Inchon-inval in die Koreaanse oorlog (Operasie Chromite) - Interessant - 2022
Die Inchon-landings het op 15 September 1950 tydens die Koreaanse Oorlog (1950-1953) plaasgevind. Sedert die begin van die konflik in Junie, is die Suid-Koreaanse en die Verenigde Nasies se magte geleidelik suidwaarts gedryf in 'n stywe omtrek rondom die hawe van Pusan. Generaal Douglas MacArthur het probeer om die inisiatief te herwin en die hoofstad van Seoel in Suid-Korea te bevry, en het 'n plan bedink vir 'n waaghalsige amfibiese landing by Inchon aan die weskus van Suid-Korea. Ver van die Pusan-omtrek af het sy troepe op 15 September begin land en die Noord-Koreane verras. Die landing, tesame met 'n offensief van die Pusan-omtrek, het die Noord-Koreane laat terugtrek oor die 38ste parallel met die VN-magte.
Vinnige feite: Inchon-inval
konflik: Koreaanse Oorlog (1950-1953)
datums: 15 September 1950
Vise-admiraal Arthur D. Struble
Generaal Jeong Il-Gwon
Algemene Choi Yong-kun
ongeveer 6 500 man
Verenigde Nasies: 566 gedood en 2,713 gewond
Noord-Korea: 35,000 gedood en gevange geneem
Na die opening van die Koreaanse Oorlog en die Noord-Koreaanse inval in Suid-Korea in die somer van 1950, is die Verenigde Nasies se magte voortdurend suid van die 38ste Parallel gedryf. Aanvanklik het hulle nie die nodige toerusting gehad om die Noord-Koreaanse wapenrusting te stop nie, het Amerikaanse troepe nederlae by Pyongtaek, Chonan en Chochiwon gehad voordat hulle probeer het om standpunt in Taejeon te maak. Alhoewel die stad uiteindelik na 'n paar dae van gevegte geval het, het die Amerikaanse en Suid-Koreaanse magte waardevolle tyd gekoop vir bykomende mans en materiaal na die skiereiland, sowel as vir die VN-troepe om 'n verdedigingslinie in die suidooste te vestig wat gedoop is die Pusan-omtrek.
Generaal Douglas MacArthur tydens die Inchon Landings, September 1950. Nasionale argiewe en rekordadministrasie
Om die kritieke hawe van Pusan ​​te beskerm, het hierdie lyn onder herhaalde aanvalle deur die Noord-Koreane gekom. Met die grootste deel van die Noord-Koreaanse Volksleër (NKPA) wat rondom Pusan ​​verloof is, het die opperbevelvoerder van die VN, Douglas MacArthur, begin pleit vir 'n ywerige amfibiese staking aan die weskus van die Skiereiland in Inchon. Hy het aangevoer dat hy die NKPA van buite af sou vang terwyl hy VN-troepe naby die hoofstad in Seoel land en hulle in die posisie sou stel om die Noord-Koreaanse toevoerlyne te sny.
Baie was aanvanklik skepties oor die plan van MacArthur, omdat die hawe van Inchon 'n smal benaderingskanaal, sterk stroom en baie wisselende getye gehad het. Die hawe is ook omring deur maklik verweerde seewalle. Met die aanbieding van sy plan, Operation Chromite, het MacArthur hierdie faktore aangehaal as redes waarom die NKPA nie 'n aanval op Inchon sou verwag nie. Nadat hy uiteindelik die goedkeuring van Washington gekry het, het MacArthur die Amerikaanse mariniers gekies om die aanval te lei. Die mariniers, wat deur die besnoeiings van die Tweede Wêreldoorlog uitgeroei word, word gekonsolideer en alle beskikbare mannekrag gekonsolideer en verouderingstoerusting heraktiveer om voor te berei op die landing.
Om die weg te baan vir die inval, is Operasie Trudy Jackson 'n week voor die landing begin. Dit het betrek die landing van 'n gesamentlike CIA-militêre intelligensie-span op Yonghung-do-eiland in die Flying Fish-kanaal met die aanpak na Inchon. Onder leiding van die luitenant Eugene Clark, het hierdie span intelligensie aan die VN-magte verskaf en die vuurtoring op Palmi-do weer begin. Met die hulp van die Suid-Koreaanse teen-intelligensie-offisier, kolonel Ke In-Ju, het Clark se span belangrike inligting versamel oor die voorgestelde landingstrande, verdediging en plaaslike getye.
Laasgenoemde inligting was van kritieke belang, aangesien hulle bevind het dat die Amerikaanse getyskaarte vir die gebied onakkuraat was. Toe Clark se aktiwiteite ontdek is, het die Noord-Koreane 'n patrollieboot gestuur en later verskeie gewapende skepe om ondersoek in te stel. Nadat Clark se manne 'n masjiengeweer op 'n sampan gemonteer het, kon die patrollieboot van die vyand af ry. As vergelding het die NKPA 50 burgerlikes doodgemaak vir die hulp van Clark.
Terwyl die invalvloot nader kom, het die VN-vliegtuie 'n verskeidenheid teikens rondom Inchon begin tref. Sommige hiervan is verskaf deur die snelvervoerders van Task Force 77, USS Filippynse See (CV-47), USS Valley Forge (CV-45), en USS bokser (CV-21), wat 'n pos in die buiteland aanvaar het. Op 13 September het VN-kruisers en verwoesters op Inchon gesluit om myne van die Flying Fish Channel te verwyder en NKPA-posisies op Wolmi-do-eiland in die Inchon-hawe te bedek. Alhoewel hierdie optrede die Noord-Koreane laat glo het as dat daar 'n inval sou wees, het die bevelvoerder by Wolmi-do die bevel van die NKPA verseker dat hy enige aanval kan teregwys. Die volgende dag het VN-oorlogskepe na Inchon teruggekeer en hul bombardement voortgesit.
Ashore toe gaan
Op die oggend van 15 September 1950 het die invalsvloot onder leiding van die veteraan van die Normandie en die Leyte Golf Admiraal Arthur Dewey Struble in posisie beweeg en die manne van X-Corp, majoor-generaal Edward Almond, bereid om te land. Omstreeks 06:30, het die eerste VN-troepe onder leiding van luitenant-kolonel Robert Taplett se 3de bataljon, 5th Marines, aan land gekom by Green Beach aan die noordekant van Wolmi-do. Ondersteun deur nege M26 Pershing-tenks van die 1ste Tankbataljon, het die Mariniers daarin geslaag om die eiland teen die middaguur te vang, en slegs 14 slagoffers in die proses opgedoen.
Eerste luitenant Baldomero Lopez, USMC, lei die 3de peloton, Kompanjie A, 1ste bataljon, 5de mariniers oor die seewand aan die noordekant van Red Beach, aangesien die tweede aanvalgolf op 15 September 1950 by Inchon beland. Amerikaanse vlootgeskiedenis en erfenisopdrag
Deur die middag verdedig hulle die gang na Inchon terwyl hulle op versterkings wag. As gevolg van die geweldige getye in die hawe, het die tweede golf eers tot 17:30 aangebreek. Om 05:31 het die eerste Marines geland en die seermuur by Red Beach afgeskaal. Alhoewel onder troepe van Noord-Koreaanse posisies op die begraafplaas en waarnemingsheuwels, het die troepe suksesvol beland en die binneland ingedruk. Geleë net noord van die Wolmi-do-hoofweg, het die Marines on Red Beach vinnig die opposisie van die NKPA verminder, waardeur die magte van Green Beach tot die stryd toegetree het.
Kolonel Lewis "Chesty" Puller. November 1950. US Marine Corps
Deur Inchon in te druk, kon die magte van Groen- en Rooi strande die stad inneem en die verdedigers van die NKPA genoodsaak het om hulle oor te gee. Terwyl hierdie gebeure besig was om te ontvou, beland die 1ste mariene regiment onder kolonel Lewis "Chesty" Puller op "Blue Beach" in die suide. Alhoewel een LST gesink het toe hulle na die strand gekom het, het die Marines een keer aan wal weersin gekry en vinnig beweeg om die VN-posisie te versterk. Die landing op Inchon het die NKPA-opdrag verras. In die geloof dat die belangrikste inval by Kusan sou wees (die resultaat van die VN-disinformasie), het die NKPA slegs 'n klein mag na die gebied gestuur.
Nasleep en impak
Ongevalle tydens die VN tydens die landing in Inchon en die daaropvolgende stryd om die stad is 566 dood en 2,713 gewond. In die gevegte het die NKPA meer as 35.000 gedood en gevang. Terwyl bykomende VN-magte aan wal gekom het, is hulle in die US X Corps georganiseer. Met die aanval op die binneland het hulle verder gevorder na Seoul, wat op 25 September geneem is na wrede huis-tot-huis gevegte.
Verenigde Nasies Aanstootlik, Suid-Korea 1950 - Situasie 26 September en operasies sedert 15 September. Amerikaanse weermag
Die ywerige landing by Inchon, tesame met die 8ste weermag se wegbreek vanaf die Pusan-omtrek, het die NKPA in 'n kopseer toevlug gegooi. VN-troepe het Suid-Korea vinnig herstel en in die noorde ingedruk. Hierdie voorskot het voortgeduur tot einde November toe Chinese troepe na Noord-Korea gestroom het en die VN-magte suidwaarts onttrek het.