Die liminale aspek van hierdie soort verhoudings sou kon spreek uit 'n reel soos ons is beleer in ons fiefde. 'n Interessante liefdesgedig is die laaste gedig in die bundel, 'n gedig waarin die liefde en die gewelddadige naas mekaar gestel en deur middel van die tradisionele liefdesidioom beskryf word: as afskeidsgeskenk sou ek graag / vir jou 'n borsplaat bied / versreels uit die koran daarop gegraveer (...) trooswoorde om die onrus te tem /met, aan die binnekant, die voering bo jou ribbekas, liefling, /Ieplek vit 'n dosyn dinamietkerse. Die manier waarop resensente soms oor die kole gehaal word, bloot omdat hulle hulle kritiese taak verrig, en dikwels in die proses boonop professioneel verdag gemaak word (asof dit vir die meerderheid resensente lekker is om ‘n negatiewe resensie te skryf), kan nie goedgepraat word deur te verwys na ‘n gewaande opstaan teen ’sensuur’ nie, en dit het niks met ‘konvensies’ te make nie. ‘n Mens kan nie een oomblik vir die onafhanklikheid van ‘n resensent wees, en dankbaar vir sy insigte, wanneer hy jou komplementeer nie; maar hom dan beskuldig van ’sensuur’ en agterbaksheid wanneer hy kritiek lewer nie.