Ek deel graag een van die gedigte wat my twintigjarige self bekoor het met woorde wat ek waarskynlik nie toe heeltemal begryp het nie. Die laaste twee reëls, helaas, het ek iewers in die loop van meer as twintig jaar vergeet. Maar ek onthou met sekerheid dat ek destyds gedink het daar kan nie iets mooiers in taal kan bestaan as juis daardie twee reëls nie, al was dit met die arrogansie van ’n jongeling wat glo jeug kom nooit tot ’n einde nie. Maar ek herbevestig vandag. En ek het nie gereedskap om dit mee te analiseer nie – die woorde is bloot te groot en te goed daarvoor. Nee wat, ek kan doen hiersonder: die gebruik van woorde soos “isiXhosa” ipv bloot “Xhosa” in ‘n Afrikaanse stuk (moet ek aanneem dat die skrywer ook bv “Français” ipv “Frans” gebruik?), die kontras wat doelbewus geskep word tussen die hatige, wit, Afrikaanse meisies aan die een kant, en die idilliese, meersoortige byeenkoms aan die ander kant, terwyl nog hatige, wit oë van buite af toekyk; in die middel, die onskuldige bruin slagoffers; en, natúúrlik, die skrywer, onbesmet deur die sonde van sy soort, of dalk júís só besmet dat sy skuldgevoel hom aandryf tot hierdie tipe dweperige geskryf - die messias van die verhaal.