Pius XI was die 259ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk vir 17 jaar en 5 dae, van 1922 tot 1939. Sy pontifikaat lê tussen die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. Hy het drie doktorsgrade gehad in teologie, regte en filosofie. Hy word gekonfronteer met die opkomende kommunisme en fascisme. Hy veroordeel die politiek van Duitsland, die Sowjet Unie, Italië en Meksiko. Hy sluit ‘n aantal konkordate af en bekragtig die Lateraanse verdrae waarin die soewereiniteit van Vatikaanstad en die pous as staatshoof erken word. Hy steun die ontwikkeling van inheemse geestelikes in die sendinggebiede, dikwels teen die sin van die koloniale owerhede.
Pous Pius XI is gebore as Ambrogio Damiano Achille Ratti (Achille Ratti) op 31 Mei 1857 in Desio, in die provinsie Monza van Lombardye wat toe deel was van die Oostenrykse keiserryk. Hy was die vierde van vyf kinders van Francesco Ratti en Teresa Galli. Die familie was welgestelde syfabrikante. Via sy oom Damiano Ratti, wat priester was in Asso, kry Achille belangstelling vir teologie. Hy studeer aan die seminaries van Monza en Milaan en op die Collegio Lombardo in Rome. Op 20 Desember 1879 word hy priester gewy. Hy was bibliotekaris van die Biblioteca Ambrosiana in Milaan en later van die Biblioteca Apostolica Vaticana in Rome. Op 24 April 1918 word hy pouslike legaat vir Litoue.
Diplomaat in Pole[wysig]
Op 30 Mei 1918 ‘n paar maande voor die einde van die Eerste Wêreldoorlog kom Ratti in Warskou aan. In die vredesonderhandelinge herwin Pole sy onafhanklikheid. Pous Benedictus XV benoem tien nuwe biskoppe vir Pole en die Poolse regering vra dat Ratti as nuntius aangestel word. Die pous willig die versoek in en op 3 Julie 1919 word Ratti titulêr aartsbiskop van Lepanto en pouslike nuntius in Pole. Ratti het probeer neutraal bly by die verskeie geskille tussen Pole en sy buurlande. Die Poolse regering het dit nie gedoog nie en betrekkinge het versleg. Die pous stel Ratti toe aan as aartsbiskop van Milaan en hy verlaat Pole op 19 Mei 1921.
Na sy vertrek uit Pole maak Achille vinnig vordering. Op 13 Junie 1921 word hy kardinaal. Vanaf 25 Julie 1921 sonder hy homself af van die wêreld vir ‘n retrêt in die klooster van Monte Cassino. Daarna gaan hy op bedevaart na Lourdes. Op 5 September 1921 kom hy uit eindelik in Milaan aan. Vyf maande later word hy as pous verkies.
Op 22 Januarie 1922 sterf Pous Benedictus XV onverwags. 53 Europese kardinale woon die konklaaf by. Twee kardinale uit die VSA en een uit Kanada kom eers in Rome aan nadat Ratti al verkies is. Dertig van die 53 kardinale is Italianers. Na vyf dae en 14 stemrondes word Ratti met 38 stemme verkies en hy neem die naam ‘’’Pius XI’’’ aan.
Die pontifikaat van ‘’’Pous Pius XI’’’ word heeltemal oor heers deur die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog en die aanloop tot die Tweede. Pius probeer om die nuwe regerings wat na die oorlog ontstaan het en baie keer antikerklik was in toom te hou. Hy sluit ‘n groot aantal konkordate af as deel van sy staatsregtelik beleid ‘’Pax Christi in regno Christi’’ (Die vrede van Christus in die ryk van Christus) (Sien Lys van konkordate onder Pius XI). Sy eerste ensikliek ‘’Ubi arcano Dei consilio’’ (Die vrede en die Christelike samelewing) word gesien as die voortsetting van die beleid van sy voorganger.
Relasies met Italië[wysig]