Militêre van Peru - Geskiedenis Podcasts - 2022
Diensmanne: 280 000
Gepantserde vegvoertuie: 552
Defense Budge $ 2,560,000,000
Peru Army / Ejercito del Peru - Geskiedenis
Alhoewel die Spaanse teen 1537 effektiewe beheer oor 'n groot deel van die streek kon uitoefen, het die veroweraars gou onder mekaar begin baklei oor die buit van hul sukses. Orde onder die Spaanse onderdiere is geleidelik gevestig en uitgebrei, maar nie sonder gereelde en volgehoue ​​uitdagings op plaaslike of streeksvlak van inheemse groepe anders as dissidente nie, dikwels in die naam van die Inkas.
Vanweë die ekonomiese belangrikheid van Peru vir die kroon, naas Mexiko, was daar 'n groter Spaanse militêre teenwoordigheid in Peru as in die res van Spanje se nuwe wêreldryk. Tot die koloniale hervormings van 1764 deur die Bourbon -dinastie in Spanje was die militêre garnisoene egter klein en in die stede gestasioneer. Baie loopbaanoffisiere en troepe het hul diensreise in hierdie Peruaanse stede bedien en is daarna terug na Spanje. Grondeienaars is aan hul eie lot oorgelaat om hul plaaslike belange te beskerm, en daarom het hulle, indien nodig, privaat milisies op die been gebring.
Militêre magte gedurende die afgelope sestig jaar van die Spaanse bewind is meer gereël en geïnstitusionaliseer in drie kategorieë: Spaanse regimente oor tydelike diens, ander oor permanente koloniale diens en koloniale milisies. Die onafhanklikheidsbewegings wat Latyn -Amerika in 1810 begin besweer het tydens die besetting van Napoleon Bonaparte in Spanje en sy broer Joseph se kort heerskappy, was stadig om Peru te bereik, maar dit het onvermydelik gekom. Nuwe regimente wat plaaslik opgerig is om die onderkoning te beskerm, het aanvanklik onafhanklikheidsmagte verslaan wat probeer het om die gebied van buite te bevry, maar het uiteindelik 'n belangrike rol gespeel om die Spanjaarde self te verdryf.
Die belangrikste stukrag vir onafhanklikheid was egter Simon Bolivar Palacios en Jose de San Martin uit onderskeidelik die onderkonge van New Granada en Rio de la Plata (River Plate). Dit was San Martin wat sy leër uit Chili na Peru gebring het en Lima ingeneem het nadat hy geweier het om met die onderkoning te onderhandel, op 28 Julie 1821 onafhanklikheid verklaar en homself as militêre diktator gemaak het. Hy gebruik hierdie posisie om die saak van onafhanklikheid te bevorder en om militêr voor te berei op die laaste veldtogte teen die Spanjaarde. Hierdie voorbereiding sluit in die oprigting van 'n reeks militêre eenhede, waarvan die eerste, die Peruaanse legioen, op 18 Augustus 1821 gestig is. Boonop stig hy Los Montoneros, 'n berede guerrillamag, om die koninklikes te teister en die operasies te beskerm. van die republikeinse stamgaste.
San Martin het bedank en in ballingskap gegaan in Frankryk voordat die volle onafhanklikheid veilig was, toe hy besef dat hy en Bolivar nie sou kon saamwerk nie. Desondanks het San Martin se vroeëre organisasie- en opleidingspogings hom die geskenk van die beskermer van die Peruaanse onafhanklikheid en die stigter van die EP besorg. Soos San Martin verwag het, het Bolivar in Augustus 1824 die Battie van Junin gewen, met aansienlike hulp van die magte wat San Martin voorberei het. Hierdie Peruaanse eenhede het ook belangrike bydraes gelewer tot die finale stryd om onafhanklikheid by Ayacucho op 9 Desember 1824, onder bevel van generaal Antonio Jose de Sucre Alcala.
Met Ayacucho is die Peruaanse nasie gebore, en 'n nuwe land het ontstaan. Die belangrikheid van hierdie gebeurtenis het daartoe gelei dat 9 Desember as Weermagdag verklaar is.
Die weermag van Peru was deel van die belangrikste protagoniste van die negentiende eeu se nasionale gebeure, en die geskiedenis daarvan smelt saam met die nasionale geskiedenis. Tussen 1825 en 1841 het die weermag sy organisasie gekonsolideer en sy eerste organiese regulasies (1825 en 1827), uniform (1830) en boekhouding (1839) vasgestel en sy eerste militêre skool in 1830 gemaak, in dieselfde straat van die "studies" gewerk. "in 'n plaaslike klooster van San Pedro. Die eerste direkteur was generaal Emilio Cortez. Dit was amptelik vir wapens van infanterie en kavallerie. Die studies het twee jaar geduur en was aanvullende eenhede, toe die afgestudeerde kadet tweede luitenant of vaandel was.
Net so het die eerste militêre streke geboorte gegee: een in die middel, tussen Jauja en Ayacucho, die tweede in die suide, bestaande uit die departemente Arequipa, Cusco en Puno, die derde in Lima, en die vierde in die noorde wat Trujillo en Piura.
Na die oorlog van die Stille Oseaan het 'n proses van nasionale heropbou begin. Die regering van generaal Andres Avelino Ceres het die nasionale eenheid herstel en as 'n prioriteitsaangeleentheid aangeneem vir die nasionale verdediging en die herintegrasie van die geboortelike provinsies. Dit het behels dat die weermag herorganiseer en toegerus word. Hy het die aankoop van moderne wapens gereël. In 1886 heropen die Militêre Kollege weer in die voormalige hoofkwartier van die Guadalupe -skool en die "Cabitos" by u plaaslike Chorrillos. Studie is na Europa en die Verenigde State gestuur en begin met die proses om 'n militêre sending aan te stel.
Hierdie pogings sal in 1896, tydens die regering van Nicolas de Pierola, realiseer met die aankoms van die eerste Franse militêre sending. Dit het goed begin, 'n stadium van ingrypende verandering in die weermag, in ooreenstemming met die uitdagings wat die nuwe eeu inhou.
Die weermag het die twintigste eeu met hernieude krag of optimisme begin. Dit voer dan 'n proses uit van militêre streke, volgens die omvattende behoeftes van die land, wat 'n hernuwingsleer en akademiese militêre opleidingsentrums bied. Hierdie positiewe optrede van die Franse militêre missie, benewens bydraes van Duitsland en Italië, sowel as die bydrae van Peruaanse offisiere wat in die buiteland gestudeer het, het gelei tot militêre oorwinnings teen Colombia (1911 en 1932) en Ecuador (1941).
Later het die twee wêreldoorloë 'n vinnige ontwikkeling van leerstellings en militêre tegnologie meegebring. Die landwenner en dus hegemonies, die Verenigde State het die kontinentale verdediging gelei. Dit behels die oprigting van die Inter-Amerikaanse verdedigingsraad en die ondertekening van die Verdrag van Wederkerige Bystand (Rio-verdrag) in September 1947. Die Amerikaanse militêre sending het in 1944 begin werk. Dit speel 'n belangrike rol op die gebied van organisasie, doktrine en logistiek. Sedert 1948 is die weermag betrokke by aktiwiteite ter ondersteuning van nasionale ontwikkeling. Sedert 1950 het die akademikus in werking getree by die Militêre Opleidingsentrum in Peru en die Militêre Studiesentrum (nou CAEN).
In 1968 vereis die omstandighede 'n gefaseerde onttrekking van Amerikaanse hulp en word tydelik die geleentheid gebied om wapens van Sowjet -oorsprong te bekom. In die 70's in die hervorming wat in 1973 onderneem is, is die oprigting van die Technical College (nou Institute of Science Technology) en Army Technical School (1974) gestig. Dit is 'n unieke feit in hierdie tydperk (1993), wat by die geledere van militêre diens aan vroue, assimilasie en inkomste aansluit na die eerste kontingent van vroue as kadette aan die Militêre Skool van Chorrillos in 1997.
Die Peruaanse weermag is na die hoë professionaliteit tussen 1973 en 1975 getoon en is na die Midde -Ooste gestuur. Die bataljon "Peru" was inderdaad deel van die noodmagte van die Verenigde Nasies. Op die eksterne front, onderskeidelik in 1981 en 1995, moes infiltrasie in gebiede wat die Peruaanse Ecuadoraanse grens N en NO was, suksesvol afweer. Sedert 1982 het die weermag die militêre leiding aangeneem in die stryd teen ondergang. In hierdie stryd blaas hardnekkige hulself offisiere en soldate van die weermag, wat 'helde van vrede' genoem word.
Wat die Peruaanse weermag jare lank probeer het, gewoonlik met sukses, was om diversiteit in sowel buitelandse missies as toerustingbronne te handhaaf om soveel onafhanklikheid as 'n instelling te behou. Alhoewel hierdie strategie in die 1920's en 1930's gewerk het, was dit selfs meer suksesvol in die 1970's en vroeg tot middel 1980's. Van die meer as 1 miljard dollar militêre toerusting wat Peru van 1974 tot 1978 verkry het, kom byvoorbeeld 63 persent uit die Sowjetunie, 10 persent uit die Verenigde State, 7 persent uit Frankryk, 6 persent uit die Bondsrepubliek Duitsland ( Wes -Duitsland), 4 persent uit Italië, 1 persent uit Brittanje en 9 persent uit ander lande.
Hierdie patroon het in die 1980's voortgeduur, wat Peru die mees gediversifiseerde weermag in Latyns -Amerika gegee het wat toerusting betref, asook die land die grootste enkele wapeninvoerder in die streek gemaak het. Een van die pryse van groter onafhanklikheid en groter diversiteit was egter die tegniese en logistieke uitdaging om wydverspreide materiaal in effektiewe en doeltreffende militêre operasies te probeer kombineer.
Peru Navy Geskiedenis
Soos bekend is, vroeg in September 1939, nadat Duitse magte Pole binnegeval het deur 'n "blitzkrieg", het Brittanje oorlog verklaar teen Duitsland, wat gelei het tot 'n reeks gebeure wat wydverspreide konflik in Europa en dan wêreldwyd tot gevolg gehad het. Peru het aanvanklik besluit om nie by die konflik betrokke te wees nie, maar as gevolg van die oriëntasie van die buitelandse beleid van president Manuel Prado, geïdentifiseer met Amerikanistiese belange, sowel as die ooglopende ekonomiese en politieke invloed van die Verenigde State, nadat laasgenoemde onverwags aangeval is deur Japan het Peru besluit om die geallieerde saak te ondersteun.
Alhoewel dit waar is dat Peru aktief deelgeneem het aan die verskillende scenario's van wêreldwye konflik, het die Navy -weermag van Peru 'n sleutelrol gespeel in die beskerming en verdediging van die kus, veral in die noorde van die land waar Hy die Talara -raffinadery was. , wat een van die vervaardigingsgebiede van energiebronne was wat noodsaaklik is vir die operasie vir masjinerie en die geallieerde verdedigingsbedryf, en natuurlik vir huishoudelike verbruik.
La Marina, van begin 1942 tot middel-1945, ondanks die gebrek aan voldoende middele en nog steeds nie al die ondersteuning van die Verenigde State ontvang het nie, het die missies en take wat hom in die verdediging van die kus opgedra is, ten volle uitgevoer danksy die voorbereiding, inspanning en professionaliteit wat gespeel word deur die bepalings van die verskillende eenhede oppervlak, onderwater en grond wat na die noorde lei. Die aangeneem kusverdedigingstelsel het gelei tot die oprigting van die Naval Force Command in 1943, dieselfde as wat drie jaar later herdoop is tot General Defense Command Costa, gebaseer op die huidige Marine Force.
Met die einde van die Tweede Wêreldoorlog kon die vloot, met oorskotvoorraad van die geallieerde vloot, vars 'n proses van hernuwing van sy eenhede onderneem, waarvan die tyd in diens en veroudering duidelik was. In 1947 is daar dus in die buiteland pogings aangewend om die verkryging van verskeie vaartuie geleidelik as 'n oorskotoorlog ontslaan, en is dit hoofsaaklik in die Verenigde State 'n fregat verkry, herdoop na luitenant Galvez, twee mynveërs, die Bondy en San Martin, twee sleepbote en vier landing. vaartuie en twee fregatte in Kanada, herdoop na luitenant luitenant Ferr en Palacios. In 1951 het hy by die eskader aangesluit om die vernietigers Aguirre, Castilla y Rodriguez te begelei. In dieselfde jaar is in Brittanje twee riviergeweerbote, die Maranon en Ucayali, sowel as 'n drywende dok gebou, wat alles tot vandag toe waardevolle dienste in die Amasone -gebied lewer.
Wat die duikbootwapen betref, is in 1951 die vier duikbote van die tipe R, later herdoop tot die naam Casma, Pacocha, Islay en Arica, gemoderniseer in die werf van herkoms tot 1959 en tussen 1952 en 1957 is dit in die skeepswerwe van Electric Boat & gebou Vier duikbote van tipe S of aangepaste makreel, bedoel om hul voorgangers sedert die laat twintigerjare in diens te neem. Hierdie nuwe duikbote, wat tussen 1989 en 2001 ontmantel is, spog met Abtao -name, Dos de Mayo Angamos en Iquique. In 1958 is twee ou kruisers Grau en Bolognesi ná 51 jaar diens ontslaan. Om hierdie rede, en in 'n groot nasionale poging, het tussen 1959 en 1960 die aankoop van twee Britse kruisers uit die Ceylon -klas ontstaan ​​om hulle te vervang, wat die naam Almirante Grau en Coronel Bolognesi gekry het, wat tot vroeg in 1980 belangrike dienste aan die vloot gelewer het.
Na aanleiding van die verkrygingsprogram, tussen 1960 en 61 onder die huurooreenkomswet sowel as die ooreenkoms vir wedersydse hulp, het die Amerikaanse kongresregering toestemming gegee om twee tipe vernietigers aan Fletcher aan Peru te stuur wat die name van Guise en Villar en twee korvette van die Auk ontvang het klas, hernoem tot Diez Canseco en Galvez. In 1963 is dit in dieselfde land aangeskaf, 'n aanval van aanval met die naam Onafhanklikheid, is gekondisioneer en gebruik as 'n opleidingsskip, aan boord waarop vlootkadette talle ritte -instruksies uitgevoer het tot 1988. Later is dit in Brittanje ses torpedo gebou geweerbote en verskeie patrolliebote vir toesig en kusverdediging, wat aan die Direktoraat van Kapteinskap en Kuswagte toegewys is, wat die optrede versterk het toe dit in 1969 gestig is. Liggaam en kuswagte is opgeneem.
Dit is opmerklik dat Naval Aviation in 1963 herstel is onder die naam Naval Air Service, wat vlootmagte verskaf wat 'n onontbeerlike element in vlootoorlog ondersteun. In hierdie stadium het die amfibiese oorlogvoering nog 'n aspek verbeter, en dit is gerealiseer met die aankoop van die tenk Chimbote en Paita van die landingsskip, en die landingsmedium Lomas en Penthouse, wat die mariniers hul kapasiteitprojeksie op die grond kon ontwikkel. Wat die vestiging van die land betref, was die skepping van die industriële diens van die vloot uit die voormalige perseel van Arsenal Naval Callao in 1948 die begin van die ontwikkeling van die hoë raad van die skeepsboubedryf in Peru, waarvan die eerste belangrike mylpaal die bou van die olie Zorritos in 1957, 'n vaartuig met 'n hoër tonnemaat tot dan toe in Suid -Amerika gebou.
Gedurende die dekade van die 1960's was daar kommer oor die hoë vlootbevel om die vloot met nuwe eenhede toe te rus, en begin om die verouderde skepe wat sou onregistreer, te vervang, soos in die geval van ou fregatte wat Ferr en Palacios in 1966 uittree. Na studies deur die algemene personeel en die onderskeie pogings van die vlootkommissarisse in Europa, tussen 1968 en 1969, het die aankoop van twee Britse verwoesters Daring -klas, Diana en Decoy, onderskeidelik Palacios en Ferre herdoop, wat in uitstekende werking was.
Die Peruaanse vloothoofbevel, wat dit oorweeg het om albei skepe aan 'n moderniseringsproses te onderwerp, en tereg ingesluit in die nuwe wapensisteem, die installering van nuwe en effektiewe wapen van oppervlakte tot oppervlak wat tydens die Arabiese oorlog 1967-Israelies sy debuut gemaak het, toe 'n Sowjet -raketboot uit Egiptiese oorsprong die Israeliese vernietiger Eliath laat sink het. Nadat hierdie besluit geneem is, is pogings voorbehou by die Franse vervaardigers van 'n nuwe soort raket, die Exocet, wat nog in die toetsfase was, om aan boord van die nuwe vernietigers te installeer. Dit het 'n volledige modernisering in Britse skeepswerwe ondergaan. Na hul modernisering het albei vaartuie in 1973 by Callao aangekom en die eerste skepe in die streek geword wat rakette van oppervlak tot oppervlak besit.
Dieselfde jaar is die Nederlandse kruiser De Ruyter aangeskaf. Admiraal Grau gedoop, die nuwe vlagskip van die vloot geword en die ou Grau is herdoop tot kaptein Quiones. Die bou daarvan het tussen 1939 en 1944 begin in die skeepswerwe Wilton-Fijenoord, Schiedam in Nederland, deur die Duitsers gevange geneem en as KH 1 deur die Kriegsmarine gelanseer. Na afloop van die oorlog en in 1953 in opdrag van die Koninklike Nederlandse Vloot onder die naam De Ruyter HRMS. BAP Almirante Grau is op 07 Maart 1973 by die Peruaanse vloot opgeneem en het in die tagtigerjare van die twintigste eeu groot hervormings en modernisering ontvang. Sy verplasing is 12 165 ton en bereik 32 knope spoed by volle vrag. Hulle wapens word gevorm deur die artillerie wat verbind is tot 'n sentrale vuur en is gewapen met Otomat -missiele.
Voortgegaan met die plan vir die verkryging van vloot in die jaar 1973, 'n kontrak met die Italiaanse werf Cantieri Navali Riuniti vir die bou van vier Lupo -tipe raketfregatte, twee in Italiaanse skeepswerwe en twee tegniese hulp by ondertekende SIMA -werwe in Callao. Die eerste, die Carvajal is in 1978 in gebruik geneem, en die jaar daarna het hy die Villavicencio gedoen. Die fregatte is gebou in Callao Montero, afgelewer in 1984 en Mariategui in 1986.
Boonop is in 1976 nog 'n Nederlandse kruisers aangeskaf, die De Zeven Provincián, wat Aguirre herdoop het en 'n omskakelingsproses ondergaan het na 'n helikopterdraer, met die vermoë om drie Sea King-helikopters te bestuur, gewapen met Exocet AM-39-missiele ASW -torpedo's. Hierdie nuwe vaart het in Mei 1978 by Callao aangekom, vergesel van die vernietiger Garcia en Garcia, wat ook in Nederland verkry is. Villar, Quinones, Galvez Diez Canseco, Castilla, Bolognesi en Guise: Tussen 1979 en 1983 het sewe vernietigers teen duikboot by dieselfde bron aangesluit.
'N Ander toevoeging tot die groep was die Shark-projek, wat die bou van ses missielkorvette van die Franse skeepswerwe behels het, met die name van Velarde, Santillana, De los Heros, Herrera, Larrea en Sanchez Carriën. tussen 1978 en 1981. Aan die ander kant is die vaartuig Admiral Grau tussen 1985 en 1988 in Nederland gemoderniseer en is toegerus met nuwe gevegstelsels en oppervlak-tot-oppervlak-missiel Otomat.
Die vernuwing en toename van die vlootmagte het nie net met oppervlakte -eenhede gekom nie, maar is uitgebrei na ander magte. Tussen 1974 en 1984 is daar ses duikbote van klas 209 in Duitsland gebou, wat opgeneem is in die name van Islay, Arica, Pisagua, Chipana, Casma en Antofagasta. Ook in 1975 in die Verenigde State is twee oseaniese duikbote van die tipe Guppy IA verkry, Pacocha en La Pedrera herdoop.
Die antisubmarine-vliegtuie van die Naval Air Service het aangesluit by S-2F Tracker, maritieme eksplorasie Fokker F-27MP, AB-212 helikopters en anti-duikboot Sea King helikopters in anti-duikboot en anti-oppervlak weergawe. Uiteindelik is in 1969 die Underwater Demolition School, wat die basis van die huidige spesiale operasionele mag sou wees, geskep.
Peruaanse weermag (Ejercito del Peru), Peruaanse vloot (Marina de Guerra del Peru, MGP, sluit seelug, vlootinfanterie en kuswag in), Lugmag van Peru (Fuerza Aerea del Peru, FAP) (2019)
Militêre diens ouderdom en verpligting:
18-50 jaar vir mans en 18-45 jaar vir vroulike vrywillige militêre diens geen diensplig nie (2013)
die Internasionale Maritieme Buro berig dat die territoriale waters van Peru 'n risiko is vir gewapende roof teen skepe in 2018, vier aanvalle op kommersiële vaartuie is aangemeld, 'n effense toename van die twee wat in 2017 gerapporteer is, waarvan die meeste in die hoofhawe van Callao plaasgevind het
LET WEL: 1) Die inligting rakende Peru op hierdie bladsy word weer gepubliseer uit die 2020 World Fact Book van die United States Central Intelligence Agency en ander bronne. Daar word geen bewerings gemaak oor die akkuraatheid van Peru Military 2020 -inligting wat hier vervat is nie. Alle voorstelle vir die regstelling van foute rakende Peru Military 2020 moet gerig word aan die CIA of die bron wat op elke bladsy aangehaal word.
In 1881 is beroepsnote uitgereik in 1, 5, 100 reales en is dit saam met die nuwe benaming oordruk en toegevoeg. Daarbenewens is banknote uitgereik in denominasies van 1, 5 en 100 Inkas. In Arequipa is die geldeenheid oordruk "Arequipa ".
Na afloop van die oorlog is voorlopige banknote in die besette provinsie Tacna in 1886 deur Banco de Tacna uitgereik. (1/2, 1, 2, 5, 10, 50 en 100 sol.)
Algemene behandelings en vergelykende studies
Die literatuur oor militêre regerings in Latyns -Amerika van 1959 tot 1990 wou hierdie regimes onderskei van die militêre regerings wat periodiek en herhaaldelik die mag oorgeneem het in die streek voor die Kubaanse Revolusie. Wisselende teoretiese en historiese besprekings oor hierdie verskille fokus op die strukturele en institusionele toestande wat aanleiding gegee het tot 'burokratiese-outoritêre' regimes, 'n term wat eers in O'Donnell 1973 ondersoek is. was nuttig, en of, en op watter manier, 'n nuwe militêre ideologie en 'nuwe professionaliteit' gefokus was op interne veiligheid eerder as nasionale verdediging. Empiriese studies soos Rouquié 1987 en Loveman 1999 hou rekening met sowel historiese patrone as die gevolge van die Koue Oorlog om hierdie regerings aan bewind te bring, en Remmer 1989 en Biglaiser 2002 bied vergelykende studies van die beleid en praktyke van hierdie militêre regerings, insluitend ander, ekonomiese beleid, interne veiligheid, skending van menseregte en institusionele hervorming. Stepan 1988 bied 'n vergelykende ontleding van militêre outonomie en intelligensiestelsels, met 'n spesiale klem op Brasilië. McSherry 2005 en Dinges 2005 oorweeg die transnasionale samewerking van militêre regimes in staatsterrorisme teen teenstanders. Arceneaux 2001 fokus veral op die aard en uitkomste van oorgange van militêre na burgerlike regering. Die National Security Archive aan die George Washington University, Washington, DC, wat aanlyn beskikbaar is, bied 'n versameling gedeklassifiseerde regeringsdokumente wat materiaal bevat wat verband hou met Latyns -Amerikaanse militêre regerings van 1959 tot 1990. Verwysing na sommige van hierdie National Security Archive -versamelings is ingesluit, per land, in hierdie artikel.
Arceneaux, Craig L. Begrensde missies: militêre regimes en demokratisering in die suidelike keël en Brasilië. University Park: Pennsylvania State University Press, 2001.
Oorweeg militêre bewind in Argentinië, Brasilië, Chili en Uruguay vanaf die 1960's tot die 1980's. Deur 'n 'historiese institutionalistiese' benadering toe te pas, voer die skrywer aan dat die besondere institusionele karakter van die weermag in die bestudeerde lande, meer as eksterne faktore of binnelandse politiek, die aard en uitkoms van oorgang na burgerlike heerskappy grootliks bepaal het.
Biglaiser, Glen. Voogde van die nasie? Ekonome, generaals en ekonomiese hervorming in Latyns -Amerika. Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press, 2002.
Probeer verduidelik waarom die militêre heersers in Latyns -Amerika 'n besondere ekonomiese beleid aangeneem het, bespreek beleidskeuses, aanstellings in regeringsposte van ekonome wat neoliberale beleid bevoordeel, beleidsformulering, privatisering en die rol van idees en ideologie onder militêre regerings in Argentinië, Chili en Uruguay . Bevat ook 'n paar vergelykende materiaal oor Brasilië, Peru, Colombia en Mexiko.
Dinges, John. Die Condor -jare: hoe Pinochet en sy bondgenote terrorisme na drie kontinente gebring het. New York: New Press, 2005.
Gebaseer op honderde onderhoude en gedeklassifiseerde dokumente, onthul die werking van 'n internasionale terroriste -netwerk en die rol van die Amerikaanse regering in die 'geheime oorlogvoering' van Latyns -Amerikaanse militêre regerings (Argentinië, Bolivia, Brasilië, Chili, Paraguay, Peru en Uruguay) teen hul 'vyande'. 'N Belangrike bron van bewyse vir voortgesette vervolging in verskeie lande (in 2019) van menseregteskendings tydens die militêre diktatorskap.
Loveman, Brian. For la Patria: Politiek en die weermag in Latyns -Amerika. Wilmington, DE: Wetenskaplike bronne, 1999.
'N Politieke wetenskaplike en historikus gee 'n geskiedenis van die rol van die gewapende magte in Latyns -Amerikaanse politiek. Hoofstukke 6–9 fokus op die beleid en ideologie van militêre regerings van 1960 tot 1990, asook die oorgang na die burgerlike regering en beperkings op demokratiese konsolidasie. Behandel die leerstelling van die nasionale veiligheid en skending van menseregte deur militêre regimes. Uitgebreide bibliografie.
McSherry, J. Patrice. Roofstate: Operasie Condor en geheime oorlog in Latyns -Amerika. Lanham, MD: Rowman & Littlefield, 2005.
Belangrike ondersoek na Operation Condor deur 'n politieke wetenskaplike wat die transnasionale anti-subversiewe skema wat deur Latyns-Amerikaanse militêre regerings uitgevoer is met die steun van die Verenigde State, vertel. In interpretasie verskil die omvang van die Amerikaanse beheer oor Operation Condor met Dinges 2005.
Nunn, Frederick. Die tyd van die generaals: Latyns -Amerikaanse professionele militarisme in wêreldperspektief. Lincoln: University of Nebraska Press, 1992.
Vergelykende studie van die rol en gevolge van professionele militarisme in Latyns -Amerika van 1964 tot 1989 deur een van die mees prominente kenners van Latyns -Amerikaanse militêre instellings. Spesiale aandag word gegee aan Argentinië, Brasilië, Chili en Peru. Staan sterk op amptelike militêre tydskrifte in Latyns -Amerika, Kanada, Asië en Europa.
O'Donnell, Guillermo. Modernisering en burokratiese outoritarisme: Studies in Suid -Amerikaanse politiek. Berkeley: Institute of International Studies, Universiteit van Kalifornië, 1973.
Bied 'n formulering van 'n Argentynse politieke wetenskaplike oor die konsep van 'burokratiese-outoritêre' regimes, wat wyd toegepas is op Latyns-Amerikaanse militêre regerings-sowel as die onderwerp van uitgebreide teoretiese debat-en daarna 'n heroorweging van die konsep deur O'Donnell self. Die Argentynse saak was belangrik as inspirasie vir die konsep, maar die konsep is toe deur baie skrywers op ander militêre regerings toegepas.
Remmer, Karen L. Militêre heerskappy in Latyns -Amerika. Boston: Unwin Hyman, 1989.
Remmer, 'n politieke wetenskaplike, ontleed die oorsprong en politieke en ekonomiese gevolge van militêre bewind, en sy vergelyk en kontrasteer die beleid van militêre regerings en burgerlike regimes. Skep 'n tipologie van militêre regimes wat gereeld in die literatuur aangehaal word. Deel 2 van die boek fokus op die Chileense saak.
Rouquié, Alain. Die weermag en die staat in Latyns -Amerika. Vertaal deur Paul Sigmund. Berkeley: University of California Press, 1987.
Historiese behandeling van die gewapende magte in Latyns -Amerika deur 'n uitstaande Franse deskundige hoofstukke 8–11 fokus op die periode 1959–1990. Kyk ook na die rol van die Amerikaanse beleid in die streek. Wyd in Latyns -Amerika in vertaling aangehaal (El estado militar en América Latina [Buenos Aires: Emecé, 1984]).
Stepan, Alfred. "Die nuwe professionaliteit van interne oorlogvoering en militêre roluitbreiding." In Leërs en politiek in Latyns -Amerika. Eerwaarde red. Geredigeer deur Abraham F. Lowenthal en J. Samuel Fitch, 134–150. New York: Holmes & Meier, 1986.
Dikwels aangehaalde artikel oor die 'nuwe professionaliteit' van die Latyns-Amerikaanse weermag, gefokus op interne orde en teenopstand. Stepan se deurslaggewende werk word soms vergelyk met Nunn 1992, wat die kontinuïteit van professionele waardes en langtermyn fokus op interne veiligheid beklemtoon.
Stepan, Alfred. Heroorweeg militêre politiek, Brasilië en die suidelike keël. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1988.
Vergelykende analise deur 'n toonaangewende teoretikus oor burger-militêre betrekkinge en militêre regering, van militêre prerogatiewe en oorgang na die burgerlike regering in Argentinië, Uruguay en Chili, met spesiale aandag aan die Brasiliaanse saak. Sterk fokus op militêre outonomie en die stelsel van militêre intelligensie.
Juan Velasco Alvarado is gebore te Piura, aan die noordkus van Peru, op 16 Junie 1910. Onder 11 kinders van 'n minderjarige staatsamptenaar beskryf hy sy jeug as een van 'waardige armoede'. Nadat hy openbare skole in sy geboortestad bygewoon het, het hy weggesteek op 'n kusstoomboot wat hom in 1929 na Lima geneem het. Hy het as 'n gewone soldaat by die weermag aangesluit en het die volgende jaar toelating tot die militêre akademie gekry. Hy studeer vier jaar later aan die hoof van sy klas. Velasco vorder geleidelik deur die geledere en word 'n afdelingsgeneraal, die hoogste gewone graad, in 1965. Gedurende sy loopbaan verteenwoordig hy Peru in die Interamerican Defense Board in Washington, dien as superintendent van die militêre akademie, word kommandant -generaal van die weermag en, uiteindelik is hy hoof van die gewapende magte, die land se voorste militêre pos.
Velasco was van mening dat Peru fundamentele hervormings vereis. Hy was bang dat, as dit nie met vreedsame middele bereik sou kon word nie, die verarmde, gefrustreerde massas 'n gewelddadige, marxistiese revolusie sou ondersteun - 'n vooruitsig wat die weermag vrees. Toe die kongres 'n matige hervormingsprogram wat deur president Fernando Belaúnde Terry voorgestel is, blokkeer, verloor Velasco alle respek vir die burgerlike politici van Peru. 'N Omstrede ooreenkoms tussen Belaúnde en die International Petroleum Company (IPC), 'n filiaal van Standard Oil Company, het die president in Augustus 1968 ernstig verswak en Velasco 'n geleentheid gebied om te staak. Met agt eensgesinde generaals en kolonels het hy Belaúnde op 3 Oktober 1968 verdryf. Binne 'n paar dae het Velasco die samewerking gekry van die ander militêre leiers van Peru, wat alle belangrike poste in die regering beman het. Die 'revolusionêre regering van die gewapende magte', soos dit amptelik aangewys is, sou 'n dosyn jaar lank by besluit heers.
Velasco het vinnig breë gewilde steun gekry deur beslag te lê op die eienskappe van die gehate IPC. Hierdie aksie, tesame met die nasionalisering van ander Noord-Amerikaanse ondernemings en Velasco se handhawing van die 200-mylgrens van Peru, het die betrekkinge tussen Washington en Lima erg gespanne. Toe die Verenigde State lenings aan Peru blokkeer en wapenverkope aan daardie land verbied, reageer Velasco deur geld in Europa en wapens van die voormalige Sowjetunie te bekom, alles tot vreugde van Peruaanse nasionaliste.
In 1969 begin Velasco met 'n reeks groot hervormings wat volgens hom 'n samelewing sou skep wat 'nie kapitalisties of kommunisties' was nie. 'N Landbouhervorming, wat aangekondig is dat Junie die groot private landgoedere wat eeue lank die platteland oorheers het, uitgeskakel het. Die regering het hierdie eiendomme oorgedra aan koöperasies van plantasiewerkers, boeregemeenskappe en individuele grondarme boere. Kort daarna het die regime die bankstelsel, spoorweë, openbare nutsdienste, die belangrike vismeelbedryf en die reuse koper- en ystermyne van Peru genasionaliseer. Die regering het buitelandse beleggers nou gereguleer en 'n staatsmonopolie in sekere basiese bedrywe verklaar. Die staat het beheer oor die internasionale handel van Peru oorgeneem en die meeste nuwe ondernemings gefinansier.
Op sosiale gebied het die Velasco-regime die skoolstelsel hervorm, die nasionale pensioenprogram uitgebrei, goedkoop medisyne aan armes verskaf en water en elektrisiteit in die plakkerskantstede rondom Lima gebring. Dit bevorder gelykheid vir vroue en verklaar dat die Quechua-taal van die Indiërs van Peru 'n gelyke nasionale taal met Spaans is. Die administrasie het winsverdeling in alle groot nywerhede ingestel en eksperimenteer met ondernemings wat deur werknemers bestuur word.
Bron: Shelby Foote, The Civil War, a Narrative: Fredericksburg to Meridian (New York: Vintage Books, 1986), pp.678-683.