'N Wonderkunsverhaal - foto's vir siele
Oudioweergawe van sy getuienis
In 2007 was ek 'n baie gesonde en aktiewe 44-jarige. Ek het twee keer per week gehardloop, gewigte 2-3 keer per week opgehef en basketbal gespeel elke kans wat ek gehad het. Op Oktober 5, 2007, het ek uit die landgoedgebou na my motor geloop. Skielik het ek 'n aaklige steekpyn aan die basis van my keel gevoel, wat veroorsaak is deur 'n aorta-disseksie. Binne enkele minute het EMT's my aan 'n gurney vasgemaak en my in 'n wag-ambulans geplaas.
Die aorta is die grootste slagaar in die liggaam en loop van die hart na die bene, wat bloed na die kop, arms, bene en al die liggaam se vitale organe bring. Dit is uitgevoer met twee konsentriese ringe waardeur die bloed vloei. 'N Disseksie is 'n traan in die binneste ring. Die bloed vloei dan tussen die ringe van die voering, wat uitbuiging en stres veroorsaak totdat die aorta breek en die persoon bloei tot die dood. Hierdie toestand vind plaas in ongeveer 3 uit 100,000 mense. Diegene wat binne 'n uur binne 'n operasie ingaan, het 'n 20% kans op oorlewing. Enige langer, en oorlewing is uiters onwaarskynlik. Ek was in die noodkamer in Wellsville, met my vrou, my pastoor en my pastoor se vrou wat vir my byna 3 ½ uur voor 'n CT-skandering gedoen het en 'n aorta-disseksie geopenbaar het. Ek is toe per helikopter na die Sterk Gedenkhospitaal in Rochester geneem waar meer as 4 uur na die disseksie 'n 7-uur-operasie ondergaan het. Dit was die eerste van baie wonderwerke.
In die eerste operasie is ongeveer 8 duim van my aorta verwyder en vervang met 'n kunsmatige ent. 'N Paar uur nadat ek die operasiekamer verlaat het, het 'n ander bloedvat in my bors gebreek en ek moes teruggaan na die operasie en my bors heropen om die bloedvat te herstel voordat ek doodgebloei het.
Een maand later, en 30 pond ligter, het ek gesê om te begin loop om krag te herwin. Ek het ½ myl in 45 minute geloop. Na rus het ek opgestaan ​​en dadelik uitgegaan. Ek is weer na die hospitaal geneem. Die volgende dag het die dokters uitgevind dat ek kardiomyopatie gehad het, of hartversaking. Kardiomyopatie en aorta disseksies is nie bekend as verwant nie en dit is nog nooit bepaal of dit in my geval was nie. Alhoewel, in 'n artikel oor my in die Desember 23, 2009 Tydskrif van die American Heart Association, ses dokters hul navorsing en teorie aangemeld het dat die twee toestande verwant is en veroorsaak word deur 'n seldsame genetiese afwyking wat ek het.
Omdat my toestand so ongewoon was, kon die dokters in Rochester dit nie verduidelik nie. Ek het gevoel beter en was tevrede met die "ons sal nooit weet wat veroorsaak het hierdie" antwoord van my dokters in Rochester. Maar 'n vriend het oor en oor aangedring dat ek na die Cleveland-kliniek gaan, wat vir meer as 1 jaar die nommer 20-hartsorghospitaal in die land ingedeel is. Ek het onwillig gedoen. Daar het genetiese toetse getoon dat ek 'n baie skaars genetiese toestand het, genaamd Loeys-Dietz-sindroom. In die tyd was minder as 500-mense met hierdie toestand gediagnoseer. Onder ander probleme veroorsaak dit aorta disseksies, en aneurisme in die aorta en ander arteries. Ek het ook geleer dat ek verskeie aorta-aneurismes, of bultes gehad het, en my aorta het teen 'n onrusbarende tempo uitgebrei. Ek moes my hele aorta verwyder en vervang het met 'n kunsmatige Dacron-buis. Teen daardie tyd was daar geen dokters by Strong wat selfs van hierdie Loeys-Deitz-sindroom gehoor het nie.
Op Junie 25, 2008, het ek die eerste fase van wat 'n olifant-rompproses genoem word, ondergaan. Die dokter het my vertel dat die operasie wat hy sou doen, die mees ingewikkelde kardiovaskulêre chirurgie by die Cleveland Clinic is. Daar was 'n 20% kans dat ek sou sterf, 'n baie groter waarskynlikheid dat ek verlam sou word, en 'n sekerheid dat my vokale akkoorde beskadig sou word. Omdat dit so ingewikkeld en lank is, word die operasie in twee fases gedoen, gewoonlik 3 maande uitmekaar. Hierdie eerste fase het bestaan ​​uit 'n 10-uur chirurgie waar my opkomende aorta en aortiese boog vervang is. Ek het destyds ernstige pyn gehad van my aneurisme en het dikwels in die bed gelieg en geskreeu vir God om my lewe te neem. Ek was baie bekommerd oor die proses. Die laaste ding wat ek onthou, toe die narkose in die prepkamer oorgeneem het, het my oë gesluit en 'n heuwel vol duisende mense gesien wat almal vir Jesus vir my veiligheid en genesing gebid het. Dit was 'n ongelooflike troos van die Here.
Na die operasie en herstel het ek teruggekom, maar was so swak dat my vrou my in 'n rolstoel moes rondstoot. Ek het longontsteking ontwikkel en is vir 'n week lank deur die helikopter terug na Cleveland geneem. 'N Paar weke daarna, en nou tot 145 pond, het ek weer na die noodkamer in Wellsville gegaan. Die dokter het my vertel dat ek baie sleg was en alles wat hy kon doen, was om my lewendig en gemaklik te hou totdat ek na Cleveland gevlieg kon word. Ongelukkig, as gevolg van swaar wolkbedekking en storms, sou ek nie vir nog 'n 9-uur kon vlieg nie. Ek was te swak om in 'n ambulans te stuur. My vrou en pastoor was daar weer met my om te bid. Presies vyftien minute later, het die dokter teruggekeer na my bed en gesê: "Ek kan dit nie verduidelik nie, maar ek het net 'n oproep gehad en gesê die weer het skoongemaak en 'n vliegtuig is op pad uit Cleveland om jou te kies. up. "Dit was die mees dramatiese wonderwerk wat ek ervaar het.
Toe ek in Cleveland aankom, was my hart teen 10% van sy kapasiteit. Ek het gesê dat ek 'n hartoorplanting nodig gehad het. Op Augustus 25, 2008, het 'n dokter gekom om my te sien en vir my gesê dat sonder 'n hartoorplanting, ek net 4-5 dae gehad het om te bly. Ek was bo-aan die waglys geplaas, maar dit was baie onwaarskynlik om 'n geskikte hart op so 'n kort tydjie te kry. Ek moes dus begin voorberei en moes my familie in kennis stel. Ek het my vrou daardie dag gebel om haar 'n gelukkige herdenking en gelukkige verjaarsdag aan ons seun te wens. Toe het ek haar die nuus vertel. Sy het nie afgebreek nie. In plaas daarvan het sy soveel moontlik vriende en familie in kennis gestel en gevra om vir my te bid. Letterlik, duisende vriende, familie en kerk gemeentes was nou besig om vir my te bid. Twee dae later het die dokter my so ongelooflik vertel dat daar 'n geskikte hart vir my beskikbaar was. Dit was egter positief vir hepatitis B en C. Maar ek moes hierdie hart inneem, of ek sou sterf. Toe die hart vir my operasie in Cleveland aangekom het, is dit getoets en negatief vir hepatitis (nog 'n wonderwerk). Vier dae nadat ek die hart ontvang het, kon ek 'n totaal van 2-myl, in ¼ myl tussenposes, loop.
Ek is in September van die kliniek ontslaan, maar moes nog 'n maand in die omgewing bly om daagliks terug te keer na die hospitaal vir toetse en rehab. 'N familielid wat ek nie gesien het sedert ek ongeveer 6 jaar oud was nie, betaal vir my hele verblyf by 'n hotel oorkant die straat van die hospitaal.
Ek het in November teruggekeer na Cleveland om 'n karotis / torakale omseil te hê om 'n ander arteriële probleem reg te stel. Ek was oor drie dae uit die hospitaal en kon na ons jaarlikse Thanksgiving-reis gaan om vriende in Delaware te sien en op Black Friday by 4 am te koop.
Toe, op Desember 17, 2009, is die tweede fase van die olifant-romp prosedure gedoen. Dit was nog 'n 10-uur-operasie om my hele aflopende aorta en ander arteries te vervang. Omdat my baarmoeder deur vier vorige tye gesny is, en ek het 'n oorgeplante hart gehad, het die chirurg deur my linkerkant gegaan. Daardeur het hy deur 5 ribbes gesien en heeltemal verwyder. Na die operasie is my torso gesluit met 85 krammetjies. Tog het geen van die komplikasies waaroor die chirurg my in Junie ooit vertel het nie.
Op Kersfees 2008, terwyl ek nog in die hospitaal was, het ek komplikasies ontwikkel en kan ek net met 'n suurstofbuis in my neus asemhaal. Ek het baie depressief geword. Ek het gevoel dat daar geen einde sou wees aan hierdie. Op Januarie 5, 2009, die dag voor my verjaardag, is my kant weer oopgemaak. Twee pintjies bloed en vloeistof is verwyder en 4-bloedklonte is van die linker long se voering afgekrap. Ek het uiteindelik huis toe gekom op Januarie 12, 2009. Die depressie het ongeveer 2-3 maande voortgesit, voordat God dit van my af geneem het. Ek het nog twee hospitale in 2009 gehad, maar nie meer operasies nie. Baie keer as ek in die hospitaal se pyn gaan lê, het ek gevoel dat die Heilige Gees my vertroos deur my te draai en my in sy arms te hou. Dit was 'n herinnering aan Matthew 6: 34, "Moet dus nie oor môre bekommerd wees nie, want môre sal bekommerd wees oor homself. Elke dag het genoeg probleme van sy eie "; en Jesaja 41: 10 (a), "Wees nie bevrees nie, want ek is met jou; Wees nie verskrik nie, want ek is jou God. "
Dit is 'n baie kort weergawe van die mediese odyssee wat ek deurgemaak het. Maar die ware verhaal is hoe barmhartig en genadig God my deur die hele saak was. Ek het net enkele van die wonderwerke genoem wat ek ervaar het. Ek het wel nog twee keer na die basketbalbaan teruggekeer. Tevrede het ek afgetree. Ek het daarna gaan fietsry en aan die Amerikaanse oorplantingspele deelgeneem in Augustus 2010. Vir my was dit 'n vervulling van Jesaja 40:31, "Maar diegene wat op die Here vertrou, sal hul krag hernu, hulle sal sweef soos arende; hulle sal hardloop en nie moeg word nie; hulle sal loop en nie flou word nie. " Ek is oortuig daarvan dat daar net een rede is waarom dit alles met my gebeur het, en dit word in Johannes 9: 3 gevind, "maar dit het gebeur sodat die werke van God in hom vertoon kon word.