Dit is waarskynlik die grootste vraag wat die FAK-simposium van 7 Oktober 2011 by my gelaat het. Uit die gesprek wat gevoer is, is dit baie duidelik dat daar klaarblyklik groot meningsverskille oor presies hierdie punt bestaan. So getrou aan die Afrikanertradisie veg ons die stryd vanuit elke moontlike hoek, elkeen oortuig dat die beklemtoning wat hy op die verskil in sy kruistog-ideologie plaas die aangewese roete sal aanwys. Is dit nie dalk ŉ geval van “alle paaie lei na Rome” nie?
“Skiet die Boer” – die gewraakte woorde wat aan meeste, nadenkende Afrikaners se harte sny. Die man wat in die veiligheid van massas woon hier in die stad vergeet so maklik hoe direk die woorde op die lewens van landbouer-Afrikaners, wie nie die gerief van sekuriteitskomplekse het nie, slaan. Die Boer in die stad ervaar die woorde as ŉ dreigement vir als waarvoor hy staan. Die Boer op die plaas ervaar dit as ŉ direkte dreigement vir sy hele bestaan. Ek begryp daarom nie net die houding van “geen omdraai”, “geen skikking” en “alles of niks” wat deur laasgenoemde groep binne die Afrikaner gehandhaaf word nie, maar stem in alle opsigte daarmee saam. Weens die direkte impak op hulle lewens, kan hulle nie bekostig om enige bedreiging oor te sien nie. Daar is eenvoudig geen ander opsie as direkte gedingvoerring in die howe nie. Of dit enige ware waarde dra of effek op die werklikheid maak nie saak nie – dit is eenvoudig alles of niks.
Afrikaners is bekend vir die innoverende wyse waarop ons probleme aanpak. Dit word netsoveel verwag dat ons ŉ teenargument vir elke goeie idee sal kan uitdink. Dit is juis hierdie vorm van veelvlakkige ideevorming wat tot waarheid lei. Sodra die Afrikaner dit regkry dat almal in sy geleerdere na een spesifieke ideologie konformeer, sal hy sy eie dood deur die verwydering van sy hart veroorsaak het.