Waarom het die keisers Rome verlaat? - Inligting - 2022
Waarom het die keisers Rome verlaat?
As ek die meeste van die tyd meer lees oor die laat Romeinse Ryk, lees ek dat die Romeinse keisers in Ravenna woon in plaas van Rome self.
Was daar 'n rede waarom die keisers van die laat -Romeinse ryk Rome verlaat het of nie daar gewoon het nie?
Toe die druk op die grense swaar word, moes die keiser al hoe meer tyd weg van Rome aan die grense deurbring. Selfs in die bedrywige dae van Marcus Aurelius en Trajanus, moes die keiser steeds langer op die voorste linie wees. Ander keisers het lang toere onderneem om die provinsies (Hadrianus, Caracalla) te sien en te administreer.
Dinge het nog erger geraak toe die druk op verskeie fronte tegelyk was tydens die krisis van die derde eeu. Toe was daar 'n behoefte aan meer as een keiser wat leiers met 'n vinnige reaksie lei om invalle af te weer. Rome was te ver, sodat werkende administratiewe sentrums begin groei het op die Balkan, aan die Ryn en in Sirië.
Dit word nog meer geformaliseer onder Diocletianus, toe 4 keisers tegelyk die grense beman het. Na Konstantyn en sy seuns was dit selde dat daar nie twee keisers tegelyk was nie, gebaseer in stede soos Milaan, Mainz of Antiochië.
Met hierdie vereiste het besoek aan Rome 'n luukse geword wat dikwels onbekostigbaar was. Aangesien die keisers taai soldate geword het eerder as elite -aristokrate, het sulke besoeke wat plaasgevind het, vir beide kante ongemakliker geword.
Die verhuising na Ravenna het baie laat gebeur, toe die keisers min of meer poppe geword het vir generaals. Stilicho het die keiser van Milaan na Ravenna verhuis toe hy Gots onder Alaric binnegeval het en Radagaisus het hom omstreeks 405 nC bedreig. Een van die gevare wat hierby gevoeg is, is dat die hof nou veilig voel en minder gemotiveerd is om die res van die land te verdedig, wat gelei het tot die ontslag van Rome self in 410 nC.
Wikipedia het die kort antwoord
Die oordrag is deels vir verdedigingsdoeleindes gedoen: Ravenna was omring deur moerasse en moerasse en is maklik beskoubaar as verdedigbaar (hoewel die stad in die geskiedenis verskeie kere in die geskiedenis teëgekom het); dit is ook waarskynlik dat die verhuising na Ravenna te wyte was aan die hawe van die stad en goeie verbindings met die see na die Oos-Romeinse Ryk.
'N Volledige antwoord moet nog 'n paar kwessies aanspreek
Rome was irrelevant. Die Romeinse senaat het gedra asof dit 'n funksie het om die Ryk te regeer, maar die keisers was toenemend outokrate.
Gedurende die Jaar van die Vyf Keisers en die Krisis van die Derde Eeu het die wettigheid van die keiser in werklikheid verander van die toestemming van die senaat tot die steun van die legioene. Sommige keisers het voortgegaan met die versoek om goedkeuring deur die senator te kry, maar dit was nie nodig nie.
Diocletianus was beledig deur die gebrek aan respek wat hom in Rome betoon is (ek dink dit word aanvaar, maar nie ten volle bewys nie). Hy en sy opvolgers sien geen rede om terug te gaan na 'n stad wat nie besef het dat die besoek van die keiser 'n voorreg was wat aan Rome gegun is nie, maar andersom.
@FelixGoldberg wys heeltemal daarop dat die keiser gedurende sy hele regering gereeld elders woon; stem sy kommentaar
Romeinse tydlyn van die 5de eeu nC
Wat was die impak van keiser Nero op die Romeinse Ryk?
Die Romeinse geskiedenis is bekend daarvoor dat hy baie 'slegte' keisers gehad het. Een van die berugste was Nero. Hy was die laaste van die Juliaans-Claudiaanse dinastie en het berug geraak vanweë sy artistieke pretensies, hedonisme en groot wreedheid. Daar is baie mites oor Nero, en dit het die werklikheid van sy regering dikwels verduister.
Nero was 'n belangrike figuur in die geskiedenis van Rome. Hy was die laaste van sy dinastie, en sy dood het 'n tydperk van onstabiliteit ingelui. Sy dood het gelei tot 'n tydperk van burgeroorlog wat die eerste in byna honderd jaar was. Nero was die eerste wat Christene vervolg het, en hy het 'n presedent geskep vir die vervolging van die godsdiens wat byna drie eeue lank sou voortduur.
Augustus het vrede in die Romeinse Ryk gebring, en tydens sy bewind het hy 'n reeks magte bymekaargemaak. Hy het homself in werklikheid die eerste keiser gemaak.  Romeine was bang vir onstabiliteit na sy dood, en hulle aanvaar sy stiefseun, Tiberius, as sy opvolger.  Dit het die oorerflike beginsel vir keiserlike opvolging bepaal, en die Julian-Claudian's het die de facto koninklike huis van die Ryk geword. Tiberius, wat dikwels uitgebeeld word as 'n verdorwe en bloedige ou man, was 'n bekwame leier. Hy hervorm die stelsel van bestuur en belastinginvordering, en sy heerskappy was sag.
Teen sy dood is die oorerflike beginsel vasgestel, en sy neef Gaius (Caligula) het keiser geword.  Caligula se vier jaar aan bewind was bisar en bloedig. Na sy moord is hy opgevolg deur Claudius. Terwyl hy dikwels as 'n dwaas uitgebeeld word, het hy soms gewys dat hy 'n bekwame leier was. Hy het die verowering van Brittanje beveel en ook 'n groot deel van die hedendaagse Marokko geannekseer vir sy ryk. 
In die eerste eeu nC was die Ryk op sy hoogtepunt. Daar was dekades lank vrede, en die grense was betreklik veilig. Die meerderheid provinsies was lojaal aan die Ryk, en hulle word toenemend geromaniseer. Die ekonomie van die Ryk was oor die algemeen goed. Daar was ook 'n groot kulturele opbloei, en digters soos Ovidius en skrywers soos Petronius het meesterstukke van Latynse letterkunde vervaardig wat nog gelees word. Dit was die Ryk wat Nero geërf het. 
Die lewe en bewind van Nero
Dit is belangrik om daarop te let dat daar geen hedendaagse rekords van Nero bestaan ​​nie, en baie van die oorblywende rekeninge is heel moontlik bevooroordeeld. Nero is in 37 nC gebore. Sy ouers was Gnaeus Domitius Ahenobarbus, lid van een van die magtigste Romeinse gesinne, en Agrippina die Jongere, suster van keiser Caligula. Hy was 'n neef van Augustus en dus lid van die Julian-Claudian-familie. Nero is tydens sy geboorte nie as 'n toekomstige keiser beskou nie. 
Tydens sy oom Caligula se regering het sy ma in die guns geval en sy gesin is vervolg. Sy pa is dood (aan natuurlike oorsake), en sy ma is in ballingskap gebring. Nero se lotgevalle het verander met die sluipmoord op sy oom Caligula. Claudius word keiser, en na 'n rampspoedige huwelik trou hy met Agrippina die Jongere, sy niggie. 
Sy oorreed Claudius om haar seun Nero sy erfgenaam te maak en trou met die dogter van Claudius uit sy eerste huwelik. Daar word algemeen geglo dat Agrippina, waarskynlik met die hulp van Nero, Claudius vergiftig het. Nero word keiser in 54 nC op sewentienjarige ouderdom.  Sy ma was 'n oorheersende vrou en daar word geglo dat sy haar jong seun gemanipuleer het om haar eie belange te bevorder.
Die eerste vyf jaar van Nero se regering was oor die algemeen positief. Die regering was in die hande van twee ervare predikante, waarvan een die skrywer Seneca die Jongere en die Burrus was.  Agrippina die Jongere het saam met Seneca en sy kollega meegeding om die beheer van die ryk, maar hulle het in beheer gebly. In 55 vC wou Nero die Ryk beheer, en hy laat Seneca en Burrus ontslaan. Later vermoor hy sy ma toe hy moeg word vir haar voortdurende pogings om hom te oorheers en die Ryk te beheer.  Nero's het verander nadat hy sy ou bronne vermoor het. Hy verander in 'n groteske tiran.
Nero vermoor enige senator wat hom teëgestaan ​​het. Sy persoonlike lewe was bisar, en hy het met een van sy slawe getrou. Nero was passievol oor die spele, en hy het persoonlik aan die Olimpiese Spele in Griekeland deelgeneem.  Die keiser beskou homself ook in die eerste plek as 'n kunstenaar. Hy het eers sy werk privaat uitgevoer, maar daarna in die openbaar sy werk in Griekeland uitgevoer. Nero het ook op die verhoog opgetree. Dit het die Romeinse elite geskandeer, wat akteurs as 'n bietjie beter as prostitute beskou het. Die aanskoue van Nero se optrede was vir hulle skrikwekkend.
Nero was ook paranoïes oor komplotte, en hy vermoor enigiemand wat hy vermoed dat hy 'n bedreiging was. Alhoewel Nero baie ongewild was by die elite, was hy gewild onder die armes. Hy hervorm die regterlike en belastingstelsel en maak dit regverdiger. Nero het ook gimnasiums en baddens in Rome gebou wat oop was vir gewone Romeine. Die bevolking van Rome en elders in die Ryk het die keiser vereer en hom as hul beskermer beskou. Volgens Suetonius was die keiser 'meegevoer deur 'n begeerte na gewildheid, en was hy jaloers op almal wat die gevoel van die skare op enige manier opgewek het.'  Die filosoof Epictetus het aangevoer dat Nero 'n onseker, onvolwasse en ongelukkige man en het lof gekry. 
Nero was ook 'n uitbundige bouer, en sommige bronne sê dat hy die tesourie bankrot gelaat het. Daarteenoor het ander aangevoer dat sy besteding deel uitmaak van 'n ekonomiese beleid om 'n stilstaande ekonomie te laat herleef. In 66 nC het 'n groot brand 'n groot deel van Rome verwoes.  Die oorsaak van die brand is nie bekend nie. Dit was moontlik toevallig of brandstigting. Elites blameer Nero vir die brand, en hy word daarvan beskuldig dat hy Rome vir sy bouprojekte skoongemaak het.
Teen 68 nC het Nero begin om belasting te verhoog, en daar was baie berigte van toenemende ontevredenheid onder die elite. Terwyl hulle in die ooste was, is 'n groot Joodse opstand en die Romeine uit 'n groot deel van Judea verdryf. In 68 nC het Vindex in Gallië in opstand gekom, maar is later deur die Romeinse legioene neergelê.  Uiteindelik raak die Romeinse leër moeg vir Nero, alhoewel hy lid was van die huis van Julius Caesar en Augustus. 
In Spanje het Galba en die Spaanse legioene in opstand gekom. Hierdie opstand is deur die elite in Rome verwelkom.  Galba vaar na Rome en Nero het probeer om sy magte bymekaar te bring. Hy het die elite egter vervreem, en hy is vinnig verlaat. Nero moes met sommige van die slawe vlug, maar het later selfmoord gepleeg. Hy het van sy slawe beveel om sy keel af te sny.  Nero bly gewild onder die armes, en na sy dood het Rome ongelooflik onstabiel geword omdat drie afsonderlike pretenders wat beweer het dat hulle die Romeinse keiser was.
Die jaar van die vier keisers en die einde van die Juliaans-Claudiaanse dinastie
Nero se bewind en sy dood het die Ryk gedestabiliseer. Sy beleid oor lae belasting, tesame met sy uitspattige uitgawes, het tot 'n ekonomiese resessie gelei. Hy het ook die elite in Rome en elders vervreem. Hy het ook versuim om 'n sterk regering te verskaf, soos blyk uit die opstand van Vindex in Gallië en die Joodse opstand. In die nadraai van sy dood, in teenstelling met dié van sy onstabiele oom Caligula, was daar geen lewende manlike lid van die Juliaans-Claudiaanse lyn nie. 
Die Julian-Claudiaanse gesin het baie van hul familielede vermoor, en na die dood van Nero, wat geen seuns gehad het nie, was daar geen wettige aanspraakmaker op die troon nie. Dit het die weermag as die kragmakelaar verlaat, en in die jaar na Nero se dood het legioene mekaar geveg om beheer oor die Ryk.  Die jaar 69 nC staan ​​dikwels bekend as die jaar van die 'Vier Keisers.' In daardie jaar het vier mans, Galba, Otho, Vitellius en Vespasianus, hulself as keiser verklaar. Vespasianus tree as die oorwinnaar op en vestig die Flaviese dinastie. 
Nero het die Juliaans-Claudiaanse dinastie beëindig. Sy dood het 'n magsvakuum gelaat wat die Ryk destabiliseer en daartoe gelei het dat mededingende generaals 'n reeks burgeroorloë kon voer. Nero se bewind het vir die eerste keer in 'n eeu die heropkoms van die Romeinse leër in die staatspolitiek gedwing. Die jaar 69 nC was belangrik, aangesien dit getoon het dat die weermag 'n keiser kon maak en maak. 
Nero en die Christene
Nero was die eerste Romeinse keiser wat die klein sekte Christene aktief vervolg het. Hulle het baie gegroei sedert die kruisiging van Jesus. Hulle het hulself in Rome gevestig en baie aanhangers gelok. Hulle was nie gewild onder ander groepe nie, en hulle oortuigings is met agterdog behandel. Nadat alle volgelinge van Jesus bely is, is hulle wettiglik tereggestel deur die Romeinse goewerneur van Judea.  In 69 nC het 'n groot brand deur Rome gespoel en algemene onrus in die stad veroorsaak. Nero het Christene daarvan beskuldig dat hulle die vuur begin het om die skuld van homself af te skuif. 
Volgens Tacitus was hy baie gretig om gerugte te stuit dat hy verantwoordelik was vir die brand, daarom het Nero die skuld toegedaan en die mooiste marteling toegedien aan 'n klas wat gehaat is vir hul gruwels, genaamd 'Christene'. deur die bevolking. ' Nero het 'n presedent geskep waardeur 'n keiser die Christene tot openbare vyande kon verklaar. Nero en later vervolgings sou die aard van die Christendom vorm, maar dit het nie die verspreiding daarvan gestuit nie. Die baie martelare wat deur die vervolgings ontstaan ​​het, het die geloof net versterk, en dit het uiteindelik die staatsgodsdiens van die Ryk geword in die latere 4de eeu nC.
Nero se beleid in die Ooste
Nero was 'n baie meer aktiewe keiser as wat baie hom destyds erken het. Hy was veral geïnteresseerd in die Ooste. Tog was sy rekord gemeng. Nero het probeer om die Bosforaanse koninkryk in die Krim permanent te annekseer, maar sy opvolgers het dit omgekeer en was tevrede om dit as 'n kliente -koninkryk te hê. Nero het 'n oorlog met Parthia gevoer. Hy het 'n gewone man aangestel om die Romeinse leërs te lei, en hy het daarin geslaag om verskeie nederlae op die Partiërs te bring. 
Nero het die strategiese koninkryk van Armenië in 'n kliënte -koninkryk verander, wat hom in staat gestel het om die grense met Parthia te beveilig. Hy het die Partiërs ook verplig om legio 'arende' of standaarde wat gevang is, te oorhandig. Nero se sukses teen die Partiërs het beteken dat die oostelike grens dekades lank in vrede was. 
Tydens sy bewind was Judea se administrasie egter swak en het dit bygedra tot die groot Joodse opstand (66-71 nC). Die Jode het geglo Nero was 'n 'tiran.' Hy verleen 'vryhede' aan baie Griekse stede in die oostelike deel van sy ryk. Dit het daartoe gelei dat hulle ekonomies suksesvol en kultureel lewendig geword het.  Dit verklaar deels waarom die ooste in teenstelling met die weste nie toegegee het aan die romanisering nie, maar baie beïnvloed is deur die Helleense kultuur. Later het keisers soos Hadrianus Nero se beleid teenoor die Griekse stede nageboots.
Nero word beskou as óf 'n dolle óf 'n bose keiser. Hy was ongetwyfeld wreed en het baie misdade gepleeg. Hy was egter ook 'n belangrike figuur in die geskiedenis van Rome. Nero was die eerste keiser wat Christene vervolg het, en baie ander keisers sou sy voorbeeld volg. Hy het ook 'n paar suksesse in die ooste behaal, veral teen die Partiërs, en hy het baie gedoen om die Griekse kultuur in die oostelike provinsies te bevorder.
Hy was die laaste van die Juliaans-Claudiaanse dinastie, en sy dood het gelei tot 'n reeks bloedige burgeroorloë. Hierdie tydperk van onstabiliteit het daartoe gelei dat die weermag bepaal het wie die keiser moet wees. Dit was een van die belangrikste nalatenskappe van Nero, die herlewing van die legioene as 'n politieke mag, iets wat Augustus en sy erfgename al dekades lank verhinder het.
9 Hy het probeer om die kop op die standbeeld van Zeus met sy eie te vervang
Caligula was nie tevrede om net 'n keiser te wees nie. Hy wou 'n god wees, en hy het sy eie kultus gestig om seker te maak dat dit gebeur.
Die keiser van Rome het tempels laat bou waar mense hom kon aanbid. Binne was daar lewensgroot statute van hom gemaak van suiwer goud wat die mense van Rome aangemoedig het om voor te buig en te aanbid. En hy het nie daar gestop nie. Caligula het planne gehad om die kop van die standbeeld van Zeus by Olympia en mdashone van die sewe wonders van die antieke wêreld af te kap en dit te vervang met 'n gelykenis van sy eie kop.
Hy het selfs sy eie span priesters aangestel met hul eie buitensporige rituele. Om toewyding aan Caligula te toon, sou 'n opgeoffer bul nie genoeg wees nie. Daar word van sy aanbidders verwag om flaminke en poue ter ere van hom op te offer.
Sy obsessie om homself as 'n god te verklaar, het byna 'n opstand veroorsaak. Op 'n stadium, gefrustreerd dat die Jode hom genoeg aanbid, beveel Caligula Petronius, die goewerneur van Sirië, om 'n massiewe standbeeld van hom in die tempel in Jerusalem te bou. 
Die Jode was gereed om oproerig te wees, en dit sou waarskynlik in 'n volop rebellie ontaard het as Petronius Caligula nie daarvan sou uitspreek nie. Uiteindelik het Caligula egter die kop van Petronius en rsquos laat afkap as straf omdat hy Caligula van plan laat verander het.
Lucius ' € ™ Romeine
Die vraag waarom ouers 'n pasgebore kind kan blootstel, het mense in die 20ste en 21ste eeu verbaas. Dit lyk so vreemd dat 'n beskawing so ingewikkeld soos Rome ook so 'n aspek kan bevat. Die bewyse is ver van reguit (soos u uit die skakels sal sien), maar ons kan 'n paar van die redenasies van mense 2000 jaar gelede saamstel. In hierdie blog gee ons die bewyse vir u, sodat u kan nadink hoe die Romeine moontlik oor hierdie praktyk gedink het. Lees die blog en kyk na die keuses wat Romeinse ouers in die gesig staar en wat hierdie praktyk oor die Romeinse kultuur aandui.
Die blootstelling van die pasgebore baba
As die besluit geneem is om nie 'n baba groot te maak nie, word die kind op 'n plek gelaat om op sy lot te wag. Plekke in die stad het bekend geword as plekke vir die blootstelling van ongewenste kinders. Juvenal identifiseer sommige vir ons as die lactoria columna of die spurci lacus (VI.603). Deur 'n baba op een van hierdie plekke te laat vaar, het die kans op oorlewing vergroot, want almal wat 'n kind wou 'aanneem' of grootmaak, sou pasgebore kinders op hierdie plekke gesoek het. Daarteenoor moes die baba wat op 'n meer geïsoleerde plek buite die stad was, sterf eerder as om gevind te word.
Portret van die keiser Claudius, wat die dogter van sy vrou Urgulanilla 'kaal' laat uitgooi het. Britse museum. Beeld: Paula Lock.
Blootgestelde babas word geklee gelaat, maar dit was nie altyd die geval nie. Suetonius noem dat die keiser Claudius daarop aangedring het dat die dogter van sy vrou Urgulanilla deur 'n vrygelate slaaf 'kaal uitgedryf' word (Suet., Claud. 27) die kans op oorlewing verminder. Hierdie saak toon die bedoeling om die baba dood te maak, in teenstelling met die verlating van kinders in die hoop dat ander vir hulle sorg.
Ons weet dat ouers soms tekens by hul baba gelos het in die hoop dat hierdie items in die toekoms herken kan word om die verlate kind as 'n familielid te identifiseer. Dit kan items insluit soos ratels en crepundia (definisie hier). Dit is 'n kenmerk van die roman Daphnis en Chloe, geskryf in die tyd van die Romeinse Ryk deur die Griekse skrywer Longus. U kan die verhaal hier lees.
Oefening: waarom kan die blootstelling van 'n baba nie tot hul dood lei nie?
Hoe kan 'n blootgestelde of verlate kind later in die lewe deur sy ouers herken word?
Altaar met Romulus en Remus-miskien twee van die bekendste vondelinge-wat deur die wolwe verpleeg word. Palazzo Massimo alle Terme, Rome. Beeld: Paula Lock
Oefening: ondersoek elk van die volgende 5 redes vir blootstelling hieronder en kyk hoe die Romeine die besluit verduidelik het. As u in Rome gewoon het: was daar 'n eties korrekte rede om 'n kind bloot te stel?
Rede 1: Ekonomies
Miskien is die mees algemene rede waarom kinders blootgestel word, 'n ekonomiese rede. Vir 'n arm gesin sou die koms van 'n ekstra mond om te voed slegs lei tot verminderde aandele vir almal en groter swaarkry. Volgens die stoïsynse filosoof Musonius Rufus sou selfs die rykes egter hul kinders blootstel. Lees hier meer oor die gedagtes van Musonius oor blootstelling.
Rede 2: geboorte afwykings
Byna 1 uit 30 van die moderne geboortes lei tot kinders met 'n vorm van geboorte afwyking. Moderne medisyne het 'n effektiewe teenstrydigheid met baie hiervan geword. Sonder dit sou die grootmaak van 'n kind met 'n groot mediese probleem (soos hidrocefalus) egter vir ouer en kind 'n uitdaging gewees het. Soranus gee 'n uitgebreide lys kriteria om te oordeel of 'n baba gesond genoeg is om op te voed (II.10). Die baba moet byvoorbeeld sterk huil, sy ledemate en organe moet gesond wees, sy openinge moet almal oopgaan en die beweging van elke liggaamsdeel mag nie traag of swak wees nie.
Rede 3: Onwettigheid
Twyfelagtige ouerskap is nog 'n faktor wat tot verlating kan lei. Soos vroeër opgemerk, beveel Claudius die blootstelling van 'n buite-egtelike kind en-volgens Suetonius-verbied Augustus ook die grootmaak van 'n buite-egtelike kind wat gebore is aan Julia, sy kleindogter (Aug. 65). Die Romeinse digter Ovid skryf oor die blootstelling van 'n baba wat uit Canace gebore is. Canace pleeg bloedskande met haar broer en haar woedende pa het beveel dat die kind na die honde en voëls gegooi moet word. U kan die gedeelte hier lees.
Rede 4: Bose voortekens
Volgens Suetonius was 'n ander rede vir blootstelling bose tekens. Hy beweer byvoorbeeld dat die uitstorting van hartseer by die dood van die keiser Germaans in 19 nC tot gevolg gehad het dat ouers hul pasgebore kinders blootgelê het (Suet., Cal. 5). Hulle het ook die tempels gestenig, altare omgekeer en hul huisgode in die straat gegooi. Dit lyk na 'n redelik skaars voorkoms.
Rede 5: Geslag
Daar word dikwels gesuggereer dat meer meisies blootgestel is as seuns. Dit word geïllustreer in 'n brief van 'n man aan sy vrou, wat haar vertel dat as sy 'n seuntjie baar om dit te laat lewe, as dit 'n meisie is, dit bloot te stel (sien die skakel hier). Dieselfde scenario kan in drama gesien word, byvoorbeeld in Terence se toneelstuk Heautontimorumenos. Sostrata kry streng opdragte van haar man Chremes dat sy nie haar kind moet grootmaak as dit 'n meisie is nie (Haut. 626). U kan die toneelstuk hier lees. Ons het geen idee hoeveel mense hierdie keuse in die gesig gestaar het nie of hierdie logika gebruik het om te besluit of hulle 'n kind moet grootmaak.
'N Kamer in die lupanar (bordeel) by Pompeii. Beeld: Paula Lock
Wat het geword van die blootgestelde babas wat gevind en opgeneem is?
Van die eersgeborenes wat hul vroeë kinderjare oorleef het, sou baie slawe geword het. Dit was inderdaad een van die redes waarom blootstelling aanvaar is - dit het die aanbod van gratis arbeid aangevuur. Die Romeine was ook bevrees dat die blootstelling van 'n kind daartoe kan lei dat 'n pa seks met sy eie dogter kan hê. Die Christelike apologeet Justin verduidelik die aard van hierdie gevaar as die kind 'n prostituut word (hoofstuk 27. Skuld om kinders bloot te stel).
Oefening: hoe anders was die keuses wat Romeinse ouers in die gesig staar as dié van ouers in die 21ste eeu?
Dixon, Suzanne. Die Romeinse familie. Antieke samelewing en geskiedenis. Baltimore Londen: Johns Hopkins University Press, 1992.
Harris, W. V. Kinderblootstelling in die Romeinse Ryk, The Journal of Roman Studies, Vol. 84 (1994), pp. 1-22 Uitgegee deur: Society for the Promotion of Roman Studies.
Rawson, Beryl. Kinders en kinderjare in Romeinse Italië. Oxford: Oxford University Press, 2003.
Baie mense het 'n baie negatiewe siening van die Romeinse keisers, omdat hulle glo dat hulle tiranne was. Terwyl baie van die keisers hul mag misbruik het, het sommige hul bes probeer om goeie leiers te wees, en om te doen wat volgens hulle reg was vir die mense. 'N Belangrike groep van hierdie welwillende leiers, wat selfbeheersing en geregtigheid in hul optrede getoon het, was die sogenaamde' vyf goeie keisers '. Die vyf goeie keisers was 'n reeks opeenvolgende heersers wat buitengewoon regverdig was, en wat opvolgers gekies het wat volgens hulle hul voorbeeld sou volg.
Na Julius Caesar is die titel van keiser van persoon tot persoon oorgedra deur erfenis sowel as opstand. Baie van die eerste keisers het 'n gunsteling familielid gekies en verklaar dat hulle sou oorneem wanneer die keiser sterf. Hierdie praktyk het dekades lank tot 'n stabiele heerskappy gelei, maar na die sluipmoord op Nero was daar chaos terwyl verskeie militêre leiers meeding om mag. Uiteindelik het 'n laaste gesinslyn aan die bewind gekom: Vespasianus, gevolg deur sy seuns Titus en Domitianus, regeer Rome 27 jaar lank. Na die moord op Domitianus het die eerste van die vyf goeie keisers die mag oorgeneem.
Nerva was die eerste keiser wat deur die senaat gekies is, en het in 96 G.J. begin. Hy word veral onthou omdat hy gehelp het om 'n bietjie normaliteit te herstel na die moord op Domitianus, en sy bewind duur slegs 'n jaar. Toe Nerva keiser gemaak is, was hy baie oud en het hy geen kinders gehad nie. Dit het hom 'n ideale kandidaat vir die titel gemaak, aangesien hy sy opvolger op grond van verdienste sou moes kies, en nie bloot 'n familielid moes noem nie.
Kort nadat sy bewind begin het, het Nerva 'n uitgebreide geskil gehad met die Praetorian Guard, die amptelike beskermers van die keiser wat tipies betrokke was by sluipmoordpogings. Hulle het geglo dat Nerva nie genoeg gedoen het om sy heerskappy te versterk en die voortsetting van die Ryk te verseker nie. Hulle wou veral hê dat hy 'n opvolger met 'n militêre agtergrond moet noem, en hy het hom maar net gedwing om Trajanus te noem. Nerva sterf 'n paar maande daarna, maar het die ryk op die regte pad geplaas vir byna 'n eeu van regverdige heerskappy.
Trajan was 'n sterk militêre leier en 'n kragtige burgerlike leier. Militêr het hy die grense van Rome tot hul hoogtepunt uitgebrei: die gebied onder sy bevel toe hy sterf, was die grootste Rome wat ooit gehou is. Binnelands het hy verskeie openbare geboue gebou en die welvaart van sy militêre verowerings met die Romeinse volk gedeel.
In teenstelling met vorige keisers, het Trajanan sy bewind in 98 G.J. begin deur te verklaar dat hy die verantwoordelikhede van leierskap met die senaat sou deel. Dit, tesame met sy werk om die beslaglegging op eiendom en mag deur vorige keisers ongedaan te maak, het daartoe gelei dat die senaat van sy tyd en later historici Trajanus tot die mees regverdige keisers van die Romeinse geskiedenis verklaar het. As burgerlike leier het Trajan grond teruggegee wat vorige keisers van hul politieke vyande gesteel het, en hom daarop toegespits om die finansiële stabiliteit van die ryk te verseker. Terselfdertyd kon hy 'n groot aantal projekte vir openbare werke onderneem, brûe bou, kanale, openbare geboue en blywende monumente wat almal baat.
As voormalige soldaat was Trajan ook 'n uiters doeltreffende militêre leier. Die Romeinse Ryk was altyd aangeval deur koninkryke in die ooste, en Trajanus was baie naby daaraan om hierdie bedreiging vir altyd uit te skakel. Hy het twee suksesvolle oorloë gevoer teen die koninkryk Dacia, 'n koninkryk wat keiser Domitianus in die geveg verslaan het en die Ryk jare lank geteister het. Nadat hy Dacian verower het, vestig hy sy aandag op 'n ander Oosterse koninkryk, Parthia. Voor sy dood in 117 G.J.oorwin Trajanaan aansienlike hoeveelhede Partië, in wat nou Irak, Sirië en Israel is.
Terwyl Trajanan meer gebied verower het as enige keiser voor of na, het Hadrianus die taak gehad om dit te bestuur. Hy was bekend daarvoor dat hy wyd in die Ryk gereis het, in die mate dat die Senaat en die Romeine van destyds onaangenaam gedink het, en het gehelp om die militêre verowerings van Trajanus te omskep in 'n werklike politieke eenheid wat bestuur kon word.
Britte ken Hadrianus die beste as gevolg van sy beroemde muur. Die muur van Hadrian was deel van 'n groter projek van Hadrian om te verseker dat die nuut uitgebreide Ryk beskerm is teen bedreigings. Afgesien van die muur in Brittania, bou Hadrianus soortgelyke mure langs die Donau-rivier in die noorde van Italië en beklemtoon die belangrikheid van 'n sterk en gedissiplineerde leër om nuwe bedreigings teen te werk. Hadrian was ook gedwing om afstand te doen van 'n gebied wat Trajan verower het, wat moeilik was om te verdedig en die grense van die Ryk krimp om die res beter te beveilig.
Ongelukkig bestaan ​​daar nie veel historiese rekords om Hadrian se bewind te vertel nie. Dit was bekend dat hy 'n voorstander was van die kunste, en hy het self poësie geskryf. Dit stem ooreen met die ander goeie keisers: dit toon aan dat hy 'n geleerde was en 'n goeie lewe wou lei, eerder as om aan die mag vas te hou. Voor sy dood in 138 G.J. noem hy Antoninus Pius as sy opvolger, maar eis dat vrome Marcus Aurelius op sy beurt sy eie opvolger moet noem.
Die regering van Antoninus Pius, die vreedsaamste van al die keisers, is gekenmerk deur 'n huislike fokus. Hy was 'n bekwame burgerlike administrateur en tydens sy bewind het hy regs- en ekonomiese hervormings teweeggebring. Sy besondere fokus daarop om die reg meer regverdig en regverdig te maak, het hom 'n reputasie gegee as 'n uiters regverdige man.
Die bekendste regshervorming van Antoninus was om die konsep bekend te stel dat 'n beskuldigde onskuldig is totdat hy skuldig bewys is, 'n beginsel wat tot vandag toe bestaan. Antoninus het ook die wettige regte van slawe aansienlik uitgebrei en dit makliker gemaak om slawe vry te laat. Benewens sy veranderings in die regstelsel, het hy ook verskeie regsadviseurs ingeroep om oor die wet te skryf en 'n kultuur van regverdige hervorming in die hele ryk te skep.
Marcus Aurelius was die bekendste filosofiese van die vyf goeie keisers en een van die bekendste filosowe-heersers van die geskiedenis. Hy neem die titel van keiser in 161 G.J., eers met die hulp van Lucius Verus, maar later alleen nadat Verus dood is. Aurelius, 'n bekwame militêre bevelvoerder en 'n regverdige binnelandse heerser, was die laaste en beste verpersoonliking van die gees van die goeie keisers.
Omdat hy reeds 'n lang politieke loopbaan gehad het voordat hy keiser geword het, was Aurelius 'n bekwame staatsamptenaar. Sy reaksies op belangrike huishoudelike gebeure van die tyd is as uiters regverdig beskou. Tydens oorstromings en aardbewings het hy persoonlik belang gestel in die toesig oor die reaksie en heropbou, en om te verseker dat daar na stede in die Ryk omgesien word. In ooreenstemming met die voorbeeld wat Trajanus begin het, het hy die senaat in sy besluitneming opgeneem en die reputasie gehad dat hy probeer het om nie die mag van die keiser uit te brei nie.
Anders as sy voorganger, voer Aurelius oorloë met beide die Partiërs en die Germaanse stamme noord van Italië. In the Parthian war, his co-ruler Lucius Verus commanded the troops, and secured another victory against the Parthians that would subdue them for a while. Aurelius himself led troops in the Marcomannic wars, a series of battles against the assorted Germanic tribes caused by the tribes' invasion of Roman territory. Although Aurelius won a victory in against the tribes, the wars were simply the first wave in a centuries-long dispute with the Germanic northerners that would eventually contribute to the Empire's downfall.
Why did the Emperors leave Rome? - Geskiedenis
The transfer of the emperor&rsquos residence to Constantinople was a sad blow to the prestige of Rome, and at the time one might have predicted her speedy decline. But the development of the Church, and the growing authority of the Bishop of Rome, or the Pope, gave her a new lease on life, and made her again the capital&mdashthis time the religious capital&mdashof the world. ek
ek. Abbot's Romeinse geskiedenis: 236, as quoted in Charlene R. Fortsch, Daniel: Understanding the Dreams and Visions (British Columbia: Prophecy Song, 2006): 105.