Vir die tydperk 1986–1988 was hy rektor van die Teologiese Skool. Daarna was hy redakteur van Die Kerkblad* tot 1992. Hy is die skrywer van ’n dertigtal boeke waarvan die belangrikste handel oor John Knox* (en Calvyn*), Totius* (JD du Toit), SJ du Toit, die gereformeerde doopformulier en Bybelboeke – onder andere oor die boek Openbaring* en die Psalms*. D’Asson­ville het ’n prominente rol in die GKSA gespeel en dié kerk ses keer by buitelandse ekumeniese sinodes verteen­woor­dig, maar dit is enigins geskaad deur probleme in sy persoonlike lewe.” (Skrywer: PW Bingle, sien ook hier oor PW Bingle)
DE KLERK, FREDERICK WILLEM (FW) (1936–) is ’n politieke leier en staatsman wie se dramatiese ommekeer in die Suid-Afrikaanse politiek reuse veranderings meegebring het. Hy het met ’n dapper maar riskante stap ’n totaal nuwe rigting aan die Suid-Afrikaanse samelewing en sosio-staatkundige toekoms gegee. Sy toespraak op 2 Februarie 1990 het onder meer die ontbanning van politieke organisasies en die vrylating van politieke gevangenes soos Nelson Mandela* meegebring. Hy het veral kans gesien vir dié kwantumsprong nadat die Oos-Europese kommunisme* onverwags oornag ineengestort het.
De Klerk het uit ’n huisgesin met ’n lang politieke betrokkenheid by die Nasionale Party en die Afrikaanse kerklike en kultuurlewe gekom (Kyk by: De Klerk, Johan­nes (Jan)*, en: De Klerk, Willem Johannes*). Hy is ’n lidmaat van die Gerefor­meerde Kerke in Suid-Afrika* (GKSA) en het gedurende sy amps­termyn openlik oor sy Christelike verbintenis getuig. Terwyl die GKSA een van die behoudendste gereformeerde* kerke is, was dit tot baie se verbasing dat juis ’n lidmaat van dié kerk die waagmoed van De Klerk aan die dag gelê het.
FW de Klerk het BA en LLB aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys* verwerf, waarna hy as prokureur gepraktiseer het. Hy word in 1972 volksraadslid vir Vereeniging en in 1983 leier van die destydse Transvaalse Nasionale Party, en is toe algemeen beskou as ’n konserwatiewe politikus. In 1989 het hy hoofleier van die party geword en kort daarna staatspresident.
De Klerk het hom hierna aan die politiek onttrek en sy aandag veral aan sy stigting vir vrede en ontwikkeling, en die handhawing van die beginsels van die Grondwet, gewy.
Insiggewend dat by oud. prof VE d’Assonville daar vermeld word van die ‘probleme in sy persoonlike lewe’ wat hom ‘geskaad’ het. Ek ken nie die detail van die probleme nie, maar weet wel dat prof. d’Assonville het die 7de gebod oortree in ‘n verhouding met ‘n ander vrou, die saak is kerklik vertroulik hanteer en ter wille van die heiligheid van die amp is hy afgesit uit die amp. Hy het sy sonde erken en bely, sy vrou het hom vergewe, en hul huwelik gaan deur die genade van die Here voort, vandag nog. ‘n Psalm 51 geval van sonde én genade, vir ons almal tot waarskuwing én troos, 1 Kor. 10:11-13.
“De Klerk het verskeie pryse en eerbewyse ontvang vir sy inisiatiewe wat die nuwe bedeling in Suid-Afrika bewerkstellig het, onder meer die belangrikste, die Nobelvredesprys (saam met oudpres. Nelson Mandela) in Desember 1993. Hy was ook ’n tyd lank kanselier van die PUK en het in 1990 ’n eredoktorsgraad van sy alma mater ontvang.”
FW de Klerk het egter ook die sewende gebod oortree deur ‘n buite-egtelike verhouding, maar in sy geval, het hy sy vrou, Marike gelos vir ‘n ander vrou (FW en Marike was vanaf 1969 getroud), en is die nuwe paartjie saam as nuwe SA helde voorgehou, onder die seënende hand van een van sy dopper predikante (FW en sy ander vrou is in 1998 getroud). Hoe die egbreek saak van FW de Klerk in detail behandel is deur sy kerkraad en die kerkverband, weet ek nie, maar dit lyk my in sy geval was daar ander reëls wat hom nie in die kerk en politiek ‘geskaad’ het nie , volgens wat mens lees in die Dopperdagboek:
“En in daardie tyd het Herodes, die viervors, die gerug van Jesus gehoor en aan sy knegte gesê: Hierdie man is Johannes die Doper. Hy het uit die dode opgestaan, en daarom werk dié kragte in hom. Want Herodes het Johannes gevang, hom geboei en in die gevangenis gesit vanweë Heródias, die vrou van Filippus, sy broer. Want Johannes het vir hom gesê: Dit is u nie geoorloof om haar te hê nie. (Matteus 14:1-4)
“Sy het twee boeke geskryf. In Marike: ’n reis deur somer en winter beskryf sy haar huwelik van 39 jaar. Later, in ’n Plek waar die son weer skyn, het sy leiding gegee aan vroue wat deur egskeiding in die gesig gestaar word. Haar gewese man het ’n hoofstuk in laasgenoemde boek wat gehandel het oor egbreuk, suksesvol laat sensor.”
En ja, mag hierdie lewenslesse van hierdie twee doppers, ons almal tot waarskuwing wees (1 Kor. 10:11-13), dat ons opnuut besef die lewe gaan bo alles oor die eer van God en sy vrede, nie die wéreldse vrede nie (Rom. 5:1), want die Woord sê vir ons almal, watter amp en beroep ons ookal beklee in hierdie wêreld, hoe ‘groot of klein’:
“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself, sy huwelik, sy gesin, sy gemeente verloor of skade aandoen?”
‘n Ander gereformeerde vader het hierdie ware woorde geskryf, mag ons en ons kinders, ons kerke dit opnuut omhels, ook vir ons tye en die goeie stryd van die geloof wat ons moet stry, veral vir ons huwelike en gesinne as deel van die bekering en reformasie van ons tye: