"Hierin is ons ligte en geleerde tiem": Italiaanse baddens in die era van die Renaissance - Artikels - 2022
Deur Richard Palmer
Mediese geskiedenis, bylaag nr. 10, 1990
Inleiding: Die sestiende eeu het 'n transformasie in die geneeskunde beleef, aangesien dit deur die ideale en metodes van die Renaissance oorheers word. Die herstel van verlore tekste, en die beskikbaarheid in druk van 'n wye mediese literatuur uit die antieke wêreld, het oorweldigende entoesiasme gewek. Die eerste fase van hierdie ontwikkeling, wat veral gekenmerk is deur die druk van die werke van Galen in Grieks en 'n vloed van Latynse vertalings, was teen die middel van die eeu voltooi. Geneeskunde, en veral die literatuur daarvan, het 'n nuwe kulturele drag aangetrek. Verdere verandering sou nogtans in die tweede helfte van die eeu plaasvind, aangesien spesifieke takke van medisyne in die lig van die klassieke herondersoek is en in die hoofstroom van die mediese Renaissance gebring is.
Van die spesialiteite wat geneeshere op die nuwe Renaissance-manier wou beklee, was die balneologie. Hier was daar egter probleme. Geneeskundige waters, soos sekere dokters uit die Renaissance erken, was meer 'n empiriese as 'n rasionele terapie. Algemene ervaring, proef en fout, was die riglyne vir die gebruik daarvan, en selfs verantwoordelik vir hul eerste bekendstelling. Gabriele Falloppia het dit in sy lesings betoog De medicatis aquis in Padua in 1556. Hy het daarop gewys dat die ontdekker van die Aqua Brandola in 1448 niemand minder was as 'n siek koei wat die gesondheidsgewende water kon drink nie. Erger nog, nie Galen of enige ander klassieke prinses van medisyne het lank daaroor geskryf nie. Waarom, het Andrea Bacci gevra, was Galen so nalatig? Waarom het hy nie sy voete natgemaak nie? Falloppia het ook opgemerk dat Galen baie min oor baddens geskryf het, en koud daarop. Galen, het hy betoog, hou daarvan om rede en ervaring te verbind en om die een met die ander te ondersteun; hy het min vertroue gehad in medisinale waters wat 'n suiwer empiriese terapie was. Gevolglik was sommige van die vroeë kampioene van die Renaissance-medisyne, veral Giovanni Manardi en Matteo Corti, lou, of selfs vyandiggesind, teen die baddens.
Die gety het begin draai met die publikasie in 1553 van 'n ensiklopediese werk wat op sy 497 folio-bladsye die grootste deel van die bestaande literatuur, sowel antiek as modern, oor medisinale waters saamgevoeg het. Ambisieus geregtig De balneis omnia quae bestaan, dit was die werk van die Venesiese Giunta-pers, wat alreeds die gewildste uitgawe van Galen in Latyn gebring het. Dele van De balneis is spesiaal in opdrag van Tommaso Giunta, en hy bevat 'n versameling van al die verspreide kommentaar van Hippokrates en Galen daaroor. Tesame het dit 40 bladsye op 'n half respektabele wyse beslaan. Die boek het ook van latere skrywers, soos Oribasius en Aetius, die belangrikheid van bad in die laat oudheid aangetoon. Argeologiese bewyse is ook in gebruik geneem. Gian 'Antonio Secco, wat as geneesheer in Venesië praktiseer, het 'n elegante tekening van 'n Romeinse badhuis bygedra, en hy het sy lesers aangespoor om' antieke medisyne te bevestig en nie net in woorde te gebruik nie, maar ook in gebruik, sodat die bad van die oue mense, wat nou voor die deur van die dood is, kan weer in die openbare gebruik herstel word en weer lewe. "
Sien ook:Het mense in die Middeleeue gebad?
Kyk die video: Why Renaissance? (Julie 2022).
Copyright 2022 \ "Hierin ons ligte en geleerde tiem": Italiaanse baddens in die era van die Renaissance...