Snowdrop - die eerste asem van die lente * Oor plante
Almal ken hierdie lae mooi plant, die eerste wat na die winter in die tuine tot lewe gekom het. Eers laat 'n sneeudruppel 'n paar blare los, en binnekort blom die blomme met hangende wit klokkies. Niks vir sneeu of lente is vir hulle bang nie. En nou versier baie wit klokkies die tuin ... As u blombeddings nog nie sneeuwdruppels het nie, moet u dit plant. Hulle sal die eerste wees om aan te kondig dat die lente aangebreek het. En dit is glad nie ingewikkeld om sneeubedans te plant en te versorg nie. In hierdie publikasie deel ons die besonderhede van groeiende sneeubedekte.
Sneeubroodjies in die tuinlandskap
Siektes en plae van sneeudrope
Sneeuwklok, Galanthus (lat. Galanthus) - 'n geslag van meerjarige kruie van die familie Amaryllidaceae (Amaryllidaceae).
Die geslag verenig ongeveer 18 spesies wat versprei is in die aard van Sentraal- en Suid-Europa, die Krim, die Kaukasus en Klein-Asië. Die meeste sneeuwdruppels, ongeveer 16 spesies, word in die Kaukasus aangetref. Die presiese aantal plantspesies bestaan ​​gewoonlik nie. Die feit is dat plantkundiges dikwels nie saamstem oor die vraag of die gevind plant aan 'n nuwe spesie toegeskryf kan word nie, of dat dit te min verskil van verteenwoordigers van die reeds bekende.
Die sneeuwklop het twee liniêre blare van 10-20 cm lank, wat gelyktydig met voetstukke verskyn. Blomme is eensaam, klokvormig, hangend. 'N Wit blomdek van ses blare: drie buitenste is ellipties of skuins, die binneste is wigvormig, aan die bokant met 'n groen kol, met of sonder 'n kerf.
In die reël het sneeuwdruppelblomme 'n baie aangename, maar swak reuk. Vrugte - afgeronde vleisbokse met drie kompartemente, waar 'n paar swart sade gebêre word. Die saad het 'n sappige appendasie om miere te lok, wat die sade wegneem en die plante versprei.
Sneeuwklopbolle is eiervormig of keëlvormig. Die gloeilamp is 'n kompakte groep dik skubbe (gewysigde blare) wat op 'n gewone dik basis geplant is - die onderkant (gewysigde stam). In die sinusse van die skubbe word klein knoppe gelê wat aanleiding gee tot dogterbolle. Die boonste skubbe is dun, gedroog, gewoonlik donker en beskerm die gloeilamp teen skade.
Die sneealdropbol dien self om voedingstowwe op te bou, sodat die plant die rustige omgewingstoestande kan oorleef. Die vrede kan tot nege maande per jaar duur, en die plant kan vinnig blom op die eerste geskikte oomblik. Die sneeuwklopbol is bedek met 'n ligbruin of bruin vel.
Sonder uitsondering is alle verteenwoordigers van die geslag van sneeuwdruppels beskermde plante, en sommige seldsame spesies is op die punt van uitsterwing, en u kan hulle red deur in die kultuur te groei..
Snowdrop het sy naam gekry vir die vermoë van 'n plant om uit die grond te klim en te blom met die eerste warm lentestrale van die son as die sneeu 'n bietjie smelt. Die Latynse naam van die sneeuwklok "Galanthus" (Galanthus) het vermoedelik Griekse wortels, en dit beteken in die vertaling 'melkblom'. Die sagte sneeuwit kleur van die sneeuwklop is waarskynlik in hierdie naam weerspieël.
Daar is baie legendes oor sneeubroodjies. Een van hulle sê dat toe Adam Adam en Eva uit die Paradys verdryf het, was daar winter op aarde en dit het gesneeu. Eva vries en begin huil. Sy onthou ongelukkig die warm paradys tuine. Om haar te troos, het God 'n paar sneeuvlokkies in sneeuwdruppelblomme gemaak. Die eerste blomme op aarde was miskien juis sneeubroodjies.
Die beste tyd om bolle te koop en te plant is Julie-September, wanneer die plante in rus is. Met 'n lang en warm herfs, strek die tydsduur vir plant tot die begin van November. In die amateurmark word sneeubroodjies dikwels in blom verkoop, wat nie baie goed vir hulle is nie: onmiddellik na plant plant die blare, word geel en sterf dan heeltemal. Maar die ui, hoewel verswak, bly lewendig. Weliswaar, sulke plante blom volgende jaar swak of blom glad nie, maar hulle sterf steeds nie.
Kies gesonde uie
As u rustende sneeubedekte bolle koop, moet u seker maak dat dit gaan. Hulle moet dig en swaar wees, met bewaarde skulpe, sonder oorgroeide wortels en stingels. Oorgroeide wortels en stingels is egter steeds toelaatbaar, slegs so 'n gloeilamp moet dringend geplant word. Snitte op die gloeilamp is aanvaarbaar, maar slegs op die skubbe. Donette moet nie beskadig word nie, en daar moet verseker word dat die wonde droog word en nie deur skimmel beïnvloed word nie.
Selfs bolle met 'n afgeknotte toppunt (boonste dele van die skubbe), maar 'n ongeskonde donut en niere, bly lewensvatbaar. Koop nie net gebreekte en opgefrommelde gloeilampe nie. Sagte dele aan die onderkant of aan die kante, veral met 'n geskilde dop, dui op verrotting. Verrotte bolle van 'n sneeudruppel is byna onmoontlik om te genees.
Sneeuwklokbolle verdra nie langdurige droging nie. Dit is beter om hulle nie langer as 'n maand in die lug te hou nie, en as dit nie moontlik is om dit te plant nie, gooi dit dan met saagsels, skeersels, ens. En plaas dit in 'n plastieksak met gate daarin. In hierdie vorm word hulle gewoonlik vir 2-3 maande te koop aangebied en geberg.
Bolle word in die algemeen geplant: in los grond tot 'n diepte gelyk aan twee bolle, in swaar grond - tot een diepte van een. Maar in elk geval, nie kleiner as 5 cm nie. Sneeubedekkers reguleer self die diepte van plant. As hulle te diep geplant word, vorm hulle 'n nuwe gloeilamp op die voetstuk, al op die diepte wat hulle benodig. Oor die algemeen is die keur van die plantdiepte vir klein uie opsioneel. Net met 'n vlak posisie in die grond, word die gloeilampe kleiner, maar hulle vorm kinders aktief, en as hulle diep is, word hulle groter.
plek: in die skaduwee, maar opgewarm deur die son, op gronde met goeie dreinering; as u wilde spesies oorplant, word 'n meer verligte plek gekies.
temperatuur: winterharde kultuur.
Die grond: ontwikkel die beste op voldoende klam, los, goed gedreineerde voedingsgrond na toediening van humus of kompos. Hoog, droog en laag, met stagnasie van water, verdra sneeuwklippies nie. Swaar kleigrond benodig die byvoeging van sand.
water: jong plante na ontkieming natmaak; dan natgemaak slegs as daar min reën is.
Sneeubroodjies moet nie afgesny word voordat hulle heeltemal dood is nie. Tydens aktiewe groei word vloeibare anorganiese kunsmis toegedien. Kunsmisstowwe met 'n hoë stikstofinhoud is ongewens. Dit is beter as hulle meer kalium en fosfate het. 'N Groot hoeveelheid stikstof veroorsaak oormatige vorming van blare, wat in nat weer die basis kan wees vir swamsiektes. Kalium dra ook by tot die vorming van gesonde, goed oorwinterende bolle, en fosfor is veral nuttig vir blom.
Tydens aktiewe groei verbruik klein uie baie water. Die natuur voorsien gewoonlik voldoende water op die regte tyd, maar as die winters nie sneeu of die lente droog is nie, moet u die plante self aan die kweker laat natmaak. Gieter sneeubedekkers is nie 'n baie lastige taak nie; hulle is redelik bestand teen droogte en sal in elk geval nie sterf nie. Word net laag.
Nadat u sade versamel het, kan u dit vergeet. In die toekoms hoef sneeuwklere nie aan die einde van die seisoen te sorg nie. Hulle kan egter self die sade saai. Dus begin naturalisasie.
Plante plant vegetatief voort en vorm een ​​of twee bolle gedurende die somer. Die gevoude sneeuwklop is veral aktief: 3-4 bolle word daarin gevorm. Sneeubroodjies word oorgeplant ná die dood van blare aan die einde van Augustus-begin September. Plante wat in die lente oorgeplant word tydens blomtyd, sterf amper altyd. Die oorplanting moet na vyf tot ses jaar uitgevoer word, maar sneeubroodjies groei goed op een plek sonder 'n oorplanting en langer.
Miskien is die voortplanting van sneeuwklop en sade. Saai word direk na die versameling direk in die grond uitgevoer, terwyl plante in die 4-5ste jaar blom. Geplant op grasperke onder 'n grasdak van bome en struike, reproduseer hulle deur self te saai.
Sneeubroodjies is baie dekoratief in groot groepe, nie net in rotstuine nie, maar ook in die vorm van "matte" onder bome en struike in ligte gedeeltelike skaduwee, sowel as in die vorm van wit grasperke onder die grasperk. Miniatuurboeketjies sneeubedekkings kan lank in die water staan, en as hulle in eenvoudige kristalvase gerangskik is, lyk hulle aantreklik en ekspressief.
Dit is raadsaam om sneeubroodjies in klein groepies, 10-30 stukke elk, saam te plant. Die nadeel van hierdie kleure is die vroeë dood van die lugdele. Maar dit word maklik oorkom in die blomtuin, waar dit verkieslik is om plante te hou wat verdraagsaam is vir skadu en nie verdroging tydens dormansie duld nie.
Sneeubroodjies word tussen bosse van stadig groeiende meerjariges geplant met blare, byvoorbeeld gasheer, pioene. Hulle vul ook die laat groeiende meerjariges suksesvol aan. Die belangrikste ding is dat sneeubroodjies gedurende die groeiseisoen ten minste 'n deel van die dag moet verlig.
Om die natuurlike uithoeke van die natuur in tuine en parke te simuleer, word sneeubroodjies dikwels onder struike en bladwisselende bome geplant, wat dit op die verligte kant plaas. As hulle rus, kan hulle enige skadu verdra. Dit is beter om nie blare wat van bome geval het, te hark nie: plante steek dit maklik deur in die lente en steur hulle glad nie daaraan nie. Verder is verrotte sneeuwdruppelblare 'n goeie natuurlike kunsmis, en hulle hou boonop 'n hoë humiditeit in die boonste grondlaag. As die blare om een ​​of ander rede inmeng, moet hulle in die herfs verwyder word om nie die toegegroeide plante in die lente te beskadig nie.
Daar word aanbeveel dat sneeubroodjies geplant word om vroeë blomgroepe in die skaduwee te skep, in kombinasie met kappies, kuifende eende, lunatics en primrose. Sneeuwklippies kan ook gebruik word in gemengde aanplantings met medium- en lang laat groeiende meerjariges: varings, hosta, pioene.
Galanthus-sneeu (sneeuwdruppelwit) - Galanthus nivalis. Dit groei wild in die suide van die Europese deel van Rusland, in die Kaukasus, in Europa en die Middellandse See. Bolle, vroeë lente plant met plat donkergroen of blouerige blare tot 10 cm lank. Die gloeilamp is rond, tot 2 cm in deursnee. Peduncles tot 12 cm lank. Die blomme is afsonderlik, tot 3 cm in deursnee, met 'n aangename geur, hangend, wit met 'n groen kol aan die einde van die heupbeen. Die buitenste heupblaaie is langwerpig, die binneste is wigvormig, kleiner as die buitenste. Dit blom voor alle sneeustropings, laat Maart en begin April, ongeveer 30 dae.
Kaukasiese Galanthus (sneeuwklok) - Galanthus Kaukasicus. Dit groei wild in die Kaukasus en Noord-Iran. 'N Plant met plat, lineêre, blouerige blare, tot 30 cm lank. Peduncles tot 10 cm lank. Die blomme is wit, 2-2,5 cm lank en 1,5 cm in deursnee, met 'n aangename geur. Blomtakke loop met 'n groen kol aan die einde van die blomblare. Dit blom vanaf begin April vir twee weke. Vrugte onreëlmatig. Dit slaap in die middelste baan onder 'n ligte skuiling. In kultuur sedert 1887.
Galanthus (sneeuwklok) gevou - Galanthus plicatus. Wild groei gewoonlik in die Krim. Endemies van die Krim en Moldawië. Een van die grootste verteenwoordigers van die genus. Blare aan die begin van die blom met 'n blouerige blom, later - blink, donkergroen. Voetjies tot 16 cm lank. Blomme 2,5-3 cm lank en tot 4 cm in deursnee. Bloei in 20-25 Maart. Eivormige gloeilampe tot 3 cm in deursnee. Die blare word tot einde Junie in sonenergie gestoor en sterf dan af.
Galanthus (sneeuwklok) breëblaar - Galanthus plathyphyllus. In die natuur groei dit in die Oos- en Wes-Transkaukasië. Een van die belowendste sneeuwklippies vir die noordelike sone. Blare sonder blouerige gedenkplaat. Die blomme is ongeveer 3 cm lank en tot 4 cm in deursnee, met 'n vaal aroma. Dit blom vanaf begin April vir 'n maand. Koniese gloeilampe of eiervormig-keëlvormig, 5x3 cm.
Galanthus (sneeuwklok) Elwe - Galanthus EIwesii. Oorspronklik van Klein-Asië. Dit is 'n lang spesie waarvan die voetstukke 'n hoogte van 15-25 cm kan bereik. Die blare van hierdie spesie is breed, soms tot 2 cm, van 'n blouerig-groen kleur. Die blomme is wit, groot, sferies. Dit blom in Februarie voor die sneeuwitjie.
Galanthus (sneeuwklok) Voronova - Galanthus woronowii. Gloeilamp met 'n deursnee van 3 cm, met geelagtige buitenste skubbe. Die stingel is 20-25 cm lank, effens gerib, die blare is lineêr, verskerp geleidelik, met 'n verdikking aan die punt, liggroen, aanvanklik plat, 20-25 cm lank. Na blom blom die stam en word gevou (voue word aan die buitekant van die blaar toegedraai). Dit blom einde Februarie-Maart, en onder gunstige omstandighede - in Januarie. Blare verskyn gelyktydig met blomme. Dit groei in die woude van die laer- en middelberggebiede in Wes-Transkaukasië - van Tuapse tot Batumi en verder langs die Swartsee-kus van Turkye, sowel as ongeveer. Ikaria in die Egeïese Eilande.
Muise en mol. Hulle kan die bolle van 'n sneeudruppel beskadig deur hul gate onder die grond te grawe. Muise kan ook die bolle eenvoudig in hul holte blaas. Bolle wat deur knaagdiere beskadig is, verrot soms, soos blyk uit die swak groei en bedrukte voorkoms van die plant in die lente. Daarna word die bolle van die sneeuwdruppel opgegrawe en die vrot dele afgesny, die beskadigde plek met as gesprinkel en 'n paar uur oop gelaat, sodat die wond uitdroog.
U kan u teen muise beskerm as u nie grasdoeke of meerjarige gordyne op 'n afstand van 3 m van die beddings af agterlaat nie, waar hierdie muise hulle kan vestig. Verder as 3 m vertrek die muise nie van die nes af nie. As so 'n reëling van landing nie onmoontlik is nie, moet u lokvalle opstel. Vir mol - volgens die aanwysings, vir vegetariese muise - met 'n groenteaas.
Skoenlappers en hul ruspes. Dik grys ruspes van skoenlapper bederf ook die bolle. Hulle kan in die herfs, tydens onkruid, opgespoor en versamel word wanneer hulle voorberei vir die hondjie.
Slak. Ondergrondse slakke kan op ryk of swaar kleigrond sit. Om van hulle ontslae te raak, is dit nodig om die sneeuwklopbol met 'n laag growwe sand te plant, of om 'n spesiale middel vir slakke te gebruik.
Bolle aalwurm. Dit is 'n baie dun klein wurm wat in die grond en dooie dele van plante woon. Dit kan ook lewendige gloeilampe beïnvloed. Op die blare van die sneeudruppel langs die rande lyk geelagtige gewasse onreëlmatig in die vorm, 'n donker ring is sigbaar in die gedeelte van die gloeilamp wat die gesonde deel van die aangetaste deel skei. In hierdie geval word siek plante vernietig, die res word opgegrawe en vir 3-4 uur in 'n redelike warm water geweek: 40-45 ° C. En in die leë gebied plant die bolle nie vir die volgende 4-5 jaar nie.
Virusse. Bleekgeel, liggroen merke op die blare van 'n sneeudruppel in die omgewing van 'n ongelyke, knoloppervlak of hul onnatuurlike verdraaiing dui op besmetting met virusse. Dit is beter om die aangetaste plant vinnig te vernietig voordat dit 'n bron van infeksie vir ander word. Maar in die reël kom virusse nie in die sade nie, sodat u die aangetaste spesie eenvoudig kan genees deur weer in te sit.
Swamsiektes. Bruin of swart merke op die blare van sneeuwdruppels, donsige grys kolle gedenkplate wat gewoonlik in warm en klam weer op die grondvlak voorkom, en dan hoër styg en groei, dui op die voorkoms van 'n swamsiekte: roes en grys vorm. Die aangetaste dele moet afgesny en verbrand word, en siek plante moet so spoedig moontlik volgens die voorskrifte met swamdoders behandel word.
Chlorose. Vergeel van sneeuwdruppelblare word gewoonlik veroorsaak deur skade aan die bol, siekte, swak dreinering of groeitoestande, en nie 'n tekort aan voedingstowwe in die grond nie.
Het u sneeudropies in u tuin? Ons sien uit na u terugvoer en wenke oor die verbouing van hierdie wonderlike plante!