Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Vergifnis Matteus 18:15-18; 21-35 Wanneer daar nie meer vergifnis is nie.
Dit is egter, broers en susters, nie hoe dit werk nie. Want vergifnis, broers en susters, het grense. Daar is ‘n punt waar vergifnis nie meer verwag kan word of gegee moet word nie. Want vergifnis het grense wat, as iemand oor daardie grense gaan, so iemand homself in ‘n land bevind waar vergifnis opgedroog het. En kom ek verduidelik.
Vergifnis, broers en susters, is en kan nooit bedoel wees om olie op die vuur te wees vir iemand wat aanhou verkeerd doen nie. Iemand kan nie maar net aanhou om te doen wat verkeerd is of wat hy/sy wil en dag verwag dat hy/sy vergewe moet word nie. Nee. Vergifnis behoort iets te doen aan die een wat vergewe word. Dit wys vir so iemand dat hy/sy ‘n kans kry om ‘n nuwe pad te loop.
Maar toe die vergewe amptenaar gaan en baie duidelik wys dat die vergifnis niks aan hom gedoen het nie, dat hy sommer sy skuldenaar in die tronk wil laat gooi, het hy self die grense van vergifnis vir homself getrek. Daarom het die koning hom laat roep en hom in tronk laat gooi. Nie omdat hy nie skuld kon betaal nie (nee, dit was lankal reeds vergewe), maar omdat hy nie self wou vergewe nie.
Kom ons sê dit anders: vergifnis het grense, en die persoon wat vergewe word, trek gewoonlik daardie grense. Om vergifnis te kan ontvang, moet jy ook bereid wees om om vergif nis te vra, soos die koning se amptenaar. Hy wou vergewe word, daarom het hy as ‘t ware gesmeek om vergifnis. En omdat hy gevra het, het hy dit gekry.
Hierdie week 4232
Hierdie maand 42177
Sedert 1 Januarie 2012 1906611