Wat is die verskil tussen die Nobel Banket en die Nobel Anniversary Dinner? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 10 Desember 1945 het die Nobel -banket in Swede plaasgevind en die '5de jaarlikse Nobel -verjaardagete' in New York.
Ek verstaan ​​dat die Nobelpryse altyd in Swede en Noorweë uitgereik word, maar ek is verward waarom daar op dieselfde dag 'n bykomende gebeurtenis plaasgevind het.
Die Nobel -banket op 10 Desember 1945 is gehou deur die Nobelbyeenkoms by die Karolinska Instituut wat Nobelpryse vir Fisiologie of Geneeskunde toeken. Die wenners in 1945 was sir Alexander Fleming, Ernst Boris Chain en sir Howard Walter Florey. Die Nobelbyeenkoms is een van die bekroonde instellings van die Nobelstigting.
Die ander bekroonde instellings is die Koninklike Sweedse Akademie vir Wetenskappe (natuurwetenskappe en wiskunde), die Sweedse Akademie (letterkunde) en die Noorse Nobelkomitee (vrede).
Die Amerikaanse Nobel -verjaarsdagkomitee is gestig deur Albert Einstein en was die eerste aandete op 10 Desember 1941, 10 Desember die herdenking van Alfred Nobel se dood. Benewens die herinnering aan Alfred Nobel, vereer dit ook die Nobelpryswenners. Die aand bevat 'n ete, voorlegging van vorige Nobelpryswenners en 'n forum met toesprake deur sommige van hierdie voormalige wenners, asook ander noemenswaardige figure. Die komitee wat hierdie jaarlikse byeenkoms gereël het, het geen verband met die Nobelkomitees wat oor die pryse of die Nobelstigting besluit nie.
'N Afskrif van die program vir 10 Desember 1945 Die geleentheid (die 5de) wat by die Hotel Astor in New York gehou is, kan hier gesien word. Dit wys nie wat die onderwerp van die forum was nie, maar die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordell Hull (nie teenwoordig nie), is vereer omdat hy die Vredesprys gewen het). By die byeenkoms van 1944 was die titel Education for Peace, waar sprekers vyf vorige wenners insluit, asook J. William Fulbright en die hoof van die 20ste eeu Fox -ateljee, Darryl F. Zanuck. Teen 1958 blyk dit dat die ete na 11 Januarie verskuif is ('n uitsending met Mike Wallace kan hier gesien word).
"In hierdie spesiale uitsending van die Amerikaanse Nobel Anniversary Committee Dinner and Forum in die Waldorf-Astoria in New York, praat dr. Linus Pauling, Pearl S. Buck, Clarence Pickett en sir John Boyd Orr oor vrede in 'n wêreld bedreig deur oorlog . " Prent en teks bron
In 1964 word 'n off-shoot van die American Nobel Anniversary Committee, die American Nobel Memorial Foundation, Inc., aangekla van bedrog en wanvoorstelling. Dit blyk dat die komitee deesdae 'n lae profiel hou; dit het 'n Facebook -bladsy wat, bisar, meestal poste van voetbal-/voetbalspelers bevat. Die komitee is gevestig in Wetsport, Connecticut.
Moenie na Stockholm kom nie! Madame Curie se Nobelskandaal
Hier is dit, die leë stoel in Oslo. Die een waarin Liu Xiaobo nie kon sit nie.
En hier is 'n verwante Nobelverhaal waarvan ek wed dat die meeste van u nog nooit gehoor het nie. Dit betref, van alle mense, Madame Curie. Ek lees daarvan in die uitstekende nuwe boek van Lauren Redniss Radioaktief - 'n prenteboek/vertelling wat die chemikus Marie Curie se lewe beskryf. Redniss gaan hierdie voorval in opwindende besonderhede in (en illustreer), maar kortliks is dit die kern.
Madame Curie in haar laboratorium. Bettmann/CORBIS steek onderskrif weg
Ons begin in 1911, toe die Nobelkomitee aankondig dat sy chemie -prys aan Madame Marie Curie sal gaan vir haar werk met radium en polonium. Dit was haar tweede Nobel. Sy het voorheen die Fisika -prys (1903) met haar oorlede man Pierre gedeel. Lauren Redniss skryf: "Nie net was sy reeds die eerste vrou wat die prys ontvang het nie, maar nou was sy gereed om die eerste persoon, man of vrou, te wees wat dit twee keer gewen het."
Sy is na Stockholm uitgenooi na die prysuitdeling en die ete saam met die koning.
Maar skielik was daar 'n probleem.
Vyf jaar tevore, in 1906, is Madame Curie se man omgery en vermoor deur 'n perdekar naby die Pont Neuf in Parys. 'N Paar jaar later neem Marie Curie 'n minnaar. Hy was jonger, haar man se voormalige student, 'n fisikus, en soort van opvallend. Redniss skryf:
Paul Lengevin was lank met 'n florerende snor. Hy was briljant, geprys vir 'n vindingryke tesis oor geïoniseerde gasse. Hy het gewaag dat hy die Eiffeltoring opskaal om die suiwerste lug te vind vir 'n studie van elektriese strome in die atmosfeer. Hy is gevier: verkies tot die College de France en die Academie des Sciences.
Paul Langevin in sy latere jare. Hulton -argief/Hulton -argief steek onderskrif weg
Maar, (en dit was ongemaklik) Paul Langevin was getroud.
Dit was nie 'n gelukkige huwelik nie. Mevrou Langevin, het dit gesê, het Paul eenkeer met 'n bottel op die kop geslaan. Sy het gesê dat sy teruggekap is omdat sy 'n onvoldoende nagereg gekook het. Madame Langevin het geweet haar man het af en toe dallances, maar hierdie keer, skryf Redniss, "het sy sy verhouding met Marie meer ontstellend gevind, en kort voor lank het 'n gewelddadige vyandigheid tussen die twee vroue ontstaan."
Die saak het voortgegaan. Paul en Marie het 'n geheime woonstel gehuur vir ontmoetings.
Paul: "Ek sidder van ongeduld by die gedagte om jou uiteindelik te sien terugkeer, en om jou te vertel hoe baie ek jou gemis het. Ek soen jou teer en wag môre."
Hulle was versigtig. 'Maak seker dat u nie deur iemand gevolg word as u na my toe kom nie,' het sy vir hom geskryf. Maar mevrou Langevin het nie net geweet wat hulle doen nie, sy het hulle briewe uit die woonstel laat gesteel en vir albei gesê dat sy dit aan die koerante sou blootstel as sy moes.
Redniss, drie dae voordat Marie Curie haar tweede Nobelprys gewen het, het Madame Langevin in die openbaar verklaar dat haar man en Marie Curie 'n verhouding het, en sy eis geld en toesig oor die kinders.
Koerante oor die hele wêreld berig oor "die grootste sensasie in Parys sedert die diefstal van die Mona Lisa." Franse koerante het grootliks meegevoel met Jeanne Langevin en het artikels oor egoïstiese toewyding aan familie en lang stil lyding uitgebring. Marie word aangewys as 'n bondgenoot wat 'n getroude man versorg het. Erger nog, sy was 'n gevaarlike buitelander - 'n Jood! Hulle skree, onakkuraat. 'N Datum is vasgestel vir die Langevin -verhoor - net soos Marie haar Nobelprys in Stockholm sou aanvaar.
Die seremonie was op 10 Desember. Die hofdatum van die Langevin, ook Desember. Dit is toe dat die Nobelkomitee, Lauren Redniss, 'waffled' sê.
Biochemikus Olof Hammarsten sê: 'Ons moet alles in ons vermoë doen om 'n skandaal te vermy en na my mening probeer voorkom dat Madame Curie kom. As sy kom en hierdie saak opduik, sal dit probleme veroorsaak tydens die seremonie, veral tydens die banket. Dit sou baie onaangenaam en moeilik wees vir prinses, sowel as vir ander koninklike figure in die gehoor, en ek weet nie wie haar aan tafel kan hê nie. "
Nobelpryswenner Svante Arrhenius het aan Marie geskryf: "Ek smeek u om in Frankryk te bly, niemand kan bereken wat hier kan gebeur nie. Ek hoop dus dat u sal telegrafeer. Dat u nie die prys wil aanvaar voordat die Langevin -verhoor die beskuldigings toon nie jy is absoluut sonder fondasie. "
Albert Einstein (wat Redniss wys daarop dat hy vroeër 'n buite -egtelike kind by 'n voormalige student gehad het) was anders. Hy het gesê: Gaan na Stockholm!
. hou op om die drol te lees. Laat dit aan die adders waarvoor dit vervaardig is.
"Ek is daarvan oortuig dat jy hierdie riffel in minagting moet bly hou. As die gedruis steeds met jou besig bly, moet jy net nie meer die draf lees nie. Laat dit aan die adders waarvoor dit vervaardig is."
Na 'n spanningsvolle somer en herfs, met die verhoor wat nog voorlê, het Marie Curie, "gekneus maar uitdagend", haar prys gaan opeis vir die ontdekkings van radium en polonium. Die seremonie het sonder voorval verloop.
Aandete saam met die koning
Dan, skryf Redniss, het sy na die seremonie 'n 11 -gangete saam met die koning van Swede gaan sit.
Die Sweedse Akademie moes nie net bekommerd gewees het nie net dat die ete seepglad verloop het, maar voordat koning Gustaf se bewind verby was, sou hy ook beskuldig word van 'n liefdesverhouding, ook met 'n getroude man. Die bewering wat deur 'n aspirant -restauranteur en 'n veroordeelde moordenaar genaamd Kurt Haijby geopper is, het duisende kronies in stilte gekos, maar hulle pogings om die verhaal te onderdruk, was nutteloos.
Tien dae nadat Marie Curie haar Nobelprys gekry het, het die Langevins - Paul en Jeanne - hul geskille buite die hof besleg. Jeanne het toesig oor die kinders gekry. Paulus het besoekregte gewen.
Maar die spanning van publisiteit, angs het sy tol geëis. Paul Langevin en Marie Curie "sou in kontak bly en gereeld oor wetenskaplike aangeleenthede gesels," sê Lauren Redniss, "maar die romanse was verby."
En so eindig die verhaal. Nobelpryse, soos ons almal weet, is tweesnydend en gee plesier en pyn aan die ontvangers. Liu Xiaobo (wat 11 jaar tronkstraf uitdien vir ondergrawing), Aung San Suu Kyi (tot onlangs in huisarres in Birma) Lech Walesa van Pole (wat nie na Stockholm gegaan het nie, uit vrees dat die Poolse regering hom nie sou toelaat nie) Andrei Daarvan kan Sakharov (die Russe hom nie uitlaat nie) en Carl von Ossietsky (die Nazi's het hom in 'n konsentrasiekamp geplaas) getuig.
Madame Curie het nie gely soos hulle nie. Maar die verhaal wys daarop dat as ons ons helde eer, ons nie altyd onsself eer nie.
Lauren Redniss se nuwe boek is Radioaktief: Marie en Pierre Curie, 'n verhaal van liefde en uitval (Harper, Collins 2010).
Oorloë, rye en skandale: toe die Nobels nie verloop het soos beplan nie
Deur die jare heen is die glansryke toekenningsgeleenthede van die gesogte Nobelpryse soms oorskadu deur oorloë, tronkbewaarders en diplomatieke rye.
Dit is vanjaar die koronaviruspandemie wat 'n sleutel aan die gang gesit het, met die tradisioneel uitspattige bankette in Stockholm en Oslo - gehou op die herdenking van Alfred Nobel se dood op 10 Desember - vervang deur aanlyn -geleenthede en die wenners het hul toekennings toegeken trofeë by die huis.
Hier is 'n paar van die vorige geleenthede toe die Nobels nie verloop het soos beplan nie:
Nobelpryse word jaarliks ​​toegeken in 'n aantal kategorieë - medisyne, fisika, chemie, letterkunde, vrede en ekonomie.
Maar volgens die statute van die Nobel -stigting kan die verskillende komitees wat 'n wenner moet kies, ook besluit om nie 'n prys toe te ken as geen werk of navorsing goed genoeg geag word nie.
In 1948, byvoorbeeld, etlike maande na die dood van Mahatma Gandhi, is die vredesprys nie toegeken nie.
Dit was omdat die Indiese pasifis tydens sy lewe nooit in 'n historiese weglating beskou word nie.
In daardie jaar het die komitee gesê 'daar was geen geskikte lewende kandidaat nie'.
In totaal is 49 pryse sedert die eerste Nobels in 1901 nog nie toegeken nie, die meeste op die gebied van vrede (16 keer).
Die prys kan ook uitgestel word, soos in 2018, toe 'n skandaal die Sweedse Akademie verswelg het wat die wenner van die literatuurprys kies. Die jaar se prys is in plaas daarvan die volgende jaar toegeken aan die Poolse skrywer Olga Tokarczuk.
Terwyl Swede tydens die twee wêreldoorloë neutraal gebly het, het die Nobelkomitees dikwels geweier om die pryse toe te ken, veral tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Beide morele en logistieke redes is aangevoer, sowel as die feit dat die komitees in Stockholm nie meer toegang tot wetenskaplike publikasies gehad het nie.
Noorweë, wat die vredesprys toeken, is intussen vanaf April 1940 deur Nazi -Duitsland beset.
Die vredesprys is nie toegeken tussen 1939 en 1945, toe die 1944 -prys terugwerkend aan die Rooi Kruis toegeken is nie.
In Stockholm is die pryse vanaf 1944 weer toegeken, hoewel die Desember -prysuitdeling gekanselleer is.
In 1924 het die organiseerders die seremonies in Stockholm en Oslo gekanselleer vanweë 'n kombinasie van siekes, met inbegrip van die Poolse skrywer Wladyslaw Reymont - en die feit dat die chemie- en vredespryse nie toegeken is nie. Dit was die enigste keer dat die seremonies in vredestyd afgelas is.
Intussen is die feesmaal wat tradisioneel gehou is na die prysuitdeling van 10 Desember in die stadsaal van Stockholm in 1956 gekanselleer om die uitnodiging van die Sowjet -ambassadeur weens die onderdrukking van die Hongaarse rewolusie te vermy. In plaas daarvan word 'n nie -amptelike, kleiner ete gereël.
Verskeie laureaten kon deur die jare om politieke redes nie die Nobelprys bywoon nie.
Die Duitse joernalis en pasifis Carl von Ossietzky was in 'n Nazi -konsentrasiekamp aangehou en kon nie sy vredesprys in 1936 ontvang nie. Hy sterf twee jaar later.
Myanmar se opposisieleier, Aung San Suu Kyi, was onder huisarres toe sy die vredesprys in 1991 gewen het en kon die toekenning nie in 2012 persoonlik aanvaar nie.
In 2010 was die Chinese dissident Liu Xiaobo in die tronk toe hy die vredesprys ontvang het. Sy stoel bly leeg, waar die prys geplaas is. Hy is in 2017 oorlede.
In die geval van Alexander Solzhenitsyn was die Sowjet -skrywer genoodsaak om sy literatuurprys van 1970 te weier, uit vrees dat hy nie na sy land sou kon terugkeer as hy sou reis om dit te ontvang nie. Hy het die toekenning uiteindelik vier jaar later aanvaar.
'N Soortgelyke dilemma het die vakbondleier en later president van Pole, Lech Walesa, gekonfronteer, wat die vredesprys van 1983 gewen het en sy vrou in plaas daarvan gestuur het om die toekenning te gaan haal.
Verskeie wenners het hul pryse geweier, waaronder twee wat dit uit vrye wil gedoen het.
Die Franse filosoof Jean-Paul Sartre het die literatuurprys in 1964 van die hand gewys, en hoewel die Russiese skrywer Boris Pasternak dit in 1958 aanvaar het, het die Sowjet-owerhede hom later gedwing om dit te weier.
In 1973 het die vredesonderhandelaar van Viëtnam, Le Duc Tho, geweier om die vredesprys met die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, te deel en aangevoer dat die wapenstilstand wat die oorlog in Viëtnam beëindig het nie gerespekteer word nie.
Kissinger weier van sy kant om na die prysuitdeling na Oslo te reis weens die risiko van protesoptredes en is vervang deur die Amerikaanse ambassadeur.
In die dertigerjare het drie Duitse wetenskaplikes die Nobelprys gekry: Richard Kuhn (1938) en Adolf Butenandt (1939) in chemie, en Gerhard Domagt (1939) in medisyne.
Maar Hitler - woedend oor die prys aan von Ossietzky - het enige Duitser belet om 'n Nobel te aanvaar, en hulle moes hul pryse weier.
MILTON : Negentien ses en sewentig was 'n buitengewone jaar vir die Verenigde State en die Universiteit van Chicago. Al sewe ontvangers van die Nobelprys was Amerikaners (sewe omdat die medisyne -prys en die fisika -prys elk tussen twee mense verdeel is). Twee ontvangers, Saul Bellow vir letterkunde en ek vir ekonomie, was van die Universiteit van Chicago.
Ek het eers in Stockholm besef hoeveel die Nobelpryse vir Swede beteken. Draai die World Series in bofbal, die Super Bowl in sokker en die presidentsverkiesing saam, en jy het 'n goeie idee van wat die Nobelpryse daar beteken. Die prysuitdeling is die groot gebeurtenis van die jaar. Ek het aan iemand in Stockholm gesê: 'Ek verstaan ​​dat die Nobelpryse en die opbrengs van die ys die twee groot gebeurtenisse in Swede is.' Met ernstige erns het hy gesê: "O, die opbreek van die ys hou nie 'n kers by die Nobelpryse nie!"
ROOS : Ons het op Maandag, 6 Desember, in Stockholm aangekom, een dag voor die kalender van gebeure, om onsself vier en twintig uur te gee om van jetlag te herstel. Ons aankoms op die lughawe in Stockholm was, vermoed ek, 'n nuwe ervaring vir die Nobelkomitee en vir Stockholm - en beslis vir ons. Ons het verwag dat 'n verteenwoordiger van die komitee ons op die lughawe sou ontmoet. Ons het nie verwag dat die aantal mense wat in die onthaalkamer was, ons sou verwelkom of die streng sekuriteit wat ons omring het vanaf ons aankoms totdat ons van dieselfde lughawe vertrek het nie.
Na 'n vriendelike verwelkoming is ons meegedeel dat geen personeellede op die lughawe toegelaat is nie weens die vrees vir betogings. dat ons in Stockholm was. Daar was betogings en koerantaanvalle, geborg deur 'n organisasie genaamd die Chileense komitee, teen professor Erik Lundberg, voorsitter van die Nobel Ekonomiese Komitee, en die Nobelkomitee wat protes aanteken teen die toekenning van die ekonomiese prys aan Milton. Toe ons die lughawe verlaat vir die reis na die Grand Hotel waar al die laureates gehuisves is, is die amptelike motor voorafgegaan en gevolg deur polisiemotors. Van daardie oomblik tot ons weg was, was ons nooit sonder ons twee lyfwagte nie. Boonop was ons kamer dag en nag onder toesig van ander polisie. Ons het ontdek dat nie eens 'n diensmeisie ons kamer binnegaan sonder 'n polisiebegeleiding nie!
'N Perskonferensie was oorspronklik geskeduleer vir die middag van ons aankoms, maar Milton het gevra dat dit uitgestel word tot die volgende middag, wat dit was. Dit was waarskynlik die grootste perskonferensie wat 'n laureaat ooit gehad het - met die uitsondering van Solzhenitsyn - maar nie omdat verslaggewers en ander uit die media 'n brandende begeerte gehad het om die mening van Milton oor ekonomiese aangeleenthede te hoor of enigiets wat verband hou met die ontvangs van die prys nie. Vrae oor ekonomie was opvallend deur hul afwesigheid. Alle belangstelling en alle vrae het gefokus op die beweerde deelname van Milton as adviseur van die Chileense junta. Met enkele uitsonderings was die vrae nie besonder vyandig nie. Ek was onder die indruk van hoe moeilik dit is om mense te ontken oor die idee wat hulle op grond van verkeerde inligting gevorm het. In afwagting het professor Arnold Harberger, wat Milton se ses dae lange reis na Chili gereël het, 'n gedetailleerde brief aan baron Stig Ramel, president van die Nobelstigting, geskryf waarin hy die feite uiteensit oor sy en Milton se betrokkenheid by Chili. Hierdie brief is wyd versprei, maar dit het nie die aanhoudende aanvalle op Milton op grond van heeltemal verkeerde inligting verhinder nie.
By die perskonferensie was alle belangstelling en vrae rondom Milton se beweerde deelname as adviseur van die Chileense junta. Ek was beïndruk deur hoe moeilik dit is om mense te ontken oor idees wat hulle op grond van verkeerde inligting gemaak het.
Hoewel die joernaliste in die kamer nie vyandig was nie, is ons meegedeel dat 'n skare betogers, in die voorportaal van die Sweedse Akademie en op straat, baie opgewonde was. Na die konferensie is ons motor deur betogers of ander motors ingesluit (ons het nooit uitgevind watter nie), en ons is met 'n sydeur na 'n systraat geneem waar 'n polisiemotor wag. Selfs met al hierdie voorsorgmaatreëls, was daar nog 'n paar betogers op ons pad wat 'n paar foto's kon kry - niks meer nie.
Professor Carl Bernhard, sekretaris van die Sweedse Akademie vir Wetenskappe, het die eerste amptelike aangeleentheid van die Nobelweek aangebied, 'n onthaal en ete by die akademie. Die meeste mense wat by hierdie geleentheid deur die ontvangslyn gekom het, was nuut vir ons, net soos die ander wenners en hul vroue - behalwe Saul Bellow en sy vrou wat ons uit Chicago geken het.
By die ete na die onthaal, toe ons by ongeveer tien mense aan tafel sit, het ons name en gesigte begin herken. Teen die einde van die week het die gesigte baie bekend geraak en kon ons selfs name en gesigte pas! Aan die einde van die ete gebruik professor Bernhard die geleentheid om in detail te verduidelik hoe die Nobelpryswenners gekies word. Ek weet nie of die sekretaris van die Nobelkomitee elke jaar hierdie verduideliking maak nie en of professor Bernhard dit vanjaar gemaak het vanweë die berig van kontroversie oor die prys in ekonomie.
ROOS : Een van die indrukwekkendste en onvergeetlikste gebeure van die week was die seremonie self en die banket in die stadsaal onmiddellik na die seremonie. Die voortgesette reeks TV -onderhoude, perskonferensies, onthale, etes en dies meer het ons egter behoorlik besig gehou vir die agt dae wat ons in Stockholm was.
Ons is meegedeel voordat ons ons hotel verlaat het tydens die prysuitdeling dat daar 'n demonstrasie buite die konsertsaal sou wees deur dieselfde groep wat betoog het voor ons in Stockholm aangekom het. Daar was baie aktiwiteite onder ons polisiewag, maar ons was nooit bewus van enige betoging nie. Ek weet nie of dit was omdat ons die gang binnegegaan het deur 'n deur wat onbekend was vir die betogers of dat ons so goed omring was deur klere van die polisie dat ons nie die betogers gesien het nie. Die polisie rondom ons was altyd in gewone klere, nooit in uniform nie.
Kort nadat ons die konsertsaal binnegegaan het, het Milton vertrek om by die ander laureates aan te sluit. Ek het saam met ons gaste na die sitplekke vir ons gegaan. Terwyl die saal vol was, speel die orkes 'n verskeidenheid deuntjies uit West Side Story, bekend vir alle Amerikaners. Die saal word vinnig vol sodat teen 4:50, die vasgestelde tyd, dit lyk asof alle sitplekke beset is. 'N Gloed van trompette presies om vyfuur, en koning Carl gevolg deur koningin Sylvia, saam met prins Bertil en sy vrou, prinses Lillian, kom by die platform uit van 'n deur aan die linkerkant na die musiek van die "King's Song" gespeel deur die Stockholm Filharmoniese Orkes. Van 'n deur aan die regterkant van die perron kom die laureaten, elkeen begelei deur 'n verteenwoordiger van die Nobelkomitee, toe in. Hulle aankoms, in die volgorde wat deur Alfred Nobel gespesifiseer is, is ook aangekondig deur 'n trompetgeluid. Die laureaten het hul plekke aan die regterkant van die platform ingeneem, en hul begeleiers aan die linkerkant. Voor die koms van die koning en sy party was reeds die laureaten van vorige jare, wat agter die laureates van die huidige jaar gesit het, en lede van die Nobelstigting, wat agter in die middel gesit het. Die hele gehoor het gestaan ​​vandat die basuine die aankoms van die koning aangekondig het totdat die laureates sit. Musiek is gespeel tussen alle geleenthede op die program.
Die werklike aanbieding het begin na 'n verwelkoming in Sweeds deur professor Sune Bergstrom, voorsitter van die Nobelstigting. Die verteenwoordiger van die Nobel Fisika -komitee het opgestaan ​​en 'n redelik lang toespraak in Sweeds gehou om die toekenning aan die fisika -laureaat of, soos in hierdie geval, twee wenners te regverdig. Aan die einde van die toespraak het die begeleier die laureaat in laasgenoemde se taal toegespreek. (Omdat alle laureaten vanjaar Amerikaans was, was Engels die enigste ander taal wat gebruik is.) Hierdie toespraak was kort en eindig met 'n uitnodiging aan die laureaat om die Nobelprys vir goud, die diploma en 'n konsep vir die geldprys te ontvang, van die hand van Sy Majesteit. Op hierdie punt, volgens gewoonte, is daar 'n geblaas van basuine en die laureaat van sy kant en die koning van sy stap na die middelste verhoog, die laureaat ontvang die medalje en sertifikate van die koning, skud hande, 'n paar woorde wat niemand onthou nie gaan tussen die koning en die laureaat, en die koning keer terug na sy plek terwyl die laureaat die gehoor in die gesig staar en buig voor die toejuiging.
Elke laureaat is op hierdie manier aangebied, chemie na fisika, dan medisyne en letterkunde. Tot op hierdie punt het die seremonie in sy eertydse patroon verloop. Maar toe verander die patroon. Professor Lundberg het sy toespraak in Sweeds gehou om die toekenning vir ekonomie te regverdig. Milton het uit sy stoel opgestaan ​​toe professor Lundberg die kort toespraak in Engels gehou het en eindig met die gewone uitnodiging om die toekenning van die koning te ontvang. Op hierdie punt staan ​​'n figuur met stertjies heel agter in die balkon, uitgestrekte hande en skreeu in Engels "Down with capitalism, freedom for Chile!" Die oomblik was kort, maar baie gespanne. Ushers of polisie, ek weet nie watter nie, het die betoger vinnig uit die gang gehaal. Professor Lundberg het in 'n geringe stem vir Milton om verskoning gevra vir die onderbreking en eindig met 'Dit kon erger gewees het.' Aangesien betogers nie vir Milton en my 'n nuwe verskynsel was nie, het ons gevoel dat dit inderdaad erger kon gewees het. Milton en die koning gaan na die middelste verhoog en nadat hy sy medalje en sertifikate ontvang het en die hand van die koning geskud het, het Milton 'n langer applous gestaan ​​as wat enige van die voorafgaande ses wenners ontvang het.
Die gehoor, oorweldigend Sweeds, was duidelik nie in simpatie met die betoger nie. Waar ons ook al gegaan het gedurende die volgende paar dae, is ons verontskuldig vir die gebeurtenis.
MILTON : Soos so gereeld gebeur, het so 'n demonstrasie 'n neiging om terug te spring. Die onmiddellike gevolg hiervan was deels dat die jong man deur die marshals gegryp en uit die kamer getrek is. Boonop beland ek met 'n twee keer so lang ovasie as enigiemand anders.
ROOS : Ons is meegedeel dat 'n groot demonstrasie buite die konsertsaal gehou word. Koerante berig tussen twee en sesduisend mense wat op en af ​​marsjeer met baniere wat Milton se betrokkenheid by Chili protesteer. Ons bediendes het ons beskerm deur 'n ietwat rotonde te gebruik om ons van die konsertsaal na die stadsaal te neem. As gevolg hiervan het ons die demonstrasie net in die verte van die vensters van ons motor gesien. Die massademonstrasie het baie van die gaste baie erger gemaak, beide toe hulle aanvanklik die konsertsaal binnegegaan het en later toe hulle te voet van die konsertsaal na die stadsaal gegaan het. Die ervaring het niks gedoen om hul simpatie met die betogers te verhoog nie.
Toe ons by die stadsaal aankom, is ons ingelei in 'n groot kamer genaamd die Prince's Gallery vir 'n seremonie waarop die minister van buitelandse sake van die betrokke land die laureaten en hul vroue aan die koninklike familie oorhandig. Vanjaar was ambassadeur Smith die enigste minister van buitelandse sake wat dit bygewoon het. Die laureaten en hul vroue het langs die een kant van die galery hul plekke ingeneem. Die koning, gevolg deur die koningin en ander lede van die koninklike familie, het die galery binnegegaan en in 'n rustige pas langs die ontvanglyn beweeg, terwyl die ambassadeur die inleidings gemaak het. Gesprekke was kort, informeel en vriendelik.
Daarna is ons na die Gold Room, waar die banket altyd gehou word. Die belangrikste geleenthede tydens die banket was roosterkoeke, eers aan die koning deur die president van die Nobelstigting en daarna deur die koning aan Alfred Nobel. Aan die einde van die ete het 'n verteenwoordiger van die Nobel -stigting 'n kort praatjie in Engels aan die laureates gegee en die laureates een vir een genooi om te antwoord. Elke laureaat het toe 'n kort toespraak gelewer wat hy vooraf voorberei het. In sy toespraak bespreek Milton sy reaksie op al die aandag wat die aankondiging van die Nobelprys gegee het.
Ek is verheug oor die toekenning, maar ek moet erken dat die afgelope agt weke my beïndruk het dat daar nie net 'n gratis middagete is nie, maar ook geen gratis prys nie. Dit is 'n huldeblyk aan die wêreldwye reputasie van die Nobelpryse dat die aankondiging van 'n toekenning sy ontvanger in 'n onmiddellike kenner van alles en al omskep, en hordes ywerige nuusmanne en fotograwe van tydskrifte en TV -stasies regoor die wêreld loslaat. Ek is self my mening gevra oor alles, van 'n geneesmiddel vir die gewone verkoue tot die markwaarde van 'n brief onderteken deur John F. Kennedy. Nodeloos om te sê die aandag is vleiend, maar ook korrup. Op een of ander manier het ons 'n teenmiddel nodig vir beide die opgeblase aandag wat 'n Nobelpryswenner op gebiede buite sy bevoegdheid kry, en die opgeblase ego wat elkeen van ons die gevaar loop om te verkry. My eie veld dui op een voor die hand liggende teenmiddel: mededinging deur die oprigting van nog vele meer toekennings. Maar 'n produk wat so suksesvol was, is nie maklik om te vervang nie. Daarom vermoed ek dat ons opgeblase ego's nog lank veilig is.
Ek is u diep dankbaar, nie net vir die eer wat u aan my toegeken het nie, maar ook vir u onfeilbare Sweedse gasvryheid en vriendskap.
Die banket het tot 'n einde gekom met 'n indrukwekkende optrede deur studente van Stockholm. Sang is eers gehoor voordat die studente werklik verskyn het. Toe sien ons hoe hulle die balkon bokant die banketsaal binnegaan. Die sang stop en een student stap vorentoe, haal sy pet af en spreek die laureates in perfekte Engels aan. Die student wat gekies is om die pryswenners vanjaar te groet, was Lars Wijkman, en sy toespraak was vir ons 'n plesier om te hoor.
MILTON : Wijkman het 'n uiters effektiewe verklaring gelewer van sy geloof in vryheid, van die gevaar vir vryheid wat uit die regering se beheer en die uitbreiding van die regering ontstaan ​​het, en oor die belangrikheid van die handhawing van 'n vrye samelewing wat individue in staat sou stel om hul eie doelwitte na te streef. Goed verwoord, goed gesê en in Engels het die toespraak ons ​​hoop gegee dat sulke gevoelens onder die jonger mense in Swede ontwikkel. Wijkman se oproep tot 'n vrye samelewing was 'n welkome kontras met die papegaaiagtige konformiteit van die betogers.
ROOS : Die vertrek van die studente, terwyl hulle sing terwyl hulle gegaan het, het die banket afgesluit, maar nie die aand se vieringe nie. Ons het die studente gevolg, na die sogenaamde Blue Room. Hier het die studente al gedans. Ons het ook ons ​​deel van die dans gedoen, maar dit was meer interessant om met groepe studente te vergader. Voordat die aand verby was, het Milton 'n studentekap ontvang deur een van die studente en die volgende dag 'n das van die Universiteit van Stockholm ontvang. Of hierdie gebare van die studente die manier was om verskoning te vra vir die een onder hulle wat so oneerbiedig presteer het tydens die oorhandiging van die toekennings, of dat dit net die gevolg was van die gewone affiniteit wat Milton met studente van alle lande het, en omgekeerd, kan ek nie sê nie, maar ons is aangeraak.
ROOS : Op die laaste dag, na 'n aangename middagete by die Stockholm School of Economics, het Milton sy Nobel -lesing gegee. Daar was vooraf groot kommer oor die moontlikheid van nog 'n betoging. Alhoewel ons lyfwagte en ander sekuriteitsmanne voortdurend om ons was, moet ek erken dat ek vir die eerste keer 'n mate van kommer was. Universiteite is nie aangepas vir streng sekuriteit nie en was ten minste die afgelope jare 'n gewilde plek vir demonstrasies van allerhande aard. Ons was almal verlig toe ons vrese ongegrond was. Oor die algemeen het slegs ekonome die lesing bygewoon, wat na verwagting tegnies van aard was en was. Die kamer was vol, maar almal wat daar was, was daar omdat hulle wou hoor wat Milton te sê het.
MILTON : Die instelling van 'n Nobelprys vir ekonomie is gereeld gekritiseer op grond daarvan dat ekonomie nie 'n wetenskaplike dissipline soos fisika of chemie of geneeskunde is nie, maar eerder 'n deel van filosofie of politiek of aktuele aangeleenthede, so vervleg met waardes dat objektiewe oordeel van wetenskaplike werk is onmoontlik. Ek glo nie self dat daar 'n jota verskil is in hierdie opsigte tussen ekonomie en ander dissiplines nie. Politiek betree die ander dissiplines ten minste soveel as wat dit in die ekonomie is.
Ek het my lesing hoofsaaklik geskryf om daarop te wys dat ekonomie 'n positiewe wetenskap is, soos fisika en chemie. In plaas daarvan om die metodologiese kwessie eksplisiet te bespreek, het ek dit met voorbeeld probeer illustreer. Die voorbeeld wat ek gekies het, was die verandering in professionele sienings oor die verband tussen inflasie en werkloosheid. Hierdie sienings het die afgelope dertig jaar drasties verander. En hulle het verander, nie as gevolg van enige waardesverandering nie, nie weens politieke oorwegings nie, maar omdat die feite dit onmoontlik gemaak het om sekere hipoteses wat oorspronklik aanvaar is, aan te hou. Alhoewel dit die bedoeling was om die hoofpunt van die toespraak te wees, het die meeste koerantkommentare dit weggelaat en na iets anders gegaan.
Dit was ons laaste dag in Stockholm. Ons het die aand vertrek. Dit was 'n wonderlike week, en ek en Rose is herinner aan 'n ou TV -program met die titel Dit was die week wat was.
Redakteur se nota: Nadat hy in 1975 as gas van 'n privaat organisasie 'n kort reis na Chili gemaak het, is Milton Friedman verkeerdelik geteer as adviseur van die outoritêre regime van Augusto Pinochet. As gevolg van hierdie omstredenheid het betogers verskyn toe die Friedmans na Stockholm reis om die Nobelprys te ontvang.
Friedman het probeer om sy kritici reg te stel in 'n brief van 1976: 'Ek is nie nou en was nog nooit 'n ekonomiese adviseur van die Pinochet Chileense junta nie. Einde Maart 1975 was ek ses dae in Chili onder die vaandel van 'n privaat Chileense bank. Ek het openbare lesings en seminare oor inflasie gehou, met baie burgers uit verskillende lewensterreine gepraat en met baie regeringsamptenare vergader, waaronder generaal Pinochet. Dit was my eerste en enigste besoek aan Chili, en my enigste kontak met Chileense regeringsamptenare. "
Uittreksel en aangepas uit Twee gelukkige mense, deur Milton en Rose D. Friedman, uitgegee deur die University of Chicago Press. © 1998 deur die Universiteit van Chicago. Met toestemming gebruik.
Beskikbaar by die Hoover Press is Die essensie van Friedman, 'n bundel opstelle deur die ekonoom van die Nobelpryswenner. Om te bestel, skakel 800-935-2882.
Reflektone 50 jaar na die ete in Atlanta ter ere van Martin Luther King Jr. vir sy Nobelprys vir Vrede
Dit was dus 'n daad van historiese genie wat daartoe gelei het dat die Atlanta History Center die 50ste herdenking van die beroemde ete op 27 Januarie 1965 gevier het toe die stad sy ontvanger van die tuiste van die Nobelprys vir Vrede van 1964 en#8211 Burgerregteleier Martin vereer het Luther King Jr.
Dinsdagaand het die Atlanta History Center die verlede uitgenooi na die hede.
By 'n privaat onthaal voor 'n paneelbespreking, is die oorspronklike organiseerders en hul opvolgers, die oorspronklike borge en hul gesinne sowel as die institusionele leiers en hul opvolgers uitgenooi om na te dink oor die veranderinge wat Atlanta en die Suide die afgelope vyf dekades deurgeslaan het. .
Christine King Farris, die suster van die Nobelpryswenner, het die toneel aangepak.
Voor die Dinkler Plaza -ete het swartes en blankes nooit saam in Atlanta geëet nie, het sy gesê. Vir haar was die aandete 'n belangrike oomblik toe die sakegemeenskap in Atlanta, swart en wit, swart en wit Atlanta en swart en wit, Jode en heidene kon uitstyg bo die wrywing wat in ander suidelike stede plaasgevind het.
Rabbi Jacob Rothschild oorhandig Steuben -kristal aan Martin Luther King Jr. tydens 'n ete ter ere van die Nobelprys vir Vrede (Krediet: Kenan Research Center, Atlanta History Center)
. Krediet: Kenan Research Center, Atlanta History Center
Atlanta het van 'n klein suidelike stad gegaan na wat dit vandag is, 'n groot metropolitaanse stad, het sy gesê.
Die Atlanta History Center het baie moeite gedoen om uit te vind wie die borge van die ete was en het probeer om soveel as moontlik te nooi.
Een van die jongste mense by die Dinkler Plaza -ete was Martin Luther King III. In een van die filmsnitte wat tydens die aandprogram vertoon is, kon die jong Martin voor die kamera gesien word.
" Ek onthou dat ek daar was, die lang tafels, ", het hy gesê en bygevoeg dat die filmknipsels nie die uitgestrektheid van die kamer wys nie en hoe druk dit was.
In totaal het 1 500 mense na 'n ete gekom wat die leiers van Atlanta uitgedaag het om uiteindelik aan die regte kant van die geskiedenis te beland.
Nadat King die Nobelprys vir vrede ontvang het, het 'n paar progressiewe Atlanta -leiers geglo dat hy deur sy tuisdorp vereer moes word. Onder hulle was Rabbi Jacob Rothschild van die Tempel.
Janice Rothschild Blumberg, wat Dinsdagaand op die paneel was, het gesê dat burgemeester Ivan Allen Jr. Toe hulle aan die burgemeester sê dat hulle King wil eer, het die burgemeester gesê dat hy met 'n paar lede van die sakegemeenskap sou praat om hul belangstelling te bepaal. Allen het teruggekom en vir die klein groepie gesê: 'Hulle sal nie hiermee saamgaan nie, maar as u besluit om daarmee voort te gaan, sal ek agter u wees.'
Om 'n volledige verslag te lees oor hoe die leiers van Atlanta werklik die ete kom ondersteun het, lees die kolom van Sheffield Hale in Atlanta History Center, wat verlede week verskyn het in SaportaReport in Jamil en Georgia in Jamil 's.
Verskeie lede van die Allen -familie was in die gehoor, waaronder twee kleinseuns, Ivan Allen IV en Beau Allen.
Die voormalige burgemeester van Atlanta, Sam Massell, het gesê dat 'n mens nie die rol wat die Joodse gemeenskap gespeel het om swart en wit Atlanta bymekaar te bring, onderskat nie. Byna 'n vyfde van die borge van die ete was Joods, het hy gesê.
Hank Klibanoff, 'n Pulitzer-bekroonde skrywer van die boek – the Race Beat, het die paneelbespreking gemodereer en die program afgewissel met film- en klankgrepe van die werklike ete en het die gehoor 'n gevoel gegee dat hulle werklik ervaar of herleef daardie aand van 50 jaar gelede.
As toevoeging tot die simmetrie van die twee aande, het studente van Morehouse College die volkslied gesing en dieselfde liedjie wat Morehouse -studente tydens die ete gesing het. Die geleentheid is ook afgesluit met 'n wonderlike weergawe van "We Shall Overcome " – net soos die aandete in 1965 geëindig het.
Klibanoff het Andrew Young, wat saam met King in die beweging gewerk het, gevra of Atlanta werklik anders is as die res van die Suide.
Young het gelag en gesê dat Benjamin E. Mays, wat destyds president van Morehouse College was, soms probleme ondervind het met sing "God Bless America ,, ", maar hy het nooit 'n probleem gehad om te sê "God Bless Atlanta. "
Teen die aandete het die Atlanta reeds 'n nasionale advertensieveldtog begin, 'n stad wat te besig was om te haat en $ 4 miljoen daaraan te sit.
Daar was 'n duidelike verskil tussen Atlanta en die res van die Suide, " Young.
Maar 'n stad kan 'n veldtog voer wat beweer dat dit iets is, maar nie werklik aan die beeld voldoen nie.Die aandete by die Dinkler Plaza 50 jaar gelede het Atlanta gehelp om 'n stad te besig om te haat.
Dit is ten minste die manier waarop Billye Aaron, wat 50 jaar by die ete was, dit onthou.
Dit was die eerste keer dat ek so iets gesien het, en Aaron het gesê van die ete wat 'n egalige mengsel was van swart en wit wat langs mekaar sit. Dit was ook die eerste keer dat sy vir Martin Luther King Jr. "I ontmoet het. Ek is nie seker of ek sedertdien na 'n ete was nie. "
Een tipiese voetnoot van Atlanta wat Klibanoff tydens sy kommentaar bygevoeg het, is die Dinkler Plaza -hotel gesloop, en vandag is die perseel by Forsyth- en Williamsstraat 'n parkeerterrein.
Vyf dae met Abhijit & Esther in Stockholm
Omstreeks 12:00 die Grand Hôtel
Saterdag, 7 ste Desember 2019. Diyar, 'n tweede generasie immigrant uit Sirië, het my van die lughawe in Stockholm na die Grand Hôtel gery. Hy was nuuskierig om te weet hoekom ek daar was. Alhoewel ek ontwykend was, kon hy uit besprekings oor Saddam Hussein, Indië en die wêreld in die algemeen aflei dat ek daar was vir die Nobelweek. O, jy is hier vir die Nobel! Alle Nobelpryswenners woon al jare by die Grand. President Obama het ook daar gebly, het hy bygevoeg.
Diyar se pa het in 1983 na Swede gekom en met taxi's gery totdat hy afgetree het, en sy vloot het tot 12 jaar gegradueer. Hy het gebruik gemaak van die bepaling waarmee hy 'n lang pouse kon behou, en organiese parfuum vervaardig en uitgevoer na verskillende lande. Naweke was vir die bestuur van taxi's. Alle verdienste het na sy onderneming gegaan. Die stryd van sulke klein mense en die verbetering van hul lewensonderhoud is die onderwerp van die Nobelprys vir Ekonomie in 2019, amptelik, die Sveriges Riksbank -prys in Ekonomiese Wetenskappe ter nagedagtenis aan Alfred Nobel. Nie een van die oorspronklike dissiplines waarvoor die Nobelprys begin is nie, dit is 50 jaar gelede in 1969 begin.
Diyar was verheug dat ek in Stockholm was as gas van twee wenners van die ekonomie, Abhijit Banerjee en Esther Duflo. Maar dit lyk asof hy trotser was dat hy my by die Grand afgelaai het. Die beste hotel in Swede, het hy verklaar. Dit is in 1874 geopen en is die enigste Sweedse hotel in die toonaangewende hotelle van die wêreld. Dit is inderdaad pragtig, teenoor die koninklike paleis en aan die oewer van een van die vele riviere van Stockholm, geleë op 14 eilande.
Na die aanmelding het die ontvangs my na die Nobel Desk gestuur. Hulle was gereed met my vraestelle, aangepas vir elke gas, insluitend die gedetailleerde rooster van Abhijit, die programme vir die gaste, busstye vir die geleenthede, uitnodigingskaarte en 'n sleutel tot die stad wat my gratis toegang tot ongeveer 65 museums gee, gratis besienswaardighede en reis met rooi busse.
Nadat ek by my kamer op die sesde verdieping ingeloer het en myself verkwik het, het Abhijit 'n boodskap gestuur dat ons 'n halfuur kan ontmoet voordat hy vir een van sy onderhoude vertrek. Dit was reeds sy derde dag in Stockholm. Al was hy moeg, was daar geen tekens daarvan nie. Abhijit en Esther is op die 5de op die lughawe ontvang deur prof. Göran K. Hansson, sekretaris -generaal van die Royal Swedish Academy of Sciences, en hul attachés. Daarna moes hulle 'n rustige aand voorberei het vir die gejaagde week wat voorlê.
Die volgende dag was om op te warm vir die meer besige mense. Die eerste geleentheid was 'n 'informele byeenkoms' by die Nobelprysmuseum. Alle laureaten en hul gesinne het kennis gemaak met die geskiedenis van die Nobelprys en die Nobelpryse. Die Laureates moes onderhoude met amptelike digitale kanale gee, 'n voorwerp aan die museum skenk en 'n stoel in Bistro Nobel onderteken, gevolg deur 'n ligte middagete -buffet. Esther het 'n paar boeke gegee wat hulle vir hul werk met Pratham gebruik het. Abhijit het sakke van vroue in Ghana as deel van hul werk geskenk. Saans is die voorsitter, Peter Fredriksson, tydens 'n ete saam met lede van die Ekonomiese Wetenskappe -pryskomitee aangebied.
Teen die tyd dat ek Abhijit omstreeks 15:00 op die 7de ontmoet het, was die Laureates reeds deur 'n ontbytvergadering waar hulle ingelig is vir die perskonferensie en die gebeure van die oggend. Die perskonferensie was vir die Laureates in Physics, Chemistry and Economics, by die Royal Swedish Academy of Sciences, gevolg deur kort individuele onderhoude. Esther kondig hier die besluit van die drie Economics Laureates aan om hul prysgeld te skenk, op die manier van Pierre en Marie Curie, om verdere navorsing in hul gebied te befonds. Gevolglik gaan die geld aan die Weiss -fonds vir navorsing in ontwikkelingsekonomie vir die befondsing van navorsing in Europa, Indië, Afrika en Latyns -Amerika. Die Weiss -gesin sal 'n ekstra 50 miljoen dollar vir die doel bydra.
Die Nobelkonsert is aan die gang
'N Oefening van die Nobel -lesing het om 11 uur gevolg en 'n voorbereidende vergadering met BBC om 13.30 uur. Toe ek Abhijit ontmoet, was 'n individuele onderhoud met hom om 15.30 uur geskeduleer. by die Grand Hôtel self. Om 19:00 was 'n ete vir die wenners van die fisika, chemie en ekonomie. Maar daar was tyd vir 'n wandeling op die paaie naby die Grand, waarby ek ook aangesluit het. Noemie en Milan, die sewe en vyfjarige dogter en seun van Esther en Abhijit, onder die sorg van Cheyenne, hul AU pair, geniet elke stukkie van die skitterende uitstallings wat in die Kersseisoen te sien was. Terwyl die Laureates op pad was na aandete, het ek vroeg ná ete saam met Aroon Raman, 'n ander klasmaat, in die stilte van sy kamer afgetree.
Sondag, 8ste Desember. Dit gaan 'n gejaagde dag wees. Nirmala Maasi, Abhijit se ma, het die vorige aand saam met Abhijit se broer, Ani, en sy lewensmaat, Veronica, aangekom. Maar Abhijit en Esther het nog tyd gekry om 'n privaat ontbyt by die Grand Hôtel aan te bied. Later het ek en Aroon saam met Esther en familie vir 'n besoek aan die Vaasa -museum gaan kuier. Abhijit het 'n bietjie later aangesluit nadat hy 'n onderhoud gevoer is met ABP News, die enigste kanaal uit Indië om die gebeure te dek. Vasa -museum, geleë op die eiland Djurgården, vertoon die enigste byna ongeskonde skip uit die 17de eeu wat ooit gered is. Dit is die 64-geweer oorlogskip Vasa wat in 1628 op haar eerste reis van 'n bietjie meer as 1000 meter gesink het. Die museum is die mees besoekte in Skandinawië. As gaste van die Laureates het ons die voorreg gehad om saamgeneem te word deur dr Fred Hocker, direkteur van navorsing, en die reis eindig met 'n heerlike middagete by hul restaurant. Met inagneming van die brose toestand, is slegs Abhijit, Esther en die kinders om die binnekant van die skip gewys.
Dit was ook die dag vir die Nobel -lesings in fisika, chemie en ekonomie. Die Geneeskunde en Literatuurlesings is gehou op die 7 de. Die lesings het vanmiddag begin met fisika en chemie. Ekonomie was geskeduleer vir 14:00. Na Vasa het ons net genoeg tyd gehad om terug te keer na Grand en met die bus te ry na die majestueuse Aula Magna -ouditorium op die Universiteit van Stockholm. Die drie Laureates het elk ongeveer 35 minute lank gepraat, alles oor hul navorsing waarmee hulle die Nobelprys gekry het. Die toesprake was goed gekoördineer, Abhijit het oor die veldeksperimente gepraat en die wetenskap agter die navorsing wat Random Control Trials (RCT's) betref, Esther oor veldeksperimente en die praktyk van beleid met behulp van RCT's, en Michael Kremer het eksperimentering met innovasie en ekonomie verbind.
Daar is kritiek op RCT van beide regse en linkse intellektuele. Vir my, omdat ek Abhijit al amper vier dekades geken het, is dit 'n uitdrukking van sy eie self. Hy was, anders as ek, altyd 'n baie ongeduldige mens. Ongeduldig met gebrekkige diens, ongeduldig met vertragings van enige aard, en natuurlik ongeduldig met die onreg rondom, armoede, korrupsie en geslagsgeregtigheid is een van sy prioriteite. Hy het geen geduld met die regse siening om groei alleen te laat sorg vir armoede deur oor die jare heen te laat sak nie. Hy het ook geen geduld vir die linkerkantse siening om strukturele veranderings deur die jare te laat inkom en hul werk te verrig nie. Hy sou graag die veranderinge hier en nou, in ons leeftyd, wou sien. Selfs al beteken dit hier en daar slegs inkrementele veranderinge, maar laat ons die beweging skep wat op sigself 'n momentum sal bou en verandering kan teweegbring.
Na die lesings was daar tyd om te ontspan in Abhijit en Esther se ruim suite voordat ons na die Nobelpryskonsert gaan. Uitnodigings was beperk tot agt per Laureaat. Aroon het reeds ons kaartjies gekoop toe hy 'n dag voor my beland. Die konsert het 'n voorsmakie gegee van die pragtige Stockholm Konsertsaal, waar die Nobelprysuitdeling ook gehou sou word. Die konsert deur die Royal Stockholm Philharmonic Orchestra is onder leiding van die 92 -jarige Herbert Blomstedt, 'n kampioen van Skandinawiese komponiste. Dit was dus geen verrassing dat die konsert met Carl Nielsen, Wilhelm Stenhammar, Edvard Grieg en Jean Sibelius, onderskeidelik Deense, Sweedse, Noorse en Finse komponiste, almal uit die laat 19de en vroeë 20ste eeu, en tydgenote van Alfred Nobel.
Abhijit en Esther het besluit om die opsionele ete na die konsert oor te slaan om by hul gesin aan te sluit. Abhijit het 'n boodskap gestuur om te vra of ek en Aroon by hulle wil aansluit, en ons het dit gedoen. Riche op Birger Jarlsgatan, "die hart van alle pret in Stockholm", soos hulle dit gestel het, was die lokaal. Aroon het verklaar dat die ete op hom was. Dus, op 'n ligter noot, het ons 'n bietjie los gegaan om ons porsies te bestel. Tydens die ete het ek die ouers van Esther, Violaine, 'n dokter en Michel Duflo, 'n afgetrede professor in wiskunde, beter leer ken. Daar was ook Colas, Esther se broer, en Marie Lajus, Esther se kollega, wat hoof van die polisiedepartement in Parys was. By die aangrensende tafel het Peter Handke, die letterkundepryswenner, ook saam met sy groep geëet, en sommige van hulle het Esther en Abhijit gelukgewens.
Aroon, ek self, die au pair, saam met die Banerjee/Duflo -familie en museumamptenare. Dr Fred Hocker links links. Die dames voor is Violaine en Annie, Esther se ma en suster, met haar ses maande oue baba, Esther met Noemie en Nirmala Maasi
Maandag, 9 Desember. Die ontbyt by die Verandan is altyd weelderig en baie huislik. Dit was heeltemal ongewoon om nie 'n Laureate of 'n ander te ontmoet nie. Die keuse die oggend was om te gaan vir die opname van die Nobel Minds, gesamentlik vervaardig deur Swedish Television en BBC World, en gemodereer deur Zeinab Badawi, die televisie- en radiojoernalis. Die ander opsie was om in Gamla Stan, die ou deel van die stad, rond te loop. Aangesien u altyd mettertyd Nobel Minds aanlyn kon kyk, het ek gekies vir die
loop, want dit het my ook 'n kans gegee om tyd saam met Ani, Abhijit se broer, deur te bring wat ek in baie jare nie ontmoet het nie. Gamla Stan is 'n eiland met geplaveide strate en kleurvolle 17de- en 18de-eeuse geboue, en die tuiste van die middeleeuse Storkyrkan-katedraal en die koninklike paleis, die amptelike woning van die koning. Na 'n paar aankope stap ons in 'n bistro vir koffie. Klein tafeltjies en stoeltjies, ek moes letterlik intrek, maar die atmosfeer was baie warm en 'n verligting van die uiterste koue buite.
Terug by die Grand Hôtel was dit my beurt om Ani, Veronica en Aroon te huisves vir 'n ligte middagete in die gesellige kroeg met houtpanele. Intussen het Abhijit en Esther middagete geëet by die Sveriges Riksbank, die sentrale bank van Swede, en die oudste ter wêreld. Die gasheer was Stefan Ingves, goewerneur, wat agt jaar lank die voorsitter was van die Basel -komitee oor banktoesig tot 2019. Ek onthou Ingves vir sy werk in die vroeë 1990's met die oprigting van 'n slegte bank in Swede, genaamd Securum, onder die eerste en beste voorbeelde van 'n suksesvolle oplossing van slegte bankbates. Die middagete van die Riksbank is gevolg deur 'n onthaal vir Abhijit en Esther deur die Indiese ambassadeur om 15:00.
'N Ander onthaal volg om 18:00 vir al die Nobelpryswenners in die Nordic Museum. Dit was 'n baie druk aangeleentheid in die hoë plafon, lang en reghoekige saal, oor cocktails en kort eet. Ek het kennis gemaak met Michael Kremer, die derde pryswenner van die ekonomie, Gita Gopinath, hoofekonoom van die IMF, en haar man, Iqbal Dhaliwal, wêreldwye uitvoerende direkteur van J-PAL, onder vele ander.
Die dag is afgesluit met ete wat Esther en Abhijit vir hul gaste gereël het, in die Spritmuseum, die Museum van Geeste, op die eiland Djurgården. Die spyskaart vir nie-vegetariërs sluit in Kohlrabi en kastaiings met 'n waterkers Veloute, eend gebraai op die been met verskillende boerenkool en 'n speserybrood Miso, en blaarvleis van geroosterde Clementine met suurmelk Sherbet, pruimedante, room en rysmering. Vir die vegetariërs is Eend vervang met gegrilde en gedroogde bietjies met gefermenteerde vlierbessies, verswart winterspinasie. Almal met bypassende wyne. Ek kon nie help om Abhijit se kookkuns in die keuse van die spyskaart raak te sien nie.
Dinsdag, 10 ste Desember. Dit is die Nobelprysdag, gehou op die sterfteherdenking van Alfred Nobel. Die eerste Nobelprys is op hierdie dag toegeken, in 1901. Dit is steeds so. Dit was die koudste dag van die week. Temperatuur was -6 o c in die oggend en die piek temperatuur sou na verwagting -2 o c wees. Terwyl die Laureates vir hul repetisie gegaan het, gaan ek en Aroon na die Nobel Museum en Gamla Stan. 'N Rustige drankie by 'n ander bistro, en ons was amper klaar as voorbereiding vir die grootste geleentheid van die week. Die bus sou om 15:00 die Grand verlaat vir die geleentheid wat om 16:30 begin.
By die konsertsaal is sitplekke bestem. Maar ek en Aroon is net een sitplek uitmekaar. Aroon is in die verpligte wit das- en jassterte wat by Hans Allde gehuur word, wat deur die jare aan hierdie vereiste voldoen het. Ek het die nasionale kostuum opsie gekies en was dus in my donkerblou bandhgala. Abhijit het ook gekies vir 'n nasionale kurta-rok, 'n dhoti met 'n zari-rand en 'n baadjie. Daar was 'n vrees dat die dhoti dalk nie lank genoeg is om in Bengaalse styl gedra te word nie. Ek was op 'n oproep om hom te help om dit op die Suid -Indiese manier te maak, maar dit was nie nodig nie. Esther het ook gekies vir die nasionale kostuum en gekies vir 'n elegante saree in poublou skakerings van blou en groen, 'n magenta bloes, goue halssnoer en bindi.
Die funksie het op die punt begin, deur die jare heen tot in die volmaaktheid gechoreografeer. Nadat die lede van die koninklike familie aangekom het, speel die orkes Otto Lindblad se Kungssången, die Sweedse koningslied, en Maart in D majeur deur Mozart, terwyl die Laureates na hul sitplekke begelei word, terwyl die 97-jarige John Goodenough, Chemistry Laureate, in sy rolstoel. Die verrigtinge het begin met 'n kort toespraak deur prof Carl-Henrik Heldin, voorsitter van die raad van die Nobelstigting. Daarna is die pryse toegeken in die volgorde van fisika, chemie, medisyne, letterkunde en ekonomie, na kort toesprake deur 'n lid elk van die Royal Swedish Science Academy, wat ook lid was van die onderskeie pryskomitees. Die Vredesprys is vroeër die dag in Oslo toegeken. Alle toesprake word gedruk en as 'n boekie versprei. Na ontvangs van die prys buig elke ontvanger drie keer, voor die Koning, voor die lede van die Akademie wat agter sit, en uiteindelik vir die toehoorders met groot toejuiging. Die toekenningsfunksie is afgewissel met kort stukke musiek, meestal deur Skandinawiese komponiste Helena Munktell, Jean Sibelius en Jari Eskola, en ook deur Charles Gounod en Edward Elgar, Franse en Engelse komponiste. Daar was een van Johan Helmich Roman, die 18de -eeuse komponis, wat beskou word as die vader van Sweedse musiek, en die enigste behalwe Mozart, onder die komponiste van die aand, wat nie 'n tydgenoot van Alfred Nobel was nie. Die program is afgesluit met die Sweedse volkslied.
'N Werk van Hugo Alfvén, ook 'n Sweedse komponis van die laat 19de en vroeë 20ste eeu, is gespeel toe die gaste die ouditorium verlaat.
(L tot R) Me, Abhijit, Esther, Marie Lajus, Michel Duflo, Colas Duflo, Violaine Duflo, Aroon en Nirmala Maasi
Na die prysuitdeling het almal in verskillende busse na die Nobel -banket in die Blue Hall van die stadsaal van Stockholm gegaan. Die Blue Hall is 'n atrium, bo -toe gesluit. Die aantal gaste is groot, maar die reëlings was so glad dat ek binne twee minute gaan sit het. Nadat ek my identiteit geverifieer het, het ek, soos tydens die toekenningsfunksie, 'n klein boekie gekry met die sitplekplan. Name is alfabeties gelys, en ek het myne net onder Goodenough, John B., die Physics Laureate en net bokant Gopinath, Gita, gevind. Die tafel nommer was 2, en die sitplek nommer 25 uit 30, 15 aan elke kant. Daar was ook tafels van 10, 20 en 24, terwyl die grootste die een vir 88 was, in die middel van die saal wat strek vanaf die Grand Stairway wat van 'n hoër vlak af kom, waar die Royalty, Laureates en ander gaste gesit het . 'N Klein strook met die Nobel -logo in goud, my naam en my sitplek nommer 2:25, is langs een van die wynglase geplaas. Oorkant was Rukmini Banerji van Pratham. Aroon gaan sit langs haar. Aan my regterkant was 'n Deense professor oorkant haar man. Links van my was Karin, nou in haar derde loopbaan, as kunstenaar. Links van hom was professor Olle Kämpe van die Karolinska Instituut, en 'n lid van die Nobelkomitee wat die wenner vir die prys in medisyne kies. Professor Kämpe het my hartlik aan tafel verwelkom. Daar is duidelik baie sorg bestee aan die beplanning van die sitplek, hoewel die gaste ongeveer 1300 was.
Die hele banket is ook 'n goed beplande en hoogs georkestreerde geleentheid, van die uitleg van die tafel tot by die in- en uitgang van die draers. Byna alle gaste het sonder veel vertraging of verwarring gesit. Op die vasgestelde uur het die eregaste teen die trompette en agtergrondmusiek in 'n optog deur 'n boonste ingang ingegaan. Die gaste was in pare, en hulle het seremonieel stadig langs die saal gestap, voordat hulle in die Grand Trap afgeklim het, aangekondig deur 'n vlagdraer ook in jakkals, en twee jong meisies in lang wit toga's soos die ander gaste, met 'n wye band geel en blou, wat die kleure van die Sweedse vlag verteenwoordig, wat oor hul lyf hang.
Sy roosterbrood word voorgestel deur professor Carl-Henrik Heldin, voorsitter van die raad van die Nobel-stigting. Daarna word 'n heildronk ter nagedagtenis aan Alfred Nobel voorgestel deur Sy Majesteit die Koning, en die banket begin. Die lewendige draers het aan die begin en einde van elke gang in rye gekom met bordjies en glase vol. Vermaak word verskaf deur kunstenaars van die Sweedse kamerorkes, in die Sweedse balladtradisie, terwyl die soliste tussen oorkant die balustrade aan die regterkant of uit die venster na links sing. Die uitvoering was in vier wette, elk verteenwoordig 'n seisoen. Die stuk het die titel Jorden vi ärvde (Die aarde wat ons geërf het) oor die tema van 'n ewige siklus van lewe en dood wat gevorm word deur die oorgange tussen seisoene en die veranderende buie van nag en dag. Ons erf die natuur en gee dit dan deur aan toekomstige geslagte.'N Gepaste tema in 'n jaar toe 'n jong Sweedse omgewingsaktivis, Greta Thunberg, golwe gemaak het met haar vurige toespraak by die VN.
Die Nobel Banket boekie bevat 'n volledige lys van die name van die kunstenaars. Dit bevat ook die ontwerpers vir beligting, klank, stel en blomme, behalwe die orrelis, trompette, toastmeester en dansorkes. Dit het ook opgemerk dat die blomme genadiglik deur Italië sedert 1905 verskaf is. Elkeen van die drie kursusse was gekombineer met 'n wyn. Die eerste gang was Kalix Vendace Roe met komkommer, gepekelde gepocheerde koolrabi, romerige dille en 'n peperwortelsous. Die vegetariër in my het aanvanklik die woord "kuit" (vis -eiers) oor die hoof gesien en my tande ingegrawe in die saffraankleurige massa van wat lyk soos kesari, 'n Suid -Indiese soet. Maar ek het my later getroos weens my af en toe toegee aan hoendereiers. Die hoofgereg van eend gevul met swart kantarelle is vermy, en 'n plaasvervanger word voorsien, maar nog steeds roet eend gebraaide jus. Die draer het in my oor gefluister dat ek nie vir 'n vegetariese opsie gevra het nie, maar ek kon nie onthou wanneer daardie opsie gevra is nie. Die nagereg was framboos, met framboosmousse, ontwaterde sjokolademousse, frambooskissel en framboosorbet.
Met Abhijit in die voorportaal van The Grand Hôtel
Die laaste items was Grönstedts Cognac en Facile Punsch, 'n Sweedse likeur. Teen daardie tyd was die balkon hierbo omring deur studente, van Sweedse universiteite en kolleges, volgens die standaarde van hul vakbonde, wat hulde gebring het aan die Laureates. Dit is gevolg deur toesprake deur die Laureates, een uit elke dissipline. Die banket word afgesluit toe die eregaste van die tafel af opstaan ​​en in optog vertrek. Toe was dit verby 23:00. Die banket het oor ongeveer vier uur gestrek, wat genoeg tyd vir gesels en vreugde verskaf het.
Dans sou in die Golden Hall volg, en eindig met 'n middernagete om 00:15 uur. Dit sou gevolg word deur die Students 'Night Cap, 'n nie -amptelike na -partytjie aan die Universiteit van Stockholm wat deur die Studentevereniging van Stockholm gereël is, met kos, drank, musiek en dans tot ongeveer 4.00 uur. Abhijit en Ester was op pad na al hierdie dinge. My ou vriend Shawn, 'n student van Abhijit, nou aan die Harvard Business School, en sy vrou Petia van die IMF, het gesê dat hulle dit sal bywoon en van daar af direk na die lughawe sal gaan. Die musiek het moontlik hierdie reëls van ABBA, die bekendste Sweedse groep, ingesluit:
Vrydagaand en die ligte is laag
Op soek na 'n heenkome
Waar hulle die regte musiek speel
Om in die swaai te kom
Jy kom soek 'n koning
Enigiemand kan daardie man wees
Die nag is jonk en die musiek is hoog
Met 'n bietjie rockmusiek
Jy is lus vir 'n dans
Ek en Aroon besluit egter om met omsigtigheid weg te glip na die Grand, en bietjie te slaap voordat ons die hotel kort ná ontbyt verlaat.
Woensdag, 11 Desember. Die dag na. Nadat ek met Aroon ontbyt gehad het en ons totsiens gesê het, bel Abhijit my later om saam met hom en ander by hul ontbyttafel te kom kuier.
Esther en Abhijit was duidelik moeg, maar dit was hul eerste dag dat hulle as Nobelpryswenners wakker geword het!
Toe ek Abhijit verlaat, het ek gedink wat nog meer vir die Laureates in die vooruitsig was. Die middag sou hulle die Nobelstigting besoek om die uitvoerende direkteur van die Nobelstigting te ontmoet en uiteindelik die Nobelprysmedalje en die Nobelprysdiploma te ontvang. Dit is miskien teruggeneem na die Nobelprysuitdeling, uit vrees dat hulle verlore gaan tydens die banket, die dans of die na -partytjie. Daarna sou 'n seminaar by die Sweedse ministerie van buitelandse sake aangebied word, aangebied deur die minister van internasionale ontwikkelingssamewerking. Om 17:55 was 'n voor-ete-gehoor by die koninklike familie. Daarna sou onthaal en banket aangebied word deur hul majesteit die koning en die koningin in die koninklike paleis. Dit sou na verwagting om 23:30 eindig.
Donderdag, 12 Desember. Om 08:30, toe ek reeds Indië sou bereik het, sou daar 'n amptelike skoolbesoek van twee uur aan Tibble Gymnasium Taby, 'n hoërskool, gehou word, waar 'n lesing gehou sou word, gevolg deur Q & ampA met die studente. Om 11:00 was 'n lesing en seminaar by die Stockholm School of Economics, gevolg deur 'n middagete. In die namiddag, om 15:15, was 'n seminaar by Save the Children Sweden, wat 'n gesprek tussen professor Abhijit en ambassadeur Maria Leissner insluit. Van 17:00 tot 18:00 was die afsluiting van die Nobelweek by die Nobelstigting. Maar wag, daar is ook 'n aandete by die Economic Club om 19:00 by Täcka Udden.
Vrydag, 13 Desember. Dit is die vertrekdag. Esther en Abhijit, die kinders en hulle AU pair, verlaat Grand Hôtel. Maar wag, daar is nog 'n besoek aan die Universiteit van Uppsala voordat u aan boord gaan. Die Laureates hou 'n lesing en woon 'n middagete by die Uppsala -kasteel by voordat hulle na die lughawe vertrek.
DIE NOBELWEEK is miskien die bekendste viering van kennis en die bevordering daarvan. Sedert die instelling was daar geen ander erkenning wat die verbeelding van mense regoor die wêreld aangegryp het nie, net soos die Nobelprys. Jare later kan daar kritiek wees op kwalifiserende persone wat oor die hoof gesien word, pryse wat aan verkeerde persone gegee word, of uit hul beurt, te laat, te vroeg, ensovoorts. Dit is onvermydelik. Wat Laureates en hul familielede en vriende betref, die Nobelweek is 'n goeie tyd om bymekaar te kom en aan die viering deel te neem. Elke gebeurtenis is saamgestel, gespasieer en volgens volgorde presies. Dit was sekerlik die keer dat die Laureates moeg geword het weens die groot aantal en die tempo van die gebeure. Vir my was dit 'n kans om 'n geleentheid soos hierdie by te woon. Dit was ook 'n seldsame geleentheid om die families van Esther en Abhijit in te haal, van wie ek nie lank ontmoet het nie.
Om af te wyk, is daar 'n paar ander wat ek graag hier sou wou sien. Byvoorbeeld, Dipak Banerjee, Abhijit se pa, en natuurlik Sasha, Abhijit se eerste seun, wat albei nie meer is nie. Ek weet persoonlik hoe lief hy vir sy pa was en hoeveel hy vir Sasha gewag het. Abhijit en Sasha het albei by my gebly in Rabindra Nagar, Nieu -Delhi, toe die nuus dat my ma oorlede is, om 10.30 nm. Abhijit het verseker dat my vriende in Delhi binnekort ingelig is en dat my kaartjies bespreek is. Hy het my tasse ingepak en gesorg dat ek genoeg slaap gekry het voordat ek vieruur die oggend vertrek het om die eerste vlug terug huis toe te haal.
Wie weet of daar weer so 'n byeenkoms sal wees? Ek reken op J-PAL oor 'n tydperk van tien jaar 'n Peace Nobel. Maar dit moet 'n J-PAL-geleentheid wees.
Die eerste keer sedert 1956 is die tradisionele banket in Desember met die Nobelpryse gekanselleer
Net soos baie ander groot gebeurtenisse regoor die wêreld, het die voortslepende pandemie die Nobel -stigting, wat die Nobelpryse bestuur, genoop om die tradisionele banket in Desember te kanselleer. Die organisasie het aangekondig dat die prysuitdelings in 'nuwe vorms' gehou sal word.
Die uitbundige banket is die einde van die "Nobelweek", waartydens die jaar se wenners uitgenooi word na Stockholm, die Sweedse hoofstad vir gesprekke en die prysuitdeling. Hulle kan ook deelneem aan die Sweedse koninklike familie en ongeveer 1300 gaste vir die banket in die stadsaal van Stockholm na die prysuitdeling op 10 Desember (die herdenking van die dood van die stigter van die prys, Alfred Nobel).
In 'n amptelike verklaring het Lars Heikensten, direkteur van die Nobel -stigting, gesê
"Die Nobelweek sal nie wees soos gewoonlik as gevolg van die huidige pandemie nie. Dit is 'n baie spesiale jaar waarin almal opofferings moet maak en aanpas by heeltemal nuwe omstandighede,"
Heikensten het verder bygevoeg dat die pryswenners en hul werk op 'verskillende maniere' uitgelig sal word, wat daarop dui dat pryswenners hul toekennings in hul tuislande of by ambassades sou ontvang.
Baie van die geleenthede sou onder nuwe reëlings gehou word weens die onsekerheid oor groot byeenkomste en internasionale reise, het die stigting gesê.
Die bekendmaking van die pryse (medisyne, fisika, chemie, letterkunde, vrede en ekonomie) sal egter nog steeds tussen 5 en 12 Oktober gehou word.
In die geskiedenis van die stigting is die banket vir die twee wêreldoorloë gekanselleer en in 1956 om die uitnodiging van die Sowjet -ambassadeur te voorkom weens die onderdrukking van die Hongaarse rewolusie. 'N Nie -amptelike ete is nietemin, sonder die ambassadeur, in 'n ander kamer gereël.
As gevolg van die pandemie is dit die eerste keer sedert 1956 dat die banket gekanselleer is.
Wat is die verskil tussen die Nobel Banket en die Nobel Anniversary Dinner? - Geskiedenis
Mite: Die rede waarom daar geen Nobelprys vir Wiskunde is nie, is omdat die verloofdevrou van Alfred Nobel 'n verhouding met 'n wiskundige gehad het.
Dit sal moeilik wees om enige wiskundekursus op universiteitsvlak op hoërvlak te volg en ten minste een keer per kwartaal 'n variasie van hierdie verhaal van u wiskundeprofessor te hoor (ek het dit persoonlik gehoor van drie verskillende wiskundeprofessore, een professor in fisika en een rekenaarwetenskaplike professor wat voorheen 'n professor in wiskunde was): "Die rede waarom daar geen Nobelprys vir wiskunde is nie, is dat die vrou van Alfred Nobel (soms minnares of verloofde) 'n verhouding gehad het met 'n beroemde professor in wiskunde (werklike naam) van professor wissel na gelang van wie die storie vertel, maar die gewildste by die beroemde Sweedse wiskundige Gosta Mittag-Leffler). Nobel het dus in sy testament bepaal dat daar nie 'n Nobelprys vir wiskunde sou wees nie uit vrees dat die beroemde professor in wiskunde dit sou wen (dit was maar 'n sekerheid as daar 'n Nobelprys vir wiskunde was). "
Terwyl dit 'n goeie staaltjie is om 'n klaskamer van slaperig te vertel Grense en oneindige reekse studente, soos soveel ander sulke historiese staaltjies, is dit eenvoudig nie waar nie. Nobel self het nooit getrou nie, hoewel hy wel aan 'n vrou, Alexandra, voorgestel het wat hom van die hand gewys het. Hy het later 'n verhouding met sy sekretaresse Bertha Kinsky gehad, wat uiteindelik geëindig het met die feit dat sy hom verlaat het om met haar voormalige minnaar, baron Arthur Gundaccar von Suttner, te trou. In hierdie geval het Nobel en Kinsky die res van sy lewe baie goeie vriende gebly. Die derde liefde vir sy lewe was Sophie Hess, met wie hy 'n verhouding gehad het vir ongeveer 18 jaar, en hy het ook na haar verwys as 'Madame Sofie Nobel', alhoewel hulle nooit getroud was nie.
Afgesien van hierdie vroue, is daar geen rekord dat hy 'n beduidende liefdesverhouding met 'n ander vrou gehad het as die hierbo genoem nie. Die eerste een wat hom verwerp het, het dit vroeg in sy lewe gedoen, en daar was geen rekord dat sy uiteindelik sou trou of 'n verhouding met 'n wiskundige gehad het nie. Hy het sy hele lewe lank bevriend geraak met die tweede vrou, so waarskynlik geen vyandigheid daar nie. Vir die derde vrou met wie hy 'n 18 -jarige verhouding gehad het, is daar nog talle briewe tussen sy en homself, en dit noem of verwys nie na sake nie.
Daar word ook soms voorgestel dat "proof " iets met die bogenoemde staaltjie plaasgevind het, want in sy laaste hersiening van sy testament het Nobel ontslae geraak van 'n erfenis van 5% van sy boedel aan die huidige Universiteit van Stockholm die gerug is dat hy dit gedoen het as gevolg van 'n vete met die voorgenoemde Mittag-Leffler, waarvan hy ten minste van die " Stockholm opgevoede samelewing geweet het. Daar is egter geen rekord van so 'n vete nie en dit is nie duidelik of die twee werklik ooit ontmoet het nie, aangesien Mittag-Leffler 'n student was toe Nobel Swede verlaat het en Nobel net ongeveer een keer per jaar teruggekeer het vir sy moeder se verjaardag.
Daar moet ook op gelet word dat Nobel sy testament gereeld gedurende sy leeftyd hersien het, en op dieselfde bogenoemde hersiening waar hy van die 5% tot die huidige Universiteit van Stockholm ontslae geraak het, het hy ook van die meeste van sy opvoedkundige skenkings aan ander skole ontslae geraak. , nie net die bogenoemde waar Mittag-Leffler geleer het nie. Hy het bloot sy fokus verskuif om meer van sy boedel aan die Nobelpryse te gee, eerder as aan opvoedkundige instellings.
Die meer alledaagse redenasie agter hom om nie wiskunde vir 'n Nobelprys te kies nie, word vermoedelik bloot dat Nobel nie baie geïnteresseerd was in die vak nie en nie die praktiese voordele van die wêreld van gevorderde wiskunde begryp nie. Die Nobelpryse is geskep as toekennings vir mense wat die grootste bydraes tot die mensdom gelewer het in vakke wat Nobel geïnteresseerd was. Dit wil dus voorkom asof Nobel net nie die voordeel inhou om een ​​vir wiskunde te bied nie, 'n vak waarvoor hy in elk geval nie omgee nie, en hy hou eerder vas aan die voordele vir die mensdom en vakke waarin hy meer geïnteresseerd was : Fisika, chemie, medisyne, letterkunde en vrede.
Nobel het baie van sy eie werk in fisika en chemie gedoen en was 'n liefhebber van verskillende literatuur van die dag. Hy het ook die voordeel van die vooruitgang in die geneeskunde gesien. Daar word vermoed dat die "peace " -prys voorgestel en bevorder is deur sy voormalige minnaar en sekretaris Bertha Kinsky, wat later die toekenning in 1905 gewen het, slegs 'n paar jaar nadat die Nobelpryse gestig is. Die vredesprys sou hom ook aangespreek het, aangesien hy 'n reputasie as 'n oorlogsmaker gehad het, en 'n groot punt vir die Nobelpryse was om sy reputasie as 'n#8220 handelaar van die dood " vas te stel.
Bogenoemde is die algemeen aanvaarde teorie gebaseer op historiese rekords, maar soms word 'n alternatiewe teorie voorgestel, alhoewel dit suiwer spekulasie is. Destyds het daar reeds 'n groot wiskundige toekenning bestaan ​​wat eintlik in opdrag van Mittag-Leffler self ingestel is. Mittag-Leffler het koning Oscar II oorreed om 'n skenkingstoekenning vir verskeie wiskundiges in Europa te skep. Nobel wou dus eenvoudig nie met sy eie toekenning met die gevestigde toekenning wou meeding nie. Hy het eerder sy fondse toegespits op terreine wat hom interesseer wat nie reeds gesogte toekennings gehad het nie.
Nobel skenk uiteindelik 94% van sy fortuin (ongeveer $ 235 miljoen uit $ 250 miljoen, aangepas vir inflasie) om vir die Nobelpryse gebruik te word. Hy het die idee gekry om sy geld só te gebruik nadat sy broer, Ludvig, in 1888 gesterf het en 'n Franse koerant verkeerdelik gedink het dat Alfred Nobel self gesterf het en gepubliseer het: "The merchant of death is dead ". So het Nobel begin dink oor hoe hy sy openbare beeld kan verbeter en besluit hy oor die Nobelpryse.
Die " handelaar van die dood " -titel is gegee as gevolg van Alfred Nobel wat dinamiet en ander soorte plofstof uitgevind het wat weer tot ander kragtige wapens lei. Die doodsberig in die Franse koerant verklaar: "Dr. Alfred Nobel, wat ryk geword het deur maniere te vind om meer mense vinniger as ooit tevore dood te maak, is gister oorlede. "
Die lelike skandaal wat die Nobelprys kanselleer
In die oë van sy lede is daar geen belangriker kulturele instelling ter wêreld as die Sweedse Akademie nie. Die lede, wat hulself The Eighteen (altyd in hoofstede) noem, word lewenslank deur hul maats verkies en kom elke Donderdagaand bymekaar vir 'n rituele ete in 'n restaurant wat hulle in die hartjie van die ou stad in Stockholm besit. En een keer per jaar oorhandig die permanente sekretaris van die akademie, tydens 'n briljante juwele en formaliteit, die Nobelprys vir letterkunde en die hele wêreld toegejuig.
Maar hierdie jaar is daar geen prys en geen seremonie nie. In November 2017 word in die Sweedse pers onthul dat die man van een van die akademielede beskuldig is van reekse seksuele mishandeling in aanrandings wat na bewering oor meer as 20 jaar plaasgevind het. Jean-Claude Arnault, 'n Franse fotograaf en kulturele entrepreneur, is getroud met die digter en akademikus Katarina Frostenson. Benewens die aanrandingsbeskuldigings teen hom, word die paar daarvan beskuldig dat hulle akademiese finansiering misbruik het. Arnault het alle beskuldigings ontken en Frostenson wou nie kommentaar lewer nie.
Die akademie word verlam deur die skandaal, wat gevolg is deur 'n rits bedankings en uitsettings. Ses van The Eighteen het hulle aan enige deel van die beraadslagings onttrek, en nog twee is verplig om dit te doen. Die statute sê dat 12 lede teenwoordig moet wees om nuwe te kies, dus met slegs 10 kan geen belangrike besluite geneem word nie en geen nuwe lede verkies word nie. Die vakuum is gevul met invektiewe.
Volgens een senior akademielid is die man wat verantwoordelik is vir die morele verval van die instelling-deur sy "vrot macho-waardes en arrogante hooghartigheid"-die kritikus en historikus Horace Engdahl, 'n voormalige sekretaris van die akademie. Engdahl, 'n goeie vriend van Arnault, het op sy beurt die huidige sekretaris die ergste genoem wat die akademie nog ooit gehad het.
Die skandaal breek toe die dagblad in Stockholm, Dagens Nyheter, die getuienis van 18 vroue publiseer wat sê dat hulle deur Arnault aangerand of uitgebuit is. Selfs as baie anoniem was, was die kumulatiewe effek onmoontlik om te ignoreer. In twee gevalle was die bewerings op verkragting.
Wat die saak tot 'n groter wêreldskandaal gemaak het, is dat dit blykbaar iets vrot in die hart van die Sweedse Akademie onthul het: baie van die aanvalle het plaasgevind in luukse woonstelle wat die akademie besit, in Stockholm en in Parys. Arnault en Frostenson het ook jare lank voordeel getrek uit akademiesubsidies aan 'n kunsklub wat hulle besit en saam bedryf het. Daarbenewens word Frostenson daarvan beskuldig dat hy die name van literatuurpryswenners aan Arnault uitgelek het, met die gevolg dat groot weddenskappe in Parys met bookmakers gemaak is. Arnault se prokureur, Björn Hurtig, het aan Expressen gesê dat sy kliënt "ontsteld en bedank het ... Hy sê dit is heeltemal verkeerd en is onskuldig aan die bewerings."
Kort nadat die skandaal uitgebreek het, het die sekretaris van die akademie, Sara Danius, aangekondig dat sy self seksueel geteister is deur Arnault. Sy het prokureurs ingeroep en probeer om Frostenson uit die akademie te verdryf. Arnault het intussen kragtige verdedigers. Sy groot vriend Engdahl het hom beywer om Danius op sy beurt te laat verdryf. In 'n artikel vir die nasionale poniekoerant Expressen het Engdahl die vulgariteit van sy opponente in die akademie ontheilig en hulle ''n kliek van slegte verloorders ...
Die Sweedse akademielid Katarina Frostenson en haar man, Jean-Claude Arnault, wat van verskeie seksuele aanrandings beskuldig is. Foto: IBL/REX/Shutterstock
In die geval het albei vroue bedank. Genoeg lede het bedank ter ondersteuning van Danius dat die akademie onvoldoende gelaat is, met Engdahl in beheer van die kruis.Dit lyk moontlik dat die koning van Swede, wat die uiteindelike verantwoordelikheid vir die akademie het, hierdie somer eenvoudig alles gaan afsluit, met potensieel rampspoedige gevolge vir die Nobelprys vir letterkunde. Die Nobelstigting, wat die prys befonds, weier om aan te hou totdat die akademie skoongemaak is.
Die skandaal bevat elemente van 'n tragedie waarin mense wat letterkunde en kultuur wou dien, ontdek het dat hulle slegs 'n neiging het tot skrywers en mense wat saam met hulle kuier. Die strewe na uitnemendheid in kuns was verstrengel met die strewe na sosiale aansien. Die akademie het gedra asof die maaltye in sy klubhuis net so 'n prestasie was as die werk wat mense daar laat verkies het.
Die akademie het gedink dit staan ​​vir die kultuur van TS Eliot: ietwat manlik en onbeskaamd elitisties, waarin mag in diens van tradisie gekanaliseer word. Dit blyk baie meer die kultuur van 'n verouderde rockster te wees: selfvoldaan, macho, met sy koel eiewaarde wat deur geld en roem gepantser word. Die vernietiging van die reputasie van die akademie is nie net skadelik vir 'n ou, vreemde, Sweedse instelling nie, maar ook vir die ideale wat dit handhaaf en die droom van 'n wêreldwye hoë kultuur wat die Nobelprys verteenwoordig.
Die Akademie was sedert sy ontstaan ​​in 1786 'n elitistiese instelling. Dit sou die beste skrywers en geleerdes in Swede bevat, en die taal bewaak en voed. Dit bevat 'n amptelike lys van al die erkende woorde in Sweeds en werk na meer as 'n eeu steeds aan die definitiewe woordeboek van die taal. Lede word lewenslank verkies en by 'n banket ingewy met 'n trompetgeluid. Dit is ryk, met beleggings ter waarde van ongeveer £ 110 miljoen. Lidmaatskap bring aansienlike finansiële voordele mee: daar is baie voordele in die manier van woonstelle in die mooiste dele van Stockholm, etes en die gebruik van heerlike kantore. Die lede se vergoeding word nie gepubliseer nie, maar volgens 'n ondersoek na hul belastingopgawes deur een Stockholm -koerant ontvang hulle ongeveer £ 40,000 per jaar as hulle aktiewe deelnemers is. Om 'n sekretaris te wees, is 'n voltydse pos, en hoewel die salaris onbekend is, styg die pensioen met £ 10,000 vir elke jaar wat u bedien.
Dit is moeiliker om te ontdek wat die akademie in die huidige Swede gebruik. Die soort literatuur wat dit bestaan ​​om te voed, word grootliks deur subsidie ​​lewend gehou. Met enkele uitsonderings kon die lede nie 'n bestaan ​​uit skryf nie. Dit geld natuurlik oral vir skrywers vandag, maar in 'n wêreld wat oorheers word deur 'n paar wêreldwye tale, kan die hoofman Engels, 'n taal soos Sweeds - met slegs 9 miljoen sprekers - nie baie skrywers ekonomies onderhou nie. Die boeke wat in Swede verkoop word, is byna altyd boeke wat winsgewend vertaal kan word, wat misdaadromans beteken, met af en toe eienaardige literêre uitbarstings, soos die roman Popular Music from Vittula.
In die sewentigerjare het die idee dat die akademie die toppunt van die Sweedse kultuur was, aangeval, terwyl die groter oortuiging dat die Europese - en veral die Sweedse - kultuur die hoogtepunt van menslike prestasie verteenwoordig, nogal onoortuigend lyk. Vir die akademie was dit 'n stadig groeiende maar eksistensiële bedreiging. Die buitengewone ambisie van die beoordelaars van die akademie was nie net om vreemde literatuur in die oorspronklike taal te lees nie, maar om verder te kyk na hul oorspronklikheid en belangrikheid binne hul eie tradisies. Namate die letterkundewêreld uitgebrei het na Latyns -Amerika, Afrika, Indië, Japan en China, het hierdie strewe egter onrealisties begin lyk.
Die akademie is gestig om die bewering dat Sweeds een van die groot tale van die Europese beskawing is, te respekteer en te versterk, net so waardig as alle ander. In 1974 het die akademie hierdie oortuiging op die proef gestel deur twee van sy eie lede, die digters Harry Martinson en Eyvind Johnson, vir die prys te kies - 'n keuse wat met 'n storm van bespotting begroet is. (Vier jaar later het Martinson homself om die lewe gebring.) Hierdie kritiek lyk onnodig erg: Martinson is 'n baie beter digter as byvoorbeeld Bob Dylan, wat die prys in 2016 ontvang het. Maar die afwysende reaksie was 'n waarskuwing vir die komende dinge.
Op hierdie lae eb in die akademie se aansien, is die romanskrywer Kerstin Ekman verkies tot die leerstoel wat deur Martinson ontruim is. Sy woon in die noorde van Swede en was nie onder die indruk van die prestige van die akademie nie. Sy het gereël dat sy nie na die weeklikse maaltye in Stockholm hoef te reis nie, want dit sou haar werk te veel ontwrig. Sy vertrek in 1989 na 'n baie openbare stryd toe die akademie selfs nie 'n mosie ter ondersteuning van Salman Rushdie kon bespreek nie, nadat 'n fatwa teen hom uitgereik is. Twee ander lede het ook probeer bedank oor die Rushdie -aangeleentheid. Hulle is, net soos Ekman, meegedeel dat niemand in die statute voor die dood moet vertrek nie. So, net soos sy, het hulle eenvoudig alle kontak met die akademie verbreek. Hierdie skandaal het die eerste indruk gemaak op die mistiek van die instelling. Die lede kon gekies het om 'n verskil in die wêreld te probeer maak. In plaas daarvan draai hulle na binne en hou vas aan die geloof in hul eie eiewaarde en in hul volmaakte reg op geheimhouding.
Toe ek laas in Stockholm was, in Mei, sou niemand van die akademici wat ek genader het, enigsins praat nie, en min mense sou op rekord praat. Dit is 'n klein stad, en die kultuurkring daarin is nog steeds kleiner. En ek dink niemand wil in die buitelandse pers vuil linne sien was nie. Maar ek word telkens meegedeel dat die akademie deur klein kliekies bestuur word en dat die verhaal nie buite die persoonlike verhoudinge van die mense daarin verstaan ​​kan word nie.
E kman was een van die min akademici wie se romans in enige hoeveelheid in Swede verkoop is. Die skeiding tussen gewilde en elite -skryfwerk het gedurende die 1980's groter geword en dit verskyn baie duidelik in die sage van twee skrywers, waarvan slegs een vir die akademie belangrik sou word. Aan die einde van die sewentigerjare woon twee sterk aspirant -jong skrywers in die klein stad Umeå, onder die poolcirkel, en albei is Stig Larsson genoem. Een het 'n literêre tydskrif begin toe hy 17 was en nog op skool was. Sodra hy 'n staatskultuursubsidie ​​kon beveg, het hy die operasie na Stockholm verskuif, waar die tydskrif, genaamd Kris, of "Crisis", die middelpunt geword het van 'n hegte groep universiteitsopgeleide kritici wat net so ambisieus en ontevrede was die toestand van die Sweedse letterkunde soos hy was. Op 24 -jarige ouderdom publiseer Larsson 'n roman vol betekenislose seks en vervreemding genaamd The Autists - en word 'n kritiese sensasie.
Sy sukses was so groot dat die ander Stig Larsson die spelling van sy naam na Stieg verander het. Hy werk jare lank in byna algehele onduidelikheid aan 'n roman genaamd Men Who Women Hate, terwyl hy op klein linkse tydskrifte verdien het. Hy sterf sonder om ooit sy boeke gepubliseer te sien, maar in Engelse vertaling het Men Who Hate Women The Girl With the Dragon Tattoo geword - die grootste Sweedse kulturele uitvoer sedert Abba, of moontlik Minecraft. Ek veronderstel nie dat baie lede van die akademie dit gelees het nie.
Kris was 'n klein maar baie modieuse tydskrif, 'n oorlogskreet teen die ernstige waardigheid van 'n groot deel van die Sweedse letterkunde, wat vol edel proletariërs was en ernstige kommer oor sosialisme het. Kris verkondig Derrida en die belangrikheid van die Franse en Duitse letterkunde bo vermeende provinsiale Amerikaanse skrywers. Stig Larsson het 'n onderhoud met Foucault gevoer. Dit het alles gebeur in 'n tyd toe die Sweedse populêre kultuur in die ander rigting jaag, die Europese invloede, en inderdaad tale, ignoreer en die Engelse taal, kommersiële televisie, hamburgers, kredietkaarte, beroemdhede en gholf omhels.
Die opstandige elitisme van die tydskrif Kris het 'n skerp kontras gemaak, nie net met die populêre kultuur nie, maar ook met die stywe, modieuse elitisme van die Sweedse Akademie in die vroeë 1980's. In 'n eng, Sweedse konteks was die Akademie radikaal gekant teen die egalitêre ideale van die Sosiaal -Demokrate wat die land 44 jaar lank regeer het. In 'n stadium was daar minder sosiaal -demokratiese lede van die akademie as Katolieke - en Katolieke in Swede was toe 'n klein minderheid.
In wat gesien moet word as 'n poging tot vernuwing, het die akademie na 'n nuwe generasie gewend. Die jong feministiese digter Katarina Frostenson is verkies in 1992. Sy betree die akademie - soos alle lede doen - met 'n seremonie tydens 'n formele banket. Saam met haar Franse man, die kulturele entrepreneur Jean-Claude Arnault, bestuur sy Forum, 'n kelderklub in Stockholm wat toegewy is aan hoë kultuur-poësielesings en klassieke musiek in 'n atmosfeer van hoë erns en erotiese intensiteit.
Jean-Claude Arnault in 2017. Foto: Malin Hoelstad/SvD/TT Nuusagentskap/Persvereniging
Daar word dan algemeen geglo dat as u in die elite -kultuurwêreld wil aangaan, u by die Forum/Kris -groep moet inskakel. Die verhouding was veral bloedskend omdat Forum, net soos die res van die Sweedse hoë kultuur, afhanklik is van subsidie, en sommige daarvan kom van die akademie. (Volgens 'n artikel in Dagens Nyheter het die akademie gesê Frostenson het nie verklaar dat sy die helfte van die klub besit wat dit help subsidieer nie.)
Na die Rushdie -aangeleentheid en die verkiesing van Frostenson, het die akademie nader aan die kring rondom Larsson se Kris -tydskrif gekom, en veral aan die kritikus Engdahl. Larsson self was onverkiesbaar, nadat hy 'n berugte amfetamiengewoonte ontwikkel het, leef hy voluit die lewe van 'n literêre rockster. In 'n onlangse memoir beskryf hy, blykbaar sonder skaamte, 'n episode toe hy 'n jong meisie ('n intern by Expressen) opgetel het wat 'buitengewoon broos' op 'n partytjie gelyk het, haar huis toe geneem het terwyl sy haar met stille minagting behandel het, haar met elektrisiteit geslaan het. buig en begin dan met anale omgang, en hy was verstom toe hy agterkom dat sy begin huil het. Daarom het hy haar na haar ouers geneem, so beleefd as moontlik, want dit het skielik by hom opgekom dat hy by die polisie aangemeld kon word.
Engdahl en die literêre kritikus Anders Olsson het die tydskrif Kris saam met Larsson geredigeer, maar anders as hom was hul boosjongposisies suiwer literêr. Engdahl, as 'n jong kritikus met 'n naam om te skryf, het 'n resensie van 'n mededingende kritikus se eerste roman geskryf wat so wreed was dat menslike kak in reaksie op sy drumpel gelaat is, maar teen die middel van die 90's het hy na die hart van die kulturele vestiging. Hy was in die raad van die Royal Opera en die Nobel Foundation.
Engdahl is in 1998 tot die akademie verkies. Sy destydse vrou, Ebba Witt-Brattström, het in Mei aan Expressen gesê: 'Toe hy die nuus kry, spring hy rond met blink oë en gloeiende wange asof hy 'n skeut heroïne gehad het. " Daardie jaar is Witt-Brattström en Engdahl glimlaggend van wang tot wang afgeneem, terwyl 'die koninklike egpaar van die kultuur' op die voorkant van 'n luukse vrouetydskrif Engdahl woedend was dat sy vrou langs hom op die voorblad verskyn. 'Julle het my in die gat geslaan, julle bastards,' skreeu hy in die tydskrif se kantore. 'Ek wil nie vertoon word as 'n intieme verhouding met my vrou nie!'
Op die gedrukte bladsy is Engdahl 'n aansienlike stilis. 'N Sweedse ambassadeur in Londen het eenkeer vir my 'n opstel gestuur wat hy geskryf het ter viering van die 200ste herdenking van die Russiese verowering van Finland, as 'n voorbeeld van wat die Sweedse taal nog kan gebruik. Hy is ook arrogant, aanstootlik en in staat om oranje vlugte van pompositeit te maak. Maar hy beliggaam die akademie se gevoel dat dit die kurator is van 'n oneindig waardevolle hoë kultuur wat die buitewêreld laat vaar het.
Aan die einde van die negentigerjare het Arnault 'n reputasie gehad as 'n vrouemaker, maar dit lyk toe nie 'n baie ernstige misdaad vir die literêre Stockholm nie. Net soos met die #MeToo-skandaal in Hollywood, kom heelwat van die onlangse verontwaardiging voort uit die herevaluering van gedrag wat nog altyd half bekend was.
"Ek het die gerugte [oor Arnault] ook gehoor, maar niks oor verkragting nie, net dat hy aanvoelend en geïnteresseerd was in jong vroue," sê Maria Schottenius, destyds die kultuurredakteur van Expressen, en werk nou saam met Engdahl. 'Maar ek het dit moeilik gehad om hulle ernstig op te neem,' het sy gesê, 'meestal omdat sy vrou, Katarina, altyd saam met hom by die klub gewerk het.' Later het die reputasie van Arnault so skerp geword dat voor 'n groot literêre banket in 2006 'n spesiale versoek deur die koninklike hof aan Engdahl gerig is dat die kroonprinses Victoria nooit alleen in 'n kamer met Arnault gelaat moes word nie.
Die eerste keer dat die geskinder rondom Arnault as 'n skandaal behandel is, was in 1997. Expressen het 'n uiteensetting van die behandeling van vroue by Forum gehou. Die opskrif was moeilik om te mis: "Seksterreur in die kulturele elite".
Die verhaal lui: ''n Bekende kulturele persoonlikheid is deur verskeie interns beskuldig van seksuele teistering ... Een van die vroue het 'n desperate brief gestuur aan verskeie van die kulturele instellings wat sy werk ondersteun het.'
Die destydse sekretaris van die Akademie, Sture Allén (wat tydens die Rushdie -aangeleentheid in beheer was), het 'n afskrif van die brief ontvang. Hy het bevestig dat hy dit gelees het, maar wou niks verder sê nie. Hy het beslis nie opgetree nie. Frostenson, wat deur Expressen genader is (hoewel nie genoem nie), het ook geen kommentaar gelewer nie. Die koerant het ook onthul dat die rekeninge van die klub in 'n warboel was, dat hy £ 50,000 per jaar verloor en dat Allén namens die akademie 'n leningswaarborg daarvoor onderteken het. Hy het ook vrae oor die geld gestuit.
Die Expressen -verhaal en die skandaal het stilweg verdwyn, hoewel geen verdere jong vroue na werkservaring na Forum gestuur is nie. Anna-Karin Bylund, die kunstenaar wat die brief geskryf het waarop Expressen sy verhaal gebaseer het, waarin sy gekla het dat Arnault haar seksueel aangerand het, is deur Arnault self as 'n "kutkunstenaar" afgemaak.
Gabriella Håkansson, nou 'n gevestigde romanskrywer, het pas in die 1990's as skrywer begin en was baie bewus van Arnault. 'Hy was regtig berug onder my generasie outeurs, en selfs by ouer mense', het sy vir my gesê. 'Ek het 'n vriendin van 62 wat my van haar ervaring vertel het. Daarom het ek Forum vermy vanweë sy reputasie. "
Maar in 2007 kom Arnault by haar op 'n literêre onthaal. 'Ons het net 'n paar sinne uitgeruil voordat hy sy hand tussen my bene ingedruk het. Dit het so ongelooflik vinnig gebeur. Toe kom my hand op en klap hom. Ek onthou dat die toeskouers op 'n taamlik skaam gesig gelag het, asof hulle wou sê: 'Kyk, hy is weer daar.'
'Sy aanranding het niks met seks te doen gehad nie. Ek is 'n aantreklike vrou en ek was al voorheen die slagoffer van lomp flirtasie, maar so iets het nog nooit met my gebeur nie. Die poesgreep het net oor krag gegaan, "sê sy.
Die romanskrywer Lena Andersson het voorgestel dat mense bewus was van die gedrag wat aan Arnault toegeskryf word, maar niemand het dit ernstig opgeneem nie: 'In die dae voor die MeToo het mense gewoonlik aanvaar dat volwasse vroue seksueel geïnteresseerd kon wees in mans, selfs getroude mans, en dit is as Victoriaans, paternalisties en patriargaal beskou om aan te neem dat hulle beskerming nodig het en dat hulle seksueel besig was teen hul wil. Mense het geweet dat hy 'n vrouemaker was en aanvaar dat hy en sy vrou 'n ooreenkoms hieroor het. "
Namate die skandaal gedurende die afgelope winter en die lente van hierdie jaar ontwikkel het, word Engdahl toenemend geïdentifiseer as die kampioen van Arnault en Frostenson binne die akademie, en is dit oral in die Sweedse pers aangeval. Andersson was een van sy min verdedigers. In 'n artikel vir die koerant Dagens Nyheter het sy geskryf: 'Die bloeddorstige vervolging van hom spruit nie net uit die populistiese minagting van ons samelewing vir onderskeid, opvoeding en gesag nie: dit is in 'n aansienlike mate bloot 'n uitdrukking van afguns. Ek het nooit die pynlike insig vergeet in 'n gedeelte wat Engdahl op 'n keer uit Theodor Adorno aangehaal het: 'Die snuif van die ander leerlinge as die onderwyser se troeteldier 'n verkeerde antwoord kry, is die saad van fascisme.'
Horace Engdahl gee 'n toespraak tydens die Nobelprysuitdeling in Stockholm in 2016. Foto: Soren Andersson/AFP/Getty Images
Die gevoel dat hulle verdedigers van 'n kulturele hiërargie was, het in sommige lede se gedagtes saamgesmelt met die verdediging van hul posisie in die sosiale hiërargie. Dit het jare lank gelyk asof niks die versterkings van sosiale en seksuele voorregte wat die akademie en Arnault beskerm, kan skend nie. Daar was in daardie jare klein skandale rondom die akademie: in 2005 het een lid bedank oor die toekenning van die prys aan 'n Oostenrykse kommunis wie se werk hy as pornografies beskou. Bob Dylan het die prys in 2016 ontvang, en het die letterkundige slegte seuns dadelik gewys hoe 'n regte rockster hom gedra, die akademie maande lank met minagting minag en vernedering tot die bespotting wat sy toekenning reeds uitgenooi het, opgehoop het.
Die sekretaris van die akademie, wat Dylan se gedrag dapper moes aansien, was Sara Danius, 'n essayis en letterkundige, wat in 2013 verkies is. Maria Schottenius. 'Sy was baie bly toe sy verkies is.'
Danius is die dogter van een van die belangrikste, indien minste konvensioneel, respekvolle, skrywers in die moderne Swede. Haar ma, Anna Wahlgren, publiseer 'n handleiding vir kinders grootmaak van 500 bladsye wat aan die begin van die tagtigerjare aan byna elke gesin in Swede verkoop is (ek het nog steeds my eksemplaar), en sy het op haar eie aansienlike ondervinding as moeder gepubliseer: sy het nege kinders gehad vier mans.
Danius was haar oudste kind, gebore uit Wahlgren se eerste huwelik, op 18, met 'n wewenaar 36 jaar ouer as sy. Wahlgren was 'n kind wat gevlug het uit 'n ongelukkige huis; hy was 'n onderwyser wat haar opgeneem het toe sy op die kosskool was, haar vriendelik behandel het en haar tienerkolle gesalf het met vintage brandewyn. Sy het hom gevra om met haar te trou. Hy het. Die huwelik het vier jaar geduur en hulle het twee kinders gehad. Wahlgren was moontlik bohemies in haar verhoudings, maar sy was ook streng as ouer.
Danius het haar ma se wilskrag geërf. Toe die skandaal uiteindelik oor Arnault breek, was sy die sekretaris van die akademie. Sy was op die warm sitplek.
Die vrou wat die verhaal vertel het, was Matilda Gustavsson, 'n verslaggewer op Dagens Nyheter, wat deur die Harvey Weinstein -skandaal in Hollywood gegalvaniseer is. Hoeveel vroue in Swede, het sy gewonder, kon 'ek ook' sê? Dit het haar weke lank gegrawe om 18 van hulle te vind, een vir elke lid van die akademie, wat anoniem sou getuig oor wat hulle in die hande van Arnault gely het. Maar, sê sy, dit het makliker geword nadat sy 'n kritieke massa gehad het: "As jy vir iemand kan sê dat sy die 14de persoon is wat in die verslag verskyn, is hulle meer bereid om te praat." Teen die einde, sê sy, was daar meer as 18 getuienisse wat sy kon gebruik het.
Besonderhede van haar verslag maak 'n nare lesing. Daar is 'n patroon van seksuele teistering, aanranding en ontmoetings wat halfpad nie-konsensueel geword het. Baie van die verhale handel oor die uitbuiting van emosioneel brose jong vroue deur 'n man wat baie ouer en kragtiger is as hulle. Alhoewel Arnault nie in die verslag genoem is nie - eintlik noem Dagens Nyheter hom vandag nog net 'die kulturele beroemdheid' - maar niemand wat bewus is van sy standpunt kan die doelwit van die verhaal misloop nie. Maar die effek was om sy gedrag van privaat skinder skielik in 'n openbare skandaal te verander. Byna al die mense wat tot dusver in opstand gekom het wat hulle daarvan geweet het. "Niemand het 'n idee gehad dat dit so naby aan verkragting kom soos sommige van die verhale wat aan Matilda vertel is nie," sê Björn Wiman, nou die kultuurredakteur van Dagens Nyheter.
Drie dae nadat die verhaal uitgebreek het, het die akademie twee en 'n half uur vergader, en Danius het uit die vergadering gekom om aan die pers te sê dat dit eenparig gestem het om alle samewerking met Arnault en sy ondernemings op te skort. Sy het bygevoeg dat dit tydens die vergadering aan die lig gekom het dat "lede van die akademie, hul dogters, hul vrouens en werknemers" "ongewenste intimiteite" of "onvanpaste behandeling" onder sy hande gehad het. Sy het advokate ingeroep om te ondersoek of die subsidies van die akademie aan Forum wettig was.
Sara Danius na 'n vergadering by die Sweedse Akademie in Stockholm in April. Foto: TT News Agency/Reuters
Engdahl en die konserwatiewe faksie op die akademie besluit om Frostenson te red. Hulle het twee dinge aan hul kant gehad. Die eerste was die onbetwisbare skade wat die skandaal die reputasie van die akademie aangerig het; sekerlik was die laaste ding wat hulle wou hê, meer slegte publisiteit. Die tweede was die gevoel dat die vroue wat bewerings maak te veel protesteer en reeds te veel skade aangerig het. Die terugslag is versterk deur die selfmoord in Maart van Benny Fredriksson, 'n suksesvolle en baie bewonderde teaterdirekteur wat in Desember uit sy posisie in een van die teaters in Stockholm gedwing is na beskuldigings in die poniekoerant van hooghartigheid en boelies . Na sy dood word hy deur sy ondersteuners beskryf as 'n martelaar vanweë die Sweedse jaloesie oor kompromislose uitnemendheid op enige gebied. Boonop, het Engdahl se groep aangevoer, het die Royal Academy of Music 'n baie erger skandaal van seksuele teistering opgedoen toe 653 vroue in November verlede jaar 'n brief onderteken het waarin hulle beweer seksuele teistering deur sy lede, maar niemand het daaroor 'n ophef gemaak nie: waarom die akademie kies? van die letterkunde?
Op 5 April vanjaar het die akademie vergader om die verslag te bespreek van die prokureurs wat Danius ingeroep het (ten koste van 'n halfmiljoen pond aan die akademie). Volgens persberigte destyds het die verslag aanbeveel dat die betalings aan Arnault en sy klub by die polisie aangemeld word. Danius het aangevoer dat Frostenson ook geskors moet word. By stemming het die meerderheid, wat deur Engdahl ingewy is, beide stellings verwerp. Na die vergadering bedank nog drie lede, onder wie Engdahl se ou mentor, die letterkundige historikus Kjell Espmark. Danius hang vas.
Teen daardie tyd het die skandaal 'n tweede front geopen: in die vroeë jare van die eeu was Frostenson daarvan beskuldig dat hy die name van sewe pryswenners aan haar man gelek het voor die aankondigings . Haar verdedigers het aangevoer dat daar onvoldoende bewyse is om so 'n verskriklike straf te regverdig as om haar uit die akademie te verdryf. Engdahl het in 'n artikel vir Expressen aangevoer dat dit in stryd is met natuurlike geregtigheid om Frostenson te straf vir die sondes wat haar man beweer het. Maar Engdahl kon nie weerstaan ​​om oor te gaan na die aanval nie: Danius, het hy gesê, "was die enigste sekretaris van almal sedert 1786 wat haar pligte die ergste verrig het".
Die ingewikkelde frasering het 'n boemelaar getref, maar die sentiment daaragter was erger. Björn Wiman by Dagens Nyheter, sê die koerant was bekommerd of sy eie dekking te veel van die beskuldigings teen Arnault gemaak het, maar die leserspubliek het sterk agter die koerant se ondersoekwerk gesit. Engdahl se aanval op Danius het die simpatie van byna al die vroulike lesers verloor. "Vroue ouer as 55 is die draers van kultuur in hierdie land," het Wiman gesê. 'Hulle koop die boeke en gaan na die konserte en die teater - en hulle is woedend oor Engdahl.'
Binne die akademie was daar 'n rug van konserwatiewes wat woedend was oor Engdahl se gedrag (Espmark beskryf sy voormalige beskermheer Engdahl se aanval op Danius as die skandelikste wat hy ooit gelees het), maar hulle was nie 'n meerderheid nie. Vier dae later, tydens die volgende vergadering, is Danius as sekretaris afgedank en aangekondig dat sy ook die akademie verlaat. Frostenson is geheel en al uitgesluit van die akademiese vergaderings.
Die vertrek van albei die vroue in die middel van die ry is as 'n kompromie voorgehou, maar onmiddellik veroordeel as 'n skande perdry. Nog drie lede onttrek in solidariteit met Danius. Dit het Engdahl blykbaar in volle beheer van die situasie gelaat, aangesien hy daarin geslaag het om die stemme te verseker van die lede wat gedink het dat die akademie se voortbestaan ​​belangriker was as die reputasie daarvan in die buitewêreld.
Die Engdahl -faksie het steeds verwag om hierdie jaar 'n Nobelpryswenner te kies, maar op 4 Mei, twee dae nadat die rump akademie sy voorneme om dit te doen aangekondig het, het die Nobel Foundation, wat die geld uitbetaal, ingetree en aangekondig dat daar geen toekenning hierdie jaar nie. Sy voorsitter het sedertdien gesê dat daar geen prysgeld sal wees voordat die akademie dit reggekry het nie.
Op hierdie stadium was daar slegs 10 lede oor in die akademie. Twaalf stemme is nodig om enige nuwe lede te kies. Die drie wat onlangs bedank het, het aangebied om terug te keer en die liggaam in kworaat te stel indien Horace Engdahl bedank. Hy sou nie. Hy sal steeds nie. Die dooiepunt lyk absoluut. Daar gaan steeds gerugte dat die koning die akademie heeltemal kan ontbind.
Op 12 Junie vanjaar is Arnault aangekla van twee aanklagte van verkragting. Wat ook al die uitslag van die verhoor was - die beweerde oortredings het in 2011 sonder getuies plaasgevind - die akademie se aansien is waarskynlik vir ewig verpletter. Dit lyk ten minste vir buitestaanders.
Maar toe ek Engdahl se vriend, Stig Larsson, die stigter van die tydskrif Kris, bel, het hy die hele onderneming anders geag: 'Ek ken [Arnault] sedert 1983. Hy is 'n goeie vriend. Dit is heeltemal onmoontlik dat hy iemand sou verkrag het. Katarina Frostenson word saam met my gereken as een van die beste digters in Swede ... Die feministe het Swede tot dwaasheid gedryf. "
Hoofbeeld: die Sweedse Akademie se jaarvergadering in Stockholm in Desember 2017. Krediet: TT News Agency/Reuters
Hierdie artikel is op 18 en 26 Julie 2018 gewysig om 'n aanhaling van Maria Schottenius te verduidelik en die bewering te verwyder dat Jean-Claude Arnault baie ouer is as Katarina Frostenson.
Volg die langlesing op Twitter by @gdnlongread, of meld u aan by die weeklikse e -pos wat lank gelees is.
Die konsep wat tot 'n waterstofekonomie gelei het, lê by die werk van 'n Nazi -ingenieur, Lawaceck, 1968. Ek het sy voorstel van goedkoper oordrag van energie in waterstof deur pype tydens 'n ete in daardie jaar gehoor.
'N Papier is in 1972 by Appleby gepubliseer, wat die eerste gepubliseerde dokument was met betrekking tot die titel en wat die titel van 'n waterstofekonomie behels. Die eerste vergadering was in Cornell Universiteit in 1973. In 1974 het T. Nejat Veziroglu die eerste groot byeenkoms oor waterstof gereël (900 deelnemers).
Tydens hierdie vergadering het ek die moontlikhede van 'n wêreldontwikkeling privaat aan Veziroglu voorgehou en hy het my vertel dat hy gereed was om sy organisasievermoë te gebruik om die idees wêreldwyd te versprei.
Hy het dit egter nie net gedoen nie, maar hy, ook 'n professor aan die Universiteit van Miami, het verskeie aantekeninge gelewer, veral die een met Awad van 1974 oor die koste van besoedeling.
Gregory werk vanaf 1971 by die Gas Research Institute en bevestig die verwagtinge wat Lawaceck stel.
Veziroglu het die International Journal of Waterstofenergie in 1974 gestig. Navorsing in waterstof was relatief goedkoop en is daarom gretig opgeneem deur diegene uit die nuwer lande.
Die National Science Foundation het die Texas A & ampM University in 1982 'n vyfjaar -ondersteuning vir waterstof as brandstof toegeken met die voorwaarde dat minstens die helfte van die koste deur ten minste vyf nywerheidsondernemings gedra word. Ek is aangestel as direkteur van die navorsing onder die toekenning en het gekies om te konsentreer op die ontbinding van water deur sonlig via 'n elektrochemiese foto -brandstofsel.
Ons kon 'n aansienlike toename in die doeltreffendheid van die ontbinding van water deur sonlig verkry, en toe die werk onderbreek word, het ons 'n doeltreffendheid van ontbinding van 9,6 persent gehad.
S.U.M. Khan en R. Kainthla was die belangrikste bydraers tot die teorie van die gebruik van lig via elektrochemiese selle vir hierdie doel.
Die Texas A & ampM Universiteit se werk aan waterstof is in 1989 onderbreek deur die bewerings dat een van my voormalige studente elektrolise van deuteriumoksied uitgevoer het en gesê het dat 'n ekstra onverklaarbare hitte waargeneem is en hy het voorgestel dat hierdie hitte kern van oorsprong was.
Later, om die koste van waterstof as brandstof te verminder, het ek Sol Zaromb betrek by besprekings en ons het die idee gekry dat as ons 'n koolstofdioksiedmolekule insluit wat verkry word deur dit uit die atmosfeer te verwyder in die struktuur van metanolBY, sou daar geen toename in aardverwarming voorkom as gevolg van die gebruik van metanol met die toestand nie (gepubliseer in 2008).
Met hierdie toestand het metanol die grootste voordeel van gasvormige waterstof ingeneem: dat dit nie aardverwarming veroorsaak het nie. Die beraamde koste van die nuwe (teen-aardverwarming) brandstof, metanolBY was minder as $ 30/GJ.
Hierdie geraamde koste kan vergelyk word met die $ 48/GJ wat nou ondersteun word deur 'n Franse Kanadese groep wat 'n aantreklike boek met ses bladsye berekenings van koste uitgegee het. Die verskil tussen die koste wat hierdie groep beraam het en die koste wat vroeër deur waterstof -entoesiaste aangeneem is, was dat hulle die hulpkoste wat met die gebruik van waterstof gepaard gaan, in ag geneem het, veral die berging onder hoë druk.
Die eienskappe van die nuwe metanol wat geen aardverwarming veroorsaak nie, stel die aspek daarvan op gelyke voet met die gasvormige waterstof. Die mede2 wat 'n noodsaaklike deel van die struktuur van metanol wasBY was nodig om in 'n stroom, eerder as direk uit die atmosfeer, geskep te word, maar dit is maklik aangetoon dat dit gedoen kan word deur die gebruik van biomassa en deur koolstofhoudende afval.
'N Duitse span onder Weiderman en Grob verskyn in 2008 en stel 'n paar uitbreidings voor van die idees wat al geruime tyd gepubliseer word. Die doel van die Duitse werk was om die koste van 'n stof wat hulle Methasyn noem, te verlaag.
Die huidige situasie is dat die eis van metanolBY As 'n wêreldbrandstof wat sonder uitputting of besoedeling gebruik moet word, hang dit af van die kommersiële oogpunt dat die koste laer is as die koste van die verkryging van olie uit die teersand.