Foto krediet: Kannabis Kultuur. Vancouver 4 / 202015 - deur Danny Kresnyak
U het waarskynlik gehoor van die verslawingstudies met gekaste laboratoriumratte, waarin die rotte weer en weer verpletterend die heroïenverspreidingshefboom druk, selfs tot die punt om dit oor kos te verkies en hul tot die dood te honger.
Hierdie studies het gelyk asof dit 'n paar pynlike dinge oor die menslike natuur was. Ons basiese biologie moet nie vertrou word nie; die op soek na plesier lei tot 'n ramp; 'n Mens moet dus biologiese begeertes oorkom deur rede, opvoeding en insulasie van sedes; Diegene wie se wilskrag of moraal swak is, moet beheer en reggestel word.
Die ratverslawingstudies lyk ook as die belangrikste kenmerke van die Oorlog op Dwelms. Eerstens is interdiksie: voorkom dat die rotte dwelms begin smaak. Die tweede is "opvoeding" - wat die rotte aandui om nie in die eerste plek die hefboom te druk nie. Derde is straf: maak die gevolge van dwelms so vreeslik en onaangenaam dat die rotte hul begeerte om die hefboom te druk sal oorkom. Jy sien, sommige rotte het net 'n sterker morele vesel as ander. Vir diegene met 'n sterk morele vesel is onderwys voldoende. Die swakes moet afgeskrik word met straf.
Beheer beheer en dominasie beheer slegs gekaste rotte?
Al hierdie eienskappe van die dwelmoorlog is vorms van beheer en sit dus gemaklik binne die breër vertelling van die tegnologiese beskawing: die oorheersing van die natuur, die opkoms bo die primitiewe staat, verovering van die dier se begeerte met die verstand en die basiese impulse met moraliteit, en so meer. Dit is miskien waarom Bruce AlexanderDie verwoestende uitdaging vir die gekaste rot eksperimente is vir soveel jare geïgnoreer en onderdruk. Dit was nie net die dwelmoorlog wat sy studies in twyfel getrek het nie, maar ook dieper paradigmas oor die menslike natuur en ons verhouding tot die wêreld.
Alexander het bevind dat wanneer jy rotte uit klein afsonderlike hokke vat en hulle in 'n ruim "ratpark" met volop oefening, kos en sosiale interaksie plaas, hulle nie meer dwelms kies nie; Inderdaad, reeds verslaafde rotte sal hulself dwelms afskei nadat hulle van hokke na die ratpark oorgedra word.
Die implikasie is dat dwelmverslawing nie 'n morele gebrek of fisiologiese wanfunksie is nie, maar 'n aanpasbare reaksie op omstandighede. Dit sal die hoogte van wreedheid wees om rotte in hokke te plaas en dan, wanneer hulle dwelms begin gebruik, om hulle daarvoor te straf. Dit sou wees om die simptome van 'n siekte te onderdruk, terwyl die nodige toestande vir die siekte self gehou word. Alexander se studies, indien nie 'n bydraende faktor in die dwelmoorlog se stadige ontrafeling nie, word beslis daarmee in die metafoor gebind.
Is ons soos rotte in hokke?
Staan ons mense in onhoudbare toestande en straf hulle dan vir hul pogings om die angs te verlig? Indien wel, dan is die Oorlog op Dwelms gebaseer op valse persele en kan dit nooit slaag nie. En as ons soos gekaste rotte is, wat is die aard van hierdie hokke, en hoe sou 'n samelewing só lyk as 'n ratpark vir mense?
Hier is 'n paar maniere om 'n mens in 'n hok te plaas:
Verwyder sover moontlik alle geleenthede vir sinvolle selfuitdrukking en diens. In plaas daarvan, mense in dodelike arbeid dwing net om die rekeninge te betaal en die skuld te betaal. Verlei ander om ander mense se arbeid te verrig.
Sny mense van die natuur af en van die plek af. Hoogstens laat die natuur 'n skouspel of plek vir ontspanning wees, maar verwyder enige ware intimiteit met die land. Bring kos en medisyne van duisende myl weg.
Beweeg die lewe - veral kinders se lewens - binne. Laat soveel klanke as moontlik geluide vervaardig word, en soveel beelde is virtuele toerisme-aantreklikhede.
Vernietig gemeenskapsverbande deur mense in 'n samelewing van vreemdelinge te gooi, waarin jy nie staatmaak nie en hoef nie eens die mense wat rondom jou woon, te ken nie.
Skep konstante oorlewingsangsstelling deur oorlewing te maak, afhang van geld, en maak dan kunsmatig skaars. Bestuur 'n geldstelsel waarin daar altyd meer skuld is as geld.
Verdeel die wêreld in eiendom, en beperk mense tot spasies wat hulle besit of betaal om te beset.
Vervang die oneindige verskeidenheid van die natuurlike en ambagse wêreld, waar elke voorwerp uniek is, met die samehang van goedere.
Verminder die intieme gebied van sosiale interaksie met die kernfamilie en plaas daardie gesin in 'n boks. Vernietig die stam, die dorp, die stam en die uitgebreide familie as 'n funksionele sosiale eenheid.
Laat kinders binne-in die ouderdomsegmenteerde klaskamers bly in 'n mededingende omgewing waar hulle gekontroleer is om take te verrig wat hulle nie regtig omgee of wil doen nie ter wille van eksterne belonings.
Vernietig die plaaslike stories en verhoudings wat identiteit bou, en vervang hulle met bekende nuus, sportspanidentifikasie, handelsmerkidentifikasie en wêreldbeskouings wat deur outoriteit opgelê word.
Delegitimeer of onwettig volkskennis van hoe om mekaar te genees en te versorg, en vervang dit met die paradigma van die "pasiënt" afhanklike van mediese owerhede vir gesondheid.
Dit is geen wonder dat mense in ons samelewing dwarsdruk die hefboom druk, of dit nou die dwelm hefboom of die consumerism hefboom of die pornografie hefboom of die dobbel hefboom of die ooreet hefboom. Ons reageer met 'n miljoen palliatives op omstandighede waarin werklike menslike behoeftes vir intimiteit, verbinding, gemeenskap, skoonheid, vervulling en betekenis meestal onvermydelik gaan.
Toegegee, hierdie hokke is grootliks afhanklik van ons eie individuele erkenning, maar dit beteken nie dat 'n enkele oomblik van verligting of 'n leeftyd van moeite ons ten volle kan bevry nie. Die gewoontes van bevalling is diep geprogrammeer. Ons kan ook nie ontsnap deur ons tronkbewaarders te vernietig nie. Anders as in die rat-eksperimente, en in teenstelling met samesweringsteorieë, is ons elites net soveel gevangene as die res van ons. Leë en verslawende vergoedings vir hul onvervulde behoeftes verlei hulle om hul deel te doen om die status quo te handhaaf.
Die hokke ly nie maklik nie
Bevalling is nie toevallig tot die moderne samelewing nie, maar het diep in sy stelsels, sy ideologieë en ons eie self verweef. Onderaan is die diep verhale van skeiding, oorheersing en beheer. En nou, soos ons 'n groot draai, 'n verskuiwing in bewussyn, nader, voel ons dat hierdie verhale ontrafel, selfs as hulle uiterlike uitdrukkings - die bewakingstoestand, die mure en die heinings, die ekologiese verwoesting - ongekende uiterstes bereik. Tog begin hul ideologiese kern uitmekaar raak; hulle fondament is kraak. Ek dink dat die opheffing (nog steeds nie seker) van die Oorlog op Dwelms 'n vroeë teken is dat hierdie boonste strukture ook begin kraak nie.
'N Cynic kan sê dat die einde van die dwelmoorlog nie so iets sal aandui nie: dwelms maak die lewe in 'n hok meer verdraagsaam en absorbeer energie wat andersins na sosiale verandering kan gaan. Die opiaat van die massas, met ander woorde, is opiate! Die sinikus verwerp veral cannabis-wettiging as 'n klein, skaars beduidende teenwortel in 'n stormloop van imperialisme en ecocide, 'n onskadelike oorwinning wat niks doen om die opkomende mars van die kapitalisme te vertraag nie.
Hierdie siening is verkeerd. Oor die algemeen maak dwelms ons nie meer effektief in kooi-inwoners nie: beter werkers en verbruikers. Die mees noemenswaardige uitsondering is kafeïen - aansienlik, feitlik ongereguleer - wat mense help om wakker te word op 'n skedule wat hulle nie wil leef nie en fokus op take waaraan hulle nie omgee nie. (Ek sê nie dit is alles wat kafeïen doen nie, en ek wil op geen manier heilige plante soos tee en koffie aflei nie, wat een van die enigste kruie-infusies of afkooksels is wat nog in die moderne samelewing geneem word.)
Nog 'n gedeeltelike uitsondering is alkohol, wat as 'n stresverligter inderdaad die lewe in ons samelewing meer draaglik maak. Sekere ander middels - stimulante en opiate - kan ook hierdie funksies dien, maar is uiteindelik so vernederend dat die voogde van kapitalisme hulle as 'n bedreiging erken.
Nog ander dwelms, soos cannabis en die psigedelika, kan direk afwyking veroorsaak, verbruikerswaardes verswak, en die voorgeskrewe normale lewe lyk minder verdraagsaam, nie meer nie. Oorweeg byvoorbeeld die soort gedrag wat verband hou met dagga-rook. Die stoner is nie betyds vir werk nie. Hy sit in die gras en speel sy kitaar. Hy is nie mededingend nie. Dit is nie te sê dat potrokers nie tot die samelewing bydra nie; Van die rykste Inligtingsouderdom-entrepreneurs is na bewering rokers. Oor die algemeen is die reputasie van cannabis en die psigedelika om ontwrig te wees van die gevestigde orde nie sonder grondslag nie.
Die staking, maar aansienlike stappe in verskeie lande en lande in die rigting van cannabis-wettiging, is vir verskeie redes betekenisvol, buiten die bekende voordele rakende misdaad, gevangenisstraf, medisyne en industriële hennep. Eerstens impliseer dit 'n vrystelling van die mentaliteit van beheer: interdiksie, straf en sielkundige kondisionering. Tweedens, soos ek net bespreek het, is die voorwerp van beheer - cannabis - korrosief vir die hokke waarin ons geleef het. Derdens is dit deel van 'n diep verskuiwing in bewussyn, weg van skeiding en tot medelye.
Wie of wat wil ons beheer?
Die mentaliteit van beheer is gebaseer op die vraag van wie of wat beheer moet word. Dwelmoorlog denke blameer die individuele dwelm gebruiker vir die maak van swak morele keuses, 'n siening gegrond op die teorie dat sosiale sielkundiges dispositionisme noem - daardie mense maak vrywillige keuses gebaseer op 'n stabiele karakter en voorkeure.
Terwyl disposisionisme die invloed van die omgewing erken, sê dit in wese dat mense goeie keuses maak omdat hulle goeie mense is, slegte keuses omdat hulle slegte mense is. Afkeer, opvoeding en interdiction spring natuurlik uit daardie filosofie, asook ons ​​kriminele regstelsel as geheel. Oordeel en paternalisme, inherent in die hele konsep van "regstellings", word daarin ingebou, want dit sê: "As ek in jou situasie was, sou ek anders gedoen het as jy." Met ander woorde, dit is 'n bewering van skeiding : Ek is anders as (en as jy 'n dwelmverslaafde is, beter as) jy.
Let ook daarop dat dieselfde geloof die Oorlog op Terror motiveer en, wel, die oorlog op pretty much enigiets. Maar daar is 'n mededingende filosofie genaamd situasionalisme wat sê dat mense keuses maak uit die totale van hul situasie, intern en ekstern. Met ander woorde, as ek in jou situasie was, insluitende jou hele lewensgeskiedenis, sou ek doen soos jy doen. Dit is 'n verklaring van nonseparasie, van medelye. Dit verstaan, soos Bruce Alexander ons laat sien, dat selfvernietigende of antisosiale gedrag 'n reaksie is op omstandighede en nie 'n afwykende swakheid of morele mislukking nie.
Situasionisme motiveer genesing eerder as oorlog, want dit poog om die omstandighede wat aanleiding gee tot terrorisme, dwelmverslawing, kieme, onkruid, gierigheid, boosheid of enige ander simptoom waaroor ons gaan veg, te verstaan ​​en reg te stel. In plaas van om dwelmmisbruik te bestraf, vra dit: Uit watter omstandighede spring dit? In plaas van die uitroei van onkruide met plaagdoders, vra dit: Watter toestande van grond of agronomie veroorsaak dat hulle groei? In plaas van die toepassing van uiterste antiseptiese higiëne en breëspektrum antibiotika, vra dit: Wat het die "klimaat van die liggaam" dit 'n sappige omgewing vir kieme gemaak? Dit is nie te sê ons moet nooit antibiotika gebruik of 'n gewelddadige misdadiger toesluit wat ander benadeel nie. Maar ons kan nie sê nie, "Probleem opgelos! Die boosheid is oorwin. "
Taming Chaos en "The Wild" met die oorlog op die kwaad?
Dwelm wettiging is in ooreenstemming met die ommekeer van 'n millennia-lang paradigma wat ek noem die oorlog op die kwaad. So oud soos die beskawing self, was dit oorspronklik geassosieer met die verowering van chaos en die tame van die wilde. Deur die geskiedenis het dit die hele bevolkings en byna die planeet self verbrand. Nou, miskien, betree ons 'n sagter era. Dit is gepas dat iets van die natuur, 'n plant, 'n skarnier moet wees vir so 'n draai.
Die groeiende beweging om die dwelmoorlog te beëindig, kan 'n paradigmaverskuiwing weerspieël van oordeel, blameer, oorlog en beheer tot medelye en genesing. Cannabis is 'n natuurlike beginpunt, want sy wydverspreide gebruik maak die karikatuur van die moreel swak mishandeling onbetwisbaar. "As ek in jou omstandighede was, sou ek ook rook - in werklikheid het ek!"
Gateway to What? Medelye en Gemeenskap Miskien?
Marijuana is lankal gewees as 'n "gateway drug", die argument is dat selfs as dit nie so gevaarlik is nie, dit 'n persoon in die kultuur en gewoontes van dwelmgebruik gebruik. Die canard is maklik ontbloot, maar marihuana is dalk 'n ander soort gateway - 'n poort na wyer dwelmdekorriminalisering, en verder as 'n medelydende en nederige regstelsel wat nie op straf gebaseer is nie.
Meer breedweg kan dit ons 'n poort bied van masjienwaardes na organiese waardes, 'n simbiotiese wêreld, 'n ekologiese wêreld, en nie 'n arena van afsonderlike en mededingende ander teen wie 'n mens hulleself moet beskerm, verower en beheer nie. Miskien was die konserwatiewe reg. Miskien sal dwelm wettiging die einde van die samelewing beteken soos ons dit geken het.
Artikel oorspronklik gepubliseer in die onafhanklike aanlyn tydskrif
www.opendemocracy.net. Sien oorspronklike artikel hier afgelaai word.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Is Marijuana 'n Gateway to Compassion?