Hierdie artikel ondersoek die pogings van die Suiwel Bemarkingsraad (Dairy Marketing Board [DMB]) om, in die lig van die produksie en bemarkings probleme wat in die vaarwater van die Tweede Wêreldoorlog ervaar is, die suiwelbedryf te stabiliseer. Dit ondersoek en evalueer die sterk en swakpunte van die bemarkings en verspreidings strategieë wat die Raad gebruik het. Die artikel argumenteer dat hoewel die tekorte wat tydens en direk na die oorlog in Suid-Rhodesiё ondervind is teen die middel vyftigerjare uitgeskakel is, die voortgesette toename in produksie tot oorproduksie gelei het. Hierdie oorproduksie het die Raad genoodsaak om nuwe markte vir die winsgewende handel in vloeibare melk te vind. Hierdie studie analiseer die algemene nasionale beleid van selfvoorsienendheid ten opsigte van landbouproduksie wat tydens die oorlog beslag gekry het en na die oorlog doelgerig nagestreef is. Die referaat argumenteer dat die beleid in die lig van die beskikbaarheid van goedkoper ingevoerde kaas en afgeroomde poeiermelk, nie vir die suiwelbedryf haalbaar was nie. Dit word ook geargumenteer dat terwyl die vrywillige oorname en die herkapitalisering van sukkelende privaat verspreiders van suiwelprodukte noodsaaklik was in die 1950’s, die aanwending van wetgewing in die 1960’s om privaat produsente uit die melkmark te dryf nie in die bedryf se beste belang was nie. Die taktiek wat daarop gemik was om die Raad finansieel ter wille te wees was onregverdig teenoor beide die privaat rolspelers as die verbruikers.