Skakeling: Uitbreiding van u empatiese kapasiteit
kunswerk: Max Pixel (Cc0)
Daar is 'n natuurlike neiging om te sinkroniseer, om met ander te koppel. Vuurvlieë flits in harmonie deur die duisende. Vroue wat gereeld saam woon, het hul menstruele siklusse gesinkroniseer. In 1665 het Christiaan Huygens opgemerk dat sy twee slingerklokke in harmonie sou swaai toe hulle op dieselfde ondersteuning hang.
Opmerklik, hierdie verskynsel vind plaas op die vlak van planete, protone en persone, hoofsaaklik op elke vlak van die kosmos. Sinchronie - bestelde gedrag deur die tyd - vind oral plaas, van die kwantumvlak tot die kudde-mentaliteit van voorraadhandelaars.
Die soort koppeling in empatie gaan nie net oor ritme nie, maar ook oor frekwensie. Wanneer twee viooltjies in dieselfde kamer geleë is en 'n tou op die eerste een gepluk word, sal die string wat op dieselfde frekwensie op die tweede viool ingestel is, vibreer en sodoende die noot klink. Op die gebied van akoestiek word dit simpatieke resonansie genoem.
Liefhebbers, ouers, goeie vriende, 'n goeie terapeut en hul pasiënt, of 'n kind en hul hondjie kan 'n soort emosionele resonansie herken soos ons mekaar voel of hulle "vibes" haal of met hulle "in sync" raak . Deur hierdie resonansie het ons die vermoë om die ander te ken met diepgaande onmiddellikheid en direkteheid en sodoende vinnig en vinnig met hul pyn, woede of vreugde in aanraking kom.
Ek voel wat jy voel
Neurowetenskap het 'n bietjie van die hardwiring ontbloot vir hierdie verband tussen soogdiere. Breinstrukture genaamd spieëlneurone kan onmiddellik reageer op die emosies of optrede van 'n ander persoon op so 'n manier dat die brein van iemand wat 'n ander persoon sien, geaktiveer word asof hulle die persoon was wat hulle gesien het. Hierdie neurobiologiese verskynsel is in die eerste plek in makkaap ape geïdentifiseer.
'N Aap was aan die elektroencefalogram (EEG) gekoppel wat die brein elektriese aktiwiteit meet. Navorsers het patrone van breinaktiwiteit aangeteken toe die aap 'n piesang geskil het. Wat die navorsers verbaas het, was dat wanneer 'n ander aap of 'n mens 'n piesang voor die bedraad-aap geskil het, dieselfde areas van die brein geaktiveer word asof die aap dit self op peil. Dis nie net dat hy dit sien nie; dit was asof hy dit gedoen het.
Net soos twee sangers wat die regte piek vind, wanneer ons met iemand suksesvol aansluit, harmoniseer ons op een of ander manier. Hierdie koppeling of lusering gebeur ook met die atletiese span, die liefdevolle egpaar, 'n ma en kind - selfs met diegene wat 'n rowwe begin in die lewe gehad het.
Die wortels van empatie
In reaksie op stygende vlakke van aggressie by skoolkinders, het Mary Gordon, president van die Roots of Empathy-program, die onwaarskynlike stap geneem om babas en moeders in openbare skoolklaskamers in verskeie lande regoor die wêreld te bring. Die program stel 'n moeder en haar nuwe baba na 'n klaskamer vir sewe en twintig besoeke oor 'n skooljaar.
'N Instrukteur van die program vergesel hulle en lei die studente af om die baba se ontwikkeling te waargeneem en die baba se gevoelens tydens die besoek aan te dui ("Wat dink jy voel die baba?"). Die instrukteur nooi ook studente om hul eie gevoelens en mekaar se gevoelens onder die pad op te let en na te dink ("Wat dink jy?").
Maria het die storie van Darren teruggegee: "Darren was die oudste kind wat ek ooit gesien het in 'n Empathy-klas. Hy was in graad 8 en was twee keer teruggehou. Hy was twee jaar ouer as al die ander en het reeds 'n baard begin groei. "Mary het sy storie geken. "Sy ma is voor sy oë vermoor toe hy vier jaar oud was, en hy het sedertdien in 'n opeenvolging van pleeghuise gewoon. Darren het dreigend gekyk omdat hy wou hê ons moes weet hy was taai; sy kop is geskeer, behalwe vir 'n poniestert bo-aan en hy het 'n tatoeëermerk op die rug van sy kop gehad. "
Die instrukteur van die Roots of Empathy-program was die dag aan die klas verduidelik oor die verskille in temperament. Sy het die jong ma wat die klas besoek het, genooi met Evan, haar ses maande oue baba, om haar gedagtes oor haar seun se temperament te deel. In die gesprek het die ma aan die klas gesê hoe Evan graag na buite gekyk het toe hy in die Snugli was en nie wou hê om haar te knuffel nie en hoe sy verkies het om 'n meer knuffelbaba te hê.
Toe die klas geëindig het, het die ma gevra of iemand op die Snugli wou probeer, wat groen was en met pienk brokaat gesny is. Tot almal se verrassing het Darren aangebied om dit aan te probeer, en toe die ander studente roer om vir middagete klaar te maak, het hy dit vasgemaak. Toe het hy gevra of hy Evan kon instap. Die ma was 'n bietjie angstig, maar dan het hy haar baba oorhandig.
Darren sit Evan dan in die Snugli en kyk na sy bors. Dadelik en na sy ma se verrassing, het Evan binnegekom. Darren het hom saggies na 'n stil hoek gegryp en die baba vir 'n paar minute met die baba in sy arms geruk, terwyl die kakebeen van diegene wat gekyk het, verstom word deur Darren se sagtheid. Laastens het Darren teruggegaan na waar die moeder en die instrukteur gewag het en gevra het: "As niemand jou ooit liefgehad het nie, dink jy kan jy nog 'n goeie pa wees?"
Wanneer stelsels skakel, hetsy binne of tussen ons, soos met Darren en baba Evan, vind ons harmonie. As ons nie ooreenstem met en integreer, lewende stelsels, van individue tot gesinne en lande, is dit geneig om te beweeg na chaos of rigiditeit.
In 'n groep omgewing, koppel met 'n maat en gesig mekaar in 'n aandagtige houding. Neem 'n paar oomblikke om jou gedagtes te ontspan en meer teenwoordig te wees. Met 'n houding net van nuuskierigheid en waardering, kyk of jy die ander kan ontmoet. U word gevra om oop te wees vir die ontmoeting, beide om te ontmoet en te ontmoet.
Dit is belangrik om nie die ander op enige manier te ondersoek of te verower nie. In plaas daarvan, ontmoet net in daardie spasie tussen jou (wat Martin Buber "die tussen" genoem het). Die proses sal behels om jou oë gereeld oop te maak om 'n blik of kort oorsig van jou maat te kry. Sluit hulle dan weer en herhaal soos dit reg lyk, aangesien staar na mekaar dikwels te intens is. Doen dit in stilte en merk eenvoudig op wat in jou bewustheid ontstaan.
Na 'n paar minute, stop en neem 'n rukkie om te deel wat jy opgemerk het, ongeag die manier waarop dit by jou gekom het - gevoelens, vae indrukke, beelde of hunches wat verband hou met die persoon of die vergadering. Dit is nie ongewoon dat daar 'n gevoel van intimiteit en verband tussen baie is nie, hoewel nie almal op hierdie manier voel nie.
Het enige insigte, gevoelens, sensasies of vrae wat ontstaan ​​het? Kyk na die akkuraatheid van jou indrukke. Behalwe, verwerk wat die ervaring van ontmoeting op hierdie manier vir elkeen van julle gelyk het, let op wanneer en hoe jy oop was of hoe jy geneig sal wees om terug te hou. Hoe is dit soortgelyk of anders as wat jy in ander situasies doen?
Herinner aan die wortels van empatie-instrukteur se vrae aan die kinders: "Wat dink jy voel die baba?" En "Wat voel jy?"
Om doelbewus ons aandag te gee aan ander se gevoelens sowel as ons eie, maak die hekke oop vir kontak en selfbewustheid. Deur ons persepsies met ander te vergelyk, kan ons die moontlikheid van veelvoudige standpunte oopmaak.
"O ja, nou dat jy dit noem, het ek dit gevoel. Ek het niks daarvan gedink totdat jy iets daaroor gesê het nie. Ek moet dit meer vertrou. "Of" Ek het nooit gedink om dit so te sien nie. "
Hierdie eenvoudige vrae - "Wat voel jy? Wat dink jy voel hulle? "- Begin empatiekapasiteit uit te brei. Daarbenewens kan ons ons persepsies van ander direk met hulle deel, ons direk terugvoer gee oor die akkuraatheid van ons emosionele leeswerk.
"Voel jy jou verraai?" Of "Ek sal my verraai as dit my is. Wat van jou?"
Die reaksie laat ons toe om ons akkuraatheid te verfyn. Om net terug te dink wat iemand gesê, gevoel of bedoel is, is 'n manier om die akkuraatheid van ons persepsies te ondersoek en ons projeksies te openbaar. Ons kan dit saggies probeer as 'n opsetlike oefening met diegene wat ons dwarsdeur die dag ervaar. Daarbenewens help die gebruik van 'n verbeeldingryke proses nuwe perspektiewe oop te maak. "Hoe sou ek voel as ek die terroris was? 'N Nuwe ma? 'N huilende kind? "
Oefen: Lees my lippe
Die doel is om te oefen om die gesig en die subtiele aanwysings van die liggaam op te let. Alhoewel dit 'n natuurlike vaardigheid vir die meeste is, is dit ook een wat ontwikkel kan word. Daar is 'n verskeidenheid maniere om dit te doen, maar die basiese idee is om net gesigte (en ander liggaamstaal in ag te neem) en probeer om die gevoelens te identifiseer wat oorheersend lyk.
U kan eenvoudig foto's van 'n tydskrif neem of mense in 'n restaurant waarneem wat u nie kan hoor nie. Jy kan dalk 'n fliek of TV-program kyk met die geluid af. Probeer om die gevoel (e) uitgebeeld te identifiseer. Om dit met ander te deel om notas te vergelyk, is 'n goeie manier om 'n mate van bevestiging te kry en 'n groter verskeidenheid moontlike gevoelens te sien.
Jy kan ook luister na iemand met jou ore wat bedek is en vra hulle om in 'n lae genoeg stem te praat, sodat jy dit nie kan hoor nie. Weereens, probeer om die gevoelens te identifiseer sonder om te weet wat die inhoud is. Let op hoe jou eie gesig en lyf daarop sal reageer.
Daar is baie variasies op hierdie praktyk, maar die kern is om liggaamlike uitdrukking sonder verbale inhoud te waarneem, die gevoelens aan te dui, en om notas te vergelyk om na akkuraatheid te kyk.
deur Tobin Hart, PhD.
Deur te teken van tradisie en tyd, van neurowetenskap tot antieke wysheid, openbaar Tobin Hart dat ons almal vier noodsaaklike deugde het - Aanwesigheid, Hart, Wysheid, Skepping - wat ons help om ons sielkundige en geestelike lewe op aarde te bou, te balanseer en te integreer. . Hierdie hoogs toeganklike, nadenkende gids wys ons hoe om hierdie kragte van binne uit te groei en te aktiveer.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Hoe om u empatiese kapasiteit uit te brei