Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 22 Augustus 2004 (aand)
Psalm 116:1, 8
Skriflesing: Genesis 19
Teks: Genesis 19:23; Kategismus Sondag 5
Die son het oor die aarde opgegaan toe Lot in Soar aankom. En die HERE het swawel en vuur oor Sodom en Gomorra laat reën van die HERE uit die hemel, (Genesis 19:23-24 AFR53)
Hierdie gebeurtenis het iets simbolies ten opsigte van dit wat met die gelowige gebeur:
Terwyl die mens uit die verstikkende donker en rook van sy sonde uitvlug, breek die lig van God se genade oor hom deur.
Iets hiervan is ook waar van die wederkoms van Jesus Christus, want die ongelowiges gaan dit beleef as 'n stormagtige dag van oordeel omdat die donker wolke van die hel oor hulle gaan toeslaan, terwyl die gelowiges dieselfde dag gaan ervaar as 'n helder dag waarop die heerlikheid van die Here oor hulle deurbreek en hulle in die volle lig van sy genade instap.
Ons gaan kyk na die geaardheid van die mens en hoe hulle met die Here omgaan vanuit die volgende gesigspunte:
1. Dit begin lig word (v. 12).
2. Daar is mense vir wie dit nog skemer is (v. 13, 14).
3. Die opkoms van die son (v. 15).
Die mens self is eintlik niks anders nie as 'n skepsel wat in die donker lewe en wat donker veroorsaak, want elke mens se hele lewe is deurspek met sonde en moedswilligheid. Alle mense is van nature meer geneig om die duiwel bly te maak met hulle werke as wat hulle in staat is om die Here volmaak te dien.
Dink maar net hoe moeilik dit vir ons is om in God se majesteit te glo.
Wie van ons bewe van angs voor die Here – veral as ons sonde doen?
Wie van ons vrees regtig die toorn van die Here – die onbekeerlikheid waarmee ons soms lewe, getuig nie daarvan dat ons bang is dat die toorn van die Here ons in die hel kan laat beland nie.
Kan 'n mens in die toorn van die Here beland as gevolg van jou sondes, maar dan tog weer daarna in genade aangeneem word?
Ons behoort met opregte kommer te vra of daar 'n manier is waarop ons van die Here se straf kan vrykom, en in sy genade aangeneem kan word.
Dit is nie genoeg om net van ons sondes te weet nie.
Die groot kwelling is hoe ek van die sondes ontslae kan raak sodat ek nie hopeloos hoef te sterf nie.
Dit is waar die lig begin deurbreek. Wanneer die sonde gestraf kan word, word dit voor die Here weggeneem.
God is in sy Wese absoluut regverdig en daarom kan die sonde nie anders hanteer word as om gestraf te word nie, en daarom voorsien dieselfde geregtigheid van God dat sonde wat een keer gestraf is, nie weer teen iemand gehou word nie.
Die probleem verdonker weer as ons besef dat onsself nie hierdie straf van God oor ons sondes kan dra nie – trouens as ons enigsins kon, sou ons mos geen probleem met die oordeel van die Here gehad het nie, en dan was die hel ook nie 'n kwessie nie.
Die probleem word darem weer verlig as ons eers besef dat ons weer in die genade van God opgeneem kan word as iemand anders die straf dra en in ons plek aan die geregtigheid van God voldoen. As ons iemand anders kan kry wat die straf van God oor ons sondes kan dra, sal die Here die hoogste straf, naamlik die hel, nie oor ons voltrek nie.
Dit is nie so 'n vergesogte idee om na te jaag nie, want dit is presies waaroor die hele evangelie gaan:
maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was. (Romeine 5:8 AFR53)
Jesaja het dit ook al voorspel:
Ons almal het gedwaal soos skape, ons het elkeen sy eie pad geloop; maar die HERE het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom. (Jesaja 53:6 AFR53)
In Jesus Christus het God die Here ons uit die dood waarin ons sondes ons gestort het, lewend gemaak en ons weer ware geregtigheid geleer. Die gevolg daarvan is dat ons nou geregverdig kan word. Dit is in hierdie verband baie belangrik om die profesie van Sagaria te onthou toe Johannes gebore is:
En jy, kindjie, sal 'n profeet van die Allerhoogste genoem word, want jy sal voor die aangesig van die Here uitgaan om sy weë reg te maak; om kennis van saligheid aan sy volk te gee in die vergifnis van hulle sondes, deur die innige barmhartigheid van onse God waarmee die opgaande Lig uit die hoogte ons besoek het, om te skyn oor die wat in duisternis en doodskaduwee sit, om ons voete na die pad van vrede te rig. (Lukas 1:76-79 AFR53)
So kry ons verlossing deur die vergifnis van ons sondes danksy die genadige ontferming van ons God. Soos die môreson sal Hy opgaan en uit die hoogte op ons afstraal, om lig te bring aan die wat in duisternis en in die skaduwee van die dood lewe, om ons voetstappe te rig op die pad van vrede.
In elke mens is daar 'n stryd. Dit help nie om oor uiters belangrike dinge soos hierdie dogmaties te filosofeer en te maak asof ons so in die Bybel glo en so geweldig onder die invloed van die Heilige Gees is dat ons as 't ware al heilig geword het nie. Dit is nie waar nie.
Elkeen van ons het elke dag 'n stryd teen onsself en teen die duiwel aan die gang, want daar is baie geleenthede wat verkeerde dinge vir ons so aanloklik is dat ons juis hierdie verkeerde dinge doen.
Daar is geen mens wat so volmaak is dat die eise van die evangelie en hyself nie soms met mekaar in konflik kom nie.
Die punt is net dat alle mense wat nie hierdie punt bereik het waar hulle besef dat hulle nie op hulleself kan steun nie, God nie vrees nie.
Dit is waarom daar mense is wat meen dat God hulle iets skuld omdat hulle met hulle goeie werke by die Here 'n krediet kan verwerf.
Solank as wat jy die verlossing aan jouself toeskryf, beroof jy die Here van sy eer en kan jy nie in die ewige saligheid ingaan nie.
Op hierdie punt moet ons baie versigtig beweeg, want daar is baie gelowe wat leer dat hulle die versoening wat deur Jesus Christus bewerk is, self kan aanwend soos hulle goeddink (Pelagianisme).
Die mens wat in homself vir redding gaan soek, is totaal verlore. Luister na wat Johannes skryf in sy evangelie (3:18, 19):
Hy wat in Hom glo, word nie veroordeel nie; maar hy wat nie glo nie, is alreeds veroordeel omdat hy nie geglo het in die Naam van die eniggebore Seun van God nie. En dit is die oordeel: dat die lig in die wêreld gekom het, en die mense het die duisternis liewer gehad as die lig; want hulle werke was boos. (Johannes 3:18-19 AFR53)
Matteus verwys op een plek na iets wat Jesaja gesê het:
En aan hulle word die profesie van Jesaja vervul wat sê: Met die gehoor sal julle hoor en glad nie verstaan nie, en julle sal kyk en kyk, en glad nie sien nie. Want die hart van hierdie volk het stomp geword, en met die ore het hulle beswaarlik gehoor; en hul oë het hulle toegesluit, sodat hulle nie miskien met die oë sou sien en met die ore hoor en met die hart verstaan en hulle bekeer en Ek hulle genees nie. (Matteus 13:14, 15 AFR53)
Maak die hart van hierdie volk vet en maak hulle ore swaar en bestryk hulle oë, sodat hulle nie sien met hul oë en met hul ore nie hoor en hul hart nie verstaan nie, en hulle hul nie bekeer en gesond word nie. (Jesaja 6:9-10 AFR53)
Die feit dat Jesaja hierdie dinge vir Juda gesê het, is die Here se openbaring dat daar mense onder die sogenaamde gelowiges is wat die Here nie dien nie, en wat hulle verlossing ook nie by Hom soek nie – al maak hulle asof hulle dit doen. Sulke mense het niks wat hulle met God kan versoen nie.
Dit onderstreep net weer die punt dat geen mens se verlossing uit homself gebore kan word nie, want die straf van God oor sy sondes gaan hom vernietig. Offerdiere kan ook nie die toorn van die Here dra nie – die Ou Testament het dit al geleer. Daarom moes die offers oor en oor gebring word.
'n Engel kan ook nie versoening bewerk nie, want die van hulle wat teen die Here gesondig het, is reeds uit die hemel uitgedryf en die wat nie gesondig het nie, verskyn in elk geval met huiwering voor sy troon. Hulle bedek selfs hulle voete en oë as hulle voor die Here verskyn.
Die punt is net dat mense wat nie 'n middelaar by die Here self gaan soek nie, op geen enkele manier verlos kan word nie, want in die skepping is daar niemand wat as verlosser vir die mens en sy sonde kan optree nie.
As daar in die hele skepping nie 'n middelaar vir die mens se sondes is nie, beteken dit nie dat daar hoegenaamd geen middelaar is nie.
Daar is 'n Middelaar, maar Hy is van buite die skepping. Hy is nie geskape nie. Die Bybel leer dat Hy van ewigheid af is en dat Hy Lig uit Lig is. Hy is wel tydens die verloop van ons geskiedenis as 'n mens gebore omdat Hy 'n mens se liggaam aangeneem het.
Hierdie Verlosser is van die skepping af deur die Here voorspel. Hy het dit laat opskryf deur bepaalde mense wat oor baie eeue gelewe het, en so het Hy sy Woord – ons Bybel – vir ons tot stand gebring. Die Here het die Verlosser baie presies aangekondig: sy koms, sy geboorte, sy kruisiging en opstanding – alles.
Al die aankondigings het een ding gemeen gehad – elkeen het teruggewys na God self toe, want by die Here alleen was die mag om hierdie beloofde verlossing te kon bewerk.
Die Here alleen kan die geweld van sy toorn dra.
Hy alleen kan die dood ingaan en weer daar uitkom sonder dat daar enige letsel aan Hom is.
Hy alleen kon die mag van die hel verslaan dat hulle van angs en vrees voor Hom sidder en Hom smeek om hulle nie voor hulle tyd te pynig nie.
So het die son van God se geregtigheid oor ons opgegaan:
Jesus is gebore en Hy het ons straf voor God gedra. Hy het ons volkome met God versoen.
Hierdie Middelaar is genoegsaam. Daar hoef niks by sy verdienste bygevoeg te word om ons saligheid te bewerk nie.
Al wat Hy vra, is net ons aanbidding in volkome gehoorsaamheid aan Hom. Natuurlik sluit dit ons belydenis in dat Hy – en alleen Hy – ewig God is.
So gebeur dit dat ons wat onsself in totale duisternis gestort het, weer in die lig van God se genade warm gemaak kan word.
Kom ons lees Kategismus Sondag 5 saam.
Antwoord: God wil dat daar aan sy geregtigheid voldoen word (a). Daarom moet ons óf deur onsself óf deur 'n ander ten volle betaal (b).
Vraag 15: Hoe 'n middelaar en verlosser moet ons dan soek?
Antwoord: So een wat 'n ware (a) en regverdige (b) mens is, maar nogtans ook sterker as alle skepsels is, dit wil sê wat terselfdertyd ware God is (c).