Troon van Montezuma - Inligting
Die manjifieke klipmonument wat na verwys word as die Monument van die Heilige Oorlog, die Teocalli van die Heilige Oorlog, die Tempelsteen of, meer eenvoudig, die troon van Motecuhzoma II (Montezuma), die Asteke -koning (tlatoani) wat regeer het ten tyde van die Spaanse verowering, is bedek met reliëfsnywerk van simbole, gode en Motecuhzoma self. Die troon, uitgekerf in die vorm van 'n piramide -tempel, herdenk die nuwe vuurplegtigheid van 1507 nC en demonstreer deur kuns die onafskeidbare skakel tussen vuur en water en tussen die heersers van hierdie wêreld en die ewige kosmos. Dit is een van die meesterwerke van die Azteekse kuns en kan bewonder word in sy permanente tuiste in die National Museum of Anthropology in Mexico City.
Ontdek in 1831 nC naby die paleis van Motecuhzoma II onder die huidige Mexikostad, is die troon in 1507 CE uit vulkaniese klip gesny en meet 1,23 meter hoog en ongeveer 1 meter in diepte en breedte. Die voorwerp in sy geheel vier die triomf van die son en die bokant is ingeskryf met die jaar 2 Huis wat vertaal word as 1345 CE, beskou as die tradisionele stigtingsdatum van die Azteekse hoofstad Tenochtitlan. Die troon verskyn in die vorm van 'n tipiese Azteekse piramide, met die agterkant die heilige tempel wat bo -aan sulke monumente gestaan ​​het. Die steen kan in werklikheid as 'n herdenkingsstem beskou word teocalli (wat 'huis van god' beteken) van heilige oorlogvoering en die New Fire Ceremony (Toxiuhmolpilia). Hierdie ritueel, wat slegs een keer elke 52 jaar gehou is na die voltooiing van die volledige Azteek -kalendersiklus, was miskien die belangrikste gebeurtenis in die Asteekse godsdiens en die lewe in die algemeen.
Die troon verskyn in die vorm van 'n tipiese Azteekse piramide, met die agterkant 'n heilige tempel.
Onder leiding van die Xiuhtechutli, die god van vuur, was die doel van die seremonie om die suksesvolle vernuwing (of herhaling) van die son te verseker. Bo -op die berg Uixachtecatl (of Citlaltepec), naby die Azteekse hoofstad Tenochtitlán, het priesters om middernag vergader en gewag op 'n presiese belyning van die sterre. Daarna is 'n offer aan Xiuhtecuhtli gebring deur die hart van 'n offeroffer te sny. Vuur het toe in die oop borsholte aangesteek en as die vuur suksesvol aangesteek het, was alles goed. As die vlam nie brand nie, word geglo dat dit die verskyning van verskriklike monsters, die Tzitzimime, aandui wat die duisternis deur die hele mensdom sou eet.
Met die ondenkbare moontlikheid dat die son nie werklik weer sou verskyn nie, was elke seremonie 'n deurslaggewende oomblik in die Azteekse samelewing, maar miskien was die een van 1507 CE meer betekenisvol as die meeste. Die Asteke -ryk het verskeie ongelukke opgedoen voor die gebeurtenis, veral 'n verwoestende hongersnood en vernietigende sneeustorms, sodat 'n nuwe siklus en 'n nuwe begin presies wat Motecuhzoma nodig gehad het. Uiteindelik het die son weer verskyn in nog 52 jaar van kosmiese harmonie, maar in werklikheid was dit eers 14 jaar later dat vreemdelinge uit die weste die rampspoedige ineenstorting van die Aztec -beskawing sou meebring.
Die twaalf trappe wat die sitplek nader, word geflankeer deur 'n beeld van 'n konyn aan die linkerkant wat die kalenderdatum 1 aandui, terwyl die riete aan die regterkant die datum 2 voorstel. van die 52-jaar siklus of die jare waarin hierdie spesifieke nuwe vuurplegtigheid oorgesteek het. Bo hierdie simbole, weer, een aan weerskante, is voorstellings van cuauhxicalli - die vaartuie wat tydens die godsdienstige seremonies offerandes gehou het, soos die harte van offeroffers Die een aan die linkerkant het merke wat dui op 'n jaguarvel en die een aan die regterkant het arendvere.
Die agterkant van die troon se sitplek bevat 'n groot sonskyf waarop die kardinale en interkardinale punte aangedui word, 'n algemene motief in die Asteke-kuns. Links van die sonskyf staan ​​die figuur van Huitzilopochtli, die god van oorlog en die son, met sy gewone kolibriehoofdoek en met sy linkervoet in die vorm van 'n brandslang terwyl aan die regterkant Motecuhzoma II 'n offer bring aan die God. Die setel van die troon het 'n reliëf van die aardmonster Tlaltecuhtli van die Asteekse mitologie. Toe Motecuhzoma op die troon sit, was hy dus in kontak met die aarde en met die son, en vervul hy sy rol as heilige bewaarder van albei, skei hulle met sy persoon en verhoed dat die son op die aarde stort.
Die groot arend op die agterkant van die troon herinner aan die legende van die stigting van Tenochtitlán toe Huitzilopochtli die regte plek aangedui het met 'n arend wat op 'n kaktus sit. Die figure is die Asteke -mense wat hul harte offer in hulde en hulde aan hul gode en heerser. Aan die kante van die klip sit gode, elk met 'n tetl of steensimbool op hul rug, selfopofferende bloed uit hul heupe, 'n tipiese ritueel van die Asteekse godsdiens. Die vier gode wat voorgestel word, is Tlaloc (god van reën), Tlahuizcalpantecuhtli (dagbreek), Xiuhtecuhtli (vuurgod) en Xochipilli (god van blomme, somer en musiek). Daar is ook die datums 1 vuursteen en 1 dood en 'n rookspieël wat Tezcatlipoca, die god van die lot, voorstel. Hierdie tonele kombineer dus met die ander reliëfgravure aan alle kante van die klip om 'n oortuigende getuienis te lewer van die goddelike guns wat Motecuhzoma se bewind geniet het.
'N Voorskou van Moctezuma: Aztec Ruler
Y ons gesig word in die swart spieël weerspieël, maar u kan uself nie duidelik sien nie. U kenmerke swem in en uit die oog, soos 'n visioen in rook, in een van die vreemdste voorwerpe (en dit sê iets) in die sensasionele opwinding van hierdie herfs in die British Museum.
Dit is maklik om te dink waarom sulke spieëls, gemaak van 'n hoogs gepoleerde stukkie van die donker minerale obsidiaan, deur towenaars in Renaissance -Europa begeer is na die verowering van die inheemse Amerikaanse beskawing wat hulle gemaak het. Daar is 'n okkulte kwaliteit aan die beeld van jouself wat vir 'n oomblik realiseer, wat jou laat wonder presies wie jy is. Het Moctezuma, laaste heerser van die Asteke -ryk, dieselfde angs gehad toe hy in sy swart spieël kyk? Daar word gesê dat hy ontstellende tekens daar sien - tekens van vreemdelinge wat kom. Voorgevoelens van dreigende ramp.
Die swart obsidiaanse spieël vang die raaisel en tragedie in die hartjie van die British Museum se nuwe uitstalling vas. Moctezuma se verhaal is 'n verhaal van absolute mag - en afwykende oorgawe. Die ware emosionele krag van hierdie vertoning kom aan die einde, as u die pantser en baniere sien van die Spaanse soldate wat hierdie heerser en sy wêreld vernietig het en met 'n speurraaisel gekonfronteer word. Waarom het hy dit vir hulle so maklik gemaak?
'N Ware lewensepos
Die val van Moctezuma is 'n legendariese hoofstuk in die bloedige Europese pad na wêreldverowering en maak 'n gepaste afsluiting van die reeks uitstallings van die British Museum oor groot heersers. Hierdie reeks begin met die eerste keiser van China, en eindig met een van die laaste heersers van die Amerikas. Die verhaal wat dit vertel-en een van die deugde van hierdie boeiende vertoning is dat dit 'n verre plek en tyd 'n verstaanbare menslike vertelling gee-is een van die mees spookagtige van alle ware lewensepos.
In 1519 beland die Spaanse avonturier Hernan Cortés en sy 450 man, met hul gedagtes vol goud, aan die Mexikaanse kus. Toe hulle die dominante stad van die streek nader, Tenochtitlan, wonder sy magtige god-koning Moctezuma II wat om te doen. Uiteindelik besluit hy om die vreemdelinge in vrede te ontmoet, geskenke te gee en hulle uit te nooi om te bly. Toe hulle skielik voorstel om hom in hegtenis te neem, gaan hy vreedsaam saam. Sy laaste daad was om sy opstandige onderdane aan te spreek, wat op die punt was om uiteindelik teen die bose indringers op te staan ​​en hulle aan te moedig om kalm te bly - om passief soos hy te wees. Hy is deur klippe getref deur die wraakgierige skare. Drie dae later sterf hy aan sy wonde - of so berig sy Spaanse gevangenes. Die getuienis wat in hierdie uitstalling aangebied word, dui daarop dat hulle hom eenvoudig doodgesteek het toe hulle besef dat hy so ongewild geword het dat hy geen invloed op sy mense gehad het nie, wat hom onlangs maar net aanbid het.
Moctezuma is 'n soort kruising tussen Tutankhamun en Neville Chamberlain - 'n wonderlike koning wat 'n begeerlike versoening geword het. Hierdie uitstalling laat die beeld nie soveel omslaan as om dit te bemoeilik, te verryk en te herformuleer nie, die mite uit te bou en geskiedenis uit legende te maak.
Dit word beter en beter, vanaf 'n onnodig verstommende begin. Die British Museum het die afgelope paar jaar homself as 'n liberale ontmoetingsplek van wêreldkulture geprojekteer - met reg en met baie gewilde resultate. Maar soms kan die vasberadenheid om die regte ding te sê, 'n bietjie prikkelbaar en waardig word. Ek vind dit irriterend om by 'n uitstalling te kom wat op die plakkaat "Moctezuma: Aztec Ruler" staan, maar slegs 'n hoë en baie lang muurtekst wat ons verduidelik dat ons die Azteke glad nie meer 'Azteke' sal noem nie. Blykbaar is hierdie naam in die vroeë 19de eeu opgelê. Die korrekte naam is Mexica. Gedurende hierdie vertoning word u gewaarsku: die naam Mexica sal gebruik word - ons sal nie meer van die Asteke hoor nie! En terloops, dit voeg by: Montezuma, die naam waarmee sy held vir baie bekend sal wees, is 'n Engelse spelfout. Van nou af is dit Moctezuma, baie dankie.
As u hierdie streng lesing nie net effens aangetas voel nie, is u waarskynlik 'n Mexikaans, en u is tevrede dat 'n eeue oue verkeerde naam reggestel is. Ek vind dit self afleidend en 'n bietjie nutteloos, want ons sal Mexica in elk geval nie korrek uitspreek nie, en ons sal nie meer die naam van Michelagnolo regkry nie, en in elk geval kom niemand van hierdie uitstalling af nie, en dink aan gesellige gedagtes oor die pre-conquest American kulture. Want dit word gou duidelik dat die Asteke met enige ander naam net so deurdrenk is.
Geen hoeveelheid handwringe of goeie bedoelings kan die beskawing wat die Spaanse in 1519 teëgekom het, in 'n goedaardige pre-koloniale paradys verander nie. As u uiteindelik herstel van die pedantiese begin van die vertoning, is een van die eerste dinge om u aandag te trek, 'n kolossale arend met 'n wasbak wat uit sy rug gekerf is - 'n houer vir menslike bloed uit offers by Tenochtitlan se Templo -burgemeester.
En dit is net die begin daarvan. Drie klipskedels in 'n ry is 'n beeldhoukundige voorstelling van galerye van regte skedels van offerslagoffers wat oor die stad uittroon. Twee pragtige pottebakkies het ook skrikwekkende driedimensionele skedels wat daaruit bars. Hierdie skedels is rooi en wit geverf - briljant nabootsend, wys die katalogus uit, die stukkies bloedige vet klou steeds aan vars gevlekte skedels.
As die openingskamers van die uitstalling 'n bietjie kieskeurig lyk, begin die styl van aanbieding gou sin maak. Die kurators probeer geen bedekking of verskoning vra vir die offer van Mexika nie. Op 'n model van die heilige gebied van die stad, toon hulle riviere bloed wat oor die wit trappe van die groot tempel stroom. Hierdie geskenk van bloed aan die gode was nodig om die voortbestaan ​​van die natuur te verseker. Moctezuma het homself ritueel gewond en sy eie bloed gegee toe hy in 1502 gekroon is, en hy moes sy leër in 'n 'kroningoorlog' lei, met die doel om gevangenes vir menslike offerande te voorsien.
Dit alles word koel en - perverse woord - sensitief uiteengesit. Dit is 'n uitstalling om 'n hele sosiale, politieke en godsdienstige heelal te rekonstrueer rondom die figuur van een man, Moctezuma. Dit kan ons maklik maak om gedetailleerde uiteensetting te bestudeer en selfs na 'n bietjie lesing te luister, want die vuur van Mexica -kuns is so intens dat al die antropologiese tekste die bruikbare funksie van suurroom met rissie dien.
'N Massiewe gesnyde klipblok wat vir my soos 'n troon lyk - maar die katalogus beskryf as 'n beeld wat heilige oorlogvoering vier - torings in die hartjie van die uitstalling, direk onder die oog van die leeskamer se koepel. Doodgesigte paradeer dit in 'n blokagtige fries, onder 'n stekelrige skyf wat die son voorstel. Dit is een van die mees beroemde Mexica-beeldhouwerke, 'n hoogtepunt in 'n storm van brandslange, geveerde gode en krygsverskuiwende krygers wat die verbeelding aangryp.
Detail uit 'n portret van Moctezuma uit die Uffizi -galery, te sien in die Moctezuma: Aztec Ruler -uitstalling in die British Museum. Foto: Felix Clay
'N Geskiedenis wat kortgeknip is
Moctezuma het een van die rykste visuele tradisies ter wêreld geërf. Al die kunsstyle in hierdie vertoning het sy oorsprong sedert die ouderdom van 3 000 jaar na die Olmecs. Nie net die kuns nie, maar die idees van die Mexica het die lang geskiedenis van stadstate in die gebied wat nou bekend staan ​​as Meso -Amerika, geput. Selfs die komplekse kalender wat Moctezuma gebruik het, kan teruggevoer word na die Maya's en uiteindelik die Olmieke. Wat ons hier sien, is 'n momentopname van 'n lang geskiedenis net voordat dit gewelddadig afgesny is - en dit was in geen opsig 'n wêreld in agteruitgang nie. Die Mexika het 'n spesiale gevoel vir realisme, vir lewendige waarneming. 'N Reuse klipslang se stert het 'n fyn rammel. 'N Masker se kronkelende, skynbaar abstrakte, turkoois versiering blyk by nadere ondersoek twee verweefde slange uit te beeld: soos die katalogus aandui, is dit 'n akkurate weergawe van die manier waarop slange paar. Die Mexika kyk hard na slange.
Die mees aangrypende waarnemings wat hierdie kunstenaars gemaak het, was van die menslike gesig. 'Uitbeelding' is waarskynlik 'n misleidende woord. Daar was geen 'portrette' in hierdie wêreld nie. Die beelde van die gesigte in Mexika is argetipies, maar dit is arrogant. Die grys aserige gesig van die god Tezcatlipoca het my lank gehou. Sy gelaatstrekke in gladde groensteen is net so lewensgetrou asof dit 'n kleimasker was wat op 'n regte gesig gevorm is: die neus met sy lewendige flense en sterk been, die lippe het geskei om vierkantige tande te onthul. Net so verleidelik is die kop van 'n arendkryger, sy roofvoëlhelm verklaar dat hy tot die elite van die leër van Moctezuma behoort. Hol oë kyk uit 'n kragtig akkurate menslike gesig van 'n man wat die krag van 'n voël roofvoël opgeneem het.
Dit bring ons terug by die raaiselagtige verhaal wat hierdie uitstalling vertel. As dit lomp begin, eindig dit briljant. Spaanse en koloniale skilderye en voorwerpe en kodeks - Mexica -boeke - wat die verhaal van die verowering vertel, gee 'n komplekse en ontstellende weergawe van die val van Moctezuma. Het hy werklik, soos die manuskripte hier beweer, wonderkinders in die hemel en ander tekens van die Spaanse aanval gesien? Is sy verlamming op een of ander manier deur profesie bepaal, of is dit net 'n Europese mite?
Moctezuma was 'n groot oorlogsleier, en die beelde van arend- en jaguar-krygers en die troonagtige beeld van die oorlog self maak dit duidelik hoe die veg Mexikaanse kultuur was. So, wat het skeefgeloop? Op 'n manier is dit duidelik. Een van die opvallendste voorwerpe van die uitstalling is 'n offerdolk. Die handvatsel is fantasties versier. Maar sy lem is 'n vuursteen - 'n soort lem wat in die ou wêreld met die verloop van die Neolitiese opgehou het om te gebruik. Vir al die rykdom van hul beskawing - die uitgebreide kalender en ongelooflike argitektuur - het die Mexika letterlik in die steentydperk geleef. Hulle het goud gewerk, maar nie yster nie. Die staal conquistador borsplaat en swaard sê alles - en dit is sonder die Spaanse perde, nuut in Amerika, en gewere.
Hierdie uitstalling slaag daarin om 'n verlore wêreld te onthul. Moctezuma se passiewe aanvaarding van Cortés dui daarop dat hy eenvoudig nie die nut van stryd insien nie. Miskien was hy 'n wyse heerser wat sy bes vir sy mense gedoen het deur hulle aan te spoor om nie hul tyd te mors teen onmoontlike kans nie. Dit sou hom natuurlik nooit 'n reputasie as 'n Mexikaanse nasionale held besorg nie. In elk geval, gevegte was selfs meer irrelevant as wat hy besef het. Die Spaanse het per ongeluk pokke gebring, wat die inheemse bevolking binne 'n paar jaar met 90% verminder het. Die Mexika het gevrees dat die einde van die wêreld hul rituele nog 'n tydperk van 52 jaar sou probeer weerhou. Die ongelooflike wreedheid van die geskiedenis is in hul oortuigings geskryf. Moctezuma kon dit in sy swart spieël sien.
Die monoliet is aan die einde van die Meso -Amerikaanse postklassiese tydperk deur die Mexika uitgekerf. Alhoewel die presiese datum van die ontstaan ​​daarvan onbekend is, dateer die naam glyf van die Azteekse heerser Moctezuma II in die sentrale skyf die monument vir sy bewind tussen 1502 en 1520 nC.  Daar is geen duidelike aanduidings oor die outeurskap of die doel van die monoliet nie, alhoewel daar sekere verwysings is na die bou van 'n groot klipblok deur die Mexicas in hul laaste glansfase. Volgens Diego Durán was die keiser Axayácatl "ook besig met die kerf van die beroemde en groot klip, baie gesny waar die figure van die maande en jare, dae 21 en weke gevorm is".  Juan de Torquemada beskryf in sy Monarquía indiana hoe Moctezuma Xocoyotzin beveel het om 'n groot rots van Tenanitla, vandag San Ángel, na Tenochtitlan te bring, maar onderweg val dit op die brug van die Xoloco -woonbuurt. 
Die ouer gesteente waaruit dit onttrek is, kom uit die Xitle -vulkaan en kon van San Ángel of Xochimilco verkry word.  Die geoloog Ezequiel Ordóñez het in 1893 so 'n oorsprong bepaal en dit as olivienbasalt bepaal. Dit is waarskynlik deur duisende mense van 'n maksimum van 22 kilometer na die sentrum van Mexiko-Tenochtitlan gesleep. 
Na die verowering is dit na die buitekant van die Templo burgemeester, wes van die destydse Palacio Virreinal en die Acequia Real, waar dit onbedek gebly het, met die verligting vir baie jare opwaarts.  Volgens Durán het Alonso de Montúfar, aartsbiskop van Mexiko van 1551 tot 1572, beveel dat die Sonsteen begrawe moet word sodat "die herinnering aan die ou offer wat daar gebring is, verlore gaan". 
Teen die einde van die 18de eeu het die onderkoning Juan Vicente de Güemes 'n reeks stedelike hervormings in die hoofstad van Nieu -Spanje begin. Een daarvan was die bou van nuwe strate en die verbetering van dele van die stad deur die invoer van dreine en sypaadjies. In die geval van die destydse sogenaamde Plaza Mayor, is riole gebou, die vloer gelykgemaak en gebiede herbou. Dit was José Damián Ortiz de Castro, die argitek wat toesig hou oor openbare werke, wat die vind van die sonsteen op 17 Desember 1790 gerapporteer het. Die monoliet is 'n halwe meter onder die grondoppervlak en 60 meter wes van die tweede deur van die onderkoning,  en van die aarde verwyder met 'n "regte tuig met dubbele katrol".  Antonio de León y Gama het na die ontdekkingsplek gekom om die oorsprong en betekenis van die monument wat waargeneem is, waar te neem en te bepaal.  Volgens Alfredo Chavero,  was dit Antonio wat dit die naam van die Azteekse kalender gegee het, en glo dat dit 'n voorwerp van openbare konsultasie was. León y Gama het die volgende gesê:
. Ter geleentheid van die nuwe plaveisel, die vloer van die Plaza omlaag, op 17 Desember van dieselfde jaar, 1790, is dit slegs 'n halwe meter diep ontdek, en op 'n afstand van 80 na die weste van dieselfde tweede deur van die koninklike paleis en 37 noord van die portaal van blomme, die tweede steen, aan die agterkant daarvan.
León y Gama het self ingegryp voor die kanon van die katedraal, José Uribe, sodat die monoliet wat gevind is, nie weer begrawe sou word vanweë die vermeende heidense oorsprong daarvan (waarvoor dit amper twee eeue tevore begrawe was).  León y Gama het aangevoer dat daar in lande soos Italië baie belê is om monumente uit die verlede te red en in die openbaar uit te stal.  Dit is opmerklik dat, vir die gees van die tyd, pogings aangewend is om die monoliet op 'n openbare plek uit te stal en ook die studie daarvan te bevorder.  León y Gama verdedig in sy geskrifte die artistieke karakter van die steen, in stryd met argumente van skrywers soos Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon, wat minder waarde gegee het aan diegene wat gebore is op die Amerikaanse vasteland, insluitend hul artistieke talent. 
Die monoliet is op 2 Julie 1791 aan die een kant van die westelike toring van die Metropolitan Cathedral geplaas.  Mexikaanse bronne beweer dat soldate van die Amerikaanse weermag wat die plein beset het tydens die Mexiko -Amerikaanse oorlog dit gebruik het om te skiet, hoewel daar geen bewyse is dat die beeld so beskadig is nie.  Oorwinnaar -generaal Winfield Scott het dit oorweeg om dit terug te neem na Washington DC as 'n oorlogstrofee, as die Mexikane nie vrede maak nie. 
In Augustus 1855 is die klip op inisiatief van Jesús Sánchez, direkteur daarvan, na die Monolith Gallery van die Argeologiese Museum in Monedastraat oorgeplaas.  Deur middel van dokumente uit die tyd is dit bekend oor die gewilde vyandigheid wat die 'opsluiting' van 'n openbare verwysing na die stad veroorsaak het. 
In 1964 is die klip oorgeplaas na die National Museum of Anthropology and History, waar die steen die Mexica -saal van die museum presideer en in verskillende Mexikaanse munte ingeskryf is.
Voor die ontdekking van die monoliet van Tlaltecuhtli, die godheid van die aarde, met 'n afmeting van 4 by 3,57 meter hoog, is gedink dat die sonsteen die grootste Mexica -monoliet in afmetings is.
Plaza Mayor van Mexico City deur Pedro Guridi (c. 1850) toon die sonskyf wat aan die kant van die katedraal se toring geheg is, dit is in 1790 daar geplaas toe dit ontdek is en op die toring gebly het tot 1885
Die Switserse kunstenaar Johann Salomon Hegi het die beroemde geskilder Paseo de las Cadenas in 1851 kan die sonsteen onder en regs van die asboomblare onderskei word
Beeld van die klip in die Metropolitan Cathedral
The Stone of the Sun soos dit in die National Museum uitgestal is, foto geneem in 1915
Foto uit 1910 van die sonsteen met (destydse president) Porfirio Díaz
Foto uit 1917 van die Piedra del Sol met (destydse president) Venustiano Carranza
Die gevormde motiewe wat die oppervlak van die klip bedek, verwys na sentrale komponente van die Mexica -kosmogonie. Die staatsgesteunde monument verbind aspekte van die Azteekse ideologie, soos die belangrikheid van geweld en oorlogvoering, die kosmiese siklusse en die aard van die verhouding tussen gode en die mens. Die Azteekse elite het hierdie verhouding met die kosmos en die bloedvergieting wat daarmee gepaard gaan, gebruik om beheer oor die bevolking te behou, en die sonsteen was 'n instrument waarin die ideologie visueel manifesteer. 
Sentrale skyf wysig
In die middel van die monoliet word daar dikwels geglo dat dit die gesig is van die songod, Tonatiuh,  wat in die glyf verskyn vir 'beweging' (Nahuatl: Inllin), die naam van die huidige era. Sommige geleerdes het aangevoer dat die identiteit van die sentrale gesig van die aardmonster, Tlaltecuhtli, of van 'n hibriede god, bekend as 'Yohualtecuhtli', na wie die 'Lord of the Night' verwys word. Hierdie debat oor die identiteit van die sentrale figuur is gebaseer op voorstellings van die gode in ander werke, sowel as die rol van die sonsteen in offerverband, wat die optrede van gode en mense behels om die tydsiklusse te bewaar.  Die sentrale figuur word getoon met 'n menslike hart in elk van sy kloue hande, en sy tong word voorgestel deur 'n klipoffermes (Tecpatl).
Vier vorige sonne of eras Redigeer
Die vier vierkante wat die sentrale godheid omring, verteenwoordig die vier vorige sonne of tydperke, wat die huidige era, "Vier beweging", voorafgegaan het (Nahuatl: Nahui Ōllin). Die Asteke het die volgorde van die sonne verander en 'n vyfde son met die naam "Vier Beweging" bekendgestel nadat hulle die mag oor die sentrale hooglande oorgeneem het.  Elke era eindig met die vernietiging van die wêreld en die mensdom, wat dan in die volgende era herskep is.
Die vierkant regs bo verteenwoordig "Four Jaguar" (Nahuatl: Nahui Ōcēlotl), die dag waarop die eerste era geëindig het, nadat dit 676 jaar geduur het weens die verskyning van monsters wat die hele mensdom verslind het.
Die vierkant links bo toon 'Four Wind' (Nahuatl: Nahui Ehēcatl), die datum waarop, na 364 jaar, orkaanwinde die aarde vernietig het en mense in ape verander het.
Die vierkant links onder toon 'Four Rain' (Nahuatl: Nahui Quiyahuitl). Hierdie era duur 312 jaar, voordat dit vernietig is deur 'n vuurreën, wat die mensdom in kalkoene verander het.
Die vierkant regs onder stel 'Four Water' voor (Nahuatl: Nahui Atl), 'n era wat 676 jaar geduur het en geëindig het toe die wêreld oorstroom is en al die mense in visse verander is.
Die tydsduur van die eeue word in jare uitgedruk, alhoewel dit deur die prisma van die Azteekse tyd waargeneem moet word. Trouens, die algemene draad van die figure 676, 364 en 312 is dat dit veelvoude van 52 is, en 52 jaar is die duur van 'n Azteekse "eeu", en dit is hoe hulle 'n sekere hoeveelheid Azteekse eeue kan uitdruk. 676 jaar is dus 13 Asteke eeue 364 jaar is 7, en 312 jaar is 6 Asteke eeue.
Onder hierdie vier vierkante is drie ekstra datums, "One Flint" (Tecpatl), "One Rain" (Atl) en "Seven Monkey" (Ozomahtli), en a Xiuhuitzolli, of liniaal se turkoois diadem, glyph. Daar word beweer dat hierdie datums historiese sowel as kosmiese betekenis kan hê, en dat die diadem deel kan uitmaak van die naam van die Mexica -heerser, Moctezuma II. 
Eerste ring Wysig
Die eerste konsentriese sone of ring bevat die tekens wat ooreenstem met die 20 dae van die 18 maande en vyf nemontemi van die Asteekse sonkalender (Nahuatl: xiuhpohualli). Die monument is nie 'n funksionele kalender nie, maar gebruik eerder die kalendriese glyfe om die sikliese konsepte van tyd en sy verhouding met die kosmiese konflikte binne die Asteekse ideologie te verwys.  Begin by die simbool net links van die groot punt in die vorige sone, word hierdie simbole linksom gelees. Die volgorde is soos volg:
1. cipactli - krokodil, 2. ehécatl - wind, 3. calli - huis, 4. cuetzpallin - akkedis, 5. cóatl - slang, 6. miquiztli - skedel/dood, 7. mázatl - hert, 8. tochtli - konyn, 9. atl - water, 10. itzcuintli - hond, 11. ozomatli - aap, 12. malinalli - kruid, 13. ácatl - suikerriet, 14. océlotl - jaguar, 15. cuauhtli - arend, 16. cozcacuauhtli - aasvoël, 17. ollín - beweging, 18. técpatl - vuursteen, 19. quiahuitl - reën, 20. xóchitl - blom 
Tweede ring Redigeer
Die tweede konsentriese sone of ring bevat verskeie vierkantige afdelings, met elke afdeling vyf punte. Direk bokant hierdie vierkantige gedeeltes is klein boë wat na bewering veerversierings is. Direk hierbo is spore of boë wat in groepe van vier verskyn.  Daar is ook agt hoeke wat die klip in agt dele verdeel, wat waarskynlik die sonstrale verteenwoordig wat in die rigting van die kardinale punte geplaas is.
Derde en buitenste ring Wysig
Twee brandslange, Xiuhcoatl, beslaan byna hierdie hele gebied. Hulle word gekenmerk deur die vlamme wat uit hul liggame kom, die vierkantige segmente waaruit hul liggame bestaan, die punte wat hul sterte vorm en hul ongewone koppe en monde. Heel onder op die oppervlak van die klip kom menslike koppe uit die mond van hierdie slange. Geleerdes het probeer om hierdie profiele van menslike hoofde as gode te identifiseer, maar het nie tot konsensus gekom nie.  Een moontlike interpretasie van die twee slange is dat hulle twee mededingende gode verteenwoordig wat betrokke was by die skeppingsverhaal van die vyfde en huidige "son", Queztalcoatl en Tezcatlipoca. Die tonge van die slange raak mekaar, wat verwys na die kontinuïteit van tyd en die voortdurende magstryd tussen die gode oor die aardse en aardse wêrelde. 
In die boonste gedeelte van hierdie sone verteenwoordig 'n vierkant wat tussen die sterte van die slange gekerf is, die datum Matlactli Omey-Ácatl ("13-riet"). Daar word gesê dat dit ooreenstem met 1479, die jaar waarin die vyfde son in Teotihuacan verskyn het tydens die bewind van Axayácatl, en terselfdertyd die jaar waarin hierdie monolitiese sonsteen uitgekerf is. 
Rand van klip Redigeer
Die rand van die klip is ongeveer 8 sentimeter groot en bevat 'n band van 'n reeks kolletjies, sowel as wat na bewering vuursteenmesse is. Hierdie gebied word geïnterpreteer as 'n sterrehemel. 
Sedert die Sonsteen in 1790 ontdek is, het baie geleerdes daaraan gewerk om die kompleksiteit van die klip te verstaan. Dit bied 'n lang geskiedenis van meer as 200 jaar van argeoloë, geleerdes en historici wat bydra tot die interpretasie van die klip.  Moderne navorsing werp steeds lig op of werp twyfel oor bestaande interpretasies as ontdekkings, soos verdere bewyse van die pigmentasie van die klip.  Soos Eduardo Matos Moctezuma in 2004 verklaar het: 
Benewens sy geweldige estetiese waarde, is die Sonsteen vol met simboliek en elemente wat navorsers steeds inspireer om dieper na die betekenis van hierdie unieke monument te soek.
Die vroegste interpretasies van die klip hou verband met wat vroeë geleerdes geglo het dat dit die gebruik daarvan was vir astrologie, chronologie of as 'n sonwyser. In 1792, twee jaar nadat die steen opgegrawe is, het die Mexikaanse geleerde Antonio de León y Gama een van die eerste verhandelinge oor die Mexikaanse argeologie op die Asteke -kalender en Coatlicue geskryf.  Hy het korrek geïdentifiseer dat sommige van die glyfe op die klip die glyfe vir die dae van die maand is.  Alexander von Humboldt wou ook sy interpretasie in 1803, nadat hy Leon y Gama se werk gelees het, deurgee. Hy het nie saamgestem oor die materiaal van die klip nie, maar stem in die algemeen saam met Leon y Gama se interpretasie. Beide hierdie mans het verkeerdelik geglo dat die klip vertikaal geplaas is, maar eers in 1875 het Alfredo Chavero korrek geskryf dat die regte posisie vir die klip horisontaal was. Roberto Sieck Flandes publiseer in 1939 'n monumentale studie met die titel Hoe is die steen bekend as die Aztec -kalender? wat bewys het dat die klip inderdaad gepigmenteer is met helderblou, rooi, groen en geel kleure, net soos baie ander Aztec -beelde ook gevind is. Hierdie werk sou later uitgebrei word deur Felipe Solís en ander geleerdes wat die idee van kleur weer sou ondersoek en opgedateerde gedigitaliseerde beelde sou skep om 'n beter idee te kry van hoe die klip kan lyk.  Daar word algemeen vasgestel dat die vier simbole wat in die Ollin -glyf voorkom, die vier sonne in die verlede verteenwoordig wat die Mexika geglo het dat die aarde deurgegaan het. 
'N Ander aspek van die klip is die godsdienstige betekenis daarvan. Een teorie is dat die gesig in die middel van die klip Tonatiuh voorstel, die Asteekse godheid van die son. Dit is om hierdie rede dat die klip bekend geword het as die "Sonsteen". Richard Townsend het 'n ander teorie voorgestel en beweer dat die figuur in die middel van die klip Tlaltecuhtli verteenwoordig, die Mexikaanse aardgod wat voorkom in die skeppingsmites van Mexica.  Moderne argeoloë, soos dié by die National Anthropology Museum in Mexico City, meen dat dit meer waarskynlik as 'n seremoniële wasbak of rituele altaar vir gladiatoroffers gebruik is as 'n astrologiese of astronomiese verwysing. 
Lastly, there is the political aspect of the stone. It may have been intended to show Tenochtitlan as the center of the world and therefore, as the center of authority.  Townsend argues for this idea, claiming that the small glyphs of additional dates amongst the four previous suns—1 Flint (Tecpatl), 1 Rain (Atl), en 7 Monkey (Ozomahtli)—represent matters of historical importance to the Mexica state. He posits, for example, that 7 Monkey represents the significant day for the cult of a community within Tenochtitlan. His claim is further supported by the presence of Mexica ruler Moctezuma II's name on the work. These elements ground the Stone's iconography in history rather than myth and the legitimacy of the state in the cosmos. 
Die Coronation Stone of Moctezuma II (ook bekend as die Stone of the Five Suns) is a sculpture measuring 55.9 x 66 x 22.9 cm (22 x 26 x 9 in  ), currently in the possession of the Art Institute of Chicago. It bears similar hieroglyphic inscriptions to the Aztec Sun Stone, with 4-Movement at the center surrounded by 4-Jaguar, 4-Wind, 4-Rain, and 4-Water, all of which represent one of the five suns, or "cosmic eras". The year sign 11-Reed in the lower middle places the creation of this sculpture in 1503, the year of Motecuhzoma II's coronation, while 1-Crocodile, the day in the upper middle, may indicate the day of the ceremony.  The date glyph 1-Rabbit on the back of the sculpture (not visible in the image to the right) orients Motecuhzoma II in the cosmic cycle because that date represents "the beginning of things in the distant mythological past." 
The Valley of Mexico where the Aztecs ruled contained about one million people during Montezuma's reign. "This Aztec heartland included not only Tenochtitlan, but at least nine provincial centers and a large number of smaller settlements, the largest and densest population concentration in the entire history of pre-Hispanic American. The only way to feed everyone was by efficient, government-controlled agriculture," explained Brian Fagan in Die Asteke. Montezuma employed inspectors to make sure that every bit of land was planted and that extra food was sent to the capital.
Kyk die video: ERIC MCFADDEN u0026 QUEEN DELPHINE - Palaces of Montezuma Live at High Sierra 2017 #JAMINTHEVAN