Omhels die immateriële heelal - Bruce H. Lipton, PhD
Omhels die immateriële heelal
Die Westerse beskawing kies die wetenskap al meer as vierhonderd jaar as bron van waarhede en wysheid oor die geheimenisse van die lewe. Allegories kan ons dink dat die wysheid van die heelal soos 'n groot berg lyk. Ons skaal die berg terwyl ons kennis opdoen. Ons strewe om die top van die berg te bereik, word aangevuur deur die idee dat ons met kennis 'meesters' van ons heelal kan word. Besweer die beeld van die alwetende goeroe wat bo-op die berg sit.
Wetenskaplikes is professionele soekers en smee die pad op na die 'berg van kennis'. Hulle soeke neem hulle in die ongekende onbekendes van die heelal. Met elke wetenskaplike ontdekking kry die mensdom 'n beter vastrapplek om die berg af te skaal. Hemelvaart is een wetenskaplike ontdekking op 'n slag. Langs die weg kom die wetenskap af en toe 'n vurk in die pad. Neem hulle die links of regs draai? In die rigting van hierdie dilemma word die rigting van die wetenskap bepaal deur die konsensus van wetenskaplikes wat die verworwe feite interpreteer, soos destyds verstaan.
Soms gaan wetenskaplikes in 'n rigting wat uiteindelik lei tot 'n oënskynlike doodloopstraat. As dit gebeur, staan ​​ons voor twee keuses: hou aan om vorentoe te ploeter met die hoop dat die wetenskap uiteindelik 'n manier om die belemmering sal ontdek, of na die vurk sal terugkeer en die alternatiewe pad sal heroorweeg. Ongelukkig, hoe meer wetenskap in 'n bepaalde pad belê, hoe moeiliker is dit vir die wetenskap om oortuigings wat dit op die pad hou, te laat vaar. Soos die historikus Arnold Toynbee voorgestel het, hou die kultuur - wat die wetenskaplike hoofstroom insluit - onvermydelik vas aan vaste idees en rigiede patrone in die lig van uitdagende uitdagings. En tog ontstaan ​​daar uit hul geledere kreatiewe minderhede wat die bedreigende uitdagings met meer lewensvatbare antwoorde oplos. Kreatiewe minderhede is aktiewe agente wat ou, verouderde filosofiese "waarhede" omskep in nuwe, lewensonderhoudende kulturele oortuigings.
Van reduksionisme tot holisme
Die weg wat die wetenskap tans navigeer, het ons per ongeluk na ons huidige oomblik van wêreldwye krisis gebring. Sedert die moderne wetenskaplike revolusie, wat begin het met die publikasie van Copernicus se waarneming in 1543, het die wetenskap die heelal gesien as 'n fisiese masjien wat werk op die meganiese beginsels wat later deur Newton gedefinieer is. In die Newtoniaanse wêreldbeskouing word die heelal gedefinieer deur sy materiële werklikheid en die werking daarvan verstaan ​​deur reduksionisme - die proses om materie uitmekaar te haal en die stukkies daarvan te bestudeer. Kennis van die heelal se dele en hul interaksie sal die wetenskap in staat stel om die natuur te voorspel en te beheer. Hierdie begrip van beheer is vervat in die determinisme - die oortuiging dat ons, met kennis van die dele, die gedrag daarvan kan voorspel.
Die reduksionistiese benadering tot die begrip van die aard van die heelal het waardevolle kennis verskaf, wat ons in staat gestel het om na die maan te vlieg, kunsmatige harte te oorplant en die genetiese kode te lees. Die toepassing van hierdie wetenskap op wêreldprobleme het ons skynbare afsterwe egter verhaas. Dit is 'n eenvoudige feit dat die samelewing homself nie kan onderhou deur voort te gaan met sy huidige wêreldbeskouing nie. Toonaangewende navorsing bevraagteken dus fundamentele aannames wat deur die konvensionele wetenskap al lank as dogma beskou word.
In teenstelling met konvensionele reduksionisme, is die nuwe wetenskap gebaseer op holisme, die oortuiging dat 'n begrip van die natuur en die menslike ervaring vereis dat ons die dele moet oorskry om die geheel te sien.
Materialisme en reduksionisme wek die idee op dat mense van die natuur verbonde is, en daarbo. Die noetiese visie beklemtoon dat die lewe verkry word deur 'n integrasie en koördinering van die fisiese en immateriële dele van die heelal. Die oplossing van ons wêreldwye krisis vereis die integrasie van reduksionistiese en holistiese perspektiewe. Hierdie hersiening van die konvensionele wetenskap benadeel kreatiewe minderhede wat ons van uitwissing sal red.
Deur die eeue heen is die opgeboude kennis van wetenskaplikes saamgevoeg in 'n hiërargiese konstruksie wat op 'n veelvuldige gebou lyk. Elke vlak van die gebou is gebou op die wetenskaplike grondslag wat deur die onderste onderste vlakke voorsien word. Elke verdieping van die gebou word onderskei as 'n wetenskaplike subspesialiteit. Die grondslag vir die "Science" -gebou is wiskunde. Na wiskunde word die tweede vlak, die fisika, gebou. Gebaseer op fisika is chemie, die derde vlak van die gebou. Chemie dien as platform vir die vierde vlak, biologie. Gebou op biologie is die vyfde en huidige boonste verdieping van die gebou, sielkunde.
Eerste verdieping: 'n fondament van fraktale en chaos
Die grondslag van hierdie nuwe noetiese leerplan is die grondslag wat wiskunde bied. Wiskundige wette is absoluut, seker en onbetwisbaar. Hierdie wette word eeue lank gebruik om die heelal in afsonderlike meetbare komponente te isoleer en te verdeel. Toekomstige wetenskap sal voortgebou word op 'n opkomende nuwe wiskunde wat die dissiplines van fraktale meetkunde en chaosteorie beklemtoon.
Fraktale is 'n moderne weergawe van meetkunde, wat in 1983 amptelik gedefinieer is deur die IBM-wetenskaplike Benoit Mandelbrot. Dit is eintlik 'n eenvoudige wiskunde gebaseer op 'n vergelyking wat optelling en vermenigvuldiging insluit, waarin die resultaat weer in die oorspronklike vergelyking opgeneem word en weer opgelos word. Herhaling van die vergelyking bied inherent 'n meetkunde wat self-soortgelyke voorwerpe uitdruk wat op hoër of laer vlakke van die grootte van die vergelyking voorkom. Organisasie op enige vlak van die natuur, soos geneste Russiese poppe, weerspieël 'n soortgelyke patroon as organisasies wat op hoër of laer vlakke van die werklikheid voorkom. Die struktuur en gedrag van 'n menslike sel is byvoorbeeld soortgelyk aan die struktuur en gedrag van 'n mens, wat weer dieselfde is as die struktuur en gedrag van die mensdom. Kortom, "Soos hierbo, so onder." Fraktale meetkunde beklemtoon dat die waarneembare fisiese heelal afgelei is van die integrasie en interkonnektiwiteit van al sy dele.
In plaas daarvan om 'n Darwinistiese evolusie te steun wat gebaseer is op ewekansige mutasies en 'n stryd om oorlewing, onthul fraktale meetkunde dat die biosfeer 'n gestruktureerde samewerkingsonderneming is wat bestaan ​​uit alle lewende organismes. In plaas daarvan om mededinging as 'n oorlewingsmiddel aan te wend, word die nuwe siening van die natuur aangedryf deur samewerking tussen spesies wat in harmonie met hul fisiese omgewing leef. Ons moet besit dat elke mens tel, want elkeen is 'n lid van 'n enkele organisme. Wanneer ons oorlog voer, veg ons teen onsself.
Deur middel van wiskundige vergelykings lei fraktale meetkunde strukture af soos dié van die natuurlike wêreld, soos berge, wolke, plante en diere. Die dinamika van die fraktale strukture word direk beïnvloed deur die chaostorie, 'n wiskunde wat handel oor die aard waardeur klein veranderinge onverwagte finale effekte kan veroorsaak. Chaotheorie definieer die prosesse waardeur die flap van 'n vlinder se vleuel in Asië die vorming van 'n tornado in Oklahoma kan beïnvloed. Wanneer chaostorie gekombineer word met fraktale meetkunde, voorspel die wiskunde verder die gedragsdinamika wat in ons fisiese werklikheid waargeneem word, van weerpatrone tot menslike fisiologie, van sosiale patrone tot markpryse op die aandelebeurs.
Tweede verdieping: Energiefisika
'N Eeu gelede het 'n groep kreatiewe minderhede 'n radikale nuwe siening geloods oor hoe die heelal werk. Albert Einstein, Max Planck en Werner Heisenberg het onder andere nuwe teorieë geformuleer rakende die onderliggende meganika van die heelal. Hulle werk aan die kwantummeganika het aan die lig gebring dat die heelal nie 'n samestelling van fisiese dele is soos voorgestel deur die Newtonse fisika nie, maar is afgelei van 'n holistiese verstrengeling van immateriële energiegolwe. Kwantummeganika openbaar skokkend dat daar geen ware "liggaamlikheid" in die heelal is nie; atome word gemaak van gefokusde wervels van energie-miniatuur tornado's wat voortdurend in en uit opduik. Atome as energievelde interaksie met die volle spektrum van onsigbare energievelde wat die heelal bevat, intiem verstrengel met mekaar en die veld waarin hulle gedompel is.
'N Fundamentele gevolgtrekking van die nuwe fisika erken ook dat die "waarnemer die werklikheid skep. "As waarnemers is ons persoonlik betrokke by die skepping van ons eie werklikheid! Natuurkundiges word gedwing om te erken dat die heelal 'n 'geestelike' konstruksie is. Die baanbrekerfisikus Sir James Jeans het geskryf: "Die stroom van kennis is op pad na 'n nie-meganiese werklikheid; die heelal begin meer na 'n groot gedagte lyk as na 'n groot masjien. Verstand blyk nie meer 'n toevallige indringer in die materie te wees nie. . . ons moet dit eerder bestempel as die skepper en goewerneur van die materie "(RC Henry," The Mental Universe "; Nature 436: 29, 2005).
Alhoewel kwantummeganika tagtig jaar gelede erken is as die beste wetenskaplike beskrywing van die meganismes wat ons heelal skep, hou die meeste wetenskaplikes styf vas aan die heersende materie-georiënteerde wêreldbeskouing, bloot omdat dit 'n beter sin uit ons bestaan ​​maak. Om met die teenstrydighede te worstel, het die meerderheid fisici 'n maklike uitweg gekies: hulle beperk die geldigheid van die kwantumteorie tot die subatomiese wêreld. Die bekende teoretiese fisikus David Deutsch het geskryf: "Ondanks die ongeëwenaarde empiriese sukses van die kwantumteorie, word die suggestie dat dit letterlik waar kan wees as 'n beskrywing van die natuur, steeds begroet met sinisme, onbegrip en selfs woede '(T. Folger,' Quantum '). Shmantum "; Ontdek 22: 37-43, 2001).
Kwantumwette moet egter op elke vlak van die werklikheid geld. Ons kan dit nie meer bekostig om daardie feit te ignoreer nie. Ons moet leer dat ons oortuigings, persepsies en houdings oor die wêreld die wêreld skep. Onlangs het professor John Henry, fisikus van die Johns Hopkins, voorgestel dat ons 'oor die weg gaan' en die onbetwisbare gevolgtrekking moet aanvaar: 'Die heelal is immaterieel-geestelik en geestelik' (RC Henry, 'The Mental Universe').
Derde verdieping: vibrasiechemie
Terwyl konvensionele chemie op die atoomelemente gefokus het as miniatuur Newtonse sonnestelsels wat bestaan ​​uit soliede elektrone, protone en neutrone, benadruk vibrasiechemie, gebaseer op kwantummeganika, dat atome bestaan ​​uit draaiende immateriële energiekolke, soos kwarks. Die nuwe chemie het te make met die rol van vibrasie in die skep van molekulêre bindings en die drywing van molekulêre interaksies. Energievelde, soos wat afgelei word deur selfone of gedagtes, is in wisselwerking met en beïnvloed chemiese reaksies.
Vibrasiechemie definieer die meganismes wat die verstand-liggaam-verband bemiddel. Die liggaam is struktureel afgelei van meer as honderdduisend verskillende proteïenmolekules. Proteïene verander van vorm in reaksie op sein-harmoniese vibrasies in die veld. Die gesamentlike beweging van proteïene genereer die gedrag wat ons as 'lewe' waarneem. Lewensbeheersende seine kom van fisiese chemikalieë en immateriële energiegolwe. Die energie-proteïen-koppelvlak is die aansluiting tussen die verstand-en-liggaam-verbinding. Via 'n proses genaamd elektro-konformasionele koppeling, kan proteïengedrag beïnvloed word deur neurale vibrasievelde afgelei van bewuste prosesse (TY Tsong, "Deciphering the Language of Cells"; Trends in Biochemical Sciences 14:89, 1989).
Vierde verdieping: die nuwe biologie
Tradisionele biologie, soos tradisionele chemie, is ook ondersoek met behulp van 'n reduksionistiese filosofie-organismes word in selle gedissekteer en selle in molekulêre dele om begrip te kry van hoe dit werk. Die nuwe leerplan beskou selle en organismes as geïntegreerde gemeenskappe wat fisies en energiek in hul omgewing verstrengel is. Die nuwe biologiese holisme onderskryf die hipotese van James Lovelock dat die aarde en die biosfeer 'n enkele lewende en asemhalende entiteit verteenwoordig wat bekend staan ​​as Gaia. Die studie van die Gaiaanse fisiologie, wat die deelname en integrasie van al die organismes van die Aarde beklemtoon, sal ons weer leer ken met ons verbintenis met die planeet en met ons antieke rol as die tuin se versorgers.
'N Noetiese biologie sal ook die krag van epigenetika omhels. Epigenetika, wat letterlik vertaal word as 'beheer bo die gene', 'n nuut erkende tweede genetiese kode wat die aktiwiteit en programmering van die DNA van 'n organisme beheer. Hierdie nuwe oorerflike meganisme toon aan hoe gedrag en geenaktiwiteit beheer word deur die persepsie van 'n organisme oor sy omgewing. Die fundamentele verskil tussen die ou DNA-genetiese kode en die nuwe epigenetika is dat die voormalige idee genetiese determinisme onderskryf - die oortuiging dat gene ons fisiologiese en gedragseienskappe vooraf bepaal en beheer, terwyl epigenetika erken dat ons persepsie van die omgewing, insluitend ons bewussyn, aktief is beheer oor ons gene. Deur middel van epigenetiese meganismes kan toegepaste bewussyn gebruik word om ons biologie te vorm en ons 'meesters' van ons eie lewens te maak.
Vyfde verdieping: Energiesielkunde
Holistiese hersienings in die ondersteunende wetenskappe van fisika, chemie en biologie maak voorsiening vir 'n radikaal opgeknapte vyfde vlak, sielkunde. Ons materialistiese perspektief het die immateriële verstand en bewussyn eeue lank as 'n epifenomeen van die meganiese liggaam afgemaak. Ons het gesien dat die werking van gene en neurochemikalieë - die hardeware van die sentrale senuweestelsel - verantwoordelik was vir ons gedrag en ons disfunksies. Die grondslag van kwantummeganika, vibrasiechemie en epigenetiese beheermeganismes bied egter 'n diep begrip van die sielkunde: die omgewing en die persepsie van die gees beheer gedrag en die genetika van die biologie. In plaas daarvan dat ons deur ons gene "geprogrammeer" word, word ons lewens beheer deur ons persepsies van lewenservarings!
Die oorskakeling van Newtoniaanse na kwantummeganika verander die fokus van sielkunde van fisiochemiese meganismes na die rol van energievelde. Energiesielkunde fokus eerder op die sagteware van programmeringsbewustheid as op die fisiochemiese hardeware wat gedrag meganies uitdruk. Energiesielkunde het 'n direkte invloed op onderbewuste programmering eerder as om genetika, fisiologie en gedrag te probeer manipuleer. Hierdie nuwe begrip sal ouers ook help om die krag wat fundamentele persepsies het om die onderbewussyn te programmer, te herken. Hierdie erkenning kan dan lei tot ontwikkelingservarings wat die gesondheid, intelligensie en geluk van ons kinders sal verbeter.
Penthouse: Noetic Science, 'n uitsig van bo
Sulke opknappings op elke verdieping van die tradisionele wetenskap versterk nie net die gebou nie, maar ondersteun ook 'n nuwe vlak, 'n allesomvattende veld bekend as noetiese wetenskap. Noetiese wetenskap beklemtoon dat die struktuur van die heelal gemaak word in die beeld van sy onderliggende veld. Die fisiese karakter van atome, proteïene, selle en mense word beheer deur immateriële energieë wat gesamentlik daardie veld vorm. Die sellulêre gemeenskap waaruit elke mens bestaan, reageer op 'n unieke spektrum van die heelal se energieveld. Hierdie unieke spektrum, wat deur baie mense as siel of gees genoem word, verteenwoordig 'n onsigbare bewegende krag wat in harmoniese weerklank met ons fisiese liggame is. Dit is die kreatiewe krag agter die bewussyn wat ons fisiese werklikheid vorm.
Noetiese bewussyn onthul dat ons gesamentlik die "veld" is wat geïnkarneer word. Elkeen van ons is 'inligting' wat 'n fisiese werklikheid manifesteer en ervaar. Die integrasie en balansering van die bewustheid van ons noetiese bewussyn in ons fisiese bewussyn sal ons in staat stel om ware skeppers van ons lewenservarings te word. Wanneer so 'n begrip heers, sal ons en die aarde weer die geleentheid kry om die Tuin van Eden te skep.
Hierdie artikel, Embracing the Immaterial Universe: Toward a New Noetic Science 'van Bruce Lipton, verskyn vir die eerste keer in Shift: At the Frontiers of Consciousness (No. 9, Des 2005-Feb 2006, pp. 8-12), die kwartaallikse publikasie van die Instituut vir Noetiese Wetenskappe (IONS); webwerf: www.noetic.org. Herdruk met toestemming, © 2006, alle regte voorbehou