ROBERT FROST, THE ROAD NOT TAKEN: BETEKENIS EN ANALISE - SAT / ACT PREP AANLYN GIDSE EN WENKE
Robert Frost, The Road Not Taken: betekenis en analise
Robert Frost is waarskynlik een van die bekendste Amerikaanse digters van alle tye, daarom is dit nie verbasend dat sy werk in hoërskole en kolleges regoor die land onderrig word nie. Omdat hy so bekend is, die kans is goed dat u The Road Not Taken voorheen teëgekom het .
Ons is hier om help u om 'n dieper begrip van The Road Not Taken te bou. Om u te help leer waaroor Frost's The Road Not Taken gedig gaan, behandel ons die volgende in hierdie artikel:
'N Kort inleiding tot die digter, Robert Frost
Inligting oor die gedig se agtergrond
Die pad word nie betekenisvol geneem nie
Die ontleding van die pad wat nie geneem is nie, insluitend die twee belangrikste temas in die gedig
Die poëtiese toestelle in The Road Not Taken wat u moet weet
Daar is baie om oor te praat, so laat ons gaan!
Robert Frost word algemeen erken as een van die invloedrykste Amerikaanse digters van die 20ste eeu. (Sneha Raushan/ Wikimedia )
aan watter kant is die hart
Robert Frost is in 1874 in San Francisco, Kalifornië, gebore. Sy pa was 'n koerantredakteur ('n beroep wat Frost later onder andere self beoefen het), en sy ma was 'n onderwyser en Skotse immigrant. Toe hy ongeveer tien jaar oud was, verhuis sy gesin na Massachusetts om naby sy oupa te wees, wat 'n saagmeule besit het. Frost is beide die valedictorian en die klasdigter van sy hoërskool -afstudeerklas ... en twee jaar later sy eerste gedig, My Butterfly: An Elegy, in die New York Independent tydskrif.
Op hierdie stadium het Frost geweet dat hy 'n digter wou wees. Maar ongelukkig is die volgende segment van Frost se lewe sal gekenmerk word deur omwenteling . Hy het beide Dartmouth en Harvard bygewoon, maar het van beide gestaak voordat hy afgestudeer het. Sy poësie het ook nie in die Verenigde State pos gekry nie. Om sake verder te bemoeilik, het Frost en sy vrou, Elinor, persoonlike tragedie beleef toe twee van hul ses kinders as kind dood is.
In 1900, omdat hy gefrustreerd voel oor sy werkvooruitsigte en 'n gebrek aan trekkrag in sy poësieloopbaan, verhuis Frost sy gesin na 'n plaas wat sy oupa in Derry, New Hampshire, aan hom oorgelaat het. Frost sou nege jaar daar woon, en baie van sy bekendste vroeë gedigte is voor sy oggendwerk geskryf terwyl hy na die plaas gegaan het . Maar die poësie van Frost is steeds grootliks deur Amerikaanse uitgewers oor die hoof gesien. Gevolglik het Frost in 1911 besluit om die plaas te verkoop en sy gesin na Londen verhuis. Daar publiseer hy sy eerste digbundel, 'N Seun se testament, in 1913 .
Frost se tweede bloemlesing, Noord van Boston, is in 1914 gepubliseer en het groot sukses in Engeland gevind. Uiteindelik, na jare se stryd, het Frost in wese 'n beroemde digter geword. Om die Eerste Wêreldoorlog te vermy, keer Frost in 1915 terug na die VSA en begin skoolhou byAmherst Collegeen die Universiteit van Michigan , terwyl u steeds poësie skryf. Hy het talle toekennings en erkennings ontvang, waaronder die Pulitzer -prys vir poësie, en het die openbare gesig geword van die Amerikaanse poësie van die 20ste eeu . Laat in die lewe, op 86 -jarige ouderdom, het Robert Frost ook die eerste inhuldigingdigter geword tydens die inhuldiging van John F. Kennedy in 1960.
Gedurende sy loopbaan, Frost het nooit ver afgedwaal van outydse, pastorale poësie nie, ondanks die feit dat nuwer Amerikaanse digters in 'n meer eksperimentele rigting beweeg het. Frost se poësie fokus tot op sy dood in 1963 op die plattelandse lewe in New England.
Robert Frost, The Road Not Taken Poem
The Road Not Taken is 'n verhalende gedig , wat beteken dat dit 'n gedig is wat 'n verhaal vertel. Dit is in 1915 geskryf as 'n grap vir Frost se vriend, Edward Thomas. Frost en Thomas was lief daarvoor om saam te stap, en Thomas het dikwels probleme gehad om te besluit watter roete hulle moet volg. (Ja, dit is reg: een van die bekendste Amerikaanse gedigte is oorspronklik geskryf as 'n dom privaat grap tussen twee vriende!)
Frost het dit eers gelees vir 'n paar studente wat tot sy verbasing gedink het dat dit 'n baie ernstige gedig was. The Road Not Taken is die eerste keer gepubliseer in die Augustus 1915 uitgawe van Die Atlantiese maandelikse , en daarna weer gepubliseer as die openingsgedig in sy digbundel Berginterval die volgende jaar.
Die volledige teks van die gedig is hieronder.
The Road Not Taken deur Robert Frost
Twee paaie het in 'n geel bos uiteengesak,
En kyk so ver af as ek kon
Tot waar dit in die ondergroei gebuig het;
En met miskien die beter aanspraak,
Omdat dit gras was en wou dra;
Alhoewel dit die verbygaan daar is
Het hulle omtrent dieselfde gedra,
En albei daardie oggend lê ewe veel
In blare het geen tree swart getrap nie.
Tog weet u hoe die pad na die pad lei,
Ek het getwyfel of ek ooit moet terugkom.
Iewers ouderdomme en ouderdomme vandaar:
Twee paaie het in 'n bos uiteengesak, en ek -
Ek het die een geneem wat minder gereis is,
Frost se bekendste gedig het begin as deel van 'n brief wat aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog aan sy beste vriend gestuur is
Die agtergrond agter die pad nie gedig nie
The Road Not Taken het bekend geword vir sy vermeende aanmoediging om die [pad] wat minder gereis is, te neem. Met ander woorde, baie mense interpreteer hierdie gedig as 'n oproep om nuwe roetes aan te steek en weg te breek van die status quo. Dit is deels waarom baie mense die titel van die gedig as The Road Less Traveled verkeerd onthou.
Hierdie interpretasie van The Road Not Taken is betwisbaar (meer hieroor later), maar dit was genoeg om Frost se vriend Edward Thomas te inspireer om te maak 'n baie ernstige besluit om in die Eerste Wêreldoorlog te veg
Frost en Thomas was goeie vriende terwyl Frost in Engeland gewoon het, albei was goed gelees en baie geïnteresseerd in die natuur. Hulle het gereeld lang wandelinge saam geloop waarneming van die natuur op die Engelse platteland. Frost se tyd in Engeland eindig egter in 1915 toe die Eerste Wêreldoorlog op die punt was om uit te breek. Hy keer terug na die Verenigde State om die oorlog te vermy en verwag dat Thomas hom sal volg.
Thomas het nie. Frost se gedig kom per pos terwyl Thomas besluit het of hy Europa wil verlaat of aan die oorlogspoging wil deelneem. Terwyl The Road Not Taken nie die was nie enigste wat Thomas in die Eerste Wêreldoorlog laat inskryf en veg het, was dit 'n faktor in sy besluit. Thomas, betreur sy gebrek aan prestasie in vergelyking met sy goeie vriend Frost en voel dat die gedig sy besluiteloosheid bespot, besluit om inisiatief te neem en vir sy land te veg. Ongelukkig is Thomas op 9 April 1917 tydens die Slag van Arras vermoor.
Thomas is geïnspireer om die pad te neem wat nie deur Frost se gedig ingeslaan is nie. Dieselfde geld vir baie mense wat die gedig gelees het sedert dit die eerste keer in 1915 gepubliseer is. Die konsep van 'n pad wat minder gereis is ', blyk te wees vir individualiteit en volharding , wat albei as sentraal in die Amerikaanse kultuur beskou word. Die gedig is duisende maal herpubliseer en het alles geïnspireer selfhelpboeke aan motor advertensies .
Robert Frost Die pad wat nie geneem is nie Analise: betekenis en temas
Om u te help om die betekenis van die poësie van Robert Frost te verstaan, sal ons breek die algehele betekenis en hooftemas af van die gedig in ons The Road Not Taken -analise hieronder.
Maar voordat ons dit doen, gaan terug en lees die gedig weer. Sodra u dit klaar het, kom terug hierheen ... en ons kan begin!
Robert Frost Die pad wat nie betekenis kry nie
The Road Not Taken is 'n gedig wat argumenteer vir die belangrikheid van ons keuses, groot sowel as klein, aangesien dit ons reis deur die lewe vorm . Vir Frost is die belangrikste besluite wat ons neem nie diegene waaroor ons baie tyd spandeer nie met wie ons verhoudings het , waar ons op universiteit gaan , of wat ons toekomstige loopbaan moet wees . In plaas daarvan stel Frost se gedig die klein keuses wat ons elke dag maak ook het 'n groot impak op ons lewens. Elke besluit wat ons neem, bring ons op 'n pad wat ons eers baie, baie later, die belangrikheid daarvan kan begryp.
Hierdie tema word weerspieël in die hele gedig. Die gedig begin byvoorbeeld met 'n spreker wat ons in 'n toneel plaas, spesifiek op die punt waar twee paaie in die middel van 'n geel bos van mekaar wegbreek.
Die spreker is jammer dat hulle nie in beide rigtings kan gaan nie en steeds 'n reisiger kan wees, dit wil sê dat hulle kan nie twee uiteenlopende lewens leef nie en steeds een enkele persoon wees . Met ander woorde, die spreker kan ook nie sy koek eet en dit eet nie. Die spreker het om te kies een rigting om af te gaan, want soos in die lewe beteken 'n besluit dikwels dat ander deure daarna vir u gesluit word.
As u byvoorbeeld kies om universiteit toe te gaan aan UCLA, beteken dit dat u ook kies nie om elders op universiteit te gaan. U sal nooit weet hoe dit sou wees om na die Universiteit van Michigan te gaan of as 'n eerstejaarstudent nie, omdat u 'n ander keuse gemaak het. Maar dit geld ook vir kleiner, daaglikse besluite. Die keuse van wie u tyd spandeer, hoe hard u studeer en watter stokperdjies u wil volg, is voorbeelde van kleiner keuses wat ook u toekoms vorm.
Die spreker van die gedig verstaan ​​dit. Hulle staan ​​lank op die kruispad van hierdie twee paaie en oorweeg hul keuse. Eerstens staar hulle een pad so ver as wat hy of sy kan, na waar dit in die ondergroei loop. Die spreker besluit dan om die ander pad te neem, wat volgens hulle net so regverdig is, wat net so aantreklik is as die eerste. Die verteller verklaar dat die tweede pad dra, wat beteken dat dit effens meer toegegroei was as die eerste pad.
Maar nog belangriker, maak nie saak watter pad die spreker loop nie, hulle weet dat hulle daartoe verbind is om dit te volg waar dit ook al mag lei. Ons sien dit in hierdie strofe:
Terwyl die spreker sê dat hulle die eerste pad vir nog 'n dag gespaar het om hulle beter te laat voel oor hul besluit, toon die volgende twee reëls dat die spreker besef dat hy waarskynlik nie sal kan verdubbel en die eerste pad kan neem nie, ongeag waar die tweede lei. Net soos in die lewe lei elke pad na 'n ander pad, en dan 'n ander pad. Met ander woorde, die besluite wat ons op die oomblik neem, voeg by en beïnvloed waar ons in die lewe beland-en ons kry nie regtig 'n herhaling nie.
Nadat hulle hul pad gekies het, sê die spreker dat hulle uitsien na 'n dag ver in die toekoms wanneer hulle met 'n sug mense sal vertel hoe hulle die pad gaan wat minder gereis is, en dit het die verskil gemaak.
Beteken dit dat die neem van die een wat minder gereis het op 'n goeie manier die verskil gemaak het?
Om dit met 'n sug te sê, klink nie noodwendig na 'n goeie ding nie. Die gedig is glad nie duidelik oor die vraag of die minder gereisde pad 'n goeie of 'n slegte keuse was nie . Alhoewel die gedig duidelik is dat al ons keuses die pad vorm wat ons in die lewe neem, is dit meer dubbelsinnig of die keuse van minder gereelde paaie 'n goeie ding is of nie. Dit is aan lesers om te besluit!
Robert Frost The Road Not Taken Theme 1: The Power of Hindsight
Dit bring ons by ons eerste tema: hoe agterna ons keuses krag gee.
Die spreker begin op 'n punt van bifurcasie (wat 'n uitstekende manier is om in twee takke te breek). As lesers is dit die bedoeling om die gedig as 'n letterlike verhaal te neem oor iemand in die bos wat probeer besluit watter kant toe, sowel as 'n metafoor oor hoe ons lewenskeuses soos uiteenlopende paadjies in die bos is.
Soos ons vroeër genoem het, is die gedig duidelik dat u nie twee paaie kan loop en steeds een reisiger kan wees nie, en u kan ook nie seker wees dat u ooit 'n kans sal kry om u ander opsies te toets nie. Dit is omdat elke keuse wat u maak, tot meer keuses lei, wat u verder en verder van ons beginpunt af lei.
Die gedig egter ook stel voor dat hoewel die keuses wat ons maak belangrik is, hoe ons interpreteer hierdie keuses is wat ons werklik maak van wie ons is. Ons sien dit in die laaste reëls van die gedig, wat lui:
Die spreker sê in wese dat hy later in sy lewe in die tyd sal terugkyk en die oomblik as een van groot betekenis sal beskou. Maar ons kan slegs weet watter keuses die belangrikste is deur middel van terugskouing. Dit is soos die ou gesegde lui: agterna is 20/20!
Dit is wat ryp beteken: as ons keuses maak in die lewe, lyk dit miskien onbelangrik of lyk dit nie so goed nie. Maar sodra die tyd verbygaan en ons 'n entjie verder op pad is, ons kan terugkyk na die verlede en sien watter keuses ons die meeste gevorm het. En dikwels die keuses is nie diegene wat ons dink op die oomblik die belangrikste is. Deur die duidelikheid en wysheid van agteraf kan ons besef dat ons lewens baie beïnvloed het deur iets te doen soos om die pad te neem waarheen u minder gereis het.
'The Road Not Taken' handel ook oor ons perspektief ... en hoe agterna ons help om ons besluit uit die verlede te heroorweeg.
Robert Frost The Road Not Taken Tema 2: Perspektief en geheue
Die ander hooftema in The Road Not Taken is hoe ons individuele perspektief.
Die spreker van die gedig spandeer die meeste van hul tyd om te besluit watter pad hy moet neem. Hulle beskryf elke pad in detail: die eerste een buig in die ondergroei in, terwyl die tweede meer aanloklik was omdat dit gras was en 'n bietjie minder verslete was.
Maar die waarheid is dit hierdie paaie het meer in gemeen as nie. Hulle is altwee in die bos. Maar die spreker sê ook dat die eerste net so regverdig as die ander is, wat beteken dat dit net so mooi of aantreklik is. Hulle noem ook dat En beide daardie oggend ewe gelê / In blare het geen tree swart getrap nie, wat 'n poëtiese manier is om te sê dat daar nie 'n rukkie op enige pad geloop is nie. En selfs die een wat volgens die digter minder gereis is, is eintlik gedra ... omtrent dieselfde as die eerste pad!
Dit is dus t hy spreker perspektief dit laat hierdie paaie eerder uiteenlopend lyk as hulle eintlik super anders van mekaar!
Omdat ons perspektiewe die manier waarop ons die wêreld verstaan, beïnvloed, beïnvloed dit ook ons ​​herinneringe. Ons herinneringe help ons om te verstaan ​​wie ons is, en dit vorm die persoon wat ons word. Maar terwyl ons onsself ons eie verhaal vertel, ons skryf ons herinneringe oor . Dit is soos om 'n sin te verwyder en weer in te tik ... net sodat dit elke keer 'n bietjie kan verander!
Wat is u vroegste herinnering? Wat is jou gunsteling geheue? Dink nou hieraan: onthou jy dit, of onthou jy dit? onthou hulle? Is daar 'n verskil? Ja, want wetenskap toon daardie elke keer as ons 'n geheue onthou, verander ons dit . Dit is heel moontlik dat u gunsteling vroeë geheue glad nie u geheue is nie-dit is meer waarskynlik 'n herinnering om iets te vertel wat met u gebeur het. Miskien het u 'n foto van 'n oomblik wat u geheue veroorsaak. Die foto verander miskien nie, maar u doen dit en u herinnering aan die dinge wat op daardie oomblik gebeur het, verander.
Dus, as ons ervarings en ons keuses ons maak van wie ons is, maar ons voortdurend ons herinneringe verkeerd onthou en verander, hoe is die werklike gebeure dan ook belangrik?
The Road Not Taken sê dat hulle dit wel doen. Ons keuses wat ons maak, is indrukwekkend, maar die manier waarop ons dit onthou, is wat ons as individue help vorm. The Road Not Taken is dus nie noodwendig 'n ode om die minder gewilde pad dapper te loop as ander dit nie sou doen nie. Dit is meer 'n ode om te bedank om te glo dat ons keuses ons gemaak het wie ons is, selfs al sou ons dit nie geneem het nie, sou ons iemand anders wees wat keuses gemaak het wat net so geldig was.
Poëtiese instrumente is die gereedskap wat ons kan gebruik om die betekenis van 'n gedig uit te pak. Hier is twee wat belangrik is om 'The Road Not Taken' te verstaan.
Die top 2 poëtiese toestelle in die pad wat nie geneem word nie
Poëtiese toestelle is literêre toestelle wat digters gebruik om die struktuur, toon, ritme en betekenis van 'n gedig te versterk en te skep. In Robert Frost's, The Road Not Taken, gebruik Frost iambiese meter en stem om die gedig se betekenis te versterk .
Poëtiese toestel 1: Iambiese meter
Eerstens: die volgende is slegs 'n kort oorsig van die iambiese meter. As u 'n diepgaande bespreking van die meter wil hê, kyk gerus ons blog daaroor .
So, wat is meter? Die Engelse taal het ongeveer 'n gelyke aantal beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepe. Een van hierdie beklemtoonde lettergrepe is konsekwent die mees algemene maniere om 'n gedig 'n struktuur te gee ... en hierdie rangskikking word meter genoem.
'N Gedig se meter bestaan ​​uit eenhede. Elke eenheid beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepe wat in 'n gedig herhaal word 'n voet genoem. 'N Voet kan óf 'n iamb (een onbeklemtoon gevolg deur een beklemtoonde lettergreep), 'n trochee (een beklemtoonde lettergreep gevolg deur 'n onbeklemtoonde lettergreep), 'n daktiel (een beklemtoonde lettergreep gevolg deur twee onbeklemtoonde lettergrepe) of 'n anapest (twee onbeklemtoonde lettergrepe gevolg) deur 'n beklemtoonde lettergreep).
Die iamb is die voet wat die natuurlikste as moedertaalsprekers na ons toe kom, en die meeste iambs wat ons maklik kan praat sonder om weer in te asem, is ongeveer vyf. So die mees algemene struktuur vir Engelse poësie is iambiese pentameter , wat beteken dat die mees algemene voet 'n iamb is, en daar is vyf iambs per lyn. Histories was die oorgrote meerderheid poësie wat in Engels geskryf is, in iambiese pentameter, en dit was eeue lank die standaardformaat vir Engelse poësie.
Maar pentameter is nie die enigste iambiese meter nie : twee voet maak dimeter, drie voet maak trimeter, vier voet maak tetrameter, en ses voet maak heksameter, ensovoorts.
Die modernistiese digters het net na die Eerste Wêreldoorlog begin wegbeweeg van hierdie tradisionele herhalende meterpatrone, met behulp van uitgevonde patrone wat vrye vers genoem word. Alhoewel modernistiese vrye vers nie metrieke vers oornag of heeltemal vervang het nie, het dit die sentrale belangrikheid daarvan stadig afgebreek op maniere wat vandag nog gevoel word. Robert Frost se The Road Not Taken is van die einde van die jambiese meter-as-'n-noodsaaklike era. Ryp het hardnekkig en beroemd by die tradisionele metriese vorms gehou , vergelyk gratis vers met tennis speel met die net af.
Dit is die iambiese meter wat die gedig sy outydse ritme en gemaklike gevoel gee. Dit is ook die ding wat die gedig so natuurlik laat klink as jy dit hardop lees. U herken miskien nie eers dadelik dat die gedig in iambiese meter is nie, maar dit word duidelik as u die reëls begin afbreek. Neem hierdie een, byvoorbeeld:
As ons kyk na die beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepe wat ons kry:
twee PADE/di-VERGED/in 'n GEEL/ou HOUT
Die hooflettergrepe word beklemtoon, en die kleinletters nie. Elke paar hiervan is 'n iamb!
Daar is vier beklemtoonde lettergrepe op hierdie reël , asook elke ander reël in die gedig. Dit beteken dat hierdie gedig in iambiese tetrameter is. Die mees algemene voet is 'n iamb (hoewel die derde voet 'n anapest is), en daar is vier daarvan.
So hoekom is dit belangrik? Eerstens is iambiese tetrameter 'n metriese patroon wat die 19de eeuse Romantiek , wat baie gereeld het gedigte geskryf wat betrekking het op eensame mense wat groot epifanieë gehad het terwyl hulle alleen in die natuur was. Deur die styl na te boots, gebruik Frost 'n lang poëtiese tradisie om lesers te help om te kyk na sommige van die belangrikste temas van sy gedig-spesifiek dat die besluit van die spreker in die bos langtermyngevolge vir hul karakter en hul lewe sal hê.
Die iambiese vorm rol ook maklik van die tong af omdat dit die mees algemene meter in die Engelse taal is. Daardie ook herhaal die belangrikheid van die natuur in The Road Not Taken: beide in terme van die natuurlike beeldspraak in die gedig, maar ook in die bespreking daarvan oor die aard van perspektief en geheue. Op hierdie manier help die gedigvorm om die temas daarvan te versterk!
Die tweede poëtiese toestel wat Frost gebruik, is stem. Die stem van 'n gedig is die produk van al die stilistiese en woordeskatkeuses wat 'n karakter skep . In hierdie geval het die gedig een karakter: die spreker. Die spreker is sonder naam, en dit is deur hulle perspektief dat ons die gedig ervaar. Dit is maklik om aan die spreker te dink as Frost self, maar probeer om die versoeking te weerstaan. Die stem van 'n gedig is 'n kunsmatige konstruksie, 'n karakter wat geskep is om die gedig 'n sekere effek te gee.
So, hoe skep Frost hierdie stem? Let eers daarop dat die gedig is in eerste persoon . Dit beteken dat ons die perspektief van die spreker in hul eie woorde kry, wat aangedui word deur die gebruik van voornaamwoorde soos ek. Boonop word die gehoor nie direk aangespreek nie (soos in Maya Angelou's Still I Rise). In plaas daarvan is dit asof ons die gedagtes van die spreker binnegedring het terwyl hulle herkou oor die moontlike gevolge van die keuse van een pad bo die ander.
Om die gedig in eerste persoon te skryf, beteken dat ons die storie reguit uit die perd se bek kry. Op sommige maniere is dit 'n goeie ding: dit help ons om die spreker se unieke perspektief en in hul eie unieke stem te verstaan. Maar op ander maniere maak dit die objektiewe besonderhede van die oomblik minder duidelik. Dit is omdat t die spreker se vertelling van die oomblik in die bos word gekleur deur sy eie geheue. Dit beteken dat ons moet staatmaak op die spreker se interpretasie van gebeure ... en besluit hoe dit ons interpretasie van die gedig beïnvloed! Die vertelling van die eerste persoon gee die gedig ook baie van die reflektiewe aard daarvan.