Homeward Bound: Hoe reis u weer tuisbring - Diverse
Homeward Bound: Hoe reis u weer tuisbring
Soms is dit al wat jy nodig het om huis toe te gaan om te sien hoe ver jy gekom het.
Negende klas partytjie / Foto: Ashley Sebrell
Ek het dit spandeer afgelope naweek omring deur ou vriende van die hoërskool. Een is besig om te trou (die een wat op die foto regs op die stoel sit) en sy troue het 'n hele paar van ons ou "groepies" bymekaar gebring.
Daar is iets besonders daaraan om mense te sien wat u terug ken toe. Waarskynlik, hoe meer tyd verloop, en hoe ouer 'n persoon word, hoe meer spesiaal lyk dit.
U is geneig om meer terug te kyk na die goeie tye as die uitdagende. By die repetisie-aandete het ek begin nadink oor die dae van veldpartytjies in die land, middagete vir kitskos en ... aanvalle van drastiese depressie. Ok, sommige van die slegte goed het teruggekruip.
Sedertdien het ek op talle maniere verander (Frosty's is nie meer deel van my woordeskat nie, en om ure aaneen te kerm is gelukkig 'n gebeurtenis uit die verlede), maar anders as die gewone huis, gevolg deur myself agterop te klop vir hoe Ek het al baie 'ontwikkel', en hierdie gedagteproses het skielik gestop. Ek het besef dat ek nie meer hoef te dink aan hoeveel ek verander het nie.
Waarom was dit die geval? Die afgelope tien jaar probeer ek (vir myself meer as vir iemand anders) bewys hoe ver ek gekom het, hoeveel meer werd is ek. So, wat is regtig so anders?
Ek glo nou dat verbinding met ons gees die sleutel is om werklik en onsself verlief te raak op onsself.
Dit is dikwels moeilik om te sien dat baie van ons buite onsself kyk vir daardie seën van eiewaarde. Ons word van die eerste dag af geleer dat wat ander mense dink oor ons dink en voel, so wie is die skuld hier? Plus, vir die grootste deel kan ons nie eens sien dat dit ons benadering is nie.
'N Lang gesprek met een vriend oor sy eie worsteling met homself en sy bekommernisse oor wat ons onthou en gedink het oor sy skelmpies op hoërskool, het die klik van erkenning gedwing.
Ek voel nou in my bene iets wat die afgelope tien jaar keer op keer aan my gesê is: om ander met waardering na u te laat kyk, moet u uself eers waardeer. En die manier om daardie waardering vir die self te bekom en met gees te verbind, is om 'n mate van begrip te kry van al die ander mense wat daar op die aarde rondloop.
Drie maande nadat ek my universiteit studeer het, vertrek ek Noord-Carolina na Kalifornië. Ek het nie geweet waarom of wat ek gaan doen nie; Ek het net geweet ek moet daar wegkom.
'N Baie verfynde (en minder vaag) groep / Foto: Jim Ernst
Ek kan nou verstaan ​​wat my gedink het om 'n "onbekende" te ontdek, bloot 'n sagte, intuïtiewe kennis van 'n proses om my gees te vind.
Dieselfde is nie noodwendig waar vir almal nie, alhoewel ek dink dat die generasie waaraan ek 'n deel is, hierdie dryfkrag - of sagmoedige kennis - in baie mense het (kyk net vinnig na Matador).
Ons bespreek beide innerlike sowel as eksterne reis hier by BNT. Dit kan verskillende dinge vir verskillende mense beteken, en kan regtig gevind word in enige rigting waarna u kyk. Maar hoe presies het reis na buite my gehelp om my gees te verbind?
Vir my het trekking na nuwe plekke gegaan oor die normalisering van myself op 'n manier. Soos my vriend John dit die afgelope naweek gestel het, was ek "altyd op soek na iets." Wat in selfbeeld-kwessies bedek is, was eintlik my gees se 'sagte benadering' om my in wese te laat beweeg.
Ek is aangespoor om uit te vind hoe ek normaal kan voel, en selfs moontlik - asem! - opreg waardeer. Terselfdertyd het ek geleer om nie soveel te bekommer oor wat ander gedink het (of wat ek dink hulle gedink het) oor my nie.
Die begeerte vir tevredenheid deel
Of ek nou rondkyk na die uitgewekenes wat die Globe-kafee in Praag betower, of die enigste blanke vrou is wat na die oudskool Michael Jackson by 'n klub in Lusaka, Zambië dans, ek het 'n doelpatroon begin raaksien.
Selfs die 'vyand' soek net 'n bietjie geluk, tevredenheid en vrede in hul lewe.
Hoe meer ek reis, hoe meer mense ontmoet ek, hoe meer voel ek by my maag dat ons almal net probeer om geluk, tevredenheid en vrede in hierdie lewe uit te kry.
Ek moet erken dat dit soms moeilik is om in 'n sterk politieke klimaat verbonde te voel waar ek nie saamstem met wat die meerderheid (of vokale minderheid) wil hê nie. Maar as u aan die wortel skiet, is selfs die 'vyand' op soek na 'n bietjie geluk, tevredenheid en vrede in hul lewe en werk daarvolgens op die manier wat hulle die beste weet.
Al die plekke en mense wat ek al gesien en ontmoet het, net 'n duik in die wêreld in vergelyking met baie van u wat dit gelees het, het my daartoe gelei om terug te keer na die plek waar ek nooit 'normaal' gevoel het nie: tuis. Slegs hierdie keer het ek myself waardeer deur die mense, my tienerjare en enige abnormaliteit wat ek ooit gevoel het.