Geskryf deur Evan Fraser
'N Hele gedeelte vleis en pluimvee word leeg gelaat nadat winkeliers wat paniekbevange is, deurgedring het in vrees vir die koronavirus by 'n kruidenierswinkel in Burbank, Kalifornië, op 14 Maart 2020. (AP Photo / Richard Vogel)
Tekort aan toiletpapier, wins uit die hand ontsmetmiddel en leë rakke in kruidenierswinkels.
Danksy COVID-19 berei regerings in die meeste geïndustrialiseerde lande voor vir 'n tekort aan lewensbenodighede. As hulle misluk, onluste oor voedsel kan onvermydelik wees. Sommige mense wonder of ons op COVID-19 gepas reageer, en dit is duidelik dat onlangse gebeure 'n fundamentele fout in die wêreldstelsels blootstel wat ons daaglikse brood bring.
Ons leef in 'n wonderlike era toe wêreldwye voorsieningskettings boere en verbruikers naatloos verbind deur die beginsels van "net genoeg, net betyds. " Vir jare werk ondernemings hard om voorraad laag te hou, en stuur tydsberekeninge om die vraag en aanbod te balanseer met behulp van akkuraatheid van die rand.
Op baie maniere is hierdie stelsel 'n wonderwerk. Laekoste-voedsel is een uitkoms. En as daar 'n probleem in een deel van die voorsieningsketting is, is die wêreldstelsel goed om alternatiewe te vind. (Mango's uit Asië het sleg gegaan? Probeer die mango's uit Sentraal-Amerika!)
Maar met hierdie oorvloed - en gemak - kom 'n verborge koste wat COVID-19 blootgestel het: 'n verlies aan veerkragtigheid. Ons wêreldwye voedselsisteem is afhanklik van die sorge van internasionale handel om die wêreld in 'n steeds meer ingewikkelde stelsel van kopers, verkopers, verwerkers en kleinhandelaars te verpak, wat almal gemotiveer is om koste laag te hou en die bedrywighede maer te hou.
As die voorsieningskettingstelsel self in twyfel getrek word - soos dit nou danksy COVID-19 is - dreig die wiele om van die spreekwoordelike appelkarretjie af te kom. COVID-19 wys dat ons moet wakker word en besef dat as ons regtig veerkragtig wil wees, ons meer ontslag, buffers en firewalls moet opbou in die stelsels waarop ons lewens afhanklik is.
Prakties beteken dit dat ons moet hou groter voorraad en die bevordering van 'n groter mate van selfversorging.
Hierdie maatreëls sal verseker dat ons gemeenskappe nie paniekerig raak as die voedselvragmotors stop nie.
'N Vragmotor is vol houers vol appels wat gereed is om na die mark gestuur te word. (Shutter)
Maar hoewel dit verstandig kan klink, is hoë voorraad en meer streekselfvoldaanheid in werklikheid antiteties vir die 'net genoeg, net betyds' benadering wat die grootste deel van ons ekonomie dryf, hoewel niemand voorstel dat ons heeltemal self moet wees nie. Voldoende van die tyd.
Neem die stelsels wat die koring, koring en rys produseer en versprei wat die meeste kalorieë van die mensdom verbrand. Die jongste verslag van die Verenigde Nasies oor die wêreldwye graanstelsel bevat slegte nuus. Verlede jaar het die wêreld meer korrels geëet as wat dit in die jaar geproduseer is, en ons oordragvoorrade (gedefinieer as die hoeveelheid voedsel wat ons wêreldwyd aan die einde van die jaar het om ons deur te sien na die volgende oes) daal .
Die goeie nuus is dat hierdie afname kom na 'n periode van goeie jare waar boere die een monumentale oes ná die ander gelewer het. Dus het ons oordragvoorrade verlede jaar in 'n redelike goeie vorm begin, en dit beteken dat ons tans ongeveer vier maande se kos gestoor het. Maar daar is 'n afwaartse neiging ten opsigte van die voorraad, en dit is kommerwekkend.
Klimaatsverandering hou uitdagings in
Maar wat as Moeder Natuur hierdie jaar nie lekker met ons speel nie?
Klimaatverandering maak voedsel moeiliker om te produseer. Wat as ons 'n groot droogte in Europa en Asië ondervind soos in 2010 tot 2011? Of nog 'n groot droogte in die Midde-Ooste, soortgelyk aan die situasie in 2012 en 2013? En wat as COVID-19 nie in die somer verdwyn nie?
As een van hierdie dinge gebeur, sal ons moontlik nie die buffers hê om onsself te beskerm nie. En dit sal nie toiletpapier en handsuiweringsmiddel wees waaroor ons ons moet bekommer nie. Dit kan koring, rys en koring wees.
Koring word in Junie 2018 in 'n Kansas-veld geoes. DIE Kanadese pers / AP / Charlie Riedel
Konvensionele wysheid is deesdae dat die gemiddelde stad in Noord-Amerika 'n driedaagse voorraad vars voedsel het (gedroogde, ingemaakte en ander gepreserveerde voedselvoorrade sal 'n bietjie langer duur). Volgens sommige beteken dit dat ons almal net ooit is 'Nege maaltye uit anargie.' Gelukkig het Noord-Amerikaanse kruidenierswinkels gevorderde verskaffingskettings, sodat niemand ernstig voorstel dat die paniekaankope wat die afgelope paar dae leeg is, voortduur nie. Nietemin is die stelsels waarop ons afhanklik is, op baie maniere broos en inherent kwesbaar.
Na alle waarskynlikheid sal COVID-19 verbygaan en die meeste van ons sal slegs ekonomiese terugslae ondervind as gevolg van verlore lone en ontwrigting wat verband hou met gekanselleerde klasse, reis en vergaderings. Maar in die nasleep is dit belangrik om te vra of ons dit as 'n samelewing sal beskou as 'n oomblik om 'n bietjie te leer oor die gebrokenheid van die moderne wêreld.
Sal ons gesamentlik werk om veerkragtigheid te plaas tesame met doeltreffendheid as 'n primêre drywer vir die stelsels waarop ons elke dag afhanklik is om onsself te voed?
Evan Fraser, professor, direkteur van die Arrell Food Institute en navorsingsleerstoel in Tier 1 in die wêreldwye voedselsekuriteit, Universiteit van Guelph
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Die gevare van 'n net genoeg, net betyds voedselstelsel