Indië - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Toe Gandhi se Salt March die Britse koloniale reël wankel
Sedert die laat 1910's was Mohandas Karamchand Gandhi aan die voorpunt van Indië se strewe om die juk van Britse koloniale oorheersing, andersins die 'Raj', af te skud. Die dun en afvallige voormalige prokureur het burgerlike ongehoorsaamheid aan koloniale beleid gelei ...lees meer
Die antieke oorsprong van Diwali, die grootste vakansie in Indië
Elke jaar rondom Oktober en November vier Hindoes regoor die wêreld Diwali, oftewel Deepavali - 'n fees van ligte wat meer as 2500 jaar terug strek. Diwali 2020 vind plaas op Saterdag, 14 November. In Indië is die vierdaagse viering tradisioneel die grootste vakansie ...lees meer
Hindoeïsme is volgens baie geleerdes die oudste godsdiens ter wêreld, met wortels en gebruike wat meer as 4 000 jaar oud is. Vandag, met ongeveer 900 miljoen volgelinge, is Hindoeïsme die derde grootste godsdiens agter die Christendom en Islam. Ongeveer 95 persent van die wêreld se Hindoes ...lees meer
Die Taj Mahal is 'n enorme mausoleumkompleks wat in 1632 in opdrag van die Mughal -keiser Shah Jahan in opdrag geneem is om die oorblyfsels van sy geliefde vrou te huisves. Die beroemde kompleks, wat oor 'n tydperk van 20 jaar op die suidelike oewer van die Yamuna-rivier in Agra, Indië, gebou is, is een van die gewildste ...lees meer
Mohandas Karamchand Gandhi was wêreldwyd vereer vir sy nie-gewelddadige filosofie van passiewe verset, en was by sy vele volgelinge bekend as Mahatma, of "die grootmens". Hy het sy aktivisme begin as 'n Indiese immigrant in Suid -Afrika in die vroeë 1900's, en in die jare ...lees meer
Gandhi se eerste daad van burgerlike ongehoorsaamheid
In 'n geval wat dramatiese gevolge vir die mense van Indië sou hê, weier Mohandas K. Gandhi, 'n jong Indiese prokureur wat in Suid -Afrika werk, om te voldoen aan die rasseskeidingsreëls op 'n Suid -Afrikaanse trein en word hy met geweld uitgewerp op Pietermaritzburg. Gebore in Indië en ...lees meer
Republiek van Indië gebore
Op 26 Januarie 1950 tree die Indiese grondwet in werking, wat die Republiek van Indië die mees bevolkte demokrasie ter wêreld maak. Mohandas Gandhi het deur dekades van passiewe verset gesukkel voordat Brittanje uiteindelik onafhanklikheid van Indië aanvaar het. Selfregering is belowe ...lees meer
Die Salt March, wat van Maart tot April 1930 in Indië plaasgevind het, was 'n daad van burgerlike ongehoorsaamheid onder leiding van Mohandas Gandhi om die Britse bewind in Indië te protesteer. Tydens die optog het duisende Indiërs Gandhi gevolg van sy godsdienstige toevlugsoord naby Ahmedabad na die Arabiese See ...lees meer
Mughal -oorwinning verseker Akbar se hemelvaart
Vyftig kilometer noord van Delhi verslaan 'n Mughal-leër die magte van Hemu, 'n Hindoe-generaal wat probeer het om die Mughal-troon van die 14-jarige Akbar, die onlangs uitgeroepe keiser, te verower. Die Mughals, wie se kultuur Perso-Islamitiese en plaaslike Indiese elemente vermeng het, het 'n ...lees meer
Vasco da Gama bereik Indië
Die Portugese ontdekkingsreisiger Vasco de Gama word die eerste Europeër wat Indië via die Atlantiese Oseaan bereik het toe hy by Calicut aan die Malabarkus aankom. Da Gama vaar in Julie 1497 uit Lissabon, Portugal, om die Kaap die Goeie Hoop, en anker by Malindi aan die ooskus van ...lees meer
Indira Gandhi skuldig bevind aan verkiesingsbedrog
Indira Gandhi, die premier van Indië, word in haar suksesvolle veldtog van 1971 skuldig bevind aan verkiesingskorrupsie. Ondanks die oproepe om haar bedanking, het Gandhi geweier om die topkantoor van Indië prys te gee en later krygswet in die land verklaar toe openbare betogings dreig ...lees meer
In 'n bloedige klimaks tot twee jaar van gevegte tussen die Indiese regering en Sikh -separatiste, veg Indiese leërtroepe hulle in na die beleërde Golden Temple -kompleks in Amritsar - die heiligste heiligdom van Sikhisme - en vermoor ten minste 500 Sikh -rebelle. Meer as 100 Indiese soldate ...lees meer
Indira Gandhi word premier van Indië
Na die dood van die Indiese premier Lal Bahadur Shastri, word Indira Gandhi hoof van die Kongresparty en dus premier van Indië. Sy was die eerste vroulike regeringshoof van Indië, en teen haar moord in 1984 was sy een van die mees omstrede. ...lees meer
Indië sluit aan by die kernklub
In die Rajasthan -woestyn in die gemeente Pokhran het Indië sy eerste kernwapen suksesvol laat ontplof, 'n splitsingsbom soortgelyk aan plofkrag as die Amerikaanse atoombom wat op Hiroshima, Japan, neergestort is. Die toets val op die tradisionele herdenking van die Boeddha's ...lees meer
Indië en Pakistan wen onafhanklikheid
Die wetsontwerp op die onafhanklikheid van Indië, wat die onafhanklike nasies van Indië en Pakistan uit die voormalige Mogul-ryk skei, tree om middernag op 15 Augustus 1947 in werking. Die langverwagte ooreenkoms het 200 jaar Britse heerskappy beëindig en is deur Indiese onafhanklikheid ...lees meer
Mohandas Gandhi begin 'n burgerlike ongehoorsaamheidsmars van 241 myl
Op 12 Maart 1930 begin die leier van die Indiese onafhanklikheid, Mohandas Gandhi, 'n uitdagende optog na die see in protes teen die Britse monopolie op sout, sy vrymoedigste daad van burgerlike ongehoorsaamheid teen die Britse heerskappy in Indië. Brittanje se soutwette verbied Indiërs om te versamel of te verkoop ...lees meer
Gandhi begin vinnig uit protes teen kaste -skeiding
Op 16 September 1932, in sy sel by die Yerwada -gevangenis in Pune, begin Mohandas Karamchand Gandhi 'n hongerstaking uit protes teen die Britse regering se besluit om die kiesstelsel van Indië volgens kaste te skei. Gandhi, 'n leier in die Indiese veldtog vir tuisregering, het sy hele lewe lank gewerk ...lees meer
Mohandas Karamchand Gandhi, die politieke en geestelike leier van die Indiese onafhanklikheidsbeweging, word in Nieu -Delhi vermoor deur 'n Hindoe -ekstremis. Gebore as die seun van 'n Indiese amptenaar in 1869, was die ma van Gandhi, Vaishnava, baie godsdienstig en het haar seun vroeg blootgestel aan ...lees meer
Die premier van Indië word vermoor
Indira Gandhi, die premier van Indië, word deur twee van haar eie lyfwagte in Nieu -Delhi vermoor. Beant Singh en Satwant Singh, albei Sikhs, het hul gewere in Gandhi leeggemaak toe sy vanuit 'n aangrensende bungalow na haar kantoor stap. Hoewel die twee aanvallers onmiddellik ...lees meer
Jawaharlal Nehru, 'n invloedryke leier in die Indiese onafhanklikheidsbeweging en politieke erfgenaam van Mahatma Gandhi, het in 1947 die eerste premier van die land geword. ...lees meer
Indira Gandhi, die enigste dogter van premier Jawaharlal Nehru, was bestem vir politiek. Sy word in 1966 vir die eerste keer as premier aangestel en het wydverspreide openbare steun gekry vir landbouverbeterings wat gelei het tot Indië se selfvoorsiening in voedselproduksie sowel as ...lees meer
Indiese tydlyn neem ons op 'n reis deur die geskiedenis van die subkontinent. Van die antieke Indië, wat Bangladesj en Pakistan ingesluit het, tot die vrye en verdeelde Indië, dek hierdie tydlyn elke aspek wat verband hou met die verlede sowel as die hede van die land. Lees verder om die tydlyn van Indië te ondersoek:
Rotsskuilings van Bhimbetka (9000 vC tot 7000 vC)
Die vroegste rekords van die Indiese geskiedenis bestaan ​​in die vorm van die rotsskuilings van Bhimbetka. Hierdie skuilings is geleë aan die suidelike rand van die sentrale Indiese plato, aan die voetheuwels van die Vindhyan -berge. Daar is vyf groepe rotsskuilings, elkeen versier met skilderye wat vermoedelik dateer uit die Mesolitiese tydperk tot in die historiese tydperk.
Mehrgarh -kultuur (7000 vC tot 3300 vC)
Mehrgarh is een van die belangrikste plekke wat tot die Neolitiese era behoort. Terselfdertyd is dit een van die oudste terreine wat dui op die bekendstelling van die konsep van boerdery en veewag. Dit is geleë op die Kachi -vlakte van Baluchistan (Pakistan), wes van die Indusriviervallei. Die terrein van Mehrgarh, versprei oor 'n oppervlakte van 495 hektaar, is in 1974 ontdek.
Indusvallei beskawing (3300 vC tot 1700 vC)
Die Indusvallei -beskawing is in die 1920's ontdek. Die belangrikste gebeurtenisse in die tydlyn van die Indusvallei word hieronder gegee:
Vroeë Harappan -fase (3300 vC tot 2600 vC)
Die vroeë Harappan -fase het ongeveer 700 jaar geduur, begin met die Ravi -fase. Dit is een van die drie vroegste stedelike beskawings en het gebruik gemaak van 'n vroeë vorm van die Indus -skrif, bekend as Harappan -skrif, vir skryfdoeleindes. Omstreeks 2800 vC het die Kot Diji -fase van die Indus Valley Civilization begin.
Volwasse Harappan -fase (2600 vC tot 1700 vC)
Die volwasse Harappan -fase het ongeveer 2600 vC begin. Groot stede en stedelike gebiede het begin ontstaan ​​en die beskawing het uitgebrei na meer as 2500 stede en nedersettings. Stedelike beplanning, uitstekende riool- en afvoerstelsel, stelsel van eenvormige gewigte en maatstawwe, kennis van prototandheelkunde, ens. Is 'n paar ander elemente wat die volwasse fase kenmerk.
Laat Harappan -fase (1700 vC tot 1300 vC)
Die laat Harappan -fase het omstreeks 1700 vC begin en omstreeks 1300 vC het 'n einde gekom. 'N Mens kan egter baie elemente van die Indusvallei -beskawing in latere kulture vind.
Vediese tydperk/ouderdom (1700 vC tot 500 vC)
Die Vediese tydperk of die Vediese tydperk verwys na die tyd van die samestelling van die heilige Vediese Sanskrit -tekste in Indië. Die Vediese beskawing, geleë op die Indo-Gangetiese vlakte, vorm die basis van Hindoeïsme en die Indiese kultuur. Die Vediese tydperk kan in die volgende twee fases verdeel word:
Vroeë Vediese/rig Vediese tydperk (1700 vC tot 1000 vC)
Vroeë Vediese tydperk verteenwoordig die tydperk toe die Rig Veda saamgestel is. Gedurende hierdie tydperk word geglo dat die koning die beskermer van die mense is, wat aktief aan die regering deelgeneem het. Die kastestelsel het begin styf word en die gesinne het patriargaal begin word. Die belangrikste gebeurtenisse van hierdie tyd is:
1700 vC - Laat Harappan en die vroeë Vediese tydperk val saam
1300 vC - Die einde van begraafplaas H -kultuur
1000 vC - Ystertydperk van Indië
Later Vediese era (1000 vC tot 500 vC)
Die opkoms van die latere Vediese tydperk was gekenmerk deur die feit dat landbou die dominante ekonomiese aktiwiteit was en 'n afname in die betekenis van veeteelt. Die politieke organisasie het heeltemal verander, met die vermindering van die betrokkenheid van mense by die administrasie. Die belangrikste gebeurtenisse is:
600 vC - Die vorming van sestien Maha Janapadas (Groot Koninkryke)
599 vC - Die geboorte van Mahavira, stigter van Jainisme
563 vC - Die geboorte van Siddhartha Gautama (Boeddha), stigter van Boeddhisme
538 vC - Kores die Grote het dele van Pakistan verower
500 vC - Vroegste geskrewe rekords in Brahmi
500 vC - Panini gestandaardiseerde grammatika en morfologie van Sanskrit, wat dit omskep
in die klassieke Sanskrit. Hiermee het die Vediese beskawing tot 'n einde gekom.
Antieke Indië (500 vC - 550 nC)
Opkoms van jainisme en boeddhisme
Jainisme of Jain Dharma is die godsdienstige filosofie wat in die antieke Indië ontstaan ​​het. Die godsdiens is gebaseer op die leerstellings van die Tirthankaras. Die 24ste Tirthankara, Lord Mahavira, word toegeskryf aan die verspreiding van die godsdiens in die verskillende dele van die wêreld. Boeddhisme is gebaseer op die leerstellings van Lord Buddha, wat as prins Siddhartha Gautama gebore is. Nadat hy Verligting bereik het, het Lord Buddha 'n taak aangepak om ander te leer hoe om nirvana te bereik. Sy leerstellings is later deur die keiser Asoka oor die hele wêreld versprei. Die ander groot gebeurtenisse van die Antieke Indiese tydperk is:
333 vC - Darius III word verslaan deur Alexander die Grote. Die Masedoniese Ryk is gestig
326 vC - Ambhi, koning van Taxila, oorgegee aan Alexander, Slag van die Hydaspesrivier
321 vC - Chandra Gupta Maurya stig die Maurya -ryk
273 vC - Keiser Ashoka het die Maurya -ryk oorgeneem
266 vC - Ashoka het die grootste deel van Suid -Asië, Afghanistan en Iran verower
265 vC - Die slag van Kalinga, waarna keiser Ashoka die Boeddhisme omhels het
232 vC: Ashoka sterf en word opgevolg deur Dasaratha
230 vC - die Satavahana -ryk word gestig
200 tot 100 vC - Tholkappiyam gestandaardiseerde grammatika en morfologie van Tamil
184 vC - Ineenstorting van Maurya -ryk met die moord op keiser Brihadrata, totstandkoming van die Sunga -dinastie
180 vC - Oprigting van die Indo -Griekse koninkryk
80 vC - Oprigting van die Indo -Skytiese koninkryk
10 vC - Oprigting van die Indo -Partiese koninkryk
68 nC - Oprigting van die Kushan -ryk deur Kujula Kadphises
78 nC - Gautamiputra Satkarni neem die Satavahana -ryk oor en verslaan die Skithiese koning Vikramaditya
240 nC - Oprigting van die Gupta -ryk deur Sri -Gupta
320 nC - Chandragupta I het die Gupta -ryk oorgeneem
335 nC - Samudragupta het die Gupta -ryk oorgeneem en dit begin uitbrei
350 nC - Oprigting van die Pallava -ryk
380 nC - Chandragupta II het die Gupta -ryk oorgeneem
399 tot 414 nC - Chinese geleerde Fa -Hien het na Indië gereis
Middeleeue (550 nC tot 1526 nC)
Die Middeleeuse tydperk kan in die volgende twee fases verdeel word:
Vroeë Middeleeue (tot 1300 nC)
606 nC - Harshavardhana word die koning
630 nC - Hiuen Tsiang het na Indië gereis
761 nC - Eerste Moslem -inval deur Mohammed Bin Qasim
800 nC - Die geboorte van Shankaracharya
814 nC - Nripatunga Amoghavarsha I het Rashtrakuta koning geword
1000 nC - inval deur Mahmud van Ghazni
1017AD - Alberuni reis na Indië
1100 nC - Reël van die kandelare, Cholas, Kadambas en Rashrakutas
1120 AD - Kalyani Chalukya Empire bereik sy hoogtepunt, Vikramaditya VI stel Vikrama Chalukya Era bekend
1191 AD - Eerste slag van Tarain tussen Mohammed Ghori en Prithivi Raj Chauhan III
1192 nC - Tweede slag van Tarain tussen Ghauri en Prithivi Raj Chauhan III
1194 nC - Slag van Chandawar tussen Ghauri en Jayachandra
1288 nC - Marco Polo kom na Indië
Laat Middeleeue (1300 nC tot 1500 nC)
1300 nC - Oprigting van die Khilji -dinastie
1336 tot 1565 nC - Vijayanagar -ryk
1498 AD-Eerste reis van Vasco-da-Gama na Goa
Post-Middeleeuse era (1526 AD tot 1818 AD)
Die belangrikste gebeurtenisse in die na -Middeleeuse era is:
1526 AD - Babur, die Mughal -heerser van Kaboel, val Delhi en Agra binne en vermoor Sultan Ibrahim Lodi
1527 nC - Slag van Khanwa, waarin Babur Mewar geannekseer het
1530 nC - Babur sterf en Humayun word opgevolg
1556 AD - Humayun sterf en word opgevolg deur sy seun Akbar
1600 nC - Oos -Indiese onderneming word in Engeland gestig
1605 nC - Akbar sterf en word opgevolg deur Jehangir
1628 nC - Jehangir sterf en word opgevolg deur Shah Jahan
1630 nC - Shivaji is gebore
1658 nC - Shah Jahan het Taj Mahal, Jamia Masjid en Rooi Fort gebou.
1659 nC - Shivaji verslaan Adilshahi -troepe in die Slag van Pratapgarh
1674 nC - Maratha -ryk word gestig
1680 nC - Shivaji sterf
1707 nC - Aurangzeb sterf en word opgevolg deur Bahadur Shah I
1707 AD - Maratha Empire het in twee afdelings ingebreek
1734 nC - Pamheiba val Tripura binne
1737 AD - Bajirao I het Delhi verower
1740 nC - Bajirao I sterf en word opgevolg deur Balaji Bajirao
1757 nC - Slag van Plassey is geveg
1761 nC - Derde slag by Panipat het die uitbreiding van die Maratha -ryk beëindig
1766 nC - Eerste Anglo -Mysore -oorlog
1777 AD - Eerste Anglo -Maratha -oorlog
1779 AD - Slag van Wadgaon
1780 nC - Tweede Anglo -Mysore -oorlog
1789 nC - Derde Anglo -Mysore -oorlog
1798 nC - Vierde Anglo -Mysore -oorlog
1799 nC - Tipu Sultan sterf, Wodeyar -dinastie is herstel
1803 nC - Tweede Anglo -Maratha -oorlog
1817 nC - Derde Anglo -Maratha -oorlog begin
1818 AD - Einde van die Maratha -ryk en Britse beheer oor die grootste deel van Indië
Koloniale era (1818 AD tot 1947 AD)
Die koloniale tydperk het begin met die Britte wat byna al die dele van Indië beheer geneem het en eindig met die vryheid van Indië in 1947. Die belangrikste gebeurtenisse wat tydens die koloniale era plaasgevind het, is:
1829 AD - Verbod op Sati
1857 nC - Eerste Indiese onafhanklikheidsoorlog, bekend as Indian Mutiny
1885 AD - Indian National Congress word gestig
1915 AD - Home Rule League is gestig deur Annie Besant
1919 AD - Bloedbad by Jallianwalabagh
1931 AD - Bhagat Singh is opgehang deur die Britte, Tweede Tafelronde -konferensie, Gandhi -Irvin Pact
1937 nC - Die kongres het die mag in baie state gewen, die Tweede Wêreldoorlog het uitgebreek
1921 AD - Beweging van burgerlike ongehoorsaamheid
1928 nC - Moord op Lala Lajpat Rai
1942 AD - Staak die beweging van Indië, opkoms van Subhash Chandra Bose
1922 AD - Stop Indië -beweging opgeskort na die Chauri -Chura -geweld
1946 nC - Moslemliga vasbeslote oor die vorming van Pakistan
1947 nC - Indië verkry onafhanklikheid en was getuie van verdeling
Free and Modern India (vanaf 1947)
In 1947 word Indië onafhanklik en begin vanaf daardie jaar Indië se stryd om een ​​van die voorste nasies ter wêreld te word. Vandag word die land beskou as een van die ekonomieë wat die vinnigste groei in die wêreld.
Indiese visuele kunste
Die heilige kwaliteit van alle lewensaspekte word weerspieël in die Indiese kuns, net soos die veelheid van geestelike en kulturele ervaring. Aangesien die heilige in alle lewende dinge geïnkarneer is, word beelde van diere of gedeeltelike diere algemeen gebruik om gode plantvorme voor te stel, en word dit ook belangrike godsdienstige simbole. Die sikliese basis van die Indiese kosmologie weerspieël die siklusse wat in 'n landboukultuur heers, sowel as die vrugbaarheidsiklusse van menslike en dierlike voortplanting, en dit word dikwels gesimboliseer deur die gebruik van wiele en sirkels wat gebruik word om komposisies te organiseer of te beklemtoon. Hierdie skakel sal u na 'n verdere kommentaar en voorbeelde van Hindoe -godsdienstige kuns bring
Soos in die meeste tradisionele kulture, is visuele simbole 'n kragtige manier om godsdienstige en sosiale ideale, sowel as geskiedenis, oor te dra. Aangesien 'n groot deel van die bevolking ongeletterd was, het visuele beelde ontwikkel om te help met geheue vir mondelings oorgedra literatuur en geskiedenis. Hierdie gebruik van visuele hulpmiddels vir die geheue en die oordrag van kultuur is algemeen vir alle tradisionele, voorgeleerde kulture. Een van die indrukwekkendste voorbeelde is die ingewikkelde gravure wat die oppervlaktes van Hindoe -tempels bedek. Tempelargitektuur in Indië is geneig om te vul met gravures van gode, helde en die verhale van hul lewens, almal bekend by diegene wat ondergedompel is in die kulturele tradisies. Die effek is weer een van veelvoud verenig deur 'n visuele styl wat die lewe en geskiedenis van Indië self weerspieël en uitdruk.
Hierdie skakel neem u na voorbeelde van Indiese skilderye.
Boeddhisme het eers in die 6de eeu in Indië ontstaan. VC as 'n alternatief vir Hindoeïsme. Dit is deur koning Asoka in die 3de eeu aanvaar.VC, en het gedurende die daaropvolgende eeue 'n tydperk van voorrang geniet. Boeddhistiese monumente en heiligdomme word in baie dele van Indië aangetref. Onder die belangrikste is die stupas. A stupa is 'n monument wat 'n heilige oorblyfsel beskut, of 'n belangrike gebeurtenis in die lewe van 'n Boeddhistiese heilige aandui. Die oudste van die stupas dateer uit die 3de eeu vC, gebou deur koning Asoka. 'N Ander belangrike Boeddhistiese monument is die heiligdom van die Ajanta -grotte, 'n kompleks wat dateer uit 150 nC. Boeddhisme sou egter die blywendste impak hê buite Indië, daarom sal ons die aard van Boeddhisme elders bespreek. Vroeë Boeddhistiese kuns in Indië maak staat op die beeldspraak en estetika van vroeëre Hindoe -tradisies. Die posisies, gebare en gepaardgaande figure, plante en diere wat gesien word in voorstellings van Boeddha en boeddhistiese heiliges (bodisatvas) maak gebruik van Hindoe -beelde. Die eerste gebruik van 'n stralekrans oral ter wêreld om 'n heilige figuur aan te dui, was na bewering in 'n Indiese bekering van Boeddha uit die eerste eeu.
Islamitiese kuns in Indië bevat goeie voorbeelde van skilderkuns en argitektuur, die bekendste voorbeeld is die Taj Mahal, 'n graf wat gebou is vir Mumtaz Mahal, die vrou van die keiser van Mogul, Shah Jehan. Islamitiese styl in Indië deel baie kenmerke met die Islamitiese tradisies van Persië, wat elders bespreek word.
Dit is 'n eenmalige aanlynbron vir Indiese geskiedenis. Die doel is om vir u gemak afdoende bewyse uit verskeie bronne op hierdie een webwerf bymekaar te bring.
Tot die afgelope paar dekades was die standaardmening oor die geskiedenis van Indië gebaseer op verouderde teorieë wat nou wetenskaplik ontken is met genoeg literêre, skriftuurlike, argeologiese, geologiese en genetiese gegewens. Baie van hierdie data sal op hierdie webwerf aangebied word.
Vandag het ons 'n wêreldbeskouing van Indië as 'n land van misterie wat bevolk is deur 'n antieke beskawing van sagte, swart gelaat ongeletterdes. Hierdie Harappans was vermoedelik die voorvaders van die huidige Dravidiërs en was 'n vredeliewende, geestelike volk wat vyf duisend jaar gelede 'n hoë lewenstandaard in Noord- en Noordwes-Indië behaal het, maar wat ons geen literatuur nagelaat het nie, oënskynlik omdat hulle nie kon lees of skryf (??). Op 'n stadium in die verlede (1500 vC is die mees aangehaalde datum), het aggressiewe, wit gelaatse Ariërs te perd en met waens van die berge afgestorm en die ongelukkige Harappans verower en hul taal, Sanskrit en hul godsdiens, Hindoeïsme, opgelê hulle. Die sentrale oortuiging van die Ariese godsdiens was die streng skeiding van mense op grond van ras. Dit het die berugte kastestelsel geword. Na hierdie "inval" was dit ongeveer duisend jaar van duisternis totdat ongeveer 600 vC (uit die niet?) Die Boeddha ontstaan ​​het, wat vir die eerste keer 'n Indiër is wat eintlik 'n naam het. Daar word na hierdie teorie verwys as die Aryan Invasion Theory (AIT). Soms word dit 'versag' tot iets wat die Aryan Migration Theory (AMT) genoem word om minder skadelik te klink, maar ongeag wat dit genoem word, word dit behandel as 'n historiese gebeurtenis op sy eie.
Die reaksie in sommige kringe op hierdie Westerse of 'Negationistiese' siening van die Indiese geskiedenis is ewe absurd. Baie in die publiek hou vas aan sienings van die antieke geskiedenis wat gebaseer is op godsdienstige oortuigings of op misverstande sonder 'n behoorlike ontleding van die feite. Die mitologiese weergawe van die Indiese geskiedenis wat dikwels as 'n teenbalans van die AIT-weergawe van die Indiese geskiedenis beskou word, is dat Indië miljoene jare oud is, en elke yuga (eon, ouderdom) verteenwoordig honderde duisende jare. Daarom is gebeurtenisse wat in die Indiese literatuur beskryf word, so lank gelede saamgestel dat dit nie gedateer kan word nie. Alhoewel hierdie mense dit goed kan bedoel, word hulle deur enige gehoor met 'n opregte belangstelling in die ou geskiedenis van Indië geïgnoreer, en gevolglik sal hulle die teenoorgestelde van hul doel bereik - om die verkeerde siening van die geskiedenis van Indië ongedaan te maak en dit te vervang met 'n meer geloofwaardige een.
Toe ek my eie navorsing gedoen het, het ek egter agtergekom dat die geskiedenis van Indië eintlik goed gedokumenteer is, maar niemand het al die inligting saamgevoeg in een dokument na 'n redelike chronologie nie. Die Royal Chronology of India tydlyn (sigblad) wat ek van hierdie webwerf af afgelaai het, is die dokument. Ek het dit in 1996 begin en het dit sedertdien gereeld opgedateer. Byna elke maand ontdek iemand 'n nuwe argeologiese terrein in die Harappan-tydperk in Indië of ontsyfer nog 'n antieke manuskrip (waarvan Indië die grootste versameling ter wêreld het en#5 miljoen).
Hierdie sigblad is so vol data dat dit oorweldigend kan wees, maar die idee is nie om die dokument te lees asof dit 'n roman is nie, maar dit eerder as 'n verwysing te beskou. Net soos u na 'n spesifieke woord in 'n woordeboek sou soek, kan u na enige naam in die verlede van Indië soek, en die kans is groot dat dit in die Royal Chronology -tydlyn is, omring deur mense wat met die persoon verband hou, en moontlik met 'n opmerking wat sommige beskryf aspek van hul lewe of werk.
Klik op die oortjie 'Royal Chronology ' hierbo en laai dan die tydlyn -sigblad af. En 'n eerlike studie van die meer as 18 000 selle in hierdie tydlyn van die generasie (en die talle opmerkings wat u met u muis oor die selle met 'n rooi driehoek in die regter boonste hoek kan hou) sal 'n rukkie neem, maar hopelik die moeite werd Dit!
Die geskiedenis en kultuur van Indië is dinamies en strek terug na die begin van die menslike beskawing. Dit begin met 'n geheimsinnige kultuur langs die Indusrivier en in boerderygemeenskappe in die suidelike lande van Indië. Die geskiedenis van Indië word onderstreep deur die konstante integrasie van migrerende mense met die uiteenlopende kulture wat Indië omring. Beskikbare bewyse dui daarop dat die gebruik van yster, koper en ander metale op 'n redelik vroeë tydperk wyd in die Indiese subkontinent voorkom, wat 'n aanduiding is van die vordering wat hierdie deel van die wêreld gemaak het. Teen die einde van die vierde millennium vC het Indië na vore getree as 'n gebied van hoogs ontwikkelde beskawing.
Die Indusvallei -beskawing
Die geskiedenis van Indië begin met die geboorte van die Indus Valley Civilization, meer presies bekend as Harappan Civilization. Dit floreer ongeveer 2500 vC, in die westelike deel van Suid -Asië, wat vandag Pakistan en Wes -Indië is. Die Indusvallei was die tuiste van die grootste van die vier antieke stedelike beskawings van Egipte, Mesopotamië, Indië en China. Van hierdie beskawing was niks bekend tot 1920 toe die Argeologiese Departement van Indië opgrawings in die Indus -vallei uitgevoer het waarin die ruïnes van die twee ou stede, nl. Mohenjodaro en Harappa is opgegrawe. Die ruïnes van geboue en ander dinge soos huishoudelike artikels, oorlogswapens, goue en silwer ornamente, seëls, speelgoed, erdeware, ens. Toon aan dat 'n hoogs ontwikkelde beskawing ongeveer vier tot vyf duisend jaar gelede in hierdie streek gefloreer het.
Die beskawing in die Indusvallei was basies 'n stedelike beskawing en die mense het in goed beplande en goed geboude dorpe gewoon, wat ook die handelsentrums was. Die ruïnes van Mohenjodaro en Harappa toon aan dat dit wonderlike handelsstede was, goed beplan, wetenskaplik ingerig en goed versorg. Hulle het breë paaie en 'n goed ontwikkelde dreineringstelsel. Die huise was van gebakte bakstene en het twee of meer verdiepings.
Die hoogs beskaafde Harappans het die kuns van graangroei geken, en koring en gars vorm hul hoofvoedsel. Hulle het groente en vrugte geëet en ook skaapvleis, vark en eiers geëet. Bewyse toon ook aan dat hulle katoen sowel as wolklere gedra het. Teen 1500 v.C. het die Harappaanse kultuur tot 'n einde gekom. Onder die verskillende oorsake wat toegeskryf word aan die verval van die Indusvallei -beskawing, is die herhalende vloede en ander natuurlike oorsake soos aardbewings, ens.
Die Vediese beskawing is die vroegste beskawing in die geskiedenis van antieke Indië. Dit is vernoem na die Vedas, die vroeë literatuur van die Hindoe -mense. Die Vediese beskawing floreer langs die rivier Saraswati, in 'n gebied wat nou bestaan ​​uit die moderne Indiese state Haryana en Punjab. Vedies is sinoniem met Hindoeïsme, 'n ander naam vir godsdienstige en geestelike denke wat uit die Vedas ontstaan ​​het.
Die Ramayana en Mahabharata was die twee groot epos van hierdie tydperk.
Gedurende die leeftyd van Lord Gautam Boeddha het daar in die 7de en vroeë 6de eeu vC sestien groot moondhede (Mahajanpadas) bestaan. Onder die meer belangrike republieke was die Sakyas van Kapilavastu en die Licchavis van Vaishali.
In 326 vC val Alexander Indië binne, nadat hy die Indusrivier oorgesteek het, vorder hy na Taxila. Hy daag toe koning Porus uit, heerser van die koninkryk tussen die riviere Jhelum en Chenab. Die Indiane is in die hewige geveg verslaan, alhoewel hulle met olifante geveg het, wat die Masedoniërs nog nooit gesien het nie. Alexander het Porus ingeneem en, net soos die ander plaaslike heersers wat hy verslaan het, het hy toegelaat om sy gebied te regeer.
Na die Kushanas was die Guptas die belangrikste dinastie. Die Gupta -tydperk word beskryf as die Goue Eeu van die Indiese geskiedenis. Die eerste bekende koning van die Gupta -dinastie was Ghatotkacha se seun Chandragupta I. Hy trou met Kumaradevi, die dogter van die opperhoof van die Licchavis. Hierdie huwelik was 'n keerpunt in die lewe van Chandragupta I. Hy het Pataliputra in die bruidskat gekry van die Lichhavis. Vanuit Pataliputra het hy die grondslag van sy ryk gelê en baie buurstate begin verower met die hulp van die Licchavis. Hy regeer oor Magadha (Bihar), Prayaga en Saketa (oos Uttar Pradesh). Sy koninkryk strek van die rivier die Ganges tot by Allahabad. Chandragupta I het ook die titel van Maharajadhiraja (King of Kings) gekry en vir ongeveer vyftien jaar regeer.
Die uitbreiding van Hominin uit Afrika het na raming ongeveer twee miljoen jaar gelede die Indiese subkontinent bereik, en moontlik so vroeg as 2,2 miljoen jaar voor die hede.    Hierdie datering is gebaseer op die bekende teenwoordigheid van Homo erectus in Indonesië met 1,8 miljoen jaar voor die hede en in Oos-Asië met 1,36 miljoen jaar voor die hede, sowel as die ontdekking van klipgereedskap wat deur die mens gemaak is in die Soan-riviervallei, by Riwat en in die Pabbi-heuwels, tans -dag Pakistan [ verifikasie nodig ].   Alhoewel sommige ouer ontdekkings beweer is, is die voorgestelde datums, wat gebaseer is op die datering van fluviale sedimente, nie onafhanklik geverifieer nie.  
Die oudste fossielreste van hominien in die Indiese subkontinent is dié van Homo erectus of Homo heidelbergensis, uit die Narmada -vallei in Sentraal -Indië, en dateer ongeveer 'n halfmiljoen jaar gelede.   Ouer fossielvondste is beweer, maar word as onbetroubaar beskou.  Resensies van argeologiese bewyse dui daarop dat besetting van die Indiese subkontinent deur hominiene tot ongeveer 700 000 jaar gelede sporadies was, en dat dit ongeveer 250 000 jaar voor die hede geografies wydverspreid was, waarna argeologiese bewyse van proto-menslike teenwoordigheid wyd genoem.  
"Y-Chromosoom- en Mt-DNA-data ondersteun die kolonisering van Suid-Asië deur moderne mense wat van Afrika afkomstig is. Koalescentie dateer vir die meeste nie-Europese bevolkings gemiddeld tussen 73 en 55 ka." 
"Genetiese navorsing het in ander opsigte bygedra tot kennis van die voorgeskiedenis van die subkontinent se mense. In die besonder is die vlak van genetiese diversiteit in die streek uiters hoog. In werklikheid is slegs Afrika se bevolking geneties meer divers. bewys van 'stigter' -gebeure in die subkontinent. Hiermee word omstandighede bedoel waar 'n subgroep - soos 'n stam - afkomstig is van 'n klein aantal' oorspronklike 'individue. Verder, in vergelyking met die meeste wêreldstreke, is die subkontinent se mense relatief onderskei nadat ek relatief hoë vlakke van endogamie beoefen het. " 
Die beskawing was hoofsaaklik gesentreer in die hedendaagse Pakistan, in die Indus-stroomgebied en tweedens in die Ghaggar-Hakra-stroomgebied in die ooste van Pakistan en noordwes van Indië. Die volwasse Indus -beskawing het floreer van ongeveer 2600 tot 1900 v.C., wat die begin van die stedelike beskawing op die Indiese subkontinent was. Die beskawing het stede soos Harappa, Ganeriwala en Mohenjo-daro in die huidige Pakistan ingesluit, en Dholavira, Kalibangan, Rakhigarhi en Lothal in die hedendaagse Indië.
Gedurende die tweede millennium vC was die kultuur van die okerkleurige erdewerk in die Ganga Yamuna Doab -streek. Dit was landelike nedersettings met landboupraktyk en jag. Hulle gebruik kopergereedskap soos Byl, Spies, Arrow, Antenna Sowrd, ens. Mense het gesofistikeerde beeste, bokke, skape, perde, vark en honde, ens.  Daar is ook waens in Sinauli. 
Die Vediese tydperk is die tydperk waarin die Vedas saamgestel is, die liturgiese gesange van die Indo-Ariese mense. Die Vediese kultuur was geleë in 'n deel van Noordwes-Indië, terwyl ander dele van Indië gedurende hierdie tydperk 'n duidelike kulturele identiteit gehad het. Die Vediese kultuur word beskryf in die tekste van Vedas, nog steeds heilig vir Hindoes, wat mondelings saamgestel en oorgedra is in Vediese Sanskrit. Die Vedas is van die oudste bestaande tekste in Indië.  Die Vediese tydperk, wat van ongeveer 1500 tot 500 vC geduur het,   het die fondamente van verskeie kulturele aspekte van die Indiese subkontinent bygedra. Wat kultuur betref, het baie streke van die Indiese subkontinent in hierdie tydperk oorgegaan van die Chalcolithic na die Ystertydperk. 
Die vroeë Vediese samelewing word beskryf in die Rigveda, die oudste Vediese teks, wat vermoedelik gedurende die 2e millennium vC,   in die noordwestelike deel van die Indiese subkontinent opgestel is.  Op die oomblik bestaan ​​die Ariese samelewing uit grootliks stam- en pastorale groepe, onderskei van die Harappan -verstedeliking wat laat vaar is.  Die vroeë Indo-Ariese teenwoordigheid stem waarskynlik gedeeltelik ooreen met die kultuur van die Okerkleurige aardewerk in argeologiese kontekste.  
Aan die einde van die Rigvediese tydperk het die Ariese samelewing begin uitbrei vanaf die noordwestelike streek van die Indiese subkontinent, na die westelike Gangesvlakte. Dit het toenemend landbou geword en was sosiaal georganiseer rondom die hiërargie van die vier varnas, of sosiale klasse.Hierdie sosiale struktuur word gekenmerk deur sinchronisering met die inheemse kulture van Noord -Indië, , maar uiteindelik ook deur die uitskakeling van sommige inheemse mense deur hul beroepe as onrein te benoem.  Gedurende hierdie tydperk het baie van die vorige klein stammeenhede en opperhoofde begin saamsmelt tot Janapadas (monargiese, staatsvlak). 
Die ystertydperk in die Indiese subkontinent van ongeveer 1200 vC tot die 6de eeu vC word gedefinieer deur die opkoms van Janapadas, wat koninkryke, republieke en koninkryke is - veral die koninkryke van die ystertydperk van Kuru, Panchala, Kosala, Videha.  
Die Kuru-koninkryk was die eerste samelewing op staatsvlak van die Vediese tydperk, wat ooreenstem met die begin van die ystertydperk in die noordweste van Indië, omstreeks 1200–800 vC,  sowel as met die samestelling van die Atharvaveda (die eerste Indiese teks yster te noem, as śyāma ayas, letterlik "black metal").  Die Kuru -staat het die Vediese gesange in versamelings georganiseer en die ortodokse srauta -ritueel ontwikkel om die sosiale orde te handhaaf.  Twee sleutelfigure van die Kuru -staat was koning Parikshit en sy opvolger Janamejaya, wat hierdie koninkryk verander het in die dominante politieke, sosiale en kulturele mag van die noordelike Ystertydperk van Indië.  Toe die Kuru -koninkryk agteruitgaan, verskuif die middelpunt van die Vediese kultuur na hul oostelike bure, die Panchala -koninkryk.  Die argeologiese PGW (Painted Grey Ware) -kultuur, wat in die Haryana- en westelike Uttar Pradesh -gebiede in Noord -Indië van ongeveer 1100 tot 600 vC floreer,  stem ooreen met die koninkryke Kuru en Panchala.  
Gedurende die laat Vediese tydperk het die koninkryk van Videha ontstaan ​​as 'n nuwe sentrum van die Vediese kultuur, wat selfs verder na die Ooste geleë was (in die huidige staat Nepal en Bihar in Indië)  wat sy bekendheid bereik het onder die koning Janaka, wie se hof het beskerming verleen vir Brahmin -wyses en filosowe soos Yajnavalkya, Aruni en Gargi Vachaknavi.  Die latere deel van hierdie periode stem ooreen met 'n konsolidasie van toenemend groot state en koninkryke, genaamd mahajanapadas, regoor Noord -Indië.
Gedurende die tyd tussen 800 en 200 vC het die Śramaṇa beweging gevorm, waaruit Jainisme en Boeddhisme ontstaan ​​het. In dieselfde tydperk is die eerste Upanishads geskryf. Na 500 vC het die sogenaamde 'tweede verstedeliking' begin, met nuwe stedelike nedersettings aan die Ganges-vlakte, veral die Sentraal-Gangesvlakte.  Die fondamente vir die 'tweede verstedeliking' is voor 600 vC gelê, in die Painted Grey Ware-kultuur van die Ghaggar-Hakra en Upper Ganges Plain, hoewel die meeste PGW-terreine klein boeredorpe was, het 'n paar dosyn 'PGW-terreine uiteindelik ontstaan as betreklik groot nedersettings wat gekenmerk kan word as dorpe, waarvan die grootste versterk is met slote of grotte en walle van opgestapelde grond met houtpalades, hoewel kleiner en eenvoudiger as die uitgebreide versterkte groot stede wat na 600 v.C. in die Noordelike Swart gegroei het Gepoleerde ware kultuur. 
Ongeveer dieselfde tyd het Mahavira (die 24ste Tirthankara in Jainisme) het 'n teologie gepropageer wat later Jainisme sou word.  Jain -ortodoksie glo egter die leerstellings van die Tirthankaras dateer uit al die bekende tye en geleerdes meen dat Parshvanatha (ongeveer 872 - ongeveer 772 v.G.J.) die status as die 23ste kry Tirthankara, was 'n historiese figuur. Daar word vermoed dat die Vedas 'n paar gedokumenteer het Tirthankaras en 'n asketiese orde soortgelyk aan die Śramaṇa beweging. 
Die Sanskrit -epos Ramayana en Mahabharata is gedurende hierdie tydperk saamgestel.  Die Mahabharata bly vandag die langste enkele gedig ter wêreld.  Geskiedkundiges het vroeër 'n 'epiese tydperk' as die omgewing van hierdie twee epiese gedigte gepostuleer, maar erken nou dat die tekste (wat albei vertroud is) oor eeue heen deur verskeie ontwikkelingsfases gegaan het. Byvoorbeeld, die Mahabharata was moontlik gebaseer op 'n kleinskaalse konflik (moontlik ongeveer 1000 vC) wat uiteindelik "omskep is in 'n reuse-epiese oorlog deur bards en digters". Daar is geen afdoende bewys uit die argeologie of die spesifieke gebeure van die Mahabharata 'n historiese basis het nie.  Daar word geglo dat die bestaande tekste van hierdie epos tot die post-Vediese eeu behoort, tussen c. 400 BCE en 400 CE.  
Vroeë "republieke" of Gaṇa sangha,  soos Shakyas, Koliyas, Mallas en Licchavis het republikeinse regerings gehad. Gaṇa sanghas,  soos Mallas, gesentreer in die stad Kusinagara, en die Vajjian Confederacy (Vajji), gesentreer in die stad Vaishali, het al in die 6de eeu vC bestaan ​​en in sommige gebiede tot in die 4de eeu nC bestaan .  Die bekendste stam onder die regerende konfederale stamme van die Vajji Mahajanapada was die Licchavis. 
Hierdie tydperk stem in 'n argeologiese konteks ooreen met die Northern Black Polished Ware -kultuur. Hierdie kultuur, veral gefokus op die Central Ganges-vlakte, maar ook versprei oor groot dele van die noordelike en sentrale Indiese subkontinent, word gekenmerk deur die opkoms van groot stede met massiewe versterkings, beduidende bevolkingsgroei, toenemende sosiale stratifikasie, wye handelsnetwerke, konstruksie van openbare argitektuur en waterkanale, gespesialiseerde handwerkbedrywe (bv. ivoor- en karneoolsnywerk), 'n stelsel van gewigte, muntstukke met 'n pons, en die bekendstelling van skrif in die vorm van Brahmi- en Kharosthi-skrifte.   Die taal van die heerser was destyds Sanskrit, terwyl die tale van die algemene bevolking van Noord -Indië na verwys word as Prakrits.
Chandragupta het sy mag vinnig weswaarts uitgebrei oor Sentraal- en Wes -Indië, en teen 317 vC het die Ryk Noordwes -Indië ten volle beset. Die Mauryan -ryk verslaan toe Seleucus I, 'n diadochus en stigter van die Seleucidiese Ryk, tydens die Seleucid -Mauryan -oorlog, en kry sodoende ekstra gebied wes van die Indusrivier. Chandragupta se seun Bindusara het omstreeks 297 vC op die troon opgevolg. Teen die tyd dat hy dood is in c. 272 vC was 'n groot deel van die Indiese subkontinent onder Mauryan se heerskappy. Die gebied Kalinga (ongeveer die huidige Odisha) het egter buite Mauryan se beheer gebly, wat moontlik hul handel met die suide belemmer. 
Onder Chandragupta Maurya en sy opvolgers het interne en eksterne handel, landbou en ekonomiese aktiwiteite in Indië floreer en uitgebrei danksy die oprigting van 'n enkele doeltreffende stelsel van finansies, administrasie en veiligheid. Die Mauriane het die Grand Trunk Road gebou, een van Asië se oudste en langste groot paaie wat die Indiese subkontinent met Sentraal -Asië verbind.  Na die Kalinga -oorlog beleef die Ryk byna 'n halfeeu van vrede en veiligheid onder Ashoka. Mauryan Indië geniet ook 'n era van sosiale harmonie, godsdienstige transformasie en uitbreiding van die wetenskappe en van kennis. Chandragupta Maurya se omhelsing van Jainisme het sosiale en godsdienstige vernuwing en hervorming in sy hele samelewing verhoog, terwyl Ashoka se omhelsing van Boeddhisme die grondslag was van die bewind van sosiale en politieke vrede en geweldloosheid in die hele Indië. Ashoka het die verspreiding van Boeddhistiese sendelinge geborg na Sri Lanka, Suidoos -Asië, Wes -Asië, Noord -Afrika en Mediterreense Europa. 
Die Arthashastra en die Edikte van Ashoka is die primêre geskrewe rekords van die Mauryan -tyd. Argeologies val hierdie tydperk in die era van Northern Black Polished Ware. Die Mauryan -ryk was gebaseer op 'n moderne en doeltreffende ekonomie en samelewing. Die verkoop van goedere is egter deur die regering streng gereguleer.  Alhoewel daar geen bankwese in die Mauriaanse samelewing was nie, was woeker gewoon. 'N Beduidende hoeveelheid geskrewe verslae oor slawerny word gevind, wat dui op die voorkoms daarvan.  Gedurende hierdie tydperk is 'n staal van hoë gehalte genaamd Wootz -staal in Suid -Indië ontwikkel wat later na China en Arabië uitgevoer is. 
Gedurende die Sangam -periode floreer Tamil -literatuur vanaf die 3de eeu v.G.J. tot die 4de eeu nC. Gedurende hierdie tydperk het drie Tamil -dinastieë, gesamentlik bekend as die Three Crowned Kings of Tamilakam: Chera -dinastie, Chola -dinastie en die Pandyan -dinastie geheers oor dele van Suid -Indië. 
Rondom c. 300 BCE - c. 200 CE, Pathupattu, 'n versameling van tien versamelbundels boeke wat as deel van die Sangam-letterkunde beskou word, bestaan ​​uit die samestelling van agt digbundels van poëtiese werke Ettuthogai sowel as die samestelling van agtien klein digterlike werke Patiṉeṇkīḻkaṇakku terwyl Tolkāppiyam, die vroegste grammatika in die Tamil -taal ontwikkel is.  Gedurende die Sangam -periode is twee van die vyf groot eposse van die Tamil -letterkunde ook saamgestel. Ilango Adigal gekomponeer Silappatikaram, wat 'n nie-godsdienstige werk is, wat handel oor Kannagi, wat haar man weens 'n regsverydeling aan die hof van die Pandyan-dinastie verloor het, haar wraak op sy koninkryk  en Manimekalai, saamgestel deur Sīthalai Sāttanār, is 'n opvolger van Silappatikaram, en vertel die verhaal van die dogter van Kovalan en Madhavi, wat 'n Boeddhistiese Bikkuni geword het.  
Die Groot Chaitya in die Karla -grotte. Die heiligdomme is ontwikkel oor die tydperk van die 2de eeu vC tot die 5de eeu nC.
Pushyamitra Shunga regeer 36 jaar en word opgevolg deur sy seun Agnimitra. Daar was tien Shunga -heersers. Na die dood van Agnimitra het die ryk egter vinnig opgebreek  inskripsies en muntstukke aangedui dat 'n groot deel van Noord- en Sentraal-Indië bestaan ​​uit klein koninkryke en stadstate wat onafhanklik was van enige Shunga-hegemonie.  Die ryk is bekend vir sy talle oorloë met buitelandse en inheemse magte. Hulle het gevegte gevoer met die Mahameghavahana-dinastie van Kalinga, Satavahana-dinastie van Deccan, die Indo-Grieke en moontlik die Panchalas en Mitras van Mathura.
Kuns, opvoeding, filosofie en ander vorme van leer het gedurende hierdie tydperk geblom, insluitend klein terracotta -beelde, groter klipbeelde en argitektoniese monumente soos die Stupa by Bharhut en die bekende Groot Stupa in Sanchi.Die Shunga -heersers het gehelp om die tradisie van koninklike borgskap van leer en kuns vas te stel. Die skrif wat deur die ryk gebruik is, was 'n variant van Brahmi en is gebruik om die Sanskrit -taal te skryf. Die Shunga -ryk het 'n belangrike rol gespeel in die beskerming van die Indiese kultuur in 'n tyd toe sommige van die belangrikste ontwikkelings in Hindoe -denke plaasgevind het. Dit het die ryk gehelp om te floreer en mag te verkry.
Die Sātavāhanas is bekend vir hul beskerming van Hindoeïsme en Boeddhisme, wat Boeddhistiese monumente van Ellora ('n UNESCO -wêrelderfenisgebied) tot Amaravati tot gevolg gehad het. Hulle was een van die eerste Indiese state wat munte uitgegee het met hul heersers in reliëf. Hulle vorm 'n kulturele brug en speel 'n belangrike rol in die handel, sowel as die oordrag van idees en kultuur na en van die Indo-Gangetiese vlakte na die suidpunt van Indië.
Hulle moes meeding met die Shunga -ryk en daarna die Kanva -dinastie van Magadha om hul heerskappy te vestig. Later het hulle 'n deurslaggewende rol gespeel om 'n groot deel van Indië te beskerm teen buitelandse indringers soos die Sakas, Yavanas en Pahlavas. Veral hul stryd met die Westerse Kshatrapas het lank voortgeduur. Die noemenswaardige heersers van die Satavahana -dinastie Gautamiputra Satakarni en Sri Yajna Sātakarni kon die buitelandse indringers soos die Westelike Kshatrapas verslaan en hul uitbreiding stop. In die 3de eeu nC is die ryk in kleiner state verdeel. 
Die speseryhandel in Kerala het handelaars van regoor die ou wêreld na Indië gelok. Vroeë geskrifte en steentydperkgrafieke uit die neolitiese tydperk wat verkry is, dui aan dat die suidwestelike kushawe van Indië, Muziris, in Kerala, hom sedert 3000 vC as 'n belangrike speseryhandelsentrum gevestig het, volgens Sumeriese verslae. Joodse handelaars uit Judea het al in 562 vC in Kochi, Kerala, Indië aangekom.  het omstreeks die 1ste eeu nC na Indië gevaar. Hy land in Muziris in Kerala, Indië en vestig Yezh (Seven) ara (half) palligal (kerke) of Sewe en 'n half kerke.
Hindoe- en Boeddhistiese godsdienstige ondernemings van Suidoos -Asië word gekoppel aan die ekonomiese aktiwiteit en handel, aangesien beskermelinge groot fondse toevertrou wat later gebruik sal word om die plaaslike ekonomie te bevoordeel deur boedelbestuur, vakmanskap, die bevordering van handelsaktiwiteite. Boeddhisme het veral langs die maritieme handel gereis en munt, kuns en geletterdheid bevorder.  Indiese handelaars wat by speserye betrokke was, het die Indiese kookkuns na Suidoos -Asië geneem, waar speserye en kerries gewild geraak het by die inheemse inwoners. 
Die Grieks-Romeinse wêreld gevolg deur handel oor die wierookroete en die Romeins-Indiese roetes.  Gedurende die 2de eeu vC het Griekse en Indiese skepe bymekaargekom om handel te dryf by Arabiese hawens soos Aden.  Gedurende die eerste millennium is die seeroetes na Indië beheer deur die Indiërs en Ethiopiërs wat die maritieme handelsmag van die Rooi See geword het.
Keiser Kanishka was egter 'n groot beskermheer van Boeddhisme, maar namate Kushans suidwaarts uitgebrei het, het die gode van hul latere muntstukke die nuwe Hindoe -meerderheid weerspieël.   Hulle speel 'n belangrike rol in die vestiging van Boeddhisme in Indië en die verspreiding daarvan na Sentraal -Asië en China.
Die Kushan -tydperk is 'n gepaste voorspel tot die ouderdom van die Guptas. 
Die Gupta -periode was bekend vir kulturele kreatiwiteit, veral in letterkunde, argitektuur, beeldhouwerk en skilderkuns.  Die Gupta -tydperk het geleerdes soos Kalidasa, Aryabhata, Varahamihira, Vishnu Sharma en Vatsyayana opgelewer wat op baie akademiese gebiede vordering gemaak het. Die Gupta -tydperk was 'n waterskeiding van die Indiese kultuur: die Guptas het Vediese offers gebring om hul heerskappy te legitimeer, maar hulle het ook die Boeddhisme beskerm, wat steeds 'n alternatief vir Brahmaniese ortodoksie was. Die militêre uitbuiting van die eerste drie heersers - Chandragupta I, Samudragupta en Chandragupta II - het 'n groot deel van Indië onder hul leiding gebring.  Wetenskap en politieke administrasie het tydens die Gupta -era nuwe hoogtes bereik. Sterk handelsbande het die streek ook 'n belangrike kulturele sentrum gemaak en dit gevestig as 'n basis wat koninkryke en streke in Birma, Sri Lanka, Maritieme Suidoos -Asië en Indochina sou beïnvloed.
Regeer deur drie dinastieë Varmanas (ongeveer 350–650 nC), Mlechchha-dinastie (ongeveer 655–900 nC) en Kamarupa-Palas (ongeveer 900–1100 nC), uit hul hoofstede in die huidige Guwahati (Pragjyotishpura), Tezpur (Haruppeswara) en Noord -Gauhati (Durjaya) onderskeidelik. Al drie dinastieë beweer dat hulle afstam van Narakasura, 'n immigrant uit Aryavarta.  In die bewind van die Varman -koning, Bhaskar Varman (ongeveer 600–650 nC), het die Chinese reisiger Xuanzang die streek besoek en sy reise aangeteken. Later, na verswakking en verbrokkeling (na die Kamarupa-Palas), is die Kamarupa-tradisie ietwat uitgebrei tot c. 1255 CE deur die Lunar I (ongeveer 1120–1185 CE) en Lunar II (c. 1155–1255 CE) dinastieë.  Die koninkryk van Kamarupa het in die middel van die 13de eeu tot 'n einde gekom toe die Khen -dinastie onder Sandhya van Kamarupanagara (Noord -Guwahati) na die inval van Moslem -Turke sy hoofstad na Kamatapur (Noord -Bengaal) verskuif het en die Kamata gestig het koninkryk. 
Die Pallavas was gedurende die 4de tot die 9de eeu, saam met die Guptas van die Noorde, groot beskermhere van die ontwikkeling van Sanskrit in die suide van die Indiese subkontinent. In die Pallava -regering was die eerste Sanskrit -inskripsies in 'n skrif genaamd Grantha.  Vroeë Pallavas het verskillende konneksies met lande in Suidoos -Asië gehad. Die Pallavas het Dravidiaanse argitektuur gebruik om 'n paar baie belangrike Hindoe -tempels en akademies in Mamallapuram, Kanchipuram en ander plekke te bou waar hul heerskappy die opkoms van groot digters was. Die gebruik om tempels aan verskillende gode toe te wy, het in die mode gekom, gevolg deur fyn artistieke tempelargitektuur en beeldhoustyl van Vastu Shastra. 
Kadambas is afkomstig van Karnataka, gestig deur Mayurasharma in 345 nC, wat later die potensiaal getoon het om in imperiale verhoudings te ontwikkel, 'n aanduiding van die titels en bynaam wat die heersers daarvan aanvaar het. Koning Mayurasharma het die leërs van Pallavas van Kanchi verslaan, moontlik met die hulp van 'n paar inheemse stamme. Die Kadamba -roem het sy hoogtepunt bereik tydens die bewind van Kakusthavarma, 'n noemenswaardige heerser met wie selfs die konings van die Gupta -dinastie van Noord -Indië huweliksverbintenisse gekweek het. Die Kadambas was tydgenote van die Westelike Ganga -dinastie en saam vorm hulle die vroegste inheemse koninkryke om die land met absolute outonomie te regeer. Die dinastie het later meer as vyfhonderd jaar lank voortgegaan om te regeer as 'n feodator van groter Kannada -ryke, die Chalukya- en die Rashtrakuta -ryke, en gedurende daardie tyd het hulle verdeel in minderjarige dinastieë, bekend as die Kadambas van Goa, Kadambas van Halasi en Kadambas van Hangal.
Die vrede en voorspoed wat geheers het, het sy hof 'n sentrum van kosmopolitisme gemaak en geleerdes, kunstenaars en godsdienstige besoekers van heinde en ver gelok.  Gedurende hierdie tyd het Harsha hom tot Boeddhisme bekeer van Surya -aanbidding.  Die Chinese reisiger Xuanzang het die hof van Harsha besoek en 'n baie gunstige verslag van hom geskryf en sy geregtigheid en vrygewigheid geprys.  Sy biografie Harshacharita ("Deeds of Harsha") geskryf deur die Sanskrit-digter Banabhatta, beskryf sy verbintenis met Thanesar, behalwe die vermelding van die verdedigingsmuur, 'n grag en die paleis met 'n tweeverdieping Dhavalagriha (White Mansion).  
Van die vyfde eeu tot die dertiende het Śrauta -offers afgeneem, en die aanvangstradisies van Boeddhisme, Jainisme of meer algemeen Shaivisme, Vaishnavisme en Shaktisme het in koninklike howe uitgebrei.  Hierdie tydperk het 'n paar van die beste kunste van Indië opgelewer, beskou as die toonbeeld van klassieke ontwikkeling, en die ontwikkeling van die belangrikste geestelike en filosofiese stelsels wat steeds in Hindoeïsme, Boeddhisme en Jainisme was.
In die 7de eeu nC het Kumārila Bhaṭṭa sy skool vir Mimamsa -filosofie geformuleer en die standpunt oor Vediese rituele teen Boeddhistiese aanvalle verdedig. Geleerdes neem kennis van Bhaṭṭa se bydrae tot die agteruitgang van Boeddhisme in Indië.  In die 8ste eeu het Adi Shankara deur die Indiese subkontinent gereis om die leer van Advaita Vedanta te propageer en te versprei, wat hy gekonsolideer het en wat die hoofkenmerke van die huidige gedagtes in Hindoeïsme verenig.   ​​ Hy was 'n kritikus van sowel die Boeddhisme as die Minamsa -Hindoeïsme -skool     en stig wiskunde (kloosters) in die vier hoeke van die Indiese subkontinent vir die verspreiding en ontwikkeling van Advaita Vedanta.  Terwyl die inval van Muhammad bin Qasim in Sindh (moderne Pakistan) in 711 nC 'n verdere agteruitgang van die Boeddhisme beleef het. Die Chach Nama teken baie gevalle op van die omskakeling van stupas na moskees, soos in Nerun. 
Van die 8ste tot die 10de eeu het drie dinastieë om beheer oor Noord -Indië betwis: die Gurjara Pratiharas van Malwa, die Palas van Bengale en die Rashtrakutas van die Deccan. Die Sena -dinastie sou later beheer neem van die Pala -ryk, die Gurjara Pratiharas wat in verskillende state gefragmenteer was, veral die Paramaras van Malwa, die Chandelas van Bundelkhand, die Kalachuris van Mahakoshal, die Tomaras van Haryana en die Chauhans van Rajputana, hierdie state was enkele van die vroegste Rajput -koninkryke  terwyl die Rashtrakutas deur die Westerse Chalukyas geannekseer is.  Gedurende hierdie tydperk het die Chaulukya-dinastie ontstaan, die Chaulukyas het die Dilwara-tempels gebou, die Modhera Sun-tempel, Rani ki vav  in die styl van Māru-Gurjara-argitektuur, en hul hoofstad Anhilwara (moderne Patan, Gujarat) was een van die grootste stede in die Indiese subkontinent, met die bevolking wat op 1000 na 100 000 geraam word.
Die Hindoe-Shahi-dinastie regeer dele van die ooste van Afghanistan, Noord-Pakistan en Kasjmir vanaf die middel van die 7de eeu tot die vroeë 11de eeu. Terwyl hy in Odisha was, het die Oostelike Ganga -ryk aan bewind gekom, bekend vir die vooruitgang van Hindoe -argitektuur, veral Jagannath -tempel en Konark Sun -tempel, sowel as beskermkuns van kuns en letterkunde.
Die vroeë heersers van hierdie dinastie was Hindoe, maar die latere heersers was sterk beïnvloed deur Jainisme.  Govinda III en Amoghavarsha was die bekendste van die lang reeks bekwame administrateurs wat deur die dinastie vervaardig is. Amoghavarsha, wat 64 jaar lank regeer het, was ook 'n skrywer en het Kavirajamarga geskryf, die vroegste bekende Kannada -werk oor poëtika.  Argitektuur bereik 'n mylpaal in die Dravidiaanse styl, waarvan die beste voorbeeld te sien is in die Kailasanath -tempel in Ellora. Ander belangrike bydraes is die Kashivishvanatha -tempel en die Jain Narayana -tempel in Pattadakal in Karnataka.
Die Arabiese reisiger Suleiman het die Rashtrakuta -ryk beskryf as een van die vier groot ryke van die wêreld.  Die Rashtrakuta -periode was die begin van die goue era van die suidelike Indiese wiskunde. Die groot suid -Indiese wiskundige Mahāvīra het in die Rashtrakuta -ryk gewoon en sy teks het 'n groot invloed op die Middeleeuse Suid -Indiese wiskundiges wat na hom geleef het.  Die heersers van Rashtrakuta beskerm ook manne van briewe, wat in verskillende tale van Sanskrit tot die Apabhraṃśas geskryf het. 
Die Pala -ryk is gestig deur Gopala I.    Dit is beheer deur 'n Boeddhistiese dinastie uit Bengale in die oostelike deel van die Indiese subkontinent. Die Palas het Bengale herenig ná die val van Shashanka se Gauda -koninkryk. 
Middeleeuse Cholas het gedurende die middel van die 9de eeu nC prominent geword en die grootste ryk gevestig wat Suid -Indië nog gesien het.  Hulle het die Suid -Indië suksesvol verenig onder hul bewind en deur hul vlootsterkte hul invloed in die Suidoos -Asiatiese lande soos Srivijaya uitgebrei.  Onder Rajaraja Chola I en sy opvolgers Rajendra Chola I, Rajadhiraja Chola, Virarajendra Chola en Kulothunga Chola I het die dinastie 'n militêre, ekonomiese en kulturele mag geword in Suid-Asië en Suidoos-Asië.   Die vloote van Rajendra Chola I het nog verder gegaan en die seekusse van Birma tot Viëtnam beset,  die Andaman- en Nicobar -eilande, die Lakshadweep (Laccadive) eilande, Sumatra en die Maleise skiereiland in Suidoos -Asië en die Pegu -eilande. Die mag van die nuwe ryk is aan die oostelike wêreld bekend gemaak deur die ekspedisie na die Ganges wat Rajendra Chola I onderneem het en deur die besetting van stede van die maritieme ryk Srivijaya in Suidoos -Asië, sowel as deur die herhaalde ambassades in China. 
Die Westelike Chalukya -ryk het die grootste deel van die westelike Deccan, Suid -Indië, tussen die 10de en 12de eeu beheer.  Groot gebiede tussen die Narmada -rivier in die noorde en Kaveririvier in die suide het onder beheer van Chalukya gekom.  Gedurende hierdie tydperk was die ander groot regerende families van die Deccan, die Hoysalas, die Seuna Yadavas van Devagiri, die Kakatiya -dinastie en die Suidelike Kalachuris, ondergeskiktes van die Westerse Chalukyas en het hulle onafhanklikheid eers verkry toe die mag van die Chalukya afneem gedurende die laaste helfte van die 12de eeu. 
Heilige muurreliëf, gietvorm en miniatuur dekoratiewe toring in die Mallikarjuna -tempel by Kuruvatti.
Die Sultanaat het 'n periode van Indiese kulturele herlewing ingelui. Die gevolglike 'Indo-Moslem' samesmelting van kulture het blywende sinkretiese monumente in argitektuur, musiek, letterkunde, godsdiens en klere gelaat. Daar word vermoed dat die taal van Oerdoe gedurende die Sultanaat van Delhi gebore is as gevolg van die vermenging van die plaaslike sprekers van Sanskritiese Prakrits met immigrante wat Persies, Turks en Arabies onder die Moslem -heersers praat. Die Delhi-sultanaat is die enigste Indo-Islamitiese ryk wat een van die min vroulike heersers in Indië, Razia Sultana (1236–1240), vertoon het.
Tydens die Delhi -sultanaat was daar 'n sintese tussen die Indiese beskawing en die Islamitiese beskawing. Laasgenoemde was 'n kosmopolitiese beskawing, met 'n multikulturele en pluralistiese samelewing, en wye internasionale netwerke, insluitend sosiale en ekonomiese netwerke, wat oor groot dele van Afro-Eurasië strek, wat gelei het tot toenemende verspreiding van goedere, mense, tegnologie en idees. Alhoewel dit aanvanklik ontwrigtend was as gevolg van die oorgang van mag van inheemse Indiese elites na Turkse Moslemelites, was die Delhi -sultanaat verantwoordelik vir die integrasie van die Indiese subkontinent in 'n groeiende wêreldstelsel, wat Indië by 'n wyer internasionale netwerk lok, wat 'n beduidende impak op die Indiese kultuur gehad het en die samelewing.  Die Sultanaat van Delhi het egter ook grootskaalse vernietiging en ontheiliging van tempels in die Indiese subkontinent veroorsaak. 
Die Mongoolse invalle van Indië is suksesvol deur die Delhi -sultanaat afgeweer tydens die bewind van Alauddin Khalji. 'N Belangrike faktor in hul sukses was hul Turkse Mamluk -slawe -leër, wat baie vaardig was in dieselfde styl van nomadiese kavalerie -oorlogvoering as die Mongole, as gevolg van soortgelyke nomadiese Sentraal -Asiatiese wortels. Dit is moontlik dat die Mongoolse Ryk moontlik na Indië uitgebrei het as dit nie die rol van die Delhi -sultanaat was om dit af te weer nie.  Deur die Mongoolse stropers herhaaldelik af te weer, het die sultanaat Indië gered van die verwoesting wat in Wes- en Sentraal -Asië besoek is, en die toneel gedek vir eeue van migrasie van vlugtende soldate, geleerde mans, mistici, handelaars, kunstenaars en ambagsmanne uit daardie streek na die subkontinent, en daardeur 'n sinkretiese Indo-Islamitiese kultuur in die noorde geskep.  
'N Turco-Mongoolse veroweraar in Sentraal-Asië, Timur (Tamerlane), val die heersende sultan Nasir-u Din Mehmud van die Tughlaq-dinastie in die stad Noord-Indië, Delhi, aan.  Die leër van die Sultan is op 17 Desember 1398 verslaan. Timur het Delhi binnegegaan en die stad is afgedank, verwoes en in puin gelaat nadat Timur se leër drie dae en nagte lank doodgemaak en geplunder het. Hy het beveel dat die hele stad ontslaan moet word, behalwe die Sayyids, geleerdes en die "ander Moslems" (kunstenaars), 100,000 oorlogsgevangenes is op een dag doodgemaak.  Die Sultanaat het aansienlik gely onder die afdanking van Delhi. Alhoewel dit kortliks herleef het onder die Lodi -dinastie, was dit maar 'n skaduwee van eersgenoemde.
Die Vijayanagara -ryk is in 1336 gestig deur Harihara I en sy broer Bukka Raya I van die Sangama -dinastie, , wat ontstaan ​​het as 'n politieke erfgenaam van die Hoysala -ryk, Kakatiya -ryk,  en die Pandyan -ryk.  Die ryk het bekendheid verwerf as 'n hoogtepunt van pogings deur die Suid -Indiese moondhede om Islamitiese invalle teen die einde van die 13de eeu af te weer. Dit duur tot 1646, hoewel die mag daarvan afgeneem het na 'n groot militêre nederlaag in 1565 deur die gesamentlike leërs van die Deccan -sultanate. Die ryk is vernoem na die hoofstad Vijayanagara, waarvan die ruïnes die huidige Hampi omring, nou 'n wêrelderfenisgebied in Karnataka, Indië. 
In die eerste twee dekades na die stigting van die ryk het Harihara I beheer oor die grootste deel van die gebied suid van die Tungabhadra -rivier verkry en die titel van Purvapaschima Samudradhishavara ("meester van die oostelike en westelike see"). Teen 1374 het Bukka Raya I, opvolger van Harihara I, die hoofskap van Arcot, die Reddys van Kondavidu en die sultan van Madurai verslaan en beheer oor Goa in die weste en die Tungabhadra-Krishna-rivier Doab in die noorde gekry.  
Die Vijayanagara -keisers was verdraagsaam teenoor alle godsdienste en sektes, soos geskrifte deur buitelandse besoekers toon.  Die konings het titels gebruik soos Gobrahamana Pratipalanacharya (letterlik, "beskermer van koeie en brahmane") en Hindurayasuratrana (aangesteek, 'ondersteuner van die Hindoe -geloof') wat getuig het van hul voorneme om Hindoeïsme te beskerm en tegelykertyd vasberade in hul hofseremonies en -drag was.  Die stigters van die ryk, Harihara I en Bukka Raya I, was vroom Shaivas (aanbidders van Shiva), maar het toekennings verleen aan die Vaishnava -orde van Sringeri met Vidyaranya as hul beskermheilige, en aangewys Varaha (die vark, 'n avatar van Vishnu) as hul embleem.  Meer as 'n kwart van die argeologiese opgrawings het 'n 'Islamitiese wyk' gevind, nie ver van die 'koninklike kwartier' nie. Adellikes uit die Timurid -koninkryke in Sentraal -Asië het ook na Vijayanagara gekom. Die latere konings van Saluva en Tuluva was deur geloof Vaishnava, maar aanbid aan die voete van Lord Virupaksha (Shiva) by Hampi sowel as Lord Venkateshwara (Vishnu) in Tirupati. 'N Sanskrit -werk, Jambavati Kalyanam deur koning Krishnadevaraya, genaamd Lord Virupaksha Karnata Rajya Raksha Mani ("beskermende juweel van die Karnata -ryk").  [ volledige aanhaling nodig ] Die konings het die heiliges van die dvaita -orde (filosofie van dualisme) van Madhvacharya in Udupi beskerm. 
Die nalatenskap van die ryk bevat baie monumente versprei oor Suid -Indië, waarvan die bekendste die groep in Hampi is. Die vorige tempelboutradisies in Suid -Indië het saamgeval in die Vijayanagara -argitektuurstyl. Die vermenging van alle gelowe en volkstale het die argitektoniese innovasie van Hindoe -tempelbou geïnspireer, eers in die Deccan en later in die Dravidiese idiome met behulp van die plaaslike graniet. Suid -Indiese wiskunde floreer onder die beskerming van die Vijayanagara -ryk in Kerala. Die Suid -Indiese wiskundige Madhava van Sangamagrama het in die 14de eeu die beroemde Kerala School of Astronomy and Mathematics gestig, wat baie groot Suid -Indiese wiskundiges soos Parameshvara, Nilakantha Somayaji en Jyeṣṭhadeva in die Middeleeuse Suid -Indië opgelewer het.  Doeltreffende administrasie en kragtige buitelandse handel het nuwe tegnologieë gebring, soos waterbestuurstelsels vir besproeiing.  Die beskerming van die ryk het beeldende kunste en letterkunde in staat gestel om nuwe hoogtes in Kannada, Telugu, Tamil en Sanskrit te bereik, terwyl Carnatic -musiek in sy huidige vorm ontwikkel het. 
Vijayanagara het agteruitgegaan na die nederlaag in die Slag van Talikota (1565). Na die dood van Aliya Rama Raya in die Slag van Talikota, begin Tirumala Deva Raya die Aravidu -dinastie, verhuis en stig 'n nuwe hoofstad Penukonda om die vernietigde Hampi te vervang en probeer om die oorblyfsels van die Vijayanagara -ryk te herbou.  Tirumala het in 1572 geabdikeer en die oorblyfsels van sy koninkryk onder sy drie seuns verdeel en 'n godsdienstige lewe nagestreef tot sy dood in 1578. Die opvolgers van die Aravidu -dinastie regeer die streek, maar die ryk stort in 1614 in, en die laaste oorblyfsels eindig in 1646, van voortgesette oorloë met die Bijapur -sultanaat en ander.    Gedurende hierdie tydperk het meer koninkryke in Suid -Indië onafhanklik en los van Vijayanagara geword. Dit sluit in die Mysore -koninkryk, Keladi Nayaka, Nayaks van Madurai, Nayaks van Tanjore, Nayakas van Chitradurga en Nayak Kingdom of Gingee - wat almal onafhanklikheid verklaar het en 'n beduidende impak op die geskiedenis van Suid -Indië in die komende eeue gehad het. 
Twee en 'n half eeue vanaf die middel van die 13de eeu is die politiek in Noord -Indië oorheers deur die Sultanaat van Delhi, en in Suid -Indië deur die Vijayanagar -ryk. Daar was egter ook ander streeksmoondhede. Na die val van die Pala -ryk, regeer die Chero -dinastie 'n groot deel van Oos -Uttar Pradesh, Bihar en Jharkhand van 12de tot 18de nC.    Die Reddy -dinastie het die Delhi Sultanaat suksesvol verslaan en hul heerskappy uitgebrei van Cuttack in die noorde tot Kanchi in die suide, en uiteindelik opgeneem in die uitbreidende Vijayanagara -ryk. 
In die noorde het die Rajput -koninkryke die dominante mag in Wes- en Sentraal -Indië gebly. Die Mewar -dinastie onder Maharana Hammir het Muhammad Tughlaq verslaan en gevange geneem met die Bargujars as sy belangrikste bondgenote. Tughlaq moes 'n groot losprys betaal en al die lande van Mewar prysgee. Na hierdie gebeurtenis het die Delhi -sultanaat Chittor 'n paar honderd jaar lank nie aangeval nie. Die Rajputs het hul onafhanklikheid herstel en Rajput-state is tot in die ooste tot Bengale en noordwaarts tot in die Punjab gevestig. Die Tomaras vestig hulle in Gwalior, en Man Singh Tomar het die Gwalior -fort wat nog steeds daar staan, gerekonstrueer.  Gedurende hierdie tydperk het Mewar na vore getree as die toonaangewende Rajput -staat en het Rana Kumbha sy koninkryk uitgebrei ten koste van die Sultanate van Malwa en Gujarat.   Die volgende groot Rajput -heerser, Rana Sanga van Mewar, het die belangrikste speler in Noord -Indië geword. Sy doelwitte het groter geword - hy was van plan om die baie gesogte prys van die destydse Moslemheersers, Delhi, te verower. Maar sy nederlaag in die Slag van Khanwa het die nuwe Mughal -dinastie in Indië gekonsolideer.  Die Mewar -dinastie onder Maharana Udai Singh II staar 'n verdere nederlaag in die gesig deur die Mughal -keiser Akbar, met hul hoofstad Chittor wat gevange geneem word. As gevolg van hierdie gebeurtenis het Udai Singh II Udaipur gestig, wat die nuwe hoofstad van die Mewar -koninkryk geword het. Sy seun, Maharana Pratap van Mewar, het die Mughals beslis weerstaan. Akbar het baie missies teen hom gestuur. Hy het oorleef om uiteindelik beheer oor die hele Mewar te verkry, uitgesluit die Chittor -fort. 
In die suide het die Bahmani -sultanaat, wat deur 'n Brahman -bekeerling gestig is of deur 'n Brahman beskerm is, en uit die bron is die naam gegee Bahmani,  was die belangrikste mededinger van die Vijayanagara en het gereeld probleme vir die Vijayanagara veroorsaak.  In die vroeë 16de eeu het Krishnadevaraya van die Vijayanagar -ryk die laaste oorblyfsel van die Bahmani -sultanaatmag verslaan. Daarna stort die Bahmani -sultanaat in duie,  wat veroorsaak het dat dit in vyf klein Deccan -sultanate verdeel is.  In 1490 verklaar Ahmadnagar onafhanklikheid, gevolg deur Bijapur en Berar in dieselfde jaar word Golkonda onafhanklik in 1518 en Bidar in 1528.  Alhoewel hulle gewoonlik teenstanders was, het hulle in 1565 bondgenote teen die Vijayanagara -ryk gehad, wat Vijayanagar permanent verswak het in die Slag van Talikota.
Die Sultanaat van Bengale was die dominante mag van die Ganges - Brahmaputra -delta, met 'n netwerk van muntstede versprei oor die streek. Dit was 'n Soennitiese Moslem-monargie met Indo-Turkse, Arabiese, Abessiniese en Bengale Moslem-elite. Die sultanaat was bekend vir sy godsdienstige pluralisme waar nie-Moslem-gemeenskappe vreedsaam bestaan ​​het. Die Bengaalse sultanaat het 'n kring van vasaalstate gehad, waaronder Odisha in die suidweste, Arakan in die suidooste en Tripura in die ooste. In die vroeë 16de eeu bereik die Bengaalse sultanaat die hoogtepunt van sy territoriale groei met beheer oor Kamrup en Kamata in die noordooste en Jaunpur en Bihar in die weste. Dit was bekend as 'n vooruitstrewende handelsland en een van die sterkste state in Asië. Vanweë die oorvloed goedere in Bengale, is die streek beskryf as die 'rykste land om mee te handel'. Die Bengaalse sultanaat het 'n sterk argitektoniese erfenis nagelaat. Geboue uit die tydperk toon dat buitelandse invloede saamgesmelt het tot 'n duidelike Bengaalse styl. Die Bengaalse sultanaat was ook die grootste en mees gesogte gesag onder die onafhanklike state van die Middeleeuse Moslem-heerskappy in die geskiedenis van Bengale. Die agteruitgang begin met 'n interregnum deur die Suri -ryk, gevolg deur die verowering van Mughal en die verbrokkeling in klein koninkryke.
Die Bhakti -beweging verwys na die teïstiese toegewyde neiging wat na vore gekom het in die Middeleeuse Hindoeïsme  en later 'n rewolusie in Sikhisme gemaak het.  Dit het sy oorsprong in die sewende-eeuse Suid-Indië (nou dele van Tamil Nadu en Kerala) en het noordwaarts versprei.  Dit het van die 15de eeu af oor die ooste en die noorde van Indië getrek en sy hoogtepunt bereik tussen die 15de en 17de eeu nC. 
Ranakpur Jain -tempel is in die 15de eeu gebou met die steun van die Rajput -staat Mewar.
Die vroeë moderne tydperk van die Indiese geskiedenis dateer van 1526 tot 1858, wat ooreenstem met die opkoms en val van die Mughal -ryk, wat geërf het uit die Timurid Renaissance. Gedurende hierdie tydperk het die ekonomie van Indië uitgebrei, relatiewe vrede gehandhaaf en kunste beskerm. Hierdie periode was getuie van die verdere ontwikkeling van die Indo-Islamitiese argitektuur   die groei van Maratha en Sikhs kon beduidende streke van Indië regeer in die afnemende dae van die Mughal-ryk, wat formeel tot 'n einde gekom het toe die Britse Raj is gestig. 
In 1526 het Babur, 'n Timurid -afstammeling van Timur en Genghis Khan uit Fergana -vallei (hedendaagse Oesbekistan), oor die Khyberpas gevee en die Mughal -ryk gevestig, wat 'n groot deel van Suid -Asië beslaan het.  Sy seun Humayun is egter in die jaar 1540 deur die Afghaanse kryger Sher Shah Suri verslaan, en Humayun is gedwing om na Kaboel terug te trek. Na die dood van Sher Shah het sy seun Islam Shah Suri en sy Hindoe -generaal Hemu Vikramaditya 'n sekulêre bewind in Noord -Indië gevestig vanaf Delhi tot 1556, toe Akbar die Grote Hemu in die Tweede Slag van Panipat op 6 November 1556 verslaan het nadat hy die Slag van Delhi gewen het.
Die beroemde keiser Akbar die Grote, wat die kleinseun van Babar was, het probeer om 'n goeie verhouding met die Hindoes te vestig. Akbar het in die heilige dae van Jainisme 'Amari' verklaar of nie-doodmaak van diere. Hy rol die jizya belasting vir nie-Moslems. Die Mughal -keisers trou met plaaslike koninklikes, het hulle met die plaaslike gemeenskap verbonde maharajas, en probeer om hul Turko-Persiese kultuur saam te smelt met ou Indiese style, wat 'n unieke Indo-Persiese kultuur en Indo-Sarasense argitektuur skep. Akbar is getroud met 'n Rajput-prinses, Mariam-uz-Zamani, en hulle het 'n seun, Jahangir, wat gedeeltelik Mughal en gedeeltelik Rajput was, asook toekomstige Mughal-keisers.  Jahangir het min of meer die beleid van sy vader gevolg. Die Mughal -dinastie regeer die grootste deel van die Indiese subkontinent teen 1600. Die bewind van Shah Jahan was die goue era van die Mughal -argitektuur. Hy het verskeie groot monumente opgerig, waarvan die bekendste die Taj Mahal in Agra is, sowel as die Moti Masjid, Agra, die Rooi Fort, die Jama Masjid, Delhi en die Lahore -fort.
Dit was die tweede grootste ryk wat in die Indiese subkontinent bestaan ​​het  en China oortref het om die grootste ekonomiese mag ter wêreld te word, met 24,4% van die wêreldekonomie,  en die wêreldleier in vervaardiging,  wat produksie 25% van die wêreldwye industriële produksie.  Die ekonomiese en demografiese oplewing is gestimuleer deur landbouhervormings in Mughal wat die landbouproduksie verskerp het,  'n proto-industrialiserende ekonomie wat na industriële vervaardiging begin beweeg het,  en 'n relatief hoë mate van verstedeliking vir sy tyd. 
Die ryk het daarna agteruitgegaan. Die Mughals het verskeie houe gely weens invalle van Marathas, Jats en Afghanen. In 1737 het die Maratha -generaal Bajirao van die Maratha -ryk Delhi binnegeval en geplunder. Onder die generaal Amir Khan Umrao Al Udat het die Mughal -keiser 8 000 troepe gestuur om die 5000 Maratha -kavalleriesoldate te verdryf. Baji Rao het die beginner -generaal van Mughal egter maklik gelei en die res van die keiserlike Mughal -leër het gevlug. In 1737, in die finale nederlaag van die Mughal-ryk, is die opperbevelhebber van die Mughal-leër, Nizam-ul-mulk, in Bhopal deur die Maratha-leër gestuur. Dit het in wese 'n einde gemaak aan die Mughal -ryk. Terwyl die staat Bharatpur onder die Jat -heerser Suraj Mal die Mughal -garnisoen in Agra oorval en die stad geplunder het, neem hulle die twee groot silwer deure van die ingang van die beroemde Taj Mahal wat daarna in 1763 deur Suraj Mal gesmelt is.  In 1739, Nader Shah, keiser van Iran, verslaan die Mughal -leër in die Slag van Karnal.  Na hierdie oorwinning het Nader Delhi ingeneem en afgedank en baie skatte weggedra, waaronder die Peacock Troon.  Die Mughal -heerskappy is verder verswak deur konstante inheemse Indiese weerstand Banda Singh Bahadur het die Sikh Khalsa gelei teen die Mughal godsdienstige onderdrukking Hindoe Rajas van Bengale, Pratapaditya en Raja Sitaram Ray het in opstand gekom en Maharaja Chhatrasal, van Bundela Rajputs, het die Mughals bestry en die Panna gestig Staat.  Die Mughal -dinastie is teen 1757 verminder tot marionetheersers. Vadda Ghalughara het onder die Moslemse provinsiale regering in Lahore plaasgevind om die Sikhs uit te wis, met 30 000 Sikhs wat vermoor is, 'n offensief wat met die Mughals begin het, met die Chhota Ghallughara,  en het etlike dekades onder sy Moslem -opvolgerstate geduur. 
Die Maratha -koninkryk is gestig en gekonsolideer deur Chatrapati Shivaji, 'n Maratha -aristokraat van die Bhonsle -stam.  Die eer dat die Marathas nasionaal formidabele mag gemaak het, is egter die eer vir Peshwa Bajirao I. Historikus K.K. Datta het geskryf dat Bajirao I "heel moontlik as die tweede stigter van die Maratha -ryk beskou kan word". 
Die ryk het op sy hoogtepunt gestrek van Tamil Nadu  in die suide, tot Peshawar (hedendaagse Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan  [nota 2]) in die noorde, en Bengale in die ooste. Die noordwestelike uitbreiding van die Marathas is gestop na die Derde Slag van Panipat (1761). Die Maratha-owerheid in die noorde is egter binne 'n dekade onder Peshwa Madhavrao I hervestig 
Onder Madhavrao I het die sterkste ridders semi-outonomie gekry, wat 'n konfederasie van Maratha-state tot stand gebring het onder die Gaekwads van Baroda, die Holkars van Indore en Malwa, die Scindias van Gwalior en Ujjain, die Bhonsales van Nagpur en die Puars van Dhar en Dewas . In 1775 het die Oos-Indiese Kompanjie ingegryp in 'n Peshwa-gesinsopvolgingstryd in Pune, wat gelei het tot die Eerste Anglo-Maratha-oorlog, wat 'n Maratha-oorwinning tot gevolg gehad het.  Die Marathas het 'n groot mag in Indië gebly tot hul nederlaag in die Tweede en Derde Anglo-Maratha-oorloë (1805-1818), wat daartoe gelei het dat die Oos-Indiese Kompanjie die grootste deel van Indië beheer het.
Maharaja Ranjit Singh het baie dele van Noord -Indië tot 'n ryk gekonsolideer. Hy gebruik hoofsaaklik sy Sikh Khalsa -leër wat hy in Europese militêre tegnieke opgelei het en toegerus is met moderne militêre tegnologie. Ranjit Singh was 'n meesterstrateeg en het goed gekwalifiseerde generaals vir sy leër gekies. Hy het die Afghaanse leërs deurlopend verslaan en die Afghaanse Sikh-oorloë suksesvol beëindig. In fases voeg hy die sentrale Punjab, die provinsies Multan en Kashmir en die Peshawar -vallei by sy ryk.  
Op sy hoogtepunt, in die 19de eeu, strek die ryk van die Khyberpas in die weste tot Kasjmir in die noorde, tot Sindh in die suide, wat langs die Sutlej -rivier loop tot by Himachal in die ooste. Na die dood van Ranjit Singh het die ryk verswak, wat tot konflik met die Britse Oos -Indiese Kompanjie gelei het. Die eerste Anglo-Sikh-oorlog en die tweede Anglo-Sikh-oorlog was die ondergang van die Sikh-ryk en was een van die laaste gebiede van die Indiese subkontinent wat deur die Britte verower is.
In die 18de eeu is die hele Rajputana feitlik deur die Marathas gedemp. Die Tweede Anglo-Maratha-oorlog het die Marathas van 1807 tot 1809 se aandag afgelei, maar daarna het Maratha se oorheersing van Rajputana hervat.In 1817 het die Britte oorlog gevoer met die Pindaris, plunderaars wat in Maratha-gebied gevestig was, wat vinnig die Derde Anglo-Maratha-oorlog geword het, en die Britse regering bied beskerming aan die Rajput-heersers van die Pindaris en die Marathas. Einde 1818 is soortgelyke verdrae tussen die ander Rajput -state en Brittanje gesluit. Die heerser van Maratha Sindhia van Gwalior het die distrik Ajmer-Merwara aan die Britte oorgegee, en die invloed van Maratha in Rajasthan het tot 'n einde gekom.  Die meeste van die Rajput -prinse was getrou aan Brittanje tydens die opstand van 1857, en min politieke veranderinge is in Rajputana aangebring tot Indiese onafhanklikheid in 1947. Die Rajputana -agentskap het meer as 20 prinsstate bevat, waarvan die opvallendste die staat Udaipur, Jaipur State is , Bikaner State en Jodhpur State.
Na die val van die Vijayanagara -ryk, het Polygar -state in Suid -Indië ontstaan ​​en daarin geslaag om invalle te weerstaan ​​en floreer tot die Polygar Wars, waar hulle deur die Britse Oos -Indiese Kompanjie se troepe verslaan is.  Rondom die 18de eeu is die koninkryk van Nepal deur Rajput -heersers gevorm. 
Die interne konflikte tussen die Indiese koninkryke het die Europese handelaars geleenthede gebied om geleidelik politieke invloed en gepaste lande te vestig. Na aanleiding van die Nederlanders, het die Britte - wat hulle in 1619 in die hawe van Surat aan die westkus gevestig het - en die Franse beide handelsposte in Indië gevestig. Alhoewel hierdie kontinentale Europese moondhede gedurende die daaropvolgende eeu verskillende kusstreke van suidelike en oostelike Indië beheer het, het hulle uiteindelik al hul gebiede in Indië aan die Britte verloor, met die uitsondering van die Franse buiteposte van Pondichéry en Chandernagore,   en die Portugese kolonies Goa, Daman en Diu. 
Die Engelse Oos -Indiese Kompanjie is in 1600 gestig The Company of Merchants of London handel in Oos -Indië. Dit het vastrapplek gekry in Indië met die oprigting van 'n fabriek in Masulipatnam aan die oostelike kus van Indië in 1611 en die toestemming van regte deur die Mughal -keiser Jahangir om 'n fabriek in Surat in 1612 te stig. In 1640, na soortgelyke toestemming van die Heerser Vijayanagara verder suid, 'n tweede fabriek is in Madras aan die suidoostelike kus gestig. Bombay -eiland, nie ver van Surat nie, 'n voormalige Portugese buitepos wat aan Engeland geskenk is in die huwelik van Catherine van Braganza met Charles II, is in 1668 deur die maatskappy gehuur. Twee dekades later het die maatskappy 'n teenwoordigheid in die Gangesrivier -delta gevestig toe 'n fabriek in Calcutta opgerig is. Gedurende hierdie tyd het ander maatskappye wat deur die Portugees, Nederlands, Frans en Deens gestig is, ook in die streek uitgebrei.
Die uitbreiding van die mag van die onderneming het hoofsaaklik twee vorme aangeneem. Die eerste hiervan was die direkte anneksasie van Indiese state en die daaropvolgende direkte bestuur van die onderliggende streke wat gesamentlik uit die Britse Indië bestaan ​​het. Die geannekse streke het die Noordwes-Provinsies (bestaande uit Rohilkhand, Gorakhpur en die Doab) (1801), Delhi (1803), Assam (Ahom Kingdom 1828) en Sindh (1843) ingesluit. Punjab, Noordwes-grensprovinsie en Kasjmir is geannekseer na die Anglo-Sikh-oorloë in 1849–56 (ampstermyn van Marquess van goewerneur-generaal van Dalhousie). Kasjmir is egter onmiddellik onder die Verdrag van Amritsar (1850) verkoop aan die Dogra -dinastie van Jammu en word daardeur 'n prinsstaat. In 1854 is Berar twee jaar later saam met die staat Oudh geannekseer. 
Die Indiese indenture -stelsel was 'n voortdurende stelsel van indenture, 'n vorm van skuldgebondenheid, waardeur 3,5 miljoen Indiërs na verskillende kolonies Europese moondhede vervoer is om arbeid aan die (hoofsaaklik suiker) plantasies te verskaf. Dit begin vanaf die einde van slawerny in 1833 en duur tot 1920. Dit het gelei tot die ontwikkeling van 'n groot Indiese diaspora wat versprei het vanaf die Karibiese Eilande (bv. Trinidad en Tobago) na die Stille Oseaan (bv. Fidji) en die groei van groot Indiese Karibiese en Indo-Afrikaanse bevolkings.
Die Indiese rebellie van 1857 was 'n grootskaalse rebellie deur soldate wat by die Britse Oos-Indiese Kompanjie in die noorde en sentraal-Indië in diens was teen die heerskappy van die onderneming. Die vonk wat tot die muitery gelei het, was die uitreiking van nuwe kruitpatrone vir die Enfield -geweer, wat ongevoelig was vir plaaslike godsdienstige verbod. Die belangrikste muiter was Mangal Pandey.  Boonop speel die onderliggende griewe oor Britse belasting, die etniese kloof tussen die Britse offisiere en hul Indiese troepe en landaanleggings 'n belangrike rol in die opstand. Binne 'n paar weke na Pandey se muitery het tientalle eenhede van die Indiese weermag by 'n wydverspreide rebellie by boere -leërs aangesluit. Die rebelse soldate het later die Indiese adel aangesluit, van wie baie titels en domeine verloor het onder die Doctrine of Lapse en gevoel het dat die kompanie inmeng met 'n tradisionele stelsel van erfenis. Rebellieleiers soos Nana Sahib en die Rani van Jhansi het tot hierdie groep behoort. 
Na die uitbreek van die muitery in Meerut, het die rebelle Delhi vinnig bereik. Die rebelle het ook groot dele van die noordwestelike provinsies en Awadh (Oudh) ingeneem. In Awadh het die opstand veral die eienskappe van 'n patriotiese opstand teen die Britse teenwoordigheid aangeneem.  Die Britse Oos -Indiese Kompanjie het egter vinnig gemobiliseer met die hulp van vriendelike Prinsstate, maar dit het die Britte die res van 1857 en die grootste deel van 1858 geneem om die opstand te onderdruk. Omdat die rebelle swak toegerus was en geen ondersteuning of finansiering van buite gehad het nie, is hulle wreed deur die Britte onderwerp. 
Na 1857 versterk en brei die koloniale regering sy infrastruktuur uit via die hofstelsel, regsprosedures en statute. Die Indiese Strafwet het tot stand gekom.  In die onderwys het Thomas Babington Macaulay skoolopleiding in die beroemde minuut van Februarie 1835 vir die Raj 'n prioriteit gemaak en daarin geslaag om die gebruik van Engels as onderrigmedium te implementeer. Teen 1890 het ongeveer 60 000 Indiane gematrikuleer.  Die Indiese ekonomie het met ongeveer 1% per jaar gegroei van 1880 tot 1920, en die bevolking het ook met 1% gegroei. Sedert 1910 het die Indiese private industrie egter aansienlik begin groei. Indië het in die laat 19de eeu 'n moderne spoorwegstelsel gebou, wat die vierde grootste ter wêreld was.  Die Britse Raj het baie belê in infrastruktuur, insluitend kanale en besproeiingstelsels, benewens spoorweë, telegrafie, paaie en hawens.  Historici was egter bitter verdeeld oor kwessies van die ekonomiese geskiedenis, met die nasionalistiese skool wat aangevoer het dat Indië aan die einde van die Britse bewind armer was as aan die begin en dat verarming weens die Britte plaasgevind het. 
In 1905 verdeel Lord Curzon die groot provinsie Bengale in 'n grootliks Hindoe -westelike helfte en 'Oos -Bengale en Assam', 'n grootliks Moslem -oostelike helfte. Daar word gesê dat die Britse doelwit vir doeltreffende administrasie was, maar die mense van Bengale was woedend oor die oënskynlike strategie vir 'verdeel en heers'. Dit was ook die begin van die georganiseerde anti-koloniale beweging. Toe die liberale party in Brittanje in 1906 aan bewind kom, is hy verwyder. Bengale is herenig in 1911. Die nuwe onderkoning Gilbert Minto en die nuwe minister van buitelandse sake vir Indië, John Morley, het met kongresleiers beraadslaag oor politieke hervormings. Die Morley-Minto-hervormings van 1909 het voorsiening gemaak vir Indiese lidmaatskap van die provinsiale uitvoerende rade sowel as die uitvoerende raad van die onderkoning. Die Imperial Legislative Council is vergroot van 25 tot 60 lede en 'n aparte gemeenskaplike verteenwoordiging vir Moslems is in 'n dramatiese stap na die verteenwoordigende en verantwoordelike regering ingestel.  Verskeie sosio-godsdienstige organisasies het destyds tot stand gekom. Moslems het die All India Muslim League in 1906 gestig. Dit was nie 'n massaparty nie, maar was bedoel om die belange van die aristokratiese Moslems te beskerm. Dit is intern verdeel deur teenstrydige lojaliteit aan Islam, die Britte en Indië en deur wantroue teenoor Hindoes. [ aanhaling nodig ] Die Akhil Bharatiya Hindoe Mahasabha en Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) wou Hindoe -belange verteenwoordig, hoewel laasgenoemde altyd beweer dat dit 'n 'kulturele' organisasie is.  Sikhs stig die Shiromani Akali Dal in 1920.  Die grootste en oudste politieke party Indian National Congress, wat in 1885 gestig is, het egter probeer om afstand te hou van die sosio-godsdienstige bewegings en identiteitspolitiek. 
Twee silwer roepiemuntstukke uitgereik deur die Britse Raj in onderskeidelik 1862 en 1886, die eerste in die voorkant met 'n borsbeeld van Victoria, Queen, die tweede van Victoria, keiserin. Victoria word in 1876 keiserin van Indië.
Tydens die heerskappy van die maatskappy in Indië en die Britse Raj was hongersnood in Indië van die ergste wat ooit aangeteken is. Hierdie hongersnood, wat dikwels die gevolg was van oesmislukkings as gevolg van El Niño wat vererger is deur die vernietigende beleid van die koloniale regering,  het die Groot Hongersnood van 1876–78 ingesluit waarin 6,1 miljoen tot 10,3 miljoen mense gesterf het,  die Grote Bengaalse hongersnood van 1770 waar tot 10 miljoen mense gesterf het,  die Indiese hongersnood van 1899–1900 waarin 1,25 tot 10 miljoen mense gesterf het,  en die Bengaalse hongersnood van 1943 waar tot 3,8 miljoen mense gesterf het.  Die derde plaagpandemie in die middel van die 19de eeu het 10 miljoen mense in Indië doodgemaak.  Tussen 15 en 29 miljoen Indiërs sterf tydens die Britse bewind.  Ondanks aanhoudende siektes en hongersnood het die bevolking van die Indiese subkontinent, wat in 1750 tot 200 miljoen gestaan ​​het,  teen 1941 389 miljoen bereik. 
Indiese kavalerie van die Deccan Horse tydens die Slag van Bazentin Ridge in 1916.
Indiese leërs en keiserlike troepe het geveg tydens die verdediging van die Suezkanaal in die Sinai- en Palestina -veldtog in 1915, by Romani in 1916 en teen Jerusalem in 1917.Indië -eenhede het die Jordaanvallei beset en na die Duitse lente -offensief word hulle die belangrikste mag in die Egiptiese ekspedisiemag tydens die Slag van Megiddo en in die opmars van die Desert Mounted Corps na Damaskus en verder na Aleppo. Ander afdelings het in Indië gebly wat die Noordwes-grens bewaak en die interne veiligheidsverpligtinge nakom.
Indiërs het met onderskeiding regoor die wêreld geveg, insluitend in die Europese teater teen Duitsland, in Noord -Afrika teen Duitsland en Italië, teen die Italianers in Oos -Afrika, in die Midde -Ooste teen die Vichy French, in die Suid -Asiatiese streek wat Indië teen die Japannese verdedig het en veg teen die Japannese in Birma. Indiërs het ook gehelp om Britse kolonies soos Singapoer en Hongkong te bevry ná die Japannese oorgawe in Augustus 1945. Meer as 87 000 soldate van die subkontinent is in die Tweede Wêreldoorlog dood.
Die Indiese Nasionale Kongres het Nazi -Duitsland aan die kaak gestel, maar sou dit of niemand anders beveg totdat Indië onafhanklik was nie. Die kongres het in Augustus 1942 die Quit India Movement van stapel gestuur en geweier om op enige manier met die regering saam te werk totdat onafhanklikheid verleen is. Die regering was gereed vir hierdie stap. Dit het onmiddellik meer as 60 000 nasionale en plaaslike kongresleiers gearresteer. Die Muslim League verwerp die Quit India -beweging en werk nou saam met die Raj -owerhede.
Teen 1942 is die naburige Birma binnegeval deur Japan, wat toe reeds die Indiese gebied Andaman en Nicobar -eilande verower het. Japan het die voorlopige regering van Vrye Indië op 21 Oktober 1943 die beheer oor die eilande gegee, en in die daaropvolgende Maart het die Indiese nasionale leër met die hulp van Japan na Indië gegaan en tot by Kohima in Nagaland gevorder. Hierdie vooruitgang op die vasteland van die Indiese subkontinent het sy verste punt op Indiese grondgebied bereik en het teruggetrek uit die Slag van Kohima in Junie en van dié van Imphal op 3 Julie 1944.
Die Britte self het 'n "wortel -en -stok" -benadering aanvaar ter erkenning van die steun van Indië tydens die Eerste Wêreldoorlog en in reaksie op hernieude nasionalistiese eise. Die middele om die voorgestelde maatreël te bereik, is later vervat in die Government of India Act 1919, wat die beginsel van 'n dubbele administrasie of diargie ingevoer het waarin verkose Indiese wetgewers en Britse amptenare aangestel het.  In 1919 het kolonel Reginald Dyer sy troepe beveel om hul wapens af te skiet op vreedsame betogers, insluitend ongewapende vroue en kinders, wat gelei het tot die Jallianwala Bagh-bloedbad wat gelei het tot die nie-samewerkingsbeweging van 1920–22. Die slagting was 'n beslissende episode teen die einde van die Britse bewind in Indië. 
In Augustus 1947 is die Britse Indiese Ryk verdeel in die Unie van Indië en Dominion van Pakistan. In die besonder het die verdeling van Punjab en Bengale gelei tot oproer tussen Hindoes, Moslems en Sikhs in hierdie provinsies en versprei na ander nabygeleë streke, en ongeveer 500,000 sterf. Die polisie en weermag eenhede was grootliks ondoeltreffend. Die Britse offisiere was weg, en die eenhede begin verdra, indien nie eintlik geweld teen hul godsdienstige vyande nie.    Hierdie periode was ook een van die grootste massamigrasies in die moderne geskiedenis, met 'n totaal van 12 miljoen Hindoes, Sikhs en Moslems tussen die nuutgeskepte nasies van Indië en Pakistan (wat onafhanklikheid verkry het) op onderskeidelik 15 en 14 Augustus 1947).  In 1971 het Bangladesj, voorheen Oos -Pakistan en Oos -Bengale, van Pakistan afgeskei. 
Die nasionalistiese skool het gefokus op die kongres, Gandhi, Nehru en politiek op hoë vlak. Dit beklemtoon die muitery van 1857 as 'n bevrydingsoorlog, en Gandhi se 'Quit India' begin in 1942 as 'n definisie van historiese gebeure. Hierdie skool vir geskiedskrywing het kritiek op Elitis gekry. 
Die 'subaltern school', is in die 1980's begin deur Ranajit Guha en Gyan Prakash.  Dit vestig die aandag van die elite en politici op 'geskiedenis van onder', en kyk na die boere met behulp van folklore, poësie, raaisels, spreuke, liedjies, mondelinge geskiedenis en metodes wat deur antropologie geïnspireer is. Dit fokus op die koloniale era voor 1947 en beklemtoon tipies die kaste- en agteruitgangsklas, tot ergernis van die Marxistiese skool. 
Indië is 'n land in Suid -Asië wie se naam afkomstig is van die Indusrivier. Die naam 'Bharata' word gebruik as 'n aanduiding vir die land in hul grondwet met verwysing na die antieke mitologiese keiser, Bharata, wie se verhaal gedeeltelik in die Indiese epos vertel word Mahabharata.
Volgens die geskrifte bekend as die Puranas (godsdienstige/historiese tekste neergeskryf in die 5de eeu nC), verower Bharata die hele subkontinent van Indië en regeer die land in vrede en harmonie. Die land was dus bekend as Bharatavarsha ('die subkontinent van Bharata'). Hominiede aktiwiteit in die Indiese subkontinent strek oor 250 000 jaar, en dit is dus een van die oudste bewoonde streke op die planeet.
Argeologiese opgrawings het artefakte ontdek wat deur vroeë mense gebruik is, insluitend klipgereedskap, wat 'n baie vroeë datum vir menslike bewoning en tegnologie in die gebied voorstel. Alhoewel die beskawings van Mesopotamië en Egipte al lank erken word vir hul gevierde bydraes tot die beskawing, word Indië dikwels oor die hoof gesien, veral in die Weste, hoewel die geskiedenis en kultuur daarvan net so ryk is. Die Indus-vallei-beskawing (ongeveer 7000-ongeveer 600 v.C.) was een van die grootste in die antieke wêreld en beslaan meer gebied as Egipte of Mesopotamië, en produseer 'n ewe lewendige en progressiewe kultuur.
Dit is die geboorteplek van vier groot wêreldgodsdienste - Hindoeïsme, Jainisme, Boeddhisme en Sikhisme - sowel as die filosofiese skool van Charvaka wat die ontwikkeling van wetenskaplike denke en ondersoek beïnvloed het. Die uitvindings en innovasies van die mense van antieke Indië bevat baie aspekte van die moderne lewe wat vandag as vanselfsprekend beskou word, insluitend die spoeltoilet, dreinerings- en rioolstelsels, openbare swembaddens, wiskunde, veeartsenykunde, plastiese chirurgie, bordspeletjies, joga en meditasie. soveel meer. Voorgeskiedenis van Indië
Die gebiede van die huidige Indië, Pakistan en Nepal het argeoloë en geleerdes die rykste plekke van die oudste stamboom voorsien. Die spesie Homo heidelbergensis ('n protemens wat 'n voorouer van die moderne tyd was Homo sapiens) het die subkontinent van Indië eeue lank bewoon voordat mense na die gebied, bekend as Europa, getrek het. Bewyse van die bestaan ​​van Homo heidelbergensis is die eerste keer in 1907 in Duitsland ontdek en sedertdien het verdere ontdekkings redelik duidelike migrasiepatrone van hierdie spesie uit Afrika tot stand gebring.
Die erkenning van die oudheid van hul teenwoordigheid in Indië is grootliks te wyte aan die redelik laat argeologiese belangstelling in die gebied, aangesien, in teenstelling met werk in Mesopotamië en Egipte, die westelike opgrawings in Indië eers in die 1920's ernstig begin het. Alhoewel dit bekend was dat die ou stad Harappa al in 1829 bestaan, is die argeologiese betekenis daarvan geïgnoreer en die latere opgrawings stem ooreen met 'n belangstelling in die vind van die waarskynlike plekke waarna in die groot Indiese epos verwys word Mahabharata en Ramayana (beide die 5de of 4de eeu v.G.J.), terwyl die moontlikheid van 'n baie meer ou verlede vir die streek geïgnoreer word.
Die dorpie Balathal (naby Udaipur in Rajasthan), om slegs een voorbeeld te noem, illustreer die oudheid van die geskiedenis van Indië, aangesien dit dateer uit 4000 vC. Balathal is eers in 1962 ontdek en daar is eers in die negentigerjare begin met opgrawings daar. Nog ouer is die Neolitiese terrein van Mehrgarh, gedateer omstreeks c. 7000 vC, maar bewys van nog vroeër bewoning, wat eers in 1974 ontdek is.
Argeologiese opgrawings in die afgelope 50 jaar het die begrip van Indië se verlede en, in uitbreiding, die wêreldgeskiedenis dramaties verander. 'N 4000 jaar oue skelet wat in 2009 by Balathal ontdek is, bied die oudste bewyse van melaatsheid in Indië.Voor hierdie vonds is melaatsheid beskou as 'n baie jonger siekte wat na 'n stadium van sy dood in 323 vC deur die weermag van Alexander die Grote van Afrika na Indië en daarna van Indië na Europa gebring is.
Dit word nou verstaan ​​dat beduidende menslike aktiwiteite in Indië aan die gang was tydens die Holoseense tydperk (10 000 jaar gelede) en dat baie historiese aannames, gebaseer op vroeëre werk in Egipte en Mesopotamië, hersien en hersien moet word. Die begin van die Vediese tradisie in Indië, wat vandag nog steeds beoefen word, kan nou, ten minste gedeeltelik, gedateer word aan die inheemse bevolking van antieke plekke soos Balathal en hul interaksie en meng met die kultuur van Ariese migrante wat in die streek aangekom het tussen c. 2000-c. 1500 v.G., met die aanvang van die sogenaamde Vediese tydperk (omstreeks 1500 tot ca.
Mohenjo-daro en Harappan Civilization
Die Indusvallei -beskawing dateer uit ongeveer c. 7000 vC en het geleidelik gegroei in die onderste Gangetic Valley -gebied suidwaarts en noordwaarts na Malwa. Die stede van hierdie tydperk was groter as die hedendaagse nedersettings in ander lande, was volgens kardinale punte geleë en is gemaak van modderstene, wat dikwels met oonde gestook word. Huise is gebou met 'n groot binnehof wat by die voordeur oopmaak, 'n kombuis/werkkamer vir die bereiding van kos en kleiner slaapkamers.
Dit lyk asof gesinsaktiwiteite aan die voorkant van die huis gesentreer is, veral die binnehof, en dit is soortgelyk aan wat van plekke in Rome, Egipte, Griekeland en Mesopotamië afgelei is. Die geboue en huise van die Indusvallei -mense was egter tegnologies baie gevorderd, met baie spoeltoilette en 'windvangers' (moontlik eers in antieke Persië ontwikkel) op die dakke wat lugversorging voorsien het. Die riool- en afvoerstelsels van die stede wat tot dusver opgegrawe is, is meer gevorderd as dié van Rome op sy hoogtepunt.
Die bekendste plekke van hierdie tydperk is die groot stede Mohenjo-Daro en Harappa, albei in die huidige Pakistan (Mohenjo-daro in die Sindh-provinsie en Harappa in Punjab), wat deel was van Indië tot die 1947-verdeling van die land wat die afsonderlike nasie geskep. Harappa het sy naam gegee aan die Harappan-beskawing ('n ander naam vir die Indus-vallei-beskawing), wat gewoonlik verdeel is in die vroeë, middel- en volwasse tydperke wat ongeveer 5000-4000 v.C. (vroeg), 4000-2900 v.C. (middel) en 2900-1900 BCE (Volwasse). Harappa dateer uit die middelperiode (ongeveer 3000 v.C.), terwyl Mohenjo-Daro in die volwasse tydperk gebou is (ongeveer 2600 v.C.).
Harappa se geboue is ernstig beskadig en die perseel is in die 19de eeu in die gedrang gebring toe Britse werkers 'n aansienlike hoeveelheid materiaal weggevoer het vir gebruik as ballas vir die bou van die spoorlyn. Voor hierdie tyd was baie geboue reeds deur die inwoners van die plaaslike dorpie Harappa (wat die webwerf sy naam gee) afgebreek om in hul eie projekte te gebruik. Dit is dus nou moeilik om die historiese betekenis van Harappa vas te stel, behalwe dat dit duidelik was dat dit eens 'n beduidende Bronstydperk -gemeenskap was met 'n bevolking van tot 30 000 mense.
Mohenjo-Daro, aan die ander kant, word baie beter bewaar, aangesien dit meestal begrawe was tot 1922. Die naam Mohenjo-Daro beteken 'heuwel van die dooies' in Sindhi en is op die terrein aangebring deur plaaslike mense wat bene van mense en diere daar gevind het, sowel as ou keramiek en ander artefakte, wat gereeld uit die grond kom. Die oorspronklike naam van die stad is onbekend, alhoewel verskillende moontlikhede voorgestel is deur vondste in die streek, waaronder die Dravidiaanse naam 'Kukkutarma', die haanstad, 'n moontlike verwysing na die plek wat nou bekend staan ​​as Mohenjo-Daro as 'n sentrum van rituele haangevegte, of miskien as 'n broeisentrum vir hane.
Mohenjo-Daro was 'n uitgewerkte stad met strate wat eweredig reghoekig uitgelê is en 'n gesofistikeerde dreineringstelsel. Die Groot Bad, 'n sentrale struktuur op die terrein, is verhit en blykbaar 'n fokuspunt vir die gemeenskap te gewees het. Die burgers was vaardig in die gebruik van metale soos koper, brons, lood en tin (soos blyk uit kunswerke soos die bronsbeeld van die Dansende meisie en deur individuele seëls) en verbouing van gars, koring, ertjies, sesam en katoen . Handel was 'n belangrike handelsbron en daar word vermoed dat antieke Mesopotamiese tekste wat Magan en Meluhha noem, in die algemeen na Indië verwys, of moontlik Mohenjo-Daro spesifiek. Artefakte uit die Indusvallei -streek is op terreine in Mesopotamië gevind, hoewel die presiese oorsprong daarvan in Indië nie altyd duidelik is nie.
Verval van die Harappan -beskawing
Die mense van die Harappan -beskawing het baie gode aanbid en besig met rituele aanbidding. Standbeelde van verskillende gode (soos Indra, die god van storm en oorlog) is op baie plekke gevind, en veral terrakottastukke wat die Shakti (die Moedergodin) voorstel, wat dui op 'n gewilde, algemene aanbidding van die vroulike beginsel. In c. 2000 - omstreeks 1500 vC word vermoed dat 'n ander ras, bekend as die Ariërs, deur die Khyberpas na Indië migreer en in die bestaande kultuur geassimileer is, wat hul gode en die taal van Sanskrit saamgebring het, wat hulle dan in die bestaande geloof van die streek ingebring het stelsel. Wie die Ariërs was en watter effek dit op die inheemse bevolking gehad het, word steeds gedebatteer, maar daar word algemeen erken dat die Harappan -kultuur ongeveer dieselfde tyd as hul aankoms begin afneem het.
Geleerdes noem klimaatsverandering as 'n moontlike rede om bewyse van droogte en vloed in die streek op te let. Daar word vermoed dat die Indusrivier die gebied meer gereeld oorstroom (soos blyk uit ongeveer 9 meter of 9 meter slik by Mohenjo-Daro) en dit het gewasse vernietig en hongersnood aangemoedig. Daar word ook gedink dat die pad van die moesson waarop die gewasse natgemaak is, kon verander het en dat mense die stede in die noorde verlaat het vir lande in die suide. 'N Ander moontlikheid is die verlies van handelsbetrekkinge met Mesopotamië en Egipte, hul twee belangrikste handelsvennote, aangesien beide streke op dieselfde tyd huishoudelike konflikte ondergaan het.
Rassistiese skrywers en politieke filosowe van die vroeë 20ste eeu, na aanleiding van die Duitse filoloog Max Muller (l. 1823-1900), beweer dat die Indusvallei-beskawing tot 'n inval van ligte Ariërs val, maar hierdie teorie is lankal in diskrediet gebring . Net so onhoudbaar is die teorie dat die mense suidwaarts gedryf is deur buite-aardse diere. Een van die mees geheimsinnige aspekte van Mohenjo-daro is die verglasing van dele van die terrein asof dit blootgestel is aan intense hitte wat die baksteen en klip gesmelt het. Dieselfde verskynsel is op plekke soos Traprain Law in Skotland waargeneem en word toegeskryf aan die gevolge van oorlogvoering. Spekulasie oor die vernietiging van die stad deur 'n soort antieke atoomontploffing (werk van vreemdelinge van ander planete) word egter nie algemeen as geloofwaardig beskou nie.
Die Vediese tydperk
Wat ook al die rede vir die verlating van die stede is, die tydperk wat gevolg het op die agteruitgang van die Indusvallei -beskawing, staan ​​bekend as die Vediese tydperk, gekenmerk deur 'n pastorale leefstyl en nakoming van die godsdienstige tekste wat bekend staan ​​as Die Vedas. Die samelewing het in vier klasse verdeel (die Varnas) in die volksmond bekend as die 'kastestelsel' wat bestaan ​​uit die Brahmana bo (priesters en geleerdes), die Kshatriya volgende (die krygers), die Vaishya (boere en handelaars), en die Shudra (arbeiders). Die laagste kaste was die Dalits, die onaantasbare, wat vleis en afval hanteer het, al is daar 'n mate van debat oor die vraag of hierdie klas in die oudheid bestaan ​​het.
Aanvanklik lyk dit asof hierdie kastestelsel bloot 'n weerspieëling van u beroep was, maar mettertyd word dit meer rigied geïnterpreteer om deur u geboorte bepaal te word, en 'n mens mag nie kaste verander of in 'n ander kaste trou as die eie nie. Hierdie begrip was 'n weerspieëling van die geloof in 'n ewige orde in die menslike lewe wat deur 'n opperste godheid bepaal word.
Alhoewel die godsdienstige oortuigings wat die Vediese tydperk gekenmerk het, as baie ouer beskou word, is dit gedurende hierdie tyd dat hulle gesistematiseer is as die godsdiens van Sanatan Dharma ('Ewige Orde'), vandag bekend as Hindoeïsme (hierdie naam is afkomstig van die Indus (of Sindus) rivier waar bekend was dat aanbidders bymekaarkom, dus 'Sindus' en dan 'Hindoes'). Die onderliggende uitgangspunt van Sanatan Dharma is dat daar 'n orde en 'n doel vir die heelal en die menslike lewe is, en deur hierdie orde te aanvaar en daarvolgens te leef, sal u die lewe ervaar soos dit bedoel is om behoorlik geleef te word.
Terwyl Sanatan Dharma word deur baie beskou as 'n politeïstiese godsdiens wat uit baie gode bestaan, is dit eintlik monoteïsties omdat dit meen dat daar een god is, Brahman (die self, maar ook die heelal en die skepper van die waarneembare heelal), wat weens sy grootheid nie kan wees nie ten volle aangekeer, behalwe deur die vele aspekte wat as die verskillende gode van die Hindoe -panteon geopenbaar word.
Dit is Brahman wat die ewige orde bepaal en die heelal daardeur handhaaf. Hierdie geloof in 'n orde tot die heelal weerspieël die stabiliteit van die samelewing waarin dit gegroei en floreer het, terwyl regerings gedurende die Vediese tydperk gesentraliseer geraak en sosiale gebruike volledig in die daaglikse lewe in die hele streek geïntegreer is. Buitendien Die Vedas, die groot godsdienstige en literêre werke van die Puranas, die Mahabharata, Bhagavad-Gita, en die Ramayana kom almal uit hierdie tydperk.
In die 6de eeu vC het die godsdienstige hervormers Vardhamana Mahavira (lc 599-527 vC) en Siddhartha Gautama (lc 563-c. 483 vC) hul eie geloofstelsels ontwikkel en weggebreek van die hoofstroom Sanatan Dharma om uiteindelik hul eie godsdienste van Jainisme te skep en Boeddhisme, onderskeidelik. Hierdie veranderinge in godsdiens was deel van 'n groter patroon van sosiale en kulturele omwenteling wat gelei het tot die vorming van stadstate en die opkoms van magtige koninkryke (soos die Magadha-koninkryk onder die heerser Bimbisara) en die verspreiding van filosofiese denkrigtings. wat die ortodokse Hindoeïsme uitgedaag het.
Mahavira verwerp die Vedas en plaas die verantwoordelikheid vir redding en verligting direk op die individu en die Boeddha sou later dieselfde doen. Die filosofiese skool van Charvaka het alle bonatuurlike elemente van godsdienstige oortuiging verwerp en volgehou dat slegs die sintuie vertrou kan word om die waarheid te begryp en dat plesier en eie genot die grootste doel in die lewe is. Alhoewel Charvaka nie as 'n denkrigting bestaan ​​het nie, het dit die ontwikkeling van 'n nuwe denkwyse beïnvloed wat meer gegrond, pragmaties was en uiteindelik die aanvaarding van empiriese en wetenskaplike waarneming en metode aangemoedig het.
Stede het ook gedurende hierdie tyd uitgebrei en die toenemende verstedeliking en rykdom het die aandag getrek van Kores II (die Grote, 550-530 v.C.) van die Persiese Achaemenidiese Ryk (ongeveer 550-330 v.C.), wat Indië in 530 v.C. binnegeval en 'n veroweringsveldtog in die streek. Tien jaar later, onder die bewind van sy seun, Darius I (die Grote, 522-486 v.C.), was Noord-Indië stewig onder Persiese beheer (die streke wat vandag ooreenstem met Afghanistan en Pakistan) en die inwoners van die gebied onderhewig aan Persiese wette en gebruike. Een gevolg hiervan, moontlik, was 'n assimilasie van Persiese en Indiese godsdienstige oortuigings waarop sommige geleerdes verwys as 'n verklaring vir verdere godsdienstige en kulturele hervormings.
Die groot ryke van antieke Indië
Persië het oorheersing in die noorde van Indië gehou tot die verowering van Alexander die Grote in 330 vC wat na Indië opgeruk het nadat Persië geval het. Buitelandse invloede het weereens die streek tot gevolg gehad, wat die Grieks-Boeddhistiese kultuur tot gevolg gehad het wat alle kultuurgebiede in Noord-Indië beïnvloed het, van kuns tot godsdiens tot kleredrag. Standbeelde en reliëfs uit hierdie tydperk beeld Boeddha en ander figure uit as duidelik Helleens in kleredrag en pose (bekend as die Gandhara School of Art). Na die vertrek van Alexander uit Indië, het die Mauryan-ryk (322-185 v.C.) onder die bewind van Chandragupta Maurya (ongeveer 321-297 v.C.) gestyg totdat dit teen die einde van die derde eeu vC oor byna die hele Noord-Indië geheers het.
Chandragupta se seun, Bindusara (r. 298-272 vC) het die ryk in bykans die hele Indië uitgebrei. Sy seun was Ashoka die Grote (r. 268-232 vC) onder wie se bewind die ryk op sy hoogtepunt floreer het. Agt jaar na sy bewind het Ashoka die oostelike deelstaat Kalinga verower, wat tot 'n dodetal van meer as 100,000 gelei het. Ashoka, geskok oor die vernietiging en dood, het die leerstellings van die Boeddha aangeneem en 'n stelselmatige program begin wat Boeddhistiese denke en beginsels voorstaan.
Hy het baie kloosters opgerig, uitbundig aan Boeddhistiese gemeenskappe gegee en daar word gesê dat hy 84.000 stupas regoor die land opgerig het om die Boeddha te eer. In 249 v.G.J., op pelgrimstog na plekke wat verband hou met die lewe van die Boeddha, vestig hy die dorp Lumbini formeel as die geboorteplek van Boeddha, bou daar 'n pilaar en beveel die skepping van sy beroemde Edikate van Ashoka aan om Boeddhistiese denke en waardes aan te moedig. Voor Ashoka se bewind was Boeddhisme 'n klein sekte wat sukkel om aanhangers te kry. Nadat Ashoka sendelinge na die buiteland gestuur het met die Boeddhistiese visie, het die klein sekte begin groei tot die belangrikste godsdiens wat dit vandag is.
Die Mauryan -ryk het agteruitgegaan en geval na Ashoka se dood, en die land het in baie klein koninkryke en ryke (soos die Kushan -ryk) verdeel in wat die middelperiode genoem is. Hierdie era het 'n toename in die handel met Rome (wat ongeveer 130 v.C. begin het) plaasgevind nadat Augustus Caesar Egipte in die nuutgestigte Romeinse Ryk in 30 vC ingelyf het. Rome het nou die belangrikste handelsvennoot van Indië geword, aangesien die Romeine ook 'n groot deel van Mesopotamië geannekseer het. Dit was 'n tyd van individuele en kulturele ontwikkeling in die verskillende koninkryke wat uiteindelik gefloreer het in wat as die goue era van Indië beskou word onder die bewind van die Gupta-ryk (320-550 nC).
Daar word vermoed dat die Gupta-ryk gestig is deur een Sri Gupta ('Sri' beteken 'Here') wat waarskynlik tussen 240-280 nC regeer het. Soos Sri Gupta vermoedelik van die Vaishya (handelaar) klas, is sy opkoms tot mag in weerwil van die kastestelsel ongekend. Hy het die grondslag gelê vir die regering wat Indië so sou stabiliseer dat feitlik elke aspek van kultuur sy hoogtepunt bereik het onder die bewind van die Guptas. Filosofie, letterkunde, wetenskap, wiskunde, argitektuur, sterrekunde, tegnologie, kuns, ingenieurswese, godsdiens en sterrekunde, onder andere, het almal gedurende hierdie tydperk floreer, wat gelei het tot die grootste menslike prestasies.
Die Puranas van Vyasa is gedurende hierdie tydperk saamgestel en daar is ook begin met die beroemde grotte van Ajanta en Ellora, met hul uitgebreide kerfwerk en gewelfde kamers. Die digter en dramaturg Kalidasa het sy meesterstuk geskryf Shakuntala en die Kamasutra is ook geskryf, of saamgestel uit vorige werke, deur Vatsyayana. Varahamihira het sterrekunde verken op dieselfde tyd as Aryabhatta, die wiskundige, sy eie ontdekkings op die gebied gemaak het en erken ook die belangrikheid van die konsep nul, wat hom toegeskryf word aan die uitvinding. Aangesien die stigter van die Gupta -ryk die ortodokse Hindoe -denke uitgedaag het, is dit nie verbasend dat die Gupta -heersers Boeddhisme as die nasionale oortuiging voorstaan ​​en propageer nie, en dit is die rede vir die oorvloed van Boeddhistiese kunswerke, in teenstelling met Hindoe, op plekke soos as Ajanta en Ellora.
Die agteruitgang van die ryk en die koms van Islam
Die ryk het stadig afgeneem onder 'n opeenvolging van swak heersers totdat dit omstreeks 550 nC ineengestort het. Die Gupta-ryk is daarna vervang deur die bewind van Harshavardhan (590-647 nC) wat die streek 42 jaar lank regeer het. Harsha was 'n beskermkundige van die kunste en 'n toegewyde Boeddhist wat die dood van diere in sy koninkryk verbied het, maar die noodsaaklikheid erken om soms mense in die geveg dood te maak.
Hy was 'n hoogs bekwame militêre taktikus wat slegs een keer in sy lewe in die veld verslaan is. Onder sy bewind het die noorde van Indië floreer, maar sy koninkryk stort in duie na sy dood. Die inval in die Huns is herhaaldelik deur die Guptas en daarna deur Harshavardhan afgeweer, maar met die val van sy koninkryk het Indië in chaos verval en in klein koninkryke gefragmenteer, sonder die eenheid wat nodig was om indringende magte te beveg.
In 712 nC verower die Moslem-generaal Muhammed bin Quasim die noorde van Indië en vestig hy hom in die gebied van die huidige Pakistan. Die Moslem-inval het 'n einde gemaak aan die inheemse ryke van Indië en van toe af sou onafhanklike stadstate of gemeenskappe onder die beheer van 'n stad die standaardmodel van die regering wees. Die Islamitiese Sultanate het in die streek van die huidige Pakistan opgestaan ​​en noordwes versprei.
Die uiteenlopende wêreldbeskouings van die godsdienste wat mekaar nou betwis het vir aanvaarding in die streek en die verskeidenheid tale wat gepraat is, het die eenheid en kulturele vooruitgang, soos in die tyd van die Guptas, moeilik herhaalbaar gemaak. Gevolglik is die streek maklik verower deur die Islamitiese Mughal -ryk. Indië sou dan onderhewig wees aan verskillende buitelandse invloede en magte (onder meer die Portugese, die Franse en die Britte) totdat dit uiteindelik sy onafhanklikheid in 1947 sou wen.
5. Die Vediese tydperk
Die Harappaanse beskawing is gevolg deur die Vediese tydperk, wat tot in die 5de eeu vC geduur het, maar baie historici maak beswaar daarteen dat die kerfwerk vermoedelik aan die Indus Valley Civilization behoort, terwyl dit die beelde dra van vroue geklee in sari, 'n tradisionele Indiese vroulike kledingstuk wat onmoontlik sou gewees het om in die Harappan-tydperk te vind, so was ook die kruisbeen sitfigure met gevoude hande, 'n simbool van toewyding in die Vediese tyd. Dit dui aan dat die Vediese kultuur alle ander voorafgegaan het. Die Vediese beskawing was die basis vir Hindoeïsme as godsdiens, Rig Veda, die oudste Vediese skrif, bevat 'n groot aantal Indo-Iraanse elemente in taal en inhoud, wat nie in die latere Indiese Vedas was nie. Die belangrikste tekste van Hindoeïsme en die belangrikste Sanskrit -epos Ramayana en Mahabharata is gedurende hierdie tydperk geskryf. Mahabharata is verreweg die langste gedigstyl ter wêreld. Navorsers skryf die versterking van die konsep van vier groot kaste van die Indiese samelewing toe teen die tyd van die Vediese beskawing. Die geskrifte van Upanishads of Vedanta (gevolgtrekking van Vedas) kom later en definieer 'n nuwe stadium in die versterking van Hindoeïsme as 'n godsdiens en kulturele grondslag van die Indiese samelewing.
Amerikaanse erkenning van Indiese onafhanklikheid, 1947.
Die Verenigde State erken die Unie van Indië as 'n onafhanklike staat op 15 Augustus 1947, toe president Harry S.Truman het 'n gelukwensende boodskap gestuur aan Lord Louis Mountbatten, goewerneur -generaal van die Dominion of India. Op hierdie datum is die Unie van Indië en Pakistan, in ooreenstemming met die Indië se onafhanklikheidswet op 18 Julie 1947, gestig uit die voormalige 'Britse Indië' wat deel was van die Britse Ryk.
Die formele proses wat tot Indiese onafhanklikheid gelei het, begin met 'n verslag wat die Britse regering op 16 Mei 1946 uitgereik het, waarin die vorming van 'n tussentydse regering in Indië aanbeveel word om 'n grondwet op te stel as deel van 'n proses waardeur Indië onafhanklikheid van Groot sou verkry. Brittanje. 'N Tussentydse regering van Indië is op 2 September 1946 gestig, en dit is die regering waarmee die Verenigde State diplomatieke betrekkinge gesluit het voor die formele Indiese onafhanklikheid (sien diplomatieke betrekkinge hieronder).
Die geboorte van Bangladesj
Geen geskiedenis van Indië en Pakistan se onafhanklikheid is volledig sonder om Bangladesj te onthou nie. Die grense van die huidige Bangladesj is in 1947 bepaal toe die Moslem-meerderheid Oos-Bengale Oos-Pakistan geword het en die Hindoe-meerderheid Wes-Bengale by Indië gebly het. Pakistan is daarna in twee dele verdeel, met Indië tussen die twee kante.
Alhoewel Wes- en Oos-Pakistan gebiede met 'n meerderheid Moslem was, was dit kultureel, etnies en taalkundig baie verskillende plekke.
In 1971 veg Oos -Pakistan vir onafhanklikheid en word gesteun deur Indira Gandhi, wat toe die Indiese premier was. Die Indo-Pakistaanse oorlog van twee weke is vroeg in Desember 1971 gevoer en op 16 Desember (ongeveer nege maande nadat die konflik in Oos-Pakistan begin het), het die Wes-Pakistani oorgegee aan Indië. Die volgende dag is Bangladesh gebore, 'n naam wat 'Land van Bengalis' beteken.