Curvy carwilly life reg enkel skinny jeans | ONLY
CURVY CARWILLY LIFE REG ENKEL SKINNY JEANS
- Curvy skinny jeans van ONLY CARMAKOMA
- Binnenbeenlengte: 70 cm in maat 46/32
- Het model draagt maat 46/32
94% Katoen, 4% Polyester, 2% Elastaan lumineers cost Des Moines Iowa
Mountain View pain free dentistry
lumineers teeth Palatine 60067
Glendale lumineers before and after
bridge for teeth in Burbank 91505
Korean cosmetic dentist in Sterling Virginia China Bestel Die Cast Medals Fabrikanten & Leveranciers & Fabrieken
Bestel Die Cast Medals - fabrikant, fabriek, leverancier uit China
(Totaal 24 Producten voor Bestel Die Cast Medals)
Bestel Die Cast Medals Zinc Die Casting Medals Bestel aangepaste medailles Bestel aangepaste medaille Aangepaste Diecast-medailles Metal University Medal Beste race marathon medailles Die Struck Medals PressReader - Tuis: 2016-04-01 - V
Tuis - 2016-04-01 - AGTERBLAD -
Vir die so­veel­ste keer dié week soek ek en my man na ons huis se sleu­tels. Ons wil ry, maar wáár is die dek­sel­se sleu­tels? Ge­luk­kig het ek ’n man met ’n hu­mor­sin, want hy lag toe ons uit­ein­de­lik die bos­sie sleu­tels kry: in die ys­kas. Waar ek dit neer­ge­sit het toe ek net gou ’n bot­tel wit­wyn wou in­sit voor­dat ons gaan.
Ons sluit die huis en ry, ons be­loof me­kaar (weer) pleg­tig dat ons meer aan­dag sal gee om ons sleu­tels al­tyd op die­self­de plek te bê­re, want hy sit dit ook soms op snaak­se plek­ke neer. Soos bó-op die ys­kas, wat (na­tuur­lik) er­ger is as ín die ys­kas.
Hy ver­tel my ’n sto­rie van sy pa en ma. Toe hy ’n kind was, het hul­le al­tyd by sy ou­pa en ou­ma by die see gaan va­kan­sie hou. Die huis se he­le bos sleu­tels, met die ga­ra­ge én sy pa se kan­toor­sleu­tels, gaan na­tuur­lik saam. Al­mal kui­er tog te lek­ker, maar die dag toe hul­le moet te­rug­ry, vra Pa vir Ma: “S­kat­te­bol, waar is die huis se sleu­tels wat ek vir jou ge­gee het?”
En Ma sê vir Pa: “Lief­ling, jy het nie die sleu­tels vir my ge­gee nie.” “Ek hét,” sê Pa. “Nee, Lief­ling, jy het nie,” sê Ma, lank­moe­dig soos al­tyd. “Maar ek hét,” sê Pa. “Ek ont­hou nog baie goed hoe ek dit in jou hand ge­sit het.”
Hul­le soek hoog en laag, maar ry na­der­hand huis toe met die we­te dat hul­le nie sleu­tels het om die huis en Pa se kan­toor oop te sluit nie. Die ge­moe­de­re loop hoog, want Pa is ’n kor­rel­kop wat weet wat hy weet. En hy sê dit. Maar ma weet ook wat sy weet, al sê sy dit nie.
Al die vreug­de van die va­kan­sie is weg. Die kin­ders sit tjoep­stil ag­ter in die Vol­la, want hul­le is nie ge­woond daar­aan dat Pa en Ma ba­klei nie.
By die huis moet hul­le in­breek om in die huis te kom, en nu­we sleu­tels moet ge­maak word.
Die vol­gen­de jaar toe hul­le weer by Ou­ma en Ou­pa is, stap Pa na die kle­re­kas en sê vir ma: “Kyk nou mooi dat ons al­bei dit weet: Ek sit die sleu­tels hier neer, bo-op die kle­re­kas.” En met die neer­sit sien hy die ver­lo­re bos sleu­tels, pre­sies waar hy dit ’n jaar ge­le­de neer­ge­sit het. “Het hul­le daar­oor ge­lag?” vra ek. “Ja,” sê my man, en ek weet waar­om my skoon­ou­ers vir ses­tig jaar ge­luk­kig ge­troud was. Daar is nóg ’n mooi sleu­tel-sto­rie. ’n Vriend van my het op ’n plaas groot­ge­word. Op ’n dag, toe hy so 12 jaar oud is, moet sy ou­ers drin­gend vir die dag weg­gaan, en hul­le moet dou­voor­dag reeds in die pad val. Ko­bus is groot ge­noeg om die plaas op te pas; sy ou­ers be­sluit hy moet