Amerika 101: Wat is die kabinet? - GESKIEDENIS - Inligting
Amerika 101: Wat is die kabinet?
QRIS 101: Feiteblad
Kwaliteitsgraderings- en verbeteringstelsels, of QRIS, "beoordeel, verbeter en kommunikeer die kwaliteit van die kwaliteit in vroeë sorg- en opvoedingsinstellings." 1 Hierdie staatsstelsels kan ontwerp word vir gebruik deur alle soorte programme vir vroeë kinderjare-kindersorgsentrums, gesinsopvanghuise, Head Start-programme en voorskoolse programme op skool. State kan deelname heeltemal vrywillig maak, of hulle kan deelname verpligtend maak vir sekere verskaffers, soos diegene wat openbare befondsing aanvaar of alle programme wat in die staat gelisensieer is.
Waarom is QRIS nodig?
Slegs 10 persent van die verskaffers van vroeë kinderjare in die Verenigde State word as van hoë gehalte beskou, 2 en kinders uit gesinne met 'n lae inkomste en minderheidsgesinne is meer geneig om sorg te ondergaan. 3 QRIS bied 'n raamwerk aan:
Verhoog die beskikbaarheid van programme van hoë gehalte
Lewer deurlopende professionele ontwikkeling en ondersteuning vir kwaliteitverbetering aan verskaffers
Versterk die ouer se begrip van die kwaliteit van die program en die belangrikheid van kindergehalte en voorskoolse kinders van hoë gehalte
QRIS is aan die einde van die negentigerjare ontwikkel, grootliks as 'n manier om die hoër vergoeding van kindersorgsubsidies na programme van hoër gehalte te lei. Sedert 2017 het 49 state en die District of Columbia staatswye of plaaslike QRIS besig met 'n proeffase of beplan hulle vir QRIS. In die afgelope 15 jaar het QRIS 'n aansienlike uitbreiding beleef- beide as gevolg van vereistes onder die federale Race to the Top- Early Learning Challenge-toekenning 4 en in reaksie op 'n groeiende hoeveelheid navorsing oor vroeë breinontwikkeling wat die belangrikheid van hoë- kwaliteit vroeë leer. 5
Wat doen QRIS?
Beoordeel programme vir vroeë kinderjare: Programme word op 'n skaal gegradeer, gewoonlik met drie of vyf stappe, sterre of vlakke. Elke staat QRIS is uniek, maar daar is verskillende algemene domeine of standaarde waaroor programme beoordeel word. Die gebiede wat die meeste in QRIS beoordeel word, is:
Personeel kwalifikasies en opleiding
Direkte kwaliteitverbetering ondersteun: Dit kan finansieel van aard wees-bonusse of hoër vergoedingskoerse bied om programme te beloon vir die behaal van 'n hoë kwaliteit gradering of om hulle aan te spoor om 'n hoër gradering te behaal. Hulle kan ook die vorm aanneem van direkte hulp aan programme, insluitend toegang tot professionele ontwikkeling, afrigting, mentorskap of tegniese hulp om die QRIS -proses self te navigeer.
Stel ouers in kennis oor kwaliteit: QRIS gee ouers inligting oor die kwaliteitsvlak van vroeë kinderprogramme, asook om ouers en gemeenskappe op te voed oor die belangrikheid van kindergehalte en voorskoolse kinders van hoë gehalte. Dit vereis dat die werklike beoordelingsvlakke deur middel van webwerwe, geleenthede en flyers gekommunikeer word - maar ook om te verseker dat ouers die verskille tussen graderings verstaan ​​sodat hulle volledig ingeligte besluite kan neem oor die sorg van hul kind.
Hoe lyk QRIS in die Verenigde State?
Deelname is laag.
Terwyl drie QRIS rapporteer dat 100 persent van die geskikte verskaffers deelneem, is deelname aan baie QRIS laag. In 17 QRIS neem minder as 50 persent van kindersorgsentrums deel. Onder die verskaffers van gesinskinders is deelname minder as 50 persent in 23 stelsels.
Die meeste QRIS bied finansiële aansporings om kwaliteit te verbeter.
Byna 85 persent van QRIS bied 'n vorm van finansiële aansporings, met kwaliteitstoekennings en bonusse wat die algemeenste is.
Tegniese bystand is wyd beskikbaar vir deelnemende verskaffers.
Byna driekwart van die QRIS meld dat tegniese hulp beskikbaar is vir alle deelnemende verskaffers. Onder die QRIS wat hul ondersteuning vir tegniese bystand aan sekere verskaffers rig, is hulle meestal gerig op programme wat 'n aansienlike persentasie van kinders met 'n lae inkomste of programme in gemeenskappe met 'n groot behoefte bedien.
Geskiedenis 101: wat dit is en waarom ons dit nou nodig het
Sowat jare gelede het die geskiedenisdepartement aan die Universiteit van Michigan met die oog op die gevolge van wat bekend gestaan ​​het as die & ldquocrisis of the humanities & rdquo & mdash begin om sy voorgraadse kurrikulum te herstruktureer. Ons wou oorgaan van kursusse en vereistes wat oor dekades ietwat organies ontwikkel het met die eb en vloed van fakulteitsbelange, na 'n meer doelbewuste, strategiese aanbod. Die proses het gelei tot intellektueel en pedagogies produktiewe vrae oor wat geskiedenis is, waarom dit relevant is vir studente vandag, en hoe ons departement meer studente, uit 'n groter verskeidenheid agtergronde, kan probeer. Een resultaat van hierdie gesprekke was 'n nuwe poortkursus, soos dié in ekonomie, antropologie, sielkunde of sosiologie: Geskiedenis 101.
In die herfs 2012, na 'n dinkskrum by die fakulteit en 'n loods in seminaarstyl, het ons 'n historikus van moderne Latyns-Amerika en die ander 'n historikus van die moderne Suid-Asië ontwikkel en 'n lesingsweergawe van Geskiedenis 101 ontwikkel en saam geleer. Ian Moyer, 'n historikus van antieke Griekeland en Egipte, het deelgeneem aan die aanvanklike ontwerp van die kursus en het sedertdien 'n wending geneem as mede-instrukteur. Geskiedenis 101 het verdubbel in vergelyking met die aanvanklike aanbod, wat tans 200 studente uit alle jare en 'n verskeidenheid velde en skole inskryf.
Hoe lyk so 'n kursus selfs? Geskiedkundiges het geen gevestigde kanon nie. Historici het ook nie 'n kanonieke metode nie. Een van die kenmerke van die geskiedenis vandag is sy interdissiplinariteit, uiteenlopende teoretiese benaderings en verskeie subvelde. Historici is boonop diep geleë op spesifieke tye en plekke. Geskiedenis 101 kon kwalik die dissipline en tydelike, geografiese en metodologiese dekking verteenwoordig. Ons het die kursus daarom ontwikkel as 'n langvormige antwoord op die vraag & ldquoWat is geskiedenis? & Rdquo Maar om hierdie vraag te beantwoord & mdashand hou ons gehoor & mdashwe geleer om 'n ander, meer basiese een aan te spreek: & ldquoWhy history? & Rdquo
Baie studente vind dit moeilik om te verstaan ​​waarom geskiedenis relevant is vir hul lewens, en in die konteks van kursusse vind hulle dit moeilik om die gereedskap van historiese denke te sien as vaardighede wat in verskillende omgewings aangepas en aangewend kan word. Ons begin dus presies verduidelik hoe die geskiedenis kritiese denke ontwikkel, 'n vaardigheid wat fundamenteel is vir byna elke loopbaan en vir die hedendaagse globale burgerskap. Op grond van die AHA & rsquos Tuning -projek, beklemtoon ons empatie as nog 'n belangrike vaardigheid wat hierdie kursus (soos almal in die geskiedenis) help ontwikkel. Ons probeer ook om studente in staat te stel om van dag een af ​​geskiedenis te begin doen deur te demonstreer hoe hulle al baie van die geskiedskrywers al die belangrikste instrumente in hul daaglikse lewens gebruik, indien dit onbewustelik is. Facebook en Instagram kan byvoorbeeld wys hoe historiese denke en met inbegrip van chronologie, gebruik van bewyse, navorsing, argumentasie, argivering en vertelling en strukture die lewe op verskillende skale, van die individu tot die globale.
Hoe lyk so 'n kursus selfs? Geskiedkundiges het geen gevestigde kanon of kanonieke metode nie.
Met die devaluasie van die geesteswetenskappe in die openbare diskoers en ons studente en diepgaande onsekerheid oor hul vooruitsigte na afloop, is ons kernmissie in Geskiedenis 101 om die idee te beklemtoon dat geskiedenis maak saak. Gedurende die kursus poog ons om 'n gevoel van kritiese rol van historiese denke in die openbare lewe te gee (om die welsprekende frase van AHA en rsquos te leen). Ons bereik dit deur aan te toon dat die geskiedenis werklike en skaam wêreldwye belange het en deur die politieke implikasies van historisering te beklemtoon. As studente sien hoe geskiedenisse op spesifieke tye en plekke gemaak word, vir spesifieke doeleindes, binne magsverhoudings, kan hulle ontvanklike verhale bevraagteken en voel dat hulle gemagtig is om verandering teweeg te bring.
Geskiedenis 101 is nie bedoel om omvattend te wees nie, en dit is ook nie 'n lineêre verloop nie. Elkeen van die vier eenhede in ons leerplan volg een benadering tot die kernsending van die kursus en die vraag wat geskiedenis is. Gesamentlik produseer hulle 'n kursus wat in konsentriese sirkels na buite bou en nuwe rigtings inslaan terwyl hulle verworwe materiaal versterk en herimineer.
Ons eerste eenheid, & ldquoFoundations, & rdquo bou 'n struktuur op om die geskiedenis en die metodes daarvan te verstaan, en trek verslete historiese vertellings af (of ontstel dit ten minste). 'N Lesing oor tyd en mdasha se belangrikste bousteen van die geskiedenis en mdash maak die bekende onbekende deur die manier waarop tyd histories en oor kulture heen opgebou is, te illustreer. Gebou op R. G. Collingwood & rsquos & ldquo Wie vermoor John Doe? & Rdquo (in Die idee van geskiedenis), 'n lesing oor bewyse en narratiewe toon aan dat hierdie twee aspekte van die historikus en rsquos -metode rekursief is, eerder as om bloot opeenvolgend te wees. Tydens die ondersoek van fondamente oorweeg studente ook die plek van mag in geskiedskrywing deur Martin Bernal en rsquos te ontleed Swart Athena (1987) en die omstrede stelling dat die antieke Griekeland (en dus die Westerse beskawing) aan die Afrikaanse beskawings verskuldig was.
'N Tweede eenheid, & ldquoThe Modern Discipline, & rdquo verduidelik en kritiseer die Euro-Amerikaanse of & ldquoWesterse & rdquo-tradisie van die geskiedenis. Aangesien historisering die kern is van wat historici doen, moet 'n inleidingskursus die dissipline historiseer, selfs al beklemtoon ons dat ons benadering slegs een van die vele moontlike geskiedenisse van die geskiedenis is. & Rdquo Met hierdie eenheid kan studente leer hoe die dissipline oor tyd verander het & mdashnew en verskillende geskiedenisse wat deur verskillende mense vertel word, om te verstaan ​​hoe mag die geskiedenis skryf. Van antieke Griekeland tot en met die ontwikkeling van 'n 19de-eeuse en wetenskaplike en historiese dissipline, ondersoek ons ​​hoe die skryf van die geskiedenis (anders as ander vorme van vertelling) objektiwiteit as die belangrikste ideaal daarvan beweer het. Dit moedig studente aan om te ondersoek hoe die geskiedenis met die werking van nasie- en ryk- en skaambou verbind is. Ons ondersoek spesifiek hoe historici en hul werke idees oor rasse-, etniese en kulturele verskille wat sentraal staan ​​in die politiek van hul tyd, onderhou of ondermyn het. In lesings oor die Britse Ryk in Indië en oor die transnasionale geskiedenis van die & ldquoBlack Legend & rdquo van Spaanse wreedheid, wys ons byvoorbeeld hoe bespreking en skryf oor die verlede die verloop van sake gevorm het. Terwyl ons die huidige toestand van die dissipline benader, ondersoek ons ​​hoe kulturele en sosiale historici die gebruik van ras en geslag as kategorieë van historiese analise die manier waarop belangrike gebeurtenisse, soos die Franse en Haïtiaanse revolusies, verstaan ​​word, verander.
Ons derde eenheid, & ldquoBuiten die boek, & rdquo gaan voort om na buite te bou om te ondersoek hoe geskiedenis buite die grense van tradisionele geskrewe bronne gemaak word. Die studente kyk Le retour van Martin Guerre en span-debat oor wat die filmmedium kan doen wat die klassieke mikrogeskiedenis van Natalie Zemon Davis nie kan doen nie, en omgekeerd. Die doel van hierdie eenheid is om diversiteit ten toon te stel eerder as om narratiewe kontinuïteit te skep, dus bied hierdie eenheid 'n ideale geleentheid om gasdosente uit te nooi wat perspektiewe op onkonvensionele bronne of metodes kan bied. Kollegas het lesings gelewer oor musiek, spookverhale, kuns, geesbesit, sprokies en nie -menslike biologiese entiteite (mikrobes, DNA, plante). Hierdie besprekings moedig studente aan om die potensiaal en beperkings wat sulke bronne vir historiese analise inhou, na te dink, verbeeldingryk te dink oor wie of wat 'n historiese agent is, en om die differensiële waarde wat aan verskillende soorte verslae van die verlede toegeken word, te oorweeg.
Ons het die drang weerstaan ​​om studente deur eindelose gebeure, liggaamlose konsepte of subspesies van die geskiedenis te marsjeer.
Uiteindelik gebruik & ldquoHistory in the Present & rdquo gevallestudies wat die krag van die geskiedenis illustreer om hedendaagse konflikte aan te wakker en vrede te bewerkstellig. Ons ondersoek die Suid-Afrikaanse en rsquos Waarheids- en Versoeningskommissie as 'n vorm van publieke geskiedenis wat gerig is op herstellende geregtigheid, en hoe herinneringe aan Australiese en Nieu-Seelandse dapperheid in die Eerste Wêreldoorlog (die & ldquoANZAC-legende en rdquo) 'n samehangende, manlike visie van die nasie beklemtoon koste van nasionale verbeeldings wat meer omstrede is. Ons eindig met 'n oorweging van die toekoms van ons dissipline en wys op die moontlikhede (in byvoorbeeld Big History of Deep History) vir nuwe verstaan ​​van ons menslike penarie deur uitgebreide historiese denke.
Geskiedenis 101 was 'n groot sukses. Inskrywing in die ses herhalings van die kursus (2012 en ndash17) beloop 865 studente, wat byna ewe veel uit al vier jaar getrek is. Die oorgrote meerderheid studente (89 persent) kom van ons College of Literature, Science and the Arts (LSA), terwyl 11 persent van ander skole en kolleges van die Universiteit van Michigan, soos Engineering, Kinesiology, en Nursing, kom. Alhoewel 27 persent van die studente nie 'n hoofvak verklaar het toe hulle die kursus gevolg het nie, illustreer die kursus dat die kursus verder gaan as die geesteswetenskappe. Van die LSA -studente is 51 persent hoofvakke in sosiale wetenskappe en 13 persent afkomstig van STEM -velde (hoewel STEM -studente se inskrywing tot 19 persent styg as ons studente van die Skool vir Ingenieurswese insluit). Hierdie getalle bevestig ons opvatting van Geskiedenis 101 as 'n kursus wat uitreik na nuwe gehore en potensiële kiesafdelings.
Daar is geen enkele manier om geskiedenis 101 te onderrig nie. Maar as ons weergawe daarin geslaag het om 'n groter aantal studente term na kwartaal te betrek, is dit miskien omdat ons die drang weerstaan ​​het om studente deur eindelose gebeurtenisse, liggaamsgebonde konsepte of subspesies van die geskiedenis te marsjeer. Die antwoord op & ldquoWat is geskiedenis? & Rdquo behoort te kom in die vorm van 'n oortuigende verhaal wat kragtig geïllustreer word en studente moet hulself daarin bevind. Dit lyk asof die tyd reg is dat ons dissipline 'n 101 volg, 'n kursus wat vrymoedig en breed spreek oor ons doel en waardes as historici.
Die skrywers is medeprofessore in die Departement Geskiedenis aan die Universiteit van Michigan en ontvangers van die 2017 Matthews Underclass Teaching Award vir hul werk oor Geskiedenis 101. Hulle leerplan vir Geskiedenis 101 is hier beskikbaar.
Hierdie werk is gelisensieer onder 'n Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License. Die naam moet die outeur se naam, die titel van die artikel, Perspektiewe op geskiedenis, datum van publikasie en 'n skakel na hierdie bladsy. Hierdie lisensie is slegs van toepassing op die artikel, nie op teks of beelde wat met toestemming hier gebruik word nie.
Die American Historical Association verwelkom kommentaar in die besprekingsgebied hieronder, by AHA Communities, en in briewe aan die redakteur. Lees ons beleid oor kommentaar en briewe voordat u dit indien.
Kabinet van die Verenigde State
Die Kabinet van die Verenigde State is 'n liggaam wat bestaan ​​uit die vise -president van die Verenigde State en die hoofde van die uitvoerende tak se federale uitvoerende departemente in die federale regering van die Verenigde State, wat as die belangrikste adviesliggaam vir die president van die Verenigde State beskou word. Die president is nie formeel 'n lid van die kabinet nie. Die departementshoofde, wat deur die president aangestel en deur die senaat bevestig is, is lede van die kabinet, en waarnemende departementshoofde sit ook by die kabinetsvergaderings, of hulle nou amptelik vir die bevestiging van die senaat genomineer is of nie. Die president kan hoofde van ander agentskappe en nie-senaatbevestigde lede van die uitvoerende kantoor van die president aanwys as lede van die kabinet.
Die kabinet beskik nie oor eie kollektiewe uitvoerende bevoegdhede of funksies nie, en daar hoef nie gestem te word nie. Op 13 April 2021 was daar 24 lede (26 insluitend die president en vise-president): 15 afdelingshoofde en nege lede op kabinetsvlak, wat almal, behalwe twee, deur die Senaat bevestig is. Die kabinet vergader met die president in 'n kamer langs die ovaalkantoor. Die lede sit in die volgorde waarin hul onderskeie departement gestig is, met die vroegste wat die naaste aan die president is en die nuutste die verste weg. 
Die lede van die kabinet dien na die plesier van die president, wat hulle te eniger tyd sonder die goedkeuring van die senaat kan ontslaan, soos bevestig deur die Hooggeregshof van die Verenigde State in Myers v. Verenigde State (1926), of verlaag hul lidmaatskapstatus van die kabinet. Die president kan die kabinet organiseer soos hy goeddink, soos die instelling van komitees. Net soos alle federale amptenare, is die kabinetslede ook onderhewig aan beskuldiging deur die Huis van Verteenwoordigers en verhoor in die Senaat weens "verraad, omkopery of ander hoë misdade en wangedrag".
Die Grondwet van die Verenigde State stel nie uitdruklik 'n kabinet in nie. Die rol van die kabinet, afgelei uit die taal van die opinieklousule (artikel II, afdeling 2, klousule 1) van die Grondwet, is om advies aan die president te gee. Boonop gee die vyf-en-twintig wysiging die visepresident magtiging, tesame met 'n meerderheid van die hoofde van die uitvoerende departemente, om die president te verklaar dat hy "nie die bevoegdhede en pligte van sy amp kan nakom nie". Die hoofde van die uitvoerende departemente is - indien dit in aanmerking kom - in die presidensiële opvolgingslyn.
In die meeste regerings kry lede van die kabinet die titel Minister, en elkeen het 'n ander portefeulje van regeringspligte ("Minister van Buitelandse Sake", "Minister van Gesondheid", ens.). In 'n paar regerings, soos in die geval van Mexiko, die Filippyne, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, word die titel van sekretaris ook gebruik vir sommige kabinetslede ("minister van onderwys", of "minister van buitelandse sake vir X" in die Verenigde Koninkryk). In baie lande (bv. Duitsland, Luxemburg, Frankryk, ens.), Is 'n minister (van die staat) 'n kabinetslid met 'n laer rang as 'n minister. In Finland is 'n minister van buitelandse sake 'n loopbaanbeampte wat die minister dien. In sommige lande is die kabinet bekend onder name soos "Council of Ministers", "Government Council" of "Council of State", of onder minder bekende name soos "Federal Council" (in Switserland), "Inner Council" of "Hoë Raad". Hierdie lande kan verskil in die manier waarop die kabinet gebruik of gevestig word.
Die supranasionale Europese Unie gebruik 'n ander konvensie: die Europese Kommissie verwys na sy uitvoerende kabinet as 'n 'kollege', met sy top openbare amptenare 'kommissarisse', terwyl 'n 'Europese kabinet' die persoonlike kantoor van 'n Europese kommissaris is .
In presidensiële stelsels, soos die Verenigde State, word lede van die kabinet deur die president gekies, en dit sal moontlik ook deur een of albei die huise van die wetgewer bevestig moet word. In die meeste presidensiële stelsels kan kabinetslede nie sitende wetgewers wees nie, en wetgewers wat aanstellings aangebied word, moet bedank as hulle dit wil aanvaar.
Afhangende van die land, moet kabinetslede, mag nie, of mag hulle parlementslede wees. Die volgende is voorbeelde van hierdie afwyking:
In die lande wat die Westminster -stelsel gebruik, soos die Verenigde Koninkryk of Australië, het kabinetsministers moet aangestel word uit sittende parlementslede.
In lande met 'n streng skeiding tussen die uitvoerende en wetgewende takke van die regering (bv. Luxemburg, Switserland en België) kabinetslede Moenie terselfdertyd 'n parlementslid wees wat aangewys/genomineer word, moet kabinetslede hul sitplek in die parlement prysgee.
Die tussengeval is waar predikante mag parlementslede wees, maar nie soos in Finland nie.
Die kandidaat -premier en/of die president kies die individuele ministers wat aan die parlement voorgestel word, wat die voorgestelde kabinetsamestelling kan aanvaar of verwerp. Anders as in 'n presidensiële stelsel, moet die kabinet in 'n parlementêre stelsel nie net bevestig word nie, maar moet die volgehoue ​​vertroue van die parlement geniet word: 'n parlement kan 'n mosie van wantroue aanvaar om 'n regering of individuele ministers te verwyder. Hierdie stemme word dikwels, maar nie noodwendig nie, oor partygrense geneem.
In sommige lande (bv. Die VSA) sit prokureurs -generaal ook in die kabinet, terwyl dit in baie ander streng verbode is, aangesien die prokureurs -generaal beskou word as deel van die regterlike tak van die regering. In plaas daarvan is daar 'n minister van justisie, apart van die prokureur -generaal. Verder bevat die kabinet in Swede, Finland en Estland 'n kanselier van justisie, 'n staatsamptenaar wat as regsadviseur van die kabinet dien.
In veelpartystelsels kan die vorming van 'n regering die ondersteuning van verskeie partye vereis. So word 'n koalisieregering gevorm. Voortgesette samewerking tussen die deelnemende politieke partye is nodig vir die kabinet om die vertroue van die parlement te behou. Hiervoor word 'n regeringsplatform beding, sodat die deelnemende partye aan die pen kan kom en hul kabinet ondersteun. Dit is egter nie altyd suksesvol nie: samestellende partye van die koalisie of parlementslede kan steeds teen die regering stem, en die kabinet kan uit interne onenigheid breek of deur 'n mosie van wantroue ontslaan word.
Die grootte van die kaste wissel, hoewel die meeste ongeveer tien tot twintig predikante bevat. Navorsers het 'n omgekeerde verband gevind tussen die ontwikkelingsvlak van 'n land en die grootte van die kabinet: hoe meer 'n land meer ontwikkel is, hoe kleiner is die kabinet. 
'N Raad van adviseurs van 'n staatshoof was deur die geskiedenis en regoor die wêreld 'n algemene kenmerk van die regering. In die ou Egipte het priesters die farao's bygestaan ​​in administratiewe pligte.  In Sparta het die Gerousia, of raad van ouderlinge, gewoonlik by die twee konings gesit om oor die wet te beraadslaag of sake te beoordeel.  Die Maurya -ryk onder die keiser Ashoka is beheer deur 'n koninklike raad.  In Kievan Rus 'was die prins verplig om die advies te aanvaar en die goedkeuring te ontvang van die duma, of raad, wat bestaan ​​uit bojare, of adel. 'N Binnekring van 'n paar lede van die duma het 'n kabinet gevorm om die prins voortdurend by te woon.  Die ruïnes van Chichen Itza en Mayapan in die Maya -beskawing dui daarop dat politieke gesag deur 'n opperraad van elite -here gehou is.  In die Songhai -ryk was die sentrale regering saamgestel uit die belangrikste ampsdraers van die keiserlike raad.  In die Oyo -ryk was die Oyo Mesi, of koninklike raad, lede van die aristokrasie wat die mag van die Alaafin, of koning, beperk het.  Tydens die Qing-dinastie, was die Deliberative Council die hoogste besluitnemingsliggaam. 
In die Verenigde Koninkryk en sy kolonies het kabinette begin as kleiner ondergroepe van die English Privy Council. Die term kom van die naam van 'n relatief klein en privaat kamer wat as studeerkamer of toevlugsoord gebruik word. Frases soos 'kabinetsraad', wat privaat aan die monarg beteken, kom uit die laat 16de eeu voor, en gegewe die nie-gestandaardiseerde spelling van die dag, is dit dikwels moeilik om te onderskei of 'raad' of 'raad' is. bedoel word. 
Die Oxford English Dictionary skryf Francis Bacon in sy Opstelle (1605) met die eerste gebruik van "Kabinetsraad", waar dit beskryf word as 'n vreemde gewoonte, waarvan hy dit afkeur: "Waarvoor ongerief, die leer van Italië en die praktyk van Frankryk in sommige konings se tye die kabinet gee raad vir 'n erger middel as die siekte. " 
Charles I begin 'n formele "kabinetsraad" vanaf sy toetreding in 1625, aangesien sy Privy Council, of "private raad", blykbaar nie privaat genoeg was nie, [ aanhaling nodig ] en die eerste aangetekende gebruik van 'kabinet' op sigself vir so 'n liggaam kom uit 1644, en is weer vyandig en assosieer die term met twyfelagtige buitelandse praktyke.  Die proses het homself die afgelope tyd herhaal, aangesien leiers die behoefte gevoel het om 'n kombuiskas of 'bankregering' te hê. 
Onder die Westminster -stelsel is lede van die kabinet ministers van die kroon wat gesamentlik verantwoordelik is vir alle regeringsbeleid. Alle ministers, hetsy senior en in die kabinet of junior ministers, moet die beleid van die regering in die openbaar ondersteun, ongeag privaat voorbehoude. Alhoewel, in teorie, alle kabinetsbesluite gesamentlik deur die kabinet geneem word, word daar in die praktyk baie besluite gedelegeer aan die verskillende subkomitees van die kabinet, wat aan die volledige kabinet verslag doen oor hul bevindings en aanbevelings. Aangesien reeds in die kabinet wat die ministeriële portefeuljes het, oor hierdie aanbevelings ooreengekom het, word die volledige kabinet gewoonlik sonder meer bespreking oor die aanbevelings aanvaar. Die kabinet kan ook idees verskaf oor/as nuwe wette ingestel is, en wat dit insluit. Kabinetsbesprekings is geheim en dokumente wat in die kabinet behandel word, is vertroulik. Die meeste van die dokumentasie wat verband hou met kabinetbesprekings, sal eers 'n aansienlike tydperk nadat die betrokke kabinet ontbind is, in die openbaar bekend gemaak, afhangende van die bepalings van 'n land se wet op vryheid van inligting.
In teorie is die premier of premier eerste onder gelykes. Die premier is egter uiteindelik die persoon van wie die staatshoof advies sal neem (volgens grondwetlike ooreenkoms) oor die uitoefening van uitvoerende mag, wat die bevoegdhede kan insluit om oorlog te verklaar, kernwapens te gebruik en kabinetslede aan te stel. Dit lei tot die situasie waarin die kabinet de facto deur die eerste minister aangestel word en dien. Die kabinet is dus dikwels sterk ondergeskik aan die premier, aangesien dit te eniger tyd vervang kan word, of na 'n ander portefeulje in 'n kabinetskommeling verskuif kan word ('gedegradeer') vir 'onderprestasie'.
Hierdie posisie ten opsigte van die uitvoerende gesag beteken dat in die praktyk elke verspreiding van verantwoordelikheid vir die algemene leiding van die regering gewoonlik deur die premier gedoen is - óf omdat hulle ongewild is by hul agterbanke, óf omdat hulle glo dat die kabinet kollektief oor dinge moet besluit.
Die skadu kabinet bestaan ​​uit die voorste lede, of voorste bankiers, van 'n opposisieparty, wat oor die algemeen kritici -portefeuljes hou wat die kabinetsministers in die skadu stel, hul besluite bevraagteken en beleidsalternatiewe voorstel. In sommige lande word na die skadu -ministers verwys as woordvoerders.
Die Westminster -kabinetsisteem is die basis van kaste, soos dit bekend is in die federale en provinsiale (of staats) jurisdiksies van Australië, Bangladesh, Kanada, Pakistan, Indië, Suid -Afrika, Nieu -Seeland en ander lande van die Statebond waarvan die parlementêre model nou gebaseer op die van die Verenigde Koninkryk.
Onder die leerstelling van die skeiding van magte in die Verenigde State, is 'n kabinet onder 'n presidensiële regeringstelsel deel van die uitvoerende gesag. Benewens die administrasie van hul onderskeie segmente van die uitvoerende gesag, is kabinetslede ook verantwoordelik vir die advisering van die regeringshoof oor gebiede binne hul gebied.
Hulle word aangestel deur en dien volgens die regeringshoof se plesier en is daarom sterk ondergeskik aan die president, aangesien hulle te eniger tyd vervang kan word. Normaalweg, aangesien hulle deur die president aangestel is, is hulle lede van dieselfde politieke party, maar die uitvoerende gesag is vry om enigiemand, insluitend opposisiepartylede, te kies, onderhewig aan die advies en toestemming van die senaat.
Normaalweg moet die wetgewer of 'n gedeelte daarvan die aanstelling van 'n kabinetslid bevestig, dit is maar een van die vele kontrole en saldo's wat in 'n presidensiële stelsel ingebou is. Die wetgewer kan ook 'n kabinetslid verwyder deur 'n gewoonlik moeilike beskuldigingsproses.
In die kabinet het lede nie 'n invloed op die wetgewende beleid tot die mate wat in 'n Westminster -stelsel voorkom nie, maar elke lid het 'n beduidende invloed op aangeleenthede rakende hul uitvoerende departement. Sedert die administrasie van Franklin D. Roosevelt, het die president van die Verenigde State meestal deur sy eie uitvoerende kantoor of die Nasionale Veiligheidsraad opgetree eerder as deur die kabinet, soos die geval was in vroeëre administrasies.
Alhoewel die term 'sekretaris' gewoonlik gebruik word om die mees senior amptenaar van 'n regeringsdepartement te noem, het sommige departemente verskillende titels om sulke amptenare te noem. Die departement van justisie gebruik byvoorbeeld die term Prokureur-generaal in plaas van Justisie sekretaris maar die prokureur-generaal is nietemin 'n posisie op kabinetvlak.
Volgens die model van die federale regering word die uitvoerende takke van die staat ook georganiseer in uitvoerende afdelings onder leiding van kabinetsekretarisse. Die regering van Kalifornië noem hierdie departemente 'agentskappe' of informeel 'superagentskappe', terwyl die regering van Kentucky dit as 'kabinette' noem.
Behalwe vir die vise -president en prokureur -generaal, word alle kabinetshoofde 'sekretaris' genoem.
Die moderne kabinet bevat die vise -president en die hoofde van 15 uitvoerende departemente.
Sewe ander individue het kabinetsrang:
Stafhoof van die Withuis
Administrateur van die Environmental Protection Agency
Kantoor van bestuur en begrotingsdirekteur
Amerikaanse ambassadeur vir handel
Amerikaanse sending by die Verenigde Nasies se ambassadeur
Raad van Ekonomiese Adviseurs voorsitter
Administrateur van die Kleinsake -administrasie
Die minister van buitelandse sake is die hoogste lid van die presidensiële kabinet. Die minister van buitelandse sake is ook vierde in die ry van die presidentskap agter die vise -president, die speaker van die Huis en die president van die Senaat pro tempore.
Kabinetsbeamptes dien as die hoofde van die volgende uitvoerende agentskappe van die regering:
Gesondheid en Menslike Dienste
Behuising en stedelike ontwikkeling
Die Wetgewende Tak
Die wetgewende tak, bestaande uit die Huis van Verteenwoordigers en die Senaat, het die enigste grondwetlike gesag om wette uit te voer, oorlog te verklaar en spesiale ondersoeke te doen. Boonop het die senaat die reg om baie presidensiële aanstellings te bevestig of te verwerp.
Daar is 'n totaal van 100 verkose senatore - twee uit elk van die 50 state. Senatore kan 'n onbeperkte aantal termyn van ses jaar uitdien.
Die Huis van Verteenwoordigers
Daar is tans 435 verkose verteenwoordigers, volgens die grondwetlike proses van verdeling word die 435 verteenwoordigers verdeel onder die 50 state in verhouding tot hul totale bevolking, soos gerapporteer deur die mees onlangse Amerikaanse sensus. Boonop is daar afgevaardigdes sonder stemreg wat die District of Columbia en die gebiede in die Huis van Verteenwoordigers verteenwoordig. Verteenwoordigers kan 'n onbeperkte aantal termyn van twee jaar uitdien.
CLINTON BEHANDEL KAS VAN VERSKEIDENHEID
Met die voltooiing van die mees uiteenlopende kabinet in die geskiedenis, het president Bill Clinton die eerste vroulike prokureur-generaal, die korporatiewe prokureur, Zoe Baird, aangestel.
From the Hollywood Split, US 101 is an east–west highway (until it reaches Gaviota State Park in Santa Barbara County where it shifts back to a north–south alignment). It meets with I-405 in Sherman Oaks, an interchange which holds claim to the most traveled intersection in the nation. [ aanhaling nodig ] The east–west geographical alignment of the Ventura Freeway and the north–south designation which appears on the freeway signs can be confusing to visitors the same freeway entrance can often be signed as "101 North" and "101 West" this is most common in the San Fernando Valley where the local E/W signing does not match the Caltrans' proper statewide N/S designation.
Construction on a freeway segment bypassing Willits began in 2013.  The bypass around Willits remained controversial because the intended route goes through protected wetlands. Construction was halted by US Army Corps of Engineers in June 2014 and work restarted the following month after Caltrans committed to extensive mitigation of the project.   The 5.9 mi (9.5 km) bypass around Willits opened to traffic in November 2016.  The bypass included a 1.1 mi (1.8 km) viaduct going over a flood plain.  The freeway segment cost $459 million to complete, 50% more than what Caltrans first reported when it opened.  The city of Eureka has long resisted a freeway through it. [ aanhaling nodig ]