Vergeet gou bietjie van die biologie, maar as Katie Melua en Janis Joplin ’n kind moes gehad het, het sy waarskynlik soos Levine geklink.
Dis ’n beeldskone lied wat jy oor en oor gaan wil luister. Na mekaar. Terwyl jy op ’n grou Kaapse aand met ’n glas pinotage by die ruit uittuur, en die reën jou venster in vlae aanval.
Met “Beautiful loser” – trouens, die hele album – kry Levine ook iets merkwaardigs reg: soos dit ’n goeie liedjieskrywer betaam, slaag sy daarin om die intens persoonlike universeel te maak. Wie van ons ken nie (of is nie) ’n beautiful loser of twee nie?
Dit verg ’n dapper kunstenaar om soveel van jouself in ’n lied te sit. Dit voel egter nooit oorweldigend nie, eerder intiem, asof sy sommer in jou sitkamer vir jou sing terwyl jy daai glas pinotage drink.
Dis régtig moeilik om oor dié album te skryf en nie in gushing clichés te verval of te klink soos Levine se persoonlike bemarker nie. Daarom gaan ek maar hier halt roep en net dié byvoeg: jy gaan baie moeilik ’n beter album as dié vanjaar hoor (hel, ek luister dit nou al vir amper ’n maand sonder ophou). Gaan koop die album, nou dadelik, en sorg sodoende dat ons in die toekoms nog van Levine se musiek gaan hoor.