'Wat is dit tog met haar en weeskinders?' Lees die eerste hoofstuk uit Stillewe deur Marie Spruyt | The Reading List
In Stillewe deur Marie Spruyt ontdek die joernalis Lizette de Klerk 'n brief van haar oupa. Dié versoek dat 'n bedrag geld aan die Italiaanse De Lucas-gesin betaal word. Sy beland op 'n speurtog na Italië waar sy die ware betekenis van la dolce vita leer ken.
Lees die eerste hoofstuk uit Stillewe:
Boekarest het haar ingeneem. Dis waar Anita Nel …
En dis ook waar sy ophou skryf het, want dit werk nie. Kytie sal die artikel net een kyk gee en dit terugstuur. 'Jy skryf 'n profielonderhoud oor Anita, 'n vrou uit Hopefield met 'n meestersgraad in Opvoedkundige Sielkunde. Sy is lid van 'n navorsingspan vir die behandeling van traumaslagoffers. Kinders soos Lienka. Lienka, skattie, is 'n onderskrif,' sal sy sê.
Hy wil nog praatjies maak, maar sy gee hom nie kans nie. Sy val hom sommer in die rede, sodat hy liggies frons, haar vraend aankyk. 'Jy is taamlik ongeduldig, Zettie? Kan ons nie maar net eers groet en koffie drink nie?'
Toe eers antwoord sy hom. 'Ek is jammer, Christo. Dis net, ek is moeg, my geduld is op en my woorde het opgedroog. Ek moet 'n mal idee uit my kop kry voordat ek my verslag kan klaarmaak.'
'Ek dink jy moet eers hierna kyk. Dit sal 'n lang storie kort maak.'
'Kyk na die handjies, sien jy dit?'
'Net vier vingers aan die linkerhand?'
'Hm. En kyk, skrapnel het die boonste stukkie skulp van haar oor afgesny. Haar pinkie ook. Sy is doof in haar linkeroor en die oog daardie kant het ook seergekry.' Sy druk op die skerm op die halwe oor, die verminkte hand, 'n hangende linkerooglid.
'Sy het net 'n weeshuisnaam. Lienka. Sy was die enigste oorlewende van 'n bomaanval destyds in die oorlog tussen die Serwiërs en die Kroate. Sy is by die kinderhuis in Boekarest waar ek 'n onderhoud met 'n meisie uit die Vrystaat gaan voer het. Anita Nel. Sy is eintlik 'n terapeut, maar doen omtrent enige ding daar.'
Hy sit terug met gevoude arms. 'Dis 'n goeie foto, Zettie. Fred het jou mooi geleer. Kon jou gerus maar 'n diploma gegee het vir al jou harde werk.' Hy frons, skuif reg op sy stoel. 'Maar wat is nou eintlik jou probleem? Ek bedoel, skryf die verslag, sit die foto by en gaan gee dit vir Kytie. So maklik soos dit.'
'Dis hierdie weeskind, Christo. Sy spook by my. Ek wil haar gaan haal en vir haar 'n huis soek, maar ek weet dis onmoontlik. Iets sê vir my 'help die kind'. Maar hoe? En ek kan met niks anders aan die gang kom nie. Ek het die verslag al drie keer oorgeskryf. Wie weet, dalk kom 'n leser met iets amazing vorendag?'
Uiteindelik skuif hy sy stoel agtertoe en trek sy skouers reguit. 'Nou ja, as ek moet raai: Jy het writer's block. As jy wil, skryf vir my 'n artikel oor Lienka. Dalk kan ek dit iewers geplaas kry.' Hy wink vir die kelner, wys na sy horlosie. 'Ons het nie baie tyd nie. Die man moet nou sy litte roer. En daardie halfleë beker koffie van jou is nou koud. Seker jy wil nie nog hê nie?'
'Dankie vir die goeie raad, hoor. Ek sal sien hoe dit gaan. Dalk net 'n slag ordentlik slaap, dan gaan dit beter.' Dankie vir niks, wil sy eintlik vir hom sê. Writer's block! Dink hy sy het gister 'n joernalis geword?
'Dit wil lyk of die Verenigde Nasies die volksmoord met 'n spesiale datum wil gedenk,' het Christo gesê. 'Teen daardie tyd gaan die hele plek oorspoel wees met joernaliste. Ons gaan en jy gaan saam. Fred sal die foto's neem. Dis tyd dat jy jou grense 'n bietjie skuif.'
Sy moes die 'sagte' onderhoude voer saam met Fred, die fotograaf en 'n tolk. Met vroue wat die slagting oorleef het en gewillig was om te praat. Hulle was gelukkig en kon met 'n vrou gesels wat in haar eie huisie bly aan die buitewyke van die stad, saam met haar mense, meestal vroue.
'Die mans is almal dood in die slagting,' het die tolk gesê. 'Sy het gesien wat gebeur het, hoe haar man en kinders vermoor is. In die moerasse doodgekap.'
Sy en Fred het laatmiddag by die gastehuis aangekom. Christo het gewag dat sy verslag moet doen oor die dag se dinge. Sy kon haar pose vir 'n ruk hou, toe gee sy in, bewend, met 'n kakebeen wat so stram was dat sy nie 'n woord kon uitkry nie. 'Gaan kamer toe, ons praat later,' het hy gesê, sy arm om haar skouers gesit, haar tot by die bed gelei, gewag tot sy lê. Vir haar 'n pilletjie gebring en 'n glas water, by haar gesit tot sy aan die slaap raak.
'Dis oukei, als is reg. Jy kan maar slaap, ek is hier,' het hy in haar hare gefluister.
'Help my,' het sy teen sy keel geprewel.
'Ek is jammer, Zettie. Só jammer. Vergewe my.' Toe is hy daar uit. En het nooit weer daaroor gepraat nie.
Hy kon haar woede nie verstaan nie. 'Dis kunsfoto's,' het hy gesê, 'ongestileer, natuurlik, sonder fieterjasies. Jou gesig is nie eens duidelik nie.'