Beste skyfievertoning regoor die land - Ander - 2021
Soos baie van die beste dinge in die lewe, Elf Madison Park is 'n restaurant wat blykbaar beter word met die ouderdom. Alhoewel dit in 1998 vir baie fanfare en daarna geproklameer is, het Danny Meyers-verhuring van die in Switserland gebore Daniel Humm om die kombuis in 2006 te bestuur, die plek verhoog tot die vlak van die beste restaurante in die land. Humm wat soveel lof vir die restaurant gewen het as vier sterre van The New York Times, drie van Michelin, en 'n nommer 24 op die lys van Restaurant Magazine van die wêreld se 50 beste restaurante ter wêreld, het Eleven Madison verlede jaar van Meyer gekoop, in samewerking met sy huisgenoot, Will Guidara, sodat standaarde waarskynlik nie sal daal nie.
Franse wasgoed, Yountville, Kalifornië
Hoe het 'n sjef wie se innoverende restaurant in Manhattan misluk het, en wat weswaarts op pad was om in 'n LA-hotel in die middestad te kook, skielik in die Napa-vallei verskyn om 'n restaurant te skep wat ooreenstem met die groot drie-ster-ondernemings van die platteland van Frankryk? Harde werk en groot talent, waarskynlik. Die sjef Thomas Keller, wat die goeie maar baie eenvoudiger restaurant oorgeneem het, het hedendaagse Amerikaanse kos met klassieke tegniek benader. Franse wasgoed nuwe standaarde vir lekker eet in hierdie land vasgestel. In 2012 het Keller en die Franse wassery 'n gesogte AAA Five Diamond -toekenning ontvang, net nog 'n eer om by te voeg.
Hierdie elegante eetkamer wat uitkyk oor Central Park in die Time Warner-sentrum, bly 'n moet-ervaring in New York, selfs vir Sam Sifton, wat die restaurant gekies het vir sy laaste resensie as die restaurantkritikus van The New York Times verlede jaar en dit vier sterre gegee het. Op sigself handhaaf die standaarde wat Thomas Keller by die French Laundry gestel het, wen 'n James Beard -toekenning in 2011 vir uitstekende diens en word die afgelope jaar deur Restaurant Magazine aangewys as die 10de beste restaurant ter wêreld.
Gramercy Tavern is een van die beste van die nuwe golf van klassieke Amerikaanse restaurante. Terwyl Danny Meyer die program behartig en Michael Anthony beheer neem in die kombuis, presteer die restaurant voortreflik in die bediening van verfynde Amerikaanse kookkuns sonder pretensie. Anthony het veral bekend geword vir sy eenvoudig bereide visgeregte, soos seebaars met spaghettipampoen, okkerneute en sjerriesous. En laat ons nie vergeet dat dit die restaurant is wat die Tom Colicchios -loopbaan gehelp het nie; hy was 'n stigtersvennoot by Meyer voordat hy uiteindelik vertrek het om sy versameling Craft -restaurante oop te maak.
Dan Barber, 'n hoë profiel-organo-loca-sustainavore, het die perfekte tuiste gevind Blue Hill by Stone Barns, 'n pragtige restaurant in 'n besige, maar hardwerkende omgewing op 'n plaas en opvoedkundige sentrum wat die hele jaar deur is. Die meeste van wat u hier eet, word op die eiendom verbou, grootgemaak en/of verwerk, en die moderne Amerikaanse kos van Barbers is vol kleur en geur.
ABC Kombuis, 'n nuwerwetse restaurant in New York, is 'n viering van die beste bestanddele wat elke seisoen kan bied, alles bedien in die klassiek elegante styl waarvoor Jean-Georges algemeen bekend is. Mark-vars geregte, soos geroosterde kabocha-pampoenroosterbrood met vars ricotta en appelasyn, staan ​​langs Vongerichten-steunpilare, soos kremetart-calamari. Die dcor is vars, met 'n uiters koel stedelike sofistikasie wat perfek pas by die styl van die huismeubels waarby dit gekoppel is, ABC Carpet and Home. Die restaurant is in 2011 deur die James Beard -stigting bekroon met die beste nuwe restaurant.
Dit is onmoontlik om binne te stap Meisie en die bok, Stephanie Izards West Loop restaurant, en voel nie die vreugde nie, voel die gevoel van gemeenskap en gemak baie, van die klankbaan van pop- en rock -treffers wat op die agtergrond speel tot die breë gemeenskaplike kroegtafel. Die beste deel van die restaurant is egter hoe goed elke gereg gemaak is, van plaaslik gemaakte produkte soos gebraaide beet met groenbone, wit ansjovis en avokado crme frache tot grillige borde soos escargot-ravioli met tamarind-misosous .
By hierdie uiteindelike toevlugsoord vir avontuurlustige karnivore het sjefs Jon Shook en Vinny Dotolo talle toekennings gewen vir hul stewige, eenvoudige en innoverende kookkuns. Geregte soos hul loco-moco met 'n foie-gras, beesstertpootjie en 'n bros varkstert van "Buffalo-styl" hou sjefs en burgerlikes terug vir meer.
Wat doen een van die suksesvolste avant-garde-sjefs ter wêreld om homself uit te daag? Maak oop n restaurant wat elke paar maande heeltemal van konsep verander. Eers was dit Parys 1906, 'n spyskaart wat hulde bring aan die skeppings van die legendariese sjef Escoffier, daarna was dit 'n futuristiese Thaise spyskaart, en daarna volg 'n tema, miskien selfs meer ambisieus: kinderjare. Dit was al moeilik genoeg om 'n kaartjie te koop (daar is 'n spesiale aanlyn besprekingstelsel) en toe besluit sjef Grant Achatz om 'n hulde te bring aan die nou geslote, legendariese elBulli. Sommige mense speel daarin om vernuwend te wees. Nie Achatz nie, en nie die bekwame sjef van Next nie, Dave Beran, wat die restaurant se konsepte behendig uitgevoer het.
Canlis is 'n landmerk in die Stille Oseaan wat sedert 1950 oop is en vars, seisoenale geregte bedien wat meer gepoleer is as die nuutste, in 'n rustiek-moderne ruimte waarvan die gebruik van inheemse hout en klip woude en strome oproep. Die Dungeness -krapkoeke en Wagyu -steak -tartaar is definitiewe geregte van die restaurant, en die gegrilde koningsalm is omtrent so goed as wat dit kan word.
Patrick O'Connell, self-geleerd as sjef, geopen hierdie restaurant in 1978 in 'n motorhuis in 'n klein dorpie, ongeveer 'n uur se ry van DC, het hy alliansies aangegaan met plaaslike boere en vervaardigers, lank voordat dit in die mode was, en ontwikkel tot 'n gesofistikeerde moderne Amerikaanse sjef van die hoogste orde. Sy vennootskap met die mede-stigter van The Inn, Reinhardt Lynch, het in 2007 geëindig, maar lof vir hierdie Five Diamond-bekroonde eiendom het voortgegaan.
The Little Uil, New York
Die sjef Joey Campanaros se juweel van 'n restaurant in Manhattans Greenwich Village is die kenmerkende buurtrestaurant in filosofie, warm beligting en donker houttoebehore sorg vir 'n gesellige en romantiese atmosfeer wat weerspieël in die deurdagte voorbereide Mediterreense geregte op die spyskaart. Kenmerkende geregte sluit in die beroemde frikkadellopies en skerp, sappige, gebraaide hoender. As gevolg van die uiters stywe kwartiere is daar net een vangs, wat 'n tafel bespreek by Die klein uiltjie is geen maklike taak nie.
Aangesien hierdie Danny Meyer -restaurant in die bekende Museum of Modern Art in New York geleë is, is dit geen wonder dat ontwerp hier 'n belangrike rol speel nie, beide in die dekor en op die bord. Die restaurant word verdeel tussen die fyn eetkamer en die kroegkamer, wat 'n heeltemal ander spyskaart bedien. Die kos is geïnspireer deur die kombuis van die Elzas, maar word uitgevoer met 'n duidelik moderne hand. Die handgemaakte cocktails, gekombineer met tuisgemaakte drank, en hul noemenswaardige wynprogram is ook uitstekend.
Vier jaar na die opening daarvan, Minetta Tavern gaan voort om die visie van restaurateur Keith McNally en sy vennote, die sjefs Lee Hanson en Riad Nasr, te demonstreer. Oorspronklik geopen in 1937 en vernoem na Minetta Brook (wat eens van 23ste straat na die Hudson geloop het), is hierdie Greenwich Village -spook gereeld besoek deur elke literêre figuur van die dag Ernest Hemingway, Ezra Pound, Eugene O'Neill, e.e. cummings, Dylan Thomas en Joe Gould onder hulle. Die huidige inkarnasie spog ook met bekendes, maar bowenal is die kos fantasties. Minetta het sy reputasie gemaak op sy wonderlike Black Label Burger, gemaalde droë-verouderde cte-de-buf met gebraaide murgbene, en op aartappels, watter aartappels! frites, Anna, aligot, en "geslaan." Die skare en die slegs 18: 00- of 22: 30-uur-besprekings is nie vir almal nie, maar die nuwe middagete help en bring een van die wonderlike nuwe toebroodjies in New York mee: die Franse dip.
Daar was 'n tyd dat baie sjefs verplig gevoel het om elke plaas, kweker, wynboer en kaasmaker op die spyskaart te lys. Toe was daar die terugslag. Dit blyk nie saak te maak vir sjef Ray Garcia, wie se filosofie sy eie is nie Wilshire Boulevard -restaurant is om bestanddele eerste te stel en 'n spyskaart te bou rondom die hoogseisoen (met die hulp van hul eie voeder Kerry Clasby). Die bistro-spyskaart bevat genoeg groente om kritici te laat raas, en 'n pastellose lasagne hou die glutenvrye gelukkig, maar met 'n speelse Bloody Mary-spyskaart (Foie Mary, enigiemand?) En geregte soos die swart truffel cavatelli en cte de boeuf vir twee, dit spaar ook nie op die dinge wat siel bevredigend is nie. Met die queso fundido is daar selfs 'n knik vir die agtergrond van Garsias.
Sjef Suzanne Goin is genomineer vir 'n 2011 James Beard -toekenning vir haar eerste pogingDie restaurant skitter met 'n warm eetkamer, 'n betowerende patio en 'n spyskaart met helder kos met vol smaak (ricotta-kluitjies met sunchokes en okkerneute, stadig geroosterde lamsbrood met pastinaak), gebaseer op grondstowwe uit bronne "gelei deur beginsels van volhoubaarheid."
Wynmakers in die Napa -vallei dring deur na die pretensielose Mosterdrooster om die Amerikaanse-internasionale kookkuns van Cindy Pawlcyns te proe, wat alles insluit van wilde sampioen-tamales tot gegrilde kwartels in Laotiaanse styl tot seekos-tostadas tot een van die beste hamburgers in Kalifornië. Pawlcyn is een van die sjefs wat deel was van die maak van Napa in wat dit voedselgewys geword het.
Die Nederlanders, New York City
Die tweede restaurant op hierdie lys van sjef Andrew Carmellini (die eerste is Locanda Verde op #44), Die Nederlanders bedien verhoogde Italiaans- en Amerikaans-geïnspireerde tariewe in 'n lewendige, maar onbeskaamde omgewing. Die grillerige aard van die restaurant blyk duidelik uit die nageregspyskaart wat propvol nostalgiese Amerikaanse items is, soos toebroodjiekoekies en piesangroomtert. Carmellini het die tweede tak van sy krities bekroonde restaurant in Miamis W Hotel vanjaar. Die plek bedien die meeste van die dieselfde geregte wat by die oorspronklike te koop is, asook 'n paar spesiale spesialiteite in Miami, soos 'n toebroodjie.
Die meeste restaurante in New York sou hulself gelukkig vind om selfs 'n resensie in The Times te kry. In die 27 jaar wat dit bestaan ​​het, Gotham Bar and Grill is nie minder nie as hersien ses keer deur die Grey Lady. Nog indrukwekkender? Dit het 15 sterre gekry, vyf drie-ster-resensies (vier is die beste) sedert die sjef Alfred Portale dit in 1985 oorgeneem het. kookkuns, maar min sou debatteer oor die meriete van sy klassieke of die langtermyn verbintenis tot innovasie.
Daar is restaurante waarheen u instap, die dcor sien en u skouers ophaal, en dan is daar 'n restaurant soos Die Publikaan, 'n wenner van die James Beard -ontwerpprys, wat jou wys wat restaurantontwerp kan wees. Die grot met 'n hoë plafon, gevul met gemeenskaplike sitplekke en warm hangende bolle, laat jou terselfdertyd voel asof jy 'n kontemporêre restaurant en restaurant in 'n Charles Dickens-roman betree het. Maar hierdie selfbeskrywe biergerigte restaurant in die West Loop deur sjefs Paul Kahan en Brian Huston is veel meer as atmosfeer en selfs bier. Dit lyk miskien soos 'n Europese biersaal, maar die kos is op die volgende vlak. Ja, daar is gebakte rillettes, verouderde hamme, eendharte, boudin blanc en suigvark, maar daar is ook vars oesters, hamachi crudo, vleis en daaglikse piekels. Jy sit, jy drink, jy luister na die mense langs jou, en jy kan nie die wonderlike pittige varkvleis bestel nie.
Beast, Portland, Erts.
Baie van die sjarme by DierAfgesien van die uitgebreide moderne Amerikaanse spyskaart (moet ons byvoeg dat dit plaaslik en volhoubaar van aard is?), kom dit uit die intieme atmosfeer. Die sjef-eienaar Naomi Pomeroy aanvaar net genoeg besprekings vir twee aandetes van Maandag tot Saterdag en twee brunch-sitplekke op Sondag. Gaste eet aan 'n paar gemeenskaplike tafels, waar hulle die prix fixe -spyskaart van die dag bedien (geen uitsonderings nie). Diegene wat die geluk het om aan die tafels te sit, sal beslis soos 'n gesin behandel word.
Vader se kantoor, Los Angeles
Wat kry jy as jy gaan Vader se kantoor, sjef Sang Yoon se gastropub in Los Angeles (nou in Santa Monica en Culver City)? Geen tafeldiens nie. En geen pretensie nie. Daar is 'n houtpaneel, gemaklike atmosfeer van 'n wonderlike plaaslike woonplek, maar dit is skoon en tot die punt. Daar is wonderlike ambagsbiere en klein happies (dink gerookte paling, sobrasada, spinasie sampioene en wit ansjovis). U kan ook 'groot eet' en kies vir die pittige hawermoutstoutribbetjies of die bistro -steak. Maar laat ons eerlik wees, u is hier vir die Office Burger, waarna baie mense in LA die stad se beste burger noem. Daar is niks bougie of frou-frou aan nie, net gekarameliseerde ui, spek, Gruyre, Maytagblou en rucola. Dit is 'n baie, baie sappige burger met funk, varsheid en goeie geur. Kontrolelysitem? Jy wed.
Ad Hoc, Yountville, Kalifornië
Thomas Kellers vierde vertoning op hierdie lys, Ad Hoc begin as sy geleentheid om die geregte wat hy grootgeword het, te vertoon, aangebied in 'n warmer en gemakliker omgewing as luukse plekke soos Op sigself of die Franse wasgoed verskaf. Ad Hoc het begin as 'n eenvoudige, tydelike konsep met 'n enkele, voortdurend veranderende viergang-maaltyd in die gesinsstyl wat elke aand bedien word (behalwe die legendariese karringmelkgebakte hoender, wat elke dag beskikbaar is, behalwe gedurende die winter), ontwerp as 'n ruimte -houer terwyl Keller nog 'n restaurant hier ontwikkel het. Die reaksie was egter so positief dat Keller en sy personeel besluit het om hierdie een permanent te maak. Die restaurant ondergaan tans 'n opknapping en sal weer in Maart 2012 oopmaak.
Die nuutste onderneming deur die sjefduo agter Dier ('n herhaling van ons 101 beste lys), Seun van 'n geweer doen om te hengel wat hul eerste restaurant aan vleis doen; dit wil sê vind vindingryke maniere om 'n bekende smaak te neem en dit in nuwe rolle met meer esoteriese bestanddele te herskep. Die gesogte sjefs Jon Shook en Vinny Dotolo gebruik die element van verrassing tot hul voordeel; hulle verkies lae-stil interieurs en minimale floreer om die kompleksiteit van hul oënskynlik simplistiese "strandhut" -kos in die kollig te plaas. Om 'n gevoel van opgewondenheid by die gaste te gee, verander die spyskaart van Son of a Gun, soos Animal, voortdurend, sodat dit eendag 'n gerookte visdip en 'n ander alligatorschnitzel kan insluit, maar oesters op die halfdop en 'n kreefrol met seldery en suurlemoen aoli ​​is in groot rotasie waarskynlik weens die vraag.
Die Vier Seisoene is 'n oorspronklike uit New York, met 'n asemrowende interieur wat ontwerp is deur Mies van der Rohe en Philip Johnson, 'n getroue klantegroep van Gothamite high rollers, en 'n Amerikaanse spyskaart wat min verrassings bied, maar gewoonlik aan almal se smaak kan voldoen. Dit is die plek om dinge te bestel, soos verskillende koue seekos, gerookte salm aan die kant, geroosterde Dover-sool, fazant coq au vin of skerp plaashond, en dan sit en eet soos 'n volwassene.
Boulevard straal die warm, ontspanne San Fransiskaanse atmosfeer uit wat baie van die beste restaurante in die stad kenmerk, maar sjef en eienaar Nancy Oakes, wat deur die James Beard Foundation aangewys is as die beste sjef van Kalifornië in 2010, mik hoog met haar hartlike, moderne, gesofistikeerde Amerikaanse kombuis soos Monterey rooi perlemoen met perlemoensampioene, artisjokke, sunchokes en seekat; Kalifornië-lam met houtoond met aartappels fyngedruk met brandnetels, gebakte chard, en romanesco-broccoli met raap uit Tokio; en DeVoto Gardens appeltert met cranberry caramel en gebraaide vy.
Maak gou, u het slegs tot 31 Augustus 2012 om te eet by hierdie gewilde restaurant. In Januarie kondig Trotter aan dat hy die restaurant sal sluit na 25 jaar van baanbrekende, bekroonde kookkuns, en eerder na die akademie. Die klassieke eetervaring, Die van Charlie Trotter Grand Menu, met items soos Hawaiiaanse grootoog -tuna met sunchokes, serrano -ham en spinasie uit Nieu -Seeland, verwys na 'n wêreld van invloede terwyl dit tipies Amerikaans bly.
'N Grillerige naam vir 'n redelik eenvoudige restaurant, Die Walrus en die Timmerman is 'n relatief nuwe toevoeging tot die hip Ballard -eetkamer. By die rou kroeg trap bebaarde manne agt verskillende soorte oesters uit metaalmandjies ys terwyl diners die industrieel-chique interieurs saam met steak tartare of geoduck chowder inneem. Ook die sjef en eienaar van Boat Street Caf en Boat Street Pickles, Renee Erickson, omhels die kunsvlyt, tipies van die noordweste van die Stille Oseaan, maar word ook sterk beïnvloed deur die Franse kookkuns, wat bewys kan word in geregte soos die eendrillette, en sy het 'n spyskaart gemaak met Francophile -kroegkos om van te geniet terwyl u 'n seeborrie sing en 'n heerlike skemerkelkie drink.
As eienaar van 18 restaurante is Mina een van die suksesvolste sjefs en restaurante in die land, maar hy is nog nie 'n TV -kosster nie en hy bly effens onder die radar. Hy het 'n belangrike figuur geword in die restaurantstoneel in Las Vegas, maar dit is sy vlagskiprestaurant in San Francisco, Michael Mina, wat aangewys is as die beste restaurant van 2011 van Esquires, wat die meeste lof ontvang vir die Japannese en Frans-geïnspireerde weergawe van die beste Amerikaanse bestanddele.
20 van die beste restaurante in Amerika
Ontbyt die hele dag is net die begin by hierdie ikoniese vetterige lepels.
Diners is al meer as 'n eeu lank deel van die Amerikaanse kultuur. Daar is outentieke instellings wat getrou gebly het aan die klassieke diner -ervaring, met hul retro -dekor en heerlike trooskos, en dan is daar die kontemporêre interpretasies wat probeer het om die diner -konsep te herontdek met kreatiewe spyskaartontwikkelings en moderne opknappings.Hier deel ons 'n paar van ons gunstelinge, van landmerke wat die toets van die tyd deurstaan ​​het, tot die eetplekke wat die eetgoed suksesvol herdefinieer het.
Die Horseshoe Cafe is sedert 1886 oop en is die oudste restaurant in Washington. Die eetkamer het onlangs 'n opknapping ondergaan om 'The Shoe' terug te keer na die estetiese styl van die 1960's. Volgens die Bellingham Herald, Dit sluit in: 'die oopmaak van die kombuis sodat kliënte die kokke aan die werk kan sien, sowel as die mure omdop en die spyskaart opknap.'
Palace Diner, wat in 1927 deur die Pollard Company gebou is, is een van die twee oorlewende Pollard -diners wat in Amerika oorgebly het. Die gesellige eetplek het slegs sitplek vir 15 mense en word dikwels beskryf as een van die beste eetplekke in die land ondanks die ewe klein spyskaart. Daar is slegs agt borde beskikbaar vir ontbyt, en vier toebroodjies op die middagete spyskaart.
Hierdie klein eetplek in Cajun-styl, wat dikwels beskryf word as die beste eetplek in Kentucky, is in 1943 gebou en is die oudste restaurant van die stad. Memorabilia bedek die mure en selfs die plafon, en maaltye vol smaak vul die spyskaart. Waar anders kan u aartappeltaart vind vir ontbyt en alligator po seuns vir middagete?
As u in Salt Lake City is, is 'n uitstappie na Ruth's Diner basies 'n moet. As die tweede oudste restaurant in die staat, is die eetplek 'n kosbare eetplek. Alhoewel dit nie 24 uur oop is nie, maak die spyskaart en die pragtige buitelugruimte meer as goed daarvoor. As u van die spyskaart praat, kan u nie sonder om die Mile High Biscuit te probeer (en 'n foto te neem nie). Ja, dit is so toegeeflik soos dit klink, maar dit is die moeite werd.
Dit word moontlik beskou as 'n 'middagete -aandete', maar dit is die ontbyt by Frank's Diner wat u sal laat terugkom vir meer. (Vra vir die beroemde vullisbord, Franse toast kaneelrolletjies of grondboontjiebotter en jelliepannekoeke.) Die eetplek was van 1926 tot 2001 in dieselfde familie en was in talle TV -aanbiedinge en in reispublikasies beskikbaar. aan die nalatenskap van Frank's, om die restaurant ses jaar agtereenvolgens te help om die restaurant "Beste eetplek en beste ontbyt in Kenosha County" te verdien.
Gelukkig vir Arkansas, het Lucy's Diner drie plekke in die staat. Hierdie 24/7 restaurant bied ontbyt volgens 'n wetenskap. Die spyskaart bevat byvoorbeeld 'n hele gedeelte wat toegewy is aan hash browns. U kan hulle 'in uie gesmoor', 'bedek met kaas' of 'bedek met chili', net 'n paar opsies. Aangesien al die kos u dors sal maak, het hulle meer as 100 drankkeuses.
Wat die outydse diners betref, is Blue Benn so outentiek as wat dit kom. Die eetmotor is in 1948 saamgestel en het sedertdien op dieselfde plek gesit. Die motor en die kombuis en die kombuis is ook oorspronklik. Daar vind u hutte met jukeboxes en kliënte geniet hul pannekoeke met regte Vermont -esdoornstroop. Bonus: hulle het tuisgemaakte doughnuts!
Fremont Diner is een van die jongste restaurante op hierdie lys, en mdashit is in 2009 geopen, maar sy sjarme en vars bestanddele het al verskeie titels van die "beste eetplek" verdien. Terwyl een beoordelaar van Yelp die dinge saamvat, is dit 'plattelandse zuiden en Californië -wijnland'. Die bestanddele is seisoenaal en plaaslik verkrygbaar, wat sorg vir ekstra lekker geregte soos die Hangtown Fry (roereier met gebraaide oesters en rucola), Farmer's Toast (geroosterde aspersies, ricotta, eierkant met truffelolie) en Hash (gerookte) bors, spruitjies, gekaramelliseerde uie en salie met 'n eier met 'n sonnige kant).
Daar is diners, en daar is Mickey's Diner. Die 24/7 restaurant, wat in 1939 gestig is, het in 1983 'n plek op die National Register of Historic Places verseker. Dit het in verskeie films verskyn, waaronder Die Magtige Eende, Jingle al die pad, en 'N Prairie -huisgenoot. Die Art Deco-spoorweg-diner het verskeie spesiale geregte, maar die karringmelkpannekoek met die geheime resep laat mense altyd aan die praat. Een Yelper noem dit die beste pannekoek wat sy nog ooit geproe het. Neem dit, IHOP.
Wat in Oktober 1946 as 'n apteek/koeldrankfontein begin het, het deur die dekades baie verander. Brent's Drugs is nou apteekvry, en die huidige eienaars het die plek opgeknap met 'n klassieke eetplek, kompleet met 'n wit-en-wit kleurpalet. Wat nie verander het nie, is die kroegstoele en die koeldrankfontein: hulle het op dieselfde plek gebly sedert die eetkamer se deure oopgemaak het. Brent's Drugs het onlangs sy debuut in Hollywood gemaak in Die hulp.
Goody Goody, wat in 1948 gestig is, was nie altyd 'n eetplek nie. Dit het begin as 'n wortelbier-staanplek en verander in 'n drive-in voordat dit die Goody Goody geword het wat vandag op baie "Best Diners" -lyste gevind word. Die spyskaart bevat blaaie vol maaltye, maar die opvallende gereg was deurgaans Chicken & amp; Waffles: 'n halwe gebakte hoender en 'n Belgiese wafel. Sekerlik, dit is baie kos, maar in Rome.
As u lus is vir sielskos en u toevallig in DC is, het u geluk. Florida Avenue Grill is trots daarop dat hy die "die oudste soulfood -restaurant ter wêreld" is. Die aandete is sedert 1944 geopen en bedien die hele dag ontbyt, met heerlike opsies, insluitend vis en grits, soetkoek en salmkoeke. Vir aandete word die kos nog meer toegeeflik met gebraaide varktjops, varkpote en varsgebakte Atlantiese croaker.
Hierdie gewilde diner, wat in 'n Worcester Lunch Car in 1946 geleë is, is 'n gunsteling onder die plaaslike bevolking, danksy die klassieke geregte en die indrukwekkende verskeidenheid spesiale aanbiedinge. 'Heerlike kos, bedien deur mense wat trots is op wat hulle doen,' verklaar een Yelp -beoordelaar. Wat die vintage voorkoms van die plek betref, het 'n ander beoordelaar geskryf: "Moenie dat die verouderde fasade jou mislei nie; hierdie plek het uitstekende gehalte, uitstekende diens en is skoon van binne!"
20. O ɼharley 's
Hoofkwartier: Nashville, Tennessee
Amerikaanse verkope: $ 526 miljoen
Aantal Amerikaanse liggings:212
Rang van finansiële prestasie: 28
Waarde rang: 8
Byna 45 jaar gelede het Charley Watkins die eerste O'Charley's in Nashville, Tennessee, geopen. Met sy 212 liggings bied die middelgrote ketting kliënte 'n ervaring vol suidelike gasvryheid, vars gebakte pasteie en ruim porsies wat 'n beroep op die waardebewuste kliënt maak.
Ondanks 'n data-inbreuk hierdie jaar wat daartoe gelei het dat toegang tot kliëntkaartinligting verkry is en 'n afname van 2,5% in verkope in dieselfde winkel, lok O'Charley's steeds kliënte aan met sy opgeknapte spyskaart en lae pryse.
Is klein restaurante besig om dood te gaan? 'N Verskeidenheid vinnige, gemaklike konsepte en restaurante met restaurante met groot eetkamers kan die besoekers maklik laat dink dat die era van klein restaurante wat tydens die resessie lewendig geword het, besig is om op te gee.
Mario Batali & rsquos La Sirena spog byvoorbeeld met twee eetkamers wat elk ongeveer 100 sitplekke het, plus 'n patio en privaat eetkamers. Dit & rsquos a groot restaurant. Dieselfde geld vir Steve Samson & rsquos buzzy Rossoblu, met 120 sitplekke, en Jean-Georges Vongerichten & rsquos het onlangs 150 sitplekke geopen, beide in LA regoor die land, nuwe ontwikkelings en hotelle met lewendige sjefs soos Andrew Carmellini (hy open restaurante in Baltimore en Detroit in die komende maande) bewys dat die neiging nie beperk is tot New York en LA nie
Dit is geen wonder dat sjefs soos Brendan McHale, wat onlangs sy bekoorlike plek met 30 sitplekke, The Eddy, verlaat het om na Wisconsin te verhuis vir 'n verandering in pas, klein restaurante en ldquoa sterwende ras genoem het. 60 sitplekke of minder & mdashrun deur slim, strategiese sjefs gaan sterk.
Hoe doen hulle dit in die lig van stygende huurgeld, steiler koskoste en meer mededinging?
Rucola, een van Brooklyn se bekoorlikste restaurante | Foto: Rucola
Die model vir die bestuur van 'n klein restaurant is redelik spesifiek, en Henry Rich, mede-eienaar van verskeie klein en meerjarige besige Brooklyn-restaurante, soos die Italiaanse juweel Rucola en die nuweling Metta, verduidelik. & ldquoJy moet presies weet wat die buurt wil hê en deel wees van die gemeenskap. & rdquo
Santos Uy, wat 'n drieling intieme eet- en drinkplekke in LA besit, en gehelp het om verskeie ander oop te maak, stem saam. In sy stad spring eetgaste in die motor om groter restaurante te bereik waaroor hulle gelees het, maar vir kleiner plekke, sê Uy, moet u die mense om u bedien, en as u wil eet, kom hulle in . & rdquo
Namate die mark steeds meer mededingend word, moet die buurtgevoel met die plaaslike bevolking en die inwoners van die stad spreek. U het albei dinge nodig: u gereelde gaste en mense van regoor die wêreld en die stad [moet] voel asof hulle gereeld is, 'sê Andrew Tarlow, wat 'n groep gewilde restaurante in Brooklyn besit, waaronder Diner en Roman & rsquos.
Om die kode te laat klop vir wat 'n klein restaurant laat werk, gaan met ander woorde nie net om presies vas te stel wat 'n gegewe buurt wil hê nie, maar ook hoe die woonbuurt inpas in die hele stad se ekosisteem en mdashone wat aansienlik verskil tussen New York en LA, byvoorbeeld .
Aspersies by Chicago's Giant | Foto: Kristen Mendiola
Die konsep van veiligheid in getalle is deurslaggewend vir baie suksesverhale. Sodra u drie of meer [restaurante] kry, kan u met 'n paar verskillende rekeninge met verkopers begin onderhandel. Dit is baie makliker, en rdquo Rich sê.
Hulpbronne kan ook gedeel word oor restaurante wat deur dieselfde mense bestuur word. & ldquoWy cross utilize, & rdquo Alex Raij, wat drie klein restaurante en 'n kafee in New York besit, verduidelik. Ons afval word baie goed beheer. . . ek en my man is basies verskaffers, en ek bring vleissnitte wat by die een restaurant beter as die ander in die stad kan werk.
Boonop gaan die spanne verder as om net infrastruktuur en bestanddele te deel. & ldquoOne restaurant leer uit die foute of suksesse van 'n ander, & rdquo Rich voeg by.
Dit is vinniger om lesse te leer deur streng personeel, wat noodwendig verskeie verantwoordelikhede kan hê en meer in hul kombuise belê voel. Ken Oringer, wat beide kleiner en groter restaurante in Boston en New York besit, wys daarop dat u met kleiner personeel kan klaarkom, en dit is lekkerder om mense met hoede te dra. oeufs en cocotte tot slegs 18 sitplekke, en daar is twee mense wat in 'n skof daar werk. Een persoon wat wyn skink, een persoon wat die kos maak, en hulle kan ook wyn skink, en hulle doen ook die skottelgoed. Hulle doen alles, en rdquo Uy sê. 'Een van die duurste dinge is om u restaurant te beman,' voeg McHale toe, wat vyf dae per week by The Eddy teruggekap het op 'n voorbereidingskok en hardloper. Dit is dus baie belangrik om dit maer te hou.
Die eetkamer by L.A.'s Petite Trois | Foto: Capra Photography
Daar is ook ekstra druk om sitplekke vol te maak en tafels in 'n klein ruimte te draai, wat nie op massa kan staatmaak nie. Een tegniek is bedieningsstyl: Deur tapas te doen, wat nie 'n aparte koers nodig het nie, by Toro in Boston, sê Oringer, en ons kan steeds 300 mense per nag doen, alhoewel dit 60 sitplekke het. Dit was die sleutel tot die formule. & Rdquo By Coppa, met sitplek vir 40 en Italiaanse kos, is alles bedoel om gedeel te word, en ook 'n vinniger tempo.
Uiteindelik is daar minder ruimte vir foute by hierdie bekoorlike plekke. En deesdae is dit nie genoeg om slegs een strategie te volg nie, of dit nou by die buurt is, vinnig omslaan, 'n klein en behendige personeel aanhou of staatmaak op 'n netwerk van restaurante. U moet die regte formule hê, wat sommige of al die bogenoemde kan insluit. En dan het sommige plekke natuurlik net die X -faktor.
Dit was 'n groot treffer! Die kinders het vanoggend opgestaan ​​en gevra of daar oorblyfsels was (daar was nie). & Quot
50 State of Diners
Of dit nou in 'n historiese gebou, 'n treinstasie of 'n ware ou-skool-eetwa geleë is, in die middestad of aan die waterfront, hierdie lepelryke lepels bedien outentieke eetgoed met 'n bietjie sjarme en 'n besproeiing van streeksfeer .
Foto deur: Nicole Boyd Lehman
Foto deur: Total Image Creative
Foto deur: Louisville Tourism
Foto deur: Bestemming Ann Arbor
Foto deur: Blush Photography
Foto deur: Upton Ethelbah lll
Foto deur: Lara Ventimiglia @ Bella Media LLC
Die Blue Bonnet Cafe & mdash wat na die hoed vernoem is, nie die gewilde Texas wildflower & mdash, het sy oorsprong in 1928 in Main Street in Marble Falls en het in 1946 na die huidige ligging op snelweg 281 verhuis. is sedert 1981 in familiebesit, toe John en Belinda Kemper die operasie oorgeneem het. Baie van die personeel is al meer as 25 jaar by hulle, en die Kempers se oudste dogter, Lindsay, en haar man Dave, het in 2005 by die span aangesluit. Bonnet en het elke jaar teruggekeer sedert hul huwelik van meer as 60 jaar. The Blue Bonnet is trots op tuisgemaakte geregte soos gebraaide gebraaide, gebraaide biefstuk en lewer met uie, maar sy aanspraak op roem is tert. Die tweesydige tertkassie van die aandete spog met 14 verskillende tertgeure wat daagliks beskikbaar is (moenie die klapperroom-gunsteling-roomys misloop nie), en die ete vier selfs elke week van 15 tot 17 uur die happy hour. Die pasteie is so onweerstaanbaar dat diewe selfs hele pasteie gesteel het tydens 'n inbraak in die eetplek in 1931 (soos berig deur The Burnet Bulletin).
Suid -Dakota: Phillips Avenue Diner
Toe hierdie vintage lugstroom-sleepwa-eetplek aan die westekant van Sioux Falls geleë was, van 1997 tot, was dit bekend as die Market Diner. Op bevel van die burgemeester het die eienaars ingestem om die eetplek na die ontluikende sentrum van Sioux Falls in Phillipslaan te skuif, waar dit 'n steunpilaar vir plaaslike inwoners en toeriste geword het, en hulle noem dit die Phillips Avenue Diner. Die ruimte is gelyk aan die klassieke eetkamerversiering, insluitend toebehore soos houthutte in pekanneut en 'n hoofkamertoonbank, sowel as ontwerp-elemente soos teëlvloere, neonbeligting aan die buitekant en tafels met metaalrand. Lees die tientalle geraamde foto's (geneem deur 'n eerbiedwaardige plaaslike fotograaf) wat die afgelope 75 jaar die middestad van die sentrum van Sioux Falls uitbeeld, vir 'n kant van die geskiedenis saam met u maaltyd. Gewilde geregte sluit in piesangbroodroosterbrood, 'n kalkoen -avokado BLT en die Kitchen Sink Burger, waar die patty bedek is met varkvleis, Amerikaanse kaas, kaasmielies en 'n mosterdsous. Vir 'n voorsmakie van die streek, probeer die poutine, 'n stewige bord patat met varkvleis, kaasmielies en 'n ryk bruinsous of Sweedse gehaktballetjies, 'n knipoog na die Noordelike erfenis van die Mount Rushmore -staat, wat bestaan ​​uit gehaktballetjies wat in 'n gekruide bruinsous oor eiernoedels en saam met lingonberrykonfyt.
Brent's Drugs is in 1946 gestig as 'n apteek met 'n frisdrankfontein in die Fondren -woonbuurt in Jackson, en is lank reeds 'n bymekaarkomplek vir die plaaslike bevolking. Die apteek is in 2009 verkoop, maar danksy Brad Reeves, inwoner van die Fondren, en sy plaaslike vennote, Jonathan Shull en Amanda Wells, skyn Brent se koeldrankbron uit die veertigerjare en die sjarme van die middagete nog steeds helder (net soos die oorspronklike turkoois boemerang -tafelblaaie en vinielstalletjies). Daar is nie 'n slegte sitplek in die huis nie, maar besoekers kom byna daagliks in om te sien waar die eetplek uit The Help verfilm is en om die stand te versoek waarin Hilly en Skeeter gesit het. Hou u bestelling klassiek en kombineer 'n sjokolade -shake met die meerjarige. gewilde Brent's Burger, 'n klassieke kaasburger met al die fixins wat nog beter gemaak is met die byvoeging van spek en 'n gebakte eier. En al klink dit na 'n onwaarskynlike kombinasie, maar die eier-en-olyfslaai, wat jy as 'n voorgereg of in 'n toebroodjie kan bestel, het sy eie aanhangers gekry.
Toe David "Mickey" Crimmons en John "Bert" Mattson in 1939 Mickey's Diner in St. Paul stig, kon hulle nie gedroom het van die erfenis wat hulle sou agterlaat nie. Om te sê dat die diner vol geskiedenis is, is 'n understatement: dit werk al meer as 80 jaar onophoudelik en word deur drie generasies van die Mattson -familie bedryf. In 1983 is dit aangewys as die National Register of Historic Places, wat dit een van die eerste eetplekke was wat 'n baken was. Die ikoniese chroom -fasade van die eetwa verskyn in talle films, verskyn op TV -reekse soos Food Network's Unwrapped, Rachael Ray's Tasty Travels en Alton Brown's Feasting on Asphalt, het talle tydskrif- en koerantartikels besoek en talle beroemdes besoek. En tog, vir al die fanfare, bly Mickey's getrou aan sy wortels as 'n buurtdiner. Afhangende van die tyd van die dag, kan u gesinne in die gesellige hutte pak, kerkgangers wat heerlik smul aan karringmelkpannekoeke, solo-diners wat 'n burger afwas met 'n handgedoopte mout, of konsertgangers en hokkieliefhebbers wat hul maag bedek tydens die aand se kroeg. Of dit nou die eerste keer is dat jy hier eet of jou 10de, jy sal meegesleur word deur 'n golf van nostalgie.
Sedert Kathleen "Kappa" Horn en haar broer, Raymond, Slim Goodies Diner in New Orleans in 2002 gestig het, het dit legio aanhangers van naby en ver verdien vir sy Creoolse kookkuns en Big Easy -gasvryheid. Die eetplek het sy status as 'n grondslag van die New Orleans -gemeenskap bevestig, en bedien daagliks 363 dae per jaar ontbyt en middagete, en ná orkaan Katrina was dit een van die eerste (en min) restaurante wat heropen het. Vra vir 'n vensterhok aan die voorkant van die restaurant vir 'n uitsig oor Magazine Street en wonderlike mense om te kyk, en neem dan die funky kunswerke, gesinsfoto's en duisende Polaroid-foto's van beskermhere terwyl u die spyskaart deurblaai. U kan nie verkeerd gaan met enige van die "Slammers" en mdash kreatiewe ontbytgeregte met 'n Creoolse draai en mdash soos die Creole Slammer nie, waar skerp hash -bruin bedek word met twee eiers en 'n crawfish etouffee ('n romerige langvis -sous) wat perfek is om te mop op met varsgebakte beskuitjies. Bestel op die geheime spyskaart die wafelburger, waar 'n wafel instaan ​​om die broodjie om 'n sappige pattie te draai. As u op 'n besonder stomende dag hier is, gaan u na die buite-patio op die agterplaas, te midde van 'n welige tuin en toegerus met lugversorging en waaiers, en neem die rand af met 'n bevrore drankie.
Noord -Dakota: Kroll's Diner
Jim en Alvina Glatt het Kroll's Diner in Bismarck in 1969 gestig, en hoewel daar nou vyf plekke in die Roughrider-staat is, het dit steeds 'n familiebesigheid gebly. Elke plek behou 'n terugslag van die 60's, met geruite vloere, neon-aksente en 'n jukebox wat liedjies uitdraai. U kan nie verkeerd gaan met klassieke eetkombinasies soos steak en eiers of 'n burger en 'n shake nie, maar mis nie die Duitse spesialiteite waarvoor die aandete bekend is nie. U vind krammetjies soos fleischkuechle (vleispasteie) en kuchen (gevulde en diepgebraaide hartige gebak), maar die gunsteling is Knoephla Soup, 'n romerige sop op basis van sous met aartappelkluitjies. Dit is miskien nie die mooiste gereg nie (by die eetplek word dit met lustige knoppie geel sop genoem), maar daar word nie ontken dat die warmte en troos wat 'n bak bring nie, veral tydens die berugte strawwe winters van Noord -Dakota, wanneer die Fargo -plek alleen deur 245 liter gaan. van hierdie sop per maand. En selfs as u dink dat u nie 'n soet tand het nie, is die onderskatte rabarberkaramelrol, gemaak met plaaslike wilde rabarber, 'n moet-probeer, maar dit vind die regte balans tussen soet en tert.
Selfs as u alleen eet, is Handy's Lunch die plek waar u uiteindelik 'n gesprek met iemand by die hoefysterbank kan begin voer. Daar is trouens gereelde wat om die sitplek aan die einde van die toonbank stry, sodat hulle kan gesels met Janet Handy, die eienaar van Earl Handy, wat steeds kom om hamburgers te maak en die briesie te skiet. Earl is die eienaar van die derde generasie van die geëerde Burlington-diner, wat in 1945 deur sy grootouers gestig is as 'n ma-en-pop-kruidenierswinkel. ontbyt en middagete. Die spesiale aanbiedinge het ook mettertyd ontwikkel: Toe Earl grootgeword het, was Handy's bekend vir spesiale aanbiedinge soos vleisbroodmaandae en goulash -Dinsdae, maar hy het sy stempel op die spyskaart afgedruk met 'n reeks groot ontbytbroodjies. Gaan groot of gaan huis toe met die Chuck Norris, 'n vyflagige beslag wat drie en 'n half pond weeg en bevat vyf stukke Franse roosterbrood, vier eiers, kaas, ham, spek, wors, 'n hamburgerpatty en corned beef & mdash alles bymekaar gehou deur 'n spies van 10 duim (sodat dit nie omval nie) en vergesel van 'n kant van die esdoornstroop van Vermont. Dit smeek om geniet te word, maar daar is 'n vriendelike kompetisie tussen plaaslike hoërskoolleerders om te sien wie die vinnigste een kan eet.
In die stad Goshen, om by South Side Soda Shop in te stap, is soos om terug te keer in die tyd. Die plek is in 1910 gestig as Dean's Grocery, en in die veertigerjare het die eienaars 'n Bastian-Blessing-soda-fontein geïnstalleer, wat vandag nog bestaan. Aan die ouer kant van die eetkamer vind u hutte en tafels onder die oorspronklike blikplafon aan die begin van die 90's. Geslagte van gesinne het South Side hul tweede eetkamer genoem, maar 'n uitstekende draai by Diners, Drive-Ins en Dives het dit regtig op die kaart geplaas, en die ligging tussen The University of Notre Dame en Noord-Indiana Amish Country maak dit 'n perfekte put stop by die I-80/90 Indiana-tolpad. Die spyskaart word besprinkel met 'n aanraking van die inheemse Philadelphia van Nick, en dit is 'n paar van die gewildste geregte. Dit bevat die Philly Cheesesteak-toebroodjie, bedien op 'n Amoroso-hoagierol, en die Philly Chili, waarin eiernoedels met die bekroonde bees-en-boontjie-chili, uie, cheddar en suurroom bedien word in 'n koeldrankglas soos 'n hartige sous. Daar is ook genoeg om jou soettand te versadig, van die koeldrankfonteinspesialiteite soos vlotte en mout tot meer as 30 geure tuisgemaakte tert, insluitend die liefhebbers van suurlemoenmeringue.
Kalifornië: Patrick's Roadhouse
Voordat Bill Fischler Patrick's Roadhouse in 1973 gestig het en dit bekend geword het as die diner van Santa Monica by die sterre, was die gebou eers 'n treinstasie, daarna een van Al Capone se huise met 'n slegte reputasie (deesdae word die kamers bo op Airbnb verhuur) en uiteindelik 'n worsbroodjie staan. Talle bekende persone eet nou hier, maar die beroemde gesig wat die ete op die kaart geplaas het, was Arnold Schwarzenegger, wat by die restaurant ontdek is en sy rol as Conan the Barbarian vertolk het. Hy het gereeld saam met sy liggaamsbouvriende by Patrick's Roadhouse begin eet, en dit was bekend dat hy drie bestellings per dag geëet het van die nou beroemde goewerneur, 'n kombuisontbyt wat deur Schwarzenegger se ma uitgevind is, met ses eiers, rooi en groen soetrissie en wors. As dit middagete is, probeer jy een van Patrick's Roadhouse se ewe bekende hamburgers. Daar is die Kilt Burger, 'n half-pond Angus-beesvleispastei met 'n skerp romp met 'n skerp cheddar, of die Feckit Burger, waar die patty gemeng word met die sjef Josesito se beroemde "Kick Ass" pico de gallo, dan bedek met 'n soet-sous mengsel van gegrilde mango, 'n gebakte eier, appelhoutgerookte spek en esdoringstroop. Fischler se seun Anthony is nou die eienaar van die plek, en hoewel die naweke maklik die 45-minute-punt kan bereik, deel hy 'n insider-wenk wat u nie 'n bekende van nodig het nie: u kan vooraf bel om 'n bespreking te maak.
'Ons het 1000 mense, 10 op 'n slag.' Dit is een van die eerste tekens wat u sal sien as u die Texas Tavern binnegaan, 'n klein 24/7 gewrig wat sedert 1930 aan Roanoke bedien is. Oorspronklike pypvoetrail van vlekvrye staal word halfpad gedra deur die dekades se skoene wat daarop gerus het. Die teken is ook 'n knik vir die merkwaardige humor wat net so kenmerkend van die taverne geword het soos sy tuisgemaakte vleis-en-boontjie-chili (wie se naam hier met 'n 'e' gespel word) en die Cheesy Western, 'n hamburger bedek met 'n roereier, kaas en tuisgemaakte lekkernye. Texas Tavern is ook plaaslik bekend as Roanoke's Millionaire's Club, almal word hier soos 'n miljoenêr behandel, en kos word opgedis met 'n bietjie skerts (en 'n stewige hulp van BS) van die ouens agter die toonbank. Baie van hulle werk al sedert die tagtigerjare hier en ken gereeld die opdragte van die stamgaste, maar dit maak nie seer as jy die kort lingo ken om te bestel nie: 'n 'bak' beteken eenvoudig chili, terwyl 'n 'bak met' dit beteken kom met uie in blokkies gesny "warm" verwys na 'n worsbroodjie, met 'n ryk, boontjieslose chili (Matt Bollington, eienaar van die vierde generasie, voeg dit graag by sy Cheesy Western). Vra dat u hond 'loop' sodat hy kan gaan, en moenie eers daaraan dink om ketchup en mdash te vra nie, tensy u 'n sissie -sous wil kry.
Becky's Diner is gehuisves in 'n voormalige visverwerkingsaanleg aan die rand van die ou Port Portland -waterkant, en is 'n stapelvoedsel vir plaaslike inwoners, vissers en toeriste. Die aandete word om 04:00 oopgemaak om die vissersgemeenskap en werkers aan die water te akkommodeer, sodat u 'n toegewyde groep gereelde persone langs die toonbank kan sien en verhale kan ruil oor koringvleis hash en Maine -bloubessie pannekoeke. Kreef lyk miskien nie soos 'n tipiese aandete nie, maar gegewe die ligging van die eetplek, is dit geen wonder dat die skaaldiere prominent op die spyskaart is nie, en die hoofbestuurder van Zd Rand, die seun van die eienaar, Becky Rand, skat dat hulle tot 35 kilogram vars gepluk gaan. kreefvleis daagliks en tot 100 kreef weekliks. U kan kreef vir elke maaltyd hier eet as u wil: 'n kreefomelet of kreefroosterbrood vir ontbyt, 'n kreefbroodjie tydens middagete en aandete, die gebakte gevulde kreef wat 'n hoofrol in Diners, Drive-Ins en Dives gekry het. 'N Hele kreef word in die middel gesny, verpak met 'n seekos wat propvol kammossels, garnale en skelvis gevul is, bedek met botterkoekies en botter, en dan gebak tot bruin en bros. As die weer dit toelaat, sit 'n sitplek op die buitenterras vir 'n blik op die vissers- en kreefbote wat die vars seekos op die spyskaart inbring.
Nevada: Die koffiekoppie
As dit gaan om eet in die Silver State, steel Las Vegas gewoonlik die kollig. Maar 25 minute van The Strip af, in die stad Boulder City, word The Coffee Cup 'n klassieke en kreatiewe aandete wat die plaaslike bevolking, bekendes en toeriste nie genoeg kan kry nie. Boulder City is naby Lake Mead, so baie gesinne wat van die meer af teruggaan, maak 'n pitstop by The Coffee Cup, net soos padritters wat na die Hooverdam of die Grand Canyon reis. En die hotel se concierges in Vegas stuur gereeld gaste hierheen as hulle lus is vir huismaak. Die chili verde-omelet, wat op Diners, Drive-Ins en Dives verskyn, is 'n gunsteling vir waaiers, met 'n donsige omelet gevou met sag varkvleis en 'n pittige groen chili-sous. As u 'n katerbehandeling nodig het, kry die Godfather-bord, drie tostadas, bedek met warm Italiaanse wors, rissies, uie en kaas, gekroon met gebraaide eiergele-eiers. Of as u lus was vir waterski, probeer die Kahuna Burger, 'n kaasburger bedek met gesnyde ham, pynappel en teriyaki -sous. Die naweke kan tot 90 minute of langer styg, dus bestel 'n Bloody Mary, vervaardig met plaaslike wodka en die eienaar van Carri Stevens, 'n tuisgemaakte mengsel van Coffee Cup, en gaan na buite om te sien hoe die warm stokke en Harleys verbyry terwyl jy wag.
Ondanks sy naam slaag The Middle of Nowhere Diner daarin om honger skares van naby en ver na die stad Exeter te lok. Die gesellige eetplek is vol vintage gedenkwaardighede en ou foto's, insluitend 'n klompie Elvis-foto's wat die muur bokant die gepaste naam "Elvis Table", een van die gewildste sitplekke in die huis, versier. Die vrolike atmosfeer beteken dat die personeel waarskynlik u naam ken (of dit leer ken), en persoonlike geregte word dikwels vernoem na die kliënt wat dit versoek. Die klassieke klassieke trooskos sluit in donsige pannekoeke, vleisbrood en lasagne, asook seekosspesialiteite wat by die eetplek in die Ocean State pas. Soek meerjarige gewilde optelgoed soos vis en skyfies, mosselkoeke of calamari, maar kies vir die soetgoed vir 'n kenmerkende smaak van Rhode Island. Hulle is half-skulpies met quahog-mossels wat gevul is met 'n mengsel van broodkrummels, kruie, botter en gemengde mossels (soms word ekstra groente of vleis bygevoeg), tot goudbruin gebak en bedien met suurlemoen en warm sous.
Suid -Carolina: Stax Omega Diner
As u by Stax Omega Diner instap, is die eerste bak wat u sal opmerk. Dit is u tip om ruimte te bespaar vir nagereg of 'n sny koek te kry (probeer die esdoornbotter -pekanneut). Die spyskaart van 16 bladsye bied iets vir almal. Aan die hartige kant kan u nie verkeerd gaan met enige van die Griekse spesialiteite nie, 'n erfenis wat eienaar George Koumoustiotis, wie se pa die eetplek in 1988 gestig het, gehandhaaf het. Hy het sy eie vars, Mediterreense-Grieks-geïnspireerde wending op die spyskaart geplaas, insluitend sy persoonlike gunstelinggereg, Toskaanse hoender: Natuurlike hoender word gekombineer met geroosterde groente, gegrilde aspersies en kapokaartappels, en dit word alles bedek met kruie ekstra-olyfolie ingevoer van die Koumoustiotis-familieplaas in Sparta, Griekeland. Vir 'n voorsmakie van Suid-Carolina in die platteland, probeer die garnale en korrels, waarin gaar garnale met andouillewors, gerookte spek en aromatiese vrugte gekook word, alles bedien op 'n bed kaas.
Sedert dit in 1987 geopen is, het Drake Diner 'n reputasie verwerf vir 'n stewige Midwestern -tarief wat so goeie bedieners dikwels die uiteindelike kompliment van diners hoor: "Dit is net soos Ouma vroeër gemaak het." Die spoorweg-eetkamer behou sy sjarme van die ou skool, met neon-aksente, 'n oop kombuis, toonbank en banke. Gereelde studente, studente aan die Drake-universiteit en politici in die veldtog kan nie genoeg kry van die bedrywige diner-atmosfeer en op maat gemaakte ontbytklassieke nie, soos die kenmerkende omelet gevou met plaaslike wors, sampioene en kaas, sowel as 'beter as taart' "pampoen pannekoek. By middagete is die halwe pond hamburgers beslis 'n weddenskap. Probeer die gunsteling Kalifornië, met blaarslaai, tamatie, rooi ui en mayonnaise of die Rarebit Burger, 'n oop gesig met 'n pittige cheddarsous. Bestel een van die bloubord-spesiale toebroodjies van gebraaide beesvleis, gehaktbrood of gebakte kalkoen op brood, bedek met sous en bedien met aartappels en groente. Bespaar plek vir nagereg. Shannon Vilmain, wat die eetplek sedert 2001 saam met haar man Steve besit, het 'n aanhangsel vir haar pasteie gekry, veral vrugtepasteie soos appel, kersie of perske-swartbessie.
Vra enige inwoner van Crown Candy Kitchen, en hulle het beslis 'n storie. Dit is geen wonder nie dat die ou-skool Soda-fontein van die ou skool 'n plaaslike instelling is sedert 1913, toe Harry Karandzieff en sy beste vriend Pete Jugaloff dit as 'n gesinsvriendelike eetplek geopen het om hul Griekse lekkernye ten toon te stel. Crown Candy bly 'n familie -aangeleentheid en mdash Harry se seun, George, het dit in die vyftigerjare oorgeneem, en sy drie seuns, Andy, Tommy en Mike, bestuur nou die plek en mdash en min het oor die dekades verander, van die frisdrankfontein tot die ou houtstalletjies gebou deur Harry self. Dit is gepas dat die eerste ding wat u sal opmerk as u instap die snoepkissie, wat bedek is met outydse lekkergoed en sjokolade, soos die kenmerkende Heavenly Hash, mal marshmallows bedek met sjokolade en pekanneute. Om aan die vraag na seisoenale lekkernye soos sjokolade-paashase te voldoen, begin Andy dit in Januarie met die hand skink en 10 000 sjokoladehase per seisoen opdok. Crown Candy maak ook sy eie roomys, insluitend geure soos swart okkerneut, 'n streekspesialiteit vervaardig met swart Ozark-okkerneute, wat geprys word vir hul ryk, neut-soet geur. Hier is genoeg om u soettand te versadig, maar die plek het ook 'n reputasie verdien vir sy toebroodjies, veral die BLT. Dit is 'n monsteragtige, vleisagtige meesterstuk wat spog met 15 snye spek wat hoog met blaarslaai en tamatie gestapel is op 'n Texas -roosterbrood wat met Miracle Whip gesny is.
Orange Beach, aan die Golfkus van Alabama, is 'n bekende toevlugsoord vir watersportliefhebbers en toeriste op die strand. Maar die plek wat die plaaslike bevolking geheim wil hou, is Duck's Diner. Dit is 'n toevallige woonbuurt wat talle toegewyde besoekers lok wat nie genoeg kan kry van die rustige atmosfeer en die huislike kookkuns in die suide nie. 'N Klassieke "vleis en drie" is beslis 'n goeie idee: probeer om die gebraaide biefstuk te kombineer met raap, macaroni en kaas en patatbak, en maak dan die pepersous met 'n mieliebroodmuffin op. U vind ook kenmerkende geregte om u te versoek, of u smaak soet of hartig is, soos die piesang gevulde Franse roosterbrood, wat gebraai word, gerol word in kaneelsuiker en bedruip met botter pekansous, of die Creoolse koek, waar gerookte-Gouda-gegrilde korrels diep gebraai word, bedek met geroosterde tamatieskywe en versmoor in 'n Parmesan Creole garnale sous. Noudat die geheim uit is, nog 'n wenk: hier is 'n sitplek by die kroeg vir die beste uitsig in die kroeg met 'n uitsig oor die setperk in die Orange Beach Golf Centre.
Voordat Andy en Norann Kriner Kriner's Diner in Anchorage oopgemaak het, was hulle die eienaar van Sal's Klondike Diner & mdash en het hulle gelukkig hul vriendelike gasvryheid en die gesinsresep vir hul beroemde reuse kaneelbroodjie saamgebring. Die Kriner Cinnamon Roll is so geliefd dat diners van The Last Frontier af reis om net een te kry (moenie eers daaraan dink om 'n foto op sosiale media te plaas nie, tensy jy bereid is om ekstra's by die huis te bring!). Die Kriners se bakspel is sterk en hulle is ook bekend vir hul groot brode tuisgemaakte suurdeeg wat hulle in koffieblikkies bak en gebruik om toebroodjies, hamburgers, Franse roosterbrood en knoffelbrood te maak. Behalwe die groot gebak, is Kriner's Diner bekend vir kreatiewe kos, gedruk op 'n ewe kenmerkende spyskaart vol propvolle feite oor Alaska, familieverhale van Kriner en meer. (Dit het iets van 'n versamelaarsvoorwerp geword, dus moenie skaam wees om te vra om een ​​as 'n aandenking huis toe te neem nie.) Kies vir Andy's Awesome Burger, 'n lekker pittige wenner waar die patty met heuning-braaisous, uiestrooitjies, spek en tuisgemaakte jalapeno kaas. Die aandete verkoop jaarliks ​​ongeveer 10 000 van hierdie hamburgers, en 'n deel van die opbrengs word tot vandag toe meer as $ 30,000 geskenk aan 'n plaaslike liefdadigheidsorganisasie genaamd The Children's Lunchbox & mdash. Die aandete is ook bekend vir sy gratis Thanksgiving-aandete, saam met gebraaide kalkoen en al die fixins.
Lloyd en Vera Hathaway het hul naamgenoot in 1956 geopen in Carew Tower, wat toe die hoogste gebou in die middestad van Cincinnati was. Die diner self het 'n groter reputasie opgedoen deur geslagte van die plaaslike bevolking te voed, van solo-diners tot nuuskierige eetlustiges tot jarelange stamgaste, sowel as 'n lang lys bekende mense, waaronder Elvis Presley en president Eisenhower. Die eetkuns van die 1950's is tasbaar: foto's van Cincy se gloriedae teen die muur, lewendige rooi klanke en goue oues op die klankstelsel. Een van die kelnerinne, Genève, werk sedert 1979 by die ete. Die spyskaart weerspieël 'n stewige lys van geregte wat met liefde gemaak is, soos die gebraaide braaivleisbroodjie en die stadig gerookte bors. Vir 'n hiperlokale gereg, bestel die goetta -omelet of die GLT -toebroodjie, wat beide goetta bevat, 'n streng Cincinnati -voedsel wat die stad se diep Duitse wortels weerspieël. Dit is 'n vleis-en-graanwors wat tipies gemaak word van vark en beesvleis en saam met hawer van speldekop gebind word, en dan voorberei deur dit te kap, te sny, te sny en te braai. Goetta kan 'n aangename smaak wees, maar diegene wat daarvan hou, sal dit selfs eenvoudig eet of met stroop of ketchup opdok.
Sedert 1979 voed Peter Pan Diner enige tyd van die dag die plaaslike bevolking en toeriste van Fort Lauderdale af met ontbyt. Die ontbytaanbiedings hier is eintlik so gewild dat die aandete meer as 1 000 dosyn eiers elke week deurmaak. Die pryse gaan ook terug na 'n ander era: kies vir nommer 4 en u kry twee pannekoeke, twee eiers en twee spekrepies vir $ 4,50. As u 'n hartlike eetlus het, koop dan die Paulie Slam, met drie eiers, drie pannekoeke, wors en spek. Benewens die uitstekende ontbyt, is Peter Pan ook bekend vir sy Griekse geregte. Selfs as die dekor dit nie bekend maak nie, sal u waarskynlik sien hoe gereeld geregte soos gyro -geregte, gyrovleis bedien met Griekse slaai, patat, pita en tzatziki -sous en spinasie -pasteie op die meeste tafels afgelewer word. . Maak nie saak wat die uur is nie, spaar plek vir een van die nuutgemaakte nageregte.Bestel 'n sny van die gewilde Chocolate Supreme, 'n sjokoladekoek met 'n hele kaaskoek daarin, of probeer die seisoenale pampoenwervelkaas, wat rondom Halloween op die spyskaart verskyn en tot Nuwejaar bly.
Die Olimpiese speler Michael Phelps het moontlik Sip & Bite Diner op die nasionale kaart geplaas toe hy hier geëet het, maar hierdie derde generasie, familie-bestuurde diner in Baltimore, is sedert 1948 'n plaaslike toebehore en het alle lewensterreine bedien, insluitend personeellede, gesinne, prokureurs en studente aan die Towson Universiteit. Probeer 'n ontbyt van kampioene, die naam van die Franse roosterbrood van Michael Phelps, gevul met Nutella en bedek met aarbeie, slagroom en strooisuiker of die ontbytbroodjie wat babelas maak met 'n loperige eiergeel, avokado, spek, kaas en sriracha. As dit 'n voorsmakie is van die streek waarna u op soek is, kies dan vir alles met krapkoeke, vervaardig met krap wat plaaslik verkry word. U vind dit in roereier gevou, eiers veranker Benedictus, op 'n broodjie gebak en as deel van 'n skottel bedien. Eienaars Sofia en Tony Vasiliades het ook hul gesin se trotse Griekse erfenis behou met 'n uitgebreide reeks spesialiteite soos gyros, souvlaki en die topverkoper spanakopita, 'n kaasagtige spinasiepastei waarvoor Guy Fieri hard op Diners, Drive-Ins en Dives geval het.
Die Idle Isle Cafe is in 1921 in die hoofstraat van Brigham City gestig. Dit is steeds een van die oudste restaurante in Utah, kompleet met oorspronklike toebehore soos handgemaakte houthutte, 'n antieke oupa-horlosie en 'n marmer-en-oniks-soda-fontein. Die gesinsstyl van die diner, gekookte kookkuns, kom ook terug na 'n vervloë tyd, met outydse specials soos lewer met spek en uie, vleisbrood en koringvleis en kool wat op die spyskaart verskyn. Vir 'n tydlose klassieke, kies vir enigiets met die stadige gebraaide gebraaide ete, bedien as deel van 'n maaltyd saam met al die fixins, op 'n sjefslaai, of op toebroodjies soos 'n Franse dip of warm beesvleis. Sommige kliënte reis op 'n spesifieke dag van myl af vir spesiale aanbiedinge, soos bergforel, gegrilde Reuben-toebroodjies of kalkoen-aandetes, versadig met vars, gebakte broodjies. Bespaar ruimte vir nageregte met ledige bessies, 'n soet-soet kombinasie van bloubessies en marionberries, wat hul weg vind na soet lekkernye soos kaaskoek, milkshakes en die aandete van die aandete, warm bedien (pro tip: get it a la mode).
Voordat dit bekend gestaan ​​het as Harlow's Caf & eacute, is die Tempe -diner destyds May West genoem ('n toneelstuk oor die name van die oorspronklike eienaar, Conrad May en filmster Mae West). Met 'n knipoog na die vintage Hollywood, is die mure met houtpanele gevul met foto's en plakkate van klassieke films. Maar u hoef nie 'n bekende van te hê om die A-lys te kry nie, so dit is geen wonder dat sommige gereelde mense twee keer per dag hier eet nie. Alle lewensterreine kom hier bymekaar: sit op 'n stoel, en u kan die toonbank deel met 'n student van die Arizona State University, 'n stadswerknemer of selfs die burgemeester van die stad. Sedert die aanvang van die eetkamer in 1976 het nie veel verander nie, insluitend die reputasie daarvan dat dit stewige porsies kos gemaak het. Die spyskaart is net so groot soos die porsies, maar alles met tuisgemaakte chorizo ​​is beslis 'n goeie opsie (die aandete gaan ongeveer 200 pond per week deur). Soek spesialiteite onder die suide van die grensontbyt-afdeling, soos die Chorizo-rito Burro, of Chorizo ​​& amp Eggs, bedien met hasjbruin en u keuse van tortilla's, roosterbrood of koekies. U kan ook kies om chorizo ​​by u Eggs Maximilian te voeg, wat met reg sy reputasie as kater genees het. Dit begin met 'n meeltortilla bedek met hash browns, in blokkies gesnyde groente, uie, drie groot eiers, suurroom en die kafee se eie salsa. Om 'n bietjie hare van die hond by te voeg, spoel dit af met 'n Bloody Mary.
Sedert die Rolling Pin Cafe in 1993 in Fayetteville geopen is, was dit 'n gemeenskaplike stapelvoedsel, wat byna almal bedien, van universiteitstudente tot afgetredenes, die pak-en-das vir bloukraagwerkers. Travis Freeman werk sedert die opening by die eetplek, sy vrou Devona sedert 1997, en saam neem die egpaar die bedrywighede oor by Travis se ouers in 2007. Sedertdien werk die twee elke naweek langs die rooster, waar baie gereelde mense roep om 'n sitplek by die toonbank vir 'n blik op die kookaksie. Probeer die gunsteling omelet, bekend as The John Wayne (na een van Travis se byname), 'n stewige kombinasie van wors, ham, spek, tamaties, ui, groenrissies, jalapenos, suurroom en cheddar. Die aandete is ook bekend vir sy koekies en sous, beide smaaklik (room of wors) en soet (sjokolade en mdash moet dit nie klop voordat jy dit probeer nie!). Bespaar ruimte vir een van Devona se lekkernye, soos tuisgemaakte pasteie gemaak met vrugte van plaaslike boorde of die karamelrolletjies wat slegs die naweek is.
Die Silver Skillet bestaan ​​al sedert die vyftigerjare, maar het werklik sy voete gevind in 1967, toe George en Louise Decker die plek oorgeneem het. Vroeër was George 'n vleisverkoper, en die Skillet was 'n kliënt toe dit te koop was, en hy het die kans gekry om die plek te besit. Sy dogter, Teresa, en haar man Jeff, bestuur al meer as drie dekades die eerbiedwaardige eetplek in Atlanta, wat die reputasie van die vetterige lepel voortgesit het in die Suidelike kookkuns. Sit in een van die Naugahyde -hutte, of nog beter, gaan sit by die toonbank, waar u waarskynlik net langs 'n plaaslike politikus of Georgia Tech -student gaan sit as vir 'n filmster in die stad vir 'n skiet. As u hier is vir ontbyt, kies dan vir 'n suidelike stapelvoedsel soos hoender en wafels of plattelandse ham met sous (gemaak met druppels en koffie), perfek om op te maak met 'n donsige beskuitjie. Bly nog 'n rukkie met nog 'n koppie koffie en maak lus vir 'n sny heerlike suurlemoenskyfie, gemaak volgens George se oorspronklike resep.
Rock Island het in 1969 begin as 'n geskenkwinkel op Waikiki Beach, maar dit het 'n toebehore geword vir sowel toeriste as plaaslike inwoners (insluitend die sanger Bruno Mars) sedert dit Rock Island Cafe in 1999 geword het. atmosfeer, en die hele plek is versier met memorabilia en versamelstukke van Elvis Presley en Marilyn Monroe. Dit is ook alles te koop, so die dekor ontwikkel met verloop van tyd en mdash -personeel maak gereeld 'n grap dat as 'n stuk gedenkwaardighede te stowwerig raak, dit net die prys verlaag in plaas daarvan om dit skoon te maak. Die terugvoerstemming strek tot by die rekord van 45 omw / min wat diners ontvang nadat hulle bestellings by die toonbank geplaas het. Elvis is dalk koning, maar op die spyskaart heers kalua vark. Dit word op die tradisionele Hawaiiaanse luau -manier voorberei, gekook in 'n ondergrondse oond genaamd 'n imu. Die rokerige vark veranker die kenmerkende Porky Pig -toebroodjie, waar die gesnipperde drade versterk word met 'n soet braaisous, maar dit verg ook 'n hoofrol met nacho's, worsbroodjies en pizza. Spoel dit af met 'n skud of 'n dobber uit die frisdrankfontein, of as u tropies voel, 'n mai tai.
Georgie's Diner is in 1956 in New Rochelle, New York, gebou. In 1967 is dit verhuis na die kusdorpie West Haven, Connecticut, waar dit sedertdien 'n vaste diens was, wat plaaslike inwoners, toeriste en studente van die nabygeleë University of New Haven bedien. Die Griekse immigrante George en Irene Anthis het die ete in die vroeë sewentigerjare gekoop, en vandag voer hul kinders, die broer-en-suster-span, Nico Anthis en Georgette Kapetaneas, die vertoning uit. In 2009 herstel hulle die eetplek tot sy oorspronklike glorie van die 1950's, kompleet met vlekvrye staal-toebehore, terrazzo-vloere, neon-aksente en rooi-en-wit hutte. Die fokus op kos wat van nuuts af gemaak word, is ook konstant: die span maal hul eie meel, maal hul eie vleis, druk hul eie sap en bak hul eie brood. Trek 'n stoel by die toonbank vir 'n goeie uitsig oor die kombuis, om te sien hoe burgers, omelette en pannekoeke op die langdurige rooster sis. Moenie die fan-gunsteling Seoul-burger misloop nie. 'N Aangepaste patty & mdash met 'n mengsel van 60 dae droë ribbetjie, entrecote en bors & mdash word bedek met kimchi, skerp spek en die huiskaassous, alles op 'n brioche-broodjie. Nagereg hier is nog 'n moet. Probeer meerjarige gunstelinge soos Belgian Death Cake of New York-kaaskoek, of uiters gesogte seisoenale lekkernye soos tuisgemaakte geroosterde klapperroomys of veganiese Key lime-terte. Na u ete, kan u 'n wandeling maak op die promenade om die strandstemming en seelug te geniet.
Alhoewel Jimmy's Down the Street baie name gekry het sedert dit in die veertigerjare gestig is, het die eetplek sy ma-en-pop sjarme behou. Vanweë die ligging in die vakansieoord Coeur d'Alene, is dit 'n gewilde stop vir watersportliefhebbers en buitelugliefhebbers, maar dit is ook plaaslik geliefd. Binne vind u 'n outydse diner-atmosfeer, met vinielhokkies, toonbankstoele en ou kentekens wat die mure versier, wat almal deur beskermelinge geskenk word. Die nostalgie-opwindende spyskaart lees soos 'n lys van klassieke trooskos-gunstelinge, insluitend geregte soos koringvleis-hash, koekies en sous, en hoenderbraai by ontbyt, of burgers, vleisbrood en chili tydens middagete. Toe Guy Fieri 'n episode van Diners, Drive-Ins en Dives besoek, was hy 'n aanhanger van die hoender- en kluitjiesop, maar die gereg wat die vertoning gesteel het, was die groot karamel-pekanneutrolletjie. Die broodjies word daagliks vars gebak deur Gretchen Surber, wat saam met haar man Mike die ete besit, en is so gewild dat dit gereeld voor die einde van die dag uitverkoop word.
Die Igloo Diner is sedert 1937 'n plaaslike instelling in die Illinois -vallei, dus toe die inboorlinge Rich en Chris Decker in 2010 die plek gekoop het, het hulle geweet dat hulle ook 'n stukkie geskiedenis koop. Die paartjie het voortgegaan om die plek te bestuur asof die oorspronklike eienaars, Louie en Stephanie "Pat" Mazzorana, nog steeds aan die hoof was, tot groot vreugde van die stamgaste. Die Igloo, soos dit plaaslik bekend staan, is dikwels die eerste stop vir mense wat na die stad terugkeer, en is so deurlopend gewild dat jy selfs vier generasies van een gesin saam kan sien eet (en die ouer lede het waarskynlik ook hier geëet as kinders) . Op die spyskaart is die aanspraak op roem die toebroodjie van varkhaas, met 'n handgemaakte, gestampte en liggies gepaneerde varkvleis wat gebraai is tot goudbruin. Bestel dit saam met "die werke", en dit bevat ketchup, piekels en uie (maar geen mosterd nie), moenie vergeet om 'n kant handgemaakte patat by te voeg nie. Dit is die moeite werd om na die toebroodjie van die maand te kyk, soos The Carnivore, 'n driepattige bees gestapel met drie kase, spek, blaarslaai en tamatie op 'n broodjie gesny met chipotle mayo, of The Oh-La-Laa, 'n burger geïnspireer deur Franse uiesop. Was dit alles af met 'n glas tuisgemaakte wortelbier.
"Doo-Dah" is die bynaam van Wichita, en hierdie aandete het 'n vurige atmosfeer soos sy naam, met 'n ongepaste, gerieflike eetgerei, hipster-cocktailpartytjie-musiek en 'n uitstekende spyskaart met kreatiewe trooskos. Die aandete het 'n aanhanger: ESPN -basketbal -omroepers, Broadway -musieksterre en selfs filmster Harrison Ford (wat 'n paar keer per jaar besoek as hy sy vliegtuig laat diens). Miskien is die mees toegewyde gereeld die plaaslike Richard Holmes, 'n agtjarige wat byna elke dag by die ete geëet het en die blog "Counter Chat" op die webwerf van die eetplek skryf, waarin hy sy gesprekke met mense wat hy ontmoet by die ontbyttoonbank van Doo-Dah beskryf. Moenie die kenmerkende piesangbrood Franse roosterbrood, snye tuisgemaakte piesangbrood wat gebraai word en dan bedek met gebakte gekonfijte appels, appelbotter, slagroom, versuikerde pekanneute en tuisgemaakte vanielje-melassestroop (as 'n bonus, dit is glutenvry) ).
Kentucky: Wagner se apteek
Kentucky is sinoniem met perdewedrenne, selfs as dit by diners kom. Louisville's Wagner Apteek, oorkant die straat van Churchill Downs (tuiste van die Kentucky Derby), is al lank 'n trekpleister vir jockeys en renjaers. Leo Wagner het dit in 1922 gestig nadat hy Hagen's Pharmacy gekoop het om sy onderneming uit te brei, ruitersigarette en weeklikse goedere op krediet verkoop en daarna ontbyt en middagete bedien aan 'n toegewyde groep jockeys en opleiers. In 1965 koop hy Becker & amp; Durski, 'n gewilde verskaffer van turfgoed en kleiprodukte, en Wagners word 'n trekpleister vir ruiters om hul stalle te eet, aan te trek en aan te trek. (Daar is selfs 'n paar perdebande op die parkeerterrein ingeval 'n ruiter regtig haastig is!) Die Wagners het die apteek in 2014 verkoop, maar die eetplek bly 'n stapelvoedsel, nie net vir jockeys, trainers en renperdeienaars nie, maar ook vir Atlete van die Universiteit van Louisville, toeriste en lojale stamgaste ook. Daar is baie om van te hou op die huislike suidelike spyskaart: Probeer om die plaaslik beroemde groentesop te kombineer met 'n gebakte bologna-toebroodjie of Derby-toebroodjie, 'n heerlike heuning-geglasuurde ham en Swiss. As u toevallig in die stad was tydens die Kentucky Derby, moet u nie die Kentucky Hot Brown misloop nie, 'n warm kalkoenbroodjie met 'n oop gesig bedek met tamaties en Mornay-sous.
Massachusetts: Hoë middagete
Corner Lunch Diner is in 1955 in New York gebou. In 1958 is dit verskuif na Worcester, op die hoek van Lamartinestraat en Lafayettestraat, waar dit sedertdien 'n plaaslike baken is. U kan hierdie ou-skool-ete nie misloop nie; dit is een van die grootste in die stad en spog met 'n gebakte emalje-afwerking in skakerings van die 60's, soos pastelgeel en groen. Gereelde mense hou daarvan om soos familie behandel te word (met 'n gesonde dosis sarkasme ingesluit) en om stoelgangers vroeg te ontdek vir ontbytaanbiedings soos Two for the Day, 'n bord met twee eiers, twee stukkies spek (of wors), patat, roosterbrood, donsige karringmelkpannekoek en koffie, wat u slegs $ 5,59 terugbetaal. As u lus is, kies dan vir The Mess, 'n ontbyt wat eienaar Charles Boukalis op versoek van 'n kliënt opgedis het. Gekruide hasies word gevou met uie, rissies en roereiers, ham, spek of wors (of al drie, as u wil), en dan word die hele mengsel bedek met cheddarsous. Op Vrydae smeek die plaaslike bevolking oor New England-spesialiteite, soos vis-en-skyfies en mosselbrood, en diegene wat hiervan weet, spaar altyd plek vir nageregte soos 'n somer-klaar aarbei-koek.
Die dorpe Ann Arbor en Lansing kan nasionale opskrifte behaal vir hul onderskeie sportspanne, onderskeidelik die Universiteit van Michigan en die Michigan State University, maar The Fleetwood Diner het plaaslike fandom verdien met twee plekke van sy klassieke 24/7 ete. Die terugslag-vibes is die regte ding: die oorspronklike Ann Arbor-ligging bestaan ​​al sedert 1949 met vlekvrye staal, neonborde, swart-en-wit geruite teëls en viniel-toonbankstoele. Daar is iets vir almal, op enige tyd van die dag, maar die gereg waarvoor Fleetwood die bekendste is, is Hippie Hash. Knapperige tuisgemaakte hasjbroodjies word bedek met 'n mengsel van geroosterde groenrissies, uie, tamaties, broccoli en sampioene en bedek met fetakaas, 'n kaasagtige, hartige byt wat perfek is vir die hervulling van 'n all-night (hetsy van studeer of partytjie, ons is nie hier om te oordeel nie). Bestel dit "vleisagtig", en 'n stewige porsie tuisgemaakte koringvleishash, of ruil in tempeh as jy dit vegetaries wil hou.
Wyoming: luukse eetplek
Die Luxury Diner is sedert 1926 in Cheyenne geopen toe dit in 2015 'n maand lank gesluit het en gerugte versprei het dat dit 'n pizzeria gaan word, en Sherrie Lyle het dit gekoop om 'n deel van die snelweg 30 se geskiedenis lewendig te hou. Die een kant van die eetplek is 'n herontwerpte trollie -motor wat, volgens plaaslike kennis, van 1894 tot 1912 in Cheyenne gery het. Vra vir die beste sitplek in die huis vir die ronde tafel voor in die wa vir 'n uitsig oor die kombuis, eetwa en uitgebreide eetkamer. Sommige van die resepte is ook dekades oud, soos die tuisgemaakte worssous en die groenrissie, wat so gewild is dat die aandete minstens vyf liter per dag en 10 oor naweke deurgaan. Probeer dit op die gewilde Santa Fe Burrito, 'n 12-duim meeltortilla toegedraai om gebakte boontjies, tuisgemaakte salsa, roereiers en gerasperde cheddar, alles bedek met 'n groot lepel groen chili. Om 'n voorsmakie van die streek te geniet, bestel die hoenderbraai-steak, 'n stukkie saggemaakte ronde steak wat gebraai, gebraai en bedek is met worssous tot 'n uiters hartlike effek. Eindig soet met 'n groot tuisgemaakte kaneelrolletjie vir die tafel, en dit is so groot dat daar net een is wat tot agt mense kan voed.
Nadat sy meer as 30 jaar lank in die restaurantbedryf gewerk het, van bediening tot kroeg tot kook tot bestuur, het Shellie Mitchell besluit om haar koring te toets en haar eie plek oop te maak. In 2007 het sy Shellie's Country Cafe in die bergdorp Helena oopgemaak met net sewe tafels en 'n klein kroeg. Toe lyne konsekwent rondom die gebou (en dan sommige) ontstaan, weet Mitchell dat dit tyd is om uit te brei en verhuis na 'n groter plek langs snelweg 12 in 2018, en sy maak 'n tweede plek aan die teenoorgestelde kant van die stad oop. Die restaurant is 24/7 oop en is 'n middelpunt vir byna almal: vragmotorbestuurders, gesinne, laatnagleerders, studente, afgetredenes, buitelugentoesiaste en besoekers aan Yellowstone National Park en Glacier National Park. Shellie's maak aanspraak op die grootste kortbestel-spyskaart in die staat, met geregte wat by elke maaltyd aansluit, terwyl die leuse "niks moois nie, net goeie kos." Die aandete is veral bekend vir sy Holy Cow-spyskaart, wat spog met dubbele porsies van 'n paar van die kenmerkende geregte van die kafee, insluitend hoendergebraaide biefstuk, ontbytburrito's, omelette en een pond hamburgers (probeer 'n bisonburger vir 'n ware plaaslike smaak) ). Bespaar plek vir 'n skeppie plaaslik gemaakte huckleberry -roomys van Wilcoxson's, die bessies groei hier wild en smaak soos 'n kruising tussen 'n bloubessie en 'n kersie. Of kies 'n sny van die plaaslik bekende tuisgemaakte roomtertjies. Mitchell se dogter Aimee bak meer as 23 geure, waaronder die grondboontjiebotter-sjokolade en die gunsteling sjokolade-Oreo.
Die Hi-Way Diner is inderdaad geleë op 'n snelweg mdash Highway 2, om presies te wees. Maar vir meer as drie dekades het die 24/7 eetplek ook geslagte van Lincoln -inwoners gevoed, waarvan baie as kinders daar eet en dan, jare later, terugkeer met hul eie kinders. Die atmosfeer gaan ook terug na 'n ander era, met baie antiek, porseleinborde en neon-aksente wat die ruimte versier, en 'n spyskaart met eenvoudige, tuisgemaakte geregte. Gegewe die reputasie van Nebraska as eersteklas beesvleis, is dit raadsaam om daarvolgens te bestel.Probeer die gebraaide biefstuk met sous (veral gewild as ontbyt hier), of kies die eienaar Scott Walker se gunsteling, 'n warm toebroodjie met dik skywe sagte chuck-gebraaide bo-op 'n sny gegrilde Texas-roosterbrood, bedien met kapokaartappels en sous. Maar miskien is daar nie 'n beter smaak van die hartland as die Gorilla-burger nie, met 'n burger wat twee derdes van 'n pond weeg en bedek is met drie snye Amerikaanse kaas en drie repies spek, alles op geroosterde Texas-roosterbrood. Na ure is die skare laat in die nag gedeeltelik deel van 'n gereg met die tong-in-die-kies naam die Hot Stripper, met 'n kombinasie van geroosterde Texas-roosterbrood, hasjbruin en drie hoenderrepies, alles bedek met 'n lepel worssaus ( jy kan die lelie vergul deur eiers en kaas by te voeg).
Die Summit Diner is in Elizabeth gebou en het in 1939 in die dorp Summit afgelaai, waar dit tot vandag toe voortdurend funksioneer. Die oom en skoonpa van Jim Greberis het dit in 1964 by die oorspronklike eienaars gekoop, en hy en sy vrou, Michelle, bestuur die plek sedert 1980. Nie veel het oor die dekades verander nie: die fasade is dieselfde vlekvrye staal met groen en-wit emalje letters, en binne is die mahoniehoutmure, die Italiaanse tafelblad van swart marmer en die teëls op die vloer, mure en toonbanke oorspronklik. U sal geen musiek hoor speel nie, want die intieme ruimte en gonsende geselsies sorg vir genoeg klankbaan deur die dag. Die spyskaart bevat eiers op enige manier en stewige maaltye soos braaivleis-, ham- of kalkoen -etes in die nag. U vind 'n groot verskeidenheid Griekse spesialiteite, soos moussaka ('n eiervruggereg), spinasiepastei en pasticcio, soos moussaka met breë spaghetti, gekapte vleis en 'n bechamelsous. Vir 'n regte Jersey -ontbyt, kies die Taylor -ham ('n handelsmerk varkrolletjie), eier- en kaasbroodjie.
Die Four Aces Diner is vervaardig in Worcester, Massachusetts, en dit roep 'n klassieke oostkus-diner-gevoel op met art deco-styl, kleurvolle keramiekteëls en 'n vlekvrye staalafwerking. Sedert Four Aces in 1952 in Wes-Libanon aangekom het, was dit 'n steunpilaar vir geslagte Dartmouth-studente en gereelde werkersklas, so baie dat jy kan sien waar die tafelblad deur die elmboë deur die jare verslyt is. Four Aces is veral bekend vir sy ontbyt, insluitend tuisgemaakte koringvleis -hasj (die aandete eet 250 kilogram per week), pannekoek, gemoute Belgiese wafels en eiers Benedict. Verwag niks minder as suiwer esdoornstroop uit New Hampshire om u koeke te vergesel nie, of u karringmelk of die handgemaakte pynappel onderstebo pannekoeke bestel. Vir 'n voorsmakie van New England, probeer die rooi flennielash, 'n koringvleis -hash wat met blokkies beet gesny is en bedien word met 'n kant van esdoorn gebakte bone. Bespaar ruimte vir 'n esdoorn-geglasuurde donut, of sak een vir die pad. As jy jouself regtig wil bederf, bestel dit gegrild en dit word in twee gesny, gevul met slagroom en bedruip met esdoornstroop.
Die geskiedenis agter sy naam is troebel, maar Lindy's Diner is goed gedokumenteer as een van die oudste restaurante op Route 66 in New Mexico. Sedert 1929 het die Albuquerque -diner mense van alle strepe verwelkom, insluitend sakelui, die burgemeester, TV- en filmsterre (meer as 32 films is hier verfilm!), Haweloses en selfs president Clinton (en sy geheime diens -gevolg), wat 'n toespraak by die voordeur. Selfs viervoetige, harige vriende is welkom op die hondvriendelike patio. Soek kenmerkende geregte soos die Cowboy-ontbyt (dikwels buite die oggendure bestel), 'n hoender gebraaide biefstuk gesmoor in groen chili (gemaak met plaaslike Hatch chiles) en kaas en gekombineer met pinto bone, hash browns en eiers, plus 'n tortilla en 'n geroosterde jalapeno. Die hamburgers is net so kreatief soos groot, soos die Green Cheeseburger, 'n half-pattie bedek met Hatch green chiles en Amerikaanse kaas op 'n geroosterde brioche-broodjie. Met 'n knipoog na die Griekse wortels van die Vatoseow -familie, wat die eetplek sedert 1971 besit, word die Spartacus Burger bedek met gesnyde gyro en feta en bedien met 'n verkoelende kant tzatziki -sous.
Die personeel van The Square Diner in Tribeca in New York, grap gereeld dat dit Square Diner Studios genoem kan word vanweë al die flieks, TV's en fotosessies wat dit aangebied het. Selfs as u nog nooit 'n voet daarbinne gesit het nie, kan die ou-skoolse sjarme en die nostalgiese aantrekkingskrag nie ontken word deur die ou diner in die trein in 'n trein nie. Die tydlose atmosfeer word weergalm deur die ou liedjies, eienaardige tekens en ruim sitplekke. Die klante is so uiteenlopend soos die Big Apple, wat wissel van wetstoepassing tot kantoorwerkers, toeriste tot bekendes (soos ware New Yorkers, die personeel noem nie name nie), maar die meeste is dit eens dat die tuisgemaakte koringvleis -hash 'n wonderlike resultaat is brunch keuse (en kater genees). Die karringmelkpannekoeke, versprei met bolaag soos bessies, sjokoladeskyfies of klappervlokkies, is 'n gunsteling onder kinders (en kinders in die hart). Vir 'n voorsmakie van die klassieke New York, kies vir een van die kenmerkende toebroodjies, soos 'n kalkoenklub of die NYC Classic, met corned beef, sauerkraut en Swiss op geroosterde rog (die suiwelgenoot kan kies vir corned beef op rog met mosterd vir 'n ewe nostalgiese terugslag in New York). Gaan sit by een van die sypaadjies vir 'n kant van mense wat saam met jou maaltyd kyk. (Leonardstraat 33, New York, NY 10013)
Noord -Carolina: Smith Street Diner
"Kook in plattelandse styl, agt dae per week." Smith Street Diner se slagspreuk, gedruk aan die kant van die gebou, aan die deur en op die spyskaart, is een van die eienaardige grappies wat vasgebyt is sedert die ontstaan ​​van die Greensboro -diner in 2005. Die plek is tereg beroemd om die grootste koekie in die 'Boro: daar is ongeveer 'n tiental koekiesstyle in die suide, en die een wat hier bedien word, is 'n katkoekie (so genoem omdat dit so groot soos 'n kat se kop is). Die botterige, krummelrige ronde is 'n goeie pasmaat vir allerhande ontbytgeregte, soos roereier, spek of plaaslike Neese -wors met 'n bietjie worssous. Bedink u ontbytkoekie met 'n glasie of twee pittige Boar & amp; Castle-sous (uitgevind deur 'n outydse Greensboro-restaurant met dieselfde naam) of neem soetgoed saam met tuisgemaakte appelbotter. Moenie die gebraaide hoender -special op Donderdae misloop nie, wanneer eienaar Beth Kizhnerman (wat 'n klassiek opgeleide sjef is) haar kenmerkende voëls wat in karringmelk en warm sous gebak is, opdis.
Glen en Gayla Higgins het Shortcake's Diner in 1984 geopen, en dit het 'n restaurant in die hartjie van Stillwater gebly. Al ses hul kinders en selfs sommige van die kleinkinders het in die restaurant gewerk, en dogter (en huidige mede-eienaar), Charley, onthou selfs dat sy onder een van die hutte geslaap het terwyl haar ouers die gekke ure gewerk het om 'n 24/7 ete te kry aan die gang (hulle het sedertdien die ure verminder). Die dekor is minimaal, maar omtrent alles van die hutte tot die kroegstoele is helderoranje, 'n knik vir die nabygeleë Oklahoma State University se spankleure. Talle studente en plaaslike stamgaste smeek om 'n voorsmakie van tuis kook, veral honger atlete. Die voormalige OSU- en NBA -basketbalster Bryant "Big Country" Reeves het twee Country Breakfasts op 'n slag bestel vir 'n stewige porsie eiers, ontbytvleis en pannekoek (of wafels of koekies). 'N Ander gunsteling vir die aanhangers is die gebraaide biefstuk, met handgemaakte en gebraaide kubussteak van die plaaslike vleisverpakkingsmaatskappy Ralph's, saam met eiers by die ontbyt of op 'n toebroodjie.
Durango, 'n skilderagtige bergdorp in die suide van Colorado, het sy reputasie as reisbestemming verdien met sy pragtige somerweer, lang herfsblaarseisoen en uitstekende winterski. Ongeag die rede vir u besoek, geen reis na Durango is voltooi sonder 'n stop by die Durango Diner nie. Gary en Donna Broad besit sedert 1980 die historiese eetplek in die historiese Hooflaan en is steeds trots daarop om alles van nuuts af te kook, van huevos rancheros tot die "grootste en beste in die weste" -koekies ('n knik vir die pannekoeke wat Gary geëet het) by kinders op Long Island). Pak 'n stoelbank of een van 'n handvol tafels en kyk dan na die spyskaart. Enigiets met Gary se tuisgemaakte groenrissie is 'n goeie opsie, probeer dit in die The Cure, waar dit gerasper word op gerasperde plaaslike aartappels wat met kaas bedek is en met u keuse van toppings gestrooi is. Die groenrissie en die suidwestelike salsa is so gewild dat hulle al meer as 20 jaar permanent by die plaaslike kruidenierswinkels staan, en Gary skat dat die eetplek ten minste 'n saak per dag uitstuur.
Toe Jack Fuller in 1947 Fuller's Coffee Shop in Noord-Portland oopmaak, was sy doel om die werkersklasbuurt 'n plek te gee om tuisgemaakte kos te eet teen 'n billike prys. Die etos het deur die dekades konstant gebly, ondanks onvermydelike verandering: In 1960 verhuis die eetplek in 1979 na Portland & rsquos Pearl District, gee Jack die leisels oor aan sy seun, John, en in 2019 word Fuller 'n afdeling van Urban Restaurant in plaaslike besit Groep. Eienaars Mark en Carla Byrum het die retro -sjarme van die etenstafel behou met vinnige, vriendelike diens en 'n spyskaart met klassieke Amerikaanse eetgoed, plus handtekeninge soos tuisgemaakte brood en 'n koppie joe sonder bodem. Trek 'n stoelgang by die toonbank en drink 'n koppie terwyl u op die spyskaart kyk. Ontbyt is die hele dag beskikbaar, en u kan nie met klassiekers verkeerd gaan nie, soos gebakte beesvleis of goue skywe vla -roosterbrood, wat ook 'n draai in die Monte Cristo, 'n gegrilde ham, kalkoen en 'n Switserse toebroodjie kry. As u lus is vir middagete, is die aanbevole stap die Fuller's Burger en 'n perfek gesnyde dun patty, skerp blaarslaai, tamatie, piekels en geheime sous wat op 'n pittige broodjie en mdash gepak word, gekombineer met 'n romige milkshake.
Kozy Korner het al geslagte lank ontbyt en middagete aan Wilmington -gesinne geslinger, so dit is geen verrassing dat bedieners die bestellings van hul gewone mense uit hul kop ken en hul drankies op hulle wag nie. Die gesin wat deur 'n familie bestuur word, is in 1922 gestig deur John Vouras in die sentrum van Wilmington, waar dit floreer het, en is uiteindelik in 1964 aan sy seun Nick oorgedra, wat die onderneming 20 jaar lank bestuur het voordat die gebou deur 'n hoë gebou vervang is hotel. In 1992 herleef Nick die eetplek op sy huidige ligging in die Hilltop -woonbuurt, waar die foto's op die muur trots hulde bring aan die oorspronklike ligging. Die eienaar van die derde generasie, John Vouras, handhaaf die erfenis van die eetplek, insluitend die Griekse spesialiteite waarvoor dit bekend geword het. Spanikopita, moussaka en John se persoonlike gunsteling, gemarineerde hoender-gyros, deel die spyskaart met Amerikaanse klassieke soos gebraaide beesvleis, 'n terugskottel gedroogde beesvleis en roomsous bo-op roosterbrood. Om 'n voorsmakie van die Mid-Atlantiese Oseaan te proe, probeer om te krap: varkvleisstukke gekombineer met mieliemeel, gevorm tot 'n brood, in skywe gesny en gebraai. Of jy nou 'n vegetariër is of nie, die groente Reuben is 'n slaperige treffer, met 'n heerlike mengsel van suurkool, Switserse, tamaties, uie en Thousand Island -dressing wat tussen skywe geroosterde Joodse rog sit.
Sedert Pete se naamgenoot Knoxville-restaurant in 1986 geopen het, het Pete Natour en sy vrou Rita 'n getroue aanhang onder inwoners, toeriste en studente van die Universiteit van Tennessee verdien vir hul gesinsvriendelike atmosfeer en tuisgemaakte maaltye. Die egpaar het die ete as pasgetroudes begin, en die mure weerspieël die geskiedenis van die gesin en die diner met gesinsfoto's, foto's van beskermhere en talle memorabilia van die Universiteit van Tennessee. Trek 'n toonbank op en kyk na die klassieke aandete -spyskaart. As dit oggend is, kies vir Pete se ontbyt, saam met twee eiers, spek of wors, patat en roosterbrood of 'n koekie (jy wil die koekie met sous hê). Elkeen van die familielede het ook geregte na hulle vernoem, soos Rita's Chicken Salad, of The Joey Burger, 'n kaasburger wat vernoem is na een van die Natours se seuns (wat nou mede-eienaar is van Pete's), met 'n pattie bedek met 'n duo van Amerikaans en Switsers het op Texas -roosterbrood gestapel. Vir 'n voorsmakie van die Suidelike kookkuns, kies een van die daaglikse vleis-en-drie-spesiale aanbiedinge, soos vleisbrood of gebraaide varkvleis, vergesel van sye soos koolslaai, mac 'n 'kaas of bruin braaipan.
Vanweë die ligging net buite Washington se Cascade National Forest, staan ​​die historiese stad Marblemount ook bekend as die "ingang na die Amerikaanse Alpe", wat dit 'n gewilde bestemming maak vir buitelugentoesiaste en gesinne. Nadat hulle somers hier saam met hul gesin gekamp het, was Jim en Charlene Mullen so lief vir die omgewing dat hulle besluit het om die Marblemount Diner te koop, 'n plaaslike toerusting wat veral gewild is onder stappers, motorfietsryers, kajakryers en kampeerders wat 'n dag lank wil brand. die roetes. Die leuse van die Mullens is 'Keep Calm and Eat Pie', en dit is gepas, aangesien baie gereelde persone begin met 'n sny tuisgemaakte pastei (moenie die beroemde Triple Berry misloop nie) voordat hulle besluit wat hulle moet bestel. Die Marblemount Burger is beslis 'n stewige meesterstuk van 'n pastei van 'n derde pond bedek met gesnyde ham, dik spek, cheddar- en Monterey Jack-kaas, almal gekroon met 'n gebakte eier en versier met blaarslaai, tamatie, ui en piekel. As u dit regkry, maar nie plek vir tert het nie, neem 'n snytjie en ons wed dat dit 'n uitstekende snack na die staptog sal wees. As die weer mooi is, kan u 'n plekkie in die sonnige sitarea buite geniet om buite te eet met 'n pragtige uitsig op die berge.
Wes -Virginia: Ruby & Ketchy's
Sedert Ruby en Wilbur "Ketchy" Nicholson hul naamgenoot Morgantown -ete in 1958 geopen het, het hulle die taak gemaak om elke klant te leer ken, of dit nou die eerste keer of die honderdste besoeker is (een gewone is meer as 100 jaar oud!). Dit is 'n etos wat die plek werklik 'n Cheers-agtige atmosfeer gee, en dit word onderhou deur sy bedieners, waarvan sommige al meer as 40 jaar hier werk. Gaan sit by die kroeg om te luister na die ontbytgangers wat verhale ruil, of skuif in een van die houthutte om die vintage foto's van die atletiek van die Universiteit van West Virginia te bestudeer en van die motorvoertuie uit die jare 60- en 70's wat oor die straat by die Morgantown Speedway. Die spyskaart van die aandete sedert die eerste dag was die Silver Star -ham -ete, 'n ruim porsie (ons praat 12 tot 14 onse hier) van die naamgebakte ham, dik gesny en vergesel van klassieke kante soos slaai en aartappels. Vir 'n voorsmakie van die streek, kies die Donderdagspesialis van sopboontjies en mieliebrood, 'n stewige gereg met stadig gebakte boontjies in 'n sous sous wat geslagte van Mountain State-gesinne onderhou het. Dit maak steeds meer drang na kos en maak dat die inwoners van Morgantown soos hulle dit doen, die mieliebrood en die gepaardgaande gekapte uie bo -op die boontjies verkrummel, of die mieliebrood stoor tot die einde van die boontjiesous. Die eetplek is steeds in familiebesit en word bedryf, met Ruby en Ketchy se kleindogter Jane Dinardi aan die stuur. Sy dring daarop aan dat gaste ruimte bespaar vir 'n sny van een van die handtekening -roomtertjies, wat in geure soos sjokolade, klapper of suurlemoen kom, en elkeen spog met 'n indrukwekkende toringlaag donsige meringue.
Todd Bucher en sy vrou het in 2003 hul gerestoureerde Silk City Diner en mdash, wat destyds bekend was as die Chevrolet of diners & mdash, van Ohio na Delta in 2003 gebring. 'n eetplek vir besoekers aan die nabygeleë Chequamegon-Nicolet National Forest. Pak 'n toonbank om die aksie by die rooster te sien terwyl u die spyskaart deurskandeer. Met die eerste oogopslag lees dit soos 'n klassieke aandete, maar alles is 'n bietjie hoër. Pannekoek, byvoorbeeld, is nie jou gemiddelde flapjacks nie. Dit is eerder pannekoeke in Noorse styl, wat dun, effens soet en ideaal is met poeiermelk en 'n bietjie suurlemoensap. Ontbyt word die hele dag bedien, en daar is selfs 'n spesiale rooster om Todd se platoniese ideaal van 'n gebakte eier te kook: maklik, met sysagte, gekookte blankes en 'n goudgeel loperige eiergeel. Probeer een bo-op gevulde hasjbruin, gekombineer met plaaslike appelhoutgerookte spek. As u 'n voorsmakie van die streek wil geniet, kan u 'n visbraai op 'n Vrydagaand besoek, of 'n PBLT, gebraaide, gebraaide geel baars wat met spek, blaarslaai en tamatie gesny is, tussen skywe Delta Diner Bread, 'n pasgebakte suurdeeg volkoring brood van die plaaslike uitrusting Ashland Baking Company.
Toe Jennifer en Justin Berger mekaar ontmoet het na die universiteit in Pittsburgh's Eat'n Park, waar Jennifer 'n kelnerin was, het hulle nooit gedroom dat hulle eendag hul eie vetterige lepel sou besit nie. In 2015 het hulle 'n ander vereerde Pittsburgh-plek oorgeneem, die Dor-Stop Restaurant, wat sedert 1986 'n plaaslike toebehore is (die naam is 'n portmanteau van die woonbuurt Dormont en die trollie stop 'n blok verder). U kan hier nie verkeerd gaan nie, maar die pannekoekspel van die aandete is veral sterk. Probeer die kenmerkende soetkoeke, digte pannekoeke wat 'n tekstuurbalans kry met 'n skerp buitekant en donsige binnekant, en kan aangepas word met verskillende beslag (gewone, hawermout of pampoen) en 'n mengsel van toppe soos neute, sjokoladeskyfies en vrugte. Maar die Dor-Stop is geen pony met een truuk nie. Aan die hartige voorkant, moenie die Jumbot, 'n gemengde bord ham, eiers, aartappels, tamaties, rissies, uie en kaas, mis nie, of versoek Guy Fieri se weergawe. Toe hy vir Diners, Drive-Ins en Dives besoek het, het hy warm wors verruil vir die ham en jalapenos vir die soetrissies. Vir 'n hiperlokale smaak, probeer die Pittsburgh Turkey -toebroodjie: kalkoen, koolslaai, patat en Switserse kaas, opgestapel op Italiaans brood. Eindig soet met 'n bestelling van framboos -Franse roosterbrood, gevul met framboosroomkaas en eindig met 'n frambose -drup.
Op die North Carolina Barbecue Society Historic Trail moes elk van die 24 haltes aan die streng kriteria voldoen om 15 jaar of langer in die onderneming te wees, op hout- of houtskoolputte te kook, hul eie souse te skep en positiewe reputasie in hul gemeenskappe te verdien. . 'N Groot deel van die aksie vind plaas in die buurt van Lexington, maar daar word haltes versprei oor die hele staat, begin in Ayden en tot by Murphy. Gerookte varkbroodjies is 'n stapelvoedsel op die meeste plekke, en souse wissel tussen asyn- of tamatiegebaseerde versnitte.
Die Finger Lakes -gebied in New York bevat meer as 100 wynkelders danksy skuins wingerde en mere wat 'n mikroklimaat geskep het wat veral gunstig is vir Rieslings. Die pragtige omgewing is nog meer skouspelagtig tydens lewendige herfsblare. Daar is drie wynroetes met 'n soortgelyke aantrekkingskrag: Seneca -meer, Cayuga -meer (foto) en Keuka -meer - Seneca -meer is die grootste met 35 wynkelders en twee produsente van cider. Hazlitt 1852 Vineyards en Glenora Wine Cellars is twee van die oudstes op die roete.
Met invloede uit die Cajun- en Kreoolse erfenis, is Louisiana 'n kulinêre droom, en die Bayou Bounty Trail skitter met ongelooflike kos en 'n bestendige klankbaan van Zydeco -musiek. Die roete strek van Houma tot by die belangrikste spilpunt van Lafayette. Om 'n plek in die netwerk te kry, moet elke plek outentieke Louisiana -geregte bedien, so daar is geregte soos vark- en langoueboudin by Legnon's Boucherie in New Iberia, alligator ossenhaas by Cafe Vermilionville in Lafayette, of ontbytkoekies met langvis -étouffée by Café Des Amis in Breaux Bridge, soggens bekend vir Zydeco -musiek.
Na die vrystelling van 'n boek genaamd 100 geregte om te eet in Alabama voordat u sterf, het die staat 'n kulinêre kaart bekendgestel. Elke restaurant het 'n paneel, met spyskaarte wat Alabama-klassieke vertoon, soos suidelike tamatiepastei en gebraaide baber, sowel as nuwerwetse, kontemporêre geregte wat die konsep van tafel tot tafel volg. Op die Northern Trail moet u nie die Big Bob Gibson Bar-BQ in Decatur (foto) misloop nie, 'n baken wat in 1925 begin het. Of kombineer die Northern Trail met die Magic City Trail om die Irondale Café te ontdek, die inspirasie vir die Fannie Flagg -boek (en film), Gebraaide groen tamaties -wat ook toevallig 'n lekkerny is wat by baie stilhouplekke op die roete tot in die volmaaktheid gekook is.
Roete: I Love Alabama Food trail map
Kentucky produseer 95 persent van die wêreld se bourbon en die kongres verklaar dat dit Amerika se enigste inheemse gees is. Die Kentucky Bourbon -roete, wat in 1999 gestig is om die wetenskap van die vervaardiging van bourbon te leer, het die afgelope paar jaar gegroei en miljoene besoekers van regoor die wêreld gelok. Dit neem ongeveer drie dae om te voltooi, en toere (huidige gidse word op sy webwerf gelys) bevat vervoer, sodat u nie hoef te bekommer oor die bestuur na 'n moeilike dag van proe nie. Huishoudelike name soos Jim Beam en Maker's Mark (op die foto) word op die roete gevind-wat ook gekombineer kan word met die Kentucky Bourbon Trail Craft Tour om minder bekende distilleerderye te ontdek. 'N Gratis Bourbon-paspoort gee 'n T-hemp vir diegene wat al nege seëls versamel.
Colorado het 2700 handwerkbrouerye en tel - meer per capita as enige ander staat. Met so 'n oorweldigende aantal in so 'n groot gebied, is die Denver Beer Trail 'n goeie plek om te begin. Die roete bevat meer as 20 brouerye wat gereeld gekombineer word met voedselvragmotors vir 'n werklik gelukkige kombinasie. Die Platte Street Taproom (foto) in Denver Beer Company, geleë in 'n ou motorhuis, het een van die grootste sitareas in die stad en uitstekende brouerye soos Graham Cracker Porter en Incredible Pedal IPA. Fiction Beer Company volg 'n literêre benadering tot bier, met gebeurtenisse wat outeurondertekeninge en boekklubs insluit. Reisigers kan temabiere soos Old Bums en Beat Cowboys waardeer, 'n pale ale geïnspireer deur Jack Kerouac's Op die pad.
Wisconsin se liefdesverhouding met kaas dateer uit 175 jaar en vandag is dit 'n kunsvorm wat in meer as 600 variëteite voorkom. Die staat produseer jaarliks ​​2,8 miljard pond, en met soveel opsies het Travel Wisconsin die Great Wisconsin Cheese Tour geskep, 'n driedaagse reisplan wat in Madison begin en praktiese leer kombineer met proe en 'n paar van die beste bier van Wisconsin. Begin by Fromagination (foto) vir die proe van plaaslike ambagsmaas sowel as klasse (vir groter groepe), of besoek die Emmi Roth -kaasfabriek in Monroe en kyk na die produksieproses.
Wat begin het as 'n poging om die suiwelplase van New Hampshire te bevorder na jare se agteruitgang, het gegroei tot meer as vier dosyn deelnemers. Benewens roomyswinkels wat noordoostelike gunstelinge verkoop, soos esdoorn -okkerneut en elandbane, kan besoekers professionele roomysmakers ontmoet op plekke soos Brookford Farm (foto) en Connolly Brother's Dairy Farm om 'n herinnering te kry waar die melk vandaan kom. Die staat het 'n liefde vir sy oulike roomyswinkels, en daar is baie daarvan, soos Dewey's Ice Cream Parlour en Café, naby die natuurlike besienswaardighede van New Hampshire, soos die pragtige Winnipesauke -meer.
Die Willamette -vallei in Oregon huisves meer as 500 wynkelders en proelokale wat maklik bereikbaar is vanaf Portland. Die streek is bekend vir sy pinot noir en is verdeel in verskeie wynroetes met genoeg opsies om reisigers vir weke besig te hou. Op die Northern Willamette -roete vind besoekers wonderlike wynkelders, en op kronkelroete 47 nog 'n paar ongewone opsies, waaronder 'n sake -brouery en 'n siderprodusent, plus wonderlike skilderagtige wynkelders soos Montinore Estate en Apolloni Vineyards.
Die beste ontbytplekke in Amerika
Ons lys sonder ranglys, onvolledig en onberispelik van die beste ontbyt regoor die land. Geen brunch toegelaat nie.
Ons lys sonder ranglys, onvolledig en onberispelik van die beste ontbyt regoor die land. Geen brunch toegelaat nie. Maak jou gunsteling gewrig dit? Plus: Geregte wat sjefs soggens maak, die uiteindelike spens, en ons gids vir ontbyt wat u alles kan eet
Die rye is lank en die diens word voortdurend oorweldig, maar die Waysider bied 'n subtiele rooi-sous en die mees reguit kaas in die vrye wêreld.
1512 Greensborolaan 205-345-8239
Die koringvleis-hash kom perfek rond en minstens so goed uit. Die tuisgemaakte aarbeibos vir die koekies kom ook in 'n persbottel. Op een of ander manier werk dit.
805 Donagheylaan 501-327-5447, stobys.com
As jy nog nooit 'n Japannese ontbyt gehad het nie, gee jouself oor aan die gohan (rys met rou eier), gesnyde viskoekies, gebraaide gesoute salm, piekels, gekruide seewier en misosop, en dit blyk 'n goeie en versterkende idee vir ontbyt, veral as u die heuwels van San Francisco klim.
Ek kry altyd die perfekte sitplek en hoef nie twee keer vir koffie te vra nie. Ek weet nie of dit doelbewus van hulle kant was nie, maar die gemeenskapstafel in die oop kombuis maak sy belofte nakom deur 11 sitplekke te plaas, dus dit kan nie in alle tweetalle wees nie. Die sjef is Amaryll Schwertner, wat neurowetenskap bestudeer het voordat hy na kook gegaan het. Sy maak die klassieke, maar sy bewys dat ontbyt nie roetine is met voorbereidings wat luuks klink nie, maar aanbid die geure van ontbyt: warm beignets met jogurt- en roosmaryn-geurige framboosous ricotta met koffie-gestroopte dadels, pistache en sonneblomheuning en gestroopte eiers met Dungeness -krap, sesamolie en Japannese seesout. & mdash Francine Maroukian
*Na ontbyt op 'n Saterdag, is u net 'n paar tree van een van die grootste boeremarkte in Kalifornië af. Vind Blue Bottle Coffee en mdash, dit neem 'n paar minute om u koppie te maak, maar dit sal die manier waarop u oor koffie dink, verander.
Loop 'n naweekoggend vroeg na O'Groats en daar is 'n duidelike teken dat die plek goed is: Teen 7:15 het hulle 'n beker koffie en 'n koeler water op die sypaadjie om die menigte te versadig staan ​​gou vir ontbyt.
Ons kon nie agterkom wat LewMarNel bedoel nie, maar ons dink aan Jerry Lewis, Dean Martin en iets anders. As Bonnie werk, vra haar wat sy moet eet. Indien nie, kry die pannekoek.
901 Parklaan 530-542-3468
Parkeer jou fiets by die sandstrale wat van Hollywood Beach in die straat af waai. Sit by die toonbank en altyd die toonbank & mdash onder die stamgaste van die vlootbasis. Let op die patriotiese muurskilderye en die versameling Amerikaanse vlae, waarvan vyf oor Irak gewaai het. Bestel dan een van die ontbyt-burrito's in bazooka-grootte, of die Franse roosterbrood met koel aarbeie, of die huevos-rancheros met hul sagte stukke tamaties en jalape & ntildeos. Vra vir die tuisfrites, die dik wat die hele oggend gebraai is in paprika, knoffelsout, Parmesaan -kaas en waarskynlik 'n paar ander goed. Op die somersondae, sing saam terwyl Brim, die eienaar, die hele volgepakte hut in 'n koor van "God Bless America" ​​lei. Dit sal glad nie vreemd lyk nie. & mdash Mattew Belloni
Larry King het meer as 20 jaar gelede 'n vyfvoudige omseiloperasie ondergaan, en dit maak 'n man dieetbewus. Sy gewone ontbyt, op bladsy agt van die spyskaart by Nate 'n Al, is die Larry King Matzo Brei. Dit is gebakte matzo met eierwitte met baie min olie. Moet dit net nie bestel soos Larry doen nie en dit verbrand. 'Ek is grootgemaak deur goed gedoen,' sê King. "Ek hou van goed gebakte biefstuk. Ek hou van goed gebakte vis. Ek hou van my roosterbrood. Ek het een keer in 'n Franse restaurant in New York geëet. Ek het 'n kaasomelet bestel. Ek bestel nooit eiers nie. Ek haat eiers. So ek het gesê: 'Ek wil dit verbrand. Baie kaas en brand dit.' Die sjef het die strokie omhoog gehou met die gebrande kaasomelet daarop en gesê: 'Wie het dit bestel?' Ek het my hand opgesteek. Hy het gesê: "Jy! Vertrek!" 'Nate 'n Al's sal dit bedien soos u wil. Selfs verbrand. & mdash Cal Fussman
Die kelnerinne noem die gereelde by name, ouens soos Vic en Lou, soos in "No lotto ticket today, Lou?" Hulle kom vir die plattelandse gebakte steak, gesmoor in worssous en so sag dat jy dit met jou vurk kan sny.
'N Paar jaar terug het 'n groep inwoners byeengekom om die beroemde teken van die Quaker te red toe dit deur soneringswette bedreig is omdat dit te groot was. Hulle het dit gedoen omdat die teken die eenvoudige glorie van die plek voorstel en die hasj en eiers, die pannekoeke, die roosterbrood alles kilometers ver gelyk het. Hulle het baklei vir hul ontbyt. En hulle het gewen.
Oorkant die Oakland-begraafplaas, waar Margaret Mitchell begrawe is, speel die sjef Ria Pell (die een op haar nek HATE) met klassieke Suid-Afrikaners terwyl sy die basiese beginsels respekteer. Die moeite van die klein parkeerterrein werd en die lang wag.
KLIK HIER vir die vis en grits resep van Ria's Bluebird
The Heap kom in sy eie pan. Spuds. Uie. Cheddar jack. Groenrissies. Twee eiers. Twee snye spek. Die hoop maak die siel warm. Veral as u 'n kwart bottel Tabasco byvoeg.
Die ontbytburrito is oop vir interpretasie, wat beide die genie en die moontlike ondergang daarvan is. Met die kombuis-wasbak word alles wat in 'n tortilla vasgemaak kan word saam met eiers en mdash-rys, spek, bone, uie, wors, suurroom, genoeg kaas om 'n pad te baan, as 'n goeie toevoeging beskou. Maar soos die kokke van Mana Foods elke oggend demonstreer, is selfbeheersing die sleutel tot perfeksie. Mana's bevat slegs organiese roereier met net genoeg cheddar om u te laat weet dat dit daar is, klein aartappelblokkies gebraai en gebraai in botter en 'n skeut groenpeper in blokkies. & mdash Susan Casey
Die sagte koringvleis, wat deur 'n liefdevolle Ierse sjef op die perseel gekook word, word die beste bedien as hasj, onder twee gebakte eiers en 'n skuimige hollandaise, saam met die plaaslike gunsteling, die onverklaarbare, onverbeterlike Ierse mimosa, 'n drielaags lemoensap , sjampanje en Guinness.
Die oorspronklike het afgebrand, maar die herberg leef voort deur die tweede generasie eienaar en professionele nar Dave Panther. Geregte soos die Hawkeye Hog (eiers, wors, hash browns, kaas, sous) vertoon die soort nare glorie wat die beroemde midde -westelike liggaam versier. & mdash Jennifer Wilson
As dit nie vir die restaurante van Ann Sather was nie, sou ek niks weet van Sweedse kookkuns nie. Eintlik weet ek nog steeds amper niks, behalwe dat die Swede klaarblyklik van kalkoennekke hou. Maar die enigste kos wat by Ann Sather saak maak, is sy skouspelagtige kaneelbroodjies, so groot soos 'n baba se kop. Hulle is die ruggraat van die onderneming, 'n plaaslike legende, meer geliefd by Chicago -kantore as enige boks slap donuts. Dit is 'n groot en eenvoudige waarheid: Dit is wat geluk is. Suiker. Meel. Speserye. En botter. & mdash Ted Allen
*Hulle is nie ingestel om posbestellings te hanteer nie, en mdash -aflewering per nag vir twee dosyn van die beroemde kaneelbroodjies kan tot $ 100 beloop, maar bel Andy by die Belmont -restaurant in die minichain, en hy sal u help. (773-348-2378)
As jy die regte Chicago ken, ken jy Manny's Coffee Shop en Deli. U het dit geweet toe Jeffersonstraat en Rooseveltweg grimmige stukke smoutwinkels en boetieks was, suidwes van die Loop. As u Chicago regtig ken, ken u Manny se tyd toe dit Sunny was, voordat die Raskin -gesin die las in 1942 gekoop het en gedink het hulle sou geld bespaar deur net twee letters te koop in plaas van 'n heeltemal nuwe bord. Indien nie, maak nie saak nie. Dit is dieselfde as ooit, daardie sekere soort kafeteria-styl Joodse deli wat nooit uit (of in) styl sal gaan nie. Fluorescerende ligte en Formica -tafels. Polisiemanne, handelaars en plaaslike polisiemanne. Plastiekbakkies en warm koffie. En natuurlik heerlike stomende roereiers en aartappelpannekoeke. & mdash Ted Allen
*Die goudbruin aartappelpannekoeke kos $ 65 vir twee dosyn tastesofchicago.com
Laat ek een ding sê: spekpannekoeke. Laat ek nog een sê: aartappelpannekoeke met appelmoes en suurroom aan die kant. Laat ek nog een sê: slagroom vir u koffie. Jy ken hierdie plek. Jy het dit gesien Gewone mense. Dit is waar Timothy Hutton sy vriend laas gesien het voordat sy haarself doodmaak. Dit is die oorspronklike pannekoekhuis, en sedertdien is dit beter as enige pannekoekhuis. & mdash David Granger
Die sye kom op papierborde en die foto's hang skeef, maar vars koekies verskyn elke paar minute. By Kentucky Derby gaan ou perdespelers en eienaars, bekendes en polisiemanne, afrigters en werkers aan die agterkant na Wagners vir ham en eiers, 'n tamatiekant en 'n glas gemoute melk.
Daar is geen motors op Monhegan, tien kilometer van die kus van Maine af nie. Geen geplaveide paaie nie. Daar is ongeveer 50 inwoners die hele jaar deur, ou huise en kranse wat na die see kyk. By die Island Inn, 'n pragtige ou dingetjie op die heuwel bokant die veerhok, bevat die ontbyt eindelose buffetbakkies roereiers vol stukkies botterige kreef wat op die bote ingekom het wat jy by die venster kan sien.
KLIK HIER vir die resep vir die kreefroere van The Island Inn
Jy sal voel asof jy in 'n John Waters -film tussen die kitsch is, maar bestel die spek, avokado en Havarti -omelet, tuis friet en 'n shake, en dit sal goed gaan.
227 West Twenty-Negende Street 410-889-4444, papermoondiner24.com
Weggesteek op 'n stil, beboste stuk van Roete 23, bedien hierdie grens-rammelrige padhuis die gewone ontbytbeginsels en dien dit goed. Vra egter 'n inwoner, en hy sal jou vertel om by een van die halfdosyn gesellige tafels te gaan sit, 'n sterk koppie koffie te drink en die poskaartwaardige pannekoeke en mdash rooibruin te bestel, beskikbaar in drie groottes, waarvan die grootste die bord waarop dit bedien word, maklik verduister. Dit is vraatsugtig, maar vir 'n goeie doel. Roadside word al 30 jaar lank besit en bedryf deur die nabygeleë Gould Farm, 'n gemeenskap vir mense met geestesongesteldhede, en word deur die inwoners beman onder toesig van gesoute restaurantmense. Diens is wat u 'veranderlik' kan noem, hoewel dit altyd vriendelik is, en die vars kos op die plaas is die moeite werd, ongeag die tyd wat u spandeer om die Berkshire Eagle te lees terwyl u wag. & mdash Kendall Hamilton
Hoofstraat 275 413-528-2633
Al beweer dat dit die smalste restaurant in die stad is, alhoewel die pieskoekies met bloubessies en karringmelk die ware trekpleister is (met of sonder mielies of suurroom). Die vrou van Paul Westerberg het die toonbank by die klassieke woonbuurt in die buurt gewag, waar gereelde koepons in plaas van kontant kan gebruik.
Omring deur oorspronklike Ralph Steadman-kuns, tuisgemaakte bison-worsbrood gemaak met geroosterde okkerneute, swartbessies en koffie. Of Mahnomin-pap, aangepas uit die tydskrifte van 19de-eeuse vangmanne en mans wat weet hoe om te oorleef, en gemaak met Ojibwa-geoesde wilde rys, gedroogde bessies en room. & mdash Jennifer Wilson
*Hell's Kitchen se geroosterde worsbrood, gevul met tuisgemaakte bisonworst en uitstekend vir ontbyt, is per posbestelling via die webwerf beskikbaar as onderdeel van 'n geskenkboks met onder meer tuisgemaakte ketchup.
Toe ek by my grootouers, wat boere was, gaan sit, sit ons almal halfsaam om die tafel en eet pannekoek, eiers, spek, koekies en mieliebrood elke oggend. En 'n paar dae voor skool sou my pa my na 'n eetplek in New Orleans neem met 'n kort lyn, waar almal skreeu en daar bars vuur en messe en opgewondenheid. Toe ek Big Bad Breakfast oopmaak, wou ek kos bedien wat smaak soos ek dit onthou. Ek gebruik botter en spekvet. Ons maak ons ​​eie wors en spek. En ek bedien nie 'n Denver -omelet nie, want ek bring nie soetrissies in wat dadelik sleg sal gaan nie. In plaas daarvan bedien ons die Awesome & mdash 'n omelet gemaak met enige bestanddeel wat u op ons spyskaart kan vind. Dit is lekker, soos ontbyt was voor ons almal te besig was daarvoor. Ek gaan nie aftree en 'n huis in die suide van Frankryk koop vir ontbyt nie. Maar deur God, ek gaan dit nie op my horlosie laat sterf nie. & mdash -eienaar John Currence, soos aan Meryl Rothstein gesê
Ses soorte brood, elke oggend vars gebak: hawermout, kaneel rosyntjie, anadama, volgraan, cayennecheddar en watter ander soort Serina ook al wil bak.
Congressstraat 121, 603-430-2154
*Hulle stuur nie amptelik posbestellings nie, maar bel, en hulle is bly om na die poskantoor te gaan en vandag 'n vars brood vir u te stuur. Dit is die moeite werd.
Dit lyk asof die Griekse beskawing 'n ruk gelede 'n hoogtepunt bereik het, ten minste ten opsigte van filosofie, wetenskap en epiese poësie, maar dit beteken nie dat hulle nie die tradisie eer om 'n moordende ontbyt in tientalle eetplekke oor die hele noordelike gebied te bedien nie New Jersey. Dit is 'n erfenis: by Plato's Simposium, daar is 'n dialoog tussen Sokrates en 'n paar met die naam Agathon, wat die ware aard van die feta-en-spinasie-omelet verduidelik. Agathon gee uiteindelik toe vir die logika agter die bagel aan die kant in plaas van roosterbrood, en daar is niks om op te skort nie.
'Ek kan geen manier vind om u te weerstaan ​​nie, Sokrates,' sê hy."Laat dit wees soos jy sê."
'Glad nie,' sê Sokrates. "Dit is 'n waarheid wat jy onmoontlik vind om te weerstaan. Waarheid, en die manier waarop die botter smelt en die vorm van die bagel vul."
Hierdie oeroue kundigheid word 24 uur per dag vertoon by twee van die drie plaaslike besoekers, die Nevada en die Tick Tock. Ek kan nie instaan ​​vir die ure of ontbyt van die Eagle Rock nie: ek eet net daar nadat ek saam met my seun geboul het, wat twee of drie kante spek, patat, vanielje skud en 'n lewendige dialoog oor gootballe en woedebestuur beteken.
Die Nevada en die Tick Tock bied albei groot spyskaarte, reuse -borde en slegte koffie. Die groot verskil is dat die Tick Tock op Route 3 is, 'n belangrike slagaar tussen hier en New York, wat beteken dat dit 'n ontbytkliënte lok, wat wissel van vrot vragmotors wat eers hul dag begin, tot dronkende dronkaards wat net hulne beëindig. Nevada is 'n plaaslike gewrig volgepak deur siedende Bloomfield -polisie. By die twee eeters, waarna die kelnerinne skoonheid ontbreek, maak hulle op met grimmige onverskilligheid, nie dat u regtig nog 'n koppie koffie wil hê nie, en u waai net vir die dronk met die geskeurde, bloeiende oorlel.
Ek sê vir jou, niks hiervan maak saak nie. Ek het nog nooit 'n ontbyt geëet wat nie uitstekend was nie. Omelette van baie nasies, pannekoeke so groot soos wieldoppe, wors verbind vet met geur, eiers bo -op hopies koringvleis en mdash alles warm, heerlik, en baie daarvan.
Ek kan nie eerlik sê dat die hash browns so skerp bo-op en sag onder is soos ek dit elke keer wil hê nie, of dat die kombuis nie gereeld die lox in my lox-and-onion omelet kort nie. Dit gebeur, maar nie gereeld nie. En as dit met jou sou gebeur, blameer my. Moet net nie die kelnerin styf maak nie, tensy u wil hê dat u bande gesny moet word. & mdash Scott Raab
Die 10 beste burgers in Amerika
Die hamburger is een van die mees gesogte, maar tog eenvoudigste skeppings in die kookkuns ter wêreld. Dit is net 'n blikkie gemaalde vleis, op 'n broodjie. Dis dit. Tog is hierdie bedrieglik eenvoudige gereg ook een van die moeilikste om te vervolmaak, en as dit misluk, misluk dit jammerlik. Maar as dit slaag, kan dit lewensveranderend lekker wees (Krediet: Craigie on Main).
Die burger soos ons dit ken, spoor sy wortels terug na die Mongoolse Ryk, en hul tradisie om perdevleis te maal, is oorgedra aan die Russe, wat dit op die beurt in die vroeë 19de eeu na die belangrikste hawe van Hamburg, Duitsland, gebring het. Die mees algemene bestemming vir skepe wat van Hamburg vertrek, was New York, en teen die laat 1800's begin restaurante in New York Hamburgse steaks, gekruide en gekookte patties gemaalde beesvleis aan Duitse immigrante. Volgens Josh Ozersky se The Hamburger: A History was die oudste vermelding van 'n Hamburgse steak op 'n spyskaart by Delmonico's in New York, 'n resep wat deur die groot sjef Charles Ranhofer ontwikkel is.
Die presiese oorsprong van die hedendaagse hamburger bly onbekend, maar daar is verskeie aanspraakmakers op die skepper daarvan. Die bekendste is miskien Louis Lassen, wat 'n hamburger-steak-toebroodjie by sy New Haven, Conn., Restaurant Louis Lunch in 1900 voorgestel het. Ander beweer dat "Hamburger Charlie" Nagreen die gereg eintlik uitgevind het by die Outagamie County Fair in Wisconsin in 1885, en nog ander beweer dat die Menches -broers dit op 'n beurs in 1885 in Hamburg, NY, gedoen het
Ongeag wie ook al die eerste maalvleis op brood aangebring het, hierdie gewilde Amerikaanse kos het vinnig gewild geword, nie net omdat die konsep van vleis wat in deeg ingeslote is, byna universeel geliefd is nie (Cornish pasties, empanadas, Chinese braaivleisbroodjies, ens.) maar omdat 'n burger so aanpasbaar is.
Elkeen het sy of haar eie perfekte burger. Dit is die plaaslike burgerplek waarheen jy grootgeword het. Dit is die burger wat jy daardie somer geëet het in jou oom se agterplaas. Dit is die burger wat jy drieuur die oggend geëet het nadat jy die hele aand saam met vriende gesels het. Sommige sal sê dat die perfekte burger 'n dun blikkie gemaalde biefstuk is, gaar op 'n plat oppervlak totdat die buitekant bruin en bros is, bedien op 'n gestoomde, ontpit met 'n sny gesmelte kaas en rou ui. Ander sal jou vertel dat die perfekte burger 'n halwe pond stokbrood, entrecote en bors is, versier met balsamiese gekarameliseerde uie, geroosterde tamatie en bokkaas en in 'n tuisgebakte broodjie sit.
Alhoewel die definisie van 'n perfekte burger oop is vir mening, kan u sekere vereistes duidelik maak as u 'n paar van die land se mees gerespekteerde owerhede hieroor vra, alhoewel die grootte van die patty en bolaagvoorkeure verskil. Die gebruik van beesvleis van hoë gehalte is van kardinale belang, vir een wat met vaardigheid en sorg gekook word, sappig en goed gekruid bedien word. 'Dit moet lente hê as u die patty steek, 'n ligte kors is ook welkom,' het 'n kenner gesê.
'N Goeie burger moet ook in 'n goeie verhouding wees en nie deur een komponent oorweldig word nie. 'Die stapel hoef nie van 'n eter te vereis om sy of haar kakebeen los te maak nie,' het 'n kenner gesê, 'die perfekte burger is groter as die som van sy dele en moet sinergie en balans bied,' het 'n ander saamgestem.
'N Waarlik transendentale burger, as ons hier metafisies gaan raak, tref u ook op 'n dieper vlak as 'n loop van die meul, en u weet dit eenvoudig as u dit ervaar. 'Die perfekte hamburger is een wat, as dit in jou mond raak, jou laat vergeet van alles wat om jou gebeur,' het 'n ander gesê.
Om 'n lys van ons beste hamburgers in Amerika te kry, het ons 'n lys van ons gunsteling hamburgers regoor die land saamgestel, asook ikoniese hamburgers waarvan ons gehoor het, maar nog nie probeer het nie. Of dit nou 'n aanbod is van 'n eksklusiewe restaurant of 'n klein, versteekte gat in die muur, geen burger is buite die perke nie. Ons het dae lank gedruk en in die internet deur die beste lys van stede gekyk en 'n groep van die voorste kenners van hamburgers in Amerika bereik.
Owerhede van wie ons nominasies ontvang het, sluit in die sjefs Jonathan Waxman en Jimmy Bradley, The Washington Post se Tom Sietsema en Tim Carman, die skrywers John T. Edge, Josh Ozersky en George Motz, Foodmancing the Girl's Charles Powell, Wicked Good Burgers 'Andy Husbands, Burger & Bourbon se BJ Coleman, Burger Conquest se David Ciancio, en A Hamburger Today se Nick Solares.
Ons soeke na Amerika se beste hamburgers het ons op 'n paar interessante paaie geneem. Ons het byvoorbeeld PYT in Philadelphia oorweeg, waarvan die onlangse spesiale aanbiedinge 'n burger bevat met spek, bokkaas en 'n Tastykake Koffee Kake, en een wat 'n broodjie vervang met skywe gefrituurde lasagne. Ons het ook Superior, Wis, teëgekom. ' Anchor Bar, wie se topverkoper 'n burger is met Switserse kaas, uie en rou cashewnoten.
As dit by hamburgers kom, is die variëteite regtig oneindig, wat dit nog belangriker gemaak het dat ons ons lys op die mees wetenskaplike wyse saamstel: Ons het ons aanvanklike lys van ongeveer 150 kandidate in geografiese streke verdeel en 'n paneel van 30 gewerf sjefs, restauranteurs en kosskrywers (insluitend die hierbo genoem) om dan hul stemme vir hul gunstelinge te plaas. Die resultate is getel, en ons finale lys is dan saamgestel.
Ons het ook seker gemaak dat dit nie net beesburgers is nie, maar hoewel die lamsburger in The Breslin in New York baie hoog sou wees, is dit 'n afronding vir nog 'n dag. U sal ook sien dat kettings met meer as 15 plekke nie ingesluit is nie, om selfs die kleinste burgergewrig sy skitterende skud te gee dit is in 'n aparte skyfievertoning uitgebreek.
Kom dus saam met ons op 'n reis deur 21 state in elke streek van hierdie wonderlike land, terwyl ons die beste voorbeelde van die tipiese en perfekte Amerikaanse kos, die burger, aanbied. Klik hier vir Amerika se 40 beste burgers.
Na vier dekades wat die land deurkruis het op soek na die beste kos in Amerika, weet Jane en Michael Stern iets of twee oor lekker eet op die pad. Die paartjie ontmoet die eerste keer as graadstudente in Yale in 1970, en nadat hulle hul diploma's verwerf het, het hulle besluit om hul passie vir kos na te streef deur die pad te stap op soek na die beste wat Amerika kon bied. Hulle behaal die resultate in die eerbiedwaardige, bekroonde Padkos boeke, wat 'n noodsaaklike gids geword het vir die beste happies langs die Amerikaanse snelweë en agterpaaie. In 2017 het die Sterns die reeks se 40ste bestaansjaar gevier.
As lewenslange padreisigers het die Sterns 'n paar beproefde advies oor die bereiking van 'n waardige plek om te eet-en wat om te bestel sodra u dit doen. 'Een (ietwat irrasionele) wenk is om restaurante te soek met reuse standbeelde van wat hulle ook al op die dak bedien: 'n koei, 'n hoender, 'n krap,' sê Michael. As jy eers sit? "Kyk rond na ander mense se borde. As nege uit 10 kliënte almal dieselfde ding eet, is dit 'n goeie aanduiding dat daar ten minste 'n baie aanloklike streekspesialiteit op die spyskaart is."
Voordat u hierdie somer die pad aandurf, moet u die keuses van die Stern bepaal vir die kos wat u nie in elke staat moet misloop nie-en besoek Roadfood vir nog meer van hul entoesiastiese kundigheid.
Beste Amerikaanse restaurante regoor die land skyfievertoning - resepte
Die sjefs Akira Akuto en Nick Montgomery
Ek het gedink wat dit my daartoe gedwing het om die volgende dag terug te gaan, hierdie keer na die uithaalvenster, vir nog 'n omelet-toebroodjie, in drie segmente gesny en in 'n klein wit boks van die regte grootte gesit. En 'n knapperige vark -katsu. En die eierslaai wat Instagram beroemd gemaak het deur sy oranje-geel eiergeel halfmaan. En ook die wortels met 'n vreemde goeie dip wat blitsige shishitos en pistache was.
Ek het gedink aan my volgende besoek aan L.A., toe ek belowe het om nie sonder een van Konbi se gesogte croissants te vertrek nie, waarvan slegs 36 daagliks gemaak word. Ek het om 11:00 opgedaag: uitverkoop. Ek het die volgende oggend vroeg teruggekeer: hulle was nog nie uit die oond nie. Ek kom 90 minute later terug: die laaste twee sjokolade -croissants was myne!
Hierdie ervaring moes my laat kwaad het vir Konbi, 'n plek wat my eintlik daartoe gelei het om die proses van die koop van 'n gebak as Kafkaesque te beskryf. Maar ek het (natuurlik) nie. Want terwyl ek daar staan, op 'n Echo Park-sypaadjie voor die winkel langsaan wat veganiese kaaskoeke en kristalle verkoop en my skaamteloos bedek het in die diep-goue krummels van 'n croissant so vars dat die oorvloedige hoeveelheid sjokolade daarbinne nie maar toe ek teruggekeer het uit sy gesmelte toestand, het ek geweet: Dit was die beste croissant wat ek ooit gehad het, en dit was die moeite werd.
Dit is die ding met Konbi, 'n klein toebroodjiewinkel wat sedert die opening daarvan 'n buitengewone hoeveelheid aandag geniet het. Die gewilde gewildheid daarvan moet 'n gekke plek maak (en 'n ongelooflike keuse vir die beste nuwe restaurant). As alles daaroor, van die croissants tot die handseep, nie so perfek was nie. —J.K.
DIE SPELERS: Sjef-eienaars Akira Akuto en Nick Montgomery
DIE OPstelling: Japannese toebroodjie-toonbank slegs vir dag, met uitstekende Franse gebak
DIE BESTELLING: Gelaagde omelet -toebroodjie, aartappelslaai, sjokolade -croissant
THE MOVE: Besoek u tyd omstreeks 09:30 om een ​​van die 36 sjokolade -croissants te probeer (probeer).
By Konbi kraak hulle elke dag dosyne eiers vir die kenmerkende vark -katsu -toebroodjie.
Om water in die eiers te gooi, sorg dat die panko -laag nie te dik is nie.
Kokke doop die varkvleisblokkies in eiergeel, sodat die oormaat kan afdrup.
Volgende is 'n duik in panko. Konbi gebruik die handelsmerk Miyako.
Kotelette kry 'n bietjie tonkatsu -sous, dan mosterd.
Elke toebroodjie kry 'n laag kool.
Elke toebroodjie word in drie perfekte segmente gesny.
Pronk met die binnekant vir maksimum fotogenisiteit.
Daar is ongeveer 12 geregte op die spyskaart by Khao Noodle Shop, elk slegs 'n paar happies of lepels, en niks kos meer as $ 8 nie. In my poging om te verstaan ​​wat die sjef en eienaar Donny Sirisavath presies probeer doen, was dit die maklikste om hulle almal te bestel.
Na 'n sluip van noukeurig met die hand gemaakte noedels in 'n hartige, komplekse varkbloedbouillon, het die restaurant se wortels duidelik deurgedring: Dit is die kookkuns van Laos, die land waarvandaan die sjef se moeder na die burgeroorlog gevlug het voordat hy in 1977 in Texas gaan vestig het. Sirisavath, wat Hy is in Amarillo gebore en het grootgeword om sy ma in die kombuis van haar Thaise restaurant te help om te leer hoe om pad kee mao en wokgebakte rys te maak. Jare later, nadat sy ma gesterf het, het hy Lao-pop-ups begin as 'n byprojek (hy was bedags 'n Hewlett-Packard-ingenieur), en het toe sy werk verlaat om Khao Noodle oop te maak.
Sirisavath bedien nou 'n spyskaart wat nie deur boeke of klasse of ander restaurante geïnspireer is nie, maar deur sy eie unieke visie, in 'n winkelsentrum in Oos -Dallas - 'n gebied wat vroeër tuis was vir baie Suidoos -Asiatiese vlugtelinge in die laat 70's en vroeë 80's in familie en plek. Dit is 'n seldsame ding om te vind, en ek was gelukkig om net daar te wees.
Maar Khao Noodle Shop is nie 'n restaurant wat net na die verlede kyk nie. Van die rustige atmosfeer binne-die hoë tafels, die stoelgang wat deur vriende gespuit is, die hegte personeel, die plesier van die plek-kon ek Sirisavath se opgewondenheid voel om dinge op sy manier te doen. En toe ek eers die diepgebraaide chicharrones en die musubi-agtige moutsayhang probeer ('n stapel knapperige varkvleisvleis, taai rys en 'n dun lagie omelet), was dit duidelik dat Sirisavath sy eie storie vertel . —J.K.
DIE SPELERS: Sjef-eienaar Donny Sirisavath
DIE OPSTEL: Laotiaan in snackgrootte, daagliks en nag by gemeenskaplike tafels
DIE BESTELLING: Bootnoedels, khao soi, moutsayhang (gekruide vark-en-rysbyte), garnale
DIE BEWEGING: Moenie deel nie - elke gereg is slegs 'n paar happies. O, en BYOB!
Klein geregte help om 'n Lao -straatvoedselervaring te skep.
Sirisavath sê hy het alles wat hy van restaurante weet, by sy ma, Phaysane, geleer.
Moutsayhang is 'n toneelstuk op Hawaii se Spam musubi.
Sirisavath en sy vriende het Khao se ruimte self ontwerp en gebou.
Sirisavath maak sy noedels op die outydse manier deur die beslag op 'n uitgerekte lap oor 'n vat kookwater te gooi.
Om noedels van nuuts af te maak is nie maklik of vinnig nie, maar Sirisavath sê dat jy die arbeid en die liefde wat daarby spruit, kan proe.
Khao Noodle Shop is vol foto's van Phaysane Sirisavath en ander persoonlike aandenkings.
Sukiyaki met glasnoedels, gegiste tofu, klapperroom en 'n saggekookte kwarteleier
Kos word bedien in bakkies, mandjies en geregte wat teruggebring word tydens reise na Laos en Thailand.
Nat khao -soja met rysnoedels, sampioene en gegiste varkvleis
Longoven is die mees onwaarskynlike uitstekende restaurant in Amerika. Die sjefs - Andrew Manning, Megan Fitzroy Phelan en Patrick Phelan - het weinig naamherkenning buite hul tuisdorp. Hulle restaurant is gehuisves in 'n onbeskryflike gebou in 'n vinnig ontwikkelende woonbuurt wat meer smeek vir taprooms en braaipunte en taprooms-slash-barbecue gewrigte as vir 'n sober uitsig-spyskaart. Die woonbuurt (Scott's Addition) is in 'n stad (Richmond) wat eers onlangs die aandag begin trek het as 'n eetplek.
En dit begin nie eens vertel van die omstrede 15-jaar-epos van die drie sjefs daaragter nie. (Kom ons sê dit behels 'n tydperk in Alba, Italië, en baie moeisame ure in die spysenieringswêreld.) Uiteindelik het hulle weer kontak gemaak en besluit om na Richmond te verhuis, waar hulle in 2014 Longoven-pop-ups bekendgestel het. Bakkery in 2016. Gegewe wat hulle met 'n houtoond en twee kampbranders kon uittrek, was ek baie nuuskierig oor hoe dit met 'n werklike kombuis sou gaan.
Wel, spoiler alert: Die baksteen-en-mortier Longoven, wat uiteindelik verlede jaar geopen het, is verbysterend goed-elke gereg is so tegnies presies, so werklik toegewy aan bestanddele, om nie te praat nie, so mooi. Dit is 'n baie mooi en baie ernstige kos wat in 'n baie mooi en baie ernstige ruimte bedien word. Tog is daar nie een van die 'opgevoerde-by-Noma-eens' ego-reis wat baie ewe ambisieuse projekte opgedis het nie. In plaas daarvan is daar 'n verfrissende vriendelikheid en gasvryheid - 'n gevoel dat almal eintlik gelukkig is dat u hier is. Agter dit alles lê die erns en volwassenheid van drie mense wat harder gewerk het as wat ek my kan voorstel om by hierdie plek uit te kom en wat niks van hul (onwaarskynlike) sukses as vanselfsprekend aanvaar nie. —J.K.
DIE SPELERS: Sjef-eienaars Andrew Manning, Megan Fitzroy Phelan en Patrick Phelan
DIE OPSTEL: Pincetkos wat u eintlik wil eet
DIE BESTELLING: Die proe -spyskaart
THE MOVE: Maak 'n bespreking. Dra iets lekker. Gaan alles in.
Kursus 1: Snacks by Longoven beteken 'n klein nasturtium-bedekte wortelmoltert, 'n gebraaide inkvis "churro" en nori-krakers met gerookte makriel.
Kursus 2: Die personeel was so lief vir die Meyer -suurlemoen kombucha by die gesinsmaaltyd, dat Manning die basis van hierdie verfrissende kammosselkruid was.
Kursus 3: Manning emulgeer foie gras met room en gelatien tot lugagtig, en vul dit dan met haselneute, pomelo en 'n sneeudop met koolzuurhoudende gemmerbier.
Kursus 4: As 'n toneelstuk op Caesar-slaai, is die bord gestreep met seegee, karringmelkversiering met mossel en romaine, geborsel met opritasyn en dan gebraai.
Kursus 5: Manning bedien sy fava-boontjie-en-sampioenslaai met geroosterde Maine-kreef.
Kursus 6: Manning verander varkore in papier-dun velle en bekroon dit dan met allerhande ertjies en boontjies.
Kursus 7: Die gerasperde wit goed? Nie parm nie, dit is kammossels wat genees is, gekook is met sampioenskroot en dashi, en dan ontwater en geskeer word oor verkoolde maitake -sampioene.
Kursus 8: Onder die warboel van agretti ('n bieslook-agtige Italiaanse groente), is daar gebraaide lamsboud, en langs dit is 'n poel swartgemaakte sunchoke-puree.
Kursus 9: Vir nagereg verander Fitzroy Phelan tuisgemaakte vyeboomolie, die geliefde speserye van die personeel, in 'n sorbet saam met ingelegde bloubessies.
Kursus 10: "Super oulik!" So reageer die meeste gaste op die sjokoladekoek van Fitzroy Phelan, bedek met droë porcini en kakao.
Kursus 11: Die swart-sesam-tahini-sjokolade-goudstaaf het nou 'n kultusaanhang, maar moenie op die bloubessie-macarons, pate de fruit en salie-karamelbonsies slaap nie.
08:43 Ek is by Ocher Bakery, en die eerste ding wat ek vandag eet, is 'n Deens, die krummelrige, diep-goue gebak wat skaars die krummels van nog sappige rabarber in die middel vashou.
Om 08:46 te kyk hoe die man agter die toonbank 'n cortado maak, besef ek dat dit net so 'n ernstige koffiewinkel is as 'n bakkery, wat logies is, aangesien dit besit word deur Jessica Hicks en Daisuke Hughes, dieselfde mense agter Detroit's baie geliefde Astro-koffie.Ek verdwaal in die idee dat ek in Detroit kan woon, en dit kan my koffiewinkel wees, en ek kan elke oggend hierdie Deense eet as ...
08:57 My bord roereier verskyn, maar om dit 'n bord roereier te noem, is 'n bietjie onbeskof, aangesien dit eiers is wat roer met borrie -tzatziki met 'n sny kohlrabi, 'n groot stapel bitter groente, 'n baie porsie baie goeie botter twee gaatjies snye landbrood en 'n klein handgemaakte keramiek bak komynsaad, peper in Aleppo-styl en skilferige sout waaroor ek kan strooi waarna ek wil.
08:58 Kan ons oor hierdie brood praat? Ek was so vasbeslote oor die gebak, ek het nie die kamer agter die toonbank opgemerk waar die plaaslike bakker Max Leonard die suurdeeg oppas nie. Hierdie plek is dus nie net gebak en koffie en hartige kos op die hoogste vlak nie, maar is daar ook 'n baie belangrike broodprogram?
09:18 Ek is die persoon wat foto's neem van die blou en oker (duh) teëls wat met die hand deur Hicks geverf is.
09:28 Ja, ek benodig 'n sny suurlemoen-pistache-broodkoek, 'n stukkie sjokoladepiesangbrood en een van elke koekie (espresso-kortbrood, sjokolade-hazelnoot, hawermout Anzac). Of miskien gaan ek net nooit weg nie. —J.K.
DIE SPELERS: Sjef-eienaars Jessica Hicks en Daisuke Hughes
DIE OPSTEL: Die droom van 'n sondeurdrenkte bakkery/kafee
DIE BESTELLING: gekruide roereier met tzatziki, 'n seisoenale Deense en 'n Anzac -koekie
DIE BEWEGING: Gryp een van alles, van die deeg tot die einde - en ook 'n brood.
Server Solomon Gaut gryp 'n sny laagkoek vir 'n baie gelukkige (en slim) klant.
Die keuse van die muffin verander met die seisoene: Apple-Honey-Pecan.
Buite etenstye is Ocher die hele dag oop vir espresso en gebak.
Server Destany Colagrossi werk tydens die middagete.
Die sjokolade-hazelnootkoekies is te klein om te deel (dit is ten minste wat ons vir onsself gesê het).
Sjef-eienaar Jessica Hicks versier die Lemon-Pistachio Loaf.
Muffins en Lemon-Pistachio Loaf in die koeksoda.
Die sewe maande oue Yuka Hughes ondersoek die aanbiedinge.
Ek het 'n gevoel gehad oor die Hotel Peter & Paul. Nie 'n goeie gevoel nie. Iets oor slaap in 'n voormalige klooster het my laat kruip. Soveel as wat ek anders probeer het, het ek steeds die skoolhuis van die Tweede Wêreldoorlog in Au Revoir les Enfants ('n vreemde film in my kinderjare) voorgestel. Toe het ek opgedaag om 'n vriend te ontmoet vir 'n drankie in die restaurant van die hotel, die Elysian Bar, wat op die grondvloer van 'n gebou wat vroeër die pastorie was, geleë is. En ek het besef: Soms is ek nogal 'n idioot.
Dit is 'n understatement om dit 'n kroeg te noem. Eerstens is dit 'n volledige restaurant van sjef Alex Harrell en die span agter die geliefde NOLA-kuierplek Bacchanal. U kan 'n maaltyd maak uit garnale wat in bottarga -broodkrummels of gestoomde mossels in 'n rokerige tamatiesous gestort word - dit is nie 'n stad wat met lekker eetgoed versnap nie. Tweedens, dit is minder 'n gedefinieerde ruimte en meer 'n wonderkamerveld met 'n sonnige patio, elegante salonkamers en 'n gesellige kroeg wat direk uit 'n Hollywood -filmstel voel. Die kompleks is herleef deur Nathalie Jordi, 'n voormalige joernalis, in samewerking met die ontwikkelaar ASH NYC in Brooklyn (ook agter Providence's The Dean-hotel en The Siren in Detroit) en NOLA's StudioWTA. Saam het hulle die Katolieke kerk en skoolhuis uit die 1860's omskep in 71 hotelkamers anders as enige ander-plus magiese oop-vir-die-openbare ruimtes soos hierdie kroeg.
In 'n tyd waarin ontwerptendense so vinnig kom en gaan (ahem, pienk neon), is dit ongewoon om in 'n ruimte met so 'n diep gevoel van karakter te kom. Daar is nie veel meer wat ek in hierdie omgewing sou kon vra as 'n koel vermoutspritz, 'n sitplek op een van die pasgemaakte kersie-stoeltjies en 'n lang, lui middag sonder om anders te wees. Dit blyk dat u alles kan hê, ook met 'n foutlose omelet met kaviaar. —J.K.
DIE SPELERS: Besturende vennoot Joaquin Rodas, sjef Alex Harrell, hoofbestuurder Lisa Nguyen
DIE OPSTEL: Die 19de-eeuse kerk word 'n ou hotelkroeg
DIE BESTELLING: Eend -eieromelet met kaviaar en enige spritz waarna u lus het
THE MOVE: Bespreek 'n kamer by die Hotel Peter & Paul asof jy hier woon.
Die agtermuur van die kroeg, wat ontwerp is om soos 'n boomstam te lyk, is vervaardig deur Kern Studios, wat ook die piepschuimfigure op Mardi Gras -vlotte kerf.
Die ontwerpfirma ASH NYC het hierdie kroegstoele gemodelleer na 'n stoel uit die middel van die eeu van die Italiaanse meubelmaker Bonacina.
Die Kir Royale (regs) kom in 'n Nick & Nora -glas met subtiele kant -ets wat deur die Britse onderneming Steelite gemaak is.
Monet se eetkamer in Giverny het die ontbytkamer geïnspireer, en die skottelgoed wat hy daar gebruik het, het hierdie handgemaakte borde van die keramikus Jono Pandolfi geïnspireer.
Hierdie houer met 'n karretjie-snyblad is gekoop by 'n Paryse tekstielhandelaar wat dit as 'n uitstalling gebruik het.
Is dit moontlik om iemand lief te hê sonder om hom werklik te ken? Wat van 'n restaurant? Ek val vir Kopitiam in sy eerste herhaling, 'n gat-in-die-muur-Maleisiese koffiewinkel op die grens van Chinatown. Ek sou tussen die gewone mense in die buurt kom sit vir sesamnoedels of nasi lemak: 'n kokosneut-rysbak bedek met knapperige, krakerige krummels klein gebraaide ansjovis, geklee in 'n pittige sambal.
Maar hoe meer skottelgoed ek probeer, hoe meer het ek besef dat ek net aan die oppervlak gekrap het. Naweke was daar nuwe aanbiedings: geurige assam (tamarinde) kerrie, stadig gekookte beesrendang. Terwyl Laer -Oosters met wit tekkies en AirPods die ruimte binnedring, lyk dit asof Pang net dieper grawe. En uiteindelik het ek haar verhaal geleer: hoe haar kookkuns beïnvloed word deur haar agtergrond as Baba-Nyonya (soms Nyonya of Peranakan genoem), die afstammelinge van Chinese setlaars in Maleisië. Hoe sy 'n dekade gelede as 'n openlik gay vrou asiel gesoek het in die VSA. Hoe sy haar ouers in 11 jaar nie gesien het nie. Hoe haar kookkuns haar rug met haar gesin verbind.
Daar was soveel meer wat ek wou weet oor Pang, oor Kopitiam. Daarom moet ek natuurlik aanhou terugkom. —J.K.
DIE SPELERS: Sjef/mede-eienaar Kyo Pang en mede-eienaar Moonlynn Tsai
DIE OPSTEL: Teen-diens Maleisië, op enige tyd van die dag
DIE BESTELLING: Lobak (gemaalde varkvleis toegedraai in tofu -velle), nasi lemak, kuih lapis (laagkoek), teh tarik (getrekte tee)
THE MOVE: Vra oor naweke se spesiale aanbiedinge en u sal beloon word.
Nadat 'n huurverhoging Pang gedwing het om haar oorspronklike ligging te sluit, het sy en Tsai saamgespan om hierdie uitgebreide, sonnige ruimte in Junie 2018 oop te maak.
Kaya-botterroosterbrood, met 'n dik laag pandanblaar en klapperkonfyt tussen twee goue snye sagte brood, is 'n moet-bestelling.
Die diep hartige pandanhoender, 'n kompakte driehoek gemaalde hoender, is toegedraai in aromatiese pandanblare wat 'n soet en grasagtige geur gee.
Die klein spyskaart is propvol noedels, rysgeregte en meer borde geïnspireer deur die Baba-Nyonya-kos wat Pang geëet het in Maleisië.
Om die bros-knapperige topper vir haar nasi-lemak te maak, braai Pang klein gedroogde ansjovis tot bros en gooi dit met heerlike grondboontjies en sambal.
Die vrygewigheid van 'n restaurant kan baie vorme aanneem. 'N Half leë wynglas met 'n knipoog. 'N Gratis nagereg as die diens stadig is. Maar die spesifieke radikale vrygewigheid wat by Tailor te sien is, die evolusie van sjef Vivek Surti se geliefde pop-up in Nashville, bestaan ​​op 'n hoër vlak. Dit is persoonlik, direk, eerlik. Want voor elke gang in die proe-spyskaart "aandete-styl"-agt tot tien geregte, twee sitplekke elke aand-staan ​​Surti voor die kamer en gee.
Hy is buite Nashville gebore aan ouers wat uit Gujarat in die weste van Indië geëmigreer het, en vertel van sy erfenis toe hy aan 30-talle wit eeters verduidelik dat die geurige amberkleurige diamant onder 'n laag geroosterde klapper en sesamsaad dhokla genoem word. algemene ontbyt halfpad regoor die wêreld. Hy gee van sy kuns toe hy kyk hoe die pittige boerdery-aantreklike dressing vir 'n bak jong blaarslaai en skerp radyse geïnspireer is deur chaas, 'n gefermenteerde tonikum met warm weer (soos jogurt Gatorade, as jy wil). En hy gee sy eie geskiedenis as hy deel dat hierdie drankie is wat sy ma hom gegee het na basketbaloefening.
Surti se verhaal vertel die ruimte en die kos wat daarin bedien word, met soveel kwesbaarheid en persoonlikheid en liefde, dat u nêrens anders as "ons huis" kan wees nie, soos hy na die restaurant verwys. Dit is presies waar u wil wees. Om by Tailor te eet, is om sy gas te wees, volledig en volledig. En dit is inderdaad 'n skaars soort vrygewigheid. —A.S.
DIE SPELERS: Sjef/besturende vennoot Vivek Surti
DIE OPstelling: Gujarat ontmoet die Amerikaanse suide via 'n vaste spyskaart
DIE BESTELLING: Dit hang af van Surti en die seisoene.
THE MOVE: Bespreek 'n sitplek by die kroegtoonbank vir die beste uitsig op die aksie.
Na jare se bestuur van sy pop-up restaurant VEA, kan Surti van enige ruimte 'n kombuis maak, insluitend die kroegtoonbank van Tailor.
Die sjefs Patrick McCandless en Allie Evans (regs) sprinkel koljander oor baigan ravaiya, plaaslike eiervrugte gevul met klapper en dertjie ertjies.
Dit is Surti se partytjie en hy sal gekruide gebraaide varkvleis sny as hy wil.
Surti seisoene gekookte grondboontjies met chili en koljander, wat 'baie Indies' is, maar dit herinner aan Cajun-speserye van vulstasies in die Suide.
"Die mees ikoniese gereg wat Indiërs tuis maak," sê Surti: Sweet-and-Sour Dal Bhat
Dit is nie die eerste restaurant wat Franse klassieke bedien in 'n gesellige, warm verligte, effens onstuimige bistro -omgewing nie. Maar as daar 'n plek in die land is wat hierdie unieke genre vars en nuut, pret en jeugdig laat voel, is dit Le Comptoir du Vin van Baltimore.
Dit begin alles met die aangename paartjie wat dit oopgemaak het: Rosemary Liss, 'n kunstenaar wie se verblyf by die Nordic Food Lab in Kopenhagen behels het om 'n kwilt te maak van ontwaterde kombucha -moeders, en Will Mester, sjef van die kombuis in die restaurant wees in dieselfde ruimte, Bottega. Die paartjie het Le Comptoir gebou as 'n huldeblyk aan 'n buurtrestaurant in Lyon met dieselfde naam, waarvan Mester so baie gehou het dat hy die sjef oortuig het om hom in die kombuis te laat oornag.
Net soos die oorspronklike Lyonnaise, is die snaaktheid van die Le Comptoir -operasie sy sjarme. Mester wou nie die tipe sjef wees wat toesig hou oor baie stasies nie, die kombuis is net hy en sy sous-sjef, Kelsey Martin, wat die brood en gebak op die punt sit.
En tog: hulle word die silkyste hoenderleppatee. Hulle sny 'n tartaar wat feitlik blink, die steak wat in colatura (ansjovis-sous) gegooi is, met die hand gesny en bedien met goue stukke aartappels wat my laat twyfel oor hoe ek ooit op 'n ander manier steak-tartaar sou kon geniet. Vir nagereg maak hulle mal dinge soos Oupa-roosterbrood, waarin foie gras op 'n stukkie gebraaide brood geskeer word, en dit is presies wat jy dink 'n bevrore wafel wat in botter en esdoornstroop gesmoor is, sal smaak, maar dit nooit doen nie.
Want so bevredigend en tydloos en rustiek soos hierdie geregte is, is die kos eintlik nie eintlik waaroor Le Comptoir handel nie. Dit gaan oor 'n plek waar u onmiddellik welkom voel. 'N Plek waar u kan gaan sit in 'n verslete houtstoel onder 'n muur wat aan die muur gemonteer is en glas na 'n glas heerlike natuurlike wyn uit die lysie kan drink. 'N Plek waar jy net wil kuier, terwyl die goue uur vervaag, in die hoop dat die nag nooit eindig nie. —J.K.
DIE SPELERS: Sjef/mede-eienaar Will Mester en mede-eienaar Rosemary Liss
DIE OPSTEL: Kom-soos-jy-is 'n natuurlike wyn-kroeg-Franse bistro
DIE BESTELLING: Hoenderlewer-paté, steak tartare, Paris-Brest (en oupa roosterbrood as dit op die spyskaart is)
THE MOVE: Probeer iets wat u nog nooit vantevore gehad het nie, uit die kort en eienaardige wynlys.
Paris-Brest met pistasieroom
Eienaars Will Mester en Rosemary Liss
Eiergeel -ravioli met ham, ertjies en bruin botter
Varkkopterrien met ingelegde venkel
Die restaurant se voortdurend veranderende bordbord-spyskaart
Gebraaide hoender met gebakte aartappels en mojo rojo
Le Comptoir se spyskaart verander byna daagliks, gekoppel aan beide die seisoene en watter wyne ookal Liss opgewonde oor is.
Daar is twee dinge in hierdie pakket wat baie mense in Texas gaan ontstel. Een: om Dallas die restaurantstad van die jaar te noem, waarvan ek voel dat baie mense in Houston en Austin dit nie sal geniet nie. Twee: wat ek gaan sê oor 'n ontbyt-taco-gewrig ... dit is ook 'n braaivleis ... dit is op die mees ondenkbare plek in Texas, Portland, Oregon. Moet my asseblief nie haat nie.
Die persoon wat hiervoor blameer is, is Matt Vicedomini. Hy is 'n niksvermoedende karakter vir 'n braai-ikoon: van Long Island, wat geleer het hoe om vleis te rook by 'n restaurant met 'n cowboy-tema in Australië, het nog nooit in die Lone Star-staat gewoon nie, hoewel hy baie, baie brisket-georiënteerde pelgrimstogte daar gemaak het. Uiteindelik vestig hy hom in Portland en maak 'n sleepwa - Matt's BBQ - op die parkeerterrein van 'n pandjieswinkel oop. Daar was beslis nie baie mededinging vir die styl van Texas nie, maar Matt het egter onmiddellik bekend geword as die beste in die stad.
Hierdie winter het Vicedomini dit opgevolg met nie net twee nie, maar twee nuwe plekke, wat albei sy legendariese bors pronk, eenvoudig gekruid, maar kundig gerook, laag en stadig, oor eik vir 10 tot - 12 uur. Die eerste is Eem, 'n Thaise braaivleis saam met die mense uit Portland se gevierde Langbaan- en pop-up-cocktailbar Shipwreck. Die tweede is Matt's BBQ Tacos, wat om 08:00 oopmaak, met die bors en varkbuik wat verbrand is en meer gerookte vleis. Hulle word almal gestapel met roereiers en aartappels en salsa op ongelooflike geswelde meel tortillas gemaak met varkvet.
Die plesier van Matt's BBQ Tacos is suiwer en eenvoudig: as ek dink aan die plek waar ek die gelukkigste was op die pad, gaan ek dadelik in die son sit (ja, in die noordweste van die Stille Oseaan!) By een van die piekniektafels. langs die sleepwa, vou die een na die ander onweerlegbaar heerlike tacos op, net om 'n varsgebakte tortillaskyfie in romerige queso te doop. Wat is daaroor te haat? —J.K.
DIE SPELERS: Sjef-eienaar Matt Vicedomini
DIE OPstelling: Ontbyt-en-middagete-koswa met piekniektafels
DIE BESTELLING: Gesnyde bors -taco, migas -ontbyttaco, skyfies en queso
DIE BEWEGING: U wil die (heerlik varkvet-meel) tortillas hê.
Vicedomini het iets vir sleepwaens - hulle herinner hom aan Texaanse braai -titane (Franklin Barbecue, La Barbecue), maar voel duidelik Portland, met al sy koswaens.
Die sleutel tot die perfek taai meel tortillas by Matt's BBQ Tacos? Oorblywende varkvet uit sy restaurant Eem.
Is daar iets beter as 'n dik, wankelrige sny bors, bedek met ingelegde rooi uie en guacamole en toegedraai in die meel tortillas?
Feit: Ontbyt -taco's proe net lekkerder buite.
Ontmoet die braai -taco -bemanning, van links na regs: Chris Robblee, Matt Vicedomini, Matt Billups, Josh Fisher, Derek Burrus en Dustin Reum.
Ek dink ons ​​kan almal saamstem dat die Wolf's Tailor regtig moet ontspan. Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie, ek is baie opgewonde oor die feit dat ek my maaltyd kan begin met 'n warm, dik skyf sjef Kelly Whitaker se piadabroodjie uit die restaurant, direk uit die hout-oond van die restaurant. Maar dink u nie dat die Japannese robata-rooster met binchotan-aangevuur, die een wat hulle gebruik om spiesies te sis-'n sappige hoendergehaktballetjie of 'n knapperige mortadella-tot sappige perfeksie, die lelie vergul nie? Net 'n bietjie?
Nog 'n goeie voorbeeld van te veel: die pasta-program. Die tandagtige mafaldyn wat ek een aand gehad het-gemaak van plaaslike korrels wat in die huis gemaal is en verstrengel was met stukkies gras-wei-gebraaide Colorado-lam en sagte ertjies-was die mees opwindende bord pasta wat ek hierdie jaar geëet het. Maar moes Whitaker die oorblywende semels van die meel neem en dit gebruik om allerhande elektriese ingelegde groente te laat gis? Weereens: ek hou van die piekels. Maar u moet erken dat dit 'n bietjie is ... ekstra, reg?
En hoe is dit selfs regverdig dat Whitaker die sjefs Kodi Simkins en Sean May, van Frasca Food & Wine -roem, laat vang het om sy hele freaky visie lewendig te maak? Of dat hy die sjokolade-sjef Jeb Breakell met 'n Michelin-ster saamgebring het om so fassinerende as-hulle-lieflike nageregte op te vrolik? (Daai rooi miso panna cotta!)
En die vrygewige grootvleis-gesinsstyl-voorgeregte. En die stywe, goed saamgestelde natuurlike wynlys. En die Japannese hoëbolletjies wat met ys gemaak is, was so deurskynend dat ek halfpad deur die kamer deur die blokkies kon sien (en amper die helfte van my drankie gemors het). En, en, en.
Genoeg is genoeg! Is dit te veel om te vra dat hulle 'n deel van die pret vir almal bespaar? —A.S.
DIE SPELERS: Sjef-eienaar Kelly Whitaker, kookkunsdirekteur Sean Magallanes, chefs de cuisine Kodi Simkins en Sean May, gebaksjef Jeb Breakell
DIE OPstelling: Handgemaakte pasta en robata, so goed uitgevoer dat dit werk
DIE BESTELLING: Huisie-piekels, hoenderspies, enige pasta, varkribbetjies in groot formaat
DIE BEWEGING: Nageregte is wild en moet nie misgekyk word nie.
Die eiergeel-doopsous wat saam met die hoendergehaktballetjies bedien word, word bedek met 'n heerlike, tuisgemaakte yuzu kosho en ontwaterde grasuie.
King trompet sampioene word gebraai oor 'n mengsel van Japannese binchotan en Pok Pok houtskool vir spies.
Whitaker het die houtoond spesifiek geïnstalleer vir die bak van sy kenmerkende piada, 'n donsige, warm, pita-agtige brood brood gemaak met erfstukke.
Piada -brood bedien met boerkaas, edamame -puree, tuinkruie en benne.
Die semels wat oorgebly het van die maal van korrels tot meel word gebruik om gegiste piekels te maak, soos hierdie Napa -kool, gekruid met Calabriese chili en gedroogde ansjovis.
Ons het hierdie verslawende ribbes aangepas sodat u dit tuis kan maak met uitstekende resultate. Kry die resep: Miso-varkribbetjies met Chili-heuningglasuur
Die pasta -droogkamer het 'n groot glasvenster wat na die restaurant se hoof -eetkamer kyk.
The Wolf's Tailor gebruik 'n ekstruder om verskillende vorms van pasta te maak, soos die paccheri en mafaldine wat hier getoon word.
Die proe-spyskaart-opsie bevat 'n bakkie met hierdie gesellige pap-pap. Kry die resep: Ryspap met Dashi