George Weideman is in 1947 op Cradock gebore en het aan die Hoërskool Namakwaland op Springbok gematrikuleer. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria en behaal in 1981 ’n doktorsgraad aan die Rhodes Universiteit. Hy doseer Afrikaans aan die Universiteit van Namibië en die Technikon Skiereiland (nou die Kaapse Skiereilandse Universiteit van Tegnologie) tot met sy aftrede in 1997. Tans skryf hy voltyds.
Weideman debuteer in 1966 met Hondegaloppie, ’n bundel met verse oor die Karoo, Boesmanland en Namakwaland. Later verskyn As die son kliplangs spring (1969), Uit hierdie grys verblyf (1987) en ’n Staning onder sterre (1997).
In 1983 verskyn Weideman se eerste kortverhaalbundel, Tuin van klip en vuur en in 1994 Die donker melk van daeraad. In 2007 publiseer hy sy derde verhalebundel, Newelig. Drie van sy dramas word deur die Universiteit van Namibië opgevoer. Die drama My plaas se naam is Vergenoeg verwerf in 2004 die eerste SANLAM-toneelprys, terwyl SANLAM ook drie van sy radiodramas bekroon. Hy skryf verskeie jeugboeke. Die roman Die onderskepper word in 1998 met die W.A. Hofmeyr-prys bekroon en die roman Draaijakkals (1999) ontvang die ATKV en MNet-pryse in 2000.
In 2006 verskyn Verskombuis,’n kookboek met illustrasies en gedigte.
Weideman is in 2008 oorlede.
Soveel maniere om iets te dra
Wat mens van jou ouma onthou, is dikwels
saamgebondel, soos kuikens in ’n voorskoot
of al die ander maniere om dinge te dra:
warm bokmelk in ’n emmertjie,
vinkeiers onder ’n kopdoek,
abbakrosbande vir kleingoed,
’n wyeboomskottel vir soetsuurdeeg
en oplaas, die greinhoutkis
met sy blink grepe.
Daar is baie maniere om dinge
van hier tot daar te dra:
Jy kan dit op jou kop balanseer
dan weet hulle jy kom uit Afrika.
Jy kan ’n stapel op jou rug vasmaak
soos die boer op die Sjinese platteland.
Jy kan ’n esel ’n llama ’n alpakka huur,
selfs ’n pakos by jou buurman vra.
Maar wie sal swaarkry en hartseer kan dra?
Miskien die oumatjie in swart,
sy wat strompel deur die strate van Sarajewo,
maar sy dra nie kuikens
of ’n emmertjie bokmelk nie,
sy hou haar ingewande bloeiend en vir oulaas vas
soos iemand wat iets in haar voorskoot dra
voor die skutters van Sarajewo.
(Uit Die Balkan-indeks)