Arme Jesaja het ‘n moeilike taak gehad om hierdie boodskap van die Here te verkondig: want sy volksgenote wou nie hoor nie. Hoe meer hy gepreek het, hoe minder wou hulle regtig luister. En hoe meer het hulle hom begin teëgaan. Selfs nie sy versekering aan hulle dat die Here hulle regtig lief het en nog tyd gee vir omdraai – omdat Hy net die beste vir hulle wil hê – het hulle oortuig nie.
Uiteindelik (weet ons) kon Jesaja nie vir Juda oortuig nie. Nie eens die verskriklike van hulle broers en susters van die noordelike 10-stammeryk van Israel wat deur die magte van die Assiriese koning Sanherib oorrompel en as gevangenes weggevoer is in 722 v.C. het hulle oortuig nie. En uiteindelik het Juda dieselfde paadjie geloop: in 586 v.C. is hulle finaal in ballingskap weggevoer deur die magte van koning Nebukadneser van Babel. Daar sou hulle vir 70 jaar bly.
Ons teksgedeelte val in die tyd wat Jesaja die mense van Juda nog probeer waarsku om terug te draai na die Here toe. Maar die leiers van Juda het hulle eie strategie gehad om die bedreiging van die Assiriërs te probeer neutraliseer: hulle plan was om ‘n ooreenkoms met die Egiptenare aan te gaan. Want in daardie tyd was Egipte een van die wêreldmagte – en Juda se hoop was dat die militêre mag van Egipte genoeg afskrikking sou wees vir dié van die Assiriërs. En dat dit hulle veilig sou hou.
Net by Hom is dit te vind. Nie by die sterk en vinnige perde van Egipte nie. Nie by een of ander slim menslike plan – wat maar altyd nog net tydelik help nie. Hy heers en regeer oor alles en almal. En aan die einde van die tyd (so leer Openbaring 19:11-13 ons) kom Hy as die Ruiter op die wit perd om finaal die magte van die bose te oorwin.
Draai om na ons Here Jesus toe. Hou aan Hom vas. Vra Hom om jou die pad te wys. Hy sal jou nie alleen los nie. Hy maak ons rustig. Hy maak ons stil. Hy gee ons die krag wat alle verstand te bowe gaan om alles te kan hanteer wat in ons lewe gebeur.