Telefoon: DECT Siemens Gigaset 3000 Micro
Title Telefoon: DECT Siemens Gigaset 3000 Micro
Dating 1995 - 2009
Format original hoogte 130 mm (geheel)
breedte 43 mm (geheel)
diepte 15 mm (geheel)
Asset identification [ID] https://dams.antwerpen.be/asset/n1TlNnGYucSMQKcKEStDXVqd#id
Original ID MAS.0014.202.2-2
Original filename MAS.0014.202.2-2.JPG
Creation date in Dams 2017-01-10 09:10:27
Last modification 2020-06-16 14:06:00 lewe Argiewe - Page 4 van 4 - Onwerklik blog
Augustus 13, 2010 Manoj
Die tydelike aspek van straf verder strek as die span tussen die misdaad en die straf. Die erns van die straf, word ook gemeet in terme van sy duur. En die dood sit 'n definitiewe einde aan al mensgemaakte duur. Hierdie inmenging van die dood in ons tydelike horisonne rommel op wat ons bedoel met proporsionele straf, wat is die rede agter die algemene gebrek aan bevrediging op Madoff se lang vonnis. As 'n gruwelike misdaad soos 'n sinnelose moord bring net 'n lewe-vonnis, en as jy weet dat “lewe” beteken net 'n paar maande of so, dan is die straf in en van die self nie in staat is weerhou die misdaad. En toe die misdaad is nie so sinneloos, maar na aanleiding van deeglike materiaal oorwegings, dit is 'n doelbewuste risiko-beloning analise wat sy kommissie bepaal. 'N Omvattende risiko-beloning analise behels, Ek dink, 'n oorweging van die waarskynlikheid van die opsporing, die intensiteit en duur van die potensiële straf, en die tyd 'n mens die buit te geniet en / of ly die straf. Daar is dalk ander faktore om te oorweeg, natuurlik. Ek wil nie weet, want ek het nie eintlik gedoen sodanige ontledings. Nog nie.
Die pokke storie wat ek vroeër genoem bring hierdie oorwegings na die voorgrond, saam met hoe die relatief hoë waarskynlikheid van die dood van die siekte raak hulle. Wetende dat daar nie veel tyd lewe te geniet (of gesig die musiek), twee ouer here van die storie besluit om te gaan en fees hulself op 'n plaaslike prostituut van die dorp vir wie hulle is eying vir 'n rukkie. Dit is nie dat die gevolge (spousal woede, slegte siektes ens) van hul optrede het verander. Net dat hul potensiaal duur het drasties afgeneem as gevolg van die uitbreek van pokke. Kennis van ons dood het 'n dramatiese uitwerking op ons morele inhibisies uit risiko-beloning ontledings gebore.
Dit is in hierdie lig dat ons geykte stellings soos om te ondersoek, “Leef in die oomblik,” of “Leef elke dag asof dit jou laaste is.” Wat hierdie stellings regtig bedoel nie? Die tweede een is veral interessant omdat dit 'n direkte verwysing na die dood. Is dit vra dat ons ons inhibisies vis-à-vis al ons aksies te werp? As dit so is, dit mag nie so 'n positiewe uitnodiging (wat, natuurlik, is 'n verklaring van waarde-oordeel wat voortspruit vorm 'n gevoel van 'n moraliteit van 'n onbekende oorsprong). Of dit kan wees om 'n eenvoudige vermaning nie uitstel — 'n positiewe ding deur dieselfde onseker moraliteit.
“Lewe in die hede” is selfs meer verwarrend. Ek dink dit kom uit die Zen idee van “hier” en “nou.” Ek kan soort van verstaan ​​die Zen idee in terme van kognitiewe neurowetenskap, alhoewel dit is die soort van ding wat Zen ons sou vra om nie te doen — verstaan ​​een ding in terme van iets anders. Volgens die Zen skool, 'n ervaring te geassimileer word voordat die intellek het 'n kans om dit te kleur in terme van vooropgestelde idees en filters. In die absolute stilte van 'n gedagte, vermoedelik teweeggebring deur die jare van introspeksie en intense bemiddeling, ervarings te neem op perseptueel akkurate en intellektueel ongekleurd vorms, wat hulle sê, is 'n goeie ding. Indien die stelling “Leef in die oomblik” verwys na hierdie modus van die lewe te ervaar, fyn, Ek kan gaan met wat, selfs al het ek kan nie ten volle verstaan ​​nie, want ek is nie 'n Zen meester. En as ek was, Ek sou waarskynlik nie te veel bekommerd wees oor logies verstaan ​​dinge. Begrip is net 'n verkeerde intellektuele oefening in futiliteit.
As 'n morele stelling, egter, hierdie uitnodiging in die oomblik te leef laat veel te wense oor. Is dit 'n uitnodiging om die gevolge van jou aksies te ignoreer? Jy kompartemente jou tydlyn in 'n groot verlede, 'n groot toekoms en klein teenwoordig. Jy ignoreer die verlede en die toekoms, en leef in die hede. Geen berou. Geen sorge. Wat anders kon hierdie slagspreuk “Leef in die oomblik” beteken?
Augustus 2, 2010 Manoj
I have been watching Six Feet Under recently, which is probably behind these musings on death. I am curious though — why is the topic of death such a taboo, despite its natural inevitability? I don’t mean the superstitious kind of taboo (“Doen nie, doen nie, doen nie, you are not going to die any time soon, touchwood!”), but the intellectual kind. The kind of chill that comes about if you try holding a conversation about it over a beer or at a dinner table. Why is death such a taboo?
This slate-wiping business also is troublesome for another reason. It is so damn permanent. Its permanence has an aspect never present in any other kind of pain and suffering we go through (including public speaking). One of my personal techniques to handle minor aches and pains (such as a root canal, or even deeper wounds like the loss of a loved one) is to make use of just this lack of permanence. I remind myself that it is going to pass, in die tyd. (For some strange reason, I do this in French, “Ça va pas tarder,” hoewel, to be correct, I think I should be telling myself, “Ça va pas durer.”) I even shared this technique with my son when he broke his arm and was in excruciating pain. I told him that the agony would soon abate. Wel, I said it using different words, and I fancy the little fellow understood, although he kept screaming his head off.
We can handle any “normal” pain by just waiting it out, but not the pain of death, which lasts for ever. Ça va durer. Is this permanence behind our fear of it? Miskien. With absolute permanence comes absolute imperviousness, as any Spiderman fan would appreciate. What lies beyond death is unknown. And unknowable. Despite all the religions of the world telling us various mystical things about what lies beyond (jy weet, like heaven and hell, Karma and reincarnation etc.), nobody really believes it. Ek weet, Ek weet, some may honestly insist that they really really do, but when push comes to shove, at an instinctive, gut level, nobody does. Not even the ones who are certain that they will end up in heaven. Why else would holy men have security details? In Of Human Bondage, Maugham caricatures this strange lack (or impossibility) of real faith vis-à-vis death in his portrayal of the last days of the Vicar of Blackstable.
To live with any sense of purpose, I think we have to ignore death. A finite span of existence is just absurd at multiple levels. It makes all our lofty goals and ideals absurd. It makes our sense of good and evil absurd. It makes whatever we think of as the purpose of life absurd. It even makes the modest purpose of life proposed in the DNA-based evolutionary explanation (that we just want to live a little longer) absurd, for any finite increment in our life span is essentially zero when compared to the infinity of time, as the nerdy ones among us would readily appreciate. In kort, there is only one real problem with life, which is death. Since we cannot avoid dying and paying taxes, may be we can avoid thinking and talking about it — a plausible reason behind the taboo nature of the topic of death.