophou om mense aan te moedig om aan te sluit by hulle gemeenskap, maar wat uitreik en aansluit by mense daar waar hulle is. die karwagte en enkel ma’s in hulle bekommernisse oor hulle kinders, by werkloses wat hoop en droom van ‘n vaste inkomste. Ons sluit soos Jesus by Saggeus-hulle aan: Ek moet vanaand by jou eet! en dan luister ons na hulle en nie hulle na ons nie en ons vra onsself af oor hoe God Drie-eenig oor hulle sou dink en met hulle in gemeenskap wees.
Jesus kom mos naief voor. In ‘n tyd met groot sosiale probleme gaan eet Hy by ‘n tollenaar, spandeer tyd met kinders, by ‘n verworpe vrou by die put. So ‘n ad hoc strategie kan tog nie ‘n verskil maak nie, en tog is dit juis dit wat ‘n beweging begin het wat die wereld onherroeplik sou verander. Daaruit het ‘n gemeenskap ontstaan wat die verbeelding so sou aangryp dat dit die geskiedenis sou verander.
Ons kry in die evangelies heelwat voorbeelde van hoe Jesus met mense in gemeenskap getree het, en di t behoort ons verbeelding te prikkel oor hoe ons ins ons gemeenskappe met mense in gemeenskap kan tree. Ons uitdaging is dat daar ‘n ander verbeelding is wat ons gedagtes en ons programeer en domineer- die kerk en gemeentes soos wat ons dit ken. Georganiseerde godsdiens met wyke, ampte, basaars, kampe, kursusse en uitreike. Ons organiseer dit en nooi dan mense uit om daarby in te val. Die probleem is al hoe minder mense stel belang om so ge-organiseer te word- as ons geloofsonderskeidnd daarna kyk is die Here nie daarin besig om ons agenda te verander nie- van ge-organiserde godsdiens na geestelike leieskap of dissipelskap. ‘n Gemeenskap van volgelinge van Jesus, wat in die ontmoetings van elke dag, soms gaan stilstaan en se: Vanaand wil ek graag by jou eet, wat luister en hoor, wat deel word van die karwag se lewe en dien met die bronne en gawes wat hulle van die Here ontvang het sodat gebroke verhudings kan herstel en geregtigheid kan kom.
Aan die einde van die erediens is daar brood en wyn oor op die tafel, simbole van God se omgee vir verlore gebroke mense, nog voor die seen behoorlik uitgespreek is begin die diakens opruim- goed georganiseer soos ons hulle geleer het.
Sal ek (ons) ooit georganiseerde godsdiens- die in-be-heer wees, die mag van geordendheid, kan afsterf om die onlogiese van die omgee en liefde van die kruis op ons te neen?
Ek het die nawwek gemeenteleiers in die Grensgebied ontmoet wat begin sien het daar is ‘n groot verskil tussen kerklike leierskap wat godsdien organieer en geestelike leierskap wat waag om buite die gemak van die kerk ‘n wereld ontdek het met wie hulle graag in gemeenskap wil tree.
Hulle gee my hoop…
Written by Frederick on February 18, 2011 . Posted in Gestuurdheid
Danie Mouton skryf die volgende op sy Blog: Reisgeselskap:
Gemeenskappe moet doelgerig saamstaan teen kinderswangerskappe. Gemeentes kan veral fokus op die bemagtiging van ouers om kinders te begelei rondom hul seksualiteit
Laai die hele artikel hier af
Written by Frederick on October 30, 2010 . Posted in Gestuurdheid
In ‘n konferensie met die Tumbine sinode in September 2010 het hy die saak so aangepak:.
Ek probeer aan die een kant die opleiding bietjie meer basies te maak ter wille van die mense met wie ons werk. Tweedens probeer ek die opleiding meer laat begin by die plaaslike denksisteem. Wat die vergelyking met die Materialistiese kultuur betref is dit belangrik, maar omdat dit baie moeilik is om iets daarvan te verstaan en oor te dra en omdat daar so min daarvan werklik oorgedra word, dink ek dat mens die fokus eerder tussen die Bybelse denkpatrone en tradisionele (Afrika) denkpatrone moet plaas. Daarom die volgende tabel vir fokuspunte (waar transformasie proses volgens my kernsake raak):
Tradisionele (Afrika) denke soos verwoord deur die konferensiegangers
‘n Moontlike Christelike perspektief
Die “kultuur” waarin jou gemeente leef- ek probeer ‘n paar reaksies
Verhoudings is ruiltransaksies. Goed en sleg maak nie saak nie. Daar is nie reg of verkeerd nie. Alle aksies kom iewers uit eie belang.
God is goed en bedoel goed
Verhoudings is goed solank dit in diens van my eie belang is ander verbreek ek dit
God is ver. Stel nie belang in Afrika
God is realiteit en teenwoordig en is in ons.
God is teenwordig in die kerk maar nie waar ek my geld verdien nie- daar geld ander reëls
Mag nie gee, want dan is jy swakker. Beperkte hoeveelheid krag in familie of samelewing.
Enige persoon van buite steel jou krag. Een van die fondasies van “tribalism”. Vergelding NB in herstel van balanse
Liefde as gee. Onbeperktheid van God se krag in mense. Kry deur te gee.
Liefde is ‘n emosie wat ek moet geniet
Stewe om hoofman te wees.
Liefde as identiteit van begeerte om te gemeenskap te dien. Diepste lewens en Kerk visie.
Kompetisie is goed-dit haal die beste uit ons
Eenheid is eenvormigheid
Eenheid is onmoontlik
Swaarkry is bewys van vloek en verwerping
Swaarkry as deel van groeiproses.
Swaarkry is ‘n teken swakheid en moet ten alle koste vermy word
Fatalisme. Tyd as sirkel beweging. Reinkarnasie bestaan.
Lewe gelewe al meer met God se hart, visie, vreugde, hoop, vrede. (hulp en diens aan samelewing).
Strewe na meer en beter asof daar onbeperkte bronne is
Leierskap deur krag en voorsê
Leierskap deur diens
Leierskap deur dominasie
Kerk bepaal koers en almal konformeer tot dieselfde. Gevaarlike plek vir sondaars.
Kerk as liggaam van Christus. Plek wat groei stimuleer dus veilige atmosfeer vir groei. Verstaan groeiprosesse en veilige plek vir sondaar wat wil groei
Alles gebou op wie God werklik is deur Woord en Gees
Nou is die vraag wat is jou gemeente se voorveronderstellings en hoe staan dit haaks op die Evangelie? Lesslie Newbigin vertel dat hy na 25 jaar se “sendingwerk” in Indië met sy terugkoms in Engeland agter gekom het dit is moeiliker om in Birmingham oor Christus te praat as in Bombaai! Die gemeenskap wat hom gestuur het om te gaan sendingwerk doen in Indië, het nie alleen die plot van die evangelie verloor nie, maar ook die vermoë, die taal, om oor die Evangelie te praat. Hy gaan selfs verder en sê dat van al die kulture waarmee hy te make gehad het die Westerse kultuur die mees weerstandige kultuur teen die Evangelie is.
Danie maak hier ‘n analise van die verskil tussen die Evangelie en die kultuur veronderstellings van die gemeenskap in Mosambiek wat hy bedien. Wat is die verskil tussen die Evangelie en die gemeente of kultuur waarin jy leef? ek het ‘n derde kolom bygevoeg om die verskille van die kultuur waain ek leef te kontrastreer met die tradisionele denke in Afrika, maar belangriker hoe dit verskil van die uitgangpunte van die Evangelie soos Danie dit aangedui het.
Written by Frederick on August 29, 2010 . Posted in Gestuurdheid
Danie Mouton skryf op sy Blog www.reisgeselskap.co.za van nuwe lidmate wat by NG Kerk Cambridge, ‘n gemeente in Oos-London aansluit.
Die Garcia sub-ekonomiese munisipale woonstelle is nie die soort plek waar mens graag wil bly nie. ’n Hele katologus van sosiaal-maatskaplike probleme, soos gesinsgeweld, verslawing, dwelmhandel, kinderverwaarlosing – en meer – kom hier voor.
Die woonstelblok is geleë in die Cambridge woonbuurt, so ‘n kilometer of wat van die kerkgebou van die NG Kerk Cambridge af.
Ds Sas Swart vertel die verhaal hoe die gemeente by hierdie woonstelblok, en spesifiek die kinders betrokke geraak het. Hulle doen wonderlike werk om te verseker dat die kinders by die skool kom, in die middae geleentheid het om huiswerk te doen (in die kerksaal) en ook die geleentheid kry om Jesus van Nasaret te leer ken en te volg.
Daar is bitter min romanties aan dié werk. Maar Jesus dring die gemeente, en daar is vrug op die werk. Ek sal vorentoe hieroor ‘n bydrae op die blog publiseer.
Deel van hierdie vrug is die ouers van hierdie kinders wat kerklik ingeskakel raak en op hulle beurt óf leer om die Here te volg, óf weer die geleentheid kry om betekenisvol by deel van ‘n geloofsgemeenskap te word.
Onlangs, in Mei 2010, het vier volwassenes uit hierdie woonstelblok belydenis van geloof in die Cambridge-gemeente afgelê.
Lees gerus die volle artikel hier
Sas Swart vertel in hulle nuusbrief Skakel, meer oor hoe hulle gemeente geskuif het van ‘n Herder-kuppe gemeente na ‘n gestuurdheid en hoe dit gelei het tot die inskakeling van nuwe lidmate
Written by Frederick on June 3, 2010 . Posted in Gestuurdheid
Gisteraand het ons toe met die boekie by een van ons huiskerkbyeenkomste afgeskop, en watter belewenis! My manier van leiers “oplei”, is om hulle gereeld bymekaar te kry, hulle dan toe te rus en dan vir die eerste byeenkoms vir hulle te wys hoe, en dat dit nie te moeilik is nie. Hulle mag dan ook vir my sê waar en hoe hulle dit beter sou gedoen het. Ek bevestig gewoonlik hulle raad.
Maar nou het die eerste van die groep self gesien dat dit nie so moeilik is met die boekie in die hand nie. Die meerderheid van die groep het gisteraand boekies gehad. En die wat nie gisteraand gehad het nie, het ek vanoggend by die kerkkantoor gesien om hulle bestellings te plaas. Maar, waarby ek wou uitkom is, dat ek gevoel het ek verloor totaal beheer. Die groep het ‘n uur en ‘n half gesels en na mekaar geluister en vir mekaar vertel waar en hoe hulle grense oorsteek, en waar hulle dit sommer vandag al gaan begin doen.
My eie emosies het gewissel van blydskap wat vir die klompie wil hande klap, tot diep dankbaarheid wat my hart aangryp. Ek het na die tyd huis toe gery en die Here gedank dat Hy beheer oorgeneem het, dat die mense Hom helder en duidelik kon hoor en dat hulle waarlik deur die Gees geïnspireer is tydens Pinkster en dan die hoogtepunt gisteraand met die “loodsing” van die Vrou by die Put. Na jare se probeer en probeer, lyk dit my of die Here nou self die Seisoen van Luister begin vestig hier in Lambertsbaai.
Snaaks hoeveel vertroue mense in die Here het, dat hulle self (op hulle eie) nie kans sien vir die grense nie, maar wanneer hulle tot die besef kom dat dit Hy is wat die grense oorsteek, en ons maar net saam met Hom neem, is dit asof daar ‘n rustigheid oor hulle kom en hulle ewe skielik daarvoor kans sien!
Sondagaand was so ‘n belewenis, dat die hartseer oor die Stormers heeltemal op die agtergrond verdwyn het. Ongelukkig kon ons niks regkry met die arrogansie van die Bulls-ondersteuners nie – maar ons sal hard werk aan daardie grense!
Die Here is besig om dit te doen wat Hy graag wil!
Wanneer mense wat mekaar vir jare ken mekaar tydens kerklike vergaderings as “u” aanspreek, kan jy ook kommissies en dik verslae iewers te wagte wees.In sulke omgewings is ek nooit verbaas om te sien dat kommissies vir die hoeveelste keer vir ’n kerklike geldelike verlies begroot nie.Of dat kerklike aksies eers “behoorlik” goedgekeur moet word deur mense wat nie self daarby betrokke is nie.
In sulke omstandighede wen teoretiese gesprekke oor geloof; nie die praktyk en waagmoed daarvan nie.Sodra ek in kerklike omgewings taal hoor wat te make het met “die pligte van ’n leraar” of “verslagdoening”, kan ek my kop op ’n blok sit dat die plaaslike leraar in sulke omgewings as algemene geestelike praktisyn of geestelike skakelbeampte beskou word wat almal ter wille moet wees.
Daar werk leraars as betaalde amptenare van die kerkraad wat mense moet besoek, bedien en tevrede hou.G’n wonder nie dat ek ongelukkige, uitgebrande leraars in sulke omgewings raakloop.Tesame met taak-gedrewe kerkrade waar ’n paar individue meen hulle moet oor almal “toesig hou”.
Ook het ek agtergekom dat daardie immergroen kerklike woord, “betrokkenheid”, gedurig opgevolg word met uitdrukkings soos: “Ons mense is onbetrokke”; “Hier by ons is geen geestelike groei of diepte nie”; of “Hoe kry ons ooit ons lidmate betrokke?”
Maak nie saak hoeveel keer jy aan hulle verduidelik dat kerkwees nie oor die “drie goor g’s” (getalle, geboue, geld) gaan nie, word alles steeds hieraan gemeet.
In sulke omgewings hoor jy gedurig van “doodsheid” omdat mense nie “getrou inskakel” by uitgediende programme wat kunsmatig met kerklike aarvoeding aan die lewe gehou word nie.
Ons kerklike taal verraai ons onbeholpenheid om doeltreffend deel te naam aan die alledaagse lewe as burgers van God se koninkryk.
Is dit dalk hoekom die kerknavorser George Barna bevind het hoe langer mense in die kerk “betrokke” is, hoe minder oefen hulle enige invloed in die samelewing uit?
Jesus gebruik nooit kerktaal nie. Woorde soos “uitreike” of “evangelisasie” is nie eens op sy lippe nie, want Hy is lankal reeds daar!
Jesus ken geen “ons/hulle”-wêreld nie. Sy koninkrykswêreld is nie dié van statiese monumente of godsdienstige instellings nie. Jesus se taal oor God se koninkryk speel af in die lewe van elke dag. Dit is ondermynend, sorgvry en bevrydend – vir benouende kerklikes, bedoel ek! Die invloed van Jesus se groepie koninkryks¬navolgers wat Sy taal napraat en -leef, is altyd op die grondgebied van ander koninkryke te bespeur.
Wanneer een liggie in die donker begin skyn, of as ’n bietjie suurdeeg in ’n bak meel beland, of as mosterdsaad tussen ander plante begin groei, dán eers sien jy die koninkryk van God in aksie. Die uitdaging is om weer die metafore van God se koninkryk aan te leer. Wanneer ons opnuut die koninkrykstaal van Jesus baasraak – wat te make het met spontane groei, daar wees, liefde en waagmoed binne God se ryk – gaan ons koppe, harte, lippe, vingers en voete dit begin glo en begin nadoen.
Stefan Joubert het hierdie uitstekende artikel gekryf vir Beeld en ons toestemming gegee om dit te plaas die oorspronklike artikel kan hier gelees word