Archive for the 'Leierskap' Category
2011/02/17 by Danie Mouton 2 Comments »
Gemeenskappe moet doelgerig saamstaan teen kinderswangerskappe. Gemeentes kan veral fokus op die bemagtiging van ouers om kinders te begelei rondom hul seksualiteit.
Gemeentes moedig ouers aan om nuttige items wat nie langer gebruik word nie, skool toe te neem. Voorbeelde: ou skooluniforms, boeke, skoene, skryfbehoeftes.
5. Neem kinders op in die skoolsisteem
Dit gebeur dat Graad 12-leerders druip en dan besluit om nie terug te gaan skool toe nie. Daar is dikwels kinders van skoolgaande ouderdom in gemeenskappe wat nie in die skool is nie. Hierdie kinders word nie toegerus vir 'n produktiewe toekoms nie. Gemeentes kan in vennootskap met die Onderwysdepartement sodanige leerders identifiseer en motiveer om skool toe te gaan.
6. Verskaf informasie
Gemeentes kan 'n opvoedingsmaand instel waartydens die Onderwysdepartement genooi word om informasie te kom deel. Veranderings in die kurrikulum kan toegelig word, besonderhede oor bv. winterskool- of lenteskoolprogramme gedeel word, sportprogramme bekendgestel word, en selfs eksamentye gedeel word. Die belangstelling van die gemeenskap in hierdie programme, en die motivering van leerders, kan 'n beduidende verskil aan die funksionering van skole maak.
7. Kommunikasie tussen die Departement en gemeentes
Die Onderwysdepartement het 'n behoefte om gemeentes in te sluit in amptelike kommunikasie oor onderwysaangeleenthede. Distrikskantore gee bv. jaarliks 'n analise van eksamenuitslae van Graad 1 tot 12. Predikante en gemeenteleiers kan dit in amptelike hoedanigheid bywoon, begrip en 'n aanvoeling ontwikkel, en toegerus word om leiding aan gemeentes te gee oor betrokkenheid by die verbetering van onderwysresultate.
8. Gee geleentheid vir huiswerk
Gemeentes word aangemoedig om hul fasiliteite op weeksmiddae beskikbaar te stel vir die leerders van die gemeenskap om huiswerk te kom doen. Lidmate kan versoek word om per rooster toesig te hou. Daar is baie huishoudings wat om verskeie redes nie aan leerders geleentheid vir studie kan bied nie.
Gemeentes kan nooit genoeg doen in terme van familieberading en die versterking van gesinne nie. Die meeste leerders kom uit gebroke of disfunksionele huise, selfs waar die ouers nie geskei is nie. Hierdie sosiale onstabiliteit is 'n ernstige struikelblok vir opvoedkundiges.
10. Ondersteun die opvoeders
Gemeentes kan opvoeders op die volgende praktiese maniere ondersteun:
Wellness-programme tesame met die hantering van portuurdruk
Betrek opvoeders in singewende kerklike aktiwiteite
Motivering en die herstel van die waardigheid van die onderwysprofessie
Ernstige probleme in leerdergedrag kom voor rondom sake soos dissipline, verslawing, sosiale aanpassing, en moraliteit. Kerk en skool moet saam bemagtigende planne maak om hierdie sake aan te spreek.
12. Tydige aansoeke
Gemeentes moet alles moontlik doen om ouers in September / Oktober van die vorige jaar aan te moedig om betyds aansoek om die toelating van hul kinders tot skole te doen. Die begin van die akademiese skooljaar word dikwels vertraag omdat ouers laat aansoek om toelating doen.
13. Gebed tydens sleutelmomente
Gebedsondersteuning vir skole rondom sleutelmomente op die akademiese kalender word benodig, bv in eksamentyd, die aanvang van skoolkwartale, e.s.m.
14. Gestremde leerders
In sommige gemeenskappe steek ouers hul gestremde kinders tuis weg. Kerke kan 'n kultuur skep waarin dit veilig is vir ouers om hierdie kinders vir opvoeding en onderwys aan te meld.
15. Databasis van vaardighede
Skole benodig van tyd tot tyd die dienste van persone met bepaalde vaardighede, bv vir herstelwerk, sekuriteit, toesighouding, e.s.m. Gemeentes wat 'n databank het van bv. werklose lede en hulle vaardighede kan skole help om toegang tot hierdie soort ondersteuning te kry.
Kerkrade kan hierdie lysie gerus deurwerk om te bepaal welke van hierdie strategieë deur die gemeente toegepas kan word.
2010/10/28 by Danie Mouton No Comments »
Anthony Robinson is bekend vir sy uitstekende boek uit 2003, Transforming Congregational Culture. Dié boek het baie predikante baie gehelp.
Robinson deel nou die nuutste ontwikkeling in sy denke oor leierskap en die transformasie van gemeentelike kultuur op 'n baie praktiese manier in sy nuwe boek: Changing the Conversation, a third way for congregations (Eerdmans).
Verlede jaar met die Wêreldsokkerbeker het sommige predikante – moedeloos – gesê dat hul gemeentes se kultuur nie gemeenskapsbetrokkenheid toelaat nie. Mense in magtige leiersposisies in die gemeente hou by die tradisionele game plan en sien nie enige noodsaak om iets nuuts te doen en uit te reik na die gemeenskap nie.
Robinson help ons verstaan dat ons nie die slagoffers van ons gemeentelike kultuur is nie, maar dat ons op 'n sinvolle manier kan help vorm gee aan 'n nuwe kultuur wat op 'n organiese manier uit die beste van die bestaande kultuur groei.
Sy uitgangspunt is dat die verandering van 'n instelling se kultuur bestaan uit die aanpassing van die basiese gesprek wat gevoer word. Diegene wat die verandering lei, ontdek nuwe taal, of herontdek ouer taal, lei nuwe gesprekstemas in, formuleer nuwe agendas, en bied alternatiewe maniere aan om sake, kwessies en probleme te verstaan.
Die tien aspekte of gesprekke, as jy wil, wat in gemeentes aandag moet kry, is volgens hom die volgende:
* It's not about you – dit gaan oor die groter kultuur en konteks;
* And yet … It is about you – ons moet self ook vanuit 'n ontmoeting met Christus leer watter reaksie Christus van ons vra op ons omstandighede;
* A New Heart – hierdie hoofstuk behandel die noodsaak van bekering in gemeentes, ook op die vlak van die gemeenskap van gelowiges – gemeentes moet hulself bekeer (voortdurend);
* Who shall lead them – 'n stewige hoofstuk oor optimale gemeentelike leierskap;
* Why are we here? 'n Skitterende hoofstuk oor doel of roeping en die rol daarvan in gemeentes;
* Write the vision;
* Let's get (less) organised! – Nog 'n stewige hoofstuk oor gemeentelike leierskap;
* The Church and the public sphere;
* Death and resurrection;
2010/04/21 by Danie Mouton 7 Comments »
Daar is 'n onderwaardering van die bydrae wat lidmate tot die effektiewe bediening van gemeentes kan lewer. 'n Oorafhanklikheid van predikante lei daartoe dat gemeentes sonder predikante onnodig stagneer, en net funksioneer wanneer 'n dominee van buite betrek kan word. Gemeentes ontbeer dus inisiatief en gawes wat in die bestaande lidmaattal beskikbaar is, maar weens 'n gebrek aan 'n toepaslike bedieningsmodel onbenut bly.
Posted in: Graaff-Reinet, Leierskap
God se beeld in die karretjiemense
2010/03/31 by Danie Mouton 4 Comments »
"Wanneer jy onder die karretjie inkruip, en langs die ma en haar babatjie regskuif, sien jy die beeld van God in die verslete gelaat van 'n mede-mens", vertel Estelle Jacobs, projekkoördineerder van die Hantam Gemeenskap-Opvoedingprojek.
"My lewensroeping is om hoop vir die karretjie-mense en eenvoudige plaaswerkers van die uitgestrekte, harde vlaktes van die Karoo te bring. Wrede letsels van alkoholmisbruik, fetale alkoholsindroom, dagga, blootstelling aan die elemente, die ingeperkte lewe op of onder 'n donkiekarretjie, onkunde en die afwesigheid van die vaderfiguur is op gesigte uitgekerf. Ons skep saam aan 'n beter toekoms vir die kinders, en om die kinders te bereik, moet jy met die ma, en die gesin, en die gemeenskap in geheel werk".
Estelle is lidmaat van die NG Kerk Colesberg. Ons gesels op die oewer van die Oranjerivier, wat breed en rustig vloei na goeie reëns, tydens 'n gemeentekamp wat oor dissipelskap handel. Haar passie vir die Here en haar deernis met die plaaswerkers is duidelik sigbaar. Sy lééf haar roeping.
Die gemeenskapstrust het 20 jaar gelede ontstaan as 'n opvoedingsprojek vir kinders. Gou is besef dat mens nie met die kinders alleen kan werk nie. Boere as werkgewers, die ouers van die kinders, en die gemeenskap moet verander om 'n ruimte te skep waarin die kinders se talente ontgin kan word, en hulle voorberei kan word vir die lewe.
Karretjiemense around a fire, Northern Cape - Heinrich HJ von Michaelis
"Fetale alkoholsindroom is 'n geweldige groot sindroom. Moeders hier dink nie aan die fetus as 'n ontwikkelende mensie binne-in haar wie se toekoms deur haar optrede beïnvloed word nie. Ons moet hulle opvoed. Deur netwerke wat oor 'n lang tyd gevestig is, word swangerskappe nou by ons kliniek aangemeld, waarna 'n gesondheidswerker die moeder dadelik gaan besoek en adviseer oor lewensstyl, eetgewoontes en gedrag. Daar word na die lewensomstandighede gekyk en die moeder word bygestaan om die swangerskap reg te laat verloop. Dit verg dat mens onder 'n donkiekarretjie moet gaan sit, en praat oor hoe hierdie 'n veilige wêreldjie kan wees vir die ongebore kind, en later vir die opgroeiende mensie."
Kursusse in temas effektiewe ouerskap, die ontwikkeling van ouers as rolmodelle, toesig oor huiswerk van die kinders, begroting, seksualiteit, en MIV/Vigs voorkoming word onder meer aangebied. Die trust bedryf ook 'n gemeenskapskool en –kliniek.
"Ek het geleer om God in die aangesig van hierdie mensies raak te sien. Jesus is as mens gebore ter wille van ons. Ek volg in sy voetspore en steek self die grense oor na mense wat soveel genade nodig het. Ek glo ons belê in die kinders van hierdie gemeenskap se toekoms. Stadig maar seker verander die ouers, en verbeter die lewensomstandighede. Hierdie mensies is só ontvanklik vir wat ons hulle leer. Ons betoon soveel liefde, en hulle ook weer. Elke naweek wat mense nie dronk is nie, is 'n deurbraak. Hulle aanvaar dit as ons hulle aanspreek, hulle gryp ons konkrete liefdesdade aan, en hulle verryk ons lewens".
Ek wil dadelik weet: "Hulle verryk julle lewens?" "O ja," borrel Estelle, "dit is mense met 'n eenvoudige, konkrete geloof wat op die Here self fokus. Dit is mense wat, met die bietjie wat hulle het, opoffer om ander te help en by te staan. Daar is deernis, nederigheid en eerlikheid in oormaat. God word in terme van die natuur as die Vader van almal en alles beleef. Hulle help jou om jou geloof in God te veranker, nie in idees of teorieë oor God nie."
Estelle vertel van die swart vrou wat 'n negejarige seun onder haar vlerk geneem het. Beide sy ouers is oorlede, en hy ly erg aan fetale alkoholsindroom. Sy ontwikkelingmoontlikhede is uiters beperk, en emosioneel is hy 'n babatjie. "Jy kan jou nie die skeidingsangs indink – op alle vlakke – wat sy lewetjie kenmerk nie. En hierdie vrou sorg vir hom soos haar eie. Watter lewensverrykende voorbeeld van liefde en geloof".
Estelle begeer dat die trust se kundigheid gedupliseer kan word, en dat hulle weer by ander kan leer wat dieselfde doen.
Ek bid dat die Here haar ryklik sal seën met liefde wat breed, diep en wyd soos die Oranje vloei, sy wat deur die liefde van Christus gedring word.
[Hierdie artikel het in Kerkbode van 19 Maart 2010 verskyn – www.kerkbode.co.za]
Tags: alkohol, colesberg, estelle, fetale alkoholsindroom, gemeenskap, jacobs, karoo, karretjie, karretjiemense, miv, ng kerk
Ekumeniese gebedsbyeenkoms by Sokkerstadion
2010/03/22 by Danie Mouton 1 Comment »
Vanuit byna alle denominasies het Christene op 22 Maart by die nuwe Wêreldbekersokkerstadion in Nelson Mandelabaai (Port Elizabeth) byeengekom. Die doel was om 'n 2 km-lang lewende ketting reg rondom die stadion te span, presies om 16:00, en die seën van die Here op die stadion, die Wêreldbekertoernooi 2010, en die gemeenskap af te bid.
Dit was vir ons as organiseerders 'n vraag of genoeg gelowiges sou opdaag om die ketting te voltooi. Wel, dit het toe gebeur! Dit was lekker om 'n hele aantal NG Gemeentes verteenwoordig te sien.
Klik op die posseëlbeeld om die volle foto te sien:
Lewende gebedsketting om die nuwe sokkerstadion, Nelson Mandelabaai
Gedeelte van die ekumeneise gebedsketting rondom die NMB-Sokkerstadion
Lidmate van die NG Kerke Algoapark Gemeenskapskerk
Lidmate van Newtonpark bid in 'n groepie saam
Lidmate van die Malabar-gemeente van die Reformerd Church in Africa
Lidmate van verskeie Uitenhage NG Kerk-gemeentes
Merkwaardig genoeg het almal op hul eie wyse gebid. Sommige kerkgroepe is duidelik meer aktivisties en luidrugtig as ander! Tog het Anglikane, NG-lidmate, Charismate, Pentakostaliste, Katolieke, lede van die Salvation Army en ander hand-aan-hand en skouer-aan-skouer gebid.
Die waarde van hierdie soort byeenkoms is 'n publieke getuienis dat Christene saam verantwoordelikheid neem en belangstel in die gemeenskap. Gereformeerdes is dikwels afwysend teenoor die diversiteit spiritualiteite by so 'n byeenkoms. Dit is gevaarlik en jammerlik. Enige soort teologie wat Christene publiek uitmekaar hou, is nadelig vir die kerk se getuienis.
[Klik hier om meer foto's te sien, in 'n groter formaat. Onthou om op die posseëlformaat te klik om die volle grootte foto te sien.]
Tags: baai, ekumenies, gebed, gebedsketting, mandela, nelson, ng kerk, sokker
'n Moederlike bediening
2010/03/20 by Danie Mouton No Comments »
Volgens die Nuwe Testament kan mens die gemeentelike bediening baie betekenisvol in moederlike terme verstaan. Gemeentes verteenwoordig dikwels 'n manlik-gedomineerde omgewing. Daarom is dit des te meer opvallend hoe die Nuwe Testament aan die gemeente as moeder dink:
Een: Ons moederlike bediening as versorging:
1 Tessalonisense 2:7-8: "Ons was liefdevol en sag teenoor julle soos 'n ma wat haar kinders vertroetel. So geheg is ons aan julle dat ons nie net die evangelie van God aan julle gegee het nie, maar ook ons lewe vir julle sou wou gee, want ons het julle lief gekry."
1 Korintiërs 3:1-3: "Ek kon nie met julle praat soos met mense wat hulle deur die Gees van God laat lei nie; ek moes praat soos met wêreldse mense, soos met kindertjies in die geloof in Christus. Ek het julle met melk gevoed, nie met vaste kos nie, want julle kon dit nog nie verteer nie. En julle kan dit ook nou nog nie verteer nie, want julle is nog wêreldse mense. Daar kom jaloesie en twis onder julle voor. Is dit nie omdat julle nog wêrelds is en julle wêrelds gedra nie?" read more…
Tags: bediening, kerk, moeder, moederlik
In die SA demografiese konteks woon daar vandag – ironies genoeg – waarskynlik méér mense in die omgewing van hierdie klein gemeentes as ooit vantevore in hul geskiedenis. Meer mense, maar minder tradisionele lidmate. read more…
Posted in: Algoa, Leierskap, Oos-Londen, PE
Tags: cambridge, demografie, gemeentes, impak, PE-Noord, pe-sentraal, skuif
Bemagtigde response op uitdagings
2010/03/01 by Danie Mouton 2 Comments »
In 'n vorige bydrae het ek geskryf oor die twee noodsaaklike bewegings vir gemeentes wat hulle gestuurde roeping uitvoer:
Van onbewustheid na 'n daadwerklike bewussyn van die omliggende gemeenskap en die gemeente se roeping om die Here se genesing daarin te weef;
Van onmag na bemagtigde response – aanvanklik mag die gemeente oorweldig wees deur die nood en geen idee hê wat verwag word of wat om te doen nie.
In hierdie bydrae gebruik ek die insigte van Elize Morkel, gedeel tydens 'n werkswinkel oor diversiteit in Port Elizabeth, om na te dink oor praktiese maniere waarop gemeentes bemagtig kan word om te reageer op die gestuurde uitdagings in die omliggende gemeenskap. (Verwys na die oefening aan die einde van hierdie bydrae.)
Wanneer gemeentes die gemeenskap betree, mag lidmate en leiers aanvanklik seker wees hulle weet wat om te doen. Niemand het sulke blink planne soos die stuurman wat aan wal staan nie. Hoe dinge in ons eie geledere werk, is gewoonlik nie hoe ander gemeenskappe dink die wêreld steek aanmekaar nie. Ons teorieë mag vinnig deur die mat val – voor ons weet is ons gekonfronteer met die posisie van bewus maar onmagtig – kwadrant 3 soos beskryf in my vorige bydrae.
Hierdie onmag, wat dikwels met aggressie ("as almal net wil saamwerk") of projeksie ("as die ou spulletjie net wil regkom") gepaard gaan, vra nou na die ontwikkeling van bemagtigde response.
Elize Morkel verwys na die werk van Kaethe Weingarten* waarin sy met die konsep van reasonable hope werk.
Reasonable hope verwys na aksies wat een of meer mense kan neem ten einde sinvol te reageer op harde, bestaande werklikhede om 'n uitkoms wat hoop gee en binne bereik is, te skep.
Wat redelike hoop nié is nie: Wanneer ons gewoonweg oor hoop praat, dink ons meestal aan die ideale uitkoms wat baie ver buite ons bereik is. Hierdie soort hoop wil gretig wag op die toekoms, op die aanbreek van die utopie, en intussen is die tyd wat verloop gevul met afwagting – sal ons ideaal werklikheid word? In hierdie sin is hoop 'n eienskap van 'n persoon ("hoopvolle mense") en verwys na iets wat nou onbereikbaar is.
Redelike hoop fokus op dit wat binne bereik is, dit maak sin uit die hede en reageer op die hede op maniere wat ons voorberei vir die toekoms. Redelike hoop bou 'n stellasie uit die hede wat ons voordelig posisioneer met die oog op die toekoms. Die hede word gevul met werk, met gesamentlike aksie wat sinmaak met wat gebeur en betekenisvol daarop reageer. Daar is geen waarborge van sukses nie, maar tog is daar aksie.
'n Voorbeeld: Elize het tydens die werkswinkel verwys na 'n egpaar op die Kaapse Vlakte wie se kind verdwyn het. Hulle het 'n ondersteuningsgroep vir mense in soortgelyke omstandighede begin. Die groep het bekendheid in die gemeenskap begin verwerf, en 'n aksieplan uitgewerk. Sodra 'n vermiste kind aangemeld word, kontak die SAPS onmiddellik die ondersteuningsgroep, al is dit in die middel van die nag. Die groep skakel mekaar summier en kom in aksie. Uit ondervinding weet hulle waar in die gemeenskap om te begin soek (shebeens en ander plekke waar sulke kinders gevind kan word). Hoe vinniger daar aksie geneem word, hoe groter is die kans dat 'n verdwene kind weer opgespoor sal word. Daar is nou talle wonderlike verhale van kinders wat so gevind is, met hul ouers verenig is, slegte omstandighede tuis wat suksesvol hanteer is en gesinsbande wat versterk is. Hierdie aksie is gebore uit redelike hoop.
Eienskappe van redelike hoop
Die volgende aspekte gee 'n nog duideliker perspektief:
Redelike hoop is relasioneel. Dit floreer binne verhoudings en veronderstel ubuntu. Nie alle verhoudings ondersteun redelike hoop nie, maar dit neem doelbewus aksie om ondersteunende verhoudings op te soek, te stig en te versterk.
Redelike hoop is 'n praktyk. Ons doen dit saam met ander as 'n uitdrukking van wie ons wil wees en hoe ons wil optree in die wêreld. Dit gaan meer oor die gesamentlike mik na 'n doel as oor die bereik van 'n doelwit. Die reis is belangriker as die (ideale) bestemming, hoop is 'n werkwoord eerder as 'n selfstandige naamwoord.
Redelike hoop beskou die toekoms as oop, onseker en beïnvloedbaar. Redelike hoop veg nie teen onsekerheid of 'n onbekende toekoms nie, maar omarm dit as die beste opsie. In desperate omstandighede, soos dié van geweld, armoede of siekte, kan ons nie weet wat die toekoms inhou nie. Juis hier help redelike hoop ons om te werk in die rigting van iets beter as wat ons nou het.
Redelike hoop soek-soek na doelwitte en weë wat daarheen lei. Ons is geneig om slegs hoopvol te voel as ons 'n duidelike doel het met 'n bekende pad waat soontoe lei. Ons voel hopeloos as die pad vol blokkasies is en die doel onduidelik is. Redelike hoop doen en dink daaroor na, om dan op nuwe maniere te doen en te dink in 'n ritme wat soek-soek, doen-doen en dink-dink vorentoe beweeg. Doelwitte en weë om daarby uit te kom, kan mekaar vinniger afwissel as wat ons ooit moontlik of wenslik gedink het. Redelike hoop is nederige hoop, dit troef ideale, dit is tevrede om minder as alles te doen wat nodig is om te verseker dat iets gedoen word.
Redelike hoop akkommodeer twyfel, teenstrydigheid en desperaatheid. Gewone hoop funksioneer in swart-wit kategorieë, Redelike hoop opereer in 'n grys area waar twyfel, teenstrydigheid en desperaatheid dit nie vernietig nie. Hoop het 'n konnotasie van suiwerheid, terwyl redelike hoop weet dat die lewe morsig kan wees.
'n Oefening met redelike hoop as fokus
Die volgende oefening leen ek by Elize Morkel.
Werk in pare aan redelike hoop volgens die volgende riglyne:
Een persoon dink aan 'n saak / omstandigheid waarvan jy tydens die werksessie meer bewus geword het en wat jou dalk magteloos en oorweldig laat voel Vertel jou maat daarvan. Jou maat begin nou met jou 'n gesprek in die rigting van redelike hoop volgens die volgende riglyne:
Wat is dit wat jou maat hoop? (Skryf dit neer.)
Reflekteer nou saam oor hoe bereikbaar dit is.
Vra wat die volgende hoop sal wees, 'n bietjie kleiner en miskien meer bereikbaar.
Reflekteer op die haalbaarheid van die hoop.
Wat is nog 'n kleiner, meer haalbare hoop?
Reflekteer oor die haalbaarheid.
Nog kleiner en meer haalbaar, ens ens.
Identifiseer 'n stap wat nou geneem sou kon word in die rigting van dit waarop jy hoop.
Lees gerus ook my artikel oor plons as strategie om die beweging van onbewus na bewus in 'n gemeente te verhoog.
* Weingarten, Kaethe 2010. Reasonable hope: Construct, Clinical Applications, and Supports in Family Process, Vol 49, No. 1, 5-25.
Posted in: Gemeente, Leierskap
Park Avenue : Vreemdelinge word Vriende
2010/02/28 by Danie Mouton No Comments »
Stel jou die volgende voor: 'n middelklas, wit Amerikaanse voorstad waar Afro-Amerikaners in toenemende getalle begin woon. Bendes raak meer aktief in die omgewing, en die woonbuurt verloor sy tradisionele karakter. 'n Beduidende aantal inwoners, en lidmate van die gemeente, verskuif na ander woonbuurte. Hulle stel dan voor dat die gemeente sy gebou verkoop, en self skuif na 'n ander woonbuurt. Die leiers besin daaroor en roep 'n stemming in die gemeente uit: bly ons, of gly ons? Met 'n klein meerderheid word besluit om te bly. Onmiddellik bedank sowat 30% van die lidmate en verskuif hul lidmaatskap na ander gemeentes in hul nuwe omgewings. Die getraumatiseerde gemeente rig haarself nou meer intensioneel op die veranderde omgewing. 'n Jeugpredikant begin kontemporêre, publieke musiekuitvoerings (dis nie halleluja's en metodiste koortjies nie) op die kerk se parkeerterrein vir die gemeenskap aanbied. Jongmense kom. Hulle ouers kom. Gemeente en gemeenskap maak vriende, en meer en meer Afro-Amerikaners sluit by die gemeente aan. Die gemeente reik ook uit na die bendes en ander nood, veral die tipiese nood of behoeftes van nuwelinge in 'n gemeenskap.
Die resultaat is 'n multi-kullturele gemeente van formaat.
Hierdie is die verhaal van die Park Avenue Metodiste-Gemeente in Minneapolis, in die staat Minnesota, VSA. Die verhaal speel in die sestiger- en sewentigerjare af. Sedertdien het die gemeente 'n baken geword waar vreemdelinge vriende word en mense ingeskakel word in egte, lewensveranderende gemeenskap oor ook hierdie soort grense heen.
Die demografiese vloeibaarheid van die omgewing duur voort. In die afgelope dekade het baie Spaans-sprekendes in die gebied kom woon. Die senior leraar het in reaksie hierop Spaans geleer – onder andere in Suid-Amerika gaan woon vir 'n paar maande – sodat die gemeente effektief kan uitreik na die nuwelinge. 'n Derde, hoofsaaklik Spaanse, oggenddiens is begin. Die Spaans-sprekendes wil natuurlik ook graag hul Engels verbeter, sodat die erediens nie eksklusief Spaans is nie. Baie van hierdie persone verkies ook om die gewone, Engelse eredienste by te woon.
Ek het die gemeente in 2003 die eerste keer besoek, en weer in 2009. Daar is nou 'n nuwe senior leraar, 'n Afro-Amerikaner. Die erediens word deur mense van alle denkabre groeperinge bygewoon. Juis vanweë die karakter van uitreik na nuwelinge, beskik hierdie gemeente net oor die ongelooflike vermoë om vreemdelinge welkom te laat voel – en ons het dit nou weer beleef. Die leierspan verteenwoordig die diversiteit waarheen hulle mik. Die predikantespan het lede uit die blanke, Afro-Amerikaanse en Spaanse gemeenskappe. Engels en Spaans word gebruik – die voorbidding is bv in Spaans gedoen. Tydens die erediens word van jongmense, oumense en ander lidmate gebruik gemaak om voorbidding te doen, die Skrifgedeelte voor te lees, ensovoorts. Die diversiteit is voortdurend sigbaar en die eenheid in die verskeidenheid ooglopend. Dit beteken dat jyself, met die diversiteit wat jy bring, baie maklik deel word van die handelinge.
Ek het 'n ander dinge raakgesien wat my diep geraak het:
Die rol van voorbidding vir egte lewensituasies
Tydens ons besoek het die Red River in die staat Noord-Dakota, noord-wes van Minneapolis sy walle oorstroom. In die erediens is daar indringend vir die situasie voorbidding gedoen. 'n Aantal lidmate het gaan help om sandsakke te pak, sodat die gemeente eerstehandse terugvoer oor die situasie gehad het. Die indringende en egte petisie vir God se hulp was opvallend. Die gemeente het die gebruik dat enigiemand wat iemand anders, of 'n bepaalde situasie, aan die Here wil opdra op 'n stadium voor in die kerk kom kniel terwyl daar in die groot groep voorbidding gedoen word. Jy kan gaan om, sê, jou nefie wat aan dwelmmiddels verslaaf is, aan die Here te gaan opdra. Terwyl die voorganger in die algemeen bid, kan jy jou eie gebede daarby invoeg. Die konneksie wat hierdie simbolies daad skep tussen God, lewe, en die priesterlike intrede van die geloofsgemeenskap by God, is lewensveranderend. Die gebede word ook nie met 'n morele meerderwaardgheid ("dat sondaars sal regkom") gedoen nie, maar as 'n kreet uit die hart vir God se genadige ingrype. Mens en hul nood word ernstig geneem.
Die menslikheid van die teologie
Reeds in Suid-Afrika het dit my al opgeval hoe menslik Metodiste in hul teologie dink – en ek bedoel dit BAIE positief. Die manier van praat oor Christus is nie net 'n verhewe Christus van bo nie, maar veral ook 'n Christus van onder, 'n Christus as egte mens, Een wat verstaan wat dit beteken om mens te wees, Een wat weet wat onder ons velle aangaan. Tydens die preek in Park Avenue was hierdie perspektief deurslaggewend. Die dominee het vertel hoe Jesus gaan sit en rus het toe hy moeg was (Joh 4). "Ek is ook nou moeg", sê die dominee, "en daarom gaan ek ook nou sit". Hy vertel hoekom hy moeg is, en ons dink almal aan ons eie moegheid.
Meteens het ons almal toestemming om moeg te wees. Ons mag maar sê ons het nie energie nie, ons vind dit moeilik om die Here te dien en altyd te doen wat reg is – ook omdat ons energie op is. Die taal en operasionele teologie maak dit vir ons moontlik om ons broosheid te toon. En ons vat dit na die Here toe, en vra sy hulp. Die menslikheid verdring God nie, maar konnekteer ons met die Here.
Die erediens is deurspek daarvan: ons mag maar gebroke wees, dit nie maak nie, voortdurend beskaamd voel oor ons eie tekortkominge. Jesus neem ons skande weg, en daarom kan ons ons skande eien en daaroor praat. Die dominee preek daaroor dat God juis by uitstek inisiatief neem om ons op te soek en ons vas te hou. "Meeste van julle ken my storie", sê Hy, "julle weet in watter moeras ek was en hoe God my bly opsoek het en my uiteindelik opgetel het. Ek wil dit nooit vergeet nie, want dit herinner my: ek moet ook só wees, soos Jesus – bly opsoek en bly optel. God nooi julle uit om ook so te wees."
Na my mening is die verhewenheid van ons eie teologiese perspektiewe oor Christus 'n groot struikelblok in ons konneksie met mense waar hulle is. Ons moet 'n slag weer die Hebreërbrief se Christologie ernstig neem. Die Een wat opgewek is anderkant die dood en verhef is tot die Regterhand van God, en nou die leisels van die wêreld vashou, is óók 'n mens, nou nog, en tree in vir ons by die Vader.
Waar dit in 'n erediens beliggaam word, het dit 'n kragtige uitwerking.
Die deelname van lidmate
Die erediens was deurspek van die deelname van lidmate. Die lofprysing is deur die aanbiddingsleier en koor gelei. Die wydingsgebed na die dankoffers deur 'n jong lidmaat. 'n Klein dogtertjie het 'n lied saam met die koor gesing. Die voorbidding is deur 'n Spaanssprekende en Engelsprekende lidmaat-paar gelei. Die afkondigings is deur 'n paar lidmate hanteer. Die teks is deur iemand anders voorgelees. Hierdie is diverse mense – wit, swart, bruin. Die erediens bly voortdurend vars, interessant en inklusief: gasvry en verwelkomend.