Hulle het saam gestaan, 'n man en 'n vrou, met hande in die kring van wilde eike en sabale palms. 'N Warm wind het die soet lentelucht om hulle geslinger tot 'n sagte, liefdevolle krag wat hul sintuie teleurstel.
Die lig van 'n volmaan, groot en wit teen die nag, gooi lang skaduwees wat van die basis van die bome na die kaal voete van die twee mense wat in die middel van hierdie plek gestaan ​​het, uitgestrek het. Die skadu's verbind hulle met alles, soos die speke van 'n groot wiel, verbind die middelpunt na die groot sirkel van die rand. Bo hulle, toegedraai rondom hulle, was 'n kombers van nag en glinsterende sterre.
insertsm1 Hy het haar vertel dat hy haar sal eer en respekteer en dat hy haar op hierdie reis sal ondersteun. Hy het 'n string dieprooi sy uitgesteek en sy pols aan haar vasgebind.
In hierdie heilige tyd toe hulle van hul vakbond gepraat het, het hy haar tekortkominge erken. Soms was hy selfsugtig, soms ongeduldig. Hy bedank haar vir die geduld wat sy getoon het, en vir die geduld wat sy nodig het.
Toe kyk hy in haar oë, so diep dat sy in sy hart kan sien, en hy het vir haar sy liefde belowe solank as wat hy kan asemhaal. Toe het hy haar hand gesoen.
Hierdie woorde het nie uit 'n vlak poel geloop nie, maar van 'n plek diep in sy gees. Die woorde het hom gehelp om duideliker te maak wat hy geweet het om waar te wees. Hy het dit geweet in die manier waarop die Son sy eie hitte ken, soos die arend die wind ken, soos die liggaam die siel ken.
Hy het geweet dat dit sy leeftyd sal neem om haar die volle betekenis van sy belofte aan te toon. Hy het hierdie dinge aan haar gesê terwyl die bome geluister het, terwyl die maan gekyk het, en terwyl die aandster getuig het.
Sy het ook haar liefde vir hom daar uitgedruk, in die klein kring van eike en palms binne die groter kringe van die aarde en die sterrestelsel en die nag. Sy het ook haar swakhede erken en sy het hom bedank vir die krag wat sy gevoel het dat sy kon trek uit die liefde wat hy aan haar gegee het.
Haar lewe het nou meer betekenis, sy het hom vertel, nou dat hy daarin sal deel, in haar hoop en drome, in haar vreugdes en selfs die smarte wat sal kom. Sy was verheug dat hierdie man haar langs die pad sou vergesel. Hy was haar metgesel.
Sy het hom vertel dat sy hom ook sal eer en hom respekteer, en solank hulle hierdie reis gedeel het, sal sy haar vertroue gee.
"U is my hart," fluister sy terwyl die bome luister terwyl die maan sien, en terwyl die aandster getuig.
En so is dit gedoen.
Sy het die strand van die diep rooi sy vasgebind aan die polse en het sy lippe saggies gesoen. Hulle reis saam het begin.
Die boek van seremonies
deur Gabriel Horn. (Wit Herten van Herfs © 2000).
Hersien met toestemming van die uitgewer, New World Library, Novato, CA 94949. www.newworldlibrary.com
Gabriel Horn is 'n skrywer en medeprofessor wat skryf, literatuur en inheemse Amerikaanse filosofie leer. Hy is die skrywer van Die boek van seremonies, Inheemse Hart, Seremonie in die kring van die lewe, Die Groot Verandering, Oorwegings van 'n Primal Mind, En redakteur van Wisdomkeepers.