Belydenis van Belhar (1986): Ons glo dat God aan sy kerk die boodskap van versoening in en deur Jesus Christus toevertrou het; dat die kerk geroep is om die sout van die aarde en die lig van die wêreld te wees; dat die kerk salig genoem word omdat hulle vredemakers is.
Nou kyk Paulus (en ook ons) na die mede-mens op ’n geestelike manier. Ons fokus nie meer op die uiterlike, menslike maatstawe, of vanuit ’n wêreldse perspektief nie. Ons beoordeel nie soos vroeër Christus, en enigiemand anders, uit selfsug, onopregtheid of vooroordeel nie. Ons kyk met Christus se oë na ander.
So God neem die inisiatief om vrede tussen ons en Hom te herstel, ‘n vrede wat ons net kan aanneem, net voor kan dankbaar wees. Nou kry ons die opdrag om die boodskap van die versoening uit te dra, of eerder, te bedien. Soos Jesus nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe te gee as ’n losprys vir baie (Mark 10:45), is daar ’n noue verband tussen versoening en dienslewering. Dis ’n roeping tot selfprysgawe. Versoening kos ’n prys! Nuwe mense leef versoenend en bedien ander met versoening.