In Bloedvreemd (2015) vertel Juliana Coetzer hoe haar dogter Anneke op sewejarige ouderdom ’n virus opgedoen het wat haar brein aangetas het, en sy geleidelik verstandelik begin agteruitgaan het. Die werklikheid het egter nie stilgestaan nie. Ses jaar ná die boek vra mense steeds wat van hulle geword het. Is Anneke oukei? Hoe maak ’n mens met die voortdurende verlies en agteruitgang?
Die kind se naam is Anneke is aangrypende leesstof vir enigiemand wat al pyn of verlies ervaar het. Of jy ’n kind het of nie. En of jy Bloedvreemd gelees het al dan nie.