SEAL ABUNDANCE – FIRST PENTACLE OF JUPITER – Growapp Israel
Categories: Amulet, Bracelets, Judaica, Pendants, Rings Vyfuur die oggend bring Susan die gehuurde motor agter die kantore van die Basuin tot stilstand. Dit wil net begin lig word, maar die drie is redelik seker dat niemand hulle opgemerk het nie. Die dorp is stil en dit lyk asof dit ’n sonnige dag gaan wees.
Bernice haal die spaarsleutel agter die vullisdrom uit en binne ’n paar oomblikke is hulle in die kantore.
“Moenie enige ligte aanskakel nie,” fluister Bernice. “Kom, hier is die donkerkamer.”
Eindelik is al drie in die ontwikkelingskamer en Bernice kry alles gereed. Sy begin die film ontwikkel. Die kamer is stikdonker.
“Ek wonder wat het van Marshall geword,” sê sy terwyl sy werk. “Ek weet ook nie hoe ek sal kan uitvind nie.”
“Wat van die antwoordmasjien? Dalk is daar boodskappe vir jou.”
“Hmm, ja, dis ’n moontlikheid. Ek sal vasstel sodra ons hierdie film gereed het. Ek is byna klaar.” Dan dink sy skielik aan iets anders. “En Sandy Hogan, waar sou sy wees? Miskien het sy na daardie Shawn-vent toe gegaan.”
“Na wie toe?” vra Susan skerp.
“Iemand met die naam van Shawn.”
“Shawn Ormsby?” vra Susan.
“Ja, ek dink so. Ken jy hom?”
“Nie persoonlik nie, maar sy naam verskyn verskeie kere in jou suster se dagboek. Ek is bevrees Sandy kan in groot gevaar verkeer. Hy is die een wat Patricia by daardie eksperimente betrokke gekry het. Hy is ook die een wat haar later aan Thomas voorgestel het.” Bernice skakel die lig aan en staar met ’n bleek, geskokte gesig na Susan.
Madeline is nie die pragtige blonde, hoogsontwikkelde wese wat sy graag voorgee om te wees nie. Nee, sy is ’n aaklige demoon, afskuwelik met ’n leeragtige vel en skerp slagtande. Van nature is sy ’n verleidelike gees wat behae daarin skep om mense te beheer. En arme Sandy met haar diepe behoefte aan liefde, word ’n maklike prooi vir Madeline. En nou is sy geheel en al in Madeline se mag — wat Madeline sê, is reg en Sandy het geen wil van haar eie meer nie.
Patricia Kreuger was nie so ’n maklike prooi nie. In haar geval het die demoon hom voorgedoen as die aantreklike, saggeaarde Thomas, maar dit het nie so maklik gegaan om Patricia te oortuig nie. Nee, hy moes van al sy magte gebruik maak, al sy psigiese tekens en wonders doen, voordat hy die nugtere jong meisie van sy bestaan kon oortuig. Maar hy het geslaag en haar volkome in sy mag gekry, sodat sy uiteindelik haar eie lewe geneem en sonder God gesterf het.
Maar wat nou van Sandy Hogan? Wat wil Ba-al Rafar met haar doen? Die demoon, nou bekend as Madeline, verskyn voor die groot prins waar hy in sy dooie boom sit.
“My heer,” sê Madeline en buig laag voor Rafar. “Ek verstaan Marshall Hogan is vernietig?”
“Ja, hy is,” antwoord Rafar tevrede.
“Wat is u wens dan nou vir sy dogter, Sandy?”
“Moet haar nie uit die weg ruim nie,” sê Rafar nadenkend na ’n paar oomblikke stilte. “Altans nog nie. Ek wil haar hou in geval sy nog bruikbaar kan wees. Die Sterkman kom vandag. Laat ons eers hoor wat hy sê.”
Rafar stuur ’n boodskapper saam met Madeline na professor Langstrat se woning toe.
Langstrat bel vir Shawn Ormsby en vra hom of Sandy nog by hom is.
“Ja, sy is vas aan die slaap op die rusbank in die woonkamer,” antwoord die jongman.
“Wel, hou haar voorlopig daar. Ons meesters wil haar beskikbaar hê ingeval ons later probleme met Marshall Hogan ondervind. Die vergadering met die bestuurslede van die Kollege vind vanmiddag in die Administratiewe gebou plaas. ’n Kamer reg teenoor die konferensiekamer is vir ons en ander spiritiste gereserveer. Sorg dat jy en Sandy daar is. Kamer 326.”
“Reg. Ons sal daar wees.”
Toe Langstrat die gehoorbuis neerplaas, hoor sy hoe Brummel in die kombuis rondvroetel. Hy soek koffie en is duidelik ontsenu. Sy oe is diep in hulle kaste, sy hare deurmekaar en hy is nog in sy japon terwyl Langstrat al netjies geklee is, reg vir ’n dag by die Kollege.
“Waarom is jy so onrustig?” vra sy spottend. “Kalmeer.”
“Jy kan maklik praat. As polisiehoof het ek byna al die wette in die boek oortree. Ek wens net hierdie dag is verby en sake afgehandel. Ek kan nie langer so aangaan nie.”
Sy plaas haar hand op sy skouer en sê bemoedigend: “Toe maar, Alf, as alles verby is en die nuwe orde aan bewind kom, dan is ons die reg. Ons is besig om ’n nuwe wêreldorde te skep en daarom is alles wat ons doen, geregverdig.”
“Ek hoop net alles verloop glad.”
“Ons sal almal help. Terwyl die vergadering aan die gang is, sal ’n hele aantal van die leidende spiritiste in die kamer oorkant die saal byeenkom en deur al die energie wat hulle sal vrystel, moet sake net goed verloop.”
“Ek is te bang om eers in die openbaar te verskyn. Lyk my almal neem my kwalik vir Busche se arrestasie. Niemand glo skynbaar die verkragtingsaak teen hom nie. En dis veral die kerkmense wat omgekrap is.”
“Toe maar, Alf, deur ons kragte saam te snoer, sal ons oorwin. Ek en jy sal daar wees en Young en al die ander. En Shawn sal ook vir Sandy Hogan saambring.”
“Sandy?” Brummel swaai om en kyk haar geskok aan. “Waa om moet sy daar wees?”
“Sodat ons ’n houvas oor Hogan kan hê.” Sy lag sadisties. Brummel word bleek en vee die sweet van sy voorkop af.
“Jy ...jy gaan nog een doodmaak,” fluister hy geskok.
Met minagting gluur sy hom aan: “Ek maak niemand dood nie. Daaroor besluit ons meesters.”
“Wat . . . wat het die meesters besluit?”
“Dat jy Hogan moet laat weet dat Sandy in ons hande is en dat hy niks moet doen om ons te opponeer nie.”
“Moet . . . moet ek dit sê?” vra hy hees.
“Ja,” sê sy kortaf. “Hy is in jou tronk en jy is in beheer. Jy sal hom waarsku.” Met die woorde stap sy die vertrek uit onderweg na die Kollege.
Ontsteld staar Brummel haar agterna. ’n Diepe vrees oorweldig hom. Dis nou ’n mooi gemors. Hy besef meteens hy is nie vir die Organisasie onmisbaar nie. As hy nie hulle bevele gehoorsaam nie, sal hulle net so maklik van hom ontslae raak as van al die ander.
Hy is soos ’n pion op ’n skaakbord en Juleen skuif hom net waar sy hom wil hê. Netnou is hy medepligtig aan moord.
Hoe meer hy oor die hele besigheid nadink, hoe groter is sy ontsteltenis. Dis malligheid, absolute malligheid! Die meesters deel net bevele uit, maar wie is hulle? Hulle kan nie gevang word en in die tronk gestop word nie. O nee, hy wat Brummel is, sal die spit afbyt. Hy wonder of hy nie dalk die spul moet los voor dit te laat is nie! Hy is mos ’n polisieman.
“Ja,” fluister hy nadenkend. “Miskien moet ek Juleen keer. As ek niks doen nie, sal ons almal ondergaan.”
Lucius, die afgesette prins van Ashton staan langs Brummel in die kombuis. Hy glimlag selfvoldaan. Ja, sake verloop goed. Hy het Brummel nooit heeltemal vertrou nie. En wie weet, dalk kan Brummel se optrede vir hom wat Lucius is tot voordeel strek.
Sondagoggend halfagt toe Jimmy Dunlop voor die polisiestasie stilhou, sien hy heelwat mense op die par keer ter rein byeen. Hy herken sommige van die gesigte en besef dat dit kerkmense is. Onwillekeurig wel die onsekerheid in hom op. Waarom staan hulle almal nader, so asof hulle hom voor stok wil kry?
Mary Busche en ouma Duster herken hom dadelik as die onbeskofte offisier wat hulle die vorige aand verhoed het om Hank te besoek. Maar nou is hulle ’n hele groep mense en beslis nie van plan om sommer weggewys te word nie.
“Offisier Dunlop,” begin Mary toe die man uit sy motor klim, “u het gisteraand gesê u sou reël dat ek my man vandag mag sien.”
“Verskoon my asseblief,” sê hy kortaf en probeer verbykom, maar John Coleman staan nader en versper sy weg.
“Nie so haastig nie,” keer hy. “Ons is almal hier om te sien dat mevrou Busche wel die geleentheid kry om haar man te besoek.”
“E . . . ek is bevrees u moet hierdie vergadering opbreek,” sê Dunlop gespanne. “Dis onwettig.”
Maar die groep is gereed vir Dunlop se argumente. Hulle het ’n advokaat saamgebring wat dadelik bevestig dat hulle ’n vreedsame byeenkoms hou wat heeltemal binne die wet is. Dunlop is ontsenu en kyk onseker rond. Die ander twee polisiemanne wat die tronk bewaak, lyk nie of hulle hom te hulp gaan snel nie. Hulle is nie inwoners van Ashton nie en voel skynbaar dat die protesvergadering nie hulle saak is nie.
“Hoe . . . e . . . hoe lank is hierdie mense al hier?” vra hy eindelik.
“Vanaf sesuur vanoggend,” antwoord die een polisieman. “Hulle het ’n diens hier voor die tronk gehou.”
“Is dit binne die wet?” vra Jimmy omgekrap. “Dis tog openbare terrein.”
“Hulle het nie steurend opgetree nie.”
Die advokaat tree nou na vore en sê ernstig: “Offisier Dunlop, u het die reg om ’n verdagte twee en sewentig uur aan te hou sonder ’n formele klag, maar ons wil weet waarom sy vrou nie die reg gegee is om hom te sien nie. Ons beoog om hoër gesag in te roep.”
“E . . . ek sal met die polisiehoof moet praat,” sê Dunlop nou regtig ontsenu.
“Ja, waar is Brummel?” vra ouma Duster. “Dis sy pastoor wat in die tronk gegooi is. Waarom sien of hoor ons niks van hom nie?”
“Ek . . . ek weet nie,” stotter Dunlop.
“Ons versoek dat ons Alf Brummel mag sien,” hou John Coleman vol. “Kan u dit vir ons reël asseblief?”
“Ek . . . ek sal kyk wat ek kan doen.”
“Ek wil my man sien,” se Mary en tree vasberade vorentoe.
“Onthou, vriende, ons stryd is nie teen vlees en bloed nie, maar teen die bose magte in die lug,” bemoedig ouma Duster die mense om haar. ’n Hele paar persone knik instemmend en iemand begin ’n loflied sing. Die ander val dadelik in en spoedig weerklink ’n loflied tot eer van die Here op die parkeerterrein.
Vanaf sy uitkykpunt hoor Rafar ook die sang en hy gluur woedend voor hom uit. Laat die Christene maar sing. Hulle blydskap sal van korte duur wees. Die Sterkman en sy hordes is aan die kom.
Maar daar kom ook ander geeste die dorp binne en die sang van die gelowiges is vir hulle tot groot bemoediging. Dit is immers die gebede van die Oorblyfsel wat hulle na Ashton ontbied het en hulle is gereed vir die stryd.
Ver daarvandaan klim Kaseph in sy motor, al die dokumente gereed vir ondertekening. Eindelik het die dag aangebreek, die dag waarvoor hy so lank gewag en gewerk het. Toe die motor wegtrek met Kaseph en die Sterkman binne-in, kom die hordes demone ook in beweging. Soos ’n digte swart wolk, trek hulle weg agter die motor aan, onderweg na Ashton.
In die donkerkamer by die Basuin bestudeer die drie die ontwikkelde foto’s. Dis duidelik dat Eugene Baylor deur die jare op ’n gereëlde basis fondse van die Kollege na ander organisasies gekanaliseer het. En al hierdie organisasies hou op een of ander wyse verband met die Omni Korporasie.
“Dus het al hierdie sogenaamde beleggings op die ou end in Kaseph se sak beland.”
“En met hierdie gelde sal hy Whitmore Kollege aankoop.” Nog baie ander interessante feite kom aan die lig. Daar is lang lyste name, onder andere ook dié van Harmel, Kreuger en Jefferson. Met groot opgewondenheid bestudeer hulle die lyste. Dis duidelik dat dit die name van persone is wat op een of ander manier weggewerk is. Ook Hogan en Strachan se name verskyn op die lys.
“Sjoe, kyk net,” fluister Bernice opgewonde, “elkeen wat ’n rooi X agter die naam het, is mense wat geneutraliseer is.”
“Ja, sommige is omgekoop, ander vermoor, ander geruïneer . . .” Susan sug diep. “En dis maar ’n druppel in die emmer. Ek het nog ander dokumente wat ons ook moet laat fotostateer. Met behulp daarvan sal ons Kaseph se skuld kan bewys. Hy is ’n skurk wat vir niks terugdeins nie — nie eers moord en terrorisme nie. En wat meer is, hy is deel van ’n internasionale organisasie.”
Kevin het intussen begin om Susan se ander dokumente te fo- tostateer. Skielik ruk hy soos hy skrik en fluister dringend: “Sjuut! Daar’s ’n polisieman buite!”
“Waar?” vra Bernice hees.
“Oorkant die straat. Ek sweer hulle het vir ons ’n lokval gestel.” Susan en Bernice kruip versigtig na die voorste deel van die kantoor waar Kevin by die fotostaatmasjien staan. Die helder daglig stroom die vertrek binne. Hulle loer deur die venster na ’n ou Ford wat oorkant die straat geparkeer staan. ’n Man in siviele drag sit agter die stuurwiel.
“Dis Kelsey,” fluister Kevin. “Ek ken hom goed. Hy dra altyd gewone klere en ry ’n Ford.”
“Seker weer Brummel se toedoen,” sug Bernice.
“Wat doen ons nou?” vra Susan.
“Val plat,” beveel Kevin dringend en al drie lê op die vloer. Iemand loer deur die venster na binne. “Dis Michaelson, Kelsey se maat. Hulle werk altyd saam,” fluister Kevin.
Die man voel aan die deur. Dis gesluit. Hy loer weer deur die venster en stap dan weg . . .
Hank word wakker met die lieflikste sang wat in sy ore weerklink. Eers dink hy dat hy sekerlik droom, of gesigte sien, maar naderhand besef hy dat mense wel besig is om buitekant die tronk te sing — lofliedere tot eer van God. Hy verbeel hom byna dat hy Mary se stem ook hoor.
“Wat is dit?” vra Marshall skielik. “Hoor jy dit ook?”
“Ja,” sê Hank dringend en spring op. Albei gaan na die traliedeur om beter te hoor. Die lieflike klanke dring die tronk binne.
“Is ons in die hemel?” vra Marshall verslae.
Hank antwoord nie, want trane biggel oor sy wange. Hy besef meteens dat hy en Marshall nie gevangenes is nie. As gelowiges in Jesus Christus is hulle vry, ’n vryheid wat niemand ooit van hulle kan wegneem nie. ’n Rukkie luister hulle in stilte en dan begin Hank ook te sing. Dis ’n lied oor die Christen se stryd en oorwinning en Hank sing uit volle bors saam. Marshall voel effens verleë en die twee diewe in die aangrensende sel is nog te oorbluf om iets te sê.
“Kom Marshall, sing saam,” moedig Hank aan. “Wie weet, dalk kan ons onsself uit die tronk uit sing.”
Marshall glimlag en skud sy kop. Dan is daar ’n groot bohaai onder in die gang. Jimmy Dunlop kom haastig aangestap, sy gesig rooi en sy hande langs sy sye gebal.
“Wat gaan hier aan?” roep hy woedend uit. “Julle steur die ander!”
“Nee, ons sing net,” antwoord Hank glimlaggend.
Jimmy druk sy vinger onder Hank se neus in en sê dreigend: “Hou dadelik op. Julle is in die tronk en nie in ’n kerk nie. Hou op met julle gesingery.”
Die enigste antwoord wat hy kry, is dat Marshall ook begin sing. Hy ken nie al die woorde nie, maar sing en neurie so al wat hy kan. Arme Jimmy lyk of hy beroerte wil kry. Hy word bloedrooi, draai dan om en stap weg. Hy sluit die deur agter hom.
Buite begin die groep ’n nuwe lied. Marshall onthou dat hy dit in die Sondagskool geleer het. Uit volle bors sing hy saam.
“Paulus en Silas!” roep Marshall skielik uit. “Nou onthou ek. Hulle het mos ook gesing!”
Tal hoor ook die sang en hy knik tevrede. ’n Boodskapper bring die tyding dat die Sterkman aan die kom is. Nog een lig hom in dat twee en dertig dorpe en stede besig is om te bid en nog veertien ander word gemobiliseer.
Tal haal sy swaard uit en voel hoe die krag van die Here hom deurstroom. Dan beveel hy ’n paar van sy krygers: “Gaan haal Lemley, Strachan, Mattily, Cole en Parker. Dadelik!” Hulle vertrek om sy bevel uit te voer.