Ons kan ons wedstryd ontmoet met 'n poedel
of met 'n woedende waghond,
maar die interessante vraag is - wat gebeur volgende?
Oor die algemeen beskou ons ongemak in enige vorm as slegte nuus. Maar vir praktisyns of geestelike krygers - mense wat 'n sekere honger het om te weet wat waar is - gevoelens soos teleurstelling, verleentheid, irritasie, wrok, woede, jaloesie en vrees, in plaas van slegte nuus, is eintlik baie duidelike oomblikke wat ons leer waar dit is dat ons terug hou. Hulle leer ons om op te trek en leun in, wanneer ons voel ons wil eerder ineenstort en terug weg. Hulle is soos boodskappers wat ons met skrikwekkende duidelikheid presies waar ons vasstaan.
Hierdie oomblik is die perfekte onderwyser, en gelukkig vir ons is dit by ons oral waar ons is. Daardie gebeure en mense in ons lewens wat ons onopgeloste probleme veroorsaak, kan as goeie nuus beskou word. Ons hoef niks te jag nie. Ons hoef nie te probeer om situasies te skep waarin ons ons limiet bereik nie. Hulle kom almal afsonderlik voor, met gereelde klokwerk.
Elke dag bring baie geleenthede
Elke dag kry ons baie geleenthede om oop te maak of af te sluit. Die kosbaarste geleentheid bied homself voor wanneer ons na die plek kom waar ons dink ons ​​kan nie hanteer wat gebeur nie. Dis te veel. Dit is te ver gegaan. Ons voel sleg oor onsself. Daar is geen manier waarop ons die situasie kan manipuleer om onsself goed te laat uitkom nie. Maak nie saak hoe hard ons probeer nie, dit sal net nie werk nie. Basies, die lewe het ons net genaggespyker.
Dis asof jy jouself net in die spieël gekyk het, en jy het 'n gorilla gesien. Die spieël is daar; dit wys "jy", en wat jy sien lyk sleg. Jy probeer die spieël te hoek sodat jy 'n bietjie beter kan lyk, maar maak nie saak wat jy doen nie, jy lyk nog steeds soos 'n gorilla. Dit word deur die lewe vasgespyker, die plek waar jy geen ander keuse het as om te omhels wat gebeur of dit weg te druk nie.
Die meeste van ons neem nie hierdie situasies as leerstellings nie. Ons haat hulle outomaties. Ons loop soos mal. Ons gebruik allerhande maniere om te ontsnap - alle verslawings stam van hierdie oomblik wanneer ons ons kant bereik en ons kan dit nie regkry nie. Ons voel ons moet dit versag, dit met iets toemaak, en ons word verslaaf aan wat dit ook al is wat dit lyk asof die pyn verlig word. Trouens, die onstuimige materialisme wat ons in die wêreld sien, kom van hierdie oomblik af.
Daar is soveel maniere wat ons droom om ons van die oomblik af te vermaak, die harde rand te versag, dit te bedrieg, sodat ons nie die volle impak van die pyn moet ervaar wanneer ons nie die situasie kan manipuleer nie ons kom goed uit.
Sien duidelik wat gaan aan
Meditasie is 'n uitnodiging om kennis te neem wanneer ons ons limiet bereik, en nie deur hoop en vrees weggevoer word nie. Deur middel van meditasie kan ons duidelik sien wat aangaan met ons gedagtes en emosies, en ons kan hulle ook laat gaan. Wat bemoedigend is oor meditasie is dat selfs as ons gesluit word, ons nie meer in onkunde kan sluit nie. Ons sien baie duidelik dat ons afgesluit word. Dit begin op sigself die duisternis van onkunde te verlig. Ons kan sien hoe ons hardloop en wegsteek, en hou ons besig, sodat ons nooit ons harte moet binnedring nie. En ons kan ook sien hoe ons kan oopmaak en ontspan.
Basies, teleurstelling, verleentheid en al hierdie plekke waar ons net nie goed kan voel nie, is 'n soort dood. Ons het ons grond heeltemal verloor; ons kan dit nie bymekaar hou nie en voel dat ons bo-op dinge is. Eerder as om te besef dat dit die dood neem vir geboorte, veg ons net teen die vrees vir die dood.
Ons bereik ons ​​limiet
Om ons limiet te bereik is nie 'n soort straf nie. Dit is eintlik 'n teken van gesondheid dat ons, wanneer ons die plek waar ons op die punt is om te sterf, vrees en bewing voel. 'N Verdere teken van gesondheid is dat ons nie deur vrees en bewing ongedaan gemaak word nie, maar ons neem dit as 'n boodskap dat dit tyd is om op te hou sukkel en kyk direk na wat ons bedreig. Dinge soos teleurstelling en angs is boodskappers wat ons vertel dat ons op onbekende grondgebied gaan.
Ons slaapkamer kas kan onbekende terrein vir sommige van ons wees. Vir ander gaan dit na die buitenste ruimte. Wat vir my hoop en vrees oproep, is anders as wat dit vir jou oplewer. My tannie bereik haar limiet wanneer ek 'n lamp in haar sitkamer skuif. My vriend verloor dit heeltemal wanneer sy na 'n nuwe woonstel moet skuif. My buurman is bang vir hoogtes. Dit maak nie regtig saak wat veroorsaak dat ons ons limiet bereik nie. Die punt is dat dit vroeër of later met ons almal gebeur.
Die eerste keer dat ek Trungpa Rinpoche ontmoet het, was met 'n klas van vierde graders wat hom baie vrae gevra het oor die grootword in Tibet en oor die ontsnapping van die Chinese Kommuniste in Indië. Een seun het hom gevra of hy ooit bang was. Rinpoche het geantwoord dat sy onderwyser hom aangemoedig het om na plekke soos begraafplase te gaan wat hom bang gemaak het en om te eksperimenteer met dinge wat hy nie graag wou nader nie.
Toe vertel hy 'n storie om saam met sy diensknegte te reis na 'n klooster wat hy nog nooit gesien het nie. Terwyl hulle by die hekke kom, sien hy 'n groot waghond met groot tande en rooi oë. Dit het gretig gegroei en sukkel om vry te raak van die ketting wat dit gehou het. Die hond was desperaat om hulle aan te val. Toe Rinpoche nader kom, sien hy sy blou tong en spoegspuit uit sy mond. Hulle het verby die hond geloop, afstand gehou en die hek ingekom. Skielik het die ketting gebreek en die hond het na hulle gehaas. Die bediendes het geskree en gevrees in terreur. Rinpoche draai om en hardloop so vinnig as wat hy kan - reguit by die hond. Die hond was so verbaas dat hy sy stert tussen sy bene gesit en weggehardloop het.
Ons kan ons wedstryd ontmoet met 'n poedel of met 'n woedende waghond, maar die interessante vraag is - wat gebeur volgende?
Gaan verder as hoop en vrees
Die geestelike reis behels die verbygaan van hoop en vrees, wat in onbekende gebiede beweeg, voortdurend vorentoe beweeg. Die belangrikste aspek van om op die geestelike pad te wees, kan wees om net te beweeg. Gewoonlik, wanneer ons ons perk bereik, voel ons presies soos Rinpoche se diensknegte en vrees terreur. Ons liggame vries en so doen ons gedagtes.
Hoe werk ons ​​met ons gedagtes wanneer ons ons wedstryd ontmoet? Eerder as om ons ervaring te verlaat of te verwerp, kan ons die energie van die emosie, die kwaliteit van wat ons voel, op die een of ander manier ons deurdring tot die hart. Dit is makliker gesê as gedaan, maar dit is 'n edele manier om te lewe. Dit is beslis die pad van medelye - die pad om menslike dapperheid en vriendelikheid te kweek.
Om onvoorwaardelike goedheid te vind
In die leringe van Boeddhisme hoor ons van egoïsme. Dit klink moeilik om te verstaan: waaroor praat hulle in elk geval? Wanneer die leer oor neurose handel, voel ons egter tuis. Dit is iets wat ons regtig verstaan. Maar egoïsme?
Wanneer ons ons limiet bereik, as ons daarna streef om daardie plek ten volle te ken - dit wil sê ons streef daarna om nie te geniet of te onderdruk nie - sal 'n hardheid in ons oplos. Ons sal versag word deur die krag van enige energie wat ontstaan ​​- die energie van woede, die energie van teleurstelling, die energie van vrees. As dit nie in een of ander rigting gestol word nie, dring daardie baie energie ons na die hart, en dit maak ons ​​oop.
Dit is die ontdekking van egoïsme. Dis wanneer al ons gewone skemas uitmekaar val. Om ons limiet te bereik, is om 'n deuropening tot gesonde verstand en die onvoorwaardelike goedheid van die mensdom te vind, eerder as om 'n hindernis of straf te bereik.
Die veiligste en mees versorgende plek om so te begin werk, is tydens formele meditasie. Op die kussing begin ons die hande kry om nie te onthou of te onderdruk nie, en van wat dit voel om die energie net daar te laat. Daarom is dit so goed om elke dag te mediteer en voortdurend met ons hoop en vrese vriende te maak. Dit saai die sade wat ons in staat stel om wakker te wees in die middel van die alledaagse chaos. Dit is 'n geleidelike ontwaking, en dit is kumulatief, maar dit is eintlik wat gebeur. Ons sit nie in meditasie om goeie mediteerders te word nie. Ons sit in meditasie sodat ons wakker word in ons lewens.
Die eerste ding wat in meditasie gebeur, is dat ons begin kyk wat gebeur. Alhoewel ons steeds weghardloop, en ons nog steeds geniet, sien ons wat ons besig is om te doen. Mens sou dink dat ons dit duidelik sien, dadelik sal dit net verdwyn, maar dit beteken nie. So vir 'n geruime tyd sien ons dit duidelik. Tot die mate dat ons bereid is om ons indulging en ons onderdrukking duidelik te sien, begin hulle hulself uit te dra. Om uit te dra is nie presies dieselfde as om weg te gaan nie. In plaas daarvan ontstaan ​​'n wyer, meer vrygewige, meer verligte perspektief.
Erkenning van gedagtes sonder oordeel
Hoe ons in die middel bly, tussen indulging en onderdrukking, is om erkenning te gee wat sonder vonnis ontstaan, om die gedagtes eenvoudig te laat oplos en dan terug te gaan na die openheid van hierdie oomblik. Dit is wat ons eintlik doen in meditasie. Op al hierdie gedagtes kom, maar eerder as om hulle te bekamp of obsessie met hulle te maak, erken ons hulle en laat hulle gaan. Dan kom ons terug om net hier te wees. Soos Sogyal Rinpoche dit stel, "sit ons weer terug by die huis".
Na 'n rukkie, is dit hoe ons met hoop en vrees in ons daaglikse lewe verband hou. Uit nêrens stop ons sukkel en ontspan. Ons hou op om met onsself te praat en terug te kom na die varsheid van die huidige oomblik.
Dit is iets wat geleidelik, geduldig, oor tyd ontwikkel. Hoe lank duur hierdie proses? Ek sal sê dit neem die res van ons lewens. Eintlik gaan ons voortdurend verder oop, leer meer, verbind verder met die dieptes van menslike lyding en menslike wysheid, om albei daardie elemente deeglik en volledig te leer ken en meer liefdevolle en medelydende mense word. En die leerstellings gaan voort. Daar is altyd meer om te leer. Ons is nie net selfversekerde ou fogies wat opgegee het en nie meer uitgedaag word nie. Op die mees verrassende tye ontmoet ons nog steeds die woedende honde.
Ons kan dink, soos ons meer oop word, dat dit groter rampe sal neem om ons limiet te bereik. Die interessante ding is dat, soos ons meer en meer oopmaak, is dit die grootes wat ons dadelik wakker maak en die klein dingetjies wat ons vang. Ongeag wat die grootte, kleur of vorm is, is die punt egter steeds om te leun na die ongemak van die lewe en dit duidelik te sien eerder as om onsself daarvan te beskerm.
Net met ons ervaring
In die beoefening van meditasie probeer ons nie 'n soort ideaal oplewer nie - eerder die teenoorgestelde. Ons is net met ons ervaring, wat dit ookal is. As ons ervaring ervaar, het ons soms 'n perspektief, en soms het ons niemand nie, dan is dit ons ervaring. As ons soms kan nader wat ons skrik, en soms kan ons absoluut nie, dan is dit ons ervaring.
"Hierdie oomblik is die perfekte onderwyser, en dit is altyd by ons" is regtig 'n diepste opdrag. Net om te sien wat aangaan - dit is die onderwys reg daar. Ons kan wees met wat gebeur en nie dissosieer nie. Ontwaking word gevind in ons plesier en ons pyn, ons verwarring en ons wysheid, beskikbaar in elke oomblik van ons vreemde, onbegryplike, gewone alledaagse lewens.
© 2000, 2002. Herdruk volgens ooreenkoms met
Kliek hier vir meer inligting en / of om hierdie boek te bestel. Ook beskikbaar in 'n Kindle-uitgawe. (verskillende dekking / nuwer uitgawe)