Image deur Maike und Björn Bröskamp
'Nadat die pandemie verby is', moet dit een van die mees gesproke frases van 2021 wees. Ek is beslis skuldig aan hierdie soort optimisme, terwyl ek smag na die dag wanneer ek in 'n vliegtuig kan klim, saam met my vriende kan ete en almal kan knuffel. die nuwe babas wat ek ken wat onder die beperkende oog van COVID-19 gebore is.
In Februarie het die Britse regering 'n vierstapplan om die beperkings van Engeland teen 21 Junie 2021 te vergemaklik. Alhoewel die eerste minister gewaarsku het dat die land se pad uit die pandemie gedryf sal word deur "data nie datums nie", blyk dit dat sy selfbeheersing min invloed gehad het op die bevolking se opgewondenheid . Memes en sosiale media poste het dadelik vermeerder, met mense vlugte bespreek, partytjies beplan, en die neem van tyd af werk in afwagting op toekomstige vryheid.
Om voor die einde van die pandemie uit te kyk, is nie net die Verenigde Koninkryk nie, en namate die uitwerking van die entstof voortgaan (al is dit oneweredig), vestig mense regoor die wêreld hul aandag op viering en verligting. Die geskiedenis vertel ons egter dat die einde van pandemies selde, indien ooit, netjies, ongekompliseerd of selfs maklik op datum is.
Die misleidend benoemde Spaanse griep pandemie van 1918 was die dodelikste in die geskiedenis. Dit het ongeveer 500 miljoen mense wêreldwyd besmet en tussen 20 en 50 miljoen mense doodgemaak. Net soos vandag is burgers aan sosiale beperkings onderwerp en beveel om dit te doen dra maskers. Die pandemie het afgeneem, maar die presiese einde daarvan is byna onmoontlik.
In 1920 het verskeie koerante berig oor die verskyning van griep. Rondom 5,000 gevalle is binne ses dae in Chicago gerapporteer, en teaters is beveel om te sluit. Later daardie jaar, "Drastiese maatreëls" is geïmplementeer om die verspreiding van griep in die stad New York na te gaan ná 'n noodvergadering van die vervoerowerhede, teater- en bioskopeienaars en die verteenwoordigers van afdelingswinkels. Op ongeveer dieselfde tyd, 60 mense gesterf aan griep in Parys.
Daaropvolgende golwe van die virus het jare lank deur Europese en Noord-Amerikaanse stede geskeur ná die veronderstelde einde van die pandemie. In 1925, en in die loop van nege dae, sterf 201 mense in Chicago weens die koerante "Hoogs aansteeklike griepepidemie". Dit is dus min verbasend dat daar min bewyse in die historiese rekord van partye is wat die einde van die verskriklike virus herdenk.
Die hedendaagse koronavirus-pandemie verskil natuurlik in die opmars van griep in 1918 oor die hele wêreld - nie die minste nie omdat ons verskeie uiters doeltreffende entstowwe het. Die jab is 'n kragtige instrument, en soveel mense se hoop op die einde van COVID hang aan hierdie wonderlike tegnologie. Alhoewel entstowwe 'n belangrike rol gespeel het in die pogings om aansteeklike siektes te beheer, is hul vermoë om pandemies vinnig en definitief te beëindig egter baie meer beperk.
Neem byvoorbeeld polio. In die vyftigerjare is 'n entstof vir die siekte ontwikkel. Die uitvinder daarvan Jonas Salk 'n byna onmiddellike Amerikaanse held geword, maar dit het byna drie dekades geduur voordat polio in Brittanje onder beheer gebring is en daar was geen feestelike vakansiedae wat die laas natuurlik besmetting in 1984 opgedoen.
Geskiedkundiges van medisyne weet dat pandemies en epidemies is sosiale verskynsels. As gevolg hiervan vind hul eindes op twee maniere plaas. Daar is die mediese gevolgtrekking van 'n pandemie wanneer die voorkoms van siektes daal en sterftesyfers daal. Maar daar is ook die sosiale einde, wanneer die vrees vir die infeksie afneem en sosiale beperkings vergemaklik.
Dit is belangrik dat u die een sonder die ander kan hê. Die hoeveelheid koronavirus kan daal, minder mense sal in die hospitaal opgeneem word en sterf, mense se angs kan verlig en die lewe kan normaal word - in daardie volgorde. Of tariewe kan dieselfde bly, maar mense word net siek en sat vir beperkings en begin hulself in die partye wat hulle beplan het, ongeag. Of tariewe kan daal, maar mense bly vreesagtig - angstig om terug te keer na die "normale lewe" en kan sommige van die voorsorgmaatreëls waaraan ons gewoond is, nie laat vaar nie.
Ons moet ook onthou dat koronavirus 'n wêreldwye siekte is en dat verskillende plekke sosiale en mediese gevolgtrekkings sal hê ten opsigte van hul onderskeie weergawes van die pandemie.
MIV / vigs het in die 1980's en 90's deur Europa en Noord-Amerika gevee. Die infeksiesyfers het intussen dramaties gedaal, en baie MIV-positiewe mense leef lank en gesond in ontwikkelende lande. En tog, vanaf 2019, byna 40 miljoen mense wêreldwyd met MIV besmet is en ons ervaar nog steeds wat die Wêreldgesondheidsorganisasie 'n 'wêreldwye epidemie' noem, dit is net dat die geografiese omvang van die siekte verskuif het.
Aangesien rykere lande hulself steeds uit beperkings inent, kan die beëindiging van hul pandemies relatief vinnig kom. Maar wat van die res van die wêreld? Wanneer sal ontwikkelende lande 'n soortgelyke gevolgtrekking sien?
Waar u ook al kyk, is daar waarskynlik geen presiese einddatum vir die pandemie nie. Ons het slegs daarin geslaag om een ​​siekte suksesvol uit te roei (pokke), en vir elke ander epidemie of pandemie in die geskiedenis, was hul eindes deurmekaar, uitgerek en ongelyk. Alhoewel ons almal 'n dosis optimisme nodig het in plaas van om partytjies of vakansies te beplan, sal ons tyd miskien beter bestee word om na te dink oor watter soort toekoms ons wil uitsien en hoe ons die lesse wat ons die afgelope jaar geleer het, kan gebruik. oefen.
Agnes Arnold-Forster, Navorser, Geskiedenis van medisyne en gesondheidsorg, Universiteit van Bristol