Aanval op Balmoralstasie.
Op 19 November 1900 toe ek wakker word, het ‘n rooierige sekelmaantjie pas opgekom. Dit moet vieruur se koers wees. Die ligte windjie dra die fris geur van dagbreek, en ek geniet die behaaglike gevoel wat ‘n vroeё somersoggend ‘n twintigjarige kêrel bied. Die blymoedigheid word egter getemper deur die gedagte dat ek uit my drome gewek is om ‘n vesting openlik te gaan aanval.
Nadat ons ‘n paar minute in fluisterstemme beraadslaag het, klim ons in die saal en toe breek ons groepie onder leiding van ‘n wakker korporaal uit Middelburg van die hoofmag weg en hou suidwes. Omtrent 800 tree van die vyand af klim ons teen ‘n effense helling, waar ons die perde onder die sorg van ‘n paar manskappe laat, terwyl die orige 75 van ons te voet na die blokhuis beweeg. Dis omtrent ‘n halfuur voor sonop.
Toe ons 250 treё ver is, op gelyk grond, begin die vyand op ons lostrek met los sarsies wat om ons stof opskop. Een man slaan neer en ek kan die bloed ruik in die vars morelug. Nou neem die vyand se vuur toe van agter die skanse en ‘n paar banges meen dit is veiliger om plat te val. Ons het geen skuiling nie en as ons nie dadelik toeslaan nie, gaan ons manne weifel.
Hy wat waag, sal wen; daar is min gesegdes wat so waar is. ‘n Vasberaade stormloop misluk selde, terwyl weifeling of platval in sulke omstandighede altyd noodlottig is. Met sy rewolwer in sy hand en ‘n kreet dat ons moet volg, storm Meyburg. Soos duiwels nael ons na die skanse terwyl ons spaarsamig werk met die skietgoed. Net waar ons koeёls teen die klipmuur vasslaan, kan jy sien hoe die vuurtonge van binne af venynig lek soos hulle terugskiet. Toe ons naby die mure kom, gewaar ons dat die vyand ‘n paar skanse aan die linkerkant oop en bloot laat staan het. Ek, George en nog ‘n burger het hier skuiling gevind.