Hoe het William Marshal die Slag van Lincoln gewen? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die inval van William the Conqueror in Engeland is onvermydelik in enige vyf minute lange geskiedenis van die land, maar wat min bekend is, is dat prins Louis van Frankryk 150 jaar later amper by sy voorganger pas.
Die prins se inval het byna die helfte van die land geëis, insluitend Londen, en slegs die glans van die koning se regent William Marshal het die koninkryk van Engeland eeue lank bewaar tydens die beslissende slag van Lincoln.
Vreemd genoeg het die inval eintlik begin met die einste Engelse dokument - die Magna Carta. Teen Junie 1215, toe dit deur koning John onderteken is, het die heersende monarg al sy vader se grond in Frankryk verloor en die baronne vervreem, wat daartoe gelei het dat hy vernederend gedwing is om hierdie dokument te onderteken wat sy mag beperk.
Die begin van die oorlog
Slegs maande later het John se versuim om hom by die Magna Carta te hou, egter opskudding veroorsaak onder sy magtige here en wat bekend staan ​​as die Eerste Baronne -oorlog het begin.
'N Opstand van die adel in 1215 was vir die heersende monarg nog ernstiger as wat dit mag klink, want die feodale stelsel van die dag beteken dat hy op hierdie manne vertrou het om sy mag te behou.
Elkeen van hulle was in wese 'n mini-koning, met hul eie trotse geslagte, private leërs en byna onbeperkte gesag oor hul domeine. Sonder hulle kon John nie effektief oorlog voer of beheer oor sy land behou nie, en die situasie was vinnig desperaat.
Engeland was egter 'n land wat 'n nuwe koning nodig gehad het om die Baronne legitimiteit te hê om John te probeer afdank, en daarom wend hulle hulle tot Louis, seun van die koning van Frankryk - wie se militêre bekwaamheid hom die titel "die leeu" besorg het .
In daardie jare, net 150 nadat die Saksiese Engeland deur Normandiese indringers verower is, sou die Franse koninklike familie nie uitgenooi word om te heers nie as dieselfde verraderlike optrede as in latere eeue.
Die heersende adel van beide Engeland en Frankryk het Frans gepraat, Franse name gehad en dikwels bloedlyne gedeel, wat beteken dat die twee lande meer verwisselbaar was as op enige ander tydstip in die geskiedenis.
Louis was aanvanklik huiwerig om by 'n Engelse burgeroorlog betrokke te raak, en stuur slegs 'n groep ridders oor, maar het gou van plan verander en in Mei 1216 met 'n magtige leër vertrek.
John was nou in groot getal en het weinig ander keuse as om na die ou Saksiese hoofstad Winchester te vlug en die pad na Londen oop te maak vir Louis se leër.
Louis het homself vinnig in die hoofstad gevestig, waar baie rebelleiers, waaronder die koning van Skotland, hulde gebring het en hom as koning van Engeland in die St Paul's Cathedral verklaar het.
Baie van John se oorblywende ondersteuners het die vloed laat draai en het by Louis aangesluit, wat einde Junie Winchester ingeneem het en die koning gedwing het om noordwaarts te vlug. Teen die laat somer was die hele suidoostelike helfte van Engeland onder Franse besetting.
Draai van die gety
Twee gebeurtenisse in die laaste maande van 1216 het egter gehelp om hoop vir die lojaliste op te wek. Die eerste was die voortbestaan ​​van Dover Castle. Louis se vader, die koning van Frankryk, het 'n passievolle belangstelling getoon in die stryd oor die kanaal en het aan sy seun geskryf dat hy hom bespot omdat hy die hele suidooste geneem het, behalwe die belangrikste hawe.
In Julie het die prins by die kasteel aangekom, maar die goed versorgde en vasberade garnisoen weerstaan ​​al sy pogings om dit met geweld te neem in die komende maande, terwyl die graafskap William van Cassingham 'n mag van rebelle boogskutters oprig om Louis se belegermagte te teister. .
Teen Oktober het die prins opgegee en teruggekeer na Londen, en met Dover wat nog steeds lojaal aan John was, sou die Franse versterkings baie moeiliker wees om aan die Engelse oewer te land. Die tweede gebeurtenis, later daardie maand, was die dood van koning John, wat sy negejarige seun Henry as enigste erfgenaam agtergelaat het.
Die bewind van Henry
Die Baronne het besef dat Henry baie makliker sou kon beheer as die toenemend eiesinnige Louis, en hul steun aan die Franse begin afneem.
Die nuwe koning se regent, die formidabele 70-jarige ridder William Marshal, het hom toe vinnig in Gloucester laat kroon en die wankelende baronne belowe dat die Magna Carta gehou sal word, beide deur hom en Henry as hy volwasse word. Hierna het die oorlog 'n eenvoudiger saak geword van die meestal verenigde Engelse teen die indringende Franse.
Temple Church in Sentraal -Londen is die fisiese verpersoonliking van die Knights Templar, 'n godsdienstige orde wat ook as krygsmonnike opgelei is. Dit is 'n geskiedenis wat sterk is in die narratief en bars met gevegte en bloedlust.
Louis was intussen nie ledig nie en het die eerste paar weke van 1217 in Frankryk deurgebring om versterkings te versamel, maar meer vasberade weerstand teen sy heerskappy - aangemoedig deur die gewilde marskalk - het op sy leër se krag neergeslaan. Hy was woedend en het die helfte van sy leër weer geneem om Dover te beleër en die ander helfte gestuur om die strategies belangrike noordelike stad Lincoln in te neem.
Die tweede Slag van Lincoln
'N Versterkte stad met 'n kasteel in die middel, Lincoln was 'n moeilike moer om te kraak, maar die Franse magte - onder bevel van Thomas, graaf van Perche - het die hele stad vinnig van die kasteel verwyder, wat hardnekkig uitgehou het.
Marshal was bewus van hierdie verwikkelinge en het 'n beroep op al die Engelse baronne van die noorde gedoen om hul manne bymekaar te bring by Newark, waar hy 'n mag van 400 ridders, 250 kruisboogskutters en 'n onbekende aantal gereelde infanterie bymekaargemaak het.
Die graaf van Perche het besluit dat sy beste optrede sou wees om Lincoln Castle te neem en dan uit te hou totdat Louis hom kom versterk, en het daarom nie vir Marshal op die slagveld ontmoet nie. Dit was 'n ernstige fout, want hy het die grootte van Marshal se leër oorskat.
Die geveg het plaasgevind op 20 Mei 1217. Terwyl Thomas se magte die kasteel aanstootlik aangeval het, het Marshal se kruisboogmense die stadspoort bereik en dit met vuil vuurwapen geneem, voordat hulle hulself op dakke geplaas het en skote op die beleërende magte neergegooi het.
Gevang tussen die vyandige kasteel en die marskalk se ridders en infanterie, is baie daarna geslag, waaronder die graaf. Thomas is oorgawe aangebied, maar het verkies om eerder dood te veg, 'n dapper besluit wat seker die eer van die ervare soldaat Marshal moes wen.
David Carpenter het by Dan op die podcast aangesluit om een ​​van Engeland se merkwaardigste monarge te ondersoek. Net nege jaar oud toe hy in 1216 op die troon kom, verduidelik David hoe Henry vreedsaam, versoenend en diep gelowig was. Sy bewind is beperk deur die perke wat deur die Magna Carta gestel is en die opkoms van die parlement.
Die koninklikes het ook daarin geslaag om die meeste Engelse baronne vas te vang wat nog steeds aan die prins lojaal was, en verseker dat die nuwe koning Hendrik III minder teenstand sou kry as die oorlog verby was.
Die paar Franse oorlewendes vlug toe suidwaarts na Londen, terwyl die seëvierende troepe van Marshal die stad ontslaan het weens skynbare lojaliteit aan die Louis, wat eufemisties bekend geword het as "die Lincoln Fair." Die meeste van die ontsnapte Franse het nooit hul doel bereik nie, aangesien hulle op hul pad deur 'n hinderlaag deur 'n lokval en 'n bloedbad geblaas is.
Louis se nederlaag
Aangesien die helfte van sy leër weg is en Dover steeds verset het, het Louis se posisie onhoudbaar geword. Nadat nog twee versterkingsvlote gesink is tydens die seegevegte van Dover en Sandwich, moes hy Londen verlaat en sy aanspraak op die troon by die Verdrag van Lambeth prysgee.
Marshal sterf intussen in 1219 na 'n onskatbare diens aan vyf verskillende konings van Engeland, en Henry sou nog vyftig jaar regeer en 'n ander Baron se opstand in die 1260's oorleef.
Oor die volgende paar eeue sou die resultaat van die Slag van Lincoln verseker dat die karakter van Engeland se regerende elite steeds meer Saksies en minder Frans word; 'n proses deur koning Henry wat sy seun en erfgenaam Edward noem, 'n koninklike Engelse naam wat so oud was as die tyd.
William Marshal, 2de graaf van Pembroke
William Marshal, 2de graaf van Pembroke (Frans: Guillaume le Maréchal) (1190 - 6 April 1231) was 'n Middeleeuse Engelse edelman en was een van Magna Carta -borge. Hy het tydens die Eerste Baronsoorlog geveg en was teenwoordig in die Slag van Lincoln (1217) saam met sy vader William Marshal, 1ste graaf van Pembroke, wat die Engelse troepe in die geveg gelei het. Hy het die eerste biografie van 'n Middeleeuse ridder laat skryf, genaamd L'Histoire de Guillaume le Mareschal, ter ere van sy vader.
Die Engelse het vrolik geveg, asof hulle na 'n toernooi was. Die oggendsonskyn van die eerste Saterdag na Pinkster skyn op die wit kruise wat aan hul onderbaadjies vasgemaak is, want hierdie manne was kruisvaarders, nuut ingekrimp en verseker van die hemel as hulle in aksie val. Voor hulle lê die uitgestrekte massa van Lincoln Castle, baie geteister deur vyandige beleërmotors, vir die blokkerende leër in die stad verder, insluitend Franse ridders en ingenieurs, die beste in Europa. Maar waar was die Franse, gewoonlik so vorentoe in 'n toernooi? Miskien het hulle die krag van die naderende gasheer verkeerd getel, minder as 'n duisend almal vertel, mislei deur die ekstra skilde en baniere wat vlieg uit die waens wat die vegtende manne volg.
Verkenners het heen en weer gery, met die kasteel gepraat en getroue verdedigers van die rsquos, die ou stadsmure ondersoek om 'n pad in te kom. Kruisboogmense infiltreer die kasteel en die buitenste hek van rsquos, maar dit was 'n te smal pad vir ridders. Die graaf van Chester & rsquos -voorhoede het na die noordelike hek gegaan, terwyl die hoofliggaam van die verligte leër reguit na die westelike muur gery het. Daar het die oorlogsugtige biskop van Winchester 'n onbeskermde hek gevind, te sorgeloos ommuur, te naby die kasteel sodat die belegers dit kon dophou. Toe die voorste sersante, professionele soldate wat betaal word, afklim om die los klippe wat teen die hout van die ou West Gate gestapel is, weg te trek, was daar geen vyandige oë om dit te sien nie.
Die aanvallers bars so skielik deur dat hul eie leier nog sy helm moet aantrek. William Marshal, graaf van Pembroke, en lsquoThe Marshal & rsquo, was sewentig jaar oud, maar sterk genoeg om gekies te word as voog van die koninkryk en sy seuntjie koning, Henry III. & lsquo Wag vir my, en rsquo het hy uitgeroep, en terwyl ek my roer kry. & rsquo William en rsquos -mans het egter nie opgehou nie. Hulle druk die stad binne en vermoor die beleërhoofingenieur terwyl hy 'n vars klip in die slinger van sy masjien plaas. Om nie agter te bly nie, het die maarskalk op sy perd aangespoor, 'n pad wat drie lans diep in die vyand se geledere gekerf is, alles voor hom gery. Terwyl hulle verby die kasteel loop, draai die Engelse regs in die oop ruimte voor die katedraal om 'n groot massa Franse en opstandige Engelse ridders te vind. Een van laasgenoemde breek sy lans na William Longsword, graaf van Salisbury, maar die maarskalk het hom so 'n slag geslaan dat hy van sy perd afgegly het en weggekruip het om weg te kruip. Kruisboogskutters verskyn op die kasteelmure en dakke en haal die perde van die vyandelike ridders daaronder af soos soveel geslagte varke. Die graaf van Chester en die rsquos -manne het deur 'n ander hek geslaan en hul gewig in die stryd gewerp. Ruiters sonder perd is in kettings weggesleep. Vonke vlieg toe swaarde teen swaarde bots of helms af kyk.
Terwyl die opponerende ridders terugdeins, gryp William die toom van hul bevelvoerder, Thomas, graaf de la Perche, en 'n man met 'n swaar wapen en uit koninklike bloed, wat nog nie die ouderdom van dertig bereik het nie (rsquo (Waverley Annals). Hy het tot oorgawe geroep en geweier om dit te doen, en hy het groot eed afgelê. Sir Reginald Croc, 'n dapper ridder, het sy geduld verloor en sy swaardpunt deur die telling en rsquos-helmooggate gehardloop. In 'n laaste kramp slaan Thomas die marskalk drie dubbele houe oor die kop, buig sy helm en val dood neer. Dit was 'n onverwagte afwyking van die draaiboek: leidende ridders is selde uit die hand geslaan William en die graaf was eerste neefs, en almal was bedroef toe hy hom vermoor sien.
Die verlies van hul bevelvoerder was 'n noodlottige slag vir die belegers, wat teruggetrek het teen die steil helling na die Withamrivier. Hulle het halfpad bymekaargekom, net om weer te breek toe die Marshal & rsquos -manne tussen die kasteel en die katedraal opdaag, en die graaf van Chester op hul regterflank verskyn. Die gebroke leër vlug suidwaarts in die High Street na die Bargate, gelukkig deur 'n verdwaalde koei geblokkeer. Meer as 300 Franse en rebelle ridders is gevange geneem, alhoewel slegs drie opvallende mans tydens die geveg dood is. Tweehonderd paniekbevange ridders het na Londen ontsnap en Marshals in elke bos gesien. Die mees beslissende stryd van die Middeleeuse Engelse geskiedenis, na Hastings, is in die menslike lewe teen minder koste gewen as baie toernooie.
William Marshal & rsquos hel-skelter-oorwinning op Lincoln op Saterdag 20 Mei 1217 was die laaste uitbuiting van een van die merkwaardigste mans van 'n ouderdom gevul met groter as lewensgetalle: Henry II, koning van Engeland, sy gemalin Eleanor van Aquitanië, en hul seuns : Henry & lsquoThe Young King & rsquo, Richard & lsquoCoeur de Lion & rsquo en John & lsquoSoftsword & rsquo. Meer twyfelagtige karakters sluit in John & rsquos se huurlingleier Fawkes van Br & eacuteaut & eacute, vernoem na die seis wat hy na bewering gebruik het om sy eerste man dood te maak, of die Franse meester seerower en nekromansier Eustace the Monk, wie se vermoë om homself onsigbaar te maak, hom nie van summiere onthoofding gered het nie ingewande van sy vlagskip.
William het sy lewe begin tydens die sogenaamde Anargie van die middel van die twaalfde eeu, die geldlose jonger seun van 'n Wiltshire-grondeienaar: 'n rowerbaron wat deur 'n plaaslike biskop beskryf is as 'n helkom en die wortel van alle kwaad. William moes sy eie pad maak, en kombineer 'n sterk arm met 'n berekende oog en koel kop. Ons weet van sy opkoms uit 'n epiese gedig: l & rsquoHistoire de Guillaume le Mar & eacutechal, hieronder na verwys as die Geskiedenis. Dit is saamgestel kort na die onderwerp en die dood van Rsquos in 1219, en dit is die eerste oorlewende biografie van die Middeleeue wat 'n nie-koninklike leek bevat. Geskryf deur 'n professionele digter of trov & egravere John genoem, waarskynlik uit Touraine, die bronne daarvan was herinneringe aan die Marshal se eie verhale oor sy vroeë dae, die ooggetuie van sy intieme volgelinge en verlore dokumente. Saam maak hierdie die Geskiedenis 'n unieke rekord van die lewe van 'n ervare ridder en 'n groot feodale magnaat.
William het op vyfjarige leeftyd as gyselaar uit die dood ontsnap, en hy was in Normandië as vakleerling op die been gebring. Sulke lof van 'n Franse waarnemer is merkwaardig: spring was 'n Frans-gedomineerde sport. Engeland word beskou as 'n arm land om ridders te teel. William & rsquos se loopbaan het begin met sy toetrede tot die koninklike diens. Hy is gewond om koningin Eleanor te verdedig teen afvalliges van Poitevin, losgekoop en aangestel as militêre tutor vir Henry II en die erfgenaam van rsquos, bekend as die & lsquoYoung King & rsquo, wat as sy toernooi bestuurder optree. Na die vroeë dood van die Young King en rsquos, het William sy Crusader & rsquos -mantel na die Heilige Land gedra. Toe die toekomstige Richard I in 1189 in opstand kom, was William een ​​van die min wat tot die bitter einde by die & lsquoOld King gestaan ​​het.
Ten spyte hiervan het William 'n sleutelfiguur geword by die Richard & rsquos-hof, met die erfgenaam van uitgestrekte boedels in Wallis en Ierland, en as koninklike regter tydens die afwesigheid van koning en rsquos op die kruistog en as militêre adviseur in die nimmereindigende oorlog met koning Philip Augustus van Frankryk . By die dood van Richard en rsquos het William 'n leidende rol gespeel in die toetreding van sy broer John, beloon met die Graafskap van Pembroke. Sy reputasie en terughoudendheid het hom gehelp om beskuldigings van verraad te oorleef na die verlies van Normandië. Ten spyte van John & rsquos se vyandskap, het William getrou gebly gedurende die versteurings wat die onwillige koning daartoe gebring het om die ongekende toegewings in Magna Carta te maak.
Dit was William & rsquos -getrouheid, sowel as sy bekwaamheid en lang lewe, wat die lojale baronne van Engeland oorreed het om die regentskap by John & rsquos se dood aan hom toe te vertrou. Dit was geen algemene noodgeval nie. Johannes het sy baronne tot opstand gedryf tot op die punt dat hy die kroon aan Louis die Dauphin, oudste seun van Philip Augustus, gebring het. Teen die lente van 1217 het Franse en rebelle-troepe die grootste deel van Suidoos-Engeland gehad, waaronder Londen, Windsor en Winchester. Dover en Lincoln is beleër. Die krisis was die grootste bedreiging vir die onafhanklikheid van Engeland en die rsquos tussen die Normandiese verowering en die Spaanse Armada. As Louis dit reggekry het, sou Engeland dalk 'n Franse provinsie geword het, net soos Languedoc gedoen het na die slag van Muret in 1213. Maar toe hy sy oomblik aangryp, het die Noordelike leër van Dauphin & rsquos by Lincoln geslaan en in strate wat te steil was vir moderne verkeer. Louis het paniekbevange teruggetrek uit Dover en het versterkings uit Frankryk ontbied. Twee maande later is dit op see onderskep en vernietig, wat Louis genoop het. Buitelandse indringers sou nooit weer so diep in die Engelse gebied kom nie.
Die oorwinning van William & rsquos was meer as net 'n militêre sukses. Hy het Magna Carta reeds heruitgereik, binne 'n maand na die dood van John en rsquos, wat die politieke platform van die rebelle ondermyn. Hy het dit weer bevestig nadat Lincoln die permanente mag van die koning aan die oppergesag van die reg onderwerp het. Sonder Magna Carta sou die parlementêre regering en die Engelse gemenereg nie ontwikkel het soos dit was nie. Amerikaanse en Franse revolusionêre van die agtiende eeu sou geen grondwetlike voorbeeld gehad het om hulle te inspireer nie. Daar was moontlik geen Gettysburg -toespraak of Europese verklaring van menseregte nie. Ten tyde van die geveg het Engeland en rsquos -heersers Frans gepraat, soos hulle sedert 1066 gehad het. 'N Franse oorwinning in Lincoln kon die opkoms van 'n kenmerkende Engelse kulturele identiteit nog 'n eeu vertraag het. Sonder die beskerming van 'n Engelse adel sou daar moontlik geen Chaucer en dus geen Shakespeare gewees het nie.
William & rsquos se aanklag by Lincoln verhef hom van die status van 'n internasionale sportkampioen, of 'n ander selfsoekende magnaat, tot die van die redder van sy land. As sy vroeë loopbaan hom in sy eie tyd 'n superster gemaak het, sou sy dramatiese gevolgtrekking, met sy langtermynbetekenis vir Engeland en die wêreld, hom vandag 'n nasionale held moes maak. William & rsquos se oorwinnings is egter moreel ambivalent. Soos dié van Oliver Cromwell, het dit tydens 'n burgeroorlog tussen Engelse plaasgevind, wat tradisionele vertellings uit die Engelse geskiedenis as 'n glorieryke toernooi ondermyn. Henry III was 'n vreedsame koning wat skilderye verkies het bo spring. Hy het die toernooi -kampioen wat sy troon behou het, gegrief en verneder. Die Marshal -stam het in onguns geraak, en sonder gebrek aan manlike erfgename, historiese vergetelheid.
Lincoln is 'n seldsame voorbeeld van 'n Middeleeuse stryd met langdurige gevolge. Die meeste oorloë in die Middeleeue is deur aanvalle en beleëringe gewen. In die enigste groot stryd van sy loopbaan het William 'n merkwaardige begrip van die militêre beginsels van mobiliteit, konsentrasie en verrassing getoon, terwyl Lincoln opvallend was terwyl die Dauphin & rsquos -magte verdeeld was om toegang tot die stad te verkry deur 'n ou hek wat die vyand oor die hoof gesien het. Toe hy binne was, kombineer hy suksesvol missielaksie deur kruisboogskutters op dakke met skokaksie in die strate daaronder. Lincoln is meer 'n aanduiding van hoe Engelse soldate in die hoë Middeleeue geveg het as die eindelose oorwinnings van die Honderdjarige Oorlog wat soveel aandag trek.
Bestaande studies van die maarskalk skenk onvoldoende aandag aan die militêre aspekte van sy lewe. Sidney Painter & rsquos William Marshal: Knight Errant, baron en regent van Engeland bied 'n geromantiseerde beeld van die Marshal & rsquos -loopbaan: sy ridderlikheid was berekenend en soms brutaal. Georges Duby en rsquos Guillaume le Marechal ou le meilleure chevalier du monde (vertaal as Die blom van ridderlikheid) behandel die Marshal as 'n gespierde eenvoud. David Crouch en rsquos William the Marshal: Knightood, War and Chivalry fokus op die politieke en administratiewe aspekte van William & rsquos se loopbaan, en beskou gevegte en veldtogte as toevallig.
Nie een hiervan maak gebruik van die Geskiedenis& rsquos uitgebreide detail van werklike en skyngevegte om William & rsquos se loopbaan in die militêre konteks van sy tyd te plaas, of kyk verder as die verhaal van die Marshal-familie om sy bydrae tot die eindelose Anglo-Franse oorloë van die 1190's en 1200's te evalueer. Wat was die verhouding tussen die & lsquofinest ridder & rsquo met die slinkse monarge John en Philip Augustus? Hoe het hy die teenstrydigheid opgelos tussen die individualisme van die ridderfout en die omsigtigheid wat die koninklike raadgewer vereis? Die baroniale klas word dikwels uitgebeeld as stomp reaksionêrs. Die Geskiedenis& rsquos lucky survival bied 'n unieke geleentheid om hierdie karikatuur uit te daag. Dit was voorheen slegs in die Middelfrans beskikbaar, of in 'n negentiende-eeuse pr & eacutecis, en het onlangs verskyn in moderne Engelse vers met elke geleerdheid. Namate die 800ste verjaardag van Lincoln en rsquos nader kom, lyk dit asof die tyd reg is om die reputasie van die vergete kampioen in Engeland te heroorweeg.
800 -jarige bestaan ​​- 2019
Daar is verskeie geleenthede ter herdenking van William se herdenking:
Saterdag 11 Mei 2019 Opspring William Marshal-uitstalling by die Abbey Gateway, Reading
Sluit aan by die Friends of Caversham Court Gardens en kyk na die nuut gerestoureerde middeleeuse Abbey Gateway. Hierdie Mei is die 800ste herdenking van die dood van William Marshal in Caversham. Lees meer oor 'The Greatest Knight', wat as regent van die seuntjie koning Henry III 'n Franse invalmag verslaan en die voortbestaan ​​van Magna Carta verseker het. Let daarop dat die Gateway geen trappe -vrye toegang het nie en dat daar ongelyke trappe en vloere is.
Gratis, kom in (maksimum 30 plekke per sessie, daar kan 'n kort wag wees)
Saterdag 11 Mei 2019 Middaggesprek: William Marshal, Reading Museum
Mei is die 800ste herdenking van die dood van William Marshall in Caversham. Sy liggaam lê in die staat in die Reading Abbey totdat dit in die Temple Church in Londen begrawe is. Ontdek meer oor sy lewe in hierdie fassinerende gesprek met dr Elizabeth Matthew van die Reading University.
Dinsdag 11 Junie Aandpraatjie: Die lewe van William Marshal, Thameside School, Harley Rd
Sluit aan by die Caversham and District Residents Association vir 'n geïllustreerde toespraak van Tom Asbridge van Queen Mary University of London, skrywer van The Greatest Knight.
Die Slag van Lincoln Fair
Koning John se konflik met sy magtige baronne was die oorsprong van die konflik, bekend as die Slag van Lincoln Fair. Die koning is deur sy baronne gedwing om die Magna Carta in Runnymede in 1215 te onderteken. Louis, Dauphin van Frankryk, het troepe gestuur om die baronne te help.
Die Franse troepe het die kasteel beleër, maar is deur die destydse konstabel, Nichola de la Haye, gekoop. Koning John sterf in Oktober 1216, en die Franse troepe keer terug na Lincoln, neem die stad namens die rebellebaronne en beleër die kasteel.
William Marshall, graaf van Pembroke, wat namens die kind-koning Henry III optree, het met 'n leër op Lincoln gevorder en die oggend van 19 Mei aangekom. Die Franse het hul troepe verdeel, sommige om die aanval op die kasteel voort te sit, en sommige om die opkomende royalistiese leër die hoof te bied. Marshall se leër het op twee fronte gevorder, die een het deur die Newport Arch die stad binnegedring, en die ander het deur die westelike hek 'n toegang tot die kasteel gedwing.
Laasgenoemde mag het kruisboogmanne op die kasteelmure ontplooi en 'n vuurreën op die beleërde Franse laat neerval en baie van die Franse ridders se perde doodgemaak. Die Franse bevelvoerder, die graaf van Perche, is in die geveg dood, en die Franse troepe is op die vlug geslaan. Hulle trek terug deur die borgtog, in High Street af, en na Wigtown, buite die stadsmure.
Volgens die hedendaagse kroniekskrywer Roger van Wendover is meer as 300 ridders uit die baronne se leër gevange geneem, maar daar was slegs drie sterftes: die graaf van Perche, Reginald Crocus, 'n ridder van die koning se party en 'n onbekende soldaat wat vir die rebelle veg.
Die seëvierende koninklike leër het min genade teenoor die inwoners van die stad betoon. Lincoln is geplunder en baie van sy inwoners is wreed vermoor. Selfs die katedraal is geplunder. Die oorwinnende koninklike troepe het die kort konflik 'Lincoln Fair' genoem. Die Battle of Lincoln Fair het waarskynlik die oorwinning van die koninklike faksie oor die baronne bevestig, hoewel die sukses van die baron om koning John te dwing om die Magna Carta te onderteken 'n meer blywende sukses kan word!
Let wel: Moenie hierdie tweede Slag van Lincoln verwar met die Eerste Slag van Lincoln nie, andersins bekend as die 'Joust of Lincoln', wat in 1141 plaasgevind het.
Die Slag van Lincoln 1217
Melvyn Bragg en gaste bespreek die geveg by Lincoln op 20 Mei 1217 tussen die magte van die seun-koning Henry III, onder leiding van William Marshal, en ondersteuners van Louis van Frankryk.
Melvyn Bragg en gaste bespreek The Battle of Lincoln op 20 Mei 1217, toe twee leërs geveg het om die Engelse kroon te behou of te wen. Dit was 'n stryd tussen die Angevin- en die Kapeniese dinastieë, 'n stryd wat gevolg het op die Kapetaanse suksesse oor die Angevins in Frankryk. Die magte van die nuwe seuntjie-koning, Henry III, val die van Louis van Frankryk aan, die eiser wat deur die rebelle Barons gesteun word. Henry se regent, William Marshal, was byna sewentig toe hy die dag op Lincoln gelei het, en sy oorwinning bevestig sy reputasie as Engeland se grootste ridder. Louis het versterkings na Frankryk gestuur, maar ook in Augustus is dit tydens die Slag van Sandwich op see verslaan. As deel van die vredesooreenkoms heruitgegee Henry Magna Carta, wat koning John in 1215 toegestaan ​​het, maar spoedig teruggetrek het, en Louis het huis toe gegaan en Engeland se Anglo-Franse heersers meer Anglo en minder Frans gelaat as wat hy beplan het.
Die prent hierbo is deur Matthew Paris (c1200-1259) uit sy Chronica Majora (MS 16, f. 55v) en verskyn met die vriendelike toestemming van die Master and Fellows van Corpus Christi College, Cambridge
Professor in die Middeleeuse geskiedenis aan die Canterbury Christ Church University
Professor in die Middeleeuse geskiedenis aan die Universiteit van East Anglia
Leser in Middeleeuse geskiedenis aan Queen Mary, Universiteit van Londen
Die maarskalk in die Courts of Kings
Hy sou as 'n swaard opgetree het om huise en kastele van hoër adellikes te huur en te bewaak en as persoonlike beskerming daarvan gewerk. Dit was gedurende hierdie tydperk dat William Marshal bloot per toeval sy stempel afdruk. Hy en 'n ander ridder is daarvan beskuldig dat hulle 'n welgestelde vrou van een van haar kastele na 'n ander begelei het. Op die pad is hulle aangeval en sy metgesel is dood, William het teen 'n geskatte 60 mans gewapen en die edele vrou genoeg tyd gekoop om na haar kasteel te ontsnap.
Hy is beseer en gevange geneem, maar die edele vrou was niemand anders nie dan Eleanor van Aquitanië, die vrou van koning Henry II, wat sy lot vir ewig verseël het om die konings van Engeland, Frankryk en Ierland lojaal te dien. Sy het William se losprys betaal en hy het deel geword van die magtigste koninklike hof in Europa. Daar word ook in die geskiedenis gerugte dat Marshal en Eleanor 'n liefdesverhouding gehad het. Marshal was 'n aantreklike, lang en opvallende figuur, meer as 6 voet lank toe die gemiddelde lengte van 'n man gedurende die Middeleeue ongeveer 5'7 was, Marshall moes 'n intimiderende gesig op die slagveld gewees het.
Eleanor van Aquitanië het William Marshal aangestel om haar tweede seun se tutor te wees in die wêreld van Middeleeuse toernooie wat William jare lank aan sy sy gedien het. Henry die jongste was die tweede seun van Eleanor van Aquitanië en koning Henry II, hy is tydens sy pa se leeftyd gekroon en was bekend as koning Henry the Younger, maar hy was 'n koning sonder koninkryk.
Hy het nooit 'n betekenisvolle mag van sy vader gekry nie, en dit het 'n skeuring tussen hulle veroorsaak. Hy was versot op Middeleeuse toernooie en is gelei deur The Marshal. Hy het met sy vader en broer baklei en gesterf sonder om ooit vrede te maak met koning Henry II. Hy het die eed van die kruisvaarders afgelê en op sy sterfbed het hy sy mantel aan William Marshall gegee, vermoedelik dat hy die kruisvaarderskruis van die Tempeliers gehou het. Hy het die getroue maarskalk gevra om hierdie mantel na die Heilige Graf in Jerusalem te herlei, en daar word vermoed dat die maarskalk aan sy sterwende versoek voldoen het.
U kan nie romans oor die Middeleeue skryf sonder om verwysings na die Marshal -familie teëkom nie. Ek het 'n opmerking gelees waarin gesê word dat die gesin soos wonderlike vuurwerke oor die lug van Engeland uit die 12de en vroeë 13de eeu bars en so vinnig weg is. Dit is 'n baie gepaste beskrywing. Die bekendste deel van die familie is die groot William Marshal en sy verhaal lees soos die draaiboek van 'n epiese film.
William het grootgeword in 'n wêreld wat onseker was oor die burgeroorlog tussen koninklike neefs Stephen en Matilda. Sy pa het egter 'n sterk greep op sy landerye in die Kennetvallei gehad, en vir die vormingsjare in die kwekery sou William 'n stabiele gesinslewe gehad het, omring deur broers en susters en naby sy ouers. John Marshal was geen afwesige pa nie.
Die groot verandering het gebeur toe William vyf of ses jaar oud was. John Marshal het sy kasteel in Newbury versterk. Niemand weet nou waar hierdie kasteel gestaan ​​het nie, alhoewel ek 'n sterk persoonlike vermoede het dat dit by Speen aan die buitewyke van die moderne stad is. Waar dit ook al presies geleë was, het hierdie kasteel in die pad van koning Stephen gestaan. Sy leër het voor sy mure opgetrek en beleër. Die verdedigers het egter dapper geveg en dit sou duidelik 'n moeilike moer wees om te kraak - alhoewel dit uiteindelik gebeur het. 'N Wapenstilstand is gereël en John Marshal het gevra of hy toestemming van sy dame, die keiserin Matilda, kon kry om oor te gee, want dit was die eerbare ding om te doen (soek toestemming). Stephen het ingestem, maar hy vertrou John nie en het gesê dat hy gyselaars van hom sou hê, insluitend 'n seun van sy huis. Hy het William geneem - wat interessant is. My eie gevoel is dat hy nie een van die ouer seuns geneem het nie, omdat hulle nie uit die bloed van Patrick Earl van Salisbury was nie, maar kleiner braai na Stephen se gedagtes.
Toe John die gyselaars oorhandig het, het hy die manne en voorrade aan die balke gestop omdat hy nie van plan was om oor te gee nie. Die oomblik toe hy dit doen, word die pad na Wallingford oop en John Marshal was nie die soort man om terug te draai nie. 'N Paar jaar tevore het hy 'n oog verloor in swaar gevegte om 'n ontsnappingsroete vir die keiserin te verdedig. Toe Stephen op die vasgestelde tyd terugkom om die kasteel te eis, het John hom uitgedaag en geweier om dit te oorhandig. 'N Woedende Stephen stuur 'n boodskap aan John dat hy sy seun sal ophang. John made the infamous reply that he did not care about his little boy because had the 'anvils and hammers' to produce even finer sons. Personally I believe there was far more to this speech than meets the eye, but that's for discussion in my forthcoming notes on John Marshal.