“Toe die skeidsregter sê speel, was my hele lyf lam en ek het nie geweet hoe ek daai bal gaan boul nie.
En nou het hierdie wilgerlat-wolkekrabber sy heel laaste bal in internasionale krieket geboul, 12 jaar later, pas nadat hy die vyfde lid van die elite-300-klub in SA krieket geword het, in ? seisoen waarin hy die beste krieket van sy lewe gespeel het.
Hy het stadiger as gewoonlik van Wanderers se veld afgestap. Op die paviljoen sien ons sy pa, Albert – self op sy dae as provinsiale krieketspeler – en sy tweejarige seuntjie, Arias. Ons onthou hoe Morné die vorige dag in die reën uitgedraf het om vir die druipnat baanopsigter 'n koppie koffie te vat.
En toe die ouens ’n erewag vir hom vorm, was ons almal eintlik óók daar om vir hierdie beskeie langeraat totsiens te sê.
“Ek wou die meeste maak van my laaste paar ure in die Proteahemp. Dis die vinnigste wat ’n dag nog verbygevlieg het, naas my troudag!”
Woensdag, op die Kaapstad-lughawe, sien jy Morné van ver af aankom. Bo-op die tastrollie sit Arias met sy Apie-tassie. Met sy sybesering kry Pa hom nie lekker gedra nie. Op twee is daai beentjies klaar rankerig, en hy lyk nés sy pa. Nee, keer Morné, “hy het my vroutjie se looks, maar ek dink die klein mannetjie het my sagte geaardheid”.
En was daar huismoles toe hy die Aussies so opgedreun het? “Nee,” lag hy, “sy ondersteun die Proteas, maar met rugby het ons bietjie van ’n tweestryd!”
“Dís waar my liefde vir die spel begin het. My pa het ons as kinders altyd krieket toe geneem en ’n ou het daai atmosfeer ingeneem.”