Hulle was ‘n landbougemeenskap. Hy teken daarom sy volk as sy kudde skape. Destyds het elke kudde sy eie herder gehad. Sy volk en hulle leiers is sy kudde en herders.
Die Here gebruik vir sy volk van destyds en ook vir sy kerk vandag die beeld van ‘n kudde skape. Die skaap is ‘n kuddedier. Stel jou die prentjie voor: die klomp skaap lê rustig by die krip nadat hulle water gesuip het. Die een na die ander een staan op en begin wei. Gebeur daar iets wat die skape onrustig maak, soek hulle weer die veiligheid in die kudde op. Hulle bly bymekaar. As alles weer rustig raak, beweeg hulle wei-wei uitmekaar. Jaar in en jaar uit is dit die prentjie van ons gemeente.
Is dit wat die Here vir sy kerk in gedagte het? Is Hy daarmee tevrede dat ons van tyd tot tyd bymekaarkom en een of ander saak aanpak en as alles daarna weer rustig raak, begin ons weer elkeen sy eie koers in wei?
Die Here laat hulle terugkyk. Hy sê Hy het hulle, weens hul ontrou aan Hom, besoek – met sy oordeel. Die sewentig jaar ballingskap is pas agter die rug. Hy sê dat Hy hulle weer gaan besoek. Hierdie keer gaan Hy die herders en die voorbokke besoek; Hy gaan van hulle rekenskap eis.
Wie is hierdie herders? Hier word bedoel al die konings wat hulself verset teen die Koning, die Messias en sy koninkryk. In ons taal: politieke leiers (kyk ook na Eseg 34:10). Sagaria het ‘n herder geword om die Here se boodskap aan sy volk tuis te bring (Sag 11). Die apostel Paulus sluit hierby aan as hy vir die ouderlinge van die gemeente in Efese sê: Pas julle self op en die hele kudde wat die Heilige Gees onder julle sorg gestel het. Soos wagters ‘n kudde versorg, so moet julle die gemeente van God versorg wat Hy vir Hom verkry het deur die bloed van sy eie Seun (Hand 20:28). As ouderlinge moet ons aan die Here verantwoording doen oor dié gemeente wat Hy hier deur sy Gees op grond van die verdienste van sy Seun gevestig het. Natuurlik is die tekort aan ouderlinge ‘n wesenlike probleem. Elkeen wat gekies word, wys die roeping van die hand. Wanneer die Here rekenskap eis, is die vraag of ook diegene wat onbetrokke bly verantwoording gaan doen oor hulle onwilligheid.
Die gemeente is die Here se eiendom, ons is deel van sy kudde. Hy het elkeen van ons duur gekoop – met die bloed van sy Seun. Die profeet sê vir die Here se volk daar in Jerusalem: Ja, die Here die Almagtige het Hom die lot van sy kudde Juda aangetrek … (Sag 10:3m). Die Here bly getrou aan sy kudde. Hy wat sy Seun as goeie herder vir sy kudde gestuur het om sy lewe vir ons af te lê, vra van elkeen van ons: Is jy deel van die kudde wat gereeld rustig saamkom? Is jy as herder wat verantwoordelik is vir die versorging van die kudde van die Here op jou pos? Is jy gereed om verantwoording te doen? Volg jy as skaap in die kudde die leiding van die goeie Herder?
Die prentjie van die Here se volk van destyds as patetiese kudde sonder herder, gaan nie so tragies bly nie. Die Here gaan dit ook verander. Hy gaan hulle sy trotse oorlogsperd maak (Sag 10:3e). Die kontras val ‘n mens hier op. Destyds was die ruitery die kern van die leër. Onder die perde was die koning s’n natuurlik die pragtigste dier. Op sy pragperd het hy die stryd ingery.
Sagaria waarsku nie met hierdie beeld nie, maar spreek ‘n belofte uit. Hy vergelyk die volk van die Here met ‘n perd wat ‘n koning waardig is. Die Here, die Opperbevelhebber van sy leër wil sy volk, sy kerk, as instrument, as rydier in die heilige stryd, gebruik.
Ons gaan slagveld toe! Destyds op die slagveld is die skel klank van die trompette gehoor. Die oorlogsperd sper sy neusgate oop. Sy spiere span. Een bondel energie spring in die geveg. Dit is die beeld wat die Here van die kerk teken.
Hierdie belofte is ook ‘n bevel. Die perd wat die stryd ingaan, moenie sy eie kop volg nie. Die perd moet net doen wat die ruiter wil hê hy moet doen.
Wat gebeur wanneer die Here sy kerk besoek? Die twee kante van die oorlogsperd word in twee verdere beelde oorgedra:
Die volk wat oënskynlik plan- en doelloos rondgeswerf het, soos ‘n kudde sonder herder, sal ‘n pyl en boog word. Doelgerig sal hulle instrument word in die hand van die Here. Hy sal met hulle doen wat Hy wil.
Hierdie beloftes is in en deur Jesus Christus vervul. Tog moet ons ook weet: deur sy Gees maak die Here iets heeltemal anders van hulle wat Hy besoek. Die mens waarmee Hy besig is, bly nooit dieselfde nie. Die kudde word ‘n oorlogsperd.
Hy wil ons met nuwe lewenskrag besiel. Vir sy dissipels het Hy gesê: Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom … (Hand 1:8).
Hy wil ons slepende voete vervang met die dreunende hoefslag van die vurige oorlogsperd wat doelgerig afstuur op die geveg. Ons roeping is om die mag van die wêreld en selfs van die Satan teen te staan en te oorwin.
Ons is in ‘n stryd op lewe en dood betrokke. Ons moet dit persoonlik voer en wel teen ons doodsvyande, die wêreld, die Satan en nie die minste nie, teen ons eie ou sondige natuur.
Ons het, as perd van sy majesteit in die stryd, ook ‘n gemeenskaplike stryd vir die eer van ons Koning te stry op alle terreine van die lewe. Ons moet die Here se Woord laat trek oor die vlaktes heen en worstel teen alle aanslae teen sy ryk met die gebed in die hart en op die lippe laat U koninkryk kom.
Dit is God se wil vir sy volk; sy kerk; ons as gemeente. Hy het ons sy kinders gemaak, ons daardeur vereer. Hy het egter ook ‘n ernstige opdrag vir ons. Ons moet hierdie opdrag aanpak onder die geklank van sy belofte: Met Christus as ons Meester en Aanvoerder is die oorwinning gewaarborg, ja, ons is meer as oorwinnaars (Rom 8:28 – 39)! Laat ons dan wees wat Hy wil: sy oorlogsperd wat stry vir sy eer!