29 Maart 1945 - Inligting - 2021
Amerikaanse 1ste weermag vorder 50 kilometer na Paderborn
Amerikaanse 3de weermag vang Frankfurt
Die Amerikaanse vloot bombardeer die landingsgebiede op Okinawa
Amerikaanse troepe land onbeperk op Negros, maar swaar gevegte volg
Duitse duikboot U-246 het van Land's End afgesink
Duitse duikboot U-1106 het met alle hande van die Faeroe-eilande gesink.
Duitse duikboot U-1169 het met alle hande in die Engelse kanaal gesink
Die Duitse duikboot V-80 het Hela afgeskiet
The Final Push, die stryd om Nederland te bevry - 29 Maart 1945
Die verhaal gaan voort in ons reeks na die bevryding van Nederland in die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog en die gedagtes en dagboek van 'n lewende geskiedenisgebeurtenis wat daarop volg.
Hierdie artikels is geskryf deur Rob van 't Oost, lid van Keep Them Rolling,' n WWII -voertuigvereniging in Nederland. Hulle word vertaal deur Joris Nieuwint van War History Online.
Die bevolking van die Achterhoek het uitgesien na die opmars van die geallieerde troepe met die gerugte: tenks is waargeneem in Terborg, Gendringen, Dixperlo en Aalten. In Silvolde was dit seker dat die bevryding nader kom. 'N Agterwagaksie van die Duitsers het die lewe van 5 burgers, drie plase, die kerk en 'n huis in vlamme gesteek … … … …
Infanteriste van "C " Company, The Black Watch (Royal Highland Regiment)
van Kanada, vergader rondom 'n spleetgraaf in die bos naby Holten,
Nederland, 8 April 1945. (L-R): Privates E. Cain en Fred Cribley,
Lance-korporaal Bill Curtis, privaat Gord Bussey.
Die Kanadese Black Watch het, net soos die ander geallieerde eenhede, versigtig te werk gegaan. Daar is immers verwag dat die oorlog binnekort sou eindig en waarom onnodig die kosbare lewens van soldate op die lyn sou waag? Die Duitsers trek terug, hier en daar en bied fanatiese verset.
Die versnelde beweging van Britse en Kanadese eenhede was eintlik die flankbeskerming van die groot aanval op Rheine, Osnabrück en Münster, die noordelike hoofdoel van die Ruhr -gebied.
Die weerberigte gaan voort met dieselfde inhoud, nat en koud, soms ryp. Die plaaslike bevolking wou hul eiers verruil teen sigarette of sjokolade … … … ..
Die bevolking het geweet dat Paasfees op hande was, maar die troepe het geen idee gehad van die posisie van die kalender nie. Die eiers het nietemin proe. Môre, Vrydag, 30 Maart 1944, Goeie Vrydag, het baie inwoners van die gebiede waar daar geveg is, nou gewonder of dit regtig 'n Goeie Vrydag is … … … ..
By die bivak in Ruurlo meld die Able Company [Living History -groep] aan en vinnig bou hulle hul kamp, ​​indrukwekkend. Dit pas pragtig in by die reeds oorweldigende voorkoms van baie "groen " voertuie en tente. Alle deelnemers is nou in met slegs 'n enkele kansellasie. Skoolkinders uit die streek bring vandag 'n besoek aan die kamp en word gelei deur Bert Leuverink en sy mans KTR -voertuigeienaars vertel hul verhaal oor die agtergrond en geskiedenis van hul motors. Later leer ek dat die kinders amper betowerend sien en luister. Sommige geborgde lekkergoed en koeldrank sorg vir 'n goeie gemoed onder die kinders as hulle huis toe kom. Ek wed dat hulle by die huis baie te vertel gehad het!
Die bivak in Delden neem vorm aan: skielik is daar toiletmotors, stortkaste, daar is pype van die watertoevoer na verskillende krane en die toilette is aan die rioolstelsel gekoppel. Byna vanselfsprekend, daar is ook probleme, die verbinding met die toilette en storte pas nie op die afvoerpyp nie. Cornelis Koopman gaan werk in die mees intense reën, 'n paar manne om hom te help en die hele ding is reggemaak. Die water kom uit 'n put op 'n weiland van Vitens, die waterverskaffer van daardie streek, ons kry toestemming om die put te gebruik. Nou loop ons waterpyp oor 'n pad wat na 'n plaas lei, die eienaar vlam op en dreig om die pyp te verwyder. Cornelis praat met die man en skik die saak.
Materiaal word deur Nico Buijs en Cees Zwaans afgelewer, dinge wat nodig is vir die lughawe, Porterfield. 'N Paal vir die windkous word afgelewer, maar die windkussing word van 'n vliegtuig wat op 'n hoogte van 50 meter bo die bivak vlieg, deur Robbie -vlieënier Senechal laat val. Verkenning Delden grawe die aand 'n groot gat vir die windpaal. Die Summers [Summer of 42 -vereniging] begin hul goedere en voertuie inbring om te sien dat die bevolking van Delden meer en meer kom. Daar word verhale uit die oorlogstyd vertel, verhale wat ek nie neergeskryf het nie, maar grootliks op my brein gebêre het.
Twee dames kom na my toe: " Is u van die organisasie? " Hulle vra my. Ek het bevestigend geantwoord. Ons wil ons pa bedank wat op die plaas langs die Museumplaas Wendezoele woon en het die oorlog intens beleef. Hy het nooit daaroor gepraat nie, eers nou begin hy praat … … … … … .. " Een van die dames het trane in die oë gehad, ek ook … … … vir 'n oomblik enige twyfel is weg dit is die rede waarom ek, nee dit is hoekom ons dit doen!
Hierdie dag in die weergeskiedenis: 29 Maart
'N Tornado in die vroeë seisoen het kortliks in Swett, Suid -Dakota (11 myl wes van Martin), geraak. Die tornado het omgeslaan en 'n motorhuis erg beskadig. Een persoon is lig beseer, en 'n ander het skaars ontsnap aan die besering, toe hy die sleepwa verlaat net 'n paar sekondes voor die storm.
'N Supercel donderstorm het 13 tornado's in die suide van Minnesota veroorsaak. Die sterkste tornado was 'n F4. Twee mense is dood tydens hierdie tornado -gebeurtenis.
U.S.A en Global Events vir 29 Maart:
1848: Die Niagara -watervalle het laatmiddag tot 'n druppel gekom en daarna 30 uur lank stil geraak. Die meeste mense het die stilte die oggend van die 30ste opgemerk. Dit is die enigste keer in die opgetekende geskiedenis dat beide waterval ophou vloei het. 'N Yskonfyt in die nek van die Erie -meer en die ingang van die Niagara -rivier tussen Fort Erie, Ontario Canada, en Buffalo, NY, is veroorsaak deur die wind, golwe en meerstrome. Mense waag selfs die kloof in en ontdek oorblyfsels soos wapens uit die oorlog van 1812. Klik HIER vir meer inligting van Niagara Parks.com
1886: Reënvalbedrae van 6-12 duim het plaasgevind in die noordweste van Georgië in 'n tydperk van 3 dae van 29 Maart tot 2 April. Dit veroorsaak rekordoorstromings op die Oostanaula- en Etowah-riviere wat saamsmelt om die Coosa-rivier te vorm. Vloedwaters, tot 11 voet diep bedekte gedeeltes van Broadstraat in Rome met uitgebreide rekordvloede. Die verhooghoogte bereik 40,3 voet. Vloed stadium is 25 voet. Hierdie rekordvloed en nog 'n groot vloed in 1892 het die burgers van Rome aangespoor om die stad met 12 voet te verhoog. Hierdie prestasie is bereik deur duisende waens vragte vuil in te bring. 'N Amptelike hoeveelheid reënval van 7,36 duim is op hierdie dag in Atlanta aangeteken. Die 7,36 duim is die meeste wat Atlanta op een dag gesien het sedert rekordhouding in 1878 begin het.
1942: 'N Stadige laagdrukstelsel het 11,5 duim sneeu na die land se hoofstad gebring op 29 Maart 1942. Dit staan ​​steeds as die hoogste sneeuval in Maart op 'n enkele kalenderdag. Baltimore, Maryland, het ook 'n indrukwekkende totaal van 21,9 duim sneeu op dieselfde dag aangeteken. Aan die ander kant, agt dae later, het die temperatuur in DC op 6 April 1942 tot 92 grade gestyg, en dit bly die hoogste temperatuur op rekord vir 6 April. Klik HIER vir 'n video oor die weersomstandighede tydens hierdie gebeurtenis van die Weer Voorspellingsentrum.
2007: As donderweer gehoor word, moet 'n mens na 'n weerlig veilige gebied gaan. 'N Hoërskool atleet is deur 'n weerlig getref en vermoor op 'n baanbyeenkoms in Carbondale, Illinois. 'N Boutjie of 2 is kilometers ver gesien, en 'n verre dreuning van donderweer is gehoor voor die dodelike aanval.
The Fairfield Recorder (Fairfield, Tex.), Vol. 69, nr. 27, red. 1 Donderdag, 29 Maart 1945
Weeklikse koerant uit Fairfield, Texas, wat plaaslike, staats- en nasionale nuus insluit, asook advertensies.
Hierdie koerant is deel van die versameling getiteld: Freestone County Area Newspaper Collection en is verskaf deur die Fairfield Library aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Meer inligting oor hierdie kwessie kan hieronder besigtig word.
Die Fairfield -biblioteek het sy deure vir die eerste keer op 2 Augustus 1954 geopen in 'n klein baksteenhuisie op die Courthouse -plein met slegs 224 boeke. Teen 1977 het die groeiende biblioteek akkreditasie in die Texas Library System gekry en daarna 'n plek geword waar gesinne saam tyd kon deurbring om te lees en te geniet van die oorvloedige hulpbronne.
29 Maart 1945 - Geskiedenis
Deur Robert F. Dorr
Majoor Sam P. Bakshas het die oggend wakker geword met die geheime in sy kop. Hy was een van die mans wat B-29 Superfortress-bomwerpers van drie eilande in die Stille Oseaan-Guam, Saipan en Tinian-gevlieg het. 'N Skrywer noem hierdie mans "die duisend kinders." Daar was eintlik etlike duisende, en hulle het hart en siel gegee om die Japanse tuiseilande te bombardeer - wat hulle 'die Ryk' genoem het - sonder sukses. Voor die opsporingsbrandweermissies wat sedertdien bekend geword het, gooi die bondgenote bomme van groot hoogte af en slaan nie veel nie. Die lugveldtog teen Japan het destyds misluk.
Maar Bakshas het geglo dat die situasie omgedraai kan word.
Bakshas was 34. Hy was ouer en groter as die Superfortress -bemanningslede om hom. Hy was ses voet-een en amper 200 pond. Hy was van Fergus County, in die middel van Montana, en het sy vrou, Aldora, met die geskenk van 'n vliegtuigrit vergesel. Vandag was Bakshas die bevelvoerder oor die 93ste Bombardement Squadron, deel van die 19de Bombardment Group.
In die gunstige klimaat van Guam het baie B-29-bemanningslede 'n skêr na hul lang kakiebroek geneem om 'n kortbroek en slordig te lyk. Nie Bakshas nie. Sammy Bakshas - altyd Sammy, nooit Sam nie - verstaan ​​slordig. Bakshas het lang kakies en lae kwartskoene gedra terwyl hy voorberei het op 'n dag wat sou eindig met 'n aandstyg.
Bakshas sou vandag 'n lang man onder baie wees in 'n B-29 met die naam Tall in the Saddle omdat niemand in sy gewone bemanning minder as ses voet hoog was nie. Bakshas was nie 'n gewone bemanningslid nie, maar sou Tall in die saal beveel en die kaptein Gordon L. Muster, die bevelvoerder van die vliegtuig, na 'n mede-vlieënier diens stuur.
'Daar was 'n wonderlike dringendheid en 'n opwindende geheimhouding oor die B-29-uitrustings in die Marianas,' het St. Clair McKelway in 'n perspektief geskryf. Selfs nadat ander bemanningslede die twee belangrikste geheime begin leer het-lae vlak, geen gewere-het Bakshas hulle opgesluit gehou, net soos sy uitgedrukte uitdrukking, terwyl sy oggend ontvou.
'N Lae vlak bomaanval
Dit was 10:30, Chamorro Standard Time (Guam -tyd), 9 Maart 1945, die oggend van die groot brandbom -sending na Tokio. Die B-29's sou in die vroeë oggendure oor die Japanse hoofstad aankom. Dit was die missie waarvoor die 21ste Bomber Command -baas, majoor -generaal Curtis E. LeMay van taktiek verander het in die hoop om die oorlog teen Japan te verander.
Personeelsersant Carl Barthold, radiooperateur van 'n B-29 met die naam Star Duster, het die dag in sy Quonset-hut op Saipan begin deur 'n brief huis toe te skryf. Die regte blitsskutter op die bomwerperpersoneel van Carl Barthold was seker dat nie een van hulle van die missie vanaand sou terugkeer nie. Hy het alles wat hy besit in sy B-4-sak gestop-die veelvoudige, met stof bedekte ekwivalent van 'n reistas-en sy besittings netjies in die middel van sy kinderbed agtergelaat.
'Hy het gesê dat hy die laaste keer na sy besittings kyk,' verduidelik Barthold.
Nie al die stropers het skotvry ontsnap nie. Hier bly 'n halwe B-29 wat in die see gesloop het, aan die dryf met 'n oorlewende bemanningslid bo-aan die nommer 1-enjin.
Barthold, 'n radio-operateur by die 870ste Bombardement Squadron, 497th Bombardment Group-'n spoordun, 21-jarige Missouri-seuntjie om vyf-tien en 'n ligte 142 pond-het onderklere en klompe gedraai wat van en na die stort afgedwaal het, honderd meter bergop van sy Quonset af.
Buitelug het hy 'n skouspelagtige uitsig gehad op die vliegveld Aslito, nou herdoop na die kommandant van die vloot, Robert H. Isely, wat 'n jaar tevore vermoor is toe dit in Japannese hande was. Die naam van Isely is verkeerd gespel toe die naam toegeken is, en die vliegveld was nou Isley Field. Die twee parallelle aanloopbane van 8500 voet was omring deur parkeerplekke vir 100 vliegtuie, wat soos reuse silwer sigare met vlerke gelyk het.
'Die man het my laat skrik,' het Barthold hardop gesê toe hy na die B-4 op die bedjie kyk. So sou dit gelyk het as Didier hemel toe gegaan het, maar sover Barthold weet, het hy net gaan kou.
Twee maande gelede het Barthold 'n bombardier in sy arms hoog oor die Ryk laat sterf. Gisteraand het Barthold en die res van die bemanning van sy B-29 toevallig kop uitgesteek van die bevelvoerder van die vliegtuig, kaptein James M. Campbell, wat die geheime vertel het-lae vlak, geen gewere. Barthold en sy bemanning sou vanaand opstyg, in die nag klim en Tokio aanval op 'n normale hoogte van 28 000 voet - waarvan hulle bombardement nie akkuraat was nie - maar op 'n lae vlak van ongeveer 8 000 voet.
Saipan, met sy hoë kranse waaruit so baie Japannese in selfmoordspronge geval het toe die mariniers besig was om die eiland te beveilig, was 'n plek van rou skoonheid met 'n diepblou, golwende oseaan wat aan alle kante sigbaar was. En dit was 'n plek waaruit 'n B-29 Superfortress na die see kon neerdaal nadat hy die einde van die aanloopbaan verlaat het, 'n duidelike duik geneem het voordat hy genoeg krag gekry het om omhoog te klim-of in 'n oseaan kon breek wat dit kon verkrummel en dit kon verswelg. .
Kode Naam: Vergaderhuis
Dit was om 11:30, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945. Tinian was binne 'n goeie gesig van Tinian-38 vierkante kilometer koraalgesteentes, stof, oerwoud en rietvelde, vol B-29-skanse. Tinian was 'n klein groen plaat wat gevorm is deur prehistoriese vulkane en dooie koraaldiere. Tinian's North Field spog met drie koraal-aanloopbane wat 8,500 voet lank en 200 voet breed is, parallel, met 'n vierde wat binnekort bygevoeg word en met parkeervoorstellings vir 265 Superfortresse, wat dit die besigste lughawe ter wêreld maak.
Tokio (kodenaam: Meetinghouse) was die grootste stad van Japan, gebou langs die rand van 'n groot, saggies geboë baai. Dit was die middelpunt van die Japannese lewe. Om simboliese redes was die Amerikaners van plan om nie die keiserlike paleis te bombardeer nie, maar die res van die stad was 'n eerlike spel met sy militêre monteeraanlegte en voertuigfabrieke. Boonop was dit die tuiste van 'n kothuisbedryf waarin tienduisende Japannese gesinne klein onderdele vir die weermag vervaardig het. Die hout- en papierhuise wat onder LeMay se vuurbomme sou val, was ook fabrieke.
Ongeveer ses miljoen mense het aan die vooraand van die B-29-aanval in Tokio gewoon wat baie inwoners sou doodmaak, meer vlugtelinge na die platteland sou stuur en die stad se bevolking met die helfte sou verminder. Verbasend genoeg het die stad slegs 'n brandweer en byna geen infrastruktuur vir burgerlike verdediging nie. Dit was 'n stad met brose huise met skuifende shoji -skerms, hout -roka -vloere of gange en fusuma, of afskortings van hout en papier. Dit was geen toeval dat die Amerikaners met vuur na Tokio kom nie.
Genl.maj. Curtis LeMay, hoof van die 21ste Bomber Command, neem kennis van vliegtuie met 'n gebrek aan Tokio wat van Guam afstap.
Op vanaand se missie sou E-46 chemiese brandbomme soos reuse-vuurwerke op Japan neersak. Hulle kom in trosse van 47 klein bomme, genaamd M69's, vasgemaak in 'n metaalsilinder wat vasgemaak is om op 2 000 of 2 500 voet oop te breek. Drie tot vyf sekondes nadat die groot vuurwerke getref het, het hulle afgegaan. 'N Ontploffende lading sou 'n sak vol jel wat sterk sou brand, uitwerp.
Die sak het die gel op een plek gehou en sodoende 'n warmer vuur aangesteek. Ander wapens wat vandag aangewend word, was die E-28-brandblusbom en die M47, 'n petroleumgebaseerde bom wat deur die hoof B-29 gedra sou word wat deur die lugbevelvoerder van die missie, brig. Genl Thomas "Tommy" Power - en sou deur die geboue dring en gel in alle rigtings strooi om die binnekant te verbrand.
Inligting oor die bemannings
Dit was 13:00, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945. In die terminologie van veldorde nr. 43, uitgereik om 08:00 op 8 Maart 1945 om 21:00 deur 21ste Bomber Command, was Tokio "die stedelike gebied van Meetinghouse". Die bevel het mans soos Bakshas op Guam (in die 314ste bomvleuel) opgedra om teen 5 000 tot 5 800 voet aan te val, diegene op Tinian (313ste bomvleuel) om op 5 000 tot 5 800 voet aan te slaan en diegene op Saipan (73ste bomvleuel) om te bombardeer. op 7 000 tot 7 800 voet. Geen armada van oorlogsvliegtuie is ooit in sulke getalle gelanseer sonder om in formasie te vlieg nie. Geen Amerikaanse swaar bomwerper het ooit so laag gevlieg op 'n missie teen 'n groot teiken nie.
Afhangende van die eiland-Guam, Saipan of Tinian-en afhangende van die bombarderingsgroep (altesaam 'n dosyn), is die inligtingsessie vir die sending van 9-10 Maart na Tokio op verskillende tye gedurende Vrydag die 9de gehou. Die meeste B-29-bemanningslede het in reuse Quonset-hutte ingeskuif waar bemanning saam gesit en na kaarte en kaarte gestaar het. Die groepsbevelvoerder, die intelligensie -ou en die weermagoffisier het elkeen aan die beurt gekom om op die verhoog te stoei.
Tydens die inligtingsessie vir die 19de groep oor Guam, het 'n soort gesprek tussen die 93ste eskaderbevelvoerder Bakshas en die bevelvoerder van die vliegtuig plaasgevind. Blykbaar was daar spanning tussen die twee oor die risiko's vanaand se reis na die Ryk.
By die 497ste bomgroep op Saipan is die inligtingsessie van Carl Barthold gehou in 'n groot betongebou. Die inligtingsbeampte het te lank gepraat oor Japannese vuurwapens, vegters en die mishandeling van gevangenes. Barthold sê: 'My vliegtuig was 'n padzoeker en ons sou 45 minute voor die res van die vleuel vertrek. Die intellektuele beampte, wat die Ryk nog nooit uit die lug gesien het nie, het nie veel gehelp nie. "
Soortgelyke inligtingsessies het op Tinian plaasgevind. Vrees is stilweg bespreek. Baie van die 'duisend kinders' was bang vir die vooruitsig om op see te sloot. Van die 48 Superfortresse wat tot dusver bekend was met 528 vlieëniers aan boord in die Stille Oseaan, het redding van lug-see net 164 opgetel. B-29-bemanningslede het geweet dat die oseaan uitgestrek is en dat 'n bomwerper tot 'n klein spikkeltjie wat op die golwe kan waai, verminder kan word. Erger nog, baie B-29's het 'n tekort aan Mae West-flitse gehad omdat bemanningslede dit geleen het vir gebruik in hul woonbuurte en vergeet het om dit saam te bring.
'N B-29 met die naam American Beauty loop in Junie 1945 na Japannese teikens.
Kontrolelyste voor die vlug
Laatmiddag by die Saipan's Isley Field met die vaal geel son wat uit tropiese reënwolke sluip, stapel Barthold en die Campbell-bemanning uit 'n vragmotor op die harde staanplek voor hul dreigende, viermotorige swaar bomwerper.
In helderder lig sou die vliegtuig se silwer oppervlaktes blink. Vir sommige was dit 'n skoonheid, maar meestal lyk die B-29 funksioneel, die sigaarvormige romp wat Barthold konfronteer, sy vleuel van 141 voet voor hom uitgestrek met die vierbladige skroewe wat gereed is om te draai. Die grondpersoneel was besig met sy finale kontrole, en het sedert gisteraand baie ure deurgebring om stelsels te ondersoek, bomme te laai en brandstof op te laai.
'Daar was 12 padvliegtuie in ons groep,' het Barthold gesê. 'Ons sou 'n halfuur voor almal vertrek. Ons sou eers aankom en 'n groot X oor Tokio plaas vir diegene wat agter ons kom kyk. "
Sommige vliegtuigbevelvoerders het 'n besigtigingskontrole op die vliegtuig vereis. Barthold het gesê: 'Ons vliegtuigbevelvoerder [Campbell] het vertroue in ons gehad. Ons het nie 'n formele inspeksie gehou nie. Die grondpersoneel het ons toerusting, insluitend ons Mae Wests, reeds op die vliegtuig gehad. Ons vliegtuigbevelvoerder het ons soos volwassenes laat optree terwyl ons ons eie toerusting nagegaan het, aan boord geklim en ons gereedgemaak het om op te styg. "
Met die res van die bemanning het Barthold die vliegtuig binnegekom deur in 'n donker ruimte agter die neuswiel op te klim. Toe hy in sy radar-kompartement sit, hoor hy hoe die vlieëniers en die vlugingenieur op die koptelefoon deur die kontrolelys van die enjin hardloop.
'Ek was die radio -operateur,' het Barthold gesê. 'Ek het langs 'n skottel gesit aan die regterkant van die vliegtuig. Ek het my radio, sleutel en kodeboeke gehad. Ek het daar vasgekeer. Ek sit in 'n stoel wat inbreuk maak op die boonste en onderste geweer torings, en ek kyk na regs. My kop druk teen die vier .50-kaliber masjiengewere in die boonste rewolwer, en hulle raas altyd in my kop.
'Oorkant my was die navigator wat vorentoe gekyk het. Voor my, maar geskei deur 'n afskorting, was die vlugingenieur, wat na agter kyk. Was ons almal 'n bietjie meer senuweeagtig as gewoonlik omdat ons op 'n lae hoogte na Tokio sou gaan? Ja. Ja, ons was. "
Die marge van veiligheid
Barthold se B-29 het gebewe, en die geraasvlak het gestyg toe die motor begin word. Dit was 17:15, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Opstyg was 'n spanningsvolle tyd. Opstyg na Tokio in 'n B-29 vol brandstof, bomme en ammunisie was 'n gevaarlike voorstel. Byna almal op Guam, Saipan en Tinian het een ongeluk gesien. As u 'n enjin verby die halfpad van die opstartloop verloor, sou u waarskynlik nie voor die einde van die aanloopbaan kon stop nie, en sou die vliegtuig van die krans af val of in die water beland en ontplof.
Maar soos Barthold deeglik geweet het, was daar ten minste 'n veiligheidsmarge op Saipan as dit korrek gebruik word. Op Isley Field was dit gereeld by die opstyg dat die vlieënier van 'n volgelaaide B-29 die wiele tot by die aanloopbaan tot by die laaste paar honderd voet (die laaste twee persent van die lengte van die aanloopbaan) gehou het, en op die laaste moontlike oomblik teruggesleep het om swaai oor die pad langs die rand van die krans, dan duik jy vol gas vir die see ver onder, kry lugspoed terwyl die wiele terugtrek en uiteindelik begin met die lang opstyg terwyl die maag van die vliegtuig feitlik die water afloop. Meer as een van die spanne het tydens hierdie maneuver misluk, veral in die nag.
Ander stede is ook geteiken. Opgevolg op die Tokio-aanval, gooi B-29's van die 500ste Bomb Group, 73ste Bomvleuel, brandbomme-genaamd "Molotov-mandjies"-op Yokohama, naby Tokio, Mei 1945.
LeMay kyk na
Voor skemer was die padzoekers in die lug terwyl bemanningslede van die res van die aanvalsmag van 334 B-29's op drie eilande aan boord van hul vliegtuie klim. Omdat Guam verder van Japan af was, het sy B-29's reeds uitgetrek.
LeMay het die raserige, besige voorbereidings noukeurig dopgehou. Aan St. Clair McKelway, die generaal se skakelbeampte, was daar "iets diep, bodemloos ontstellends in hierdie stewige, nuwe, nuwe kommandant-generaal." LeMay was slegs een uit vele wat daaraan gedink het om vuurbomme te gebruik om Japannese stedelike gebiede aan te steek, maar hy alleen het die verantwoordelikheid gedra om sy mans te beveel om op 'n lae vlak aan te val en hul ammunisie agter te laat.
LeMay was nie aan die stuur van 'n B-29 vir die sending van vandag in Tokio nie, want generaal Henry H. "Hap" Arnold het hom deel uitgemaak van 'n klein binnekring wat geweet het van 'n super-geheime Amerikaanse program om 'n nuwe wapen te skep-die atoombom . Niemand met die kennis kan die risiko loop om in Japannese hande te val nie.
LeMay en sy stafhoof, brig. Genl. August Kissner, was in 'n jeep in North Field, Guam, toe laatmiddag in die aand ingeskakel het. Hulle het gekyk hoe Power die eerste B-29's die lug inlei. Dit was 17:36, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Tall in the Saddle, met Sammy Bakshas in die vliegtuig se bevelvoerder se sitplek, het 'n gladde opstart gemaak, nie ver agter Power nie. Hulle klim in die vroeë aandhemel terwyl B-29's nog besig was om op te warm op Saipan en Tinian. Bakshas en Muster was nou een van die mees ervare B-29-vlieëniers, en as hulle saam met hul vlugingenieur, 2de luitenant Leland P. Fishback, saamwerk, kan hulle die groot bomwerper wonderwerke laat verrig. Dit was 'n B-29-bemanning bo-aan sy spel.
Lang in die saal, klim, was in 'n goeie toestand. Die gladde, natuurlike metaalvel van die Superfortress het nie 'n nek, geen krap bederf nie. Haar vier R-3350-enjins, wat liefdevol behandel is deur die grondpersoneel wat aan Muster opgedra is, het vlot geloop-iets wat die moeilikheidsgevoelige R-3350 nie altyd gedoen het nie.
Dit was 18:05, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Vertrek na Tokio
Toe hulle met die opstart begin, het baie B-29-bemanningslede geglo dat hul humorlose, sigaar-bevelvoerende generaal, LeMay, hulle stuur om te sterf.
Nie seker dat hulle verkeerd was nie, maar LeMay het die vroeë aandure deurgebring terwyl hy kyk hoe B-29's in die vervaagende daglig uit Guam opstyg. Hy het aan McKelway gesê: 'As ek hierdie mans stuur om dood te gaan, sal hulle my daarvoor toespits.' LeMay het later aan hul assistent, lt. -kolonel Robert S. McNamara, gesê: 'Ek was onder druk van mense wat nie 'n verandering in ons manier van doen wou hê nie. Ek het gevoel ek moet hulle ignoreer en die kans waag. "
Dit het twee uur en 45 minute geneem voordat 334 B-29 Superfortresses, een tot drie minute uitmekaar, opgestyg het van ses aanloopbane op Guam, Tinian en Saipan. Niemand het ooit soveel bomwerpers in so 'n kort tydjie omhoog gestuur nie. Sommige vliegtuie steek hul ratte in en klim uit terwyl ander nog enjins draai. Die choreografie was miskien nie perfek nie, maar die begin van die sending na Tokio het so glad verloop as wat iemand kon verwag. Die grootste mag bomwerpers wat ooit in die Stille Oseaan vergader het, het goed begin.
'N B-29 Superfortress-bombardier, voor die vlieënier en medevlieënier, word by die werk in sy' kantoor 'gewys.
Een van die eerste padzoekers wat hemelwaarts gelig het, was die radiooperateur Carl Barthold se vliegtuig. Sodra hy homself kon verseker dat hy die opstyg oorleef het, altyd 'n spanningsvolle tyd, het Barthold tyd gekry om te doen wat militêre manne gedoen het sedert die oorlog uitgevind is - maak gou en wag. Die radiostasie se radiostasie was 'n mini-kantoor omring deur toerusting, drade en kodeboeke. Barthold sit na die buitenste vel van die romp met die agterkant van die paneel van die vlugingenieur aan die linkerkant en die skut van die bombaai aan sy regterkant.
Hy het genoeg ruimte gehad om nie klaustrofobies te voel nie, maar slegs 'n klein opening wat 'n blik op die lug en die see daarbuite gee, wat donkerder word namate die nag daal. 'N Groot deel van sy wêreld bestaan ​​uit die drade en draaiknoppe van sy vierkanaals, hoëfrekwensie SCR-522-opdragradiostel. Hy het oorfone gedra en 'n mikrofoon byderhand.
'Verdomme LeMay gaan ons doodmaak,' het iemand op die koptelefoon gesê.
'Knip dit uit', sê die stem van die vliegtuigbevelvoerder Campbell. 'Laat ons 'n bietjie selfoon -dissipline hê, here.'
Die missie van Tokio was in die lug. Van die 334 vliegtuie wat van drie eilande opgestyg het, sou 279 die hele pad haal, terwyl die res om tegniese redes afgebreek het.
Daar was geen vorming nie. Elke vliegtuig was op sy eie, sy vliegtuigbevelvoerder was toevertrou met die siele aan boord, sy navigator en sy spesiale vaardighede wat nooit belangriker was as nou nie. Die padzoekers was ver vooruit, met die meeste bomgroepe uit Guam wat volgende gekom het, nadat hulle vroeg genoeg opgestyg het om die Superfortresses van Tinian en Saipan in te haal.
Power se 314ste vleuel van Guam is aangewys om Japan te vlieg tussen 5 000 en 5 500 voet. Brig. Genl Emmett "Rosy" O'Donnell se 73ste vleuel van Saipan sou tussen 3 000 en 3 500 voet vlieg terwyl brig. Genl John H. Davies se 313ste vleuel op Tinian sou die lang reis na die Ryk op 4 000 tot 5 000 voet maak. Die skeiding van bomvleuels op hoogte bo 'n donker en wrede see was die beste hoop om lug-tot-lug botsing te voorkom-en eintlik het daar niks gebeur nie.
Enigiemand wat vertroud is met presiese dagligbomaanvalle in Europa-trappe, op afstand, in die boks van lugversamelings van bomwerpers wat in boekagtige eenhande saamgaan-sou geglo het dat die hele B-29-mag van LeMay alle sin van dissipline of selfs van gesonde verstand verloor het . Miskien was die manne onder die beheer van hierdie vliegtuie heeltemal mal.
'N B-29-kanonnier onthou:' Soms sou ek op 'n aand uit my blister na die see kyk, en dit sou lyk of ons oor 'n reeks verbind snelweë met ligte ry. Wat ek waargeneem het, was lyne wat gevorm is in die strome van fluoresserende seelewe. Dit was onheilspellend, nie op 'n troosvolle manier nie, maar op 'n kommerwekkende manier. "
Die waarde van 'n navigator
Terwyl 'n bomwerper sy doel bereik, was daar te veel tyd om na te dink. 'N Ander Superfortress-skutter onthou dat hy gedink het aan die vreeslike gevaar van 'n reddingsboei oor die water, wat selfs meer vreesaanjaend was as om te sloot. 'Baie het hul tuiggordels vroeg oopgemaak sodat hulle kon uitklim en nie deur hul geut in die water besmet kon word nie. Die vermaning was: 'Moenie jou lengte beoordeel nie en spring uit jou tuig totdat jou voete nat is.' Oor 'n kalm see is dit baie moeilik om te sien of jy 100 voet of 1000 voet is - selfs in daglig! "
Brandbomme reën op die waterfront -installasies van Osaka, 240 myl suidwes van Tokio, in Junie 1945. 'n Reeks aanvalle in Maart, Junie, Julie en Augustus 1945 veroorsaak 10 000 sterftes in Osaka.
Die weer in en om Tokio het 'n verwarrende prentjie geskets. Omdat die bomwerpers beplan het om die Japanse hoofstad af te brand, het hul leiers 'n nag gewag toe die lug droog was en daar wind in die teikengebied was. Die wind sal natuurlik die vuur versprei. Dit was inderdaad droog en winderig in die hoofstad, maar allerhande weersomstandighede woel in die streek op. Sneeustorme het op verskeie plekke naby Tokio gewaai.
Dit was 21:30, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Deur die naghemel was dit Tall in the Saddle met Bakshas op die voorste sitplek en kyk na die instrumente, hou die beheerjuk vas, werk saam met Muster en Fishback, monitor die veranderinge in die gedrag van die vier enjins en kom gereeld by die navigator in. John Hagadorn. Muster was vererg. Hy en Bakshas het tot vandag toe beroemd oor die weg gekom, maar Muster het gevoel sy bevelvoerder van die eskader oorskry deur die bevelvoerder te neem.
Op baie maniere was Hagadorn die belangrikste bemanningslid op die lang reis na die Ryk.
As hy opgehou het, sou niks anders saak maak nie.
Hagadorn het te alle tye tred gehou met die posisie van die vliegtuig deur dooie afrekening (spoorsnelheid, rigting en koersveranderinge by te hou) en waarnemings van hemelliggame te maak. Toe hy 'n oplossing wou maak met sy handsextant, kruip Hagadorn in die tonnel bokant die bombaai en kyk op in 'n deursigtige astrodoom. Dit was 23:30, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Twee Coca-Colas vir LeMay en McKelway
Ure het verbygegaan. Die donker see jaag onder die B-29's. Tokio het nader gekom. Op Guam het baie van die LeMay -personeel hul slaap ingehaal met die toestemming van die generaal. LeMay het gewoonlik nie gesukkel om te slaap nie, maar vanaand was hy bedraad. Hy sou eers weet of die hoofmag Tokio twee uur na middernag begin bombardeer het of sy taktiekverandering 'n briljante beroerte of 'n doodsbevel was. LeMay het altyd grimmig gelyk vanweë 'n toestand genaamd Bell se verlamming, wat gesigspiere naby sy mond lam gemaak het en dit byna onmoontlik vir hom gemaak het om te glimlag.
Die generaal in bevel van duisende bomwerpers was alleen in sy Quonset -hoofkwartier, maar vir St. Clair McKelway, wat 'n vertroueling geword het en wat aangesê is om te wag om die boodskap van 'bomme weg' vroeg in die oggend te hoor. LeMay en McKelway het klein praatjies uitgeruil. Nie een daarvan was goed nie. Albei voel die spanning terwyl hulle nuus van Tommy Power op die voorpunt van die aanvalsmag afwag.
LeMay het gepraat van sy vrou en kind terug in Cleveland. Dit was buite karakter. McKelway het geskryf dat LeMay geen lewe het nie "behalwe medisyne -balle om vet van 'n liggaam af te hou wat na vet neig, en poker om so goed as moontlik te ontspan, 'n verstand wat eintlik nooit ophou dink oor hoe om die volgende dag beter te doen nie. en 'n bietjie leeswerk, meestal redelik ernstig, om 'n gedagte wat hy as onvoldoende beskou, te verbeter. "
Met middernag nader en die eerste soekers oor die Japannese hoofstad, het 'n vreemde soort eensaamheid McKelway en LeMay gebind. McKelway het gevoel dit is asof daar geen rangverskil tussen hulle is nie. 'Ons kry nog 'n halfuur nie 'n bom nie,' het LeMay gesê en op sy horlosie gekyk. 'Wil u 'n Coca-Cola hê? Ek kan in my kamer sluip sonder om die ander ouens wakker te maak en twee Coca-Colas te kry, en ons kan dit in my motor drink. Dit sal die grootste deel van die halfuur doodmaak. "
Hulle ry die honderd meter na LeMay se tent in sy personeelmotor, en hy sluip in en kry die koeldrank. 'Ons het in die donker gesit en kyk na die oerwoud wat die hoofkwartier omring,' het McKelway geskryf-twee mans, nou geen rang tussen hulle nie, trek aan die Coca-Colas van ses gram en weet dat die duisend kinders binne 'n baie kort tydjie sou wees oor die Ryk aangekom. Dit was 23:50, Chamorro Standard Time, 9 Maart 1945.
Was die straatligte van Tokio regtig aangesteek voordat die bomwerpers opgedaag het? Sommige B-29-bemanningslede het gesê die stad was gloeiend by hul aankoms, sonder dat daar 'n onderbreking was.
Sommige B-29-bemanningslede het na Japannese radiostasies geluister terwyl hulle na die Ryk gevlieg het. 'N Bemanning onder leiding van kaptein Thomas Hanley van die 497ste bomgroep het die laaste ure van die benadering na Tokio ingegaan en geluister na 'n liedjie waarvan hulle die titel met ironie sou onthou:' Smoke Gets in Your Eyes. '
Met rook en stof wat onder styg, vlieg 'n B-29-bomwerper in Junie 1945 oor Osaka.
Die weer daardie aand was 'n kwartmaan. Die meeste B-29's maak 'n belangrike draai by Choshi Point, oos van Tokio, die IP, of aanvanklike punt, waar hulle wes sou draai om hul beplande inloop te begin. Bemanningslede het swaar en omslagtige kledingstukke in hul vlokkies vasgedruk met staalplate wat skrapnel kon absorbeer. Sommige het helms aangetrek wat die koptelefoon inmeng, maar kopbeskerming beloof het. Niemand het enige nagvegters gesien nie. 'N Gewapende teëstander sou 'n ontsagwekkende teenstander wees, maar die vegters was op die een of ander manier vermis.
Die verdediging van Tokio was 'n paradoks. Amerikaners is gewaarsku en het soms berig dat hulle spervuurballonne gesien het, met gasgevulde lugsakke wat gebruik is om vertikale kabels op die pad van naderende vliegtuie te trek. Tog het die Japannese nog nooit iets gehad nie. Japan het nagvegters en baie bekwame nagvegvlieëniers gehad, maar die meeste Amerikaners het dit nog nooit gesien nie. In die nag kan die netwerk van lugweerwapens en soekligte in Japan skrikwekkend wees, en sfinkters trek toe wanneer 'n soekligstraal op 'n bomwerper toesluit, maar daar blyk min koördinasie tussen die gewere en die ligte te wees.
'N Intelligensie -opsomming het die Tokio -streek toegeken aan 500 vuurwapens, "soveel gewere as ooit beskerm die Duitse hoofstad Berlyn." Bomaanvallede was bang vir hierdie gewere, maar dit was nooit so effektief as hul Duitse eweknieë nie.
Die radio -operateur Carl Barthold onthou dat hy in kennis gestel is dat die Japannese vuurwapens van die grond af tot op 5,500 voet effektief was, maar dat daar 'n 'gaping' was tot ongeveer 10 000 voet, waar die dekking hervat is. Die behoefte aan dekking bo 10 000 was duidelik omdat die Amerikaners baie maande lank op groot hoogtes vlieg. 'Ons is meegedeel dat ons deur 'n' venster 'gaan, waar hulle nie die vermoë het om ons te skiet nie.
Sammy Bakshas van Tall in the Saddle sou verneem dat dit nie heeltemal waar was nie. Tog was die Amerikaners besig om 'n stad te nader waar allerhande lippe bedien is om die stedelike gebied en sy bevolking te verdedig, maar min praktiese maatreëls het eintlik 'n uitwerking.
Japannese stede was al byna 20 jaar lank toegerus met sirenes, onderbrekingsfasiliteite en ondergrondse skuilings, maar mense tuis en op straat het dit dikwels geïgnoreer. In Tokio was die bou van skuilings, veral in die gebied naby die baai, ingewikkeld omdat dit nie meer as 'n paar meter gegrawe kon word sonder om grondwater teë te kom nie. Baie mense het eenvoudig gebly waar hulle was toe die bomwerpers nader gekom het. Miskien is die stad deur die oënskynlike onvermoë van die Amerikaners om iets met hul bomme te tref, die stedelike inwoners die voorkoms van die bi ni ju ku, die B-29, afgemaak as 'n "posloop".
Nagaanval in Tokio, 26 Mei 1945. Die Verenigde State het gehoop dat sulke massiewe vernietiging die Japannese sou dwing om oor te gee.
Die vorige dag het 'n sterk wind die ruitjies in deure en vensters oral in die stad laat raas, dieselfde wind wat die Amerikaners gehoop het die vuur wat hulle bring, sou versprei, en die meeste mense het gereeld hul dag aangegaan. Die afgelope paar nagte het enkele B-29's oor die stad verskyn, sonder om bomme te laat val, maar baie laag te vlieg en die soekligte en vuurwapens af te skakel. Dit was verkenning en dit het baie in die hoofstad ongemaklik gemaak, maar roetine -aktiwiteite het voortgegaan, en na donker het die ligte moontlik aangeskakel.
Of hulle het dalk nie.Yukiko Hiragama, genaamd Yuki, 'n agtjarige skoolmeisie wat die aand toevallig buite was, onthou niks van straatligte nie. 'Voordat die bomwerpers gekom het, was dit 'n nag van donkerte en skaduwees,' het Yuki gesê. 'Die sirenes het saans sterk geluide gemaak, en toe kom die nag en daar was geen B-29's nie. Die sirenes was stil en die ligte was af toe die B-29's opdaag. " Terwyl Yuki wakker gebly het, het die meeste in Tokio gaan slaap nadat die sirenes gestop het, baie van hulle honger omdat voedselvoorrade te kort was.
As ons die oorlog verloor het, is ons almal as oorlogsmisdadigers vervolg
Die bomwerpers het gekom, begin met die padzoekers.
Japan se gefragmenteerde lugverdedigingsnetwerk en Tokio se byna disfunksionele burgerlike verdedigingstelsel wag ook op die koms van die B-29's.
Vliegvelde was versprei oor die hele Tokio -streek, maar die taak om die hoofstad te verdedig het behoort aan die Japanse weermag se 10de vliegafdeling, met 210 vegters. Vanaand, soos dit sou blyk, het die laevlak B-29-benadering die vegmag verbaas. In die vroeë minute van Saterdag, 10 Maart 1945, het hulle min leiding van grondbeheerders gekry, en hul vlugte was nie gekoördineer met soeklig- en vliegtuigbatterye nie. Vegters het die Japannese kus verower, maar hul vlieëniers het geen leiding van grondradarstasies gehad nie en het nooit binne die oë van 'n B-29 gekom nie.
Die weermag was verantwoordelik vir vuurwapenbatterye in en om Tokio. Soos LeMay gehoop het, was hulle nie bereid om B-29's op lae hoogte te gebruik nie.
Dit was 00:15, Chamorro Standard Time, 10 Maart 1945.
Uitsig vanaf die bombardier se posisie in die neus van 'n B-29. Die hoofvliegtuig het sy deure met bomwaai oop terwyl die Japannese kus in sig kom.
Die hoofmag van B-29 het oor Tokio aangekom, Barthold werk sy radio as deel van die Campbell-bemanning en luister in die nag na die seine van die Bakshas-bemanning in Tall in the Saddle, hulle almal, en toe die vuur begin om in Tokio te versprei, het die geluid van R-3350 vliegtuigmotors oorhoofs gegroei tot 'n golwende donderweer.
LeMay se B-29's het in die vroeë oggendure van 10 Maart bykans 'n halfmiljoen M69-brandbomme op die Japanse hoofstad laat val, 16 vierkante myl van die stad verwoes, duisternis in 'n onheilspellende kunsmatige lig omskep en tienduisende mense in rou gedompel hitte waarteen daar geen verweer was nie.
Joseph Coleman van die Associated Press het geskryf: 'Die M69's het strome vuur van 100 voet vrygelaat by ontploffing en vlamme deur digte houthuise laat storm. Oorverhitte lug skep 'n wind wat slagoffers in die vlamme suig en die kronkelende infernos voed. Asfalt kook in die hitte van 1800 grade. Met die grootste deel van die manlike bevolking op die oorlogsfront, het vroue, kinders en bejaardes tevergeefs gesukkel om die vlamme te bestry of te vlug. "
McNamara het LeMay aangehaal: "As ons die oorlog verloor het, was ons almal as oorlogsmisdadigers vervolg." 'En ek dink hy het reg,' het McNamara bygevoeg. 'Hy, en ek sou sê ek, gedra hom as oorlogsmisdadigers. LeMay erken dat wat hy doen as immoreel beskou sou word as sy kant verloor het. "
Die werklike misdaad in Tokio die oggend van 10 Maart was dat die owerhede nog nie gereed was nie. Burgerlike verdediging, noodreaksie en brandbestrydingspersoneel was skandelik-krimineel-onvoorbereid om 'n algehele aanval van bo af te hanteer.
Die gewone mense kon geen verweer teen 'n konfetti van ontploffende M69's nie. Om 'n bom met 'n kombers te versmoor werk nie. In Tokio het die owerhede probeer om elke huishouding toe te rus met 'n gryphaak, 'n graaf, 'n sandemmer en 'n watervat. Hulle was nutteloos. In die hele Tokio was daar byna geen lugaanvalle nie.
Die brandweer in Tokio was jammer. Die afgelope maande het die sterkte daarvan toegeneem van 2 000 na 8 100 brandbestryders. Die brandweer van New York, wat waarskynlik nie meer uit die lug gebombardeer is nie, bestaan ​​uit byna 10 000 brandweermanne. In 1943 het die Tokio -afdeling 280 stukke vuurapparate gehad. Vroeg in 1945 het dit 1 117 stukke gehad. 'N Tekort aan werktuigkundiges het meer as die helfte daarvan in die wiele gery.
Hitte en afgryse
Dit het net na 23:00 in Tokio begin, of middernag volgens die Chamorro -tyd waarmee die Amerikaners hul horlosies ingestel het. Sirenes klink.
Die padzoekers, onder wie die radio-operateur Barthold, het die selfstrooiery wat die Japannese molotoffano hanakago, oftewel 'Molotov-blommandjies', laat val het, met 'n 'X' regdeur die teikensone laat val. Na 'n kort pouse het die hoofmag van B-29's-400 myl lank-2 1/2 uur lank oor Tokio deurgebring.
Stapels verkoolde lyke vul 'n Tokio-straat ná die aanval van 9 tot 10 Maart. Die aantal dooies was na raming so hoog as 200 000, maar die werklike syfer is moontlik nooit bekend nie.
Hulle het 'n ernstiger brand ontketen as die verbrandings wat Moskou in 1812 en San Francisco in 1901 verwoes het, selfs die brand wat gevolg het op die verskriklike aardbewing van Tokio van 1923. Selfs met inagneming van die daaropvolgende atoombomaanvalle, het hulle die warmste brande wat ooit gebrand het, ontsteek. op die aarde.
Toe die vlamme eers kom, was daar geen ontsnapping nie. Binne 30 minute was die brande buite beheer.
Die brand het vinnig die houtwoonstrukture van Tokio oorweldig. Die vuurstorm het suurstof met dodelike gasse vervang, die atmosfeer oorverhit en orkaanagtige winde veroorsaak wat 'n vuurmuur oor die stad gewaai het.
Kiyoko Kawasaki, 'n 36-jarige ma, hardloop in die straat met twee emmers op haar kop vir beskerming, draf in 'n see van vuur en sien brandende liggame dryf in die Sumidarivier. 'Die prostitute wat by die oewer gekuier het, het in 'n nabygeleë dam gespring,' onthou sy. 'Maar die dam kook, sodat hulle almal doodgaan.
Die twaalfjarige middelbare skoolstudent Yoko Ono het die inferno van naby gesien en die hitte gevoel. Yoko was deel van die bevoorregte elite in 'n samelewing waar statuur alles beteken het, 'n streng kind wat se pa, 'n bankier, in 'n geallieerde gevangeniskamp in Hanoi in Indochina aangehou is. Sy het gehoop om weg te breek van die bevoorregte klas van haar opvoeding om kunstenaar te word.
Inwoners van Tokio vlug uit die vlamme in die Ginza -distrik.
Namate die brandbom vorder, het Yoko skuiling geneem by haar ma en twee klein broers en susters in 'n spesiale bunker wat gereserveer was vir diegene wat bo -aan die sosiale hiërargie was. Dit was in die Azabu -distrik van Tokio, binne sig van die brandende bloedbad, maar op 'n veilige afstand. Sodra hulle vry kon kom, het Yoko se ma en die drie kinders 'n kopvlug weg van die brandende stad, na die oop land, by bure aangesluit.
Maar boere op die platteland was honger en ontevrede oor die deel van kos met 'n menigte stedelike vlugtelinge. In die komende weke het Yoko se gesin moeilike tye beleef, van die plaas tot die plaas. Sy het kos gesmeek terwyl sy haweloos was en gesinsbesittings in 'n kruiwa gestamp het. 'Ek hoef nie van swaarkry vertel te word nie,' het sy gesê. "Ek het dit beleef."
30 sekondes oor Tokio
Een van die slagoffers in die flikkerende lug naby 'n brandende Tokio was Zero Auer, 'n B-29 wat deur die vliegtuigbevelvoerder 1ste luitenant Robert Auer van die 19de bombardementgroep uit Guam bestuur is. 'N Familielid van Auer het later geskryf oor' die brute fisieke uitdaging 'om die 65-ton Superfortress te beheer terwyl dit soos 'n speelding rondgeslaan word-wat elke gram spiere eis wat Auer en 2de Lt. Harold D. Currey, Jr. bymekaarmaak.
'N Vliegtuigdop het die dooie sentrum van die Zero Auer getref, moontlik binne die oop bombaai. Zero Auer het 'n paar kilometer noord van Tokio gereis, en toe sien hy dat dit in drie stukke breek, terwyl rooi-oranje vuurstrome uit die gapings kom. Een bemanningslid het gered, maar die ander het omgekom. Dit was 02:05, Chamorro Standard Time, 10 Maart 1945.
'N Derde van die pad deur die optog van B-29's oor Tokio, Japanse lugvaartartillerie wat met Tall in the Saddle en sy 11-man bemanning verbind is.
Net na 'bomme weg', het 'n ontploffende skilpad 'n direkte treffer op Tall in the Saddle gemaak. Volgens die berig oor die vermiste vliegtuigbemanning is die B-29 neergeskiet op 'n plek wat "onbekend" is en op 'n tyd wat "onbekend" is. Direk oor die opkomende vuurstorm het die Bakshas-bomwerper in die lug tot stilstand gekom, vreemd gekantel en neergedaal, terwyl vuur uit sy vlerkbrandstoftenk teruggekeer het.
Tall in the Saddle was die enigste Superfortress wat direk oor die Japannese hoofstad neergeskiet is en in die middel van die doelgebied geval het. Dit sou tussen 30 sekondes en een minuut geneem het vir 'n B-29 om die byna 16 vierkante kilometer van die diggepakte Tokio wat nou witwarm was met vlamme te deurkruis-so intens gebrand dat as die neuse van B-29s 'n myl getrek het oorhoofse, terwyl bemanningslede brandende vlees kon ruik. Dit lyk asof Tall in the Saddle direk in die middel van die traverse deur 'n direkte treffer getref is.
Brigadier -generaal Thomas S. Power - Tommy - die algemene lugbevelvoerder van die missie, het 90 minute oor die teiken gebly. Power het rooi kruise op 'n handkaart gemaak om blokke te wys waar brande ontstaan ​​het. Hy het sy rooi kryt gedra. Bemanningslede was senuweeagtig. Niemand het daarvan gehou om so lank oor 'n goed verdedigde teiken te bly nie.
In 'n verslag skryf Power: 'Die beste manier om te beskryf hoe dit lyk as hierdie vuurbomme uit die bom van 'n vliegtuig kom, is om dit te vergelyk met 'n reus wat 'n groot graaf witwarm kole oor die grond gooi , beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 2500 voet lank en ongeveer 500 voet breed. "
Mag was die oggend die moeilikste man onder die duisende Amerikaners in Tokio, maar hy was nie ontroer deur die menslike lyding onder sy vlerke nie. Terwyl hy afkyk, vee hy af en toe sy oë. Een bemanningslid glo dat die woorde "arme bastards" uit sy lippe ontsnap het.
Power's was een van die laaste B-29's wat die teiken verlaat het. Dit was 03:05, Chamorro Standard Time, 10 Maart 1945.
Tweede luitenant Hubert L. Kordsmeier was 'n vliegtuigbevelvoerder van 'n B-29 Superfortress van die 498ste bombardementgroep wat vanaf Saipan vlieg. Om redes wat vir ewig 'n raaisel bly, kort nadat hulle hul vuurbomme op 'n brandende Tokio neergesit het, het drie B-29's van drie verskillende bomgroepe-twee van Guam en een van Saipan-op dieselfde tyd op dieselfde berg in Japan gevlieg. Kordsmeier s'n was eerste. Dit was 03:40, Chamorro Standard -tyd, 10 Maart 1945.
Hoe kon drie vliegtuie in dieselfde berg vlieg? En hoe het drie B-29's honderd kilometer noordoos van Tokio beland? Kordsmeier en sy vlieënier, 2de luitenant Claude T. Dean, moes seker met die beheermaatreëls gesukkel het voordat hulle op die berg Fubo van 5,657 voet in die Zao-gebergte toegeslaan het.
Cherry the Horizontal Cat, onder bevel van Firman Wyatt van die erg gehawende 29ste Bombardement Group wat vanuit North Field, Guam, werk, was die tweede van die drie B-29's wat teen die helling van Mount Fubo ingegaan het. Kaptein Samuel M. Carr was 'n vliegtuigbevelvoerder van die naamlose derde Superfortress wat in die donker en wervelende sneeu met die dreigende helling bots. Weer was almal aan boord verlore.
Tokio, die wêreld se derde grootste stad, het ná die atoombomaan meer na Hiroshima gelyk, en teen die einde van die oorlog is dit in puin gelê.
'Die groot stad Tokio is dood en#8221
Dit was 03:30, Chamorro Standard Time, 10 Maart 1945. Die groot brandbommissie was besig om af te handel.
Die 'alles duidelik' klink om 02:37 in Tokio, of 03:37 op die klok wat die Amerikaners gebruik. Gestapelde swart lyke is op vragmotors weggesleep. Fusako Sasaki, inwoner van Tokio, het gesê dat sy 'plekke op die sypaadjie gesien het waar mense doodgebraai is'.
Mark Selden, wat in Japan Focus geskryf het, beweer dat die algemeen gesiende syfer van 100 000 wat uiteindelik in die bombardement gesterf het, misleidend is. Selden skryf: 'Die getal van ongeveer 100 000 sterftes deur Japannese en Amerikaanse owerhede, wat albei hul eie redes gehad het om die dodetal te verminder, lyk my waarskynlik laag in die lig van bevolkingsdigtheid, windtoestande en oorlewendes 'rekeninge.
'Met 'n gemiddelde van 103 000 inwoners per vierkante myl (396 mense per hektaar) en piekvlakke tot 135 000 per vierkante myl (521 mense per hektaar), die hoogste digtheid van enige industriële stad ter wêreld, en met brandbestrydingsmaatreëls belaglik onvoldoende Vir die taak is 15,8 vierkante myl van Tokio vernietig op 'n nag toe hewige winde die vlamme slaan en vuurmure tienduisende wat vir hul lewens vlug, blokkeer. Na raming het 1,5 miljoen mense in die uitgebrande gebiede gewoon. "
Weke later in 'n weermagpublikasie het stafsersant Bob Speer geskryf: 'Die groot stad Tokio - die derde grootste ter wêreld - is dood. Die hart, ingewande, kern - hoe jy ook al wil noem wat van 'n moderne metropool 'n lewende, funksionerende organisme maak - is 'n vermorsing van wit as, eindelose asvelde wat in die wind waai. Nie eens die mure se skulpe staan ​​in groot dele van die Japannese hoofstad nie. Die strate is verlate, die mense is dood of vertrek, die stad lê stukkend en buig en verwoes.
'Die manne wat die taak verrig het, bestudeer die foto's wat deur hul vlieëniers teruggebring is en staan ​​stom en ontsteld. Hulle skud hul koppe vir mekaar en buig weer oor die foto's en skud dan weer hul koppe, en niemand sê 'n woord nie. "
Groot pakhuise, groot vervaardigingsaanlegte, spoorwegwerwe, voorraad grondstowwe, die hele kompleks van tuisfabrieke - alles was weg. Die uitsaaistudio JOAK, waaruit die stem van Tokyo Rose uitgestuur is om B-29-bemanningslede te bespot, is erg beskadig. Die Imperial Hotel, ontwerp deur Frank Lloyd Wright, het ernstige herstelwerk nodig gehad. Die grootste spoorwegstasies in Asië - Ueno en Tokio Sentraal - is heeltemal uitgewis.
Daar word gesê dat die toorts van Tokio en die daaropvolgende kyk van keiser Hirohito na die verwoeste dele van die stad die begin was van die persoonlike betrokkenheid van die keiser by die vredesproses.
104 000 ton bomme het op Tokio geval
Na 15 uur en vier minute in die lug, het die groot bevelvoerder van die brandweer in Tokio, die lugbevelvoerder op die toneel, brig. Genl. Thomas S. Power, beland by Guam's North Field. Daar was donker kringe om Power se oë. Die vliegtuig het tot stilstand gekom, en twee van sy enjins loop nog toe Power op die grond val.
LeMay groet Power met 'n sweempie van 'n glimlag. St. Clair McKelway kyk toe en probeer die twee mans lees. Power het aan LeMay gesê dat lugvuurvuur ​​ligter was as wat hy verwag het, dat Japannese nagvegters nie gesien is nie en dat die brande in Tokio, wat uiteindelik tot 'n enkele groot verwoesting gelei het, meer verwoestend was as wat iemand verwag het.
Drie B-29's het weggesak na die sending na Tokio. Van die 334 bomwerpers wat in die vroeë aandure op 9 Maart 1945 teen Japan gelanseer is, het ongeveer 279 vliegtuie bo die teiken aangekom en verby die primêre mikpunt by "Meetinghouse", die sentrum van Tokio. B-29 Superfortress-spanne het die stank van verbrande dood saamgebring.
'N Bemanningslid ondersoek die skade aan sy B-29 wat deur Japannese flakgewere veroorsaak is tydens 'n aanval op April 1945 op die Japannese hoofstad.
Terug van die missie, in die sonligte oggend, het eerste luitenant Bill Lind van die 497ste bombardementgroep in sy parkeergleuf gestap, die venster langs sy sitplek teruggetrek en na sy grondpersoneel geskreeu: 'Haai, seuns! Kom na hierdie vliegtuig en ruik Tokio! "
Dit was 08:30, Chamorro Standard Time, 10 Maart 1945.
Teen die tyd dat die gewere stil geword het, het B-29's 104.000 ton bomme op Japan laat val, wat in 66 stede tot 169 vierkante myl verminder het. Die bombardemente het 9,2 miljoen burgerlikes dakloos gelaat, waaronder 3,1 miljoen in Tokio.
Tussen Junie 1944 en Augustus 1945 het 402 B-29's verlore geraak toe hulle Japan gebombardeer het-147 daarvan aan Japannese vlakke en vegters en 255 na enjinbrande en meganiese mislukkings. Die atoombomaanvalle op Hiroshima en Nagasaki het, as dit saamgevoeg is, minder skade aangerig as die groot vuuraanval in Tokio.
Die skrywer meen dat die nederlaag van Japan sonder 'n inval veroorsaak is deur die algehele B-29-veldtog en nie slegs deur die atoombomaanvalle nie. Opvallend genoeg het die plan vir die brandbom van Tokio gewerk. Amerikaanse slagoffers was pynlik, maar klein in verhouding tot die omvang van die sukses van die missie.
Die geveg het op 15 Augustus 1945 geëindig. Die formele oorgawe is op Sondag 2 September 1945 aan boord van die slagskip USS Missouri in Tokiobaai ingedruk.
Generaal Douglas MacArthur, nou die opperste geallieerde bevelvoerder vir die besetting van Japan, het met die geallieerde en Japannese offisiere gesê: 'Die kwessies wat uiteenlopende ideale en ideologieë betref, is op die slagvelde van die wêreld bepaal en is dus nie vir ons bespreking nie of debatteer. " Hy het moontlik verwys na die groot Tokio -brandbom -sending.
Sonder tyd om selfs asem te haal uit die gevegte op Leyte, is die Americal Division gekies vir 'n reeks amfibiese aanvalle op ander Filippyne. Die 132ste en 182ste Infanterieregimente is aangewys om die eiland Cebu, net wes van Leyte, te verower (sien Google Map hier). Cebu spog met 'n groot hawe en 'n vliegveld in die hoofstad van Cebu City. Amerikaanse intelligensie het geweet dat die eiland deur 'n aansienlike Japannese mag beset is, maar hulle het die grootte daarvan dramaties onderskat. Twee regimente van die Amerikaanse infanterie en ander ondersteunende eenhede en#8211 minder as 10 000 mans – was op pad na 'n sterk versterkte eiland wat deur miskien 15,000 Japannese soldate verdedig is. Die planne vir die landing, Operasie Victor II, kan gelees word in hierdie 182ste Infanterie Veldorde #2.
Op die oggend van 26 Maart 1945 het die taakspan wat die troepe van die Amerikaan dra, by die oewer van Cebu by Talisay aangekom, net 'n paar kilometer suid van Cebu City. Die vervoerskepe is beskerm deur kruisers, vernietigers en ander ondersteunende vaartuie, sowel as vliegtuie wat oor die kop gons. Vir 'n uur lank het 'n oorverdowende salvo van vuurwapens en vuurpyle die oewers van die eiland gehamer. Op Foto #1 swem landingsvoertuie (LVT) in die rigting van die strand. Die groter skip in die middel is 'n infanterielandvaartuig (LCI), wat die tipe vaartuig is waarop die manne van Kompanjie G aangepak is. Rook bedek die landingstrand, en 'n ontploffing kan by die waterlyn aan die regterkant van die foto gesien word.
Die eerste golf troepe aan wal het 'n baie beperkte Japannese weerstand gehad. Maar terwyl die vyand die strandkop in wese toegegee het, het hulle 'n dodelike verrassing vir die Amerikaners agtergelaat. Die strand was bedek met 'n swaar mynveld, wat selfs groot vliegtuigbomme insluit wat onder die sand begrawe is. 10 van die eerste 15 wat aan wal gekom het, is deur myne gestrem. Die oorspronklike plan was dat die amfibiese landingsvaartuie wat opgevolg is, die binneland sou lei sodra hulle die strand bereik het. 'N Hutstorm op die strand het begin groei, aangesien toerusting vir mynevee eers later op die dag vir ontplooiing geskeduleer was. Foto #2 toon soldate van die 132ste Infanterie aan wal, met 'n uitsig wat noord kyk.Die 132ste was verantwoordelik vir die regterkant van die strand, die 182ste aan die linkerkant en#8211 agter die fotograaf op hierdie foto. Foto #3 toon ook die 132ste op die strand, maar hierdie uitsig wat suid kyk, toon die 182ste verantwoordelikheidsgebied in die verte. Let op die landingsvoertuie op die strand langs die strand. Met die houthakkie op die strand as gevolg van die mynveld, het 'n paar landingsvaartuie kort van die strand af gekom, en baie van die manne het uit die boot geklim en in diep water getrek deur hul volle geveg. Sommige was heeltemal onder water en het gesukkel om aan die wal te kom.
Die chaos op die strand is gou reggestel, en paadjies het deur die mynveld skoongemaak. Teen laatoggend het Amerikaanse magte die binneland na hul doelwitte begin stoot. Hulle het slegs 'n beperkte weerstand beleef, met die 182ste wat die enigste groot brandweer van die dag gehad het. Die meeste Japannese buiteposte is laat vaar. Een eenheid uit die 182ste ontdek 'n leë hut vol plofstof met 'n telefoon wat lui. Maar die Japannese was meestal nêrens te vinde nie. Daar was slegs verspreide weerstand, en alle doelwitte is teen die einde van die dag bereik. Die landing was 'n sukses, maar die dodelikste deel van die veldtog was voor. Die Japannese verdedigers van die eiland het die strand aan die Amerikaners toegegee en teruggetrek na die goed verdedigde berge in die binneland. Dit was in ooreenstemming met hul algehele verdedigingstrategie in die Stille Oseaan in 1945. Hulle plan: laat die Amerikaners toe om te land, en slag hulle dan uit goed versteekte, swaar verdedigde posisies op hoë grond.
Die kaartoorleg op foto #4 toon die bewegings van die 182ste infanterie gedurende die eerste drie dae van die inval. Die manne van Kompanjie G het saam met die res van die 2de Bataljon langs die roete met pienk beweeg. Op hul tweede dag op die eiland verhuis die bataljon na Cebu City en word verwelkom deur jubelende inwoners. Hulle het gevorder na die Provinsiale Capitol -gebou, regeringsetel van die eiland. Die grootste deel van die stad is deur Japanse besetting en weerstand, en Amerikaanse bombardement voor die inval, vernietig. Die Provinsiale Kapitaalgebou (gesien op Foto #5) het skade aangerig, maar was nog steeds in 'n goeie toestand. Let op die beskadigde en verbrande gedeeltes van die gebou wat op die foto gesien kan word. Fred Davis van Company G het later geskryf dat hy die eerste soldaat was wat die gebou binnegekom het. Die bevordering deur 'n stad was 'n nuwe ervaring vir die oerwoudsoldate van die Americas, maar hulle het meestal verlate Japannese posisies gevind in 'n stad wat deur geallieerde lug- en vlootbomaanvalle verwoes is, en Japannese sloopwerk. Na jare se geveg in die oerwoud, het die oop vlaktes van die Filippyne beteken dat magte van die Amerikaan saam met gepantserde eenhede kon werk.
Buite Cebu City, die 182ste en#8217's volgende beswaar was Lahug Airfield. Op Foto #6 wat op 28 Maart geneem is, het eenhede van die 2de Bataljon van die 182ste opmars met tenks in die omgewing van die vliegveld. Namate die soldate verder die binneland binnekom, het die Japannese weerstand toegeneem. Let daarop dat die kaart-oorleg die inkomende 󈭊 mm-mortier en die teisterende vuur aandui, die aand van 28 tot 29 Maart. Maatskappy G was byna onmiddellik in kontak met die vyand in die voetheuwels buite die stad, soos gesien aan die einde van die roete op die deklaag.
Die Amerikaners het vroeg in April deur 'n reeks sterk verdedigde heuwels langs Babag Ridge geslyp. Die eerste drie dae van die inval het vlot verloop, maar nou het die ingegrawe Japannese verdedigers begin om vuur op die Amerikaanse troepe te laat reën vanuit verborge heuwels. Die manne van die 182e en 132e draai die binneland in en begin opkom teen 'n indrukwekkende bergrug wat tot 2.000 voet hoog is. By die voetheuwels wat die rant nader, is feitlik 'n hele kompanie uit die 1ste Bataljon van die 182ste uitgewis toe die top van Go Chan Hill in 'n vuurbal ontplof het. 'N Japannese ammunisieruim het op 'n rampspoedige wyse opgeblaas, hetsy per ongeluk as gevolg van 'n Amerikaanse tenkvuur in 'n grot, of (soos die Amerikaners geglo het) opsetlik ontplof deur Japannese terug te trek.
Hewige gevegte tot bo -op Babag Ridge het 'n hoogtepunt bereik in die nag van 12 April, toe die manne van Kompanjie G, saam met twee ander kompagnies, 'n bajonetlading op 'n sterk verdedigde heuwel bo -op die rif in die donker nag losgelaat het. Hulle het amper bo gekom voordat die intense Japannese vuur hulle gedwing het om dekking te neem, en teen die oggend, met die hulp van ander troepe, is die heuwel ingeneem. In die 24-uur periode van 12-13 April het die 182ste 7 doodgemaak en 51 gewond, teen 'n aangemelde 205 vyand KIA. Een lid van Maatskappy G het enkele dae later 'n senutergende voorval gehad. Ken Vander Molen het twee weke tevore saam met sy tweelingbroer Gordon by die onderneming aangesluit. Op 15 April, in nog 'n brandweer op Babag Ridge, kyk Ken toe hoe sy broer Gordon op sy rug teen die heuwel gly, deur die skouer geskiet. Gordon is gelukkig nie ernstig gewond nie, en na ontruiming het hy later na die eenheid teruggekeer. Die Amerikaanse soldate moes die Japannese verdedigers uit tonnels en grotte regoor Babag Ridge uitroei. Op Foto #7 het soldate van die 182ste geweer deur Japanse voorrade op 19 April 1945 in 'n grot gevind.
Die Amerikaanse afdeling het besef dat die Japannese verdedigers op Cebu in werklikheid groter is as die indringende Amerikaanse magte. In werklikheid het latere skattings die aantal Japannese in die 182ste Infanteriesektor op 6500 mans gelê, meer as dubbel die grootte van die 182ste. Boonop het die 182ste 'n tekort aan mans gehad, wat direk uit die duur Leyte -veldtog gekom het. En die Japannese was in vaste verdedigingsposisies, wat maande of jare tevore gebou is, dus swaar gekamoefleer deur plantegroei. Op 8 April het Kompanjie G 45 plaasvervangersoldate aangeneem om die soldaat tot 189 offisiere en mans te versterk. Teen 16 April kon hulle slegs 128 opdoen. Hulle het in minder as 'n week 61 slagoffers (dood, gewond, vermis en siek) gely. Die 182ste het in minder as 'n maand 878 slagoffers verduur deur hierdie rowwe, styf verdedigde terrein. Vir hul pogings in die eerste maand op Cebu, het die 182ste Infanterieregiment 'n eenheidsopdrag ontvang deur die Amerikaanse afdeling, en die enigste keer dat hierdie toekenning ooit aan 'n hele regiment toegeken is (sien foto #8). Generaal Douglas MacArthur self het die maand die heuwels van Cebu ondersoek en die gebied ondersoek wat die Amerikaan verower het.
Die Japannese teenwoordigheid op Cebu het groot gebly ná hul nederlaag op Babag Ridge, maar hulle het voortgegaan om terug te trek in die lig van die Amerikaanse opmars. Die 164ste Infanterie het by die 182e en 132e op die eiland aangesluit om Babag Ridge te beveilig, en die volle mag van die Amerikaanse afdeling is nou uitgevoer. Die Geallieerdes was in volle beheer oor die kusstreke van die eiland, met die Japannese wat noordwaarts terugtrek en in die heuwels skuiling vind. Tabuelan en Asturië. Eenhede van die Amerikas het die oorblywende Japannese soldate met knypbewegings van beide kuste af die binneland ingedruk. Bestrydingsaksies het voortgegaan, hoewel nie op die skaal wat op Babag Ridge gesien is nie. Die boodskap op Foto #9, gedateer 19 Mei, gee die besonderhede van 'n tipiese 182ste Infanterie -patrollie -aksie, insluitend Kompanjie G. Net meer as 'n week voordat hierdie boodskap gestuur is, het die oorlog in Europa tot 'n einde gekom. Die Geallieerde moondhede het hul aandag uitsluitlik op die nederlaag van Japan begin vestig. Met die oorwinning in Europa is geselekteerde veteraan soldate huis toe gedraai, gebaseer op die duur van hul diens. Begin Mei is baie van die ouer veterane van die eenheid, insluitend Ed Monahan, John Mulcahy en Tony Dziuszko, uiteindelik byna huis toe gestuur, na byna 4 jaar oorsee. Diegene wat op Cebu gebly het, het dwarsdeur Mei en Junie die Japannese gejag.
Teen Julie is die hele afdeling aan die voorste linies onttrek en op Liloan aan die ooskus gekonsentreer. Daar het hulle broodnodige rus geniet, die eerste keer sedert hulle bykans 6 maande vroeër in die Filippyne aangekom het. Hulle het ook begin met opleiding, insluitend amfibiese operasies. Die mans bespiegel oor die doel van hierdie opleiding en dink dat hulle op pad is na die oewers van Japan self. Trouens, hul raaiskoot was korrek. Die Amerikaanse afdeling is opgeneem in die geallieerde planne vir die inval in die vasteland van Japan, wat op die eerste dag van die inval in November 1945 op die suidelike hoofeiland Kyushu sou beland. Maar die val van atoombomme op Hiroshima en Nagasaki in Augustus 1945 het die Japannese gedwing om oor te gee. Keiser Hirohito het op 14 Augustus 'n radio -aankondiging aan die mense van Japan gemaak, maar die Japannese bevelvoerders op Cebu het nie 'n werkende radio nie, en het probleme ondervind om met hul bevelsketting te kommunikeer. Geallieerde magte het op 16 Augustus pamflette oor die hele eiland laat val, gedruk in beide Japannees en Engels, en vertel die soldate op die eiland om hulself in te gee. 'N Afskrif van hierdie flyer (saam met die Engelse vertaling) kan op foto #10 gesien word.
Dit het 'n paar dae geneem om die Japannese bevel op die eiland te oortuig dat die oorlog verby is. Hulle het geantwoord op aanvanklike pogings om te kommunikeer met 'n brief wat aan 'n boom vasgespyker is: " glo nie u propaganda nie. " Maar hulle het gou 'n werkende Amerikaanse radio gekry en besef dat die oorgawe 'n werklikheid was. Op 20 Augustus het 'n Japannese weermagoffisier uiteindelik met amptenare van die Amerikaanse afdeling vergader om die proses van oorgawe te bespreek, 'n vergadering hier op foto #11 by Sacsac. Die Amerikaanse afdeling beplan 'n uitgebreide seremonie om die oorgawe van die vyand op Cebu, in 'n veld naby Ilihan, op 28 Augustus te aanvaar. Meer as 2600 Japannese soldate het uit die heuwels ingetrek en hul wapens vreedsaam oorgegee. Byna 9000 het hulself teen 30 Augustus op Cebu oorgegee. Die Tweede Wêreldoorlog eindig amptelik net enkele dae later, met die ondertekening van die wapenstilstand op 2 September aan boord van die slagskip USS Missouri in Tokiobaai. Voordat die seremonie selfs plaasgevind het, was die Amerikaners al op see, op skepe wat na Japan vertrek het.
(Let wel: besoek ons ​​blog hier vir 'n verhaal van 5 dele op reis na Cebu ter herdenking van die 70ste herdenking van die Talisay -landing en die inwyding van 'n nuwe monument op die terrein van die Japannese oorgawe.)
Dachau -konsentrasiekamp: geskiedenis en oorsig
Die konsentrasiekamp Dachau, wat in Maart 1933 gestig is, was die eerste gereelde konsentrasiekamp wat deur die Nazi's in Duitsland opgerig is. Die kamp was geleë op die terrein van 'n verlate ammunisiefabriek naby die middeleeuse stad Dachau, ongeveer 10 kilometer noordwes van München in die deelstaat Beiere, wat in die suide van Duitsland geleë is. Heinrich Himmler, in sy hoedanigheid as president van die polisie van München, het die kamp amptelik beskryf as die eerste konsentrasiekamp vir politieke gevangenes. & Rdquo
Dachau was 'n prototipe en model vir die daaropvolgende ander Nazi -konsentrasiekampe. Die basiese organisasie, kampuitleg sowel as die plan vir die geboue is ontwikkel deur Kommandant Theodor Eicke en is toegepas op alle latere kampe. Hy het 'n aparte veilige kamp naby die kommandosentrum gehad, wat bestaan ​​uit woonkwartiere, administrasie en weermagkampe. Eicke het self die hoofinspekteur van alle konsentrasiekampe geword, wat verantwoordelik was vir die vorming van die ander volgens sy model.
Gedurende die eerste jaar het die kamp ongeveer 4800 gevangenes aangehou en teen 1937 het die getal tot 13,260 gestyg. Aanvanklik het die geïnterneerdes hoofsaaklik bestaan ​​uit Duitse kommuniste, sosiaal -demokrate en ander politieke teenstanders van die Nazi -regime. Met verloop van tyd is ander groepe ook in Dachau geïnterneer, soos Jehova -getuies, Roma (sigeuners) en homoseksuele, sowel as asosiale en herhaaldelike misdadigers. Gedurende die beginjare is relatief min Jode in Dachau geïnterneer en gewoonlik omdat hulle aan een van die bogenoemde groepe behoort of gevangenisstraf opgelê het nadat hulle skuldig bevind is aan die oortreding van die wette van Neurenberg van 1935.
Die hoofhek wat na die konsentrasiekamp Dachau lei
Vroeg in 1937 het die SS met behulp van gevangenesarbeid begin met die bou van 'n groot kompleks geboue op die terrein van die oorspronklike kamp. Gevangenes was gedwing om hierdie werk te verrig, begin met die vernietiging van die ou ammunisiefabriek, onder haglike omstandighede. Die konstruksie is middel Augustus 1938 amptelik voltooi en die kamp was in wese onveranderd tot 1945. Dachau het dus gedurende die hele periode van die Derde Ryk in werking getree. Die gebied in Dachau het ander SS -fasiliteite ingesluit langs die konsentrasiekamp en die mdasha -leierskool van die ekonomiese en staatsdiens, die mediese skool van die SS, ens. die helfte van die oppervlakte van die hele kompleks.
Die aantal Joodse gevangenes in Dachau het toegeneem met die toenemende vervolging van Jode en op 10-11 November 1938, in die nadraai van Kristallnacht, is meer as 10 000 Joodse mans daar geïnterneer. (Die meeste mans in hierdie groep is vrygelaat nadat hulle 'n paar weke tot 'n paar maande gevange gehou is.)
Die Dachau -kamp was 'n opleidingsentrum vir SS -konsentrasiekampwagte, en die organisasie en roetine van die kamps het die model geword vir alle Nazi -konsentrasiekampe. Die kamp is in twee afdelings verdeel en die kampgebied en die krematoria -gebied is verdeel. Die kampgebied het bestaan ​​uit 32 kaserne, waaronder een vir geestelikes wat in die tronk was vir die opposisie van die Nazi -regime en een wat gereserveer is vir mediese eksperimente. Die kampadministrasie was in die poorthuis by die hoofingang geleë. Die kampgebied het 'n groep ondersteuningsgeboue met die kombuis, wasgoed, storte en werkswinkels, asook 'n tronkblok (Bunker). Die binnehof tussen die gevangenis en die sentrale kombuis is gebruik vir die summiere teregstelling van gevangenes. 'N Geëlektrifiseerde doringdraadheining, 'n sloot en 'n muur met sewe wagtorings het die kamp omring.
In 1942 is die krematoriumgebied langs die hoofkamp gebou. Dit bevat die ou krematorium en die nuwe krematorium (Barrack X) met 'n gaskamer. Daar is geen geloofwaardige bewyse dat die gaskamer in Barrack X gebruik is om mense te vermoor nie. In plaas daarvan het gevangenes 'n seleksie ondergaan en diegene wat te siek of swak beoordeel is om aan te hou werk, is na die Hartheim & ldquoeuthanasia & rdquo -moordsentrum naby Linz, Oostenryk, gestuur. Etlike duisende Dachau -gevangenes is in Hartheim vermoor. Verder het die SS die skietbaan en die galg in die krematoriumgebied gebruik as doodmaakplekke vir gevangenes.
In Dachau, soos in ander Nazi-kampe, het Duitse dokters mediese eksperimente op gevangenes uitgevoer, waaronder eksperimente op groot hoogte met behulp van 'n dekompressiekamer, malaria- en tuberkulose-eksperimente, hipotermie-eksperimente en eksperimente wat nuwe medisyne getoets het. Gevangenes is ook gedwing om metodes te toets om seewater drinkbaar te maak en om oormatige bloeding te stop. Honderde gevangenes het gesterf of is permanent verlam as gevolg van hierdie eksperimente.
Gevangenes is ook op ander maniere gemartel. Byvoorbeeld, gevangenes sou aan 'n boom gehang word met hul arms agter hulle gespan om die pyn te maksimeer. Soos in ander kampe, moes gevangenes vir lang periodes staan ​​terwyl 'n oproep uitgevoer is. Die kamporkes speel en die SS laat die gevangenes soms sing.
Dachau -gevangenes is as dwangarbeiders gebruik. Aanvanklik was hulle in diens van die kamp, ​​in verskillende bouprojekte en in klein handwerkbedrywe wat in die kamp gevestig was. Gevangenes het paaie gebou, in gruisgate gewerk en moerasse afgetap. Gedurende die oorlog het dwangarbeid met die gebruik van konsentrasiekampgevangenes toenemend belangrik geword vir die Duitse wapenproduksie.
Dachau was ook die sentrale kamp vir Christelike godsdienstige gevangenes. Volgens verslae van die Rooms -Katolieke Kerk is daar ten minste 3 000 godsdienstiges, diakens, priesters en biskoppe daar opgesluit.
In Augustus 1944 het 'n vrouekamp in Dachau geopen. Die eerste versending vroue kom uit Auschwitz-Birkenau. Slegs 19 vrouewagte het in Dachau gedien, die meeste tot die bevryding.
Die gevangenes se kaserne in Dachau in 1945
In die laaste maande van die oorlog het die toestande in Dachau nog erger geword. Terwyl die geallieerde magte na Duitsland gevorder het, het die Duitsers gevangenes in konsentrasiekampe naby die voorkant na meer sentrale kampe begin skuif. Hulle het gehoop om die bevryding van groot getalle gevangenes te voorkom. Vervoer uit die ontruimde kampe het deurlopend by Dachau aangekom. Na dae se reis met min of geen kos of water, het die gevangenes swak en uitgeput aangekom, dikwels naby die dood. Tyfus -epidemies het 'n ernstige probleem geword as gevolg van oorbevolking, swak sanitêre toestande, onvoldoende voorsiening en die verswakte toestand van die gevangenes.
As gevolg van voortdurende nuwe vervoer van voor, was die kamp voortdurend oorvol en was die higiëne -toestande onder menswaardigheid. Vanaf die einde van 1944 tot die dag van bevryding sterf 15 000 mense, ongeveer die helfte van alle slagoffers in KZ Dachau. Vyfhonderd Sowjet -krygsgevangenes is tereggestel deur vuurpeloton.
In die somer en herfs van 1944, om oorlogsproduksie te verhoog, is satellietkampe onder die administrasie van Dachau naby wapensfabrieke in die suide van Duitsland opgerig. Dachau alleen het meer as 30 groot subkampe gehad waarin meer as 30,000 gevangenes feitlik uitsluitlik aan wapens gewerk het. Duisende gevangenes is doodgemaak.
Kommandante van Dachau
SS -Standartenf & uumlhrer Hilmar W & aumlckerle (22/03/1933 - 06/26/1933)
SS -Gruppenf en uumlhrer Theodor Eicke (06/26/1933 - 04/07/1934)
SS -Oberf en uumlhrer Alexander Reiner (04/07/1934 - 22/10/1934)
SS -Brigadef en uumlhrer Berthold Maack (22/10/1934 - 01/12/1934)
SS -Oberf en uumlhrer Heinrich Deubel (01/12/1934 - 31/03/1936)
SS -Oberf en uumlhrer Hans Loritz (31/03/1936 - 01/07/1939)
SS -Hauptsturmf en uumlhrer Alex Piorkowski (01/07/1939 - 01/02/1942)
SS -Obersturmbannf en uumlhrer Martin Weiss (01/03/1942 - 30/09/1943)
SS -Hauptsturmf & uumlhrer Wilhelm Weiter (30/09/1943 - 26/04/1945)
SS -Obersturmbannf en uumlhrer Martin Weiss (26/04/1945 - 28/04/1945)
SS -Untersturmf & uumlhrer Johannes Otto (28/04/1945 - 28/04/1945)
SS -Sturmscharf en uumlhrer Heinrich Wicker (28/04/1945 - 29/04/1945)
Die bevryding van Dachau
Terwyl die geallieerde magte na Duitsland gevorder het, het die Duitsers na meer gevangenes uit konsentrasiekampe naby die front begin om die bevryding van groot getalle gevangenes te voorkom. Vervoer uit die ontruimde kampe het deurlopend by Dachau aangekom, wat gelei het tot 'n dramatiese verswakking van die toestande. Na dae se reis, met min of geen kos of water, het die gevangenes swak en uitgeput aangekom, naby die dood. Tyfus -epidemies het 'n ernstige probleem geword as gevolg van oorbevolking, swak sanitêre toestande en die verswakte toestand van die gevangenes.
Op 26 April 1945, toe Amerikaanse magte nader, was daar 67,665 geregistreerde gevangenes in Dachau en sy subkampe.Hiervan is 43 350 geklassifiseer as politieke gevangenes, terwyl 22 100 Jode was, en die res in verskillende kategorieë val. Vanaf die dag dwing die Duitsers meer as 7 000 gevangenes, meestal Jode, op 'n doodsmars van Dachau na Tegernsee ver in die suide. Tydens die doodsoptog het die Duitsers enigiemand geskiet wat nie meer kon voortgaan nie, baie is ook dood aan honger, koue of uitputting.
Op 29 April 1945 is KZ Dachau oorgegee aan die Amerikaanse weermag deur SS-Sturmscharf en uumlhrer Heinrich Wicker. 'N Lewendige beskrywing van die oorgawe verskyn in brig. Genl Henning Linden & rsquos -amptenaar & ldquo Verslag oor oorgawe van die konsentrasiekamp Dachau & rdquo:
Toe ons langs die westekant van die konsentrasiekamp afbeweeg en die suidwestelike hoek nader, kom drie mense onder 'n vlag van wapenstilstand in die pad af. Ons het hierdie mense ongeveer 75 meter noord van die suidwestelike ingang van die kamp ontmoet. Hierdie drie mense was 'n Switserse Rooi Kruis -verteenwoordiger en twee SS -troepe wat gesê het dat hulle die kampbevelvoerder en assistent -kampbevelvoerder was en dat hulle die nag van die 28ste in die kamp gekom het om by die gewone kamppersoneel oor te neem met die oog op die kamp aan die oprukkende Amerikaners oorgegee. Die Switserse Rooi Kruis -verteenwoordiger het as tolk opgetree en gesê dat daar ongeveer 100 SS -wagte in die kamp was, behalwe vir die mense in die toring. Hy het gesê dat hy instruksies gegee het dat daar geen skote afgevuur sal word nie en dat dit ongeveer 50 mans sal neem om die wagte te verlig, aangesien daar 42 000 half-gekke krygsgevangenes in die kamp was, waarvan baie tifus besmet is. Hy het gevra of ek 'n offisier van die Amerikaanse weermag was, waarop ek geantwoord het, en ja, ek is assistent -afdelingsbevelvoerder van die 42d -afdeling en sal die oorgawe van die kamp in die naam van die Rainbow -afdeling vir die Amerikaanse weermag aanvaar. & Rdquo
Bevryde Dachau -kampgevangenes moedig Amerikaanse troepe aan
Toe hulle die kamp nader, vind hulle meer as 30 spoorwegwaens gevul met lyke wat na Dachau gebring is, alles in 'n gevorderde toestand van ontbinding. Vroeg in Mei 1945 het Amerikaanse magte die gevangenes wat op die doodsmars gestuur is, bevry.
Generaal Dwight D. Eisenhower het 'n mededeling uitgereik oor die verowering van die Dachau -konsentrasiekamp: ons magte het die berugte konsentrasiekamp in Dachau bevry en opgevee. Ongeveer 32 000 gevangenes is bevry. 300 SS -kampwagte is vinnig geneutraliseer. & Rdquo
'N Tablet in die kamp herdenk die bevryding van Dachau deur die 42ste Infanteriedivisie van die Amerikaanse Sewende Leër op 29 April 1945. Ander beweer dat die eerste magte wat die hoofkamp binnegekom het 'n bataljon van die 157ste Infanterieregiment van die 45ste Infanteriedivisie was wat onder bevel was deur Felix L. Sparks. Daar is 'n voortdurende meningsverskil oor watter afdeling, die 42ste of die 45ste, Dachau eintlik bevry het omdat dit blykbaar deur verskillende roetes en deur die Amerikaanse weermag se definisie aangekom het, enigiemand wat binne 48 uur by so 'n kamp aankom, was 'n bevryder. Generaal Patton het die Buchenwald -kamp besoek nadat dit bevry is, maar nie Dachau nie.
Die Amerikaners het ongeveer 32 000 gevangenes gevind, 1 600 in elk van die 20 kaserne, wat ontwerp is om elk 250 mense te huisves.
Die aantal gevangenes wat tussen 1933 en 1945 in Dachau opgesluit was, was meer as 188,000. Die aantal gevangenes wat in die kamp en die subkampe tussen Januarie 1940 en Mei 1945 gesterf het, was minstens 28 000, waarby diegene wat tussen 1933 en einde 1939 daar omgekom het, bygevoeg moet word. Dit is onwaarskynlik dat die totale aantal slagoffers wat sterf in Dachau sal ooit bekend wees.
Op 2 November 2014 is die swaarmetaalhek met die slagspreuk & quot; Arbeit Macht Frei & quot (werk maak jou vry) gesteel van die gedenkplek in Dachau onder die duisternis. Sekuriteitsbeamptes wat vermoedelik 'n 24 -uur -waak op die gedenkplek hou, meen dat die aanval goed georkestreer en beplan is, en het plaasgevind tussen middernag en 05:30 op Sondag 2 November. Skattings plaas die gewig van die hek om minstens 250 pond, so amptenare glo dat verskeie mense aan die diefstal deelgeneem het.
& ldquoDachau -konsentrasiekamp, ​​en rdquo Wikipedia
David Chrisinger, en ldquoA Secret Diary het die & lsquoSatanic World & rsquo That Was Dachau, & rdquo New York Times, (4 September 2020).
Swaar bomwerper met vier motors met semi-monoqoque-romp en vlerke met 'n hoë aspek-verhouding. Algehele afwerking van gepoleerde aluminium, standaard kentekens van die laat-Tweede Wêreldoorlog, op die vlerke en die agterste romp en die reeksnommer op die vertikale vin 509ste samestelling van die groep in swart, "Enola Gay" in swart, blokletters op die linker neus.
IIIF bied navorsers ryk metadata en beeldkykopsies vir die vergelyking van werke oor versamelings van kulturele erfenisse.Meer - https://iiif.si.edu
Navigator Station in die Enola Gay
Van Kirk & rsquos -navigatorstasie in die Enola Gay. Paul Tibbet & rsquos -vlieënier en rsquos -posisie is aan die ander kant van die skot.
Boeing B-29 Superfortress was die mees gesofistikeerde propeller-aangedrewe bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog, en die eerste bomwerper wat sy bemanning in kompartemente onder druk huisves. Die Boeing B-29 Superfortress Enola gay word nou in die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum vertoon.
Hierdie uitstalling was van 28 Junie 1995 tot 17 Mei 1998 in Gallery 103 te sien.
Enola Gay by Tinian
Enola Gay te sien in die Boeing Aviation Hangar van die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum.
Bombaai van die B-29 Superfortress Enola gay, wat die eerste atoombom wat in oorlogvoering op Hiroshima gebruik is, op 6 Augustus 1945 laat val het.
Links na regs, vlieënier Paul Tibbets en bombardier Tom Ferebee se posisies in Enola gay.
Enola gay Vergadering by Steven F. Udvar-Hazy-sentrum
Boeing B-29 Superfortress Enola gay by die Udvar-Hazy-sentrum
Boeing B-29 Superfortress Enola gay te sien in die Boeing Aviation Hangar by die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum van die National Air and Space Museum.
Enola gay by die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum
Die historiese Boeing B-29 Enola gay word hier gewys net nadat dit in 2003 herstel en weer bymekaargemaak is. Die vliegtuig, wat die grootste herstel in die geskiedenis van die museum ontvang het, word in die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum vertoon.
Panoramiese uitsig in die Boeing B-29 Superfortress Enola gay.
Hierdie voorwerp word uitgestal in die Tweede Wêreldoorlog-lugvaart (UHC) in die Steven F. Udvar-Hazy-sentrum in Chantilly, VA.
Boeing ''s B-29 Superfortress was die mees gesofistikeerde propellergedrewe bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog en die eerste bomwerper wat sy bemanning in kompartemente onder druk huisves. Alhoewel dit ontwerp is om in die Europese teater te veg, het die B-29 sy nis aan die ander kant van die wêreld gevind. In die Stille Oseaan het B-29's 'n verskeidenheid lugwapens gelewer: konvensionele bomme, brandbomme, myne en twee kernwapens.
Op 6 Augustus 1945 laat hierdie Martin-geboude B-29-45-MO die eerste atoomwapen wat in die geveg gebruik is, op Hiroshima, Japan, laat val. Drie dae later het Bockscar (te sien in die US Air Force Museum naby Dayton, Ohio) 'n tweede atoombom op Nagasaki, Japan, laat val. Enola Gay het die dag gevlieg as die verkenningsvliegtuig wat vooraf weer was. 'N Derde B-29, The Great Artiste, het as waarnemingsvliegtuig op beide missies gevlieg.
Boeing ''s B-29 Superfortress was die mees gesofistikeerde, propellergedrewe bomwerper wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gevlieg het, en die eerste bomwerper wat sy bemanning in kompartemente onder druk huisves. Boeing het baie gevorderde wapens-, aandrywing- en lugvaartstelsels in die Superfortress geïnstalleer. Tydens die oorlog in die Pacific Theatre het die B-29 die eerste kernwapens gelewer wat in gevegte gebruik is. Op 6 Augustus 1945 het kolonel Paul W. Tibbets, jr., Onder bevel van die superfortress Enola Gay, 'n hoogs verrykte uraan, ontploffingstipe, en met 'n vuurwapen, en 'n atoombom op Hiroshima, Japan laat val. Drie dae later het majoor Charles W. Sweeney die B-29 Bockscar geloods en 'n hoogs verrykte atoombom van plutonium, 'n implosietipe op Nagasaki, Japan laat val. Enola Gay het die dag gevlieg as die verkenningsvliegtuig wat vooraf weer was. Op 14 Augustus 1945 aanvaar die Japannese geallieerde terme vir onvoorwaardelike oorgawe.
Aan die einde van die dertigerjare het die leërs van die Amerikaanse weermaglugkorps die behoefte aan baie langafstandbomwerpers erken wat die prestasie van die B-17 Flying Fortress oorskry.Verskeie jare van voorstudies het gepaard gegaan met 'n voortdurende stryd teen diegene wat 'n beperkte nut gehad het om so 'n duur en onbewese vliegtuig te ontwikkel, maar die Air Corps het 'n vereiste vir die nuwe bomwerper in Februarie 1940 gestel. Dit beskryf 'n vliegtuig wat 'n maksimum bomlading van 909 kg (2.000 lb) teen 'n spoed van 644 kph (400 mph) op 'n afstand van minstens 8 050 km (5.000 myl). Boeing, Consolidated, Douglas en Lockheed het gereageer met ontwerpvoorstelle. Die weermag was beïndruk met die Boeing -ontwerp en het in September 1940 'n kontrak vir twee vliegbare prototipes uitgereik. -enhalf voor die eerste Superfortress sou vlieg.
Onder die ontwerpinnovasies was 'n lang, smal, hoë-aspek-verhouding-vleuel wat toegerus was met groot Fowler-tipe kleppe. Hierdie vleuelontwerp het die B-29 in staat gestel om teen hoë snelhede op groot hoogtes te vaar, maar handhaaf gemaklike hanteringseienskappe tydens stadiger lugsnelhede wat nodig was tydens opstyg en landing. Meer revolusionêr was die grootte en gesofistikeerdheid van die dele van die romp wat onder druk was: die vliegdek vorentoe van die vleuel, die kanonnier se kompartement agter die vleuel en die stertskutter se stasie. Vir die bemanning was dit baie gemakliker om op hoogtes bo 18.000 voet te vlieg, aangesien druk en temperatuur in die bemanningswerkgebiede gereguleer kon word. Om die Superfortress te beskerm, het Boeing 'n afstandbeheerde, defensiewe wapensisteem ontwerp. Ingenieurs het vyf geweertorings op die romp geplaas: 'n rewolwer bo en agter die kajuit met twee masjiengewere van 0,50 kaliber (vier gewere in latere weergawes), en nog 'n rewolwer agter agter naby die vertikale stert toegerus met twee masjiengewere en nog twee torings onder die romp, elk toegerus met twee 0,50 kaliber gewere. Een van hierdie torings het van agter die neusrat geskiet en die ander het verder agter die stert gehang. Nog twee .50 kaliber masjiengewere en 'n 20 mm-kanon (in vroeë weergawes van die B-29) is in die stert onder die roer aangebring. Gunners het hierdie torings met afstandbeheer bedryf-'n ware innovasie. Hulle het die gewere gerig met behulp van gerekenariseerde toerisme -aantreklikhede, en elke skieter kon beheer neem oor twee of meer torings om vuurkrag op 'n enkele teiken te konsentreer.
Boeing het ook die B-29 toegerus met gevorderde radartoerusting en lugvaart. Afhangende van die tipe missie, het 'n B-29 die AN/APQ-13 of AN/APQ-7 Eagle radar-stelsel gedra om bomaanvalle en navigasie te vergemaklik. Hierdie stelsels was akkuraat genoeg om relatief akkurate bombardemente moontlik te maak deur wolklae wat die teiken heeltemal verduister het. Die B-29B was toegerus met die AN/APG-15B lugradargeweerstelsel wat in die stert gemonteer is om akkurate verdediging te bied teen vyandelike vegters wat snags aanval. B-29's het ook gereeld twintig verskillende soorte radio's en navigasietoestelle.
Die eerste XB-29 het op 21 September 1942 op Boeing Field in Seattle opgestyg. Teen die einde van die jaar was die tweede vliegtuig gereed om te vlieg. Veertien diens-toets YB-29's het gevolg toe die produksie begin versnel. Die bou van hierdie gevorderde bomwerper het massiewe logistiek vereis. Boeing bou nuwe B-29-aanlegte in Renton, Washington en Wichita, Kansas, terwyl Bell 'n nuwe aanleg in Marietta, Georgia, bou en Martin een in Omaha, Nebraska. Beide Curtiss-Wright en die Dodge-motoronderneming het hul vervaardigingsvermoë aansienlik uitgebrei om die kragtige en komplekse Curtiss-Wright R-3350 turbo-enjins vir die bomwerper te bou. Die program het duisende subkontrakteurs vereis, maar met buitengewone moeite het dit alles bymekaargekom, ondanks groot tandeprobleme. Teen April 1944 het die eerste operasionele B-29's van die nuutgestigte 20ste Lugmag begin om stowwerige vliegvelde in Indië aan te raak. Teen Mei was 130 B-29's in werking. In Junie 1944, minder as twee jaar na die aanvanklike vlug van die XB-29, het die Amerikaanse weermag se lugmag (AAF) sy eerste B-29-gevegsmissie teen teikens in Bangkok, Thailand, gevlieg. Hierdie missie (die langste van die oorlog tot dusver) het 100 B-29's vereis, maar slegs 80 het die teikengebied bereik. Die AAF het geen vliegtuie aan vyandelike optrede verloor nie, maar die bombardering was matig. Die eerste bombardement teen die Japannese hoofeilande sedert Lt. -kolonel Jimmy en Doolittle se aanval op Tokio in April 1942, het op 15 Junie plaasgevind, weer met swak resultate. Dit was ook die eerste missie wat vanaf lugbase in China gelanseer is.
Met die val van Saipan, Tinian en Guam in die Mariana -eilande -ketting in Augustus 1944, het die AAF lugbase verkry wat 'n paar honderd kilometer nader aan die vasteland van Japan gelê het. Laat in 1944 het die AAF die XXI Bomber Command met B-29's na die Marianas verskuif en die eenheid het Japan in Desember begin bombardeer. Hulle gebruik egter hoë hoogte, presisie, bombarderingstaktieke wat swak resultate opgelewer het. Die wind op groot hoogte was so sterk dat bombardemente nie kon kompenseer nie en die weer was so swak dat dit selde moontlik was om visuele teiken op groot hoogtes te verkry. In Maart 1945 het generaal -majoor Curtis E. LeMay die groep beveel om hierdie taktiek te laat vaar en in plaas daarvan snags, van lae hoogte, met brandbomme te slaan. Hierdie vuuraanvalle wat deur honderde B-29's uitgevoer is, het 'n groot deel van die industriële en ekonomiese infrastruktuur van Japan verwoes. Tog het Japan voortgeveg. Laat in 1944 het AAF-leiers die Martin-versamelingslyn gekies om 'n eskader van B-29's met die kodenaam SILVERPLATE te vervaardig. Martin het hierdie Superfortresses aangepas deur alle geweertorings, behalwe die stertposisie, te verwyder, pantserplaat te verwyder, Curtiss elektriese propellers te installeer en die bombaai te verander om óf die & quotFat Man "óf" Little Boy "weergawes van die atoombom te akkommodeer. Die AAF het 15 silwerplaatskepe toegeken aan die 509ste saamgestelde groep onder bevel van kolonel Paul Tibbets. As groepsbevelvoerder het Tibbets geen spesifieke vliegtuie aan hom toegewys nie, net soos die sendingvlieëniers. Hy was geregtig om enige vliegtuig te eniger tyd te vlieg. Hy noem die B-29 wat hy op 6 Augustus Enola Gay na sy ma gevlieg het. In die vroeë oggendure, net voor die missie van 6 Augustus, het Tibbets 'n jong onderhoudsman van die weermag, privaat Nelson Miller, die naam laat skilder net onder die vlieënier se venster.
Enola Gay is 'n model B-29-45-MO, reeksnommer 44-86292. Die AAF aanvaar hierdie vliegtuig op 14 Junie 1945 vanaf die Martin -aanleg in Omaha (geleë in die huidige Offut AFB naby Bellevue), Nebraska. Na die oorlog het die bemanning van die Army Air Forces die vliegtuig gevlieg tydens die Operasie Crossroads-atoomtoetsprogram in die Stille Oseaan, hoewel dit tydens hierdie toetse geen kernapparate laat val het nie, en dit dan by die Davis-Monthan Army Airfield, Arizona, afgelewer vir berging. Later het die Amerikaanse lugmag die bomwerper na Park Ridge, Illinois, gevlieg en dit dan op 4 Julie 1949 na die Smithsonian Institution oorgeplaas. 1953. Die vliegtuig se laaste vlug het op 2 Desember geëindig toe die Enola Gay by Andrews Air Force Base, Maryland, aangeval het. Die bomwerper het by Andrews in die stoor gebly tot Augustus 1960. Teen daardie tyd het die Smithsonian besorgd geraak oor die agteruitgang van die bomwerper, om versamelingspersoneel te stuur om die Superfortress uitmekaar te haal en na die Paul E. Garber Facility in Suitland, Maryland, te skuif.
Die personeel by Garber het begin werk om Enola Gay in Desember 1984 te bewaar en te herstel. Die projek het eintlik byna twee dekades geduur en, toe dit voltooi was, het dit ongeveer 300,000 werksure geneem. Die B-29 word nou vertoon in die National Air and Space Museum, Steven F. Udvar-Hazy Center.
Die Bonus Army Veterans beset D.C.
Die Bonusmars het eintlik in Mei 1932 begin toe ongeveer 15 000 veterane bymekaargekom het in geïmproviseerde kampe versprei in Washington, DC, waar hulle beplan om te eis en te wag vir die onmiddellike betaling van hul bonusse.
Die eerste en grootste van die veterane se kampe, met die naam "Hooverville", as 'n eerbetoon aan president Herbert Hoover, was geleë op Anacostia Flats, 'n moerasagtige oos oorkant die Anacostia -rivier vanaf die Capitol -gebou en die Withuis. Hooverville het ongeveer 10 000 veterane en hul gesinne gehuisves in verwoeste skuilings wat gebou is uit ou hout, verpakkingsbakke en blik wat uit 'n rommelstapel in die omgewing geskrap is. Met inbegrip van die veterane, hul gesinne en ander ondersteuners, het die skare betogers uiteindelik tot bykans 45 000 mense gegroei.
Veterane, saam met die hulp van die DC-polisie, handhaaf orde in die kampe, bou sanitêre geriewe in militêre styl en hou daagliks ordelike protesoptogte.
Agter die Tweede Wêreldoorlog -vuuraanval van Tokio
Terwyl die Verenigde State op 9 Maart 1945 'n bomaanval op Japan geloods het, was brandaanvalle skaars 'n nuwe taktiek. Maar die omvang van die skade was ongekend: soos TIME dit die daaropvolgende week omskryf het, het die brand in Tokio ongeveer 9 700 hektaar, of 15 vierkante myl, vernietig, " teenoor 'n enkele vierkante myl wat verwoes is deur 'n Luftwaffe -aanval op Londen in 1940.
Hierdie vuur het niks anders as verdraaide, neergestorte puin in sy pad gelaat nie, " Generaal-majoor Curtis E. LeMay berig, volgens TIME.
In die eerste plek was die vuurkrag wat vir Amerikaanse vlieëniers beskikbaar was, op 'n ander vlak. Die harde en voortdurende stryd om Iwo Jima was die moeite werd en het die Amerikaanse vlieëniers 'n vliegveld gebied wat binne die afstand van die vyand se hoofstad was, en vliegtuie het ook van Saipan, Tinian en Guam ingevlieg. Die honderde vliegtuie het elk 'n paar ton brandstowwe vir altesaam ongeveer 700 000 bomme gedra. Alhoewel Japan wel lugweerafweer gehad het, was dit duisende meter hoër gerig as wat die laagvliegende bomwerpers gevlieg het.
Tweedens kom die vuurkrag in 'n nuwe formaat: die M-69. Die nuwe bom en mdasha pyp vol petroljellie versterk deur 'n geheime bestanddeel wat deur die oliemaatskappy Esso ontwikkel is, hierdie jellie is nou beter bekend as napalm en mdash geskepte vuur wat warmer en moeiliker was om te blus as brande wat deur ander algemene brandmateriaal ontstaan ​​het. In los trosse van 14, of 'willekeurige ' trosse van 38, word die vinlose oliebomme ontplof deur 'n tydsversekering vier of vyf sekondes na die landing. Daarna word M-69's miniatuur vlamwerpers wat kaasdoeksokkies vol woeste vlammende goo gooi vir 100 meter, en#8221 TIME berig kort na die aanval. Alles wat hierdie sokkies tref, word omhul deur vurige pannekoeke wat elkeen meer as 'n meter in deursnee bereik. Individueel kan hierdie net so maklik geblus word soos 'n magnesiumbom. Maar 'n enkele oliebom-groep produseer soveel vurige pannekoeke dat die probleem vir brandbestryders, soos die van 'n ma wie se kind in die konfytpot losgeraak het, begin. "
Derdens kan gebiede in Tokio en mdash en ander Japannese stede wat ook teikens was, veral brand. Alhoewel sommige geboue versterk is met beton na onlangse aardbewings, was baie voormoderne konstruksies van vlambare materiale. Dit beteken dat 'n gebou nie hoef te slaan om te brand nie: 'n vuurstorm het deur die stad versprei,
En laastens was die toestande daardie dag gunstig vir die bomwerpers, met goeie sigbaarheid en wind.