Ons hoor ook dat God se skepping sy woonplek is. Jubelend en in ryk, metaforiese taal kondig die digter dit aan: hoe God die hemelkoepel soos ŉ tentdoek gespan en vir Hom ŉ woonplek oor die waters daarbo ingerig het. En dan boonop op die wolke ry, op die vleuels van die wind – die winde en weerlig wat sy boodskappers en dienaars is (104:2-4). Lees Verder>>
Ons hoor hier allereers hoe die grote God deur sy sterke hand alles soos ŉ grootse kunswerk tot stand gebring het – die aarde, die hemelgewelf, die groot waters, die winde, die wolke, die berge en uiteindelik alles wat leef. Lees Verder>>
Die digter Cas Vos skryf iewers, en hy haal in dié verband die sosioloog Max Weber aan, dat die bestaan van die mens tans deur “onttowering” gekenmerk word.
Met hierdie term bedoel hy dat waar die wêreld vroeër as die arena vir goddelike aktiwiteit en ingrype gesien is, hierdie bewussyn in ons moderne wêreld vervaag het. Dit was veral die ontnugtering van twee wêreldoorloë wat hiertoe bygedra het. Die wêreld het sy betowering verloor. Lees Verder>>