Saffraan verbouingsmetode - Aromaties - Hoe om saffraan te kweek - Tuin - 2021
Die grootste saffraan produsent is Iran, waar byna 90% van die wêreldproduksie vandaan kom. Gevolg deur Spanje en Griekeland. In Italië word dit veral in Abruzzo, Marche en Sardinië verbou. Saffraan word voortgebou deur bolle of knolle te kloon, en verkies effens steil, dreinerende en sanderige grond om stagnasie van water te voorkom. Bolle is ook aanlyn beskikbaar, verkieslik die Italianers wat 'n beter opbrengs lewer, en die prys per eenheid wissel tussen 0,40Ђ en 0,80Ђ. Berei die grond met organiese samestelling voor, in die somer word die bolle op 'n diepte van 10-15 cm begrawe en op 'n afstand van 10- 12 cm. Die algemeenste verbouingstegniek is die meerjarige een wat vereis dat die bolle met tussenposes van 4-6 jaar van die grond gehaal word, gedurende Junie, uit die droë dele skoongemaak word, 'n paar dae gedroog word en dan weer geplant word. Aangesien dit 'n werk is wat alles met die hand gedoen word, word dit te duur om dit elke jaar te doen. Dit kan ook vir huishoudelike gebruik gekweek word, op balkonne en terrasse, in groot potte, met inagneming dat dit ten minste vyftig bolle moet plant om 'n voldoende minimum produksie te hê.
In die herfs blom die gloeilamp, produseer elke gloeilamp een tot sewe blomme, elke blom drie stigmas. Die versamelmetode is die volgende. Die blomme word vroegoggend geoes en word met die duim en wysvingernael met die hand na onder gesny. Op dieselfde dag word die drie stigmas verwyder deur 'n baie delikate operasie wat bestaan ​​uit die oopmaak van die blom, op soek na die draad wat die drie stigmas bymekaar hou en dit met die vingers breek, en sorg dat hulle nie vernietig word om nie die kosbare speserye te mors nie. Op hierdie manier word die stigmas onmiddellik vir opberging droog. Die droging word gedoen met 'n hittebron van ongeveer 40-50 grade. Spesifieke elektriese droërs kan gebruik word, of eenvoudig kole. Daarna word die speserye in lugdigte houers geberg en is dit gereed vir bemarking of huishoudelik gebruik.
Ons het gesien dat die produksie van saffraan 'n aansienlike arbeidskoste verg, omdat die verwerking uitsluitlik handmatig is. Om hierdie rede vind die grootste produksie, selfs vandag nog, plaas in lande waar handearbeid volop is en goedkoop is: om 1 gram speserye te produseer, is 120-140 blomme nodig, ongeveer 1 gram per vierkante meter bewerkte land, dus 1 kg. van saffraan is dit nodig om 120,000-150,000 blomme aan te raak. Inagneming van die produksiekoste, uitsluitend handmatig, en van die opbrengs, word saffraan teen 'n baie hoë prys verkoop, gemiddeld vir die groothandelsverkoop wissel die prys tussen 10.000Ђ en 14.000Ђ Die hoogste pryse word aangeteken vir die Italiaanse produksie, wat van hoër gehalte is vir die voorbereiding van die grond en vir 'n meerjarige bewerking wat nie langer as drie jaar op dieselfde land herhaal word nie. Laer pryse vir ingevoerde saffraan, veral van Iran, nie net as gevolg van aansienlike laer arbeidskoste nie, maar veral as gevolg van die laer gehalte as gevolg van langtermynbewerking op dieselfde stuk grond vir ongeveer 6-7 jaar.
Eiendom en gebruik
Sedert antieke tye is dit as 'n medisinale plant gebruik, is dit ryk aan vitamien B1, wat 'n antioksidant is en groei help, vitamien B2 wat nuttig is vir metabolisme. In die besonder word die groot effektiwiteit van hierdie spesery teen vrye radikale wat die veroudering van die vel en selfs sommige gewasse veroorsaak, erken. As gevolg van die hoë teenwoordigheid van kroketin, safranale en karotenoïede, is dit 'n belangrike natuurlike antidepressant. Infusies wat saffraan bevat, is middels teen menstruele pyn, slapeloosheid en vertering, maar in groot hoeveelhede, benewens 5 gram, kan dit ook giftige gevolge hê, daarom word aanbeveel dat u nooit die dosis van 1.5 / 2 gram per dag oorskry nie. Die gebruik daarvan in die kombuis dateer uit die antieke Egiptiese tyd, en sy klassieke goudgeel kleur en aroma maak dit veelsydig in verskillende disse, van voorgereg tot nagereg, volgens die tradisies van die plaaslike kombuis. In Italië word dit nie net in klassieke risottos gebruik nie, maar ook in sop, wit vleis en vis. Die gebruik daarvan in nageregte is onlangs, maar meer en meer wydverspreid, en dit word vandag in die Griekse tyd as 'n afrodisiakie beskou, en dit word bevestig dat dit seksuele energie stimuleer.