Lewe onder konstante druk, dit wil sê in die strewe na die ideaal - Tyd vir ma - 2022
Lewe onder konstante druk, dit wil sê in die strewe na die ideaal
Om 'n moeder te wees is nie net plesier nie, maar ook bo alles, groot verantwoordelikheid. U hoef dit nie te verduidelik nie. Ongelukkig ontmoet 'n jong ma byna elke stap hoë verwagtinge vir haarself of vir die kind. Dikwels kan kontak met ander moeders onaangenaam wees, want deur voortdurend te bie vir vaardighede vir kinders, verloor ons self die nodige afstand.
Die gevolg is dat die verlore jong moeder baie druk ervaar wat sy nie kan hanteer nie. En hoewel sy steeds tydens die swangerskap aanvaar dat sy nie aan hierdie wedloop sou deelneem nie, maar nie onvanpaste of onwaar kommentaar sou lewer nie, sou sy die krag vind om nie aandag te gee aan ongenooide advies van familie en vriende nie, maar hul omvang buite. En op hierdie manier trek dit om die nek vas 'n lus van komplekse, druk, vereistes en verwagtinge.
Ouma of skoonma kyk groot oë na 'n eenjarige baba wat verander? U sal dadelik hoor dat ''n ses maande oue kind op die potjie moet sit sodat hy gewoond kan raak en kan leer.' So jy, jong en onervare moeder jy is lui omdat jy 'n baba veranderdit is al 'n jaar oud. En nou sal u elke vergadering luister hoe gemaklik dit nou vir moeders is, want daar is weggooibare doeke en hoef nie te was nie.
Natuurlik stem ek saam dat die was van die luiers (dit ook gereeld kook) 'n vervelige werk was, en ek is nie verbaas dat elke moeder destyds vinnig van die luiers wou "uitkom" nie. Aan die ander kant is die ses maande oue kind nog nie bewus nie, en nog minder beheer oor sy fisiologie. Hy kan ook nie met ons kommunikeer oor sy eie behoeftes nie.
Die effek is datdit neem 'n paar maande voordat die klere verwyder word, die moeder en kind is al moeg en gespanne. Waarvoor is dit? Miskien is die gebruik van weggooidoeke tot die ouderdom van twee jaar 'n soort luiheid, maar danksy hom kan ons en ons kleintjie fokus op die band wat ons verbind, speel en leer saam, en nie op die potjie hardloop en die vloere afvee nie.
Daar word vroeër een keer gesê 'stap vir 'n jaar'. En dan druk om die eerste onafhanklike stap te neem deur die kind was groot. So, wat het jong ma's destyds gedoen? Hulle plaas die kind in wandelaars, dikwels tydelike, sit dit op die stoele of hou hulle met die hande vas en leer hoe om te loop.
Amper het iemand dit gedink elke kind het die reg om teen 'n individuele tempo te groei en dit is nie 'n patologie as ons kleuter nog steeds veertig is nie.
Moeg vir so 'n druk van 'n 'gesonde' kind, het ons waarskynlik die gees hulle het hulself belowe dat hulle geen druk op hul kinders sou uitoefen nie. Daar kom egter 'n oomblik toe die kleinseun uiteindelik, tot vreugde van die ouer geslag, begin opstaan ​​en kommentaar lewer soos: "Wel, jy het al geloop toe jy 11 maande klaar was" of "Ek kan onthou hoe dit was. My seun (en jou man) het alleen geloop toe hy tien maande oud was. Dus is hierdie onwilligheid om te loop eerder as u kind se kind ... " Behalwe dat daar trane in ons oë kom en bloed in ons are opgaan, doen ons niks. Ons knyp ons tande, probeer om te sê dat ons vandag anders kyk, dat elke kind individueel ontwikkel en dat daar niks is om sy prosesse te bespoedig nie. U is gelukkig, Liewe Jong Moeder, as u nie 'n antwoord hoor nie, "lees u hierdie gidse vandag en dink dat u alles weet oor die grootmaak van kinders ...".
As u nie weet waarom die onderwerp babatande 'n algemene onderwerp is om jong moeders op te veil nie. 'N Mens spog klaarblyklik dat die eerste een van haar baba in die derde maand van die lewe verskyn het. Op so 'n oomblik stamp die tweede, wie se eerste naeltjie van die kind in die vyfde maand UITERLIK verskyn het, met die bal en hy sê: "Ons het 'n naeltjie na 5 maande, maar vir twee op een slag." Die derde moeder, wat nie die slegste wil wees nie, voeg by: "Ons wag nog. Maar dit is goed, want as tande vroeg verskyn, is hulle swak. '
En so gaan die veiling voort. Dus, as jy in hul geselskap sit, klim jy soos 'n muis onder 'n besem, want die eerste tand van jou kind verskyn eers in die 7de maand, baie pynlik en net een. Die gesegde dat ''n perd nie in sy tande kyk nie', blyk uit die argief van verouderde frases in die Poolse taal te wees.
SPEELGOEDE EN PAKKIES
Tydens vergaderings met ander ma's of vriende op die speelgrond is speelgoed en toebehore wat ons kind het, 'n algemene onderwerp. Die norm is alreeds 'n stapel opvoedkundige boeke, allerlei stappers en stooters, natuurlik moet daar die mees uitgebreide opvoedkundige mat en alle opvoedkundige speelgoed wees. Die aanname van opvoedkundige boeke en speelgoed is baie korrek en korrek. Die gebruik daarvan is egter nie baie nie.
Ons het al hierdie speelgoed "versamel" hulle is nie gefokus op die gebruik van hul kind nie, maar op die blote feit dat hulle dit het. En hoe voel jy, jong ma, as jou kind in sy kamer is in plaas van 'n pragtige, moderne, blink, speel- en handelsmerk-speelgoed 'n boks blokke, verskeie musiekinstrumente en twee boeke? U neem uself as 'n ordentlike moeder wat nie haar kind die beste bied nie U veroordeel hulle tot minderwaardige en stadiger ontwikkeling.
In 'n groot mate gebeur dit ook dat die seun verskeie bokse speelgoed het wat nie by sy ouderdom aangepas is nie, omdat "my kind so intelligent is dat hy 'n jaar oud speelgoed soek", en hy is byvoorbeeld slegs 9 maande oud. In werklikheid is dit dikwels so dat die seun kennelik geïnteresseerd is in 'ouer' speelgoed, maar hy gebruik dit nie reg nie of word nog deur sy moeder opgelei om dit te gebruik. En jy U speel met u kind deur na foto's in die boekies te kyk, hoewel die kinders van u vriende net hard probeer om die regte blokvorm in die toepaslike gat te pas. En weer het u die indruk dat u die kind nie die voorwaardes vir die regte ontwikkeling gee nie en dat u oordryf met oormatige filosofisering oor die stimulering van die kind se verbeelding en na sy individuele behoeftes. Hoe weet 'n kind immers dat hy meer nodig het as daar geen "meer" is nie?
TV EN FAIRY
'N Omstrede onderwerp wat aanleiding gee tot verhitte besprekings, polemieke, soms argumente. Die algemene posisie beveel nie aan dat die kind gereeld en lank op TV kyk nie. Dit word ook aanbeveel dat u nie sprokies tydens maaltye of aan die slaap raak nie. 'N Mens praat dan daarvan dat 'n kind beweeg, wat onder invloed van 'n te veel dinamiese veranderende beeld prikkelbaar, rusteloos, senuagtig of buitensporig ongeduldig raak. Dit word aanbeveel om die baba voor slaaptyd te kalmeer en tydens die maaltyd daarop te fokus, wat die voedingstyd sou "opneem".
Teorie is teorie en die lewe wys hoeveel moeders die dag begin deur televisie in te skakel na die sprokie en dit slegs in die aand uit te skakel.. Hulle vertel ook hoe hul kind gretig kyk na spotprente op die bank. Dit is volgens hulle 'n simptoom van 'n uiters ontwikkelde fokusvermoë.
Intussen stel u kind glad nie belang in televisie nie (alhoewel u dit soms voor 'n sprokie wil plant en 'n paar minute van verligting het) en of dit nou aangeskakel is of nie, lyk dit asof die kleuter dit nie raaksien nie. Tydens soortgelyke gesprekke begin u wonder of u kind ordentlik groei of nie, moet u hom egter meer aandag aan televisie gee. Oormatige denke word natuurlik angstig. Is dit egter nodig dat die ontwikkeling van die kind 'n uur, twee of meer per dag voor die skerm deurbring? Beïnvloed dit regtig sy vermoë om te fokus? Is dit heeltemal die teenoorgestelde? Die tyd sal wys ...