May 2017 – Laurilé se gedagtes
Niemand kan besluit behalwe ek
Posted on May 17, 2017 May 17, 2017 by Laurilé Nel
Ek trek volgende jaar vanaf Swakopmund na Pretoria toe. En soveel mense het my gevra hoekom ek wil trek? Hoekom los ek alles agter wat ek ken.
My eerste paar posts het oor goed gegaan wat julle mee kan relate, maar hierdie gaan meer oor myself.
Ek bly al in Swakopmund vir 10 jaar saam my oupa en ouma en gaan kuier vakansies vir my ma in Pretoria. En vandat ek 10 was kon ek kies om by my ma te gaan bly, maar ek was nog altyd gelukkig in Swakop en het nie ñ rede gehad om Pretoria toe te trek. Maar nou wonder jy, is daar nou ñ rede om in die middel van hoërskool na ñ dorp toe trek wat nag en dag verskil van die klein dorpie wat ek nou in bly?
Wel, jy kan so sê.
Het jy al op die flieks gesien of het jou ouers jou selfs al vertel van al die goed wat hulle in hoërskool gedoen het en hoe baie hulle dit geniet het. Hoe hulle nooit hulle hoërskool dae sal vergeet. Wel, dit voel vir my asof ek die teenoorgestelde ervaring sover het. Sure, daar was soos een of twee regte goeie memories van die afgelope 1 en ñ halwe jaar van hoërskool. Maar oor die algemeen, geniet ek dit nie. Dit voel asof ek net besig is om hoërskool weg te wens. Elke dag sê ek vir myself ek kan net nie wag tot die naweek nie, en dan kom die naweek, dan doen ek niks en dan dink ek, wag vir die volgende naweek, dit sal beter wees. Ek geniet nie die weke nie, en ook nie die naweke nie. Ek is sό ñ negatiewe persoon vandat ek in hoërskool is en alles wat met my gebeur het. Jy dink seker ek oordryf net en dis mos maklik om nie negatief te wees nie. Maar dis rerig een van my grootste probleme, as ek die oggend in ñ slegte bui wakker word, kan ek letterlik nie daar uit kom nie.
Ek kom agter ek wag vir iets goeds om in my lewe te gebeur, en niks gebeur nie. Om elke hoek en draai is daar net teleurstellings vir my.
Die volgende rede is, jitte ek mis my ma en suster. Hulle is op die oomblik die belangrikste mense in my lewe. As ek die dag sleg voel en net ñ drukkie kort, is my ma nie daar nie. Sure, ek kan haar bel, ek kan met haar praat, maar dit is glad nie dieselfde nie.
Ek het soveel goeie geleenthede in SA. Soos julle weet wil ek ñ joernalis word. By die skool is daar ñ fotografie klub, ek kan vir die skool koerant gaan skryf en ek kan ook vir hulle radio stasie stukke skryf. Ek dink ek sal rerig gelukkig wees by die nuwe skool.
Almal wat hierdie gelees het, het ñ heeltemale ander kant van my gesien. Almal by my skool weet ek steek hoe ek voel nie weg nie. Almal weet as ek in ñ slegte bui is, maar die mense wat net foto’s van my sien weet dit dalk nie.
Die post is in geen manier bedoel om enige iemand te blameer vir hoe ek voel nie. Dis ek alleen wat die keuse gemaak het om na my ma toe te trek. Ek dink nie dis nodig vir enige iemand om my te judge oor hoe ek oor sekere goed voel nie, want daar’s soveel mense wat so voel, wat niks daaroor sê of niks daaraan kan doen nie.
Ek het aan die begin gesê die post gaan oor myself, maar tog is daar dalk party van julle wat julle eie probleme met myne kan vergelyk.
Die beeld van die perfekte lewe
Posted on May 13, 2017 June 24, 2017 by Laurilé Nel
Een van die voorstelle was vandag se samelwing, en toe dink ek, omdat dit onder vandag se samelewing val, dat ek dit die onderwerp gaan maak.
Almal meet hulle geluk met hoeveel likes hulle gekry het, oor hoe lank hulle met daai ou gevry het of hoe groot hulle thigh gap is. Hoekom verminder ons, ons eie geluk?
Alles oor die perfekte lewe wat almal in hulle koppe het. Jy moet die nuutste foon hê, jy moet die nuutse klere hê en jy moet ñ ou of meisie hê. Alhoewel almal hulle koppe skud, en sê ja ekt vriende wat dalk nie een van daardie goed het nie. Maar het jy al rond geloop en iemand gesien met ou klere aan en gedink “Wat het sy aan” of op iemand se instagram account afgekom en gedink “Wow, hy weet rerig nie hoe om ordentlike foto’s te neem nie.” Ons almal doen dit.
En dis omdat daardie perfekte lewe al so in ons kop ingedril is, al het ons self nie die perfekte lewe nie. Een van my posts het oor sosiale media gegaan. En hierdie is nog iets wat sosiale media veroorsaak.
Ek dink vandag se celebrities het ñ massive invloed op wat ons dink is cool, en wat nie. Het jy al in tydskrifte se klere afdeling gesien, dat hulle ñ foto van iemand bekend sit en dan elke kleding stuk se prys noem en waar om dit te kry?
Modelle het sekere beperkings in terme van lengte en hulle nommer klere. As hulle groter is dan mag hulle nie by daardie model agentskap aansluit nie. Alhoewel daar agentskappe is wat mense van enige grootte aanvaar, is hulle glad nie so in die publieke oog soos Victoria Secret of Calvin Klein nie. Jyt al die vrouens met die verskriklike lang bene en gespierde mae en die mans met die six- en eightpacks met die Calvin Klein onderbroeke aan gesien.
Dis almal se motivering as hulle begin oefen of begin gym. “Ek wil Gigi Hadid se maag hê , en Candice Swanepoel se bene.” “Ek wil Zac Efron se abs hê en Chris Hemsworth se biceps”
Ons idee van ñ perfekte lewe is besig om almal se geluk te verminder, se fokus op die regte dinge af te haal en ons selfbeeld af te breek.
Moenie onder die groep val wat in die perfekte lewe glo nie, wees van die’s wat glo almal is ewe perfek.
Posted on May 8, 2017 May 8, 2017 by Laurilé Nel
Ja, orals waar ek gaan kyk ek waar ek ñ foto kan neem vir Instagram en begin vir ñ caption soek. Maak dit my obsessed? Dalk so bietjie.
Daar is ñ negatiewe asook positiewe kant aan dit.
Ek weet, ek weet. Die skole preek oor sosiale media, jou ouers doen. Maar eks net hier om my perspektief daaroor te gee.
Eks die persoon in ons klas om eerste Instagram te kry. Ek dink ekt soos in graad 5 of 6 gekry. Ek kan onthou ekt soos die weirdste goed gepost wat glad nie sin maak nie. Ekt seker vandat ek dit begin het tot in met einde graad 7 nie rerig baie followers gehad nie, tot in met ek in graad 8 gekom het en my foto’s beter geword het.
So vir die wat wonder, hoe op aarde het Laurilé in die 2000 followers? Ekt dit al vir 4 jaar. En as jy nie iets spesiaals het, of goeie foto’s post nie, is daar ñ groot kans dat mense wat randomly op jou account kom jou nie gaan follow nie. Moet my nou nie verkeerd verstaan nie, ek sê nou nie ekt die mooiste fotos nie. Eerlikwaar weet ek self nie hoe ek dit reg gekry het om so baie followers te hê.
Okay, maar klaar gepraat oor followers.
Ek dink sosiale media het ñ goeie invloed op jou as jy dit op ñ gesonde manier gebruik. Met dit bedoel ek, nie 24/7 jou feed te update en elke 5 minute deurblaai of oor elke liewe ding te snapchat nie (eks sό skuldig daaraan).
Dit voel partykeer asof sosiale media daar vir jou is, as niemand met jou praat by ñ kuier of as jy op jou bed lê en nie weet wat om te doen nie, dan tel jy net jou foon op wat langs jou lê en daar is die hele wêreld, by jou vingerpunte.
Maar, gereeld kruip ons agter sosiale media weg, en is iemand wat ons nie werklik is nie. Het jy al van die TV show, Catfish, gehoor? As jy nie het nie, dis twee ouens van MTV wat na versillende dorpe toe vlieg en ry en uitvind of die mense se geliefdes rerig is, wie hulle sê hulle is. En ek gee jou een raai waar hulle mekaar ontmoet het? Jip, sosiale media. 90% van die tyd is die mense fakes en was net ñ creepy dude, of vrou.
So ek sê nou nie elke tweede persoon doen dit nie, maar ons sit ñ ander prentjie van onsself op sosiale media. Dink daaraan, die dag wanneer iemand jou gaan ontmoet wat nog net heeltyd na jou sosiale media gestaar het en met jou op whatsapp gepraat het (ja, whatsapp is ook sosiale media) gaan hulle sê: “Wow, jys presies dieselfde as wat jy is op die foon en in foto’s” of gaan hulle dalk sê: “Jy is heeltemal anders”
Ons almal is skuldig daaraan. Ons verander deeltjies informasie van onsself, om cooler te lyk. Maar as dit kom dat ons mense in die regte lewe ontmoet, is ons iemand heeltemal anders.
Alhoewel ek seker nooit snapchat, instagram, of whatsapp van my foon gaan delete nie, wil ek leer om dit meer gesond te gebruik en my lewe in die oomblik te leef.
Posted on May 4, 2017 June 24, 2017 by Laurilé Nel
As jy my ken wonder jy seker. Hoekom het Laurilé ñ blog begin? En as jy my nie ken nie, wonder jy hoekom ñ tiener meisie wat niemand omtrent eers ken ñ blog begin.
So, ek wil bietjie uitbrei oor die onderwerp.
My droom is om eendag ñ suksesvolle joernalis te wees. Ek wil skryf vir ñ lewe, omdat ek dit so baie geniet. Ek kan ure sit en ñ storie skryf, ñ quote skryf, of net enige gedagte wat in my kop in kom.
Die navorsing wat ek oor suksesvolle joernaliste gedoen het, het almal gesê dat hulle van ñ jong ouderdom skryf. Dat hulle uitgeblink het in hulle taalklasse en daar nog altyd ñ passie in hulle was om te skryf. So, hoe beter om my eie blog te begin en my ervaring op te bou.
Ek gee nie om of 100de mense my blog lees of net 10, ek gee ook nie om of baie mense daarvan hou nie. Ek doen dit vir myself, maar ook dalk om ander mense aan te raak en oor goed te skryf wat mense kan sê “Dis presies hoe ek voel!” of iemand deur iets te help waardeer hulle gaan.
Moenie my verkeerd verstaan nie, ek sal dit love as klomp mense daarna kyk en daarvan hou, maar ek sal nie so gepla wees as niemand daarvan hou nie.
Ek sal atleast een keer ñ maand ñ post op sit waar ek skryf en julle van my ervarings vertel en soos die naam van die blog sê, my gedagtes deel.
Baie dankie dat jy die moeite gedoen het om my blog te lees, en ek sal dit wardeer as jy gereeld my posts lees en my sê wat jy daarvan dink.
Letwel: die dag van my posts hang af van hoeveel en wanneer ek data het in daardie week of maand. Ek sal seker maak om op Instagram af te kondig wanneer ek iets gepost het.