1ste Slag van Albert - Inligting
1ste Slag van Albert
Na die versuim om Lorraine in te neem, is generaal Noel De Castlenau en die Franse 2de leër na die Somme -streek van die Westelike Front gestuur. Op 25 September 1914 beveel Castlenau 'n frontaanval op Duitse posisies. Die Franse aanvalle was aanvanklik suksesvol, maar uiteindelik is dit verby die stad Albert verdryf.
Albert Sidney Johnston (1803-1862) was 'n Amerikaanse en Texas militêre offisier wat tydens die Burgeroorlog (1861-65) as 'n Konfederale generaal gedien het. Johnston, 'n veteraan van die Black Hawk War (1832), bedank uit die Amerikaanse weermag in 1834. Hy dien in die Texas Army tydens die Texas Revolution (1835-36) en as kolonel van Texas vrywilligers tydens die Mexikaans-Amerikaanse oorlog (1846) -48). Hy is in 1849 heraangestel in die Amerikaanse weermag en het troepe gelei tydens die Utah-oorlog (1857-58) voordat hy by die Konfederasie aangesluit het aan die begin van die burgeroorlog in 1861. Johnston is aangestel as 'n volle generaal en het in die Westerse teater van die oorlog gedien. as bevelvoerder van alle Konfederale troepe tussen Texas en die Appalachian Mountains. Na 'n reeks konfederale verliese vroeg in 1862, het Johnston die magte van die Unie by die Slag van Shiloh (6-7 April 1862) betrek. Die geveg eindig met 'n oorwinning van die Unie en Johnston is dodelik gewond. Hy is op 59 -jarige ouderdom oorlede.
Essex Regiment tydens WW1
Die regiment het 30 bataljons opgerig en is met 62 Battle Honours en 1 Victoria Crosse bekroon, wat 8 860 man tydens die oorlog verloor het.
04.08.1914 Gestasioneer te Mauritius.
Des 1914 keer terug na Engeland en verhuis na Harwich, Essex.
18.01.1915 Verhuis na Banbury om by die 88ste brigade van die 29ste afdeling aan te sluit.
05.03.1915 Verhuis na Warwick.
21.03.1915 Aanvang Gallipoli vanaf Avonmouth via Alexandria en Mudros.
25.04.1915 Geland te Gallipoli en betrokke by verskeie aksies teen die Turkse leër, insluitend
Eerste Slag van Krithia, die Tweede Slag van Krithia, die Derde Slag van Krithia, die Slag van Gully Ravine, die Slag van Krithia Wingerd, die Slag van Scimitar Hill.
08.01.1916 Ontruim van Gallipoli na Egipte weens ernstige ongevalle as gevolg van gevegte, siektes en swaar weer.
16.03.1916 Aanloop na Frankryk vanaf Alexandria, aankom by Marseille en die afdeling was besig met verskeie aksies aan die Westelike front, insluitend
Die Slag van Albert, die Slag van die Transloy Ridges,
Die Eerste Slag van die Scarpe, Die Tweede Slag van die Scarpe, Die Derde Slag van die Scarpe, Die Slag van Langemarck, Die Slag van Broodseinde, Die Slag van Poelcapelle, Die Slag van Cambrai.
04.02.1918 Oordrag na die 112ste Brigade van die 37ste Afdeling
Die Slag van die Ancre, Die Slag van die Albert, Die Slag van Havrincourt, Die Slag van die Canal du Nord, Die Slag van Cambrai, Die strewe na die Selle, Die Slag van die Selle, Die Slag van die Sambre.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Bethencourt N.W. van Le Cateau, Frankryk.
04.08.1914 Gestasioneer te Chatham as deel van die 12de Brigade van die 4de Afdeling en verhuis daarna na Cromer, Norwich en Harrow.
24.08.1914 Gemobiliseer vir oorlog en het te Havre geland en oorgeplaas na die 12de Brigade van die 36ste Afdeling.
05.11.1915 - 03.02.1916 verbonde aan die 109de brigade van dieselfde afdeling, aanvanklik gekonsentreer rondom Flesselles en verbonde aan die 4de afdeling vir die bekendstelling en opleiding van slote.
03.02.1916 Terug na die 12de brigade, het die afdeling die voorste lyn tussen die rivier Ancre en die Mailly-Maillet na Serre-pad oorgeneem en verskeie aksies onderneem, waaronder
Die Slag van Albert.
Die Slag van St Quentin, Die aksies by die Somme -kruisings, Die Slag van Rosieres, Die Slag van Messines, Die Slag van Bailleul, Die Eerste Slag van Kemmel Ridge, Die Slag van Ieper, Die Slag van Courtrai, Die aksie van Ooteghem.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Artres suid van Valenciennes, Frankryk.
3de (Reserwe) Bataljon
04.08.1914 Gestasioneer te Warley en daarna na Harwich verhuis.
Maart 1916 verhuis na Felixstowe.
31.10.1918 Beëindig die oorlog naby Beiroet, Palestina.
1/6de en 1/7de bataljon territoriale mag
04.08.1914 Die 1/6de gestasioneer by West Ham en die 1/7de gestasioneer in Walthamstow beide as deel van die Essex Brigade van die East Anglian Division en verhuis daarna na Norwich.
April 1915 verhuis na Colchester en die formasie word die 161ste Brigade van die 54ste Afdeling en verhuis dan na At Albans.
21.07.1915 Aanvaar die Middellandse See vanaf Devonport, Plymouth via Lemnos.
12.08.1915 Geland te Suvla Bay en was betrokke by verskeie aksies teen die Turkse leër.
04.12.1915 Ontruim van Gallipoli na Mudros weens ernstige ongevalle as gevolg van gevegte, siektes en swaar weer.
17.12.1915 Ontplooi na Alexandria
Die Eerste Slag van Gaza, Die Tweede Slag van Gaza, Die Derde Slag van Gaza, Die Vang van Gaza, Die Slag van Jaffa.
Die geveg by Ras el'Ain, die operasies by Berukin, die slag van Sharon.
1/8ste (fietsryer) bataljon territoriale mag
04.08.1914 Gestasioneer te Colchester en daarna na Essex verhuis en gestasioneer by H.Q. by Wivenhoe.
Jan 1917 verhuis na Southminster verbonde aan die 73ste afdeling.
Oktober 1917 verhuis na Margate.
Feb 1918 verhuis na Enniskillen na Ierland.
Maart 1918 verhuis na Curragh, daarna Tulla Co Clare.
Oktober 1918 verhuis na Naas Co, Kildare.
2/4de bataljon territoriale mag
Oktober 1914 Gestig in Brentwood en verhuis daarna na Stamford as deel van die 206ste Brigade van die 69ste Afdeling.
Jan 1915 verhuis na Yarmouth en daarna Thetford.
Desember 1915 Ontbind.
2/5de en 2/6de bataljon territoriale mag
Oktober 1914 Die 2/5de word gevorm in Chelmsford.
Nov 1914 Die 2/6th vorm in West Ham en verhuis dan na Peterborough as deel van die 206ste Brigade van die 69ste Afdeling en daarna Thetford.
Julie 1916 verhuis na Harrogate.
April 1917 Verhuis na Welbeck en daarna Middlesbrough.
Maart 1918 Ontbind.
2/7de bataljon territoriale mag
Nov 1914 Gestig in Walthamstow en verhuis daarna na Peterborough as deel van die 206ste Brigade van die 69ste Afdeling en daarna Thetford.
April 1917 Verhuis na Welbeck.
10.10.1917 Verhuis na Ramsgate en oorgeplaas na die 201ste brigade van die 67ste Afdeling
2/8 (Fietsryer) Bataljon Territorial Force
Sept 1914 Gestig te Colchester.
Maart 1915 verhuis na Great Clacton en verhuis daarna na Mistley & Manningtree.
Augustus 1916 verhuis na Foxhall Heath, Ipswich en daarna Faversham.
April 1917 verhuis na Little Clacton en daarna Hollesley Bay, Suffolk.
April 1918 verhuis na Bawdsey verbonde aan die 67ste afdeling.
3/4de 3/5de 3/6de en 3/7de Bataljon Territoriale Mag
Mei 1915 Gestig in Brentwood, Chelmsford, West Ham & Walthamstow en verhuis daarna na Windsor Great Park.
Oktober 1915 verhuis na Halton Park.
08.04.1916 Word die 4de 5de 6de en 7de Reserwe Bataljon.
01.09.1916 Die 4de het die res opgeneem as deel van die East Anglian Reserve Bataljon.
Augustus 1917 verhuis na Crowborough.
Aug 1918 verhuis na Hastings.
3/8 (Fietsryer) Bataljon Territorial Force
April 1915 Gestig te Colchester.
April 1916 ontbind.
Augustus 1914 Gestig in Warley en verhuis daarna na Shorncliffe as deel van die 35ste Brigade van die 12de Afdeling.
Maart 1915 Verhuis na Blenheim Barracks, Aldershot.
31.05.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Die Slag van Albert, Die Slag van Pozieres, Die Slag van Le Transloy.
Die Eerste Slag van die Scarpe, Die Slag van Arleux, Die Derde Slag van die Scarpe, Die Cambrai -operasies.
Die Slag van Bapaume, Die Eerste Slag van Arras 1918, Die Slag van Amiens, Die Slag van Albert, Die Slag van Epehy, Die Finale Vooruitgang in Artois.
11.11.1918 Beëindig die oorlog by Hergnies oos van Orchies, Frankryk.
10de (Diens) Bataljon
Sept 1914 Gestig in Warley en verhuis daarna na Shorncliffe as deel van die 53ste Brigade van die 18de Afdeling en verhuis daarna na Colchester.
Maart 1915 Verhuis na Codford St. Mary.
26.07.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland in Boulogne en was besig met verskeie aksies aan die Westelike Front, insluitend
Operasies op die Ancre, Die Duitse terugtrek na die Hindenburg -lyn, Die Derde Slag van die Scarpe, die Slag van Pilkem Ridge, die Slag van Langemarck, Eerste Slag van Passchendaele, Die Tweede Slag van Passchendaele.
Die Slag van St Quentin, Die Slag van Avre, Die optrede van Villers-Brettoneux, Die Slag van Amiens, Die Slag van Albert, Die Tweede Slag van Bapaume, Die Slag van Epehy, Die Slag van die St Quentin-kanaal, Die Slag van die Selle, Die Slag van die Sambre.
11.11.1918 Beëindig die oorlog in Le Cateau, Frankryk.
11de (Diens) Bataljon
Sept 1914 Gestig te Warley as deel van die Derde Nuwe Leër (K3) en verhuis daarna na Shoreham om by die 71ste Brigade van die 24ste Afdeling aan te sluit.
Jan 1915 verhuis na Brighton en dan terug na Shoreham en daarna Blackdown.
30.08.1915 Gemobiliseer vir oorlog en land te Boulogne.
11.10.1915 oorgeplaas na die 71ste brigade van die 6de afdeling.
27.10.1915 oorgeplaas na die 18de brigade van die 6de divisie en was besig met verskeie aksies aan die westelike front, insluitend
Die Slag van Flers-Courcelette, Die Slag van Morval, Die Slag van Le Transloy.
Die Slag van St Quentin, Die Slag van Bailleul, Die Eerste Slag van Kemmel Ridge, Die Tweede Slag van Kemmel Ridge, Die Vooruitgang in Vlaandere, Die Slag van Epehy, Die Slag van die St Quentin -kanaal, Die Slag van Beaurevoir, Die Slag van Cambrai 1918, The pursuit to the Selle, The Battle of the Selle.
11.11.1918 beëindig die oorlog in Becquigny noord van Bohain, Frankryk.
12de (Reserwe) Bataljon
26.10.1914 Gestig te Harwich as diensbataljon van die Vierde Nuwe Leër (K4) as deel van die 106de Brigade van die 35ste Afdeling.
Jan 1915 Verhuis na White City, Londen.
10.04.1915 Word die 2de Reserwebataljon en verhuis daarna na Colchester.
Maart 1916 Verhuis terug na Harwich as deel van die 6de Reserwe Brigade.
01.09.1916 opgeneem in die opleidingsreservaatbataljon.
13de (Diens) Bataljon (West Ham)
27.12.1914 Gestig deur die burgemeester en die stad by West Ham en daarna na Brentwood verhuis.
01.07.1915 Oorgeneem deur die Oorlogskantoor en daarna verhuis na Clipstone as deel van die 100ste Brigade van die 33ste Afdeling en verhuis daarna na Perham Down, Salisbury Plain.
17.11.1915 Gemobiliseer vir oorlog en beland op Boulogne
22.12.1915 Oorgedra na die 6de Brigade van die 2de Divisie en verhuis na Bethune en het verskeie aksies aan die Westelike front onderneem, insluitend
Die Duitse terugtog na die Hindenburg -lyn, die eerste slag van die Scarpe, die slag van Arleux, die tweede slag van die Scarpe, die slag van Cambrai.
10.02.1918 Ontbind in Frankryk.
14de (Reserwe) Bataljon
Sept 1915 Gevorm as 'n plaaslike Reserwebataljon van die depotkompagnieë van die 13de Bataljon in Brentwood.
Julie 1915 verhuis na Cambridge en daarna na Colchester as deel van die 23ste Reserwe Brigade.
Jan 1916 verhuis na Northampton en daarna Tweseldown, Aldershot.
01.09.1916 word die 98ste opleidingsreservaatbataljon van die 23ste reserwe -brigade.
15de bataljon territoriale mag
01.01.1917 Gestig te Yarmouth uit die 65ste voorlopige bataljon as deel van die 225ste brigade.
27.04.1918 Word 'n Garrison Guard Bataljon.
Mei 1918 Gemobiliseer vir oorlog en land in Frankryk.
12.05.1918 oorgeplaas na die 177ste brigade van die 59ste afdeling
16.07.1918 Die titel van 'Garrison' sak en neem deel aan verskillende aksies, insluitend
Die algemene finale vooruitgang in Artois en Vlaandere
11.11.1918 Beëindig die oorlog by Grand Rejet noord van Tournai, België.
16de bataljon territoriale mag
01.01.1917 Gestig te Fleet uit die 66ste Voorlopige Bataljon as deel van die 213ste Brigade van die 77ste Afdeling.
Maart 1917 verhuis na Colchester.
Desember 1917 ontbind.
17de bataljon territoriale mag
01.01.1917 Gestig te Sheringham uit die 67ste Voorlopige Bataljon as deel van die 223ste Brigade.
Julie 1917 verhuis na Weybourne waar dit gebly het.
18de (Huisdiens) Bataljon
27.04.1918 gestig te Yarmouth om die 15de Bataljon van die 225ste Brigade te vervang.
21.07.1915 Gevorm in Denham, Buckingham
24.08.1915 Aanvaar Gallipoli vanaf Devonport via Mudros, aankom 03.09.1915
Feb 1916 Ontruim van Gallipoli na Egipte weens ernstige ongevalle as gevolg van gevegte, siektes en swaar weer.
In Egipte gebly tot aan die einde van die oorlog.
Jan 1916 Gestig in Halton Park en daarna na Indië ontplooi waar dit gebly het.
1 Julie – 18 November 1916: die Somme. 'N Frans-Britse offensief wat na die geallieerde strategiese konferensies laat in 1915 onderneem is, maar wat van aard verander het weens die Duitse aanval op die Franse in die epiese Slag van Verdun, wat van einde Februarie tot November geduur het. Groot Britse verliese op die eerste dag en 'n reeks hewige betwiste stappe wat van aard geword het. Vir alle leërs aan die Westelike Front was dit besig om te word wat die Duitsers 'materialschlacht' sou noem: 'n oorlog nie van moraal, wil of selfs mannekrag nie, maar van blote industriële materiaal. Op 15 September 1916 is tenks die eerste keer gebruik in die stap bekend as die Slag van Flers-Courcelette. Die Britse weermag in Frankryk nader nou sy maksimum sterkte in getalle, maar ontwikkel steeds ten opsigte van taktiek, tegnologie, bevel en beheer.
Die Somme is ook die bron van meer mitologie en verkeerde interpretasie van die Groot Oorlog as enige ander aksie waaraan Brittanje deelgeneem het, met die moontlike uitsondering van die veldtog by Gallipoli.
Agtergrond van die geveg
Britse infanterie op die Vaux-sur-Somme-pad, 1916. Beeld van die Imperial War Museum Q69969
Deel van 'n kaart wat in die Britse amptelike geskiedenis [Crown Copyright] voorkom. Die Somme -offensief is begin deur die Britse Vierde Leër (rooi) en die Franse Sesde Leër (blou), wat die Duitse Tweede Weermag (groen) aangeval het. Die kaart toon die posisie van die voorste linie net voor die aanvang van die offensief.
Deel van 'n kaart in die Britse amptelike geskiedenis [Crown Copyright]. Die Britse Vierde Weermag het te kampe gehad met drie formidabele Duitse verdedigingstelsels van loopgrawe, uitgrawings, ondergrondse skuilings en diep doringdraad -verdediging (groen). Die kaart toon die rangskikking van die Britse afdelings wat vir die openingsaanval ontplooi is.
Openingsfase: die Slag van Albert, 1 – 13 Julie 1916
In hierdie openingsfase het die Franse en Britse aanval aangebreek en geleidelik verder gegaan as die eerste van die Duitse verdedigingstelsels. Vir die Britte was die aanval op 1 Julie die ergste dag in die land se militêre geskiedenis in terme van die ongevalle. Dit is die aspek van die geveg wat die meeste onthou word en waaroor die meeste geskryf is, en met goeie rede, maar om op die mislukkings te konsentreer, is om die punt van die Somme heeltemal te mis en waarom die stryd ontwikkel het tot 'n epiese periode van die Grote Oorlog: Op die eerste dag het Britse magte aan die suidekant van die Britse lyn 'n indrukwekkende opmars gemaak langs die Franse Sesde Leër, deur die dorpe Montauban en Mametz te vang en deur die vyand se verdedigingstelsel te breek. Noord van Mametz was die aanval 'n byna onbeduidende mislukking. Die situasie het gelei tot 'n herleiding van pogings, met die offensief noord van die rivier Ancre wat effektief gesluit is en alle toekomstige fokus op die lyn suid van Thiepval was. Daar was 'n harde stryd om Trones Wood en duur, haastig beplande en stuk -stuk aanvalle wat La Boisselle, Contalmaison en Mametz Wood uiteindelik gedurende die res van die tydperk tot 13 Julie geneem het.
Britse strydorde vir hierdie fase
12de (Oostelike) Afdeling
19de (Westelike) Afdeling, wat La Boisselle op 4 Julie ingeneem het
23ste afdeling, wat Contalmaison op 9 Julie verower het
VIII Corps (Hunter-Weston) (op 4 Julie oorgeplaas na die Reserve Army)
48ste afdeling (South Midland).
X Corps (Morland) (op 4 Julie oorgeplaas na die Reserve Army)
36ste (Ulster) Afdeling
49ste (West Riding) Afdeling.
9de (Skotse) afdeling
18de (Oostelike) Afdeling
30ste afdeling, wat Montauban op 1 Julie ingeneem het
7de afdeling, wat Mametz op 1 Julie ingeneem het
17de (Noordelike) Afdeling, wat Fricourt op 2 Julie 2 ingeneem het
38ste (Walliese) afdeling, die beste onthou vir sy duur stryd om Mametz Wood.
Het VIII en X Corps op 4 Julie oorgeneem
Filiaalaanval op Gommecourt, 1 Julie 1916
'N Plaaslike aanval op die noordelike flank van die hoofoffensief, wat daarop gemik is om te verseker dat Duitsers nie reservetroepe suidwaarts kan stuur nie en om die werklike omvang van die front wat aangeval word, te verberg. Geen pogings is aangewend om die voorbereidings geheim te hou nie. Die ongevalle was baie hoog en daar kan aangevoer word dat die aanval geen uitwerking op die res van die aanval gehad het nie.
Die Slag van Bazentin (of die Bazentin Ridge), 14 – 17 Julie 1916
Teen 13 Julie het die Britse opmars dit tot 'n punt geneem waar dit nou die tweede Duitse verdedigingstelsel in die gesig staar. 'N Goed beplande en nuwe nagaanval op 14 Julie het Britse troepe deur die stelsel in die omgewing van Bazentin geneem. Daar was 'n kortstondige, maar verlore geleentheid om High Wood verder te vang.
2de Indiese Kavalerie -afdeling, wat op 14 Julie deelgeneem het aan 'n beroemde kavalerie -aanklag naby High Wood.
3de afdeling, wat Longueval ingeneem het
9de (Skotse) afdeling, wat ook Longueval op 18 Julie ingeneem het
18de (oostelike) afdeling, wat Trones Wood op 14 Julie ingeneem het.
7de afdeling, die eerste formasie om High Wood te betree
48ste (South Midland) -afdeling, wat Ovillers op 16 Julie ingeneem het
Die aanval op Fromelles, 19-20 Julie 1916
Die aanval by Fromelles was amptelik nie deel van die Slag van die Somme nie en was 'n aansienlike afstand daarvandaan beskou as 'n groot afleidingsaksie. Die onbeproefde 5de Australiese en 61ste (2de Suid-Midland) -afdeling het 'n swak beplande aanval op Duitse verdediging geloods wat soortgelyke pogings reeds in 1915 suksesvol afgeweer het.
Orde van die stryd
Die aanvalle op High Wood, 20 – 25 Julie 1916
Die stryd om High Wood, wat op 14 Julie begin het, duur tot middel September. Die hout lê op die grond wat die besetter militêr noodsaaklik waarneem suid na die Montauban -rif, oos na Delville Wood en noordoos na Flers en Guedecourt. 'n deurbraak by Bazentin vroeër die dag en was nou besig om die sleutelstelsel "Switch Line " te beman wat deur die agterkant van die bos geloop het. Beide kante het hardnekkig geveg om die hout te besit. Dit het 'n episentrum geword van die bloedige aanval en teenaanvalgevegte wat baie van die Somme-offensief na 14 Julie gekenmerk het.
Die Slag van Delville Wood, 15 Julie – 3 September 1916
Delville Wood, wat binne sig binne vandag is en maklik loop van High Wood, is ook ontelbare kere beveg om soortgelyke redes en het 'n karnelhuis geword, verstik met die dooies van beide kante. Dit word miskien die meeste onthou vir die aanhoudende aanval wat die Suid -Afrikaanse brigade van die 9de (Skotse) divisie gek gemaak het, 'n formasie wat in alle opsigte tydens sy dapper pogings vernietig is.
XIII Corps (Congreve) (verlig deur XIV Corps in die nag 16-17 Augustus)
53ste Brigade van die 18de (Oostelike) Afdeling.
XIV Corps (Cavan) (verlig XIII Corps in die nag 16-17 Augustus)
Die Slag van Pozieres, 23 Julie – 3 September 1916
Pozieres was 'n klein, deurmekaar dorpie aan die hoofweg Albert-Bapaume. Dit is op 'n hoë grond geleë wat die besetter suidwaarts waarneem langs die pad na Ovillers, La Boisselle, Albert en verder in die ooste, na High Wood, Delville Wood en verder en weswaarts na Thiepval. Die besit van Pozieres was die sleutel tot die moontlikheid van verdere vordering in die rigting van Bapaume, die vang van die Thiepval -rif en die breek van weerstand by High en Delville Woods. Die stryd om Pozieres en die nabygeleë Mouquet Farm het op sigself 'n epos geword, met hardnekkige Duitse verdediging wat 'n vasberade Britse-Australiese aanval vir 'n paar weke weggehou het. Dit was die eerste grootskaalse Australiese geveg in Frankryk en dit was die duurste in terme van totale ongevalle.
15de (Skotse) afdeling
19de (Westerse) Afdeling
Let wel: almal hieronder, behalwe die 49ste (West Riding) afdeling, het deelgeneem aan die stryd om Mouquet Farm
48ste afdeling (South Midland)
Die Slag van Guillemont, 3 – 6 September 1916
Suid van Delville Wood het die tweede Duitse verdedigingstelsel na die dorpie Guillemont geslinger. Dit het 'n ander plek geword waar mans van albei kante in duisende ingedeel is, terwyl aanval en teenaanval plaasgevind het.
Die Slag van Ginchy, 9 September 1916
Ginchy, 'n ander sterk beskermde plek, kon eers aangeval word nadat Delville Wood en Guillemont in Britse hande was.
Die Slag van Flers-Courcelette, 15 – 22 September 1916
Dit was 'n grootskaalse hernuwing van die offensief na die weke van spesiale stryd om die derde Duitse stelsel in Pozieres, High Wood, Delville Wood, Guillemont en Ginchy. Dit is histories opmerklik omdat dit die eerste keer was dat tenks in die geveg gebruik is. Min getalle, meganies onbetroubaar en nog steeds sonder bewese taktiek vir die beste gebruik daarvan, het die klein getalle tenks wat eintlik in werking getree het, 'n belangrike positiewe uitwerking gehad. High Wood en Delville Wood is uiteindelik skoongemaak en 'n diep vordering is gemaak na Flers en na Combles. Die Kanadese korps het vir die eerste keer die Somme -geveg binnegegaan.
Die Britse leër het tenks vir die eerste keer in die Slag van Flers-Courcelette gebruik. Hulle het in groot geheimhouding ontwikkel en was 'n verrassing vir die Duitsers en die Britse troepe. Hierdie Londense persadvertensie verskyn op 12 Oktober 1916, net 'n paar weke later. Die spotprenttekenaar het, vergeeflik, nog nooit 'n tenk gesien nie, maar het sy bes gedoen!
15de (Skotse) afdeling, wat Martinpuich ingeneem het
47ste (2de Londen) afdeling
50ste (Northumbrian) afdeling
103de Brigade van 34ste Afdeling.
20ste (ligte) afdeling
56ste (1ste Londen) afdeling.
14de (ligte) afdeling
55ste afdeling (West Lancashire)
Nieu -Seelandse afdeling.
The Battle of Morval, 25 – 28 September 1916
Nadat die Britse magte deur die Duitse verdedigingslinies gebreek is, het die Britse mag nou 'n nuwe reeks uitdagings ondervind, aangesien dit nou op 'n baie platter, oop grond geveg het en die verre sagte hange van die Transloy -riwwe genader het. Die geveg was, soos voorheen, ernstig, maar geleidelik het die Britte weggespring en vorentoe gestoot. Die weer begin herfs word, reën meebring, die slagveld steeds moeiliker maak en manne tot hul uiterste uithaal.
Guards Division, wat Lesboeufs gevange geneem het
6de afdeling, wat ook Lesboeufs ingeneem het
56ste (1ste Londen) afdeling, wat Combles ingeneem het.
21ste afdeling, wat Gueudecourt ingeneem het
Die Slag van Thiepval, 26 – 28 September 1916
Thiepval was een van die sterk punte in die Duitse eerste lyn wat so onmoontlik was vir die Britse aanval op 1 Julie. Thiepval en die hoogtes waarop dit sit, val in die ooste en val op 'n doeltreffend uitgevoerde aanval.
Die Slag van Le Transloy, 1 – 18 Oktober 1916
'N Tydperk van bakleiery in vreeslike weer waarin die swaar, vasgeklede, kalkagtige Somme -modder en die ysige, oorstroomde slagveld 'n net so formidabele vyand geword het as die Duitsers. Die Britte druk geleidelik vorentoe en veg steeds teen talle teenaanvalle in 'n poging om die voorste linie op 'n hoër grond te hê, waaruit die offensief in 1917 hernu kan word.
23ste afdeling, wat Le Sars ingeneem het
47ste (2de Londen) afdeling, wat Eaucourt L 'Abbaye ingeneem het
50ste (Northumbrian) afdeling.
Nota: almal hierbo, behalwe die 50ste (Northumbrian) afdeling, het tydens die fase 48 en 50 die aanval op die Butte de Warlencourt deelgeneem.
Nieu -Seelandse afdeling
88ste Brigade van 29ste Afdeling.
1ste Kanadese afdeling
2de Kanadese afdeling
3de Kanadese afdeling
4de Kanadese afdeling.
Die Slag van die Ancre Heights, 1 Oktober – 11 November 1916
Noudat Thiepval geval het, het die Duitsers nie meer oorheersende posisies gehad oor die vallei van die rivier die Ancre nie. Die Britse aanval, wat lanklaas in hierdie gebied dormant was, is nou hernu.
18de (oostelike) afdeling, wat die Schwaben Redoubt ingeneem het
25ste afdeling, wat Stuff Redoubt ingeneem het
39ste afdeling (oorgeplaas van V Corps op 4 Oktober), wat ook die Schwaben Redoubt ingeneem het
4de Kanadese afdeling (oorgeplaas van Canadian Corps op 4 Oktober).
Let wel: alles hierbo, behalwe die 19de (Westelike) afdeling, het 'n rol gespeel in die vang van Regina Trench.
Canadian Corps (Byng) (teruggetrek 17 Oktober)
4de Kanadese afdeling (oorgeplaas na II Corps op 17 Oktober).
Die Slag om die Ancre, 13 – 18 November 1916
Die geveg is nou noordwaarts uitgebrei tot aan die ander kant van die rivier die Ancre. Die Britse mag het op 13 November in mis en sneeu aangeval vanuit dieselfde frontlyne waaruit die aanval op 1 Julie so erg misluk het. Beaumont-Hamel is uiteindelik gevange geneem, maar Serre was weereens 'n doel te ver. Aansienlike slagoffers is opgedoen voordat die geveg afgelas is.
Vyfde leër (Gough) (getiteld uit reserwe -weermag)
51ste afdeling (Highland), wat Beaumont-Hamel ingeneem het
63ste afdeling (Royal Naval).
Einde van die Somme -offensief
Die Somme-offensief is bedink as deel van 'n groot gelyktydige oorlogswinnende aanval deur die Geallieerdes op die Oostelike en Westelike Front. Die strategie is afgestomp deur die Duitse aanval op Verdun aan die einde van Februarie 1916, wat die Franse aandag die grootste deel van die res van die jaar op die gebied gerig het. Die strategie het misluk. Daar was geen opvallende territoriale of posisionele voordeel vir 'n vooruitgang op die Somme nie: die oorlog sou nie gewen word deur ooswaarts in te gaan na nog 'n paar kilometer rollende Franse landbougrond nie. Dit sou aanloklik gewees het om die offensief te laat vaar, maar dit was eenvoudig nie moontlik nie: die verpligtinge van die koalisie het beteken dat die Britte druk op die Somme moes uitoefen om druk op die Franse by Verdun te verlig: ten minste, dit was die teorie. Sodra die offensief in gewig verminder is deur die behoefte om die Franse magte by Verdun te konsentreer, sou die enigste bydrae van die Somme tot die wen van die oorlog die wesenlike vermindering van die Duitse vermoë en bereidwilligheid om te veg. Daar kan aangevoer word dat dit wel so 'n wesenlike vermindering gemaak het, maar dit het enorme en ten minste ekwivalente koste in geallieerde mannekrag en hulpbronne tot gevolg gehad as gevolg van hardnekkige en vaardige Duitse verdedigingsgevegte. Terwyl die Somme aan die gang was, was die Duitse hoë bevel reeds besig met voorbereidings om die grond op te gee en terug te trek in die onneembare verdediging wat die Britte as die Hindenburg Line sou leer ken.
Maar daar is 'n Britse positief van die Somme: die weermag, waarvan 'n groot deel 'n nuwe burgerleër was wat in 1914 grootgemaak is, het sy vak geleer en sy vyand begin pas. Toerusting, ammunisie, taktiek, bevel en beheer is vinnig ontwikkel as gevolg van die bloedige ondergang van die eerste dag en van al die daaropvolgende gevegte sedertdien. Selfs in die haglike grond- en weersomstandighede van die latere fases van die geveg, blyk dit nie dat die moraal geval het nie. Soos die aaklige gevegte van 1917 sou toon, was daar nog baie noodsaaklike ontwikkeling en leer wat voorlê, en dit het bloed gekos, maar die oorlogswinnende mag van 1918 het in 1916 sy lewe op die Somme begin.
Die geskiedenis van 1ste afdeling
Een van die eerste Britse formasies wat na Frankryk verhuis het, het die 1ste Divisie gedurende die oorlog aan die Westelike Front gebly. Dit het aan die meeste groot aksies deelgeneem, insluitend:
Onder bevel van generaal-majoor S. H. Lomax
Die Slag van Mons en die daaropvolgende terugtog, insluitend die agterhoede -saak van Etreux (Augustus)
Die Slag om die Aisne, insluitend deelname aan die aksies op die Aisne -hoogtes en die aksie van Chivy (September)
Eerste Slag van Ieper (Oktober-November).
Op 31 Oktober 1914, op die hoogtepunt van die geveg, is die eerste afdelingshoofkwartier van Hooge deur 'n vyandelike vuurskoot getref, waarna die afdelingsbevelvoerder (generaal-majoor Lomax) ernstig gewond is en sy GSO1 (kolonel F. W. Kerr) dood is. Generaal-majoor H. S. Landon neem tydelike bevel oor. Op 22 November 1914 word hy vervang deur generaal-majoor Sir D. henderson en hy word op 19 Desember 1914 deur generaal-majoor R. C. B. Haking herhaal.
Onder bevel van generaal-majoor A. E. A. Holland vanaf 11 September 1915
Onder bevel van generaal-majoor E. P. Strickland vanaf 12 Junie 1916
Die gevegte van die Somme 1916:
Die Slag van Albert (Julie)
Die Slag van Bazentin (Julie)
Die Slag van Pozieres (Julie-September)
Die Slag van Flers-Courcelette (September)
Die Slag van Morval (September)
Die Britse strewe na die Duitse terugtrekking na die Hindenburg-lyn (Maart-April)
Die 1ste afdeling is gewaarsku om voor te berei vir 'n operasie langs die Belgiese kus in die somer van 1917. Dit het na die Duinkerken -gebied verhuis vir spesialisopleiding en het 'n deel van die frontlyn oos van Nieuwpoort beset. Verskeie mobiele eenhede was gereed. Die operasie is gekanselleer toe die aanvanklike aanvalle in die Derde Slag van Ieper nie soos verwag kon vorder nie.
Die derde gevegte van Ieper:
Die Tweede Slag van Passchendaele (Oktober-November)
Die gevegte van die Lys:
Die Slag van Estaires (April)
Die Slag van Hazebrouck (April)
Die Slag van Bethune (April)
Die Slag van Drocourt-Queant (September)
Die Slag van Epehy (September)
Die Slag van die St Quentin -kanaal (September)
Die Slag van Beaurevoir (Oktober)
Die 1ste afdeling is gekies om na Duitsland te vorder en deel uit te maak van die besettingsmag in Bonn.
Die gevegsorde van die 1ste afdeling
1ste Garde Brigade By die stigting van die Waakafdeling in Augustus 1915 het hierdie brigade sy twee Wagte -bataljons verloor en is dit as die 1ste Brigade aangestel.
1ste Bn, die Coldstream Guards Van die begin af. Verlaat Augustus 1915
1ste Bn, die Skotswagte Van die begin af. Verlaat Augustus 1915
1ste miljard, die Black Watch Deurgaans
2de, die Royal Munster Fusiliers Van die begin af. Verlaat Augustus 1914 na byna vernietiging in die agterhoede-saak van Etreux
1st Bn, die Cameron Highlanders Aangesluit by September 1914
1/14th Bn, die Londense regiment Aangesluit in November 1914, verlaat Februarie 1916
10de Bn, die Gloucestershire Regt Aangesluit in Augustus 1915
8ste Bn, die Royal Berkshire Regt aangesluit by Augustus 1915, vertrek 2 Februarie 1918
1ste slootmortelbattery Aangesluit teen 27 November 1915
1ste masjiengeweermaatskappy Gestig op 26 Januarie 1916. Links om in te skuif na 1ste MG Bataljon 28 Februarie 1918
1st Bn, die Loyal North Lancashire Regt Aangesluit by Februarie 1918
2de Infanterie Brigade
2e Bn, die Royal Sussex Regt Deurgaans
1st Bn, die Loyal North Lancashire Regt Van die begin af. Vertrek na 1ste Brigade Februarie 1918
1st Bn, die Northamptonshire Regt Deurgaans
2de Bn, die Royal Rifle Corps van die King 's Deurgaans
1/5th Bn, die Royal Sussex Regt Aangesluit by Februarie 1915, verlaat Augustus 1915
1/9th Bn, the King 's (Liverpool Regt) Aangesluit by Maart 1915, verlaat November 1915
1/5th Bn, the King 's Own (Lancaster Regt) Aangesluit by Oktober 1915, verlaat Januarie 1915
2de slootmortelbattery Aangesluit teen 27 November 1915
2de masjiengeweermaatskappy Gestig op 26 Januarie 1916. Links om in te skuif na 1ste MG Bataljon 28 Februarie 1918
3de Infanterie Brigade
1ste miljard, die koningin 's Van die begin af. November 1914 vertrek
1ste Bn, die grenslyne van Suid -Wallis Deurgaans
1ste Bn, die Gloucestershire Regiment Deurgaans
2e Bn, die Walliese Regiment Deurgaans
2de, die Royal Munster Fusiliers Aangesluit in November 1914, verlaat Februarie 1918
1/4th Bn, die Royal Welsh Fusiliers Aangesluit in November 1914, verlaat September 1915
1/6 Bn, die Walliese Regiment Aangesluit in Oktober 1915, verlaat Mei 1916
1/9th Bn, the King 's (Liverpool Regt) Aangesluit in November 1915, verlaat Januarie 1916
3de slootmortelbattery Aangesluit teen 27 November 1915
3de masjiengeweermaatskappy Gestig op 26 Januarie 1916. Links om in te skuif na 1ste MG Bataljon 28 Februarie 1918
1/6 Bn, die Walliese Regiment Aangesluit as afdelingspionierbataljon Mei 1916
216ste Kompanjie, die Masjiengeweerkorps Aangesluit op 22 Maart 1917. Het oorgegaan om na die eerste MG -bataljon te gaan, 28 Februarie 1918
1ste bataljon, die masjiengeweerkorps Gestig op 28 Februarie 1918
1ste afdelings trein ASC Deurgaans. 6, 13, 16 en 36 Maatskappye
2de mobiele veeartsenykundige afdeling AVC Deurgaans
204ste afdeling vir indiensneming Aangesluit op 19 Mei 1917, toe was dit die 6de Divisie Employment Company wat 14 Junie 1917 herdoop is
1ste afdeling vir motor -ambulanswerkswinkels Aangesluit teen 30 Januarie 1915, oorgeplaas na Afdelingstrein 7 April 1916
C Eskader, die 15de (King 's) Huzars Van die begin af. April 1915 vertrek
B Sqn, 1/1st Northumberland Hussars Aangesluit op 13 April 1915, verlaat 18 April 1916
1ste Kompanjie, Army Cyclist Corps Van die begin af. 15 Junie 1916 vertrek
Afdelingsartillerie onder bevel van die afdelingsbevelvoerder Royal Artillery
XXV Brigade, RFA Deurgaans
XXVI Brigade, RFA Van die begin af. Verlaat Januarie 1917
XXXIX Brigade, RFA Deurgaans
LXI (Howitzer) Brigade, RFA Van die begin af. Gebroke op 14 November 1916
1ste Afdeling Ammunisie Kolom Deurgaans
26ste swaar battery RGA Van die begin af. April 1915 vertrek
V.1 Swaar slootmortelbattery RFA Gestig op 30 Januarie 1917, verbreek op 9 Februarie 1918
X.1, Y.1 en Z.1 Medium mortelbatterye RFA Aangesluit teen 16 Maart 1916 op 9 Februarie 1918, het Z gebreek en batterye herorganiseer om elk 6 x 6 duim wapens te hê
Royal Engineers onder bevel van divisiebevelvoerder Royal Engineers
23ste veldmaatskappy Deurgaans
26ste Veldmaatskappy Deurgaans
1ste (Laeveld) Veldmaatskappy Aangesluit by Desember 1914, later herdoop tot 409th Field Company
1ste afdeling vir seine Deurgaans
1ste veldambulans Deurgaans
2de veldambulans Deurgaans
3de veldambulans Van die begin af. Vertrek na wagafdeling 24 Augustus 1915
141ste veldambulans Aangesluit op 24 Augustus 1915
13de sanitêre afdeling Aangesluit teen 30 Januarie 1915, vertrek op 2 April 1916
Daar is geen gepubliseerde geskiedenis van die 1ste afdeling nie
My professionele diens vir die ondersoek van soldate word tans opgeskort terwyl ek 'n sabbatsdag geniet. Maar dit sal vanaf 1 Julie op 'n beperkte basis heropen!
Slag van die Somme, Junie-November 1916: Dag van infamy vir die Britse leër
The Battle for the Somme het 'n unieke plek in die Britse militêre geskiedenis. Haig was besig met die voorbereidings vir 'n Britse offensief, maar het sterk druk ondergaan om 'n aanval te onderneem weens die Franse verbintenis tot die Slag om Verdun, 'n stad wat 'n belangrike plek in die psige van die land beklee het en wat die Duitsers in Februarie 1916 aangeval het. Elke Geallieerde offensief sal dus hoofsaaklik deur die Britte gedra moet word. Haig was dus gedwing om 'n offensief te onderneem naby die plek waar die Britse en Franse linies ontmoet het, naby Bray-sur-Somme in Picardië, hoewel hy sou verkies het om verder noordwaarts aan te val en langer gehad het om sy nuwe leër voor te berei. Die slagveld is deur die Albert & ndash Bapaumeweg en die Somme-rivier gesny, en was 'n reeks sagte krytlynlyne waarin die Duitsers 'n reeks goed voorbereide vestings gegrawe het. Volgens Haig se plan het Rawlinson's Fourth Army 'n deurbraak in die middel bereik (in die proses om die Pozi & egraveres ridgeline vas te lê), waarna Gough's Reserve Army (later herdoop tot die vyfde weermag) wat toevallig kavalerie ingesluit het, die Duitse verdediging sou ontgin, oprol en vang Bapaume. Allenby se Derde Leër sou 'n afleidingsaanval op Gommecourt onderneem, wat in die noorde lê.
Die massiewe voorbereidende bombardement, wat bedoel was om die Duitse verdediging te vernietig, het op 24 Junie 1916 om 06:00 begin. Meer as 1,7 miljoen skulpe is afgevuur, maar 'n groot deel, ongeveer 30 persent, het nie ontplof nie, aangesien die ministerie van ammunisie enige skyn van kwaliteitskontrole laat vaar het om betyds die nodige hoeveelhede te kan produseer. Tunnelondernemings het uitgeholde kamers onder belangrike Duitse sterkpunte gegrawe en met plofstof gevul. Die beskieting het op die 'U'-dag begin en was veronderstel om voort te gaan tot' Z'-dag, wat 29 Junie 1916 was, maar swaar reën veroorsaak dat die naderingspaaie, loopgrawe en krater wat deur die Niemandsland gery is, te modderig is, sodat die aanval uitgestel is tot 1 Julie. Net na dagbreek op 1 Julie, klim die eerste Britse golf uit hul loopgrawe en begin hul pad na die Duitse frontlyn maak. Soos hulle gedoen het, is sewentien enorme myne ontplof en die spervuur ​​het vorentoe beweeg. Die infanterie het gevolg, en hoewel daar op die eerste dag plaaslike winste was, het die 36ste Ulster -divisie sukses behaal naby Thiepval, en Montauban was oor die algemeen en dinge lyk in die algemeen donker. Die Britte het 57.470 slagoffers gely (19.240 vermoor en 2.152 vermis), wat 'n ongekende ervaring vir die Britse leër was. Sowat twee en dertig bataljons het meer as 500 man verloor en twintig was van Kitchener se 'New Army', waarvan baie 'Pals' bataljons was, groepe mans wat bymekaargekom het. Sewe 'New Army' -afdelings het aangeval, saam met drie territoriale en vier gereelde weermagafdelings. Die Franse aanval aan die regterkant van die Britse lyn was kleiner as wat oorspronklik bedoel was, aangesien troepe na die gevegte rondom Verdun moes herlei word, maar hul aanval het relatief suksesvol verloop en die oorwig van swaar gewere in die Franse sektor het ook die Britse magte aangrensend gehelp aan hulle.
Al was die slagoffers op die eerste dag verstommend, is dit geneig om die beeld van die hele veldtog te vertroebel. In die loop van die hele veldtog van 142 dae het die Britse leër ongeveer 415,000 slagoffers gely, wat ongeveer 3000 per dag beloop. Die slagoffersyfer op 1 Julie moet dus as 'n historiese afwyking beskou word. Die beeld van buitensporige Britse ongevalle kan ook gesien word teen die slagoffers vir die Duitsers, miskien so hoog as 650 000, en dit kan aangevoer word as 'n freak of battle of 1916 en selfs die oorlog as 'n geheel. Die Somme -veldtog het ongeveer twaalf afsonderlike gevegte behels en uiteindelik op 18 November tot 'n einde gekom toe die 51ste Highland Division Beaumont Hamel ingeneem het, wat die eerste dag 'n doelwit was. Na die aanvanklike terugslag van die eerste dag, het Gough's Fifth Army die taak oorgeneem om Pozi & egraveres in die noorde aan te val, terwyl Rawlinson's Fourth Army daarop gefokus het om 'n reeks rydlyne in die Mametz-Montauban-gebied te beveilig. Die 38ste (Walliese) Afdeling het swaar ongevalle opgedoen en Mametz Woods geneem en die gevegte tot 13 Julie het die Vierde Weermag ongeveer 25 000 slagoffers gekos. Op 14 Julie val Longueval en Bazentin op 'n goed gekoördineerde nagaanval wat 'n gaping in die Duitse tweede lyn kon oopmaak. Delville Wood het egter langer geneem om te onderwerp, en Duitse versterkings het aangebreek om die gaping tussen High Wood en Delville Wood te stop en die res van die somer daar gebly. Op 15 September 1916 het tenks hul eerste verskyning ooit in oorlogvoering gemaak en die aanval op Flers-Courcelette ondersteun wat gelei het tot die uitbreek van die Duitse derde lyn en die vang van High Wood. Alhoewel die deurbraak op 1 Julie nie bereik is soos voorspel nie, kon Haig teen middel November teen 'n soort oorwinning aanspraak maak. Die gebied is ingeneem, die Duitsers is teruggedruk en erg geteister. Een offisier het die Somme beskryf as die 'modderige graf van die Duitse veldleër', maar daar moet onthou word dat die Franse ook op die Somme geveg het met elf afdelings en 200,000 slagoffers gely het.
Die geveg het sedertdien baie kontroversieel gebly. Sommige het beweer dat die Britse leër uit die bloedverhitting op die Somme 'n beter opgeleide masjien gekom het as toe dit begin het en dat daar foute aan beide kante gemaak is, aangesien baie Duitse teenaanvalle bloedig afgeweer is, net soos Britse aanvalle misluk het met groot ongevalle. . Ongelukkig het Haig en Rawlinson fundamenteel verskillende opvattings oor hoe die stryd moes gevoer word, en laasgenoemde het 'n reeks meer beskeie 'byt-en-hou' aanvalle in gedagte gehad en het geen werklike vertroue gehad in die deurbraak wat na verwagting sou wees nie. Deur te sê dat die vierde weermag min geneigdheid het om te 'byt', aangesien baie van dieselfde doelwitte herhaaldelik aangeval is met min oorspronklikheid agter 'n te ligte spervuur.
Aan die Britse kant is die geveg later onderverdeel in 'n reeks kleiner gevegte wat vir gevegs eer en soortgelyke doeleindes gebruik is:
Slaughter on the Somme 1 Julie 1916 - The Complete War Diaries of the British Army's Worst Day, Martin Mace en John Grehan. 'N Onmisbare naslaanwerk vir almal wat geïnteresseerd is in die eerste dag van die Somme, die duurste enkele dag in die geskiedenis van die Britse leër, wat die inskrywings vir 1 Julie 1916 vir elke Britse bataljon wat aan die geveg deelgeneem het en die afleidingsaanval Gommecourt. [lees die volledige resensie]
12 Vergete helde van Gettysburg
Korporaal Francis A. Wallar van die Yster Brigade se 6de Wisconsin sukkel met die 2de Mississippi se kleurdraer in die Unfinished Railroad Cut vir die besit van die vlag van die Konfederale regiment op 1 Julie 1863. (Troiani, Don, b. 1949 Private Collection/Bridgeman Images )
Vir elke Joshua Chamberlain was daar 'n soldaat, blou of grys, wie se dapperheid misgekyk is
Gewilde verhaal en legende oor die Slag van Gettysburg is geprop met heldhaftige figure wat verewig is in ontelbare boeke en artikels, en natuurlik films. Alhoewel die heerlikheid vir die drie dae in Julie 1863 meestal na bekende generaals of burgerlike verlossers gaan wat troepe aan beide kante van die saak ondersteun het met muskiete, maaltye of medisyne, is daar 'n aantal meer obskure offisiere en gewone soldate wat galante dade van minder profiel uitgevoer. Amerikaanse burgeroorlog het 'n uitgesoekte groep gelisensieerde slagveldgidse by Gettysburg National Military Park gevra om die verhaal van een van die mans van hul keuse te deel. In alfabetiese volgorde volg hul keuses. Dit sluit manne in wat nie net moed nie, maar ook karakter toon, en beamptes wat in die geveg van die geveg saamgedrom het, sowel as offisiere wie se dapper pogings in kleiner skermutselings buite die hoofgebeurtenis dikwels uit die weg geruim word. Of dit nou eensydig was om die kleure van die vyand onder vuur vas te vang, onwrikbaar te weier om uit onhoudbare omstandighede terug te trek, of moeg troepe oor verraderlike terrein en moorddadige skote te lei, al hierdie manne het opgetree om die oorsaak van hul strydende leër te bevorder. Hulle het hul eie belange, en in sommige gevalle, hul eie lewens opgeoffer vir die groter doel van die land waarvoor hulle veg, en hulle verdien erkenning van 'n held.
Brigadier Generaal Henry Lewis Benning
Brigadier -generaal Henry L. Benning, naamgenoot van die bekende fort van die Amerikaanse weermag in Columbus, Ga., het nie 'n perfekte optrede in Gettysburg gelewer nie. Tydens die gevegte van 2 Julie teen die Unie het hy in wese versuim om die brigade te volg wat hy veronderstel was
Konfederale brig. Genl. Henry L. Benning kry nie die eer wat hy verdien vir sy pogings van die brigade in Devil 's Den, die slagpen en die vallei van die dood nie. (Met vergunning van die Universiteit van Georgia)
spoor tydens die aanval deur generaal -majoor John Bell Hood se afdeling oor die Emmitsburgpad en deur die Peach Orchard, wat 'n deel van sy brigade laat hang en die gevaar loop om gevang te word. Soos met baie ander Konfederate in Gettysburg, het sy vertoning ook nie 'n suidelike oorwinning opgelewer nie.
Ek glo egter vas dat die dade van "Old Rock" Benning en sy vier regimente Georgiërs in Gettysburg ondergewaardeer word. Benning het immers sy brigade vaardig gevorder oor die moeilikste terrein wat Gettysburg kon bied. Hy het sy manne geïnspireer tydens hul dodelike opmars, sy eenhede bymekaar gehou (selfs 'n paar Texane in sy geledere aanvaar) en die weegskaal vir die Konfederate laat kantel om Devil's Den vir die tweede keer vas te lê. Toe sy eie manne probeer om 'n paar kanonne in Devil's Den te vang, gee Benning erkenning aan die ander eenhede wat dit verdien. Tydens 'n teenvergoeding van die Unie het Benning sy wreedheid ten opsigte van gevegte getoon: "[H] maak jou vuur vuur totdat dit regkom. Gooi dan 'n vlug daarin, en as hulle nie stop nie, gooi u bajonette in hul buik. "
Dit veg nie wreed in gebiede op die slagveld wat nou bekend staan ​​as die slagpen, die vallei van die dood en die duiwelskuil nie, en dit is nie verbasend dat die manne van Benning die grootste persentasie verlies onder die brigades in Hood's Division gely het nie. Benning het twee van sy kolonels verloor, vermoor in die slagpen en in die driehoekige veld. Op 3 Julie het sy brigade ook die grootste deel van die voorskot van die Unie gedra na die afhandeling van Pickett's Charge.
Tien weke nadat hulle geveg het in die bloedigste verlowing van die burgeroorlog, het Benning en sy manne geveg in die tweede duurste geveg van die oorlog by Chickamauga. Tussen hierdie verskriklike gevegte, 600 myl uitmekaar, het Benning daarin geslaag om amptelike verslae van die bevelvoerders van al vier sy Gettysburg -regimente te bekom en 'n gedetailleerde van sy eie ingedien. Met die al te min prestasie kan ons die grootste stryd van Amerika beter verstaan, wat die hart van hierdie historikus warm maak en Benning 'n gesogte plek verdien onder Gettysburg se "onbesonge" helde.
–Garry Adelman Gids #110, gelisensieer 1995
Kleur sersant Henry C. Brehm
149ste Pennsylvania Infanterie
Kolonel Roy Stone's Brigade "Bucktail", saamgestel uit die 143e, 149e en 150e Pennsylvania, het die nag van 30 Junie 1863 in die kamp naby Marsh Creek, Pa, ses myl suid van Gettysburg, deurgebring. Die brigade was aangesluit by die 3de afdeling in genl. John Reynolds se 1ste korps en het die oggend van 1 Julie rustig na Gettysburg begin beweeg, terwyl kleursersant Henry C. Brehm van die 149ste Pennsylvania die
Kleur sersant Henry C. Brehm is dodelik gewond nadat sy kleurwag -detail in 'n veld noord van die Chambersburg -snoek neergedaal het, wat die illusie skep dat 'n regiment die posisie beklee. (Richard Kohr -versameling)
Nasionale vlag. By die bereiking van die Emmitsburgpad, aan die buitewyke van Gettysburg, het die brigade geluide van geveg gehoor. Terwyl hulle twee keer vinnig vorentoe druk, bereik die mans omstreeks 11 uur die omgewing van die Lutherse kweekskool en marsjeer dan skuins oor die velde wes van die kweekskool na die McPherson Farm. Generaal -majoor Abner Doubleday, wat bevel gegee het oor die 1ste korps na Reynolds se dood vroeër die oggend, het Stone's Pennsylvanians tussen die brigades van die 1ste divisie van brig. Gens. Solomon Meredith en Lysander Cutler. In die 149ste het sewe maatskappye 'n posisie in die weste ingeneem in 'n plaasbaan, terwyl drie ander noordwaarts langs die Chambersburg -snoek gestaan ​​het.
Konfederale artillerie uit die noorde het die posisie binnekort verlig. Terwyl maatskappye na die Chambersburg -snoek beweeg om die spervuur ​​te vermy, het Rebel -kanonne in die weste - op Herr's Ridge - die vuuraanval voortgesit. Toe hy besef dat sy posisie onhoudbaar word, beveel Stone die kleurskerm van die 149e in 'n veld net noord van die snoek. Die skelm het gewerk! Brehm se sesman-wag het agter 'n hoop heiningrails neergedaal, met slegs hul vlae oopgemaak, en het artillerievuur aangetrek en vyandelike infanterie oortuig dat 'n regiment daardie posisie beklee het.
Na verskeie aanklagte en teenaanklagte, moes die Bucktails terugtrek. Ongelukkig het niemand die kleurwag van die 149e vertel nie, en sersant Brehm het geweier om sonder bevele te vertrek. Skielik vanuit die weste jaag ses Konfederate vorentoe en gryp na die vlae. Na 'n gesukkel hardloop Brehm en sy manne na hul terugtrekkende regiment, net om meer grys mans te vind. Toe Brehm deur die lyn na Seminary Ridge jaag, word hy deur 'n skulpfragment in die rug getref en ernstig gewond. Sy vlag is vinnig deur 'n vyandige soldaat gegryp.
Brehm sterf op 9 Augustus. Maar deur kosbare tyd te koop vir sy brigade met sy moed en leiding, verdien hy 'n plek as een van Gettysburg se onbesonge helde.
–Therese Orr Gids #236, gelisensieer in 2016
Brigadier Generaal George P. Doles
Doles 'Brigade, Rodes' Division, Ewell's Corps
Alhoewel George Doles net 'n algemene opvoeding en bloot milisie-ervaring, was hy hoog aangeskryf om op 9 Mei 1861 tot 'n kolonel van die 4de Infanterie van Georgië verkies te word, nie eers 'n maand in die burgeroorlog nie. Sestien maande later, op 9 November 1862, was hy
Brig. Genl. George P. Doles ' brigade het met Union Brig. Genl. Francis C. Barlow 's 1st Division on Blocher 's Knoll (vandag bekend as Barlow 's Knoll). Doles ' het drie regimente die 157ste New York afgeweer, wat 75 persent verliese gely het. (Virginia Museum vir geskiedenis en kultuur)
bevorder tot brigadier -generaal en neem bevel oor 'n brigade - uiteindelik bestaande uit die 4de, 12de, 21ste en 44ste Georgia Infanterie - in generaal -majoor Robert E. Rodes se afdeling in luitenant -generaal Thomas J. "Stonewall" Jackson se tweede Korps. Doles het uitstekend gevaar by die groot Konfederale oorwinnings op Fredericksburg in Desember 1862 en in Mei 1863 op Chancellorsville, waar hy 437 man verloor het. Hy was 33 jaar oud en het twee jaar lank met lof gedien in 'n leër wat bekend was vir gevegsbevelvoerders.
Op 1 Julie 1863, die eerste gevegsdag in Gettysburg, het Doles bevele gekry om die linkerflank van die Rodes -afdeling te beskerm en het gedurende die middag met Union Brig. Genl Francis C. Barlow se 1ste afdeling, deel van genl.maj.Oliver O. Howard se 11de korps, op Blocher's Knoll (vandag bekend as Barlow's Knoll). Barlow het die oorhand gekry, maar het sy nuwe posisie oorstrek gelaat. In reaksie hierop het Doles 'n aanval uit die noordweste aangevoer, waarby brig. Genl John B. Gordon se nuut aangekomde brigade. Toe kolonel Wladimir Krzyzanowski se 2de brigade, in genl.maj.Carl Schurz se 3de afdeling, skielik van regs ingestorm het, het Doles die 21ste Georgia gery om die aanval te ontmoet. Die regiment is egter gou teruggery na Blocher's Lane.
Doles het die 12de Georgië vinnig van links verskuif om die swaar 21ste te versterk. Intussen het die res van die brigade op die vyand regs gery en op die vyand toegesluit, terwyl hulle op 75 meter 'n vlug uitruil. Die geveg van Georgiërs was binne 15 minute verwoestend, Krzyzanowski het meer as 600 man verloor. Die 157ste New York het opgedaag om hulp aan te bied, maar kort voor lank het Doles drie regimente laat konsentreer op die New Yorkers, wat gou met 75 persent verliese afgeweer is. Doles se brigade het slegs 219 slagoffers gely - 16 persent van die verloofdes.
Op 2 Junie 1864, tydens die Slag van Cold Harbour, is Doles deur 'n skerpskutter by die Bethesda Church, Va, doodgemaak. Sy oorskot is na Milledgeville, Ga., Begrawe.
Ongelukkig word hy nie onder die beroemde figure van Gettysburg gereken nie. Alhoewel sy brigade goed presteer het, het erkenning nooit gekom nie - deels omdat Doles losgekom het en grotendeels buite sig, sy divisiebevelvoerder, Rodes. Om die saak nog erger te maak, het mede -Georgiër Gordon daardie Julie -dag baie eer geëis vir die sukses van Doles toe hy sy romantiese herinnering uit 1904 skryf, Herinneringe aan die burgeroorlog.
–David L. Richards
Gids #23, gelisensieer in 1986
Kolonel David Ierland
'N Boorling van Forfar, Skotland, David Ireland, gebore in 1832, was saam met die 79ste Cameron Highlanders tydens die Eerste Slag van Bull Run in Julie 1861, en die val was kaptein in die 15de Amerikaanse gereeldes. In die somer van 1862 word hy aangewys as kolonel van die nuwe 137ste New York Infanterie, wat in Mei 1863 sy eerste geveg by Chancellorsville beleef het.
Twee maande later, op 2 Julie, die 137de deel van brig. Genl. George S. Greene se 3de brigade, 12de korps - het bevind dat hy verskansings bou
Kolonel David Ierland van die 137ste New York het daarin geslaag om die loopgrawe van die 12de korps op Culp 's Hill te bereik en die konfederale brig. Genl George H. Steuart 's 1st Maryland Battalion. (Met vergunning van Bruce Bonfield)
op Culp's Hill aan die regterkant van die Unie. Terwyl gevegte aan die linkerkant woed, het dit relatief stil gebly vir Henry Slocum se 12de korps tot ongeveer 18:00, toe hy beveel is om hulp te verleen aan die bedreigde Unie -posisies in die Peach Orchard, Wheatfield en Little Round Top.
Toe die 12de korps vertrek, vorder die Konfederale majoor -generaal Edward Johnson se afdeling in luitenant -generaal Richard Ewell se korps op die ontruimde loopgrawe van die Unie. Slegs Greene se hele New York-brigade is toegelaat om te bly — 1.424 manne was in lyn met die top van Culp's Hill tot Rock Creek. Johnson het meer as genoeg 4,678 man gehad, en toe die rebelle instroom, het Greene ook probeer om die loopgrawe te beset.
Ter wille van Greene was sy grootste regiment-die 423 man 137ste New York-aan sy regterkant. Die manne van Ierland het daarin geslaag om loopgrawe te bereik wat voorheen deur brig. Genl Thomas Kane se 2de brigade net toe die Konfederate toeslaan. Brig., Wat die aanval aan die regterkant van Greene gelei het, was brig. Genl. George H. Steuart se brigade van 2 100 man.
Met drie Virginia -regimente, die 1ste Maryland -bataljon en elemente van die 1ste Noord -Carolina Infanterie byderhand, het Steuart gou verneem dat Greene se reg nie ondersteun word nie. Die 137ste het 'n tyd lank die vooruitgang van Steuart nagegaan, maar toe 'n Unie -regiment wat Ierland te hulp gekom het, van die veld af verdryf is, was die 137e op sy eie. 'Op hierdie tydstip is ons van drie kante af hard aangevuur,' het Ierland onthou. 'Hier het ons ernstig verloor in dood en gewond.'
Alhoewel dit feitlik omring was, kon Ierland terugval op 'n dwarslyn wat vroeër die dag gebou is, maar hy en sy manne het vinnig 'n hernieude aanval ondervind - die gevegte van naby en desperaat. Kaptein Joseph Gregg, Kompanjie I, is dodelik gewond toe sy eenheid 'n bedreiging met vaste bajonette betwis het. Weer het die 137ste die Konfederate op een of ander manier weggehou totdat hulp opgedaag het. Sy vermoë om nie teen sulke onophoudelike druk te breek nie, is in werklikheid een van Gettysburg se onbesonge verhale. As die Federals on Culp's Hill geswig het, sou die verlies van hierdie kritieke sektor ongetwyfeld die uitkoms van die geveg verander het. (Die 137ste New York het ironies genoeg 137 slagoffers gely. Dit is interessant om daarop te let dat die meer bekende boekstutte -regiment, die 20ste Maine op Little Round Top, dieselfde verliespersentasie verduur het - 32,4 persent.)
Ierland het die oorlog nie oorleef nie, en sterf aan dysenterie in Atlanta wat onlangs op 10 September 1864 verower is. , verskaf word. "
–Charles FennellGids #28, gelisensieer in 1986
Kaptein Francis Irsch
Die 11de korps is waarskynlik veral bekend vir sy rol in die Army of the Potomac se beroemde nederlaag in Chancellorsville in Mei 1863, sowel as vir die neerhalende bynaam "Flying Dutchmen" wat dit gekry het, met verwysing na die groot aantal Duitse immigrante in sy geledere.
Kaptein Francis Irsch van die 45ste New York Infanterie neem bevel oor vier 11de korps -kompanie en vorder onder swaar vuur om 'n aanval op die 1ste korps deur kolonel Edward O 'Neal 's Alabama -brigade te help verslaan. (Erfenisveiling)
Wydverspreide vooroordeel in Amerika in die middel van die 19de eeu was van mening dat Duitsers swak materiaal vir soldate was, om nie op te reken wanneer die koeëls begin vlieg nie. Dit was natuurlik onsin. Meer as 200 000 mans van Duitse herkoms het tydens die oorlog in die Unie -leër gedien - die meeste van enige etniese groep - en baie het hulself onderskei om vir hul aangenome land te veg. Kaptein Francis Irsch se diens is een van hul verhale.
Kommandant van Kompanie D, 45ste New York Infanterie, Irsch was een van die vermoeide lede van die 11de Korps wat die oggend van 1 Julie na Gettysburg opgetrek het. Sy regiment, die voorhoede van die korps, het Gettysburg omstreeks die middag bereik en vinnig deur die stad gevorder voordat hy 'n kort pouse naby Pennsylvania College gestop het. Irsch sou egter geen rus kry nie, maar hy is beveel om die bevel oor vier kompagnies te neem en as skermutselinge op te tree om die 1ste korps te bestry. Onder swaar vuur het die New Yorkers 'n kritieke rol gespeel om 'n aanval deur kolonel Edward O'Neal se Alabama -brigade te verslaan en talle gevangenes te neem.
Later die middag het die federale posisies noord van die stad ineengestort onder 'n hernieude aanslag. Die 45ste tree in goeie orde af in Washingtonstraat, maar vind die roete geblokkeer deur terugtrekkende 1ste Korps -troepe, met die Konfederale infanterie agterna. In 'n poging tot 'n ompad in Chambersburgstraat, het die regiment opstandige magte op die stadsplein teëgekom. Die enigste uitweg was deur stegies langs die Christ Lutherse Kerk, wat gelei het tot 'n binnehof met 'n smal uitgang. Toe die vyand binnegaan, beveel Irsch sy maatskappye aan die agterkant om geboue in die omgewing te beset en dit te beveg. Hy het ook federale agterstanders bymekaargemaak en gou die dienste van 'n paar honderd man gekry.
Onder Irsch se geïnspireerde leierskap het die grootste deel van die aand weerstand gebly, en verskeie konfederale oorgawe -versoeke is verwerp. Uiteindelik, by skemer, het hy die hopeloosheid van sy situasie herken en oorgegee - nadat hy sy manne beveel het om hul wapens en ammunisie te vernietig. Drie dae later, toe die verslane leër van Noord -Virginia voorberei het om uit Gettysburg terug te trek, is parole vanaf die 45ste aan die gevangenes aangebied. Irsch het geweier en geglo dat die teenwoordigheid van sy mans tydens die terugtog die Konfederate baie sou belemmer.
In Februarie 1864 was Irsch onder 109 gevangenes om uit die berugte Libby -gevangenis van Richmond te tonnel. Sommige het veiligheid bereik, maar Irsch is weer teruggeneem. Hy is uiteindelik in Maart 1865 uitgeruil en met die 45ste weer aan diens.
Irsch het die erepenning ontvang vir sy Gettysburg -heroïsme in 1892. Ongelukkig het sy naoorlogse jare gebuk gegaan onder swak gesondheid en mislukte sakeondernemings. Hy sterf in 1906 in armoede in Tampa, Florida.
–Stuart R. Dempsey Gids #208, gelisensieer in 2004
Luitenant-kolonel Freeman McGilvery
1ste vrywilligerbrigade, artillerie -reservaat
Luitenant -kolonel Freeman McGilvery was 'n voormalige seekaptein uit Maine, 'n federale artilleris. Teen die middel van 1863 was sy ster besig om op te staan ​​as 'n taai, maar betroubare beampte. Omstreeks 15:30. op 2 Julie is hy beveel om genl.maj Daniel Sickles se 3de korps naby die Peach Orchard te ondersteun. Hy jaag vorentoe met sy twee betroubaarste batterye en plaas dit net oos van die boord te midde van inplasing
Luitenant -kolonel Freeman McGilvery se veldstukke het gehelp om die rebelle -aanslag na Cemetery Ridge te vertraag. (Erfenisveiling)
Konfederale artillerievuur. 'N Brigade van Suid -Caroliniërs het gou die artilleriste van McGilvery getoets, met McGilvery wat beweer dat hy' seker was dat 'n paar honderd hors de combat in 'n kort tydjie. " Dit was egter nie net 'n roem nie. 'Ons was regtig' in 'n boks ', het privaat John Coxe geskryf,' kan op enige oomblik gevang of vernietig word. '
Selfs toe die Konfederate die Peach Orchard oorskry het, het McGilvery 'n toevlugsoord gereël, wetende dat hy ongetwyfeld sy eie mans se lewens vir kosbare tyd sou verruil. Die wedersydse vertroue tussen McGilvery en sy ondergeskiktes was duidelik in hul opoffering die aand. McGilvery het 'n nuwe lappieslyn van 13 gewere langs Cemetery Ridge gevorm, wat vinnig op die Rebels groot verwoesting gesaai het en gehelp het om die aanval af te weer.
Op 3 Julie beveel McGilvery 39 stukke artillerie langs sy lyn van die vorige aand oor Cemetery Ridge, en hy was weer instrumenteel - hierdie keer om Pickett's Charge af te weer. McGilvery se vegloopbaan het nie met Gettysburg begin of geëindig nie, maar optredes soos hy het die Union Army sy eerste groot oorwinning teen Robert E. Lee gebied. Later in die oorlog, as hoof van artillerie vir die 10de korps, is McGilvery liggies in die vinger gewond. Aangesien hy nie behoorlik genees het nie, het chirurge besluit om die vinger te amputeer en die 40-jarige McGilvery sterf aan 'n oordosis chloroform tydens die prosedure op 2 September 1864.
–Britt Isenberg Gids #20, gelisensieer in 2014
Luitenant-kolonel Henry tsaar Merwin
27ste Connecticut Infanterie
Baie van die tradisionele fokus en die belangstelling rondom Gettysburg is op die boonste rakke van die leërs - die algemene offisiere. Maar
Luitenant -kolonel Henry Czar Merwin is op 2 Julie in aksie dood toe hy die 27ste Connecticut -infanterie in die Wheatfield gelei het. Sy laaste woorde:
My arme regiment ly vreesbevange. " (The Twenty-Seventh, a Regimental History)
laer posisie offisiere in albei leërs het ook 'n kritieke rol gespeel in die driedaagse stryd en moet nie oor die hoof gesien word nie. Luitenant -kolonel Henry Czar Merwin is een van die onbesonge helde. Merwin was 'n 23-jarige burgeroffisier wat nie die Amerikaanse Militêre Akademie bygewoon het nie
West Point, in plaas daarvan, verteenwoordig hy 'n kontingent jong mans in vrywillige regimente wat in verdienste en persoonlike reputasie in die geledere gestyg het. Gettysburg was ongelukkig Merwin se laaste stryd. Hy is dood in aksie wat die 27ste Connecticut Infanterie, 'n hardnekkige uitrusting van nege maande, in die hewige Wheatfield-geveg die middag van 2 Julie gelei het. Die 27ste was deel van kolonel John R. Brooke se 4de brigade, in die 1ste afdeling van maj. Genl Winfield Scott Hancock se 2de korps.
Vandag is daar geen groot standbeeld waar Merwin geval het nie, slegs 'n klein, taamlik geklopte merker langs die Wheatfield Road, dikwels verduister deur lang gras. Merwin is nooit erken met 'n Medal of Honor nie. Sy rol in die geveg het waarskynlik min direkte uitwerking op die uitkoms gehad - sy troepe is teruggedryf en die geveg van die koringveld het 'n dooiepunt opgelewer.
Daar is 'n rede dat Merwin en talle jong offisiere soos hy meer aandag verdien vir hul pogings. Hy is 'n onbesonge held nie om die loop van die Slag van Gettysburg te verander nie, maar vanweë sy onbaatsugtige diens, die respek wat hy van sy manne verdien het en sy voorbeeldige optrede as 'n gevegsleier.
–David Weaver Gids #37, gelisensieer in 1986
Kaptein Edwin William Miller
Maatskappy H, 3de Pennsylvania Cavalry
Laatmiddag van 2 Julie 1863, Kaptein Edwin William Miller en die 3de Pennsylvania Cavalry het met Brig. Genl.
Kaptein Edwin William Miller word met die ere -toekenning bekroon vir sy koel onder vuur in 3 Julie beslissende kavaleriebotsings oos van Gettysburg. Deur ongehoorsaam te wees aan bevele en om 'n verandering te vra, loop hy die gevaar om in die hof geveg te word weens ongehoorsaamheid, maar sy beslissing is bevestig toe die Konfederale kalfkolom verbrokkel het. (Cumberland Historical Society)
James A. Walker se beroemde Stonewall Brigade op Brinkerhoff's Ridge, oos van Gettysburg. Die skerp skermutseling het belangrike gevolge gehad vir die uitslag van die geveg. Vir die beleërde Unie -verdedigers op Culp's Hill daardie dag, het die afwesigheid van Walker se ongeveer 1.300 veterane tydens kritieke gevegte gehelp om die beraad in federale hande te hou.
Miller en sy troepe sou die volgende dag nog 'n onvergeetlike verlowing hê. Miller was deel van die kavalerieskerm van die Unie oos van Gettysburg en het bevel gegee oor 'n eskader van vier kompagnies wat in 'n stuk bos langs die Neder -Hollandse pad versteek was. Teen die middag het die Konfederale genl.J.E.B. Stuart het vier kavallerie -brigades na hul noorde gerangskik.
In 'n reeks skaakagtige bewegings het die ruiters van elke kant 'n voorsprong gesoek. Afgetrede kavallerie het gevorder, teruggetrek, versterk en afgetree. Stuart het daarna 'n beredeneerde aanval geloods, net om afgestomp te word deur 'n teenaanval van die Unie. Stuart het 'n dooiepunt gevoel en uiteindelik beveel dat a staatskaping- 'n aangestelde leier van sy beste brigades. Die Federale het weer 'n desperate teenaanval geloods. Suidelike troepe verskyn gou voor Miller se posisie. Sukses of mislukking hang in die weegskaal.
Die kaptein draai om en vra sy luitenante: 'Ek is beveel om hierdie pos te beklee, maar as u my ondersteun, as ek 'n krygsraad is weens ongehoorsaamheid, beveel ek 'n aanklag!' Almal was dit eens. Miller se manne het 'n vlug afgevuur, aangekla en in die "agterflank" van die Konfederale kolom vasgery. In die verwarring kyk die Konfederate oor hul skouers om te sien hoe die Unie -kavallerie hul ontsnaproete na veiligheid dreig. Die kolom het verbrokkel. Die leër van die Potomac se flank en agterkant was beveilig.
In Julie 1897 word Miller die Erepenning oorhandig. Hy is een van die twee Medal of Honor -ontvangers wat saam met mede -onbesonge helde begrawe is in Gettysburg se nasionale militêre begraafplaas.
–Douglas Douds Gids #46, gelisensieer in 2014
Korporaal Francis A. Wallar
Laat in die oggend van 1 Julie 1863, die 6de Wisconsin -infanterie - een van vyf regimente in Union Brig. Genl. Solomon Meredith se 1ste
Korporaal Francis A. Wallar het die Erepenning verwerf vir sy optrede op 1 Julie in die Unfinished Railroad Cut noord van die Chambersburg Snoek. Wallar het die vlag van die 2de Mississippi-kleurdraer afgehaal en sy pistool twee keer op die omgevalle banier afgevuur. (Met vergunning van Scott Hilts)
Brigade in die 1ste korps se 1ste afdeling - is beveel om 'n konfederale posisie noord van die Chambersburg -snoek, wes van Gettysburg, te beklee. Binne die geledere van die kompanie van die regiment was ek 'n 22-jarige korporaal, Francis Asbury Wallar, wat in Ohio gebore is, maar in die vroeë 1840's saam met sy gesin na Wisconsin verhuis het. Frank Wallar, wat 8 voet lank is, het 'n ligte gelaatskleur, sanderige hare en blou oë. Na hierdie dag sou hy bekend staan ​​as 'dapper soldaat soos ooit in die geledere geveg'.
Tydens die aanklag het die 6de Wisconsin, onder bevel van luitenant -kolonel Rufus Dawes, 'n hewige muskietvuur op sy voorkant ondergaan. Dawes se manne het vinnig twee heininglyne oor die snoek afgeskaal en oor 'n oop veld geloop na afwagtende Konfederate, wat in 'n onafgehandelde spoorlyn gesny het.
Toe die Wisconsin-soldate die snit nader, het 'n Konfederale kleurdraer uitdagend sy vlag in hul rigting gewaai en die seuns van die Badger State aangespoor om 'n dolle streep vir die vlag te maak. Die kleurdraer, korporaal W.B. Murphy van die 2de Mississippi in genl. Genl. Henry Heth se afdeling van luitenant -generaal AP Hill's Corps, het later gesê dat die Federale "aanhou jaag na my vlag en dat daar meer as 'n dosyn soos skape neergeskiet is in die dolle gejaag na die kleure . "
Murphy het egter toegegee dat ''n groot, kranige man 'n dolle gejaag na my en die vlag gemaak het. Toe ek die vlag van die staf skeur, het hy my en die kleure beetgekry. " Die soldaat was korporaal Wallar.
'Ek het die vlag wel uit die kleurdraer se hande gehaal', het Wallar later onthul. 'Ek het daaraan gedink om agteruit te beweeg, maar toe het ek gedink ek sal bly, en ek gooi dit neer en laai en skiet twee keer daarop.' Wallar en die 6de het 230 Konfederate ingeneem, en Waller het in Desember 1864 die Erepenning ontvang.
–Larry Korczyk Gids #254, gelisensieer in 2012
Luitenant Bayard Wilkeson
Battery G, 4de Amerikaanse artillerie
Oorlogskorrespondent Samuel Wilkeson hartseer oor die verlies van sy 19-jarige seun, Bayard, verskyn in die eerste paragraaf van sy artikel in die 6 Julie 1863, uitgawe van Die New York Times: "Wie kan die geskiedenis skryf van 'n geveg wie se oë onwrikbaar op 'n
Luitenant Bayard Wilkeson bly gemonteer en gee bevele, aangesien sy Battery G van die 4de Amerikaanse artillerie onbeperk is op Barlow's Knoll. 'N Skulpfragment het Wilkeson se been geskeur, amper dood toe hy in 'n veldhospitaal aan bloedverlies gesterf het. (Skildery deur Dale Gallon)
sentrale figuur van belangstellendheid - die dooie liggaam van 'n oudste gebore, verpletter deur 'n dop in 'n posisie waar 'n battery nooit moes gestuur gewees het nie, en doodgegooi in 'n gebou waar chirurge dit nie wou bly nie? "
Luitenant Bayard Wilkeson was bevelvoerder oor Battery G, 4de Amerikaanse artillerie, wat op die middag van 1 Julie in lyn was met luitenant -kolonel Douglas Fowler se 17de Connecticut in 'n gebied wat nou bekend staan ​​as Barlow's Knoll. Konfederale skulpe het gou op hul posisie gereën. Om sy manne te stabiliseer, het Fowler hulle aangemoedig om 'die grootes te ontduik, seuns!' Wilkeson bly intussen op sy perd terwyl hy sy kanoniers bevele gee. Kort voor lank het 'n skulpfragment die meeste van Wilkeson se been afgeskeur en sy perd doodgemaak.
Met die gebruik van sy vensterbank as 'n toerniket, het Wilkeson merkwaardig begin om sy eie been met 'n sakmes te amputeer en volgens 'n ooggetuie aanhou om bevele te skree totdat hy nie kon voortgaan nie. Vier van die mans van Wilkeson het hom na 'n plaaslike aalmoesehuis gebring wat as veldhospitaal gebruik is, maar toe hulle daar was, beveel die luitenant hulle terug na die voorkant.
Toe Wilkeson 'n kantine oorhandig het, het 'n gewonde soldaat naby hom gesmeek: "Om Gods onthalwe, gee my 'n bietjie." In ware vorm het Wilkeson die man die vaartuig oorhandig voordat hy selfs 'n slukkie geneem het.
Die volgende dag het Samuel Wilkeson na die aalmoesehuis gekom om te hoor sy seun is dood aan sy aaklige wond. Deur sy hartseer kon hy syne skryf New York Times artikel, wat eindig met: "O, julle dooies, wie in Gettysburgh [sic] die tweede geboorte van Vryheid in Amerika met jou bloed gedoop het, hoe jaloers moet jy wees! " Samuel se woorde het moontlik president Abraham Lincoln geïnspireer, wat hierdie gevoel van 'n tweede geboorte van vryheid in sy beroemde Gettysburg -toespraak in November 1863 gebruik het.
–Chris Army Gids #171, gelisensieer in 2015
Kolonel George l. Willard
3de Brigade, 3de Afdeling, 2de Korps
Die meeste studente van Gettysburg ken die Konfederale brig. William Barksdale se verwoestende aanval op Peach Orchard gedurende die middag van 2 Julie, toe sy Mississippi -brigade langs die Emmitsburg -pad deur die Unie -stryd breek en rol
Kolonel George L. Willard se 3de brigade van die 3de afdeling, 2de korps, laat sy manne bajonette regmaak om 'n aanval deur William Barksdale se Mississippiane op 'n gaping in die Unie -lyne op Cemetery Ridge af te weer. Met die terugkeer na Cemetery Ridge is Willard onmiddellik doodgemaak deur 'n vyandskulp. (Library of Congress)
Begraafplaas Ridge. Die verhaal van die Noordelike bevelvoerder wat Barksdale gehelp het, is egter minder bekend.
Kolonel George L. Willard was 'n 35-jarige offisier met aansienlike militêre ervaring. Alhoewel hy nie West Point bygewoon het nie, het hy met lof gedien in die Mexikaanse oorlog en 'n kommissie in die Amerikaanse weermag gehou toe die burgeroorlog uitbreek. In Augustus 1862 word Willard kolonel van die 125ste New York. Sy regiment was verbonde aan 'n brigade van ander eenhede in New York - die 39ste, 111ste en 126ste - wat slegs weke later vernederend by Harpers Ferry, Va, vasgevang is. Ferry Cowards "binne die Army of the Potomac.
Op Gettysburg dien Willard in brig. Genl Alexander Hays se 3de afdeling in genl.maj Winfield S. Hancock se 2de korps. Slegs dae voor die geveg het Willard bevel oor die hele 3de Brigade gekry. Gedurende die vervaagde skemer van 2 Julie het die Mississippiane van Barksdale 'n leemte in die weermag van die Army of the Potomac's Cemetery Ridge aangeval. Met die oorlogskreet van "Onthou Harpers Ferry!" Om hulle te motiveer, het Willard se manne bajonette reggemaak en 'n teenaanval geloods
Willard se aanklag het die Mississippiane teruggedwing, en Barksdale het dodelik gewond geval. Ongelukkig het Willard min tyd gehad om sy sukses te geniet. Toe hy terugkeer na Cemetery Ridge, is hy deur 'n vyandskulp in die kop geslaan en op slag dood. In 1888 is 'n klein gedenkteken opgerig om te herdenk waar hy geval het. Dit is miskien een van die monumente wat die minste besoek word op die slagveld.
Die offer van George Willard op daardie dag word te dikwels vergeet en oorskadu deur die opponent wat hy verhinder het om Cemetery Ridge te bereik, maar hy is ongetwyfeld 'n onbesonge held van die geveg.
–James Hessler Gids #196, gelisensieer in 2003
35ste bataljon, Virginia -kavallerie
Die Gettysburg -helde omhul deur die skaduwees van die geskiedenis wat ons in hierdie uitgawe bevat, het elkeen sy glorie-oomblik gehad tydens die driedaagse stryd self. Konfederale luitenant -kolonel Elijah V. White, aan die ander kant, het sy onvergeetlike prestasies oor die hele Gettysburg -veldtog afgehandel, begin met die Slag van Brandy -stasie op 9 Junie 1863 en eindig toe die Army of Northern Virginia die Potomac oorsteek Rivier
Luitenant -kolonel Elijah V. White 's Virginia -kavallerie was die eerste rebelleenheid wat die stad Gettysburg binnegekom het. Nadat hulle losgemaak is om spoorbruggies in Hanover Junction en Wrightsville te vernietig, keer die mans terug na Gettysburg en vorm hulle deel van die agterhoede wat die terugtrekkende leër van Lee beskerm. (Library of Congress)
terug na Virginia op 14 Julie.
By Brandy Station het White en sy bevel - die 35ste bataljon, Virginia Cavalry, in brig. Genl. William E. "Grumble" Jones 'Brigade-het 'n prominente rol gespeel in die voorkoming van wat aanvanklik beloof het om 'n asemrowende oorwinning van die Unie te wees, maar eindig in plaas daarvan 'n deurweekte trekking. Verras deur die troepe, het Jones se troepe daardie oggend die aanvanklike federale strekking geabsorbeer voordat hulle herstel het. 'N Wilde aanval deur White se bataljon het een aanslag van die Unie kortgeknip en verhoed dat 'n kwesbare eenheid perdeartillerie oorval word. Later het die 35ste tydelik 'n Union -battery gevang.
Brandewynstasie het die grondslag gelê vir Gettysburg. As die Federale die oorhand gekry het, sou 'n konfederale uitstappie na Pennsylvania heel moontlik uitgestel of onmiddellik gekanselleer kon word. Die byna verlies het die Konfederale genl. J.E.B. Stuart. Op 25 Junie het hy begin met wat die meeste kenners beskou as 'n ongunstige aanval van agt dae deur Noord-Virginia en Maryland, wat die leër van Robert E. Lee in die blindes laat tydens sy stoot oor die Mason-Dixon-lyn. Na die brandewynstasie is die 35ste na luitenant -generaal Richard Ewell se tweede korps gestuur en beland dit as een van die min, indien nie net nie, Lee se kavallerie -eenhede om gereeld kontak met die hoofleër te onderhou totdat Stuart weer op 2 Julie verskyn het.
Op 17 Junie, by Point of Rocks, Md., Het die 35ste kaptein Samuel C. Means se Loudoun Rangers oorrompel en 18 spoorwaens en toerusting gevang. Toe, op die 26ste, het White se manne 'n burgermagwag by Marsh Creek gestamp voordat hulle die ontsaglike soldate in Gettysburg agtervolg het, soos 'demone' geskreeu en hul pistole afgevuur het - die eerste rebelle wat die stad binnegekom het. Baie van die militante het eenvoudig hul wapens laat val en om genade gevra. Die volgende dag het White 'n klopjag na die nabygeleë Hanover -aansluiting gelei om spoorbruggies te vernietig en telegraaflyne af te sny. Hy het ook beroemd aan die inwoners gesê dat alhoewel sy mans grys pakke gedra het, as 'menere' wat vir 'n edele saak veg, hulle niemand skade sou aandoen nie. Op 28 Junie het White 'n stoot van John Gordon se brigade gelei om ander spoorbrue sowel as 'n bedekte span oor die Susquehanna -rivier in Wrightsville, Pa te vernietig. Teen die tyd dat die 35ste aankom, het die soldate van die Unie reeds die brug aan die brand gesteek. die regiment het vir 'n kort pouse na York teruggetrek. Tydens die geveg het White se manne beperkte aksie beleef, maar op 5 Julie is hulle gekies om die agterkant van te beskerm
Lee se terugtrekkende leër. Hulle was 10 dae tevore die eerste om Gettysburg te bereik, en nou was hulle in die laaste groep wat vertrek het.
–Chris Howland,Redakteur, Amerikaanse burgeroorlog
Eerste Slag van Lexington (of "Battle of the Hemp Bales")
Die Slag van Lexington, Missouri, wat op 18-20 September 1861 geveg is, was 'n oorwinning vir die Missouri State Guard (MSG) in die vroeë stadiums van die Burgeroorlog. Op kort termyn het die oorwinning die geeste van afskeidingslede in Missouri 'n hupstoot gegee, maar die staatswag kon geen wins op lang termyn uit die 'Battle of the Hemp Bales' gebruik nie, so genoem omdat die MSG hennepbale gebruik het om die federale posisie te omring Lexington.
'N Gesamentlike mag van die Konfederale en MSG, onder bevel van brigadier -generaal Benjamin McCulloch en generaal -majoor Sterling Price, het 'n kleiner Unie -mag verslaan by die Slag van Wilson's Creek op 10 Augustus, net buite Springfield. Die federale het teruggetrek na Rolla en die sentrale Missouri verlaat, maar Price en McCulloch kon nie ooreenkom oor 'n daaropvolgende plan van aksie nie. Price wou verhuis na Lexington, in die hartjie van die "Little Dixie" -streek en dus vriendelik vir die staatswag, en rekrute uit die noorde van die Missouri -rivier inbring.
McCulloch het geglo dat die staatswag weinig meer as 'n gewapende skare is, en moet eerder fokus op die amptelike afstigting van Missouri.
McCulloch was van mening dat die staatswag weinig meer as 'n gewapende skare was, en moes eerder fokus op die amptelike afstigting van Missouri, sodat dit wapens, opleiding en toerusting van die Konfederasie kon ontvang. Verder, het McCulloch aangevoer, lui sy bevele dat hy Arkansas en die Indiese gebied moet beskerm teen die inval van die Unie, nie val Missouri binne - nog steeds 'n deel van die Verenigde State. McCulloch het die MSG slegs by Wilson's Creek gehelp, omdat 'n vreemde land, Missouri, volgens die meerderheid van die land, formeel die Konfederasie se hulp versoek het teen aggressie van buite (die VSA).
Reeds op wankelrige regsgrond vanweë die feit dat Missouri nie afgeskei het nie, en sonder 'n dreigende federale bedreiging, het McCulloch geen regsrede gevind om die staatswag te help met sy aanval op Lexington nie - veral omdat die enigste troepe in die onmiddellike nasleep van Wilson's Creek in Lexington was federale troepe wat deur Missouri opgewek is. As Missouri formeel afskei en by die Konfederasie aansluit, sou die regsgeding 'n belangrike punt wees. Uiteindelik het McCulloch geglo dat die MSG nuwe rekrute sou kry, maar dit kon hulle nie toerus, oplei en voed nie, en sodoende sou die vang van Lexington die staatswag min baat.
Die goewerneur van afstigting van Missouri, Claiborne Fox Jackson, het nog 'n rede om na Lexington te gaan: geld. Die federale beslag gelê op meer as $ 900 000 by die Lexington Bank om die afskeiding van die fondse te voorkom. Jackson het aangevoer dat die Amerikaanse konfiskering onwettig was. Boonop het die pro-afskeiding Missouri State Legislature 'n wetsontwerp goedgekeur wat plaaslike banke verligting gegee het as hulle op hul beurt 'n deel van hul besittings aan die staat leen. Hierdie 'lening' beloop $ 37,000, en Jackson was van plan om die geld in te samel en die federale die res van die $ 900,000 te weier. Jackson se argumente, tesame met Price se natuurlike neiging om militêre glorie te bereik, het die saak beslis ten gunste van die verhuizing van Lexington.
Price het geweet dat Lexington nie sterk deur die federale magte gehou word nie. Unie -kolonel James A. Mulligan het sy 23ste Illinois Volunteer Infantry op 8 September na Lexington verhuis en die eerste Illinois Cavalry en ongeveer 350 huisbewaarders van Missouri gevind wat reeds in en om die stad was. Twee kompanies van majoor Robert T. Van Horn se Missouri -bataljon het ingestroom voordat kolonel Everett Peabody se 13de Missouri by Lexington gekom het, net voor Price en die 15.000 sterk MSG op 11 September. sewe kanonne van ses pond en twee mortiere. Hy het besef dat hy meer van alles nodig het, en daarom begin hy op 11 September die manne om uitgebreide vestings te grawe, op en om College Hill, die tuiste van die Masonic College, wat Mulligan se hoofkwartier geword het.
Die MSG het op 12 September aangekom en het onomwonde met die federale skermutselinge geraak. Price het besluit om 'n aanval op Mulligan se vestings te probeer, wat misluk het en Price oortuig het dat sy manne rus en meer ammunisie nodig het. Met min voorraad naby, het Price die mans suid van die stad op die Lexington -kermis laat bivak om voorraad, ammunisietreine en versterkings af te wag. Beide kante het in die nag van die 12de oorlogsrade gehou. Die federale bevelvoerders het gestem om Lexington te laat vaar, maar Mulligan het hulle oorheers. Die MSG -leiers het gestem om die federale te omring, maar nie om aan te val nie. Teen 18 September het Price ammunisie en versterkings ontvang, wat die krag van die staatswag tussen 15 000 en 20 000 man te staan ​​gebring het. Prys wag nie meer nie.
Die MSG het die oggend van die 18de sy poging begin om die federale ernstig uit Lexington te verdryf. Die staatswag het om 09:00 'n artillerie-bombardement op die federale posisie bo-op College Hill geopen, en Price het sy mans beveel om die Anderson House, 'n prominente baksteenstruktuur van drie verdiepings wat net buite die lyn van die Unie gelê het, te vang. Die federale het die huis as 'n hospitaal gebruik en dit as sodanig gemerk. Aangesien daar geen gewapende mans in die huis was nie, het die MSG dit maklik geneem en dit gebruik as 'n platform om vuurwapens te teister. Dit maak Mulligan woedend, wat meen die staatswag oortree die oorlogsreëls by die aanval op 'n hospitaal, en hy stuur maatskappy B van die 23ste Illinois om die huis te herower. Die MSG -manne wat die huis beset het, is vinnig gelei, maar die 23ste Illinois -soldate het drie van die gevange staatsmagte tereggestel. Price het dit as 'n "daad van woeste barbaarsheid" beskou.
Dit was tydens hierdie stryd oor die Anderson -huis dat die swendelaar George Henry Palmer, van Company G, 1st Illinois Cavalry, 'n Medal of Honor gewen het. Palmer was vrywillig om die aanrandingspartytjie te lei, alhoewel hy nie 'n lid van die 23ste Illinois was nie. Uiteindelik beveel Price dat die Anderson-huis weer geneem moet word, en later die dag val die MSG met oorweldigende geweld aan en verwyder die federale vir altyd.
Met hul eensame waterbron afgesny, was die enigste kans wat die federale het om Lexington te behou, as die omsingeling van die staatswag verbreek is.
Die MSG het besluit om sy posisie te versterk en die strop om die Unioniste te versterk. Nadat hy die Anderson -huis gevange geneem het, stuur staatswag kolonel Ben Rives sy manne na die Missouri -rivier om 'n stoomboot en veerboot op te vang, albei vol voorraad. Deur dit te doen, het hulle ook die federale afgesny van die naaste lente tot hul lyne - en in die proses die federale ontken enige waterbronne. Dit was van deurslaggewende belang vir die uitkoms van die geveg, aangesien die federale sterk versterkings gehad het, uitstekende wapens (baie van die MSG was gewapen met hul eie jaggewere en haelgewere) en kos. Maar hulle kon nie lank sonder water klaarkom nie.
Met hul eensame waterbron afgesny, was die enigste kans wat die federale het om Lexington te behou, as die omsingeling van die staatswag verbreek is. Generaal -majoor John C. Frémont, wat bevel gegee het oor die Unie -departement van die Weste, wat Missouri insluit, het drie verskillende afdelings van verskillende dele van Missouri en Kansas beveel om die Lexington -garnisoen te verlig. Nie een van hul pogings was sterk genoeg om deur die omsingeling van die staatswag te breek nie. Sonder water en geen versterkings was dit net 'n kwessie van tyd.
Die federale het twee putte binne hul verdedigingsomgewing gegrawe in 'n desperate soektog na water. Albei kom droog. Op die aand van die 19de het MSG Brigadier General Thomas Harris, of iemand in sy 2de afdeling, die idee ontstaan ​​om hennepbale as 'n bewegende vesting te gebruik. Die hennepbale was deurdrenk in water en was baie swaar, maar hulle was ook vuurvast en ondeurdringbaar vir kanonne en vuurwapens. Ander afdelingsbevelvoerders het die idee vinnig aangeneem, en gou omring 'n hennepring die federale posisie bo -op College Hill. Die ring word geleidelik stywer, en die Unioniste was magteloos om die vordering van die MSG te stop. Die situasie lyk donker vir die federale, terwyl die son op 19 September ondergaan.
Toe Price vir Mulligan vra of hy wil oorgee, het die ontstelde federale bevelvoerder gesê dat hy dink dat Price oorgee.
Die staatswag het besluit om die volgende dag nog 'n aanval op die federale versterkings te probeer doen. Harris se mans, wat die naaste aan die Unioniste was, het die loopgrawe bestorm - en is teruggegooi. Nadat die MSG -aanval afgeweer is, verskyn 'n wit vlag op die vestings. Daar was verwarring oor wie dit opgestel het, soos Mulligan nie gedoen het nie. Toe Price vir Mulligan vra of hy wil oorgee, het die ontstelde federale bevelvoerder gesê dat hy dink dat Price oorgee. Toe die verwarring opgelos is, was dit majoor Frederick Becker van die Missouri Home Guards (VS) wat die wit vlag opgesit het. Mulligan het 'n impromptu oorlogsraad ontbied, en met 'n stemming van 6-2 het sy ondergeskikte beamptes gestem om oor te gee (Mulligan het gestem nie om oor te gee). In die besef van sy hopelose situasie het Mulligan onwillig ingestem tot onmiddellike onvoorwaardelike oorgawe.
Met die oorwinning het die MSG ammunisie en voorrade benodig, om nie eens te praat van die $ 900 000 wat by die Lexington Bank gekonfiskeer is nie. Maar uiteindelik het McCulloch die reg gehad, want Price kon nie die talle mans wat tydens die verlowing by Lexington aangesluit het, voed en toerus nie. Die staatswag het terugbeweeg na die suidwestelike hoek van die staat, en dit was waar dit was toe die federale weermag van die suidweste in Januarie 1862 met die veldtog Pea Ridge begin het.
'N Groepseer wat die' Slag van Albert, 1916 ', die' Slag van Bazentin Ridge ',' Slag van Delville Wood ',' Slag van Pozières Ridge ',' Slag van Guillemont ',' Slag van Ginchy 'insluit , die "Slag van Flers-Courcelette", die "Slag van Thiepval Ridge", die "Slag van die Transloy Ridges", die "Slag van die Ancre Heights" en die "Slag van die Ancre, 1916", formeel getiteld " The Battles of The Somme, 1916 ", en was self deel van die" Operations on the Somme (1 July - 18 November 1916) "Voetnoot 1.
Hierdie eer "Somme, 1916" is toegeken aan alle eenhede wat deelgeneem het aan die hele reeks gevegte wat deel was van die Britse offensiewe op die Somme tussen die 1ste Julie en die 18de November 1916. Beplan as 'n groot offensief om Duitse linies te breek langs die Somme -rivier was dit 'n gesamentlike Franse en Britse aanval wat op 1 Julie 1916 begin is. Die deurbraak waarop op daardie dag gehoop is, het nooit gerealiseer nie. Grond word geleidelik teen 'n hoë prys gewen, maar die deurbraak wat in die hoop was, het nooit gebeur in byna ses maande se geveg nie. Die Royal Newfoundland Regiment was die eerste eenheid van die huidige Kanadese weermag wat op 1 Julie betrokke was by die Somme -offensief. Dit het later in Oktober 1916 weer daar geveg. Eenhede van die Kanadese Kavallerie Brigade (brigadier-generaal JEB Seely) het aan die gevegte in Julie 1916 deelgeneem. Die Kanadese Korps (luitenant-generaal Sir JHG Byng) het aan die einde van die geveg by die Somme aangesluit. van Augustus kom die nuutgestigte 4de Kanadese Afdeling (generaal-majoor Sir D. Watson), nog nie deel van die Kanadese Korps nie, in Oktober daar aan.
Skrapnel bars oor reservaatgraaf in Kanadese lyne. September 1916
Krediet: W.I. Castle / Biblioteek en argiewe Kanada / PA-000733 Fotograaf: (MIKAN nr. 3521762)
Generaal-majoor Watson, die offisier wat aan die bevel was van die 4de Kanadese afdeling. Ligging onbekend. Oktober 1917.
Krediet: Kanada. Departement van Nasionale Verdediging/Biblioteek en Argief Kanada (MIKAN nr. 3222150)
Genl Sir Sam Hughes (links voor) besoek die Front, en gesels met brig.-genl. Regtig (middel voor). Aug. 1916. Plek onbekend.
Krediet: Kanada. Departement van Nasionale Verdediging/PA-000599Biblioteek en Argief Kanada/PA-000599 (MIKAN nr. 3221015)
Bedien tans eenhede
Toekenning aan The Manitoba Rangers (GO 71/30)
Toekenning aan The Elgin Regiment (GO 71/30)
42ste Field Artillery Regiment (Lanark en Renfrew Scottish), RCA
Toekenning aan The Lanark en Renfrew Scottish Regiment (GO 71/30)
Toekennings aan die 15de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The 48th Regiment (Highlanders) (GO 110/29)
87ste veldbattery, RCA
Toekenning aan die King's Canadian Huzars (GO 71/30)
Toekenning aan The Kenora Light Infantry (GO 71/30)
Toekennings aan die 13de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), die 42ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), die 73ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Royal Highlanders of Canada (GAAN 110/29)
Toekennings aan die 7de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 71/30), die 29ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29), die 102de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), die 1ste British Columbia Regiment ( Duke of Connaught's Own) (GO 110/29), The North British Columbia Regiment (GO 123/29), The Irish Fusiliers of Canada (GO 71/30) en The Vancouver Regiment (GO 71/30)
Toekennings aan die 10de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29) en The Calgary Highlanders (GO 110/29)
Toekennings aan die 38ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29) en The Ottawa Highlanders (GO 110/29)
Toekennings aan die 87ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Canadian Grenadier Guards (GO 110/29)
Toekennings aan die 16de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), die 3de Pioniersbataljon (48ste Kanadese), CEF (GO 110/29), die 67ste Kanadese (Pionier) Bataljon, CEF (GO 123/29), en Die Kanadese Skotse regiment (GO 110/29)
Toekenning aan Les Carabiniers Mont-Royal (GO 71/30)
Goewerneur -generaal se voetwagte
Toekennings aan die 2de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29) en The Governor General's Foot Guards (GO 71/30 en GO 32/32)
Die goewerneur -generaal se perdewagte
Toekennings aan die 4de Canadian Mounted Rifles Battalion, CEF (GO 110/29), The Governor General's Body Guard (GO 71/30 en GO 112/35), en The Mississauga Horse (GO 110/29)
Die Halifax Rifles (RCAC)
Toekenning aan The Halifax Rifles (GO 71/30)
Die Hastings en Prince Edward Regiment
Toekennings aan The Hastings en Prince Edward Regiment (GO 71/30) en The Northumberland Regiment (GO 71/30)
Toekennings aan die 50ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Calgary Regiment (GO 110/29)
Die Lake Superior Scottish Regiment
Die Lincoln en Welland Regiment
Toekennings aan The Lincoln Regiment (GO 71/30) en The Lincoln and Welland Regiment (GO 71/30)
Die Lorne Scots (Peel, Dufferin en Halton Regiment)
Toekennings aan The Halton Rifles (GO 71/30) en The Peel and Dufferin Regiment (GO 71/30)
Die Loyal Edmonton Regiment (4de Bataljon, Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie)
Die North Saskatchewan Regiment
Toekennings aan die 1ste Canadian Mounted Rifles Battalion, CEF (GO 110/29), die 5th Canadian Infantry Battalion, CEF (GO 110/29), die 16de Canadian Light Horse (GO 110/29), The Saskatchewan Mounted Rifles (GO 110 /29), The Saskatoon Light Infantry (GO 110/29) en The Prince Albert Volunteers (GO 71/30)
Die Nova Scotia Highlanders
Toekennings aan die 25ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29), The Colchester and Hants Regiment (GO 110/29) en The Pictou Highlanders (GO 71/30)
Die Ontario Regiment (RCAC)
Toekenning aan die Ontario Regiment (GO 123/29)
Toekenning aan The Princess Louise Fusiliers (GO 71/30)
Die eie regiment van die prinses van Wallis
Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie
Die koningin se eie Cameron Highlanders van Kanada
Toekennings aan die 20ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The Queen's Rangers, 1st American Regiment (GO 110/29) en The York Rangers (GO 71/30)
Toegeken deur die voortbestaan ​​van die 41ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (CAO Deel "A" 33-1 en 229-1 10 Julie 1961)
Die Royal Canadian Dragoons
Die Royal Canadian Huzars (Montreal)
Die Royal Canadian Regiment
Toekennings aan die 1ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The Royal Canadian Regiment (GO 110/29), The Canadian Fusiliers (City of London Regiment) (GO 110/29), en The Oxford Rifles (GO 71 /30)
Die Royal Hamilton Light Infantry (Wentworth Regiment)
Die Royal Highland Fusiliers van Kanada
Toekenning aan The Highland Light Infanterie van Kanada (GO 71/30)
Die Royal Montreal Regiment
Toekennings aan die 14de Kanadese infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Royal Montreal Regiment (GO 110/29)
Die Royal New Brunswick Regiment
Toekennings aan die 26ste Kanadese infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The Carleton Light Infantry (GO 110/29), The Saint John Fusiliers (GO 110/29), The York Regiment (GO 71/30) en The New Brunswick Rangers (GO 71/30)
Die Royal Newfoundland Regiment
Toekenning aan die Royal Newfoundland Regiment (1914-1919) (adjudant-generaal, oorlogskantoor, aan amptelike sekretaris, kantoor van die hoë kommissaris vir Kanada, 14 Desember 1951)
Die Royal Regiment van Kanada
Toekennings aan die 3de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29), die 58ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The Royal Grenadiers (GO 110/29) en The Toronto Regiment (GO 110/29)
Die Royal Regina Rifles
Die Royal Westminster Regiment
Toekennings aan die 47ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Westminster Regiment (GO 110/29)
Die Royal Winnipeg Rifles
Toekennings aan die 8ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), die 10de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29), die 27ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29), die 44ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The Winnipeg Rifles (GO 110/29) en The Winnipeg Light Infantry (GO 110/29)
Die Saskatchewan Dragoons
Toekennings aan die 46ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), en The King's Own Rifles of Canada (GO 110/29)
Die Seaforth Highlanders van Kanada
Toekennings aan die 72ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 5/31) en The Seaforth Highlanders of Canada (GO 5/31)
Die Sherbrooke Huzars
Die South Alberta Light Horse
Toekennings aan die 31ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29), The South Alberta Regiment (GO 110/29), die 15de Canadian Light Horse (GO 71/30), die 19de Alberta Dragoons (GO 71/30), Die Edmonton Fusiliers (GO 71/30), en The South Alberta Horse (GO 88/31)
Die Toronto Scottish Regiment (Queen Elizabeth The Queen Mother's Own)
Toekennings aan die 75ste Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Toronto Scottish Regiment (GO 110/29)
Toekenning aan Les Voltigeurs de Québec (GO 71/30)
11de Field Squadron, RCE
Toekenning aan The Lambton Regiment (GO 71/30)
12de Manitoba Dragoons
Toekennings aan die 12de Manitoba Dragoons (GO 71/30) en The Border Horse (GO 59/32)
24ste Field Artillery Regiment, RCA
Toekennings aan die 54ste Kanadese infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Kootenay Regiment (GO 110/29)
26ste veldbattery, RCA
27ste Field Artillery Regiment, RCA
48ste veld eskader, RCE
50ste Field Artillery Regiment (The Prince of Wales 'Rangers), RCA
Toekennings aan die 2de Kanadese Infanteriebataljon, CEF (GO 123/29) en The Peterborough Rangers (GO 110/29)
88ste veldbattery, RCA
Toekenning aan die Royal Rifles of Canada (GO 71/30)
Toekennings aan die 78ste Kanadese infanteriebataljon, CEF (GO 110/29) en The Winnipeg Grenadiers (GO 110/29)
16de/17de (reserwe) medium battery, RCA
5.Debuut van die tenk
Middel September was die Britte gereed om die Duitse derde lyn van verdediging aan te val met 'n nuwe wapen, die tenk. Doelstellings vir 15 September was die vang van die vierde leër van die Duitse verdediging by Flers en die beslaglegging op Gueudecourt, Lesboeufs en Morval. Die Canadian Corps of Gough's Reserve Army sou Courcelette inneem.
Van die 49 tenks wat beskikbaar was om die infanterie te ondersteun, het slegs 36 hul uitgangspunte bereik, hoewel dit alarm onder die Duitse verdedigers veroorsaak het. Flers en Courcelette het geval, maar die voorskot op 15 September was beperk tot ongeveer 2 286 m op 'n front van 4,8 km.