Abram het huismoles. Sy vrou en haar bediende kan nie saamwerk nie. Dit laat ‘n mens nogal glimlag: wat is nuut onder die son? Bediendeklagtes is so oud soos die lewe self. Maar hier is ‘n komplikasie. Dit gaan om meer as die gebruiklike wrywing tussen vrou en bediende, hierdie keer gaan dit om swangerskap. Want in die antieke wêreld was die hoogtepunt van ‘n vrou se lewe om swanger te word en aan ‘n kind, veral ‘n seun, geboorte te gee. In Oud Israel is kinders gesien as ‘n teken van die Here se seën. En wanneer Sarai nie swanger raak nie, is sy so desperaat dat sy Hagar, haar Egiptiese slavin vir haar man gee om as ‘n soort ‘substituut-swangerskap’ te funksioneer. Ook dit was normale praktyk in die Ou Nabye Ooste. Die kind wat volgens so ‘n reëling gebore word, word nie gereken as die kind van die biologiese ma nie, maar as die kind van die vader en sy wettige vrou. Dit is dan ook wat Sarai in die oog het, as sy vir Abram sê: ‘Gaan slaap by my slavin. Miskien bring sy ‘n kind in die wêreld wat my eie kan word (Gen 16:2).