Suffolk skape: beskrywing van die ras en eienskappe, kenmerke van die inhoud - Ook - 2021
Skaapteling word beskou as een van die mees ontwikkelde gebiede van veeteelt ter wêreld. Dit is algemeen vir plaaslike boere om skape aan te pas en te teel, afhangende van die omgewing en klimaatstoestande. As gevolg hiervan is daar nou so 'n verskeidenheid spesies van hierdie diere. Regoor die wêreld is die Suffolk-skaapras wydverspreid, bekend vir sy produktiwiteit, uithouvermoë en pretensieloosheid.
Die teel van hierdie diere het in die verre 18de eeu op die grondgebied van Engeland in die graafskap Suffolk begin. Sedert 1810 word die ras amptelik in sy vaderland erken. Teen die einde van die 19de eeu is haar stamkaart ontwikkel. Rusland en ander lande het eers aan die begin van die 20ste eeu die geleentheid gekry om hierdie skape aan te skaf.
Suffolk geteel deur twee van die sterkste destydse soorte Britse skape te kruis, waaruit hulle belangrike eienskappe vir skaapteling geërf het:
'N Gehoringde Norfolk met swart gesig. Dit is bekend vir sy uithouvermoë in ongunstige toestande, vinnige aanpassing aan klimaat en omgewingsveranderings. Hy lei maklik sy gewone lewenswyse selfs in ryp of konstante winde danksy 'n gespierde liggaam en goeie immuniteit.
Southdown. 'N Ras wat bekend is vir sy oorvloed aan wol, heerlike sagte vleis.
Belangrik! Danksy die eienskappe wat van die voorouers verkry is, sowel as die noukeurige seleksie van individue vir kruising, het die Suffolk-ras een van die waardevolste ter wêreld geword.
Uiterlik staan ​​die Suffolk-ras uit in die kleur: die kop en bene van die dier het 'n ryk swart kleur en die liggaam is bronsgeel of wit. Die pote is massief, met 'n reguit struktuur, sonder vagwol. Suffolk-skape bestaan ​​dus ewe goed, sowel in vogtige klimaat as in ernstige droogtes, en die geboortesyfer verander nie hiervan nie. Die stert is klein, sonder vetneerslae, die rug is reguit, die sakrum is verdig. Die kop is middelmatig groot, daar is geen horings nie.
Suffolkas word gekenmerk deur hul hoë groei, goeie spiere:
'N Volwasse ram word 80 cm lank en weeg van 100 tot 150 kg.
Wyfies - nie hoër as 75 cm nie, weeg 80-140 kg.
Lammers word gebore met 'n gewig van 4-7 kg, tweelinge - 4-5 kg ​​en drieling - van 3 tot 4 kg, en na 3 maande met 'n gebalanseerde, oorvloedige dieet bereik die lammers 'n gewig van 40 kg.
Die vinnige groei en gewigstoename van lammers word verklaar deur die verhoogde vetinhoud van moedersmelk. Wanneer dit geslag word, is die vleisopbrengs nie minder nie as 50 gewig. Suffolks word gekenmerk deur goeie oorerflike geheue, vrugbaarheid. Wyfies gee elke jaar gereeld nageslag, waardeur intras-eienskappe behoue ​​bly.
Die waardevolste bate onder verbruikers word as smaaklike, voedsame vleis beskou, wat:
maklik deur die liggaam opgeneem, veroorsaak nie erns nie;
het nie 'n spesifieke reuk wat kenmerkend is van vleis van ander rasse nie;
dit het 'n fyn, sagte struktuur, nie tipies vir lamsvleis nie;
versadig met fluoor, lesitien en ander nuttige stowwe.
Die semi-fyn ingewikkelde vag van die Suffolk is wêreldwyd bekend. Skape word twee keer per jaar geskeer. 'N Volwasse dier gee 3-5 kg ​​wol, skoon - minstens 60%. Vesel met 'n deursnee van 30-34 mikron, 'n lengte van 7-10 cm.
Belangrik! Suffolk wol is sag, dun, hou die hitte goed. Dit word beskou as die duursaamste ter wêreld.
Skape van hierdie ras is aangepas vir vogtige, droë of gematigde klimaat; hulle hou vrugbaarheid goed onder ongunstige eksterne toestande. Ander voordele van die ras:
bestand teen parasiete;
het 'n hoë libido;
lammers groei vinnig, word gewig, is 5-6 maande gereed vir die mark;
gee sagte, voedsame, reuklose vleis, ryk aan voedingstowwe;
hoef nie spesiale sorg, voeding, pretensieloos te wees nie.
As dit met ander rasse gekruis word, verhoog dit vrugbaarheid, verbeter dit die smaak van vleis van ander rasse. Die nadele sluit in die hoë koste van regte Suffolk-lammers, gereelde groot en groot vrugte, wat deur swaar lam bemoeilik word. Hierdie diere is skaars in Rusland en is baie moeilik om aan te skaf.
Hoe om diere behoorlik in stand te hou en te versorg
Die Suffolk-ras is pretensieloos, benodig nie spesiale sorg nie. Diere word in klein omheinde weidings in 'n kraal of stalletjie gehou. Dit word nie aanbeveel om troppe oor lang afstande (meer as 3-4 km) met hoë spoed te bestuur nie, dit veroorsaak dikwels ledemate.
In die somer is 'n algemene manier om aan te hou 'n weidingstalletjie wanneer diere stadig van die stal na die weiding oorgedra word. Dit is belangrik om die skape nie later nie as 06:00 na die weiding te ry, sodat hulle die warm tyd van die dag deur die reservoir deurbring en teen hierdie tyd reeds goed gevoed is.
Kenmerke van die winterinhoud:
Skape en ramme word in 'n herder of skaapkraal gehou, wat goed geïsoleer is, veral in die teenwoordigheid van lammers.
Ondanks die feit dat diere onafhanklik liggaamstemperatuur handhaaf, word dit aanbeveel om seker te maak dat dit warm in die kamer is - ten minste 3-5 oor.
Skure word die beste van hout gemaak, met 'n kleivloer.
Die kamer moet droog, lig, sonder trekke wees.
Belangrik! Suffolks benodig nie spesiale sorg nie, hulle verduur enige, selfs ekstreme toestande sonder ongemak.
Suffolks kan selfs op weiding gewig optel. Hulle benodig nie spesiale soorte voer nie, maar kenners beveel aan om dit saam te voeg met graanmengsels, versadig met spoorelemente, minerale en vitamiene. In warm weer is dit raadsaam om met vars gras in wei en weiding te voed. Volgens die reëls is 80% van die dieet gras. In koue weer word diere semels, hooi, hooi, strooi gegee. Fynproewers merk op dat Suffolks van gestoomde strooi met wortelgewasse hou. Die dieet moet ook kryt, beenmeel, sout bevat. Soutlekke word toegelaat.
Belangrik! Die volume word individueel bereken vir elke skaap.
Suffolks is produktief, as dit met ander rasse gekruis word, gee dit kruisings met verbeterde vleiseienskappe. Terselfdertyd bly intras-eienskappe onveranderd. Wyfies kraam elke jaar. Vir paring kies hulle die sterkste, goed gevoerde ramme, sowel as gesonde geslagsryp skape. 'N Ses maande oue skaap word as seksueel volwasse beskou. Die paring vind plaas in Augustus-Oktober. Swangerskap duur 5 maande.
Bevrugting vind natuurlik plaas: mans word bedags na die wyfies gestuur vir inseminasie, en snags geskei, of die ramme bly konstant naby om te eniger tyd te gebeur. Tydens servikale bevrugting word die saadvloeistof van 'n ram met behulp van 'n spesiale spuitkateter in die baarmoederholte ingespuit.
Diere benodig nie gereelde inentings en behandeling vir siektes soos hoefvrot of parasitiese infeksies nie. As gevolg van die eienaardigheid van die liggaamskonstitusie, is daar geen inwendige of uitwendige infeksies nie.
Belangrik! Voorkoming van endoparasiete word aanbeveel om intense kruisagtige neusstrome te vermy.
Nou teel die Britte die ras in Suffolk, Cambridge, Essex. Skape het verlief geraak op boere regoor die wêreld, hulle word geteel deur inwoners van Europa, Suid- en Noord-Amerika, Nieu-Seeland. Die ras is herhaaldelik ingevoer en gebruik vir kruising met ander rasse in die GOS-lande. Daar is 'n verhoogde aktiwiteit in die teling van die spesies deur Russiese boere, maar tot dusver is daar min skape van hierdie ras.
Boere wat besluit om skape op te neem, word beslis aangemoedig om die Suffolk-ras te teel. Vir die derde eeu word hierdie ras al beskou as 'n leier in terme van eienskappe wat belangrik is vir skaapteling: dit gee vleis van hoë gehalte, baie wol, kan oorerflike eienskappe behou, is vrugbaar en is pretensieloos in die sorg.