Ná die indringende gesprek van Habakuk en die Here gee Habakuk vir ons ‘n gebed in die vorm van ‘n Psalm. Dit was waarskynlik bedoel om as ‘n liturgie in opeenvolgende geslagte van die geloofsgemeenskap gebruik te word.
Die liturgie begin in vers 2 met ‘n smeekgebed dat die Here weer kragtig sal optree soos in die verlede. Habakuk beskryf vervolgens in vers 3-15 wat hy sien en hoor in sy verhouding met die Here. Die dinge wat hy in hierdie visoen sien, oortuig hom dat die Here die volk sál red en die goddelose Galdeërs sál verpletter. Daarom sluit hy in vers 16-19 af met die besef dat hy maar kán wag vir die uitkoms van die Here. Dit kom verseker. Hy kan geduldig wag daarop al beleef hy nou niks daarvan nie. Al lyk dit asof alles verkeerd is, kan hy nógtans nou reeds die Here loof vir wat Hy sál doen om dit reg te stel.
Die eerste twee hoofstukke is ‘n roerende gesprek tussen Habakuk en God. Habakuk praat twee keer in hoofstuk een en die Here een keer. God praat twee keer meer uitgebreid in hoofstuk twee wat deur ‘n kort voorneme van Habakuk om te wag en te luister, ingelei word. Dit verloop as volg:
Habakuk worstel met God se keuse van die Galdeërs as sy oordeelsinstrument – 1:1-17
Habakuk: Hoe kan u onreg verdra? – 1:2-4
Die Here: Jy sal verstom staan oor wat Ek gaan doen – 1:5-11
Habakuk: U kan tog nie niks doen aan die ellende nie? – 1:12-17
Die Here stel Habakuk gerus dat Hy die reg sal handhaaf met oordeel ook oor die Galdeërs – 2:1-20
Habakuk: Ek sal wag vir u antwoord vir die geloofsgemeenskap – 2:1
Die Here: Julle moet geduldig bly wag, reg doen en getrou bly – 2:2-4
Die Here: Ellende wag altyd vir die wat plunder, knoei en onreg pleeg – 2:5-20