Geskryf deur Robert Hoffmann en Swee-Hoon Chuah
Image deur Madalin Calita
Ongelooflik, 'n hele jaar het verloop sedert die eerste opkoms van COVID-19. Wat aanvanklik na 'n tydelike ongemak gelyk het, verander in 'n permanente instelling wat die lewe vir altyd kan verander soos ons dit voor 2020 geken het.
Maar hoe lank sal mense aanhou om die nodige maatreëls na te kom om die virus te oorkom namate selfvoldaanheid en moegheid begin?
Aangesien nuwe uitbrake die afgelope paar weke in Australië (Nieu-Suid-Wallis, Victoria en Queensland) opgeduik het, het regerings gereageer met streng nuwe maatreëls om die verspreiding van die virus te voorkom, insluitend grenssluitings, maskermandate en tydelike toesluitings.
In reaksie hierop was daar 'n mate van terugdruk. In Sydney is protes teen masker a kom terug, Terwyl honderde partytjies op Bronte Beach in stryd met afstandsregulasies. Ander het verdwyn van kwarantynhotelle en lughawens.
Is dit geïsoleerde gevalle, of tekens van 'n toenemend uitgeputte publiek wat minder verdraagsaam raak teenoor beperkings met die kennis van entstowwe?
En kan hierdie soort selfvoldaanheid ons die oorlog teen die virus kos?
Die NSW-minister van gesondheid het 'n woedende boodskap uitgereik aan mense wat op Kersdag 'n groot partytjie by Bronte Beach bygewoon het.https://t.co/ZVbFOX73bB
- nuus.com.au (@newscomauHQ) Desember 26, 2020
Die belangrikheid van sielkunde om die oorlog te wen
Die afwesigheid van mediese wetenskap sal ons beslis die oorlog teen COVID-19 verloor. Maar sielkunde is geen twyfel nie ewe belangrik as ons dit gaan wen.
Wat uiteindelik 'n baie aansteeklike siekte stop, is die nakoming van mense aan die maatreëls wat regerings ingestel het. Dit is waarom self-isolasie, sosiale afstand, aandklokgang, goeie higiëne en gesigmaskers die afgelope jaar in ons daaglikse lewens ingeburger geraak het.
'N Mens kan dink dat hierdie harde vaardighede gewoontes sal word wat bly, ongeag hoe lank die pandemie voortduur. Gedragswetenskap waarsku ons egter dat verflenterde hoop, onsekerheid, veranderende doelpale en gebroke geloofwaardigheid 'n belangrike rol kan speel in hoe lank mense reëls streng volg en goeie gewoontes handhaaf.
Die opofferings wat regerings voortgaan om mense te vra, vereis selfbeheersing. Wilskrag word vergelyk met 'n geestelike spier wat kan vermoei. Daar is bewys dat selfbeheersing soveel geestelike inspanning verg, dit kan uiteindelik die wilskrag van mense uitput.
Bewyse toon ook dat mense meer geneig is om besluite te neem wat risiko's vir hulleself kan inhou en ander kan benadeel namate die wilskrag afneem.
Deelnemers aan 'n studieis byvoorbeeld gevra om 'n vervelige taak uit te voer. Vir sommige van hierdie deelnemers is die taak ook ontwerp om meer konsentrasie te verg. Hierdie deelnemers het later 'n groter bereidwilligheid om risiko's te neem, aangeteken.
In 'n ander studie, 'n vervelige en ingewikkelde taak het deelnemers meer geneig om oneerlik op te tree. Verarmde wilskrag het hul vermoë om reg en verkeerd te vertel, ondermyn.
Dit omstrede resultate van eksperimentele situasies is miskien nie direk van toepassing op die huidige omstandighede nie - dit vertel ons miskien niks van mense se langtermyn-vasbeslotenheid om die virus te beveg nie.
Hulle wys ons egter hoe belangrik sielkunde is om mense se vermoë om te voldoen aan reëls wat in stryd is met hul natuurlike instink en neigings, te beoordeel.
Skuif doelpale en valse hoop
Die uitvoering van 'n taak, soos om ingewikkelde COVID-reëls en -voorskrifte na te kom, hang ook af van duidelike en haalbare doelstellings. Vae of verskuiwende doelpale en 'n gebrek aan terugvoer oor mense se vordering na 'n spesifieke doel is geneig om mense se motivering te ondermyn.
Die verskuiwing van doelpale en gemengde boodskappe was 'n konstante kenmerk van regeringsreaksies op COVID-19 - nie net in Australië nie, maar ook oral.
Dit hou deels verband met ons groeiende begrip van die virus en die doeltreffendste maniere om oordragte te stuit. Daar is byvoorbeeld baie debatte gevoer oor die doeltreffendheid van gesigmaskers gesaaide bitterheid en verwarring.
Regerings het ook baie foute gemaak, soos om te voorsien verkeerde COVID blootstelling webwerwe aan die publiek of verkeerde of verouderde inligting aan migrerende gemeenskappe.
Die grootste vriend van #coronavirus is verwarring. Wat presies is die verskil tussen 300 mense op Bronte-strand en 10,000 30 in die SCG? As hulle almal hulself as groepe van dertig sou verklaar, sou hulle in die buitelug kon partytjie hou? Eerlikwaar! NSW-mense eis en verwag 0/0. @abcnews- Bill Bowtell AO (@billbowtell) Desember 30, 2020
Dit alles kan die nakoming beïnvloed. Vanuit 'n sielkundige oogpunt speel konsekwentheid 'n belangrike rol as dit kom by die vertroue van mense in gesag en hul bereidwilligheid om reëls te volg, veral as dit kom by die tipe langtermynreaksie wat in 'n pandemie benodig word.
Wat mense bereid is om op te offer, hang ook af van hul verwagtinge. Dit is die rede waarom optimisme so 'n kragtige instrument kan wees om mense deur moeilike tye te help. Maar as optimistiese boodskappe van regerings soos valse hoop begin klink, dit kan die teenoorgestelde uitwerking hê. Verwerping kan veroorsaak dat baie goeie gewoontes laat vaar.
Enigiemand wat moed geskep het uit premier Scott Morrison se doel om Australië 'weer heel met Kersfees"Kan byvoorbeeld moedeloos voel noudat die grense weer gesluit is, net 'n week in die nuwe jaar in. Dit kan weer die motivering van mense om die regte manier te gedra, te verswak.
Balanseer die boodskap
Wanneer ons 'n nuwe jaar binnegaan sonder dat die pandemie sigbaar is, sal baie mense sekerlik wonder wat die eindspel is. Ja, entstowwe sal hopelik weer 'n normale lewe kry, maar dit kan baie tyd neem. Ons leef miskien langer met COVID-beperkings as wat ons dink.
Wat duidelik is, is dat die regering se boodskappe steeds baie saak maak. Mense moet ingelig word hoe ons reis in die stryd teen die virus en hoe lank die reis sal duur.
Maar hierdie soort boodskappe moet met groot sorg gedoen word. Regerings staan ​​voor die onbenydenswaardige taak om genoeg positiwiteit te kommunikeer om mense te motiveer om die stryd voort te sit sonder om uiteindelik geloofwaardigheid te verloor wanneer onverwagte slegte nuus of vertragings voorkom.
Met nog baie maande se toesluiting, maskermandate en kwarantyn in ons toekoms, moet ons almal ook ons ​​verwagtinge toepaslik bestuur. Ons moet onthou dat die lang wedstryd is wat saak maak.
Robert Hoffmann, professor in ekonomie en voorsitter van gedragslaboratorium, RMIT Universiteit en Swee-Hoon Chuah, professor in ekonomie, Universiteit van Tasmanië
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Het jy gehoor van Club "Shouldsville": Die warmste klub in die stad