Chinese Skrop | SkalkSkryf
« So leef ons
Gaan eet koek »
Februarie 4, 2009 by Joh ‘n Storie uit China deur sus Cobie:
Ons Suid-Afrikaners is bekend vir ons manne moed, ondernemingsgees, you name it, ons is braaf. Selfs hier In China skrik die onbekende ons nie eens af nie. Vertel net van iets nuuts wat ons nie van weet nie, of nog nooit van gehoor het nie, en ons is daar.
Geensins voorbereid op wat op ons wag nie, daag ons stiptelik 11h30 by die Traders Hotel op, net met ons gewone klere aan die lyf. Craig & Catherine staan en wag ons in. Catherine met so ‘n soort van klein tassie in die hand. Kloek-kloek-hier, kloek-kloek-daar, en ons al vier spring in die taxi. Ek en Skip volg die pad aandagtig, net dalk laaik ons vandag se ervaring en dan wil ons ten minste self die plek kry, en bes moontlik, aan ander Suid-Afrikaners bekend stel.
Stiptelik 12 uur arriveer ons voor die gebou. Op daardie oomblik lui my foon, Cathy op die lyn en ek vergeet skoon om op te let hoe die gebou lyk. Vandag sal Skip sy kant moet bring, hy beter oplet. Met my foon teen die oor, word ek vinnig reg gehelp, jammer, geen skoene op die matte nie, trek uit. Cathy babbel nog een strook deur. Ek probeer altwee plekke konsentreer, maar weet nie eintlik wat sy of die Chinese mannetjie hier voor my, my vertel nie. Ek gee my skoene met die een hand, met die ander hand vat ek die eienaardigste toutjie met ‘n nommer aan. Die man beduie ek moet dit om my arm sit. Teen daardie tyd is ek so deurmekaar, groet die Chinees, en sê ek gaan nou aflui. Hy kyk my skeef aan, verstaan nie ‚n woord nie, en Cathy vra: met wie praat jy nou eintlik? Die man agter die toonbank vat my arm, kyk na my bandjie en gee my twee handskoene sonder vingers. Deurmekaar, met snaakse plat pantoffels wat soos tissues lyk aan my voete, druk ek die foon dood. Eers later, heel wat later, oppad huis toe, vind ek uit die een handskoen was eintlik bedoel vir Skip. Catherine tref vinnig reelings met die manne. Presies oor een uur kry ons hulle vir ete. So by myself dink ek, net een uurtjie van plesier? Ek dog dit kan darem bietjie langer duur, min wetende wat op my wag. So tussen die geharwar let ek op dat die gebou baie netjies is. Wat ‘n verligting. Ons gaan links op met die trappe, die manne gaan regs. Tot op die tweede verdieping.
Die volgende oomblik staan ek in ‘n vertrek. Ek staan stil, botstil, kan nie beweeg nie. Al wat ek voor my sien, is kaalgat, letterlik kaalgat vrouens. Vir eers sien ek nie die dames met hulle swart panties en bra’s raak nie. Ek sien net tieties, en hare!! Geen groot tieties nie, net hang tieties, klein tieties, snaakse tieties, ou tieties, jong tieties, party niks tieties! Catherine giggel en stoot my na die lockers. Dit is so beknop, ek weet nie waar om te staan nie. Die een vriendelike dame maak plek, sy gaan staan doer anderkant en trek uit, alles uit. Ek kyk vir Catherine. Sonder om te blik of te bloos trek sy uit. Sy beduie, die toutjie om my arm het ‘n sleutel, ek moet my klere en handsak in die locker sit. Ek beweeg nog nie, en vra: moet ek alles uit trek, soos in kaalgat? Dood kalm sê sy ja, haal sommer jou juwele ook af, dit gaan in die pad wees.
Nou-ja, hier is vir jou ‘n ding! As jy in Rome is maak jy soos die Romeine, as jy in China is vir’n skrop, dan skrop jy kaalgat! Ons beweeg, kaalgat, na die volgende vertrek. Dit is ‘n saal met so ongeveer 30 plat, smal hospitaal bedjies en nog meer kaal vrouens, seker so 50 van hulle. Catherine lig my in, dit is nou die begin van die voorbereiding voor die velle waai. Maar eers moet ons deeglik stort. Jy gebruik ‘n gewone hand stort. Seep word voorsien, en sy waarsku, was daar waar dit nodig is, hulle wil weet dat jy skoon is. Jy met ook jou hare was. Die hele vloer is onder water. Ons staan aan die kante van die vertrek en was, van die ander dames is reeds op die beddens, besig om geskrop te word. Party staar ons nuuskierig aan, ander kyk net op, nie geiintereseerd nie, dank die vader. Daar is sulke klein stoeltjies waarop van die tannies sit. Hier is die mense nie skaam nie. Hulle sit so oopketeltjie, jy kan tot in Parabaai sien. Klaar gewas wat gewas moet word, gaan ons na die volgende vertrek.
Dit is ‘n soort van stoom vertrek. Fyn water spuit jou nat, so staan-staan. In die vertrek toe ons in kom, was daar, wat vir ons gelyk het na ‘n ouma, ma en dogter. Toe ons in beweeg, beweeg hulle vinnig uit. Dit is vreemd. Gewoonlik koek hulle om jou, veral as jy inkopies doen. O wel, vandag is te vreemd om my aan dit te steur. Die temperatuur is so 42 grade. Dit is ‘n heerlike gevoel. Die water spuit so fyn, jy kan dit amper nie voel nie. Die mure is pragtige, alles vol patrone van halfedelgesteentes. Kleurvol en baie goed gedoen.
Nou beweeg ons na die warm baddens. Weereens is die ouma, ma en dogter in die bad. Hulle kyk vir mekaar, en daar gaan hulle. Het ek iewers nie gewas nie, of wat? Ek kon sweer ek het oral gewas. Hier is die temperatuur so 28 grade, Heerlik koel. Ons dryf daar rond en dan beweeg ons na die volgende bad. Die baddens is so 4×4 m groot. Die temperatuur in hierdie bad is 38 grade. Hier kan ek vir die dag ontspan. Jy sit met jou rug teen die muur en dan spuit die jets teen jou. Catherine sệ dit is tyd om aan te beweeg, ons moet eers gou weer stort, dalk wag die manne al.
Weer is ons terug na die storte, en was van voor af daar waar dit saak maak, jou hare en oral. Dit is nie sommer net ‘n vinnige afspoel nie, jy moet ten minste vir 10 minute onder die water staan. Intussen sien ek al die prentjie van die ete saam met ons mans. Hoe op aarde gaan ek kaalgat by die tafel sit? Ek is oortuig, dit is nie net my elmboẽ wat op die tafel gaan rus nie!!! Ek is bereid om baie dinge te beproef, maar hierdie een sit ek uit. Gee my dan asseblief vandag skerpioene, spinnekoppe, enige iets, maar ek wil eet met my klere aan.
Ons beweeg terug na waar ons klere is. In die deur kry ons elkeen ‘n klein gesig handdoekie om mee af te droog, en weer van daardie papierdun slippertjies. Die dame kyk my so op en af, en ek sien sommer in haar oe, vandag hoor ek weer „tada” (big), maar sy sien, hier kom oorlog, en oorhandig stilswyend ‘n pak pajamas aan my. Ek dog ek soen haar. Sy kon maar gesệ het „tada”, ek sou haar vergewe het. Klere, ek kry klere aan my lyf! Almal dra dieselfde pink en pers pajamas. Die broeke net tot onder die knie en die hemp net ‘n los top met ‘n v-nek. Sonder om ons hare te kam, met nie ‘n enkele druppel grimering aan nie, beweeg ons na die restaurant om te eet. Ons wag so 10 minute vir die mans, wonder of hulle ook ‘n klomp kaal vrouens gehad het. Catherine kan haar lag nie hou nie. Sy het my aspris niks vertel nie, net om te sien hoe ek gaan reageer. Ek dog ek verwurg haar. O nee, sệ sy, julle Suid-Afrikaners kan mos alles vat. Sy wou net sien of dit waar is. Wel, ek het die Kiwi dametjie gewys, ons druk deur. Die Voortrekkebloed loop nog dik in my are!! Die mans lyk tog te oulik, hulle het dieselfde pajamas as ons aan, net groen en geel. Ons eet Japanese sop. Dit is jig. Johan eet die hardgekookte eier wat in myne dryf. Nie lekker nie. Dalk sou die spinnekoppe beter gewerk het.
Nou gaan ons saam met die mans na die volgende sessie vir voorbereiding. Ons gaan le in ‘n vertrek op bamboesmatjies, met ‘n stuk hout vir ‘n kussing onder jou kop. Die temperatuur is 53 grade. Die mure en dak is pragtig. Weereens halfedelgesteentes. Catherine maak dit vir 7 minute, en gaan na die volgende vertrek. Ek verbaas myself, en vir Skip, en hou ‘n volle 15 minute. As jy opstaan, slaan die hitte jou amper uit vir ‘n ses. Dit is onmenslik warm, jy voel of jy eerder na die deur kan kruip. Die volgende vertrek is ook warm. Ongelukkig het ek skoon vergeet om te kyk wat die temperatuur is, maar dit is draagbaar. Jy kan sit of le, lees of TV kyk, of sommer net ‘n vinnige uiltjie knip. Geen slapie vir ons nie, nou soek ons daai skrop. Teen hierdie tyd is my vel so gereed soos kan kom. Alles is skoon, skoon gewas, skoon gesweet. Nou vir die skrop.
Terug na die kaal tannies. Jy gooi jou slippers in die asblik, en jou pajamas in die wasgoedmandjie. Weereens die stort ritueel. Jy was, van bo tot onder, weer vir 10 minute onder die water. Was ek al ooit in my lewe so skoon? Nie eens toe ek gebore was, was ek so skoon nie! Teen hierdie tyd is ek in elk geval al so braaf, pronk in my Eva’s gewaagd asof dit ‘n elke dag se verskynsel is. Ek verstrom my nog steeds aan hierdie tieties. Hier is nie eens een 34C in sig nie. Oor die algemeen so 32A of 34A en glo my, hulle hang!! Dit is voorwaar iets om te aanskou. Oor die algemeen het die jongetjies ‘n lyfie om te „die for”. Hulle moes almal in hulle lewe fiets gery het, of dit mou met die saal of sonder die saal was, weet ek nie, maar die bene! En hulle velle is die mooiste kleur, alle verskillende skakerings van beige, cream, ek weet nie wat om dit te doen nie, maar dit is pragtig. Ook nie een het ‘n sonbrand merkie op die lyf nie. Hulle glo mos nie daaraan om in die son te kom nie. Die tannies lyk maar soos ons. Klein hang tieties, klein boepmagies, klein ronde boudjies, en natuurlik, piep klein voetjies.
Die dametjies wat ons skrop dat die velle waai, het almal swart panties en bra’s aan, sommige sonder bra, hulle is so plat soos pannekoeke. Ek en Catherine kry gelukkig twee beddens reg langs mekaar. ‘n Dame so bietjie ouer as die jong meisies, met ‘n bra. ‘n boepmagie en haartjies wat so regop staan, staan nader. Catherine kry ‘n maer jongetjie. Sy sệ ek is gelukkig, die jongetjies se handjies is te maer, hulle maak jou seer. Die dame kyk my aan met een groot smile op haar gesig, die ander lewer kommentaar, ek is seker hulle bespreek hierdie paar tolle van my! My hare is in die pad, en ek maak hulle vas met my armband. Almal giggel weer. Niemand het dit nog ooit gedoen nie.
Die bed is plank dun, smal vir ‘n Westransvaalse lyf, en kort, nie gebou vir Westerlinge nie. Ek hou vas vir ‘n vale. Die tannie kom met ‘n skottel water nader gestap, gooi my papnat van kop tot tone. Vra of ek ok is, loop om nog ‘n skottel vol water te gaan, en so met die verbyloop, gee sy my sowaar ‘n knyp aan my tepel. Die ander skree soos hulle lag. Vandag is ek oorgelaat aan haar hande, maar verder as my tepel gaan sy nie vat nie!!
Die water is heerlik lou en hulle skep dit uit ‘n vaatjie, wat soos ons wynvaatjies lyk. Hulle is nie skaam om water te gebruik nie. Die tannie beduie, waar is my handskoene? O griet, in my locker vergeet. Ek spring op, daar gaat ek alweer kaalgat terug na die ander kaalgatte. Met smaak trek sy die handskoene aan, groot glimlag op die gesig. En daar begin die skrop. Eers le ek op my rug. Sy werk baie sag en baie vinnig. Sy begin by my nek en skrop en skrop dat jy letterlike net velle sien waai. Dit is ‘n absolute ontspanne gevoel. Natuurlik skrop sy die tieties seker 3 keer, seker maar baie ou dooi velle daar! Jou arms, jou bene, en ja, jy moet maar oopketeltjie le sodat sy die binnebene ook kan bykom. Gelukkig geen voorvalle in daardie omgewing nie. Dan draai jy op jy sy, en sy skrop en sy skrop. Kort-kort weer skottels en skottels vol water om jou liggaam nat te hou. Jy draai op jou maag, oeee dis heerlik. Sy kan maar vir die res van die middag aan hou. Op die ander sy, dieselfde heerlike gevoel. Jou vel tintel, en jy ontspan van kop tot tone. Hieraan kan ek gewoond raak. Weer moet ek op my maag draai. Sy masseer een of ander olie in my hare in, masseer my nek en skouers, Dan draai ek weer op my rug. Sy pak my hele lyf vol warm, nat handdoeke. Wanneer dit begin afkoel, bring sy een hengse groot pot, wat so groot is soos ons bekende Acquis room en smeer jou hele lyf met vinnige masseer bewegings. Sy maak die pot leeg. Dit voel taaierig, maar baie glad. Ek bly van die tafel af gly. Sy gryp my dood eenvoudig aan die voete, en druk my weer tot bo. Sy smeer my rug, my voete, arms bene, die hele toetie. Dan sit sy ‘n baie dun plastiek bo-oor my lyf, en pak my weer toe met warm, nat handdoeke. Nou smeer sy ‘n ander room aan my gesig. Catherine, sệ lek, dit proe lekker. Daar is beslis heuning in hierdie mengsel. Ons lek en lek tot ons lippe skoon is. Ons le seker ‘n goeie 10-15 minute. Dit is ‘n hemelse gevoel. Die tannie wys ek kan maar opstaan, sy is klaar met my, maar eers smeer sy weer my rug en bene agter, wys na die horlosie teen die muur en se ek moet 5 minute wag voor ek stort. Sy mag my tolle laaik, maar volgende keer vra ek weer vir haar.
Weer kaalgat onder die stort. Hierdie keer het ons behoorlike stortkoppe. Ons was hare, vryf conditioner in, en was en was daar waar dit saak maak, en daar waar dit nie saak maak nie. My vel voel sag, vogtig Ek verstom my aan my nek en voete. Ek kom beslis weer, hierdie tannie het 10 jaar van my af geskrop. Mica sệ mos altyd vir my : “Mamma, as jy ooit weer terug kom aarde toe, vra tog net vir ‘n nuwe paar voete!”. Ek het so pas nuwe voete gekry.
Weer kry ons elkeen ‘n gesighanddoek om ons lywe en hare mee droog te maak. Hulle voorsien haardroeers, grimering, die hele boksemdice. Ek druk my hare net bietjie reg met my vingers en begin met geweld my klere aantrek. Volgende op die lys is voetmassering. By die deur keer hulle ons voor, jammer niemand mag klere dra in hierdie plek nie. Sonder klere my voete doen, en dit boonop ‘n jong seun? Die dametjie lag, en gee ons weer skoon pajamas om aan te trek, met slippertjies.
Ag mens, ons lệ op die sagste beddens, met een hengse 1.5×1.5m TV voor ons. Sal maar prentjies kyk, verstaan tog niks. Twee mooie meisietjies, fyn en pragtig, kom buk by Johan en Craig. Die manne sug van plesier. Ek en Catherine kry ook twee jongetjies, ook klein en fyn – mannetjies! Dit is ‘n gevryf en ‘n gesmeer maar o wee, die knaap het sterk vingers. Hy druk onder my linker voet, en ek skree stop, stop. Hy beduie, en wys met ‘n kwaai vinger, ek moet na my maag laat kyk. Ek smeek hom, moet asseblief nie weer nie, probeer die ander voet. Hy skud sy kop, nee, hierdie voet moet eers klaar. Toe hy die spier agter by my hak druk, klim ek weer amper van die bed af. Nou is dit weer my rug wat opgedons is. Vertel my iets wat ek nie weet nie! Craig het intussen aan die slaap geraak, en hulle al vier giggel vir daardie paar nommer 13 voete. Dankie tog, uiteindelik is dit verby. Nou wil ek net by die huis kom. My voet is so seer, ek wil liewer weer gaan le vir nog ‘n skrop, dalk help dit vir die pyn.
Aangetrek, met klam hare en nie eens ‘n druppel grimering aan nie, loop ons die trappe af. Groot is ons verbasing om te sien dit is al donker buite. Ons het 12 uur hier aangekom, dit is nou 16h30!!! Die tyd het gevlieg. Almal handig hulle bandjies in, dan kry jy jou rekening(!) asook jou skoene. Buite is dit bitter koud, die windjie waai, en geen taxi in sig nie. Skip gaan staan in die middel van die straat en gee een moerse fluit vir ‘n taxi doer onner in die straat. Die man ken van fluit, maak ‘n u-draai en kom na ons. ‘n Ander paartjie wat ook gestaan en wag het vir ‘n taxi, spring sommer eerste een. Maar vererg die drywer hom vir hulle! Hy gooi hulle summier uit, en nooi ons vriendelik om in te klim.
Hierdie skrop is voorwaar die moeite werd! Ons velle is sag, jare jonger, en dit voel ongelooflik goed. Ons gaan dit ‘n maandelikse instelling maak, maar sonder die voete-ding. Ons laai Craig en Catherine by die hotel af, en ry huis toe. Oppad bespreek ons ons ervarings. Ja-nee, sệ Skip, ons het altyd gewonder hoekom hier nie bosbou in ons omgewing is nou. Ons lag, want ons weet waar die bosse van Shenyang is!!!
Posted in Cobie | Tagged China | 1 Kommentaar	One Response
op Februarie 5, 2009 at 7:42 vm Louwie
Asyn op die lyf vir die manne en sagte, warm nat handoeke vir die vroue. Watse diskreminasie is dit dan? Wat is volgende, soutsuur om die ou manne se velle te laat waai?
Sal maar eerder gaan vir sagte handjies en baie olie om die ou lyf te pamperlang.
WordPress.com	Inloerders	160,688 Eintlik is die lewe te min om van te lewe, ...