Trump se ommeswaai in internasionale beleid kry net nie endPres Donald Trump Foto: AP Photo/John Locher Verlede jaar tydens die Amerikaanse verkiesingsveldtog het Donald Trump die dapper stap gewaag om teen die grootste deel van sy party se standpunt in te gaan en die Amerikaanse oorlog in Irak as ’n sinnelose oorsese avontuur wat tot voortslepende skade vir Amerika lei, te beskryf. Trump het verder gegaan deur te sê dat enige poging van Amerika om pres. Basjar al-Assad van Sirië uit die kussings te lig in die hand van terroristegroepe soos die Islamitiese Staat sal speel. Trump se standpunt het vir hom sterk steun gewen onder miljoene Amerikaners wat moeg was vir die oorlogsmal, intervensionistiese konsensus wat gans te lank die Republikeinse Party oorheers het. Soveel Amerikaners was en is steeds teen duur oorsese oorloë gekant dat Trump se standpunt oor Amerikaanse militêre betrokkenheid in die Midde-Ooste en Asië baie stemme vir hom kon wen. Die afgelope paar weke het Trump en sy administrasie egter totaal van standpunt verander. Eers het die Trump-administrasie ŉ verbintenis tot die verdediging van Suid-Korea en selfs Japan teen Noord-Koreaanse aggressie bevestig. Sowat 30 000 Amerikaanse soldate en ’n groot verskeidenheid van die beste wapentuig waaroor die Amerikaanse weermag beskik, word teen ’n enorme koste in Suid-Korea en Japan gereed gehou. Waar Trump aanvanklik, heeltemal korrek, krities was oor die uitgediende idees van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie en veral die groot koste van dié naoorlogse verdedigingsburokrasie, het Trump intussen kritiek teen Rusland se betrokkenheid in die Oekraïne uitgespreek en voortgegaan om Amerika se betrokkenheid in Oos-Europa te bevestig, alles teen die wil van Rusland. Die grootste ommeswaai deur die Trump-administrasie het egter verlede week gekom met die skielike besluit om ’n lugmagbasis van die Siriese weermag gedurende die nag met dosyne missiele te bombardeer. Die konflik in Sirië is uiters ingewikkeld en talle Westerse leiers het al bevestig dat dit onmoontlik is om tussen ’n goeie en slegte rolspeler te kies. Eerstens is die konflik tussen ’n wye reeks partye van oor die hele spektrum tussen goed en baie boos. Deur Basjar al-Assad uit die kussings te lig sal ’n leierskapsvakuum geskep word wat – soos vroeër in Irak en Libië, nadat Saddam Hoesein en Moeammar al-Ghaddafi se tande deur Westerse magte getrek is – tot ’n teelaarde vir ekstremistiese groepe sal lei. Talle groepe soos die Islamitiese Staat en Al-Kaïda droom van ’n situasie waar Al-Assad se regering deur Westerse magte uit die kussings gelig word. Trump se ommeswaai in Sirië word gemotiveer deur die gifgasaanval in ’n stad wat tans deur rebellemagte beheer word. Daar bestaan eerstens geen bewyse dat die Siriese regering vir die aanval verantwoordelik was nie en tweedens kan een enkele, hoewel bose aanval, tog nie die beleid van die magtigste land in die wêreld bepaal nie. Hierdie gifgasaanval was in elk geval nie die eerste van sy soort in die Siriese oorlog nie. Trump se toenemend aggressiewe internasionale beleid vernietig enige kanse op ’n beter verhouding met Rusland, Iran, Turkye en ander belangrike moondhede. Dit laat ook vrae oor Trump se blykbaar maklike ommeswaai in standpunte en sy vermoë om deur die neo-konserwatiewe oorlogsmal groepering binne die Republikeinse Party by onnodige konflik in lande soos Sirië en Noord-Korea ingesleep te word. Intussen verloor hy van sy grootste ondersteuners.