Swakop | Leon von Moltke se blog
Posts Tagged 'Swakop'
Op die woestyn se vlerke
Posted in Uncategorized, tagged Sossusvlei, Swakop, vlieg on 17/08/2011| 8 Comments »
Een van die onthou-ondervindings in my lewe (en 'n groot voorreg om te kon beleef) was die vlug wat ons van Swakop na Sossusvlei en terug kuslangs verby die wrak van die Bohlen en oor Walvisbaai gedoen het. Die absolute volume van die sand in daardie reuse duine, die rotsformasies, die uitgestrektheid van die woestyn, die verlatenheid van die ou mynbedrywighede was alles deel van die spesiaal-maak.
Ons vlieënier was in 'n klas van sy eie. Ek het nog nooit voorheen of daarna saam met iemand gevlieg wat beter as hy kan nie.
Rotsformasies net suid van Swakopmund
Regaf in die Kuiseb Canyon
Duine in die Sossusvlei omgewing
Die Bohlen wrak - ongeveer 500m van waar die strand nou is (en uit 'n vliegtuig geneem!)
Ek weet nie hoekom nie
Posted in Uncategorized, tagged Leon von Moltke, Swakop, vuurtoring on 02/02/2011| 5 Comments »
Oor jare en regimes bly hy maar net so staan
Om geen spesifieke rede nie sit en dink ek hier in my kantoor, terwyl die donderwolke tromme slaan, aan die vuurtoring by Swakop. Hy vat maar nogal baie weer, maar ek onthou dit net so soos toe ek in sub A daar langs gestap het skool toe. Vandag is daar net 'n restaurant met oulike diertjies waarmee die kinders kan speel.
Die groot vuur
Posted in Uncategorized, tagged Leon von Moltke, see, Swakop on 01/11/2010| 6 Comments »
Toortsie en Seegogga het beide gevra ek moet oor vuur skryf, so ek het seker nie 'n uitkomkans nie 😉
Die versengende hitte van die grys gebakte woestynrotse wat teen die kante van die Swakoprivier uittoring tap die drif uit die alleenman wat in die vaal mika-gespikkelde poeierstof voortploeter om by die see uit te kom. Hier en daar haak 'n daalderbossie op 'n hopie sand vas tussen verdwaalde houte wat vaalgroen wag vir eendag se water. 'n Snede van 'n lankalgedig haak soos 'n wind in sy ore vas:
En die geckos klop wie-ghie-kjie-kjie
as sekelmaan die sterreskitter probeer oorskadu.
Die daalderbosse wag gedwee
dat stofbedekte tamariske hulle blaar vir blaar
uitdobbel, met stemme
wat bruisend teen die rotswalle uittrommel.
Hy ruik die visserigheid wat van die see af aangespoel kom en wonder of sy kop begin losraak as hy die bierbottels hoor klap en die hops in sy neus opkruip. Sy voet haak vas net toe hy opkyk en 'n jakkals onder die kameeldoringboom sien lê met 'n tong wat druppels sweet uit hyg. Struikel struikel val hy tot die pad gelyk raak en hy 'n bakkie van agter hoor aankom.
Agter op die bakkie moet hy gou nader aan die kap skuif, weg van die koue seelug se byt as hulle oor die laaste duin die dorp in ry. Die geur van Duitse brötchen slaan uit die bakkery op as die gekhakiede gids hom langs die straat aflaai. Dan drentel hy rustig af see toe en wag op 'n bankie dat die vuur in die see verdrink, op sy eie – met die foon wat nooit lui nie.