Binnelandse aanneming: mites en werklikheid - Inligting - 2022
Binnelandse aanneming: mites en werklikheid
Binnelandse aanneming in die Verenigde State het die afgelope dertig jaar 'n seismiese verskuiwing ondergaan. Hoe lank sal dit neem vir populêre persepsies om die nuwe, gesonder werklikheid in te haal?
Toe Katie en Jeffrey Davis 'n baba binnelands aanneem, het almal na aan die egpaar aanvaar dat hulle 'n buitengewone lang gewag het. Dit blyk dat die Davises, wat in Baltimore, Maryland, woon, minder as 'n maand nadat hul aannemingsagentskap hul papierwerk begin aanbied het, met 'n geboorte-moeder ooreenstem. Hul dogter, nou 5, is net sewe maande nadat hulle met die aannemingsproses begin het, in hul arms geplaas.
"Mense dink dat aanneming vyf jaar duur, net vir ewig en altyd," sê Katie. "Hulle was geskok dat ons 'n baba in die VS aangeneem het, en dat die proses so vlot verloop."
Binnelandse aanneming is weer uitgevind
Die verhaal van die Davis-familie is nie baie ongewoon nie. Alhoewel internasionale aanneming die afgelope twee dekades die kollig beveel het, het binnelandse aanneming steeds 'n onverhaalbare verhaal gebly. Ondanks volgehoue ​​negatiewe en opspraakwekkende mediadekking is huishoudelike aanneming deesdae deursigtiger as ooit tevore, en word dit toenemend gedefinieër deur gesonder keuses vir geboortegesinne en aanneemgesinne.
Die feit dat meer as 18,000 Amerikaanse gesinne elke jaar pasgebore babas in die Verenigde State suksesvol aanneem, glo die wydverspreide wanopvatting dat aanneming 'n moeilike, tydrowende, duur en riskante proses is. Die waarheid is dat die meeste gesinne binne twee jaar na die aanvang van die proses suksesvol aangeneem het. Die koste van huishoudelike aanneming wissel baie, van onder $ 10.000 tot meer as $ 40.000. Volgens opnames wat jaarliks ​​deur Adoptive Families gedoen word, is die gemiddelde koste van 'n huishoudelike aanneming $ 25,000 tot $ 35,000, wat neerkom op aansienlik minder as dié van 'n tipiese internasionale aanneming.
Die ergste, en diepste verskanste oortuiging - dat geboorteouers terugkeer nadat hulle van die ouer se regte afstand gedoen het om die baba te probeer terugeis - kom feitlik nooit tot stand nie. "Mense kyk TV en lees die koerante, en hulle is bang vir die dood," sê Mark T. McDermott, 'n aannemingsadvokaat in Washington, D.C.
Binnelandse aannemings is beter as internasionaal
Alhoewel daar minder aannemings tans jaarliks ​​in die Verenigde State plaasvind, vergeleke met 35 jaar gelede, is die binnelandse aanneming verre van die dood. In werklikheid neem meer Amerikaanse families elke jaar binnelands aan as internasionaal.
Die aantal babasplasings in die Verenigde State het in die afgelope dekades gedaal. In die middel-1970's is elke jaar soveel as 49.000 Amerikaanse babas vir aanneming geplaas. In 2007, die mees onlangse jaar waarvoor akkurate getalle bestaan, was daar na raming 18.078 huishoudelike pasgebore, nie-relatiewe aannemings.
Die daling in die aantal pasgebore aannemings sedert die 1970's val saam met 'n afname in die persentasie enkelmoeders wat kinders aanneem, van nege persent in die 1970's tot 1,4 persent in 2002, volgens die National Survey of Family Growth. Namate die stigma teen enkelouerskap die afgelope 35 jaar verminder het, het die getal kinders wat vir aanneming geplaas is, ook gedaal.
Ondanks die volharding van mites en stereotipes, het die aanneming van huise homself stil-stil gedefinieër oor 'n generasie. Aanneemouers, nadat hulle vroeër bedank het by hul plaaslike aannemingsagentskap, het nou meer opsies en meer inligting. Geboorteouers, wat eenmaal beskaamd was en feitlik heeltemal uitgesluit is van aannemingsbesluite, is nou betrokke by die proses. Onafhanklike aannemings het toegeneem en is volgens sommige rekeninge die meerderheid van binnelandse aannemings. Die internet het dit vergemaklik vir ouers wat eendersdenkende geboorte het en die aanneming van gesinne om mekaar oor geografiese afstande te vind.
Van geheimhouding tot deursigtigheid
Alhoewel byna elke aspek van aanneming anders is as wat dit in die verlede was, is dit binne die gesinsaanpassingsproses dat die meeste verandering plaasgevind het. In aannemings deur privaatheid en agentskappe, eerder as om 'n baba te kry om aan te neem sonder enige agtergrondinligting om met die kind te deel namate hy of sy groei, ontmoet ouers of aanneem hulle gewoonlik met die geboortegesin of praat hulle. Geboorteouers word op dieselfde manier bemagtig om te kies watter gesin hul kind gaan aanneem. Geboortegesinne het waarskynlik meer toegang tot berading en onafhanklike regsverteenwoordiging, en bepaal, saam met die aangenome gesin, die aard van kontak na die aanneming.
Byna almal wat deesdae by aanneming betrokke is - aanneemouers, geboorteouers en aannemingspersoneel - omhels hierdie nuwe deursigtigheid as 'n teenmiddel teen die vertroulikheid van die verlede. Geboortegesinne is gerus dat hulle goed versorg word met hul kind; aangenome kinders het die antwoorde op vrae wat oor die jare ontstaan.
Gesinne wat huishoudelik aangeneem het, sê deesdae dat enige aanvanklike bekommernis oor die rol van geboorteouers vervang is deur dankbaarheid vir die geleentheid om hul kind se familie van herkoms te leer ken. Hulle let op die positiewe aspekte van binnelandse aanneming: die geleentheid om 'n pasgebore ouer te word, en die mediese en sosiale geskiedenis wat hulle vir hul kind het.
'N Ander wanopvatting oor openlike aannemings is dat dit virtuele "mede-ouerskap" is. Voordat die kind gebore word of die aanneming afgehandel is, stem die gesinne in die meeste gevalle saam tot 'n wedersyds aanvaarbare kontakvlak - hoewel daar nie 'n "tipiese" scenario is nie, en baie mense hul kontak laat ontwikkel. Sommige geboorte- en aannemingsgesinne stem direk ooreen; ruil bywerkings deur middel van 'n tussenganger. Sommige gebruik spesiale e-posrekeninge; ander is vriende op Facebook. Party sien mekaar gereeld; ander ontmoet nie van aangesig tot aangesig nie. Oor die algemeen lyk dit egter of daar 'n beweging is vir groter openheid deur alle partye.
Aannemingsdeskundiges rapporteer dat sommige geboortemoeders met hul lewens voortgaan ná die eerste gerusstelling van briewe na die geboorte van 'n kind. In hierdie gevalle neem kontak dikwels af. Dawn Smith-Pliner, uitvoerende direkteur van die aannemingsagentskap Friends in Adoption, berig dat kontak soms in die latere jare hernu word, óf deur die aannemingsfamilie óf die geboortegesin.
Aanneming is vir ewig
Die vrees dat huishoudelike aannemings wettig riskant is, is steeds wydverspreid. Daar is geen inligting oor hoeveel aannemings in die howe beland nie, maar kenners skat dat minder as een persent van binnelandse aannemings wettig betwis word ná die afstand van ouerlike regte.
Kirsten Wilkerson en haar man, Pete, het hul dogter, Meghan, aangeneem minder as 'n jaar nadat hulle met die proses begin het. Aan die begin het die Wilkersons ten volle verwag om 'n kind uit China of Suid-Korea aan te neem. Die plan is deels gedryf deur 'die oortuiging dat geboorteouers sou terugkom om hul kind te herwin', verduidelik Kirsten, 'n sielkundige wat in Edwardsville, Illinois woon.
Maar die kans - of, soos Kirsten sê, die noodlot - het ingegryp. Haar dokter het haar vertel van 'n swanger pasiënt wat dit oorweeg om haar kind vir aanneming te plaas. Die dokter wou weet of Kirsten en Pete belangstel om die baba aan te neem.
Soos dit geblyk het, het daardie oproep nooit gekom nie - maar die ervaring het Kirsten laat nadink. Kort daarna lei 'n noodlottige gesprek haar na 'n ander swanger vrou wat belangstel om 'n aannemingsplan op te stel. Sodra sy die geboorte-moeder van Meghan ontmoet het, onthou Kirsten, het haar vrese oor 'n geboorte-moeder se hartsverandering weggesmelt. Drie maande later was sy en Pete ouers.
Geboorte moeder stereotipes af
Selfs soos huishoudelike aanneming ontwikkel, weier negatiewe stereotipes van geboorte moeders om uit te sterf. Die meeste is die uitbeelding van geboortemoeders wat hul kinders hartloos "prysgee". In werklikheid het die meeste van hulle 'n pynlike, maar liefdevolle, keuse gemaak - een waarvoor daar baie min maatskaplike ondersteuning is.
Ondanks die persepsie dat die meeste geboortemoeders onverantwoordelike tieners is, is baie enkelmoeders in hul twintigs of dertigs wat reeds 'n kind het, en wat ekonomiese druk ondervind om 'n kind te plaas. "Dit is moeders wat die beste lewe vir hul ongebore kind wil hê," sê Steven Kirsh, 'n aannemingsadvokaat in Indianapolis.
Dit is uiters uitvoerbaar om 'n pasgebore baba aan te neem, sê professionele mense. Nietemin moet ouers wat wag, hulself opvoed oor die proses en al hul opsies. Dit is nie ongewoon dat ouers wat wag, meer as een roete op 'n slag volg, papierwerk by 'n agentskap indien nie en ook onafhanklik van mekaar kan netwerk.
Wagtye is die kortste vir ouers wat die minste beperkings op die beskrywing van hul 'droom' kind plaas.
Baie gesinne het al ontdek wat die res van Amerika nog moet uitvind: dat die regte verhaal van aanneming van huise duisende gelukkige eindes het.
Die joernalis Eliza Newlin Carney en haar man woon in Maryland met hul dogter, wat hulle binnelands aangeneem het.