Al die Germane is eventueel gekersten; ter selfde tyd het elemente van die ou Germaanse godsdienste die Christendom beïnvloed. Die Germane het 'n belangrike rol gespeel in die skep van die Middeleeuse Europese wêreld soos die Romeinse Ryk tot 'n einde gekom het. In die laat-Oudheid het 'n aantal groot Germaanse volke uit die verskillende Germaanse stamme ontstaan wat deur Europa en aangrensende gebiede getrek het. Van hulle, soos die Franke het volgens die voorbeeld van die antieke Romeine Ryke gestig wat die res van die geskiedenis dramaties beïnvloed het. Die versmelting van die Romeins-Griekse met dié van die Germane het gelei tot die ontwikkeling van 'n gemene Europese identiteit, geskiedenis, en kultuur wat oor taalgrense heen gestrek het en wat die basis vorm van die moderne westerse kultuur.
Die woord Germaan is afkomstig van die Latynse woord Germani wat vir die eerste keer omtrent 90 v.C. deur die Griekse filosoof en geskiedskrywer Poseidonios (135-51 v.C.) gebruik is. Die term is deur Julius Caesar in die Romeinse literatuur ingevoer om 'n groep stamme van onbekende oorsprong in noordoostelike Gallië te beskryf. Caesar het hiermee 'n onderskeid getref tussen die Germane en die Keltiese Galliërs. Verskeie etimologies verklarings kan vir die Latynse Germani gegee word. As 'n byvoeglikenaamwoord is germani eenvoudig die meervoud byvoeglikenaamwoord van germanus (van germen, "saad" of "loot/uitspruitsel"), wat die sin van "verwant" of "bloedverwant" het of "outentiek". Volgens Strabo het die Romeine die term Germani gebruik om na die Germaanse stamme as outentieke Kelte te verwys. 'n Ander alternatief is dat die woord gegrond is op die Romeinse ondervinding van die Germaanse stamme as bondgenote van die Kelte. In die sin wat Julius Caesar die woord gebruik het kan dit 'n leenwoord uit Kelties wees; 'n eksoniem gegrond op die woord vir buurman of bure. 'n Derde voorstel is dat dit direk afgelei is van die naam die Hermunduri. Tacitus het voorgestel dat dit afkomstig mag wees van 'n stam waarvan die naam verander het nadat die Romeine dit aangeneem het, daar is egter geen getuienis wat die teorie ondersteun nie.
Daar is weinig bekend oor die oorsprong van die Germane, maar daar word gemeen dat hulle teen die laat Bronstydperk die suide van Swede, die Deense Skiereiland en noordelike Duitsland bewoon het. Argeologiese en taalkundige navorsing dui daarop dat 'n volk of groep volke 'n gemene materiële kultuur, die Noordelike Bronstydperk Kultuur en spesifieke Ystertydperk kulture soos die Wessenstedt- (800-600 v.C) en Jastorfkulture, gehad het in 'n omgewing wat sy middelpunt in Sleeswyk en Skandinawië gehad het tussen 1700 v.C. en 600 v.C. Die verandering van Proto-Indo-Europees na Proto-Germaans word gedefinieer deur die Eerste Germaanse klankverskuiwing (of Grimm se wet) en moes plaasgevind het toe wedersyds verstaanbare tale nog in 'n spraakbond so 'n verandering kon laat versprei. Die gebeurtenis kon tot dusver nog nie gedateer word nie.
Hoewel die Romeine reeds sedert die middel van die eerste millennium v.C. bewus was van die bestaan van die Germane, was hulle eerste beduidende kontak met dié barbare laat in die 2de eeu v.C. toe groot getalle lede van die Cimbri en Teutoni stamme die Romeinse Ryk grense oorsteek het in Gallië en suidelike Europa. In 113 v.C. het die twee stamme 'n Romeinse leër onder Gnaeus Papirius Carbo in Noricum verslaan. Dit is gevolg deur verdere oorwinnings teen Marcus Junius Silanus in suidelike Gallië in 109 v.C. en teen Mallius en Caepio by Arausio (Vandag Orange, 'n stad in die département Vaucluse in Suidoos-Frankryk) in 105 v.C. Die Teutoni het hulle tydelik in suidelike Gallië gevestig terwyl die Cimbri na Hispania beweeg het waar hulle deur die Keltibereane verdryf is. Eers nadat die twee stamme teen 103 v.C. weer bymekaar gekom en in Italia se rigting beweeg het het Gaius Marius die Teutoni uiteindelik in 102 v.C. in Aquae Sextiae verslaan. Nadat die Cimbri daarin geslaag het om oor die Alpe te vlug het hulle ook in 101 v.C. op die Raudine Vlakte naby Vercellae verslaan en hulle leër vernietig.
Teen die tyd van Julius Ceaser vyftig jaar later het die Germane reeds gebiede wes van die Ryn en in ooste tot teen die Donau bewoon. Ceaser het 3 verskillende veldtogte teen die Germane gevoer; in 58 v.C. na 'n Keltiese versoek om hulp hom 'n verskoning gegee het, in 55 v.C. en in 53 v.C. toe hy tevergeefs die Germaanse stamme wat met Kelte in Gallië saamgewerk het agterna gesit het. Hy het egter met leë hande teruggekeer toe die Germane kontak met die Romeinse legioene vermy het. Die burgeroorlog met Pompeius sou hom egter daarvan verhinder om verder veldtogte teen die Germane uit te voer.
Die Ryn sou uiteindelik die oostelike grens van die twee Germania provinsies word. Met die verloop van die volgende 200 jaar was gevegte tussen die Germaanse stamme was byna so hewig soos die invalle in Gallië. Om die grens van die Ryk in die omgewing te beskerm het die Romeine 'n groot aantal vestings, die Limes Germanicus (Latyn vir Germaanse Grens), langs die Ryn en die Donau gebou. Die verdediging van die Germania provinsies het baie energie geverg en toe bronne elders aangewend moes word sou die Germaanse migrasies van die 4de eeu die Germania provinsies eerste oorrompel.
Die Migrasie Tydperk, wat ook die Barbaarse Invalle of die Volksverhuising genoem word, verwys na 'n tydperk van ongeveer 300 n.C. tot 700 n.C. in Europa wat die oorgang tussen die laat-Oudheid en die vroeë-Middeleeue aandui. In die tydperk het talle Germaanse stamme, moontlik as gevolg van bevolkingsdruk en invalle deur groepe uit Asië vanuit die ooste, in groot getalle in verskillende rigtings begin trek. Dit het plaasgevind teen die agtergrond van die uitmekaarval van die die Westelike Romeinse Ryk; 'n proses wat waarskynlik aangehelp of versnel of ten minste beïnvloed is deur die Germaanse invalle. Die volksverhuising het Germaanse stamme of volke so ver wes as Engeland en so ver suid as groot dele van kontinentale Europa tot by die Middellandse See en selfs Noord-Afrika geneem.
In Gallië het die Franke, 'n versameling Germaanse stamme wat net oos van die Benede-Ryn gewoon het, hulle meer geleidelik en vreedsaam in dele van die Romeinse Ryk gevestig. Die Franke het wel reeds sedert die 260's strooptogte in Romeinse grondgebied onderneem, wat hulle diep in Romeinse grondgebied geneem het voor Romeinse magte hulle weer oor die Ryn teruggedryf het. Geen groot groepe Franke het hulle op die stadium in die Romeinse Ryk gevestig nie.  In 357 het die Saliese Franke daarin geslaag om 'n permanente Frankiese teenwoordigheid binne die Romeinse Ryk te bekom deur 'n verdrag met Julianus Apostata aan te gaan. Volgens die verdrag kon die Saliese Franke hulle as dediticii (belasting betalende landbouers) in die Skeldevallei en tussen die groot riviere, veral in Toxandrië, vestig. Die verdrag het die Franke se teenwoordigheid binne die Romeinse Ryk gewettig. Meer Franke sou oor die Ryn migreer en nadat Clovis die Franke verenig het en sy Ryk verder suid uitgebrei het sou die Merowingiese Dinastie een van die belangrikste state van die vroeë Middeleeue opbou.
In 568 het die Langobarde na Italië getrek. Teen 570 is die hele gebied tussen die Alpe en die Po onder leiding van hulle koning Alboin verower. Die Langobarde het daar 'n onafhanklike koninkryk geskep wat eers in 774 deur Karel die Grote oorwin is.
Gelyktydig met die Germaanse volksverskuiwing het beheer deur die Romeinse Ryk in Wes-Europa geheel en al tot 'n einde gekom. Die laaste keiser in die Weste was die seun Romulus Augustulus wat in 476 deur die Germaans hoofman Odoacer dood gemaak is. Odoacer het die keiser van die Oos-Romeinse Ryk in Konstantinopel laat weet dat die Ryk net een Koning benodig het en dat hy sy verteenwoordiger in Italië sou wees. Die Romeinse Ryk van ouds was egter iets van die verlede en die nuwe Germaanse koninkryke in Brittanje, Frankryk, die lae Lande, Spanje, Noord-Afrika en Italië sou hulle min steur aan die afgeleë keiser in Konstantinopel.