Ons is almal bekend met die tekenprent-argetipe van die psigiater as 'n bebaarde man wat aantekeninge op 'n kussing maak terwyl sy pasiënt op die bank neig. Maar deesdae is die kans dat die pasiënt regop in 'n stoel sit, en die psigiater kan moontlik 'n voorskrif skryf, aantekeninge op 'n boekie skraap of op 'n rekenaar intik. Psigofarmakologie is aan die orde van die dag.
As gevolg van die verslawende potensiaal van hierdie "bensos" en daaropvolgende onttrekkingsprobleme, word dit as beheerde stowwe gelys. Boonop kan bensodiasepiene gevaarlik wees as dit gekombineer word met sekere pynmedisyne, insluitend opiate. Dus, baie klinici trek weg van hierdie medikasie teen angs. Onlangs is sommige SSRI's (selektiewe serotonienheropname-remmers), wat lank gebruik is in die behandeling van depressie, goedgekeur en gebruik vir die behandeling van angs. Die SSRI Prozac (fluoxetine) is in 1987 bekendgestel, gevolg deur Zoloft (sertraline), Paxil (paroxetine), Celexa (citalopram) en Lexapro (escitalopram).
Die voorskryf van 'n pil is die manier waarop baie mense hul probleem wil genees, of dit nou geestelik of fisies is. Baie farmaseutiese produkte is lewensreddend en kan 'n verskeidenheid geestelike en fisieke afwykings suksesvol behandel, en dit moet ons nie vergeet nie. Maar as dit kom by die behandeling van angsversteurings - insluitend post-traumatiese stresindroom, algemene angs en fobies - kan die vele variasies van kognitiewe gedragsterapie, insluitend my eie LPA-metode, selfs meer effektief wees. Dit is omdat die benadering blywende veranderinge kan meebring in hoe mense dink en reageer. Die pasiënt ontwikkel die gereedskap om vanuit 'n nuwe perspektief by dieselfde ou probleem te kom en verander die manier waarop hy of sy sal optree.
Aangesien daar soveel medikasie voorgeskryf word, is een van die groot probleme in die hedendaagse psigiatriese en geestesgesondheidsorgstelsel die geweldige oorbenutting van medikasie met die vermenging en aanpassing van psigotropiese medikasie, wat nie te gereeld vir die beoogde behandeling is nie. Dit is nie ongewoon om 'n persoon te sien wat drie tot vyf medikasie neem en nie beter voel nie, of selfs slegter voel as gevolg van die veelvuldige newe-effekte. Die gebrek aan duidelike bloedtoetsing of beeldvorming om psigiatriese afwykings op te spoor, laat die diagnose aan die klinikus oor. Die beeld is oorheersend deur subjektiewe denke, die skryf van 'n maklike voorskrif, farmakologiese invloede of oorwegings vir die terugbetaling van die versekering.
Selfs probleme met gees-liggaam, soos chroniese slapeloosheid, reageer moontlik beter op kognitiewe gedragsterapie. In 2016 het die American College of Physicians CBT aanbeveel as eerste-lyn behandeling in plaas van medikasie vir baie volwasse pasiënte met chroniese slaapprobleme. En by my eie pasiënte, as hulle 'n probleem kan hanteer en oorkom wat hulle snags bybly, raai wat dan? Hulle kan slaap. Sonder die hulp van 'n pil.
DSM staan ​​vir Diagnostiese en statistiese handleiding vir geestesversteurings. Tesame met kodifikasie en klassifikasie word hierdie tome gereeld gebruik om pasiënte te diagnoseer, wat baie mense op die pad van medikasie stuur. Alhoewel die DSM is 'n noodsaaklike hulpbron om geestesversteurings te kodifiseer en te klassifiseer, en die huidige biologiese neiging het ongelukkig baie sosiale ervarings en normale menslike variasies probeer medisineer, en etikette aangebring op baie toestande wat meer subjektiewe opinies en redelike raai is.
Die DSM se webwerf noem dit "die standaardklassifikasie van geestesversteurings wat deur geestesgesondheidswerkers in die VS gebruik word" A DSM diagnose is 'n noodsaaklike vereiste vir die meeste interaksies met versekeringsmaatskappye, hospitale en klinieke, farmaseutiese ondernemings, prokureurs en die hofstelsel. U kan dus sien hoe belangrik hierdie diagnostiese definisies kan wees.
Maar dit beteken nie dat hierdie definisies altyd akkuraat is nie. Dit is ook nie omvattend nie: in sommige gevalle laat hulle die belangrikste simptome weg of verkeerd, omdat die DSM 's diagnostiese etikettering is dikwels simplisties en eendimensioneel. Daar word nie rekening gehou met noodsaaklike faktore soos die omgewing, ondersteuningstelsel of persoonlikheidstipe van 'n pasiënt om 'n akkurate assessering te gee nie. Ons is almal individue - ons lewens, ons emosies, ons persoonlikhede en hoe ons inligting deur ons senuweestelsels kan verwerk, is anders. Nie twee van ons is dieselfde nie, en elke diagnostiese etiket kan van persoon tot persoon verskil.
Tog, terwyl die DSMDie akkuraatheid daarvan is betwisbaar, en talle pasiënte of kliënte van geestesgesondheidswerkers word nietemin volgens die standaarde daarvan geklassifiseer - soveel dat dit dikwels die 'Bybel' van psigiatriese siektes genoem word. Maar dit is ver van 'n bybel van enige aard. Op sy beste is dit 'n gids. Sommige het dit 'n woordeboek genoem omdat dit probeer om veelvuldige geestesversteurings te klassifiseer, maar dit bevat baie meer subjektiewe denke as wetenskaplike bekragtiging. Dit neem 'n bo-na-onderbenadering, en gebruik 'n kontrolelys van simptome op 'n eendimensionele manier, in teenstelling met 'n onder-na-onder-evaluering, wat na die veelvuldige faktore in 'n persoon se lewe en agtergrond kyk, en dit sowel as die simptome, en maak dan 'n diagnose.
In teenstelling met die manier waarop mediese diagnose dikwels werk, is die DSM formaat is 'n kontrolelys. Dit bevat nie 'n multidimensionele geskiedenis van die simptome, laboratoriums, beeldvormingsprosedures (wat natuurlik nog nie bestaan ​​nie) of moontlike oorsake van die siekte deur biologiese bemiddelaars, of hoe elkeen afsonderlik met hierdie simptome omgaan. Al hierdie faktore is sleutelfaktore om 'n goeie assessering te maak en 'n aksieplan ten opsigte van sorg te beplan. Maar terselfdertyd, namate meer etikette by elke nuwe uitgawe gevoeg word, het die medikasie van baie gedrag, waarvan sommige heeltemal binne die normale normale reeks kan val, die prentjie binnegekom. En dit is waar medikasie weer inkom.
Byvoorbeeld, die DSM het 'n nuwe etiket gegee vir die verswakking van die uitbarsting: Disruptive Mood Dysregulation Disorder. Ook word oormatige eetgewoontes (gedefinieër as meer as twaalf keer in drie maande, maar nie noodwendig klinies gehandhaaf nie) nou Binge Eating Disorder genoem, en 'n medikasie daarvoor is goedgekeur, alhoewel ons omring word deur lekker kos en baie Amerikaners te veel eet. saak natuurlik. 'N Program vir gedragsmodifikasies wat rondom eetstoornisse gesentreer is, is waarskynlik effektiewer en langer. Maar ons het nou 'n psigiatriese etiket met beperkte studies of navorsing wat aan die publiek aangebied word, en daarom word hierdie gedrag as 'n versteuring geadverteer. En raai wat? Hier is 'n pil om dit te behandel.
Daar word voorgestel dat die farmaseutiese industrie 'n groter en groter invloed op die gedagtes het van diegene wat die DSM oprig. In die afgelope jaar het ons 'epidemies' gesien van Aandag-gebrek / Hiper-aktiwiteitsversteuring (ADHD) en Bipolêre versteuring van die kinderjare, wat lei tot gereelde behandeling deur medikasie. Dit verbeter die "Big Pharma" -doelwitte om medikasie voor te skryf om die meeste geestesversteurings te hanteer, alhoewel baie geestelike probleme opgelos kan word deur probleemgerigte variasies van die "praatkuur", en selfs meer deur CBT en my weergawe, LPA.
Weereens is dit onteenseglik dat sommige ernstige geestesiektes, soos skisofrenie, bipolêre versteurings en kliniese depressie, goed reageer op medikasie en deurlopende medikasie benodig vir effektiewe bestuur. En met goeie medikasiebestuur is ons almal veiliger, gesonder en leef langer lewens as gevolg van die vooruitgang van farmaseutiese produkte. Maar dit is ook waar dat die behoefte om meer produkte uit te brei en te verkoop 'n eindelose motivering vir hierdie korporatiewe reuse is.
Hier is nog 'n voorbeeld: hartseer. Die huidige DSM-5 het beplan om hartseer, of rou, as 'n depressiewe afwyking in te sluit. Dit sou dokters vir primêre sorg (wat terloops goed voorgeskryf het) moontlik gemaak het 50 persent van die psigotropiese medikasie) om rou te neem as 'n medies-bestuurde afwyking. Met ander woorde, as u bedroef het, sou hulle moontlik 'n farmaseutiese middel voorgeskryf het. Soveel om deur 'n natuurlike en gesonde proses van verlies te ervaar en te verwerk.
Gelukkig was die uitroep teen hierdie verkeerde kopklassifikasie so intens dat dit van die nuwe afgeval is DSM-5. En gedragsverslawing, soos 'Seksverslawing', 'Oefenverslawing' en 'Shopping Addiction' was ook kontroversieel en is nie in die nuwe DSM, hoewel baie op die DSM-5 panele sou baie graag 'n diagnostiese etiket wou slaan oor normale lewenservarings of keuses, wat meer gebaseer is op persoonlike opinies as op enige goeie mediese / psigiatriese basis. Die belangrikste geestesversteurings moet nog nie deur biologiese toetsing bevestig word nie, en dit is jammer om te besef dat die etikette hierbo wat vir die nuwe voorgestelde DSM-5 sou sonder wetenskaplike validering as versteurings gelys gewees het. Om te dink dat baie Amerikaners, wat maklik oorreed word om deur adverteerders te gaan inkopies doen en inkopies doen as hul finansies dit toelaat, subjektief gemerk kan word met 'n geestesversteuring, is die gesonde verstand.
Dit alles het onder die aandag van die Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid (NIMH) gekom, wat dit duidelik gemaak het dat die nuwe DSM-5 is meer 'n woordeboek as 'n 'bybel' van afwykings. Die DSM bied 'n algemene terminologie aan; volgens die NIMH-direkteur, dr. Thomas Insel, is die swakheid daarvan geldig. DSM diagnoses is gebaseer op groepe simptome, nie op laboratoriummaatreëls soos in algemene geneeskunde nie.
Prikkelbaarheid en daaglikse gemoedskommelings kan nie net as 'n bipolêre versteuring, die huidige "diagnose du jour", aangemeld word net om 'n versekeraar te bevredig en die gebruik van medikasie te ondersteun nie. Daar is geen rede om iemand te genees omdat hy gefrustreerd of ongelukkig is as hulle nie aan sekere gevestigde kliniese kriteria vir depressie of 'n gemoedsversteuring voldoen nie.
Mistering van PTSV vir suiwer depressie, wat een aspek van PTSV kan wees (om slegs een voorbeeld van baie te noem), kan daartoe lei dat 'n nuttelose skemerkelkie medisyne voorgeskryf word wat niks doen om die probleem op te los of onderliggend aan die simptome nie. Dit is nie maklik om die regte terapie te vind nie. Wat vir een pasiënt kan werk, werk moontlik nie vir 'n ander nie.
Psigofarmakologie is nie 'n toorkolpunt nie, soos ons geleer het in die behandeling van depressie, waar een of meer medikasie dikwels kan misluk. Daar is ook nie psigodinamiese terapieë wat rond en rond kronkel sonder 'n vaste doel in sig nie. Maar die CBT-tegnieke van die groot Dr. Aaron Beck het uitstekende resultate getoon in die behandeling van baie vorme van depressie. Sy tegnieke werk ook so goed as vir baie mense wat sukkel met probleme wat algemeen gesien word - insluitend fobies, angs en onbekende vorme van PTSV - en medikasie en psigodinamiese terapieë is nie heeltemal effektief om die probleem op te los nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Berading > Sit in 'n pil bottel en 'n beperkte boek: die ander probleem met psigiatrie en psigoterapie