Samuel glimlag - Inligting
Samuel Smiles, die oudste van elf kinders, is gebore op 23 Desember 1812. Samuel se ouers het 'n klein winkel in Haddington in Skotland bedryf. Nadat hy die plaaslike skool bygewoon het, het hy op veertien dae vertrek en as 'n vakleerling by Dr. Robert Lewins aangesluit.
Nadat hy met Dr. Lewins goeie vordering gemaak het, het Smiles in 1829 na die Universiteit van Edinburgh gegaan om medies te studeer. Terwyl hy in Edinburgh was, het Smiles betrokke geraak by die veldtog vir parlementêre hervorming. Gedurende hierdie tydperk het hy verskeie artikels oor die onderwerp deur die progressiewe Edinburgh Weekly Chronicle gepubliseer.
Smiles studeer in 1832 en kry werk as dokter in Haddington. Smiles het steeds baie belang gestel in die politiek en het 'n sterk voorstander geword van Joseph Hume, die Skotse radikale politikus van Montrose. Hume het, net soos Smiles, as doktor aan die Universiteit van Edinburgh opgelei.
In 1837 begin Samuel Smiles artikels lewer oor parlementêre hervorming vir die Leeds Times. Die volgende jaar is hy uitgenooi om die koerant se redakteur te word. Smiles het besluit om sy loopbaan as dokter te laat vaar en om 'n voltydse werker te word vir die oorsaak van politieke verandering. In die koerant het Smiles sy sterk afkeer van die aristokrasie uitgespreek en pogings aangewend om werkers en middelklashervormers te verenig. Smiles het ook sy koerant in die veldtog gebruik ten gunste van fabriekswetgewing.
In Mei 1840 word Smiles sekretaris van die Leeds Parlementêre Hervormingsvereniging, 'n organisasie wat geglo het in stemreg, die geheime stemming, gelyke verteenwoordiging, kort parlemente en die afskaffing van die kwalifikasie van eiendom vir parlementêre kandidate.
In die 1840's het Smiles ontnugter geraak met Chartisme. Alhoewel Smiles steeds die ses punte van die Handves ondersteun, was hy bekommerd oor die groeiende invloed van Feargus O'Connor, George Julian Harney en die ander advokate van Physical Force. Smiles het nou aangevoer dat "blote politieke hervorming nie die veelvoudige euwels wat die samelewing nou teister, sal genees nie." Smiles beklemtoon die belangrikheid van 'individuele hervorming' en bevorder die idee van 'selfhulp'.
Samuel Smiles begin nou baie belangstel in die idees van Robert Owen. Hy het artikels bygedra tot Owen se tydskrif, The Union. Smiles het ook die koöperatiewe beweging in Leeds gehelp. Dit sluit die Leeds Mutual Society en die Leeds Redemption Society in.
In 1845 verlaat Samuel Smiles die Leeds Times en word sekretaris van die Leeds- en Thirsk -spoorweg. Na nege jaar by die Leeds- en Thirsk-spoorweg het hy 'n soortgelyke pos as die Suidoos-Spoorlyn aangeneem.
In die 1850's het Samuel Smiles sy belangstelling in parlementêre hervorming heeltemal laat vaar. Smiles het nou aangevoer dat selfhulp die beste weg na sukses bied. Sy boek Selfhelp, wat gepraat het oor nywerheid, spaarsaamheid en selfverbetering, is in 1859 gepubliseer. Smiles het ook 'n reeks biografieë geskryf oor mans wat sukses behaal het deur harde werk. Dit het ingesluit George Stephenson (1875), Die lewe van die ingenieurs (1861) en Josiah Wedgwood (1894).
Samuel Smiles is op 16 April 1904 oorlede.
1832 Hervormingswet: Die parlement vergader op 3 Februarie 1831 en op 1 Maart bring lord John Russell sy maatreël oor parlementêre hervorming voor. Die hele land is opgewonde oor hierdie voorstel. Oordenke van versoekskrifte is uit alle oorde ingestuur; politieke vakbonde gestig is. 'N Monstervergadering is gehou in die King's Park, Edinburgh, waar ek as toeskouer teenwoordig was, toe entoesiastiese besluite eenparig geneem is. Aan die einde van die universiteitsklasse aan die einde van April 1831 keer ek terug na Haddington, waar ek dieselfde opgewondenheid heers oor die wetsontwerp.
Leeds Times: In 1838 ontvang ek 'n brief wat 'n belangrike invloed op my toekomstige loopbaan het. Dit was van mnr Bingley, verslaggewer van die Leeds Times, en is geskryf namens mnr. Hobson, die eienaar van die koerant. Die brief was tot die gevolg: dat die welvaart van die Leeds Times het sedert die dood van Robert Nicoll (die vorige redakteur) nie voortgegaan nie; dat die sirkulasie afgeneem het, deels deur die kompetisie van die Chartist -orrel, die Northern Star, onder leiding van Feargus O'Connor; en hoewel Charles Hooton (huidige redakteur) 'n bekwame man was, het hy op die een of ander manier nie vryelik by die politieke bewegings van die buurt ingegaan nie, en dat hy kortweg sou vertrek en dat meneer Hobson hom wou vervang saam met 'n ander Skot.
Chartisme: ek word eresekretaris van die Leeds Parlementêre Hervormingsvereniging. Ons het gevoel dat ons deur die verlenging van die franchise nuwe bloed in die parlement moes toedien. Die stemreg van tien pond wat deur die hervormingswetsontwerp ingevoer is, het slegs die middelklasse bevoordeel. Waarom nie die stemreg uitbrei na die vlytige mense - die werkende mense nie? Daar is byvoorbeeld aangetoon dat vyf-en-twintig klein stadsdele, van geen belang nie, vyftig lede na die parlement gestuur het, terwyl Leeds, met 20 000 meer inwoners as al hierdie stadsdele saam, slegs twee gestuur het.
Physical Force Chartism: Ek het op 17 September 1838 na die openbare vergadering in New Palace Yard gegaan. Die bedoeling was om 'n petisie in te dien ten gunste van die People's Charter. Die hoofspreker was Feargus O'Connor, wat hard en suidwaarts was. Richardson, sy dissipel het ook gepraat. Die verrigtinge is bederf deur die fisieke krag van sommige van die sprekers. Ek het die Londense skare nie baie bewonder nie. Dit het gelyk asof hulle plakkers en leeglêers was, nie werkende manne nie.
In 1839 het die werkende mense baie gely. Teen die einde van die jaar was ten minste 10 000 mense werkloos in die stad Leeds. Hoewel die mense gekla het, het hulle nie oproerig geraak nie. Dit was elders anders. Daar was onluste in Birmingham, Manchester, Newcastle en ander plekke. In Newport, in Wallis, het 'n opstand van die Chartist plaasgevind, wat geëindig het in die gevangenskap van John Frost en 'n aantal oproeriges. By Bradford het mans openlik met snoeke en vuurwapens geoefen. Sestien van hulle is deur die polisie aangekeer en is tot verskeie gevangenisstraf gevonnis. Feargus O'Connor is self tot agtien maande gevangenisstraf gevonnis omdat hy tot opstand en plundering in die Northern Star.
Joseph Hume: Vanaf die tyd dat hy in die parlement sit, tot in 1841, toe hy hom in die kiesafdeling Leeds aanbied, onderskei Joseph Hume hom deur sy onvermoeibare bedryf. Daar is skaars 'n bladsy in die parlementêre register wat nie 'n rekord bevat van sy woorde en doen nie. In die finansies, die inkomste, die aksyns, die openbare rekeninge, die weermag en die vloot, die verteenwoordiging van die mense, die verwydering van godsdienstige gestremdhede, was hy altyd aan die werk. Hy was die mees gereelde bywoner, die mees konsekwente kieser, die moeisaamste ondersoeker, die mees aktiewe en bruikbare lid, wat ooit in die parlement gesit het.
Koöperatiewe beweging: Leeds het, net soos ander groot dorpe, 'n sosialistiese saal gehad. Dit is daarna deur die Mechanics Institute geneem. Maar toe ek dit die eerste keer weet, is die plek gebruik vir sosialistiese vergaderings en lesings. Ek het af en toe daarheen gegaan om te sien wat gedoen is en gesê het. Die liggaam het predikers of dosente gehad wat slim en goed kon praat. Tome Paine was die skrywer wat die meeste aangehaal is. Maar ongelukkig het hulle baie ateïsme vermeng met hul sienings oor samewerking. Dit was eers toe ds. Charles Kingsley, Frederick Denison Maurice en Edward Larken, het die praktyk van Christelik-sosialisme ontwikkel dat die mede-operateurs uit hierdie skrikwekkende put gesleep is.
Robert Owen was die beginner van die beweging. Hy was van mening dat die wortel van al die ellende van die samelewing in die mededingende stelsel gevind is. Die metafisika van die sosialisme het bestaan ​​uit die maksimum wat die karakter vorm, nie deur die individu nie; en dat die samelewing 'omstandighede' so kan reël dat dit 'n karakter skep wat dit wil.
Daar was pogings tot samewerking suksesvol. Sommige van die lede het 'n Operative Land and Building Society begin, ander 'n Redemption Society. Hulle het grond gekoop, wonings opgerig, meulens gebou, en deur hul middele te klou, het hulle begin om mielies te vervaardig en te maal. Sulke verenigings is onder die bepalings van die Wet op Vriendelike Verenigings gehou, en baie van hulle was baie suksesvol.
Die hertog van Bridgewater, meer as enige ander alleenstaande man, het bygedra tot die fondament van die welvaart van Manchester en Liverpool. Die sny van die kanaal van Worsley na Manchester het die stad die onmiddellike voordeel van 'n goedkoop en volop steenkoolvoorraad gegee; en toe Watt se stoommotor die groot dryfkrag in vervaardigingswinkels word, het hierdie aanbod absoluut noodsaaklik geword vir die bestaan ​​daarvan as 'n vervaardigingsdorp.
Samuel Smiles - Geskiedenis
Die literêre man oefen baie mag in die wêreld uit. Hy help inderdaad om die opinies van ander mans te vorm, hy maak 'n openbare mening. Alle ander magte het in die moderne tyd swakker geword, terwyl dit van dag tot dag sterker geword het. Konings word vervang deur boeke, priesters deur tydskrifte en diplomate deur koerante. Miskien het boekmanne en redakteurs nou meer intellektuele mag as al die ander handwerk saam. & Quot
"Goeie reëls kan baie doen, maar goeie modelle is baie meer, want in laasgenoemde het ons instruksies in aksie. wysheid by die werk."
S AMUEL S MILES is vandag die bekendste as 'n produktiewe skrywer van boeke wat die deugde van selfhulp, karakter en plig prys, en van biografieë wat die prestasies van beroemde siviele en meganiese ingenieurs prys, waaronder Brindley, Smeaton, Rennie, Boulton, Watt, Telford en die Stephensons, maar vreemd genoeg nie Isambard Kingdom Brunel nie.
Sy boeke, veral dié oor selfhulp, was invloedryk in hul tyd, soos blyk uit hul groot gewildheid en vertaling in ander tale en 'n aantal van sy titels bly beskikbaar in moderne herdrukke. Helaas, as 'n biograaf Smiles ly aan 'n onwilligheid om 'n objektiewe kritiese analise van sy onderwerpe te onderneem, en kies slegs materiaal wat dit gunstig stel. Maar met die voorbehoud bied sy boeke, wat baie leesbaar is, 'n interessante en insiggewende perspektief op industrialisasie tydens die Industriële Revolusie en die Victoriaanse era.
& quot. . . . hulle was hoofsaaklik selfopgevoed: Smeaton en Watt was wiskundige instrumentmakers, Telford 'n klipkapper, en Brindley en Rennie millwrights se karakterkrag en geniepsig, wat elkeen in staat stel om sy loopbaan op sy eie manier uit te werk. Daar was baie min vorige oefening om vir hul gids te dien. Toe hulle 'n beroep op die oorspronklike karakter doen en nie 'n ou pad kon vind nie, moes hulle 'n nuwe een maak. Dit het hulle op hul hulpbronne gewerf en hulle gedwing om vindingryk te wees: dit oefen hul kragte en dissiplineer hul vaardighede, en mettertyd het die gewone ontmoeting met probleme hul karakter as mans, sowel as hul genie as ingenieurs, ten volle laat uitkom. & Quot
Glimlag het as dokter opgelei, maar deur gebrek aan werk verruil hy sy skalpel vir die pen (mede -Skot Sir Arthur Conan Doyle het ook gedoen). In sy vroeë lewe het hy hervormende sienings gehad. In 1838 volg hy Robert Nicoll in die pos as redakteur van die Leeds Times, 'n tydskrif waarvoor Nicoll radikale hoofartikels geskryf het waarin die noodsaaklikheid van broodnodige politieke en ekonomiese hervorming aangemoedig word. Op dieselfde manier word Smiles in 1840 sekretaris van die Leeds Parlementêre Hervormingsvereniging, 'n organisasie wat die doelstellings van Chartisme ondersteun (universele stemreg vir alle mans ouer as 21 jaar van dieselfde grootte kiesdistrikte wat met geheime stemming stem, om 'n einde te maak aan die behoefte van LP's om vir die Parlement te kwalifiseer, behalwe deur 'n verkiesingsloon vir LP's en jaarlikse parlemente te wen). Smiles onderskryf egter nie die beleid van "fisiese krag Chartism" wat deur Feargus O'Connor en George Julian Harney voorgehou is nie.
Gedurende die 1850's het Smiles weggegaan van die bevordering van radikale parlementêre hervorming, maar eerder gepleit vir individuele selfverbetering, soos blyk uit die boek waarvoor hy waarskynlik die bekendste is, Self Help. . . .
& quot. . . . Wat ook al vir mans of klasse gedoen word, neem die stimulus en noodsaaklikheid om self te doen en waar mans onderwerp word, tot 'n sekere mate weg oorbegeleiding en oor-regering, die onvermydelike neiging is om hulle relatief hulpeloos te maak. Selfs die beste instellings kan 'n man nie aktief help nie. Die meeste wat hulle kan doen, is om hom vry te laat om homself te ontwikkel en sy individuele toestand te verbeter . . . .& quot
In 1845 het Smiles die redaksie van die Leeds Times om sekretaris van die Leeds- en Thirsk -spoorweg te word, tesame met 'n ontmoeting met George Stephenson (wat hy blykbaar verafgod het), het waarskynlik sy belangstelling aangewakker om die prestasies van ons voorste siviele en meganiese ingenieurs van die era op te teken. Nege jaar later beklee hy die pos as sekretaris van die Suidoos-Spoorweg. Smiles tree in 1866 uit die spoorwegdiens om president van die National Provident Institution te word, 'n pos wat hy beklee het totdat hy in 1871 'n verswakte beroerte gekry het. beroep.
Goeie advies het sy gewig: maar sonder die begeleiding van 'n goeie voorbeeld het dit 'n relatief klein invloed en sal gevind word dat die algemene gesegde van 'Doen soos ek sê, nie soos ek nie' gewoonlik in die werklike ervaring van lewe. Alle mense is min of meer geneig om deur die oog te leer eerder as deur die oor, en wat ook al gesien word, maak 'n baie dieper indruk as enigiets wat slegs gelees of gehoor word. Dit is veral die geval in die vroeë jeug, wanneer die oog die belangrikste inlaat van kennis is. Wat ook al kinders sien, boots hulle onbewustelik na. Hulle lyk ongevoelig soos dié wat daaroor gaan, aangesien insekte die kleur van die blare neem waarop hulle voed. & Quot
Die volgende kontemporêre artikels gee kort opsommings van Smiles se literêre lewe en prestasies.
HARPER SE NUWE MAANDELIKE TYDSKRIF
Vol. 76 (Mei, 1888)
Geneem uit & quot; London as a Literary Center & quot; deur R. R. Bowker.
T HIER is 'n historikus, of biograaf, wat dit moeilik is om te klassifiseer, omdat hy self 'n plek gemaak het. Dr Samuel Smiles, die skrywer van 'Selfhelp' en 'Karakter' en 'Spaarsaamheid' en 'Pligt', is 'n man wat blykbaar beoefen het wat hy verkondig en 'n baie goeie voorbeeld is van die huislike deugde. Sy smid, soos hy sy studeerkamer noem, is in West Kensington, en hier, op vyf-en-sewentig, van watter ouderdom sy wit hare en wit baard verhale vertel, bly hy steeds besig om boeke uit te haal.
Hy het vyftig jaar gelede daarmee begin. Hy is gebore in die stad John Knox, Haddington, en het as 'n chirurg by sy geboorteland begin, en het daar in 1838 'n gesonde boekie oor "Physical Education" gepubliseer. Sy inkomste was nie groot nie, ook nie as gevolg van pille of pen nie. Hy het dit ietwat verbeter deur joernalis en redakteur van die Leeds Times maar hy wou meer belowende geleenthede met sy huwelik kry, maar hy het dit in 1845 gevind in die nuwe werk van die spoorwegorganisasie as sekretaris van 'n plaaslike spoorweg, wat later saamgesmelt is in die Noordoos-stelsel.
Dit was een van die laaste heerlike herfsdae, toe die dowwe asem van die somer nog tussen die bosse en landerye bly hang, asof sy nie meer van die aarde wou weggaan nie, maar sy was bly dat die swartvoël steeds sy melodie in die heinings en die koppie laat val het. , waarvan die blare in pers, rooibruin en bruin getinte is, met net genoeg groen om die perfekte herfstint te gee, so pragtig beeldend, maar onmoontlik om in woorde te skilder. Die beuk neute val van die bome af en kraak onder die voet, en 'n ryk, klam reuk styg uit die verrottende blare langs die pad. & Quot
Spoorwegwerk het sy werksure tot 1866 betrek, toe hy met pensioen uit die diens van die Suidoos-Spoorweg afgetree het, en dit het hom tot sy ware beroep as skrywer gelei. Hy ontmoet George Stephenson en besluit om sy biograaf te word. Terwyl hy gereeld vakansiedae besoek het, het hy die plaaslike kennis van die seun en die man versigtig opgekyk. This Life, in 1857 gedruk deur Murray, was sy inleiding tot roem, vyf uitgawes wat binne 'n jaar verskyn het.
Tydens die vryhandelsroering het hy baie in die West Riding gepraat, en hy het ook 'n gunsteling dosent geword by werktuigkundiges, hierdie lesings wat hy in 'Selfhelp' herwerk het, maar dit is verwerp deur verskeie uitgewers, wat verklaar het dat tydens die oorlog (in die Krim) sou niemand boeke lees nie. Die sukses van die lewe het dit alles verander. Meer as 20 000 eksemplare van 'Selfhelp', wat in 1859 uitgereik is, is in die eerste jaar gevra: 150 000 is deur die Engelse uitgewers verkoop. Dit is in sewentien tale vertaal, waaronder Tsjeggies en Japannees, en in Italië alleen het die verkoop 47 000 eksemplare bereik.
Dit is moeilik om 'n goeie skatting te maak van die invloed van Carlyle op moderne literatuur. Dit was ongetwyfeld baie wonderlik. Sy boeke is hewig aangeval en bespreek, en skaars verdedig. Hy het die geraas self laat spandeer en sy idees gelaat om hul eie weg in die wêreld te maak. Die invloed wat sy geskrifte op ander uitgeoefen het, was van 'n latente soort, byna 'n stille invloed, ondanks die groot klomp waarmee sy werke ontvang is. U vind sy idees gereeld weer deur ander geklee in verskillende vorme, soms onder die aristokratiese en soms onder die demokratiese vorm, maar dit is maklik om die spore van sy gedagtes in die merkwaardigste werke in die moderne Engelse letterkunde te herken. Tennyson is die bekendste lewende Engelse digter wat weet hoeveel van sy eienaardige talent en die leiding daarvan die gevolg van die invloed van Carlyle kan wees? Wie weet hoeveel Disraeli selfs aan Carlyle te danke is aan die eienskappe van sy politieke romanses, maar miskien is hy die laaste om die invloed te erken. Carlyle het, miskien meer as enige ander skrywer, bygedra om 'n blusser op die Byronic -skool te plaas en, danksy die standpunte wat hy oor literatuur en kuns uitgespreek het, Wordsworth, wat nou baie bewonder is, te verhef toe hy vroeër verag was op die ruïnes van die Sataniese skool. & quot
Gedurende sy spoorwegjare was sy opeenvolgende boeke, insluitend die 'Lewe van die ingenieurs' en die verskillende industriële biografieë, die aand van die uur, en hierdie bedryf is voortgesit tot 1871, toe 'n verlamming hom 'n waarskuwing gegee het en hom gedwing het vir drie jaar absolute rus te neem. Hy werk nou net soggens, oefen baie deur te loop en slaap baie deur die nag, veroorsaak deur die lees van romans. Uit konstante en wye leesversameling versamel hy massas materiaal, wat hy geleidelik onder onderwerpe en in hoofstukke sorteer, en sy verleentheid is nou meer ryk aan materiaal as wat die jare hom tyd kan gee om te gebruik.
18 April 1904.
Ons is jammer om aan te kondig dat die veteraan dr. Samuel Smiles Saterdag om 12:30 in sy huis in Pembroke-tuine, Kensington, oorlede is. Hy het sy 92ste jaar ingeskryf. Die biograaf van die groot industrie -kapteins was self 'n bewonderenswaardige voorbeeld van wat deur die industrie en volharding bereik kan word. Min mense het inderdaad so 'n lang tydperk van harnas geslaag, want hy het meer as 70 jaar van sy lang loopbaan in aktiewe intellektuele en ander werk deurgebring.
Advertensie vir Smiles's "Physical Education", 1837.
Samuel Smiles is op 23 Desember 1812 in Haddington gebore. Die Smileses was 'n afstammeling van 'n ou Kameroener wat tydens die slag by Pentland sy dood teëgekom het deur Charles II se lewensredders. Sommige van sy sterk eienskappe is by sy nageslag behou, maar daar word ook gesê dat die gesin van Samuel Smiles baie te danke het aan die intelligensie, skerpsinnigheid en karakterkrag van hul ma, wat, toe sy 'n weduwee met 11 kinders agtergelaat het, suksesvol gedra het 'n klein onderneming.
Advertensie vir Smiles's History of Ireland, 1844.
Samuel is opgevoed aan die Haddington Grammar School en aan die Universiteit van Edinburgh. Alhoewel hy literêre en artistieke neigings gehad het, het hy besluit om die beroep van medisyne uit te oefen. Hy vestig hom in sy geboortestad en beoefen as 'n mediese dokter met 'n geringe sukses, aangesien hy die jongste van agt dokters was in 'n buitengewoon klein en gesonde bevolking van 3 000 mense. Hy het gevolglik probeer om sy inkomste te verhoog deur les te gee oor praktiese chemie, fisiologie en natuurgeskiedenis. Hy studeer ook musiek en skilderkuns, skryf artikels vir die Edinburgh Weekly Chronicle, en vervaardig sy eerste werk, & quotPhysical Education, & quot, wat hy terloops op eie koste gepubliseer het. Hy het gevoel dat daar geen vooruitsig was om in Haddington te slaag nie, en hy het daaraan gedink om na Australië te emigreer, maar uiteindelik het hy na Holland en Duitsland gegaan en ongeveer 'n jaar lank in die buiteland gebly. Met sy terugkeer, in 1837, word hy redakteur van die Leeds Times opeenvolgend aan sy vriend Robert Nicoll. Sy salaris was slegs 200 per jaar, en hy het dit aangevul deur te skryf, dosente by monteursinstitute, ens. Hy het verder as sekretaris van die Leeds Parlementêre Hervormingsvereniging opgetree en vanaf die begin daarvan aktief deelgeneem aan die agitasie teen koring. Terwyl hy in Leeds 'n 'History of Ireland and the Irish People' geskryf het (1844), doseer hy by die Manchester Atheneum 'West -Riding on the Corn Law' en hou 'n volwasse klas aan die Zion School, Holbeck.
Leeds Parlementêre Hervormingsvereniging, 1840.
Dr Smiles trou in 1845, en omdat sy redaksionele salaris nie 'n vrou sowel as homself kon onderhou nie, het hy sy redakteurskap prysgegee en die pos van assistent -sekretaris by die Leeds- en Thirsk -spoorweg aanvaar. Hierdie aanstelling bly hy tot 1854, toe hy sekretaris van die Suidoos-Spoorweg word en uiteindelik in 1866 uit die spoorwegdiens tree. Tydens sy verbintenis met hierdie spoorlyne het Dr Smiles nie net 'n bevredigende inkomste geniet nie, maar het hy ook geleenthede gehad om bestudeer die karakters van die merkwaardige mans wie se herinneringe hy daarna geskryf het. Dit is egter geen geringe eerbetoon aan sy energie om te sê dat al die werke wat hy tussen 1844 en 1866 vervaardig het, in die aande geskryf is, omdat sy pos as sekretaris van 'n groot spoorwegonderneming sy besigheidsure ten volle beset het. Dit was tydens sy verblyf in Leeds dat hy in aanraking gekom het met George Stephenson en die idee gekry het om sy & quotLife te skryf. sedertdien in aanvraag. "Self-Help", die suksesvolste boek van Dr Smiles, is in 1859 gepubliseer. Dit was die gevolg van talle lesings oor onderwerpe wat verband hou met die hoofkwessie. 'N Paar baie jong mans in Leeds, wat die aand ontmoet het vir selfopvoeding, het Smiles en quotto gevra om 'n bietjie met hulle te gesels, en alhoewel dit regtig voorheen geskryf is, was dit eers nadat die sukses van Stephenson se & quotLife & quot & quotSelf-Help & quot verskyn het. Die feit is dat die uitgewers dit twee keer geweier het voordat die Stephenson -bundel hulle vertroue gegee het. Van "Self-Help" is 20 000 eksemplare gedurende die eerste jaar verkoop, en teen 1889 het die verkope 150 000 eksemplare bereik, terwyl die boek in 17 tale vertaal is. Dit het hulde gebring uit alle klasse en toestande van mans, waaronder die Italiaanse staatsman Signor Menabrea en die Japannese professor Nakamura.
In 1861 vervaardig Smiles sy & quotWorkmen's Earnings, Strikes, and Savings & quot en twee jaar later verskyn sy belangrike werk, in drie volumes, "Life of the Engineers, with a Account of their Principal Works." Hy was nou 'n onvermoeide outeur en samesteller, en die die volgende boeke het mekaar vinnig opgevolg: 'Industriële biografie', 'n beskrywing van ysterwerkers en werktuigwerkers, 1863 'James Brindley and the Early Engineers', '1864' Lewe van Bolton en Watt, 'tesame met 'n geskiedenis van die stoommasjien, 1865 en & quotLife of Thomas Telford, & quot 1867. Toe verander hy vir 'n tyd in 'n ander trant, en skryf as gevolg van spesiale ondersoek in 1867 "The Huguenots their Settlements, Churches, and Industries in England and Ireland." 'n paar jaar later opgevolg deur & quotThe Hugenote in Frankryk en die Herroeping van die Edik van Nantes, met 'n besoek aan die land van die Vaudois. & quot & quot Karakter, & quot h behoort tot dieselfde reeks boeke as & quotSelf-Help, & quot verskyn in 1871.
Smiles se aktiwiteite is nou ondersoek, want in November 1871 is hy deur 'n verlamming getref, wat hom vir 'n aansienlike tydperk heeltemal gestrem het. Die dokters beveel hom vir drie jaar volledige rus van literêre werk. Dit was 'n ernstige slag vir die pasiënt, maar hy het die mandaat gehoorsaam, en die behandeling wat gevolg is, was baie suksesvol. Terwyl hy om beurte reis en rus, en in die teken by die Bethnal-groen museum, het hy die tyd van sy afgedwonge uittrede uit literêre werk verbygesteek. Daar is inderdaad min mans wat op 60 -jarige ouderdom 'n ernstige verlamming opgedoen het, maar tog genoeg herstel het om 20 jaar se noue geestelike werk te onderneem en in hul negende dekade gesond te wees.
& quotDie verhewe gode wat ons voorheen aanbid en neergebuig het, hierdie begaafde kinders van genie wie se oë gretig na die onsigbare kyk en die dieptes binnedring wat ver buite ons ken is, as ons hulle nader nader en hulle meer intiem ken, word ons gestroop van hul glorie van glorie. Ons vind dat hulle maar net mense is, "foutief, kwesbaar en dwaalmatig", wat deur passie en begeerte geteister word, struikelend en tot stilstand kom, en dikwels blind en vervalle. Ons aanbid nie meer nie. Die aarde wat op 'n afstand gesien word, lyk 'n pragtige maan, as die voet daarop is, is net rotse, kluite en 'Paris modder'!
Die indruk wat in die gedagtes gelaat word, is inderdaad hartseer deur die kort verslae van sommige van hierdie ongelukkige kinders van genie te lees: begaafd, maar ongelukkig hoogs toegerus, maar passend en wispelturig met die aspirasies van 'n engel, maar die lae aptyt van 'n brute waaghalsige spekulasie , maar grof sensueel - in enkele woorde, was die lewe van Edgar Allan Poe: 'n wese vol ellende, maar almal op sy eie aambeeld geslaan, 'n man wat so min is, maar sonder geloof of toewyding en sonder enige ernstige lewensdoel. & quot
"Thrift" met sy lesse van omsigtigheid vir werkende mense, die eerste boek wat na die siekte van Smiles verskyn het, is in 1875 gepubliseer, en in die daaropvolgende jaar verskyn daardie interessante werk getiteld "Thomas Edward: Life of a Scotch Naturalist." Edward was 'n merkwaardige man, wat te midde van die nederigste omgewing 'n groot natuurkundige was en 'n genoot geword het van die Linnean Society of the Royal Physical Society of Edinburgh. Die publikasie van Smiles se biografie het soveel simpatie in die guns van Edward gewek dat 'n pensioen van 50 per jaar aan hom toegeken is. Die herinnering van Robert Dick, bakker van Thurso, geoloog en plantkundige, is in 1878 uitgereik, en dieselfde jaar was die verskyning van George Moore, handelaar en filantroop. en uithouvermoë.
Die tye , 25 April 1881.
In 1883 het dr Smiles die outobiografie van James Nasmyth, die uitvinder van die stoomhamer, 'n man van oorspronklike genie, geredigeer. In 1884 publiseer hy sy "Men of Invention and Industry", en in 1887 gee sy "Life and Labour or, Characteristics of Men of Industry, Culture and Genius." Sy memoir "John Murray," wat in 1891 uitgereik is, 'n grafiese skets van 'n goed- bekende en merkwaardige uitgewery en in dieselfde jaar het die skrywer sy biografie van & quotJasmin, Barber, Poet en Philanthropist geproduseer. & quot Jacques Jasmin was 'n moderne Gasoon -hawe, wat in een van sy eie werke 'n humoristiese weergawe van die armoede en ontberings van sy vroeë lewe. Sy gedigte was vol skoonheid en krag, en is bekroon deur die Franse Akademie in 1852. Sy lewe en stryd het Smiles diep geïnteresseerd. Daarna het Smiles maar min geskryf. Sy vrou is in 1900 oorlede, en hy het op pensioen gegaan.
Die blote voorlesing van dr. Smiles se werke sal wys hoe 'n vol en aktiewe lewe hy moes gewees het. Benewens die skryf van sy boeke, het hy ook tyd gevind om gereeld by te dra tot die Kwartaallikse oorsig en ander tydskrifte. Ter erkenning van sy literêre pogings het die eregraad van LL.D. is in 1878 deur die Universiteit van Edinburgh aan hom verleen, en in 1897 ontvang hy om dieselfde rede van die koning van Servia die kruis van ridderbevelvoerder in die Orde van St. Sava.
Dr Smiles se werke is nie net bewonderenswaardig vir hul eenvoudige en tog geforseerde literêre styl nie, maar ook vir baie nuttige en praktiese lesse wat hulle afdwing. Dit is heilsame en stimulerende boeke, en hulle hele neiging dra by tot die aanwending van gesonde lewensbeginsels en die opbou van 'n manlike en regop karakter. Hulle moet lankal 'n heilsame invloed uitoefen op 'n nasie werkers, soos die waaraan die skrywer self trots was.
Die begrafnis vind môre om 11:30 by die Brompton Cemetery plaas.
Die verhaal van die lewe van George Stephenson, 1859:
Kort biografieë, Boston, 1860:
Lewe van die ingenieurs, met 'n verslag van hul hoofwerke, 3 vol.
Deel 1, vroeë ingenieurs - James Brindley, sir Cornelius Vermuyden, sir Hugh Myddleton, kapt John Perry.
Deel 2, hawens, vuurtorings en brûe - John Smeaton en John Rennie, (1761-1821)
Slagoffer en die Victoriane: Samuel glimlag en selfhelp
Samuel Smiles ' merkwaardige en onverwagte topverkoper Selfhelp (1859) was nie net 'n uiters suksesvolle boek nie, maar dit word beskou as 'n toonbeeld van sommige van die hoë ideale van die era. Teen sy dood in 1904 is meer as 'n kwartmiljoen eksemplare verkoop en is die werk in talle ander tale vertaal. Een entoesiastiese ondersteuner was die sosialistiese kampvegter, Robert Blatchford, wat dit beskryf het as 'een van die mooiste en verkwikkendste boeke' wat hy ooit teëgekom het. Smiles se eerbied vir harde werk en 'karakter' resoneer met die heersende waardes van baie in die ontluikende middelklas, en deur 'n streep te trek tussen grafters en feckless, beïnvloed sy argumente selfs die siening of die armes 'verdien' of 'verdien' onverdienste van staatshulp. Tog was een van sy opvallendste bewerings dat mense in armoede as 'ware here' beskou kan word op grond van die eienskappe wat hulle besit, eerder as hul rykdom of status.
Die lewensbepalende werk van Smiles is ongeveer 15 jaar tevore geïnspireer deur 'n groep jong mans 'van die nederigste rang' wat 'n gemeenskap van verbetering in Leeds gevorm het. Die klub, wat uiteindelik ongeveer 100 mense getel het, het vergader om kennis uit te ruil deur middel van 'n uitgebreide kurrikulum wat moderne tale, wiskunde, aardrykskunde en Engelse vaardighede insluit. Smiles himself was asked to address the group and it was his subsequent talks that formed the basis of his book, which he published privately at his own expense. Self-Help was an eclectic presentation of wisdom derived from modern, classical and religious texts, as well as biographical information from the lives of prominent figures (past and present).
It might surprise some modern readers that there was such a ready market for Self-Help in an era associated with so many towering achievements, but although Britain was the superpower of the nineteenth century, many people experienced considerable challenges in their daily lives. It was a precarious existence for many of the predominantly working-class population, as disease, poverty and a variety of occupational hazards were commonplace. Moreover, rising up the 'social ladder' was far from straightforward in what was a highly hierarchical age. The top echelons of society were unsurprisingly dominated by those who had benefitted from an expensive education, at a time when there was no universal or compulsory schooling. Nevertheless, there were many extraordinary individuals who overcame inauspicious starts in life to achieve considerable personal success. People like the Scottish congregationalist James Murray (1837-1915), an auto-didact whose linguistic talent eventually led him to oversee the Oxford English Dictionary, one of the most important pieces of literature in the history of the English language, or the East End labourer Will Thorne (1846-1946), who overcame an impoverished upbringing in which he was forced to work from the age of six-years-old, to become a leading trade unionist and Member of Parliament.
Despite the trials and tribulations of Victorian life, Smiles would not accept any notion that someone was, to use modern terminology, a 'victim'. Instead, he believed that everyone was personally responsible for their own success of mislukking. He argued that 'Those who fail in life, are very apt to assume the tone of injured innocence, and conclude too hastily that everybody excepting themselves has had a hand in their personal misfortunes.' He agreed with the Russian proverb that misfortune was 'next door to stupidity', as a man of merit was never neglected. Dismissing the notion that the world was unjust, he maintained that those 'constantly lamenting their ill luck, are only reaping the consequences of their own neglect, mismanagement, improvidence, or want of application.' 'Fortune' he stressed 'is invariably on the side of the industrious'. Even when chance appeared to play a part in someone's success, he believed that it was usually because the person had been astute enough to turn an 'accident' into an opportunity.
External assistance was not, therefore, the answer for those who were in need. He saw it as 'enfeebling in its effects', because it not only rendered the recipient of aid 'comparatively helpless', but it also took away any stimulus or necessity of doing work for themselves. The highest philanthropy was not government assistance, which he considered to be largely negative and restrictive, but was in helping people help themselves. He noted that 'there is no power of law that can make the idle man industrious, the thriftless provident, or the drunken sober'. The change needed to come from binne.
He believed that 'the first start on the road of life determines the direction and the destination' and much of his work was about cultivating virtuous habits that could grow and widen with age 'like letters cut on the bark of a tree'. If someone's time was deployed constructively, even if only a small amount was available, over the long term it would produce dividends. Indeed, he argued human life was 'made up of comparative trifles' and failure was often the result of neglecting the little things. He maintained that those who were 'habitually behind time', for example, were 'habitually behind success'. A person's education had to involve active concentration of the mind, as he believed that learning by rote – and even reading in some circumstances – was too passive. A clear vision for education was also required, as he likened purposes to eggs that unless 'hatched into action' would 'run into rottenness.' Nevertheless, he stressed that both over-work en under-work were dangers to the intellectual development of young men, as they involved too much guidance of restraint respectively.
Burkhardt, Frederick,‎and Sydney Smith. A Calendar of the Correspondence of Charles Darwin, 1821-1882. . Cambridge: Cambridge University Press, 1994.
"Portraits of Celebrities at different times of their Lives." The Strand Magazine . Vol. II (July to December), 10 (October 1891): 366-71. Internet Archive . Web. 24 July 2014.
Smiles's other books include didactic works such as Karakter (1872), Thrift (1875), Plig (1880), and Life and Labour (1887). All of his books use the lives of individuals as exemplars for the idea that a practical education, perseverance, and self-control lead to moral improvement, happiness, and success. They are filled with anecdotes and aphorisms, some of which have entered the popular vocabulary. "If at first you don't succeed, try, try again" has been credited to him.