Die eerste gemeenskapskollege, met net 8-studente, is in die plaaslike hoërskool gehuisves. room620jolietcentral.weebly.com
Sedert die 1960's het 'n vergadering President wat betrokke is by kwessies rondom hoër onderwys so gereeld as Barack Obama. Hy het min keuse gehad. Met onafgehandelde studenteskuld, dalende staats- en federale beleggings, en die debat oor die waarde wat dit bied, is die toekoms van hoër onderwys onseker.
Groot idees word benodig, en by hierdie jaar se staatsadres het President Obama sy grootste idee uitgerol toe hy 'n beroep gedoen het op twee jaar (gemeenskaps) kollege ... as vry en universeel in Amerika as hoërskool is vandag."
Die president het skaars "geseënd" Amerika en al Republikeine was besig om sy $ 60-miljard-plan te ontken en die belastingverhoging wat daarvoor bestem was.
Voorspelbaar, hulle het Amerika se College Promise Proposal as nog 'n Obama-vryliefde geselekteer - nog een groot regering wat weggee innoverende staat-vlak efforts, of erger, sap die gemeenskapskollege stelsel en sy studente, en moontlik ons ​​hele politieke stelsel, van sy vryheid en onafhanklikheid.
Maar as ons verkose beamptes eerlik was, moet hulle erken dat die federale regering sedert die middel-dekades van die vorige eeu aktief gemeenskapskolleges en miljoene studente ondersteun het, die eerste keer dat 'n president 'n vrye gemeenskapskollege versoek het.
Daar is 'n lang geskiedenis
Die openbare gemeenskap kollege model spore sy oorsprong te Illinois en die stigting van Joliet Junior College, suidwes van Chicago, in 1901.
Stadig maar seker groei ontstaan ​​oor die volgende paar dekades, veral in die weste van die Verenigde State van Amerika, soos plaaslike leiers en pedagoë gesoek maniere om hul ontluikende bevolkings te voorsien met 'n lae-koste onderwys opsies.
Tipies dit beteken 'n vergroting van die plaaslike hoërskool met 'n oppervlakkige kennis van professionele en kollege voorbereidende klasse, of her-bruiken bestaande onderwyser-opleiding instellings in twee jaar "kolleges se mense."
Toe, soos nou, het boosters die model hoofsaaklik as 'n poort vir arm en ondervoorbereide studente voorgestel om hulself gereed te maak vir oordrag na 'n vierjarige kollege.
Die werklikheid was egter iets anders.
Tydens die ekonomiese krisis van die 1930s die doelstellings van hierdie instellings onherroeplik verskuif na arbeidsmag opleiding in "semi-professionele" gebiede soos stenografie, tik, en boekhouding - ongeag professionele veld was dan in kortste aanbod.
Van FDR te plaas Oorlog
President Franklin D. Roosevelt's Nuwe ooreenkoms het direk bygedra tot hierdie hervorming.
Economist Rexford Tugwell, 'n leidende lid van FDR se "breinvertroue", het volwasse heropleiding as 'n belangrike wapen in die regering se stryd teen die Groot Depressie bevorder en geglo dat 'n opgevoede werksmag meer kreatief, dinamies en sosiaal samehangend sou wees.
Harry Hopkins ' Werksvorderingsadministrasie en Harold Ickes ' Openbare Werke AdministrasieIntussen gehelp fonds en personeel kampus konstruksie projekte, soos biblioteke en klaskamer geboue.
En ten slotte, die inwerkingstelling van die George-Deen Wet van 1936 gemagtig om die verspreiding van federale fondse aan gemeenskapskolleges wat ingestem het om daardie fondse te gebruik vir die voorsiening van professionele kursusse van "minder as kollege graad."
Die New Deal was maar 'n repetisie vir die werklike revolusie in gemeenskapskolleges wat die Tweede Wêreldoorlog gevolg het.
Weereens het federale aksie 'n belangrike rol gespeel. Die 1944 GI Handves van Regte met dien verstande veterane met ruim opvoedkundige subsidies wat bywoning hupstoot te alle instellings, insluitend die land se 500 gemeenskap kolleges, waar akkommodeer ouer studente 'n kern missie geword.
Demobilisering van die weermag het nie net toetrede tot gevolg gehad nie, maar ook die uitreiking van nuwe toerusting, surplus gereedskap en masjinerie. Die ontmanteling van federale veldtogte vir nasionale verdedigingsopleiding is net een voorbeeld. Dit was veral waar in Kalifornië, 'n staat wat nul van die ontluikende verdedigingsbedryf geword het en die tuiste van die mees lewendige gemeenskapskollege-sisteem was.
Die behendigheid van gemeenskapskolleges in die gesig van ongekende vraag en 'n bloeiende na-oorlogse ekonomie is nie op beleidsmakers verlore gegaan nie.
In 1947 die vrylating van Hoër Onderwys vir Amerikaanse Demokrasie, 'n verslag opdrag van president Harry Truman, wie se eie onderwys geëindig het na 'n enkele termyn by 'n sakekollege in Kansas City, het nasionale aandag aan die bruisende tweejaar-arena gebring.
Die Truman-verslag, soos die ses-volume studie meer algemeen bekend was, het verklaar dat "die tyd het aangebreek om onderwys deur die veertiende graad beskikbaar te maak op dieselfde manier dat hoërskoolonderwys nou beskikbaar is."
Baanbrekers in die 1950s en 60s
Dit het nooit gebeur nie, natuurlik. Maar die inwerkingstelling van grondwetlike onderwyswetgewing in die 1950s en 1960s, geanker deur die Wet op Hoër Onderwys van 1965, sluit in ondersteuning vir tweejaarskolleges en vir federale werkstudie, lenings en toelaes wat studente gehelp het om vir skool te betaal.
Oor die afgelope vyf dekades, miljoene studente gebruik hierdie gereedskap om te betaal vir die kollege, met toenemende getalle (ongeveer 40 persent van vandag se studente) kies om dit te doen by een van die nasie se 1,100 gemeenskapskolleges.
Dit bring ons by die huidige voorstel President Obama se en die gesprek wat ons moet gesien word.
Eerder as om die debat te laat draai, moet ideologiese verdeeldheid - die demokratiese versus die Republikeinse, groot teenoor klein regering, federale versus plaaslike beheer - die plan op sy meriete beoordeel.
Is die gemeenskapskollege stelsel werklik die taak om die opgeleide werkers en burgers wat ons innovasie ekonomie benodig, te lewer?
Gedurende die twintigste eeu het die Amerikaanse hoër onderwysstelsel toenemend van openbare steun afhanklik geword, en geen deel van die stelsel sal vandag goed verloop nie, aangesien federale grootheid nie bestaan ​​nie - nie navorsingsuniversiteite, nie liberale kunskolleges, nie winsgewende uitrustings nie en beslis nie gemeenskapskolleges nie.
Om aan hierdie geskiedenis deel te neem, moet ons herinner dat gemeenskapskolleges 'n kosbare plaaslike en nasionale hulpbron is, en deel van 'n veel groter gemeenskap as wat ons waarskynlik besef het.
Christopher P. Loss is 'n medeprofessor in Openbare Beleid en Hoër Onderwys aan die Vanderbilt Universiteit. Hy is 'n historikus van die twintigste eeuse Verenigde State wat spesialiseer in die politieke, sosiale en beleidsgeskiedenis van die Amerikaanse hoër onderwys. Sy publikasies sluit in artikels en opstelle in die Journal of American History, die Tydskrif van Beleidsgeskiedenis, Sosiale Wetenskapgeskiedenis, Perspektiewe op die Geskiedenis van Hoër Onderwys, die Geskiedenis van Opvoedkunde, Kwartaalgeskiedenis en Sielkunde.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Onderwys > Die verskaffing van ondersteuning vir gemeenskapskollege-onderwys is nie 'n nuwe idee nie