In watter sin was die huwelik in die 19de eeuse Europa "duur"? - Artikels - 2022
Ek lees Ibsen se toneelstuk "Ghosts" (vir die plesier), wat in 1881 geskryf is, en in een van die tonele vind 'n gesprek plaas tussen die jong Oswald, wat in Parys en Rome gewoon het, en 'n konserwatiewe pastoor oor die onderwerp van die huwelik.
Oswald vertel die geskokte pastoor dat hy die gesinslewe van naby gesien het deur kennisse wat saam met "hul kinders en hul kinders se ma" buite die huwelik woon. Die dominee is geskandeer, en Oswald verduidelik dat die rede deels is omdat 'die huwelik so duur' is.
Die implikasie is dat die versorging van 'n gesin prakties was, maar die werklike huwelik was nie, waar lê die verskil? Was daar 'n wettige struikelblok vir huwelike deur arm mense? Is 'n bewys van ondersteuning nodig? Een of ander buitensporige huwelikslisensiegeld?
Troues was duur in die 19de eeu (nie net in Europa nie) as gevolg van die troue.
In die 20ste eeu het die "samelewing" ontslae geraak van baie huweliksformaliteite, wat goedkoop "burgerlike" troues moontlik gemaak het, dié wat voor 'n vrederegter of soortgelyke burgerlike owerhede gehou is. Selfs tydens 'n 'tradisionele' troue is daar moontlik slegs 'n 'huweliksontvangs' met 'ligte verversings'.
Nie so nie, in die 19de eeu. Dan sou 'n 'huwelikspartytjie' bestaan ​​uit 'n fees en dans, met gesinne en vriende van beide kante bygewoon. Die koste van so 'n geleentheid kan maklik 'n groter fraksie (die helfte of meer) van 'n jaar se inkomste wees.
Vrywaring: IANAH. Nie eers 'n amateur nie.
Verskeie gebruike het die huwelik duur gemaak, soos dit in 'n sekere sin nog steeds is. Hulle is ten minste oor die tydperk, land/streek en sosiale klas.
Soos in die kommentaar genoem, was Dowry, Dower en Bride-Price almal gewoontes waardeur een party in die huwelik 'n soort finansiële vergoeding moet gee om die huwelik te kan plaasvind. 'N Bruidskat behels die betaling aan die man deur die ouers van die bruid, in sekere tradisies direk aan die bruidegom en in ander aan die bruid as 'n manier om haar nuwe tuiste te vestig volgens soortgelyke standaarde waarin sy grootgemaak is. 'N Bruidsprys is deur die bruidegom aan die ouers van die bruid betaal, en A Dower is eiendom wat deur die man aan die bruid oorgegee is.
Hierdie gebruike was instrumente wat die reëling van die huwelik op verskillende maniere vergemaklik het. Hulle kan 'n vrou se posisie verseker as die huwelik skeiding of egskeiding tot gevolg het. Hulle kan ten minste aan die begin van die huwelik 'n sekere lewensgehalte vir die vrou waarborg, en die oordrag van rykdom kan dan aan afstammelinge oorgedra word. 'N Groot bruidskat kan gebruik word om 'n man van 'n hoër sosiale klas of vooruitsigte te lok, of om 'n dogter te trou wat nie op eie meriete vryers aangetrek het nie. Aan die ander kant kan 'n dogter wat baie aantreklik was (in voorkoms of persoonlike eienskappe) 'n huweliksvoorstel vra, selfs sonder om 'n bruidskat aan te bied, byvoorbeeld 'n belangrike plot in 'Pride and Prejudice'. 'n Bruidskat kan ook 'n middel wees om alliansies te onderhandel, as 'n vakbond tussen huishoudings geopolitieke betekenis het, kan onderhandelinge oor die bruidskat in werklikheid die bepalings van die alliansie uitdruk. Ons sien spore hiervan in die openingstoneel van "King Lear", byvoorbeeld.
'N Bruidsprys is deur die man aan die ouers van die bruid betaal, wat daarop dui dat dit in die man se belang is om die huwelik te soek.
Behalwe hierdie gebruike, is die gebruike wat verband hou met die huwelik self ook uiteenlopend en kan dit dan duur wees, soos dit vandag ook kan wees. 'N Duur viering was egter dikwels 'n uitdrukking van rykdom, veral vir sosiale klasse. Reeds aan die einde van die 18de eeu in Wallis was die sogenaamde 'Cardigan Weddings' waarin die gaste as 't ware uitgenooi is' om die fees saam te bring ', en daarom was die koste van die bruilofsfees in sommige gevalle plekke was nie verbode nie.
Burgerlike huwelike was moontlik in Frankryk sedert die einde van die 18de eeu, en was in die middel van die 19de eeu verloof. Die verminderde huwelikskoste deur 'n amptenaar beteken dat dit baie minder 'n hindernis was as dit ooit was.
In Engeland het 'n jarelange gewoonte genaamd "the banns" vereis dat 'n eerskomende huwelik eers aan die gemeente in die kerk aangekondig word, en tyd gegee word vir lede van die gemeenskap om besware te maak, as een van die partye trou, of as hulle was op een of ander manier verwant. Dit lyk vir my aanneemlik dat hierdie gebruik die oorsprong was van die bekende 'praat nou of vir ewig stil' deel van die Christelike huwelikseremonie, maar ek het dit nie ondersoek nie.
Die vertraging tydens die wagtydperk wat verband hou met "die banns" was 'n ongerief vir sommige. Begryplik as 'n mens onthou dat mense dikwels jonk getroud is, en dat kuisheid voor die huwelik beteken dat enige vertraging van die troue ook 'n vertraging in die seksuele verhouding van die jong egpaar beteken. Dit is 'n manier om te verduidelik waarom jong paartjies, en miskien die bruidegom in die besonder, soms 'n 'dringende' behoefte gehad het om die troue so gou as moontlik te hou. Om dit te vergemaklik, is die moontlikheid ingestel om te trou met 'n "huweliksband" in plaas van te wag vir die "banns". Die egpaar is toegelaat om onmiddellik te trou, maar die man moes 'n borg op die waarborg maak dat daar geen wettige rede bestaan ​​dat die huwelik nie plaasvind nie. Die verband het 'n termyn van ongeveer 'n jaar gehad, en as die huwelik onwettig blyk te wees, is die waarde van die verband verbeur.
As die meer spesifieke kwessie van die uitruil in die toneelstuk van IbsenEk dink die verduideliking is dat om verskeie redes, moontlik 'n bruidsprys, soos later in die toneelstuk genoem, 'n 'behoorlike', eerbiedige huwelik volgens die hoër middelklasnorme inderdaad duur was, maar dit was nie minder belangrik nie. "rigied". Oswalds se verblyf in Parys onder sy kunstenaarsvriende dui duidelik daarop dat hulle 'n boheemse leefstyl het, en hoewel hulle moontlik nie al die toevoegings tot 'n burgerlike huwelik kan bekostig nie, is hulle waarskynlik ook nie geïnteresseerd in 'n "eerbiedwaardige" " familie lewe. In plaas daarvan doen hulle onwettige aangeleenthede, wat kinders tot gevolg het, en gaan dan eenvoudig saam met die vroue by wie hulle betrokke is, tuis. Dit is nie impliseer dat hierdie vroue dieselfde "dogters uit goeie huise" was wat hulle nie kon bekostig om te trou nie, of vermoedelik om voorsiening te maak in die styl waaraan hulle gewoond was en wat hul ouers geëis het.
Waarom moes sommige mense in die 1700's 'n verband betaal om te trou? https://hauntedpalaceblog.wordpress.com/tag/marriage-act-1753/ https://en.wikipedia.org/wiki/Bride_price https://en.wikipedia.org/wiki/Dowry https: // en. wikipedia.org/wiki/Civil_marriage https://en.wikipedia.org/wiki/Banns_of_marriage
Ek het die oorspronklike bron wat 'n verwysing aangaande 'Cardigan Wedding' bevat, onvergeeflik verloor, maar die verwysing self kan op google books gevind word, dit verskyn in paaiemente in 'Gentelman's magazine' Vols. 61,62,63 (1791-2), en getiteld "Morrisian Miscellany, Cardigan Weddings"
Huwelik in Amerika: 'n kort geskiedenis
Elizabeth: Huwelik – die woord alleen is gelaai. Die huwelik is die grap van grappies, die 'ou bal en ketting', die einde van die pret. Die huwelik kan ook beelde van vrees, mishandeling en beheer toon. En die huwelik kan beelde van gelukkige paartjies, van 'n nuwe begin en van baie duur partytjies en middelmatige buffetlyne aanroep.
Vandag gaan ons vinnig kyk na die geskiedenis van die huwelik in Amerika. Van die stigting van ons volk tot vandag toe.
Ek is Elizabeth Garner Masarik
En ons is u historici vir hierdie episode van Dig.
Marissa: 'n Paar weke gelede het ons die sosiale en juridiese onderbou bespreek van iets wat coverture genoem word. As u na die episode geluister het, sal u hierdie een as 'n goeie toevoeging vind. En as u dit nie gehoor het nie, alhoewel dit nie nodig is om hierdie episode te verstaan ​​nie, vind u dit 'n goeie aanvulling op sommige van die idees wat ons hier bespreek.
Elizabeth: Maar vandag gaan ons spesifiek fokus op die huwelik in Amerika en hoe die konsep van die huwelik as 'n kulturele, sosiale en regsgebeurtenis en -toestand mettertyd verander het. Nou het Amerika natuurlik begin as 'n kolonie van Engeland en daarom was die vroeë Amerikaanse begrip van die huwelik gebaseer op die Britse model. Oor die algemeen het Europese politieke teoretisering al lankal geglo dat monogamie die sosiale orde bevoordeel. Dit het seksuele begeertes ingespan, 'n ondersteuningsstelsel vir die versorging van kinders en die afhanklikes verskaf, en dit het 'n middel vir welvaartsbestuur verskaf.
Marissa: Monogamie was natuurlik nie die geval nie enigste hoe hierdie aspekte van die lewe versorg kan word. Daar was baie ander modelle regoor die wêreld wat die samelewing deur ander huwelike en vennootskappe soos poligame en matrilineêre huweliks- en vennootskappe gedien het. Maar die Europese ideologie berus op 'n Christelike begrip van familie en sosiale orde, en dus monogamie.
Elizabeth: Maar daar was baie aan die gang in die vroeë Amerika. Volkstate en individuele kolonies het meegeding om die beheer van grond, hulpbronne en 'n stewige deel van die wêreldwye handel. Daar was massiewe mededinging tussen koloniale belange in die Nuwe Wêreld. Om dit reg te kry, moes nuwe nedersettings beheer hê oor die bevolkings- beide koloniale setlaars en inheemse mense- om die hulpbronne wat in koloniale pogings belê is, te maksimeer.
Marissa: Een manier om bevolkings te beheer, is deur geslag te beheer en hoe geslag in 'n samelewing funksioneer. Aristoteliese begrip van geslag berus op die aanname dat wyfies die verpersoonliking van minder gevormde mans is. Hierdie wetenskaplike begrip van manlike en vroulike gekleurde eerste ontmoetings tussen Europese koloniste en inheemse mense. Geslagsverskil is volledig in die Europese wêreldbeskouing vasgelê.
Die voorblad van Kathleen Brown se Goodwives, Nasty Wenches en Angstige Aartsvaders
Elizabeth: Selfs om na die nuwe wêreld te gaan, was 'n geslagservaring. Historikus Kathleen Brown lewer uitstekende werk om te wys hoe die Engelse die Amerikaanse vasteland beskou het. Britse reisrekeninge en propaganda het Noord -Amerika as 'n onaangeraakte Eden voorgestel. Selfs die naam van die nuwe Britse onderneming, Virginia, het die vroulike aard van die land uitgedruk. Die naam Virginia, wat vernoem is na die 'The Virgin Queen', wat koningin Elizabeth I aangeneem het om beheer oor haar besittings te behou, het 'n ongerepte 'maagdelike' land voorgestel wat wag op manlike verowering.
Marissa: Selfs met die eerste Britse kolonies sien ons geslag 'n fundamentele rol. Die heel vroegste kolonies, eers Roanoke en later Jamestown, was albei sterk skeef mannetjies, wat ons twee dinge vertel. Eerstens dat hierdie aanvanklike kolonies nie bedoel was om ten volle funksionerende samelewings te wees nie, maar eerder dat dit geldelike ondernemings was. Tweedens het geldmaakondernemings staatgemaak op 'n geslagtelike arbeidsverdeling. Vroue is nie in gelyke getalle na die Britse Noord-Amerikaanse kolonies gebring nie, omdat vrouearbeid nie as 'n integrale deel van 'n geldelike onderneming beskou word nie. Ons sien dus reeds dat koloniste in die Nuwe Wêreld kom met vooropgestelde idees van man en vrou en watter bevoegdhede en verantwoordelikhede daardie geslagte bevat.
Elizabeth: die geslagsbalans in die Britse kolonies was skeef en dit duur tot in die 18de eeu. Nadat 'goud' by die tabak met kontantgewasse gevind is, was massabedrae nodig. Namate meer manlike koloniste na Amerika gekom het, het die behoefte aan blanke vroue gekom om 'n manier te wees om die woelige massas te kalmeer. Omdat die Britte nie met inheemse vroue getrou het nie, soos die Spaanse en die Franse het. Brittanje moes dus meer Europese vroue invoer as wat ander koloniseerders gedoen het. En Europese vroue het wel na die Britse kolonies gegaan, hoewel nooit in dieselfde hoeveelhede as mans nie. Maar die arbeidsbehoeftes was so wanhopig dat die meeste vroue wat in die veld was, vinnig in die veld gewerk is.
Marissa: Dit het onmiddellik 'n versteuring in die sosiale en kulturele begrip van geslag veroorsaak. Arbeidsverdelings in die vroeë moderne Engelse kolonies het voorgeskryf dat 'n 'goeie vrou' 'n vrou was wat 'n hulpmaat was en 'n vrou wat streng binne die huishoudelike sfeer gewerk het, en nie in die huis nie. Arbeidstekorte wat Europese vroue en vroulike bediendes in die tabakvelde gedwing het, het beide die kulturele aannames van behoorlike vroulikheid en die veronderstelling van blanke manlikheid ontstel.
Elizabeth: Regtig, sodat 'n man 'n regte aartsvader kon wees, moes hy dit kon bekostig om sy vroulike familielede slegs in die huishoudelike sfeer te laat werk. Vroue wat "buite" werk, word as "nare wenches" beskou, en is meer kwesbaar vir seksuele uitbuiting en verkragting omdat hulle nie deur 'n sterk manlike patriarg in die huis beskerm word nie. Dit het dus 'n kwessie van klasstatus geword om die seksuele toegang tot die vroulike gesinslede te beheer deur dit te kan bekostig om hulle slegs binne die huishoudelike gebied te laat werk. Hy misluk dus basies as 'n man as sy vrou of dogters in die veld moes werk, want dit het getoon dat hy dit nie kon bekostig om iemand anders aan te stel nie, dit wil sê hierdie "nare wenches" om hierdie soort werk te doen.
Elizabeth: Reg, so raai wie het uiteindelik die werk gedoen? Drie raaiskote [sarkasme]. Afrikaanse, inheemse Amerikaanse en Europese vroue het almal gedurende die vroeë koloniale tydperk in die Chesapeake op tabakvelde gewerk en is almal as 'nare wenches beskou. MAAR, namate meer Afrikaanse slawe na die Chesapeake gebring is, het begrip van ras en klas begin kruis. En idees oor 'regte' vroue het gestalte gekry rondom idees oor ras. Aangesien Afrikaanse slawe in die Britse kolonies ingevoer is, kon meer wit vroue die huis binnekom. Mettertyd het swart vroue slegs bekend gestaan ​​as 'nare wenches', waar wit vroue oorweldigend 'goeie vroue' geword het vanweë die werk wat hulle verrig het en die vlak van seksuele beskerming wat hulle van 'n aartsvader ontvang het. Dit het dus geword dat swart liggame onbeskermd was en dus 'beskikbaar' was om verkrag te word omdat dit nie 'goeie vroue' was nie. En een manier waarop ons kan opspoor hoe hierdie kulturele aannames van ras en klas verander het, is deur die wette wat in die koloniale Virginia aangeneem is.
'N Advertensie vir Virginia -tabak | Publieke domein / Wikimedia Commons
Marissa: Byvoorbeeld, in 1642 word Afrikaanse vroue dieselfde belas as alle manlike arbeiders, wit vroue nie. In 1662 is slawerny gedefinieer deur matrilineêre lyne, wat beteken dat die status van slaaf die status van die moeder gevolg het, nie van die vader nie. Dit het wit mans toegelaat om Afrikaanse vroue te verkrag sonder gevolge en het die behoefte om wit vroue se seksualiteit te beperk, verhoog. Dus, kinders van gemengde rasse wat uit Swart vroue gebore is, het slawe geword, en omdat koloniste nie wou hê dat kinders van gemengde ras wat uit wit vroue gebore is, vry was nie, was daar nog meer impuls om toegang tot seks met wit vroue te beperk.
Elizabeth: Na Bacon's Rebellion in 1676 het die koloniale regering toegang tot die wet van Afrika en inheemse mense beperk- hulle mag nie in die hof getuig, seks met wit vroue hê of vuurwapens dra nie. Kathleen Brown voer aan dat 1676 die keerpunt was toe die Chesapeake -kolonies van 'n klasindeling na 'n ras gegaan het. Teen die 1730's was die term 'nare wench' slegs vir Afrikaanse vroue voorbehou. Die term het nie net hul velkleur aangedui nie, maar ook die beperkte mag wat hulle of Afrikaanse mans het om hulle te beskerm teen seksuele uitbuiting, dws verkragting deur wit mans. By die skep van hierdie rasse- en geslagshiërargieë in die Amerikaanse kolonies, kan ons sien waarom die huwelik en monogamie so 'n integrale deel sou wees van die hiërargie en die ondersteuning van blanke patriargie wat die vroeë Amerikaanse sosiale struktuur gedefinieer het.
Marissa: Teen die laat 18de eeu het Amerikaners heteroseksuele huwelike verstaan ​​as 'n wedersydse toestemming tussen 'n man en 'n vrou om 'n huwelikskontrak aan te gaan. Wetlik het hulle een onder die wet geword en berus op die Christelike leerstelling dat 'die twee' een vlees sal wees '. Heteroseksuele begeerte sou na verwagting binne die vakbond bevredig word en elke vennoot sou eksklusiewe toegang tot die ander se liggaam hê, wat seksuele trou of monogamie vereis. Nou weet ons beslis dat die huwelik nie monogamie verseker het nie. Veral weens die vermeerdering van prostitusie deur die Amerikaanse ervaring en vanweë die aantal gedokumenteerde gevalle van vroue wat gestraf word vir egbreuk. Monogamie het in wese beteken dat vroue nie seks met iemand anders kon hê nie. Dit kom terug op ons vroeëre bespreking oor die beperking van toegang tot wit vroue seksueel.
Elizabeth: Die Bybel het die man ook na aanleiding van die Christelike leerstelling die 'hoof' van sy vrou gemaak. Die gemenereg het dus die 'twee' of die twee in een persoon verander, en die persoon was 'n man onder die wet. En dit is 'n geheime, wat Marissa 'n paar weke gelede in die vroeë moderne Europese konteks in diepte bespreek het. Eintlik het 'n vrou haar identiteit prysgegee, gesimboliseer deur haar van te laat vaar en haar mans te neem. In die strengste sin beteken bedekking dat 'n vrou nie 'n kontrak kon sluit, regsdokumente kon onderteken sonder die naam van haar man nie, haar eie eiendom kon beheer, of kragtens die wet verantwoordelik gehou kon word. Die man het die politieke verteenwoordiger van sy vrou geword, dus hy het volle burgerskap, maar sy het nie.
Marissa: Tydens die Revolusionêre era is die huweliksunie gebruik as 'n metafoor vir politieke unie en Revolusie self. Besprekings oor "huwelikskeuse" en "vakbonde" het deurgebring by gewilde koerante, tydskrifte en pamflette. Hierdie traktate beskryf die huwelik as 'n geselskap en 'n balans tussen twee vennote. Die huwelik is aangebied as 'n gebalanseerde unie en vennootskap, nie as 'n hiërargie soos die gemenereg voorskryf nie. Dit is dikwels as 'n metafoor gebruik vir die redes waarom Amerika uit Engeland wou breek. Die rede hiervoor was dat Amerika nie in 'n gelyke 'huwelik' met Brittanje was nie, maar 'n hiërargiese gesag, met Amerika as die histories 'vroue', of 'n mindere rol. Daarom is die rede om die idee van 'unie' of 'gelykheid' te versterk as u oor hierdie metaforiese huwelik praat. Dit hoef geen verrassing te wees dat hierdie idee van gelyke vennootskap kort na die rewolusie oorgegaan het na 'n ouer begrip van die huwelik en pseudo-geheime.
Elizabeth: Idees rondom die huwelik berus op 'n begrip van toestemming.Net soos burgers ingestem het om gesag aan hul verkose verteenwoordigers te verleen, sou 'n vrou egter toestemming gee om burgerlike en wetlike gesag aan haar man te verleen. Hier is 'n voorbeeld uit 'n gewilde opstel uit 1793. Dit het vroue aangespoor om 'vrolik aan die regering hulself te onderwerp', wat 'n man beteken. Dit het verder gesê "vroue deur die huwelikstaat aan te gaan, afstand te doen van sommige van hul natuurlike regte (soos mans doen wanneer hulle in die burgerlike samelewing aangaan) …" 'n Vrou het "'n reg gekry om deur die man van haar beskerm te word eie keuse ", net soos" mans wat onder 'n vrye grondwet van hul eie raamwerk leef, geregtig is op die beskerming van die wette. " So sien ons hier hoe die begrip van die huwelik uit die agtiende eeu nog steeds by 'n idee van geheime en patriargie was.
Marissa: In die negentiende eeu het state 'n mag gehad om te sê met wie en met wie. Dit het beteken dat suidelike state met slawerny slawe verbied het om wettig met mekaar te trou. Want as 'n swart man deur 'n wit man besit word, en die swart man wettiglik met 'n vrou sou trou, sou dit sosiale opskudding veroorsaak, want wie is dan die liggaam en die arbeid van die vrou wat die swart man getroud het? Sou dit die wit meester van die Swart man wees, of die Swart man oor sy vrou? U kan dus sien waarom die huwelik verbied sou word. Sommige state het beslis dat inheemse Amerikaners en blankes nie met mekaar of met swart en wit mense kon trou nie. State bepaal ook wette aangaande egskeiding en regte vir weduwees en wewenaars. En alhoewel verskillende state verskillende reëls gehad het, het die grondwetlike leerstelling van gemeenheid vereis dat state 'n ander se wette oor die huwelik moes eerbiedig.
Elizabeth: Slawehuwelike het nie wettige status of beskerming teen die misbruik en beperkings wat deur slawe -eienaars opgelê is nie. Slawe -eggenote en -vroue, sonder regsgebruik, kan geskei of verkoop word volgens hul wil. Paartjies wat op verskillende plantasies gewoon het, mag slegs besoek word met die toestemming van hul eienaars. Slawe trou dikwels sonder die voordeel van geestelikes of amptelike sanksie. Dus die "spring oor die besem", wat 'n ritueel is om 'n besem op die grond te lê om haard en huis te simboliseer, en dan daaroor te spring. Dit is 'n praktyk wat teruggevoer is na Keltiese tradisies, maar in die Amerikaanse omgewing deeglik vasgelê is in Afro-Amerikaanse huweliksrituele.
Marissa: Na die burgeroorlog het nuut bevryde slawe na die Freedman's Bureau en ander amptelike instansies gestroom om wettige huwelike te bekom. 'N Wettige huweliksertifikaat was meer as net 'n dokument wat 'n huwelik verseker het. Dit was 'n simbool van vryheid. Die reg om te trou het eer en legitimiteit vir 'n huwelik gebring, maar die vryheid om te trou is nie outomaties uitgebrei tot voorheen slawe nie. Byvoorbeeld, Texas het eers in 1869 toegelaat dat vrymanne en vroue trou.
Elizabeth: Egskeiding in die negentiende eeu was baie anders as vandag. In plaas daarvan om die vakbond in wese te "ontbind", moes die eiser in die negentiende eeu eintlik bewys of aantoon dat die verweerder die huwelikskontrak op 'n manier verbreek het. So byvoorbeeld moes 'n vrou wat deur haar man mishandel en of fisies seergemaak is, haar ideale vroulike gedrag bewys om 'n posisie in die saak te hê. Sy moes wys hoe gehoorsaam, oplettend, aantreklik, vroom, seksueel getrou en hoe lankmoedig sy was om te skei. Dit kan uiters verleentheid en vernedering vir 'n vrou wees. Mans moes basies bewys dat hulle hul vrou en kinders finansieel ondersteun, terwyl 'n vrou haar vroulikheid moet bewys (aan 'n manlike beoordelaar).
Marissa: Boonop wil vroue moontlik nie skei nie, selfs al word hulle mishandel, omdat hulle waarskynlik die toesig oor hul kinders sal verloor. Selfs as daar gevind word dat hul man die huwelikskontrak oortree het en 'n egskeiding van 'n vrou toegestaan ​​is, beteken dit nie dat hy beheer oor sy kinders verloor het nie. Gedurende die koloniale era kon weduwees hul kinders verloor aan 'n voog wat die vader voor sy dood gekies het. Howe het bepaal wie toesig oor buite -egtelike kinders sou kry en het moeders in die algemeen eers in die 1800's toesig gegee. Voordat, en selfs tot in die negentiende eeu, het vaders 'n absolute reg op toesig oor hul kinders sowel as die verdienste van hul vrou en kinders se arbeid.
Elizabeth: Vaders het ook die reg gehad om regstappe te soek as hul dogters 'verlei' word, wat kan beteken dat 'n dogter op iemand verlief raak en weghardloop na haar werklike verkragting. 'Verlei' was 'n baie gelaaide woord. Die howe het soms moeders toesig oor hul kinders toegeken as die vaders nie geldelik vir hulle voorsiening gemaak het nie. Maar dit was soms moeilik om te bewys. Onder bedekking is kinders beskou as bates waarin hul vaders eiendomsreg het. Vroue, beperk deur geheime, het dus geen ekonomiese of familiereg op die toesig van hul kinders gehad nie. Dit het stadig verander in die negentiende eeu namate die regte van vroue momentum kry. Getroude vroue het eiendomsreg begin verkry en het toesighoudings begin verkry. Maar eers aan die begin van die twintigste eeu het howe opgehou om kinders as eiendom te beskou.
'N Swart paartjie op hul troudag | Publieke domein / Wikimedia Commons
Marissa: Tussen die jare 1820 en#8211 1860 het die meeste state hul struikelblok vir egskeiding losgemaak. State het statute soos uiterste dronkenskap, growwe pligsversuim en uiterste wreedheid bygevoeg by hul redes vir die toestaan ​​van egskeiding. Maar nie alle state was gelyk in hul egskeidingswette nie. Indiana het in die 1850's bekend geword as 'n 'egskeidingsmeule' omdat hulle sulke liberale egskeidingswette gehad het. En in New York was die strengste, waar egskeiding slegs toegestaan ​​kon word in geval van egbreuk- en dit beteken meestal dat 'n vrou haar man bedrieg. Omdat u weet, patriargie.
Elizabeth: Selfs nadat state vroue se eiendomsreg en later 'n reg op hul eie lone begin verleen het, het howe steeds konserwatief beslis wat hierdie idees betref. Daar word van mans verwag om vroue te onderhou en in ruil daarvoor moet van vroue haar eiendom en haar arbeid oorgee. Regters het voortgegaan om die huiswerk van vroue, dws arbeid, te interpreteer as werk wat hul mans besit. Wat ook as die eiendom beskou is, was die seksualiteit van 'n vrou.
Marissa: Algemene begrip (ten minste deur mans) van die huwelikskontrak sluit in die man se "reg op seks" - die vrou het vir altyd toestemming verleen deur in die eerste plek die huwelikskontrak aan te gaan. In wese was vroue die eiendom van hul mans waarmee hulle seksueel kon doen wat hulle wou. Die 1857 -saak in Massachusetts Statebond v Fogerty was die eerste in die VSA wat die "kontrak" -regverdiging erken het vir die huweliksverdediging teen verkragting, dit wil sê dat 'n vrou vryelik die huwelikskontrak aangegaan het en met volle kennis hulle die reg om seks te weier, prysgegee het. Hierdie verweer het deel geword van die verkragtingswette in elke staat. Die 'reg' van 'n man op seks met sy vrou het ook 'n egskeiding gegrond op egskeiding as sy vrou seks wou weier.
Elizabeth: Hierdie begrip van kontrak het gedurende die negentiende en tot in die twintigste eeu geduur. Die Model Penal Code was 'n stel wetlike bepalings wat in 1955 opgestel is en aan die American Law Institute voorgelê is. Dit bevat bepalings oor verkragting. Die kode het gesê dat: 'Huwelik. . . hoewel dit nie 'n wettige afstanddoening van die vrou se reg om 'nee' te sê is nie, impliseer dit 'n soort algemene toestemming wat sommige weergawes van die misdaad van verkragting onderskei van parallelle gedrag deur 'n man. . . . Die behoud van die huweliksuitsluiting (dws hierdie vrystelling van verkragting binne die huwelik) vermy hierdie ongegronde indringing van die strafwet in die lewe van die gesin. " State aanvaar die Model Strafkode se goedkeuring van die vrystelling van huweliksverkragting in verskillende hoedanighede. Die kode is in die 1980's opgedateer, maar het steeds die vrystelling van die eggenote gehandhaaf.
Marissa: Die vrouebeweging van die 1960's en 70's het egter aanleiding gegee tot veranderinge aan wette rakende huweliksverkragting. In 1976 word Nebraska die eerste staat wat sy wet op vrystelling van huweliksverkragting weggooi. In 1978 het nasionale publisiteit die kwessie van huweliksverkragting onder die publiek se aandag gebring toe 'n hof in Oregon 'n man vrygespreek het van die verkragting van sy vrou
Oregon het die derde staat geword wat huweliksverkragting kriminaliseer. In 1984 het die appèlhof in New York uiteindelik besluit dat daar geen basis is om te onderskei tussen huweliksverkragting en nie-huweliksverkragting nie. Die hof het opgemerk dat ''n huwelikslisensie nie as 'n lisensie beskou moet word om [die beskuldigde se] vrou straffeloos te verkrag nie' en het die huweliksvrystelling van die betrokke standbeeld getref weens 'n oortreding van die staats- en federale grondwet. Die strafkode vir verkragting in Noord -Carolina lui dat 'n persoon tot 1993 nie skuldig bevind kan word aan die misdaad van verkragting nie "as die slagoffer die wettige gade van die persoon is ten tyde van die beweerde verkragting."
Elizabeth: Dit was dus eers in 1993 dat al 50 state uiteindelik die "uitsondering van huweliksverkragting" uitgeskakel het. Maar moet nog nie te opgewonde raak nie. Slegs ongeveer die helfte van die state het die onderskeid tussen huweliks- en nie-huweliksverkragting heeltemal afgeskaf. Twintig van die state wat die onderskeid behou het, onthef 'n man wat seks met sy vrou het terwyl sy bewusteloos is of andersins nie in staat is om toestemming te gee nie. Baie state, soos byvoorbeeld Kalifornië, definieer nog steeds huweliksverkragting as 'n aparte oortreding as, byvoorbeeld, verkragting deur 'n vreemdeling. Ander state wat huweliksverkragting anders behandel as nie-huweliksverkragting, vereis dat slagoffers van huweliksverkragting die misdaad binne 'n korter tydperk rapporteer as wat vereis word in gevalle van nie-egtelike verkragting. Sommige state vereis in werklikheid dat die vervolging meer aandui dat geweld of geweld tydens huweliksverkragting gebruik is as wat in 'n nie-huweliksverkragtingsaak vereis word.
Marissa: Kom ons skakel ratte en kyk na die huwelik deur die lens van immigrasie. In Maart 1907 het die Kongres die Wet op Uitstappings goedgekeur. Dit het beslis dat Amerikaanse vroue wat met nie-burgers getroud is, hul burgerskap sou verloor. Hulle sou nie meer Amerikaners wees nie. As hul man later 'n genaturaliseerde burger word, kan hulle die naturalisasieproses ondergaan om burgerskap te herwin. Dieselfde reël geld nie vir mans nie. 'N Amerikaanse man wat met 'n nie-burgerlike vrou getrou het, het sy burgerskapstatus behou, en sy vrou en kinders wat hulle gehad het, het ook burgers geword. Dit is 1907, Op hierdie punt kan vroue in vier state stem, maar tog speel geheimsinnigheid steeds 'n rol in hoe vroue onder die burgerskap van 'n man ingelyf word.
Elizabeth: Hierdie wet is in 1911 getoets toe Ethel Mackenzie belet is om in Kalifornië te stem omdat sy getroud was met 'n Engelse man. Sy het die kwessie hof toe geneem en aangevoer dat dit ongrondwetlik is om haar burgerskapregte te weier weens haar huwelik. Die saak het tot by die hooggeregshof gegaan waar regter McKenna die mening gegee het dat 'n egpaar se 'intieme verhouding en eenheidsbelange' dit in baie gevalle 'van openbare belang' maak om hul identiteit saam te smelt en die man te oorheers. Hy het verder gesê dat die huwelik 'n vrywillige daad is. Sy het die huwelikskontrak gewillig aangegaan en aangesien die wet in Kalifornië haar gewaarsku het oor die gevolge daarvan om so iets te doen, was haar vrywillige bereidwilligheid om te trou, eintlik 'uitgeweken'. Of die burgerskap prysgee. Dit is dus 'n lang manier om te sê: nee, jy is nie meer 'n persoon nie. Jou man is groter as jy en omvat jou burgerskapregte. Burgerskap hier mense, iets wat jy vermoedelik by geboorte verleen word! Maar blykbaar nie vir vroue nie.
Marissa: En toe Amerika eers in die Eerste Wêreldoorlog in 1917 betree het, het hierdie wet duisende Amerikaanse vroue geraak. Want as hulle getroud was met Duitse immigrante wat nie voor die oorlog genaturaliseer was nie, het hulle reeds hul burgerskap verloor, en toe die oorlog begin, moes hulle uiteindelik as vyandige vreemdelinge registreer! Dit was eers in 1922 met die kabelwet, ook bekend as die Wet op onafhanklike nasionaliteit van getroude vroue, waar 'n vrou se burgerskap van die huwelik geskei is. Amerikaanse inheemse vroue wat met buitelanders getroud is, het hul Amerikaanse burgerskap teruggekry.
Elizabeth: Maar net omdat die kabelwet aangeneem is, het dit nie beteken dat hierdie vroue outomaties hul burgerskap teruggekry het nie. Hulle moes die regering versoek om hul burgerskap terug te kry. Ook as 'n man nie burgerskap in aanmerking kom nie, kan haar versoek om burgerskap steeds geweier word. En as die vrou twee jaar op vreemde bodem gewoon het, kan sy steeds haar burgerskap verloor. Dit was eers in die veertigerjare toe vroue nie hoef te bekommer oor die verlies van hul burgerskap op grond van die mans met wie hulle getroud is nie. Dus, alhoewel bedekking nie meer die gemenereg was nie, is vroue steeds nie as genoegsaam as burgers beskou nie hou hul burgerskap nadat hulle getroud was tot in die veertigerjare.
Marissa: Daar is 'n miljoen ander maniere waarop ons kan wys hoe die huwelik wit patriargie ondersteun het. Ons kan dit doen deur die belastingkode, deur middel van krediet- en bankagentskappe, deur middel van wette teen 'wangedrag' en 'n miljoen ander maniere. In plaas daarvan gaan ons na die huwelik van dieselfde geslag en hoe die samelewing en die wet mettertyd verander het. Die merkwaardige saak Obergefell v. Hodges is in 2015 in die Amerikaanse hooggeregshof beslis. Dit het egpare van dieselfde geslag die reg gegee om te trou. Of eintlik, meer presies, het dit die 13 state wat wette aangeneem het, van die hand gewys teen huwelik van dieselfde geslag dat hulle in werklikheid die regte van egpare van dieselfde geslag skend ingevolge die veertiende wysiging. Luister dus na ons episode oor die veertiende wysiging vir meer inligting oor hoe die wysiging in gevalle soos hierdie gebruik word.
The Wedding Couple, na abt Handerson Thayer en Richard E. Miller, Mike Licht | Flickr CC-BY
Elizabeth: Maar die wettiging van huwelik van dieselfde geslag het 'n baie lang en moeisame pad gevolg. Regtig sedert die stigting van die land, maar wettig sedert die 1970's. In 1970 het 'n egpaar van dieselfde geslag in Minnesota aansoek gedoen om 'n huwelikslisensie en is geweier. Hulle het gedagvaar en hul saak het die hooggeregshof van die staat bereik, waar hulle die saak verloor het. Maryland het die eerste staat geword wat amptelik 'n huwelik van dieselfde geslag verbied het in 1973. Baie state het in die 1990's en vroeë 2000's hul huweliksverbod verbied. Terwyl hierdie wette uitgevaardig is, het die siening oor dieselfde geslag vennootskappe in die openbare gedagtes verander. Levi Strauss & Co. show) waar karakters van dieselfde geslag groot rolle gespeel het. Terselfdertyd het Justice Scalia egter in 1996 moord, poligamie en homoseksualiteit saamgevoeg as die tipe skandelike dade waarin wette grondwetlik kon verbied. DOMA, of die sogenaamde "Wet op die verdediging van die huwelik", is in dieselfde jaar aangeneem, wat die federale regering verhinder het om huwelike tussen gay of lesbiese paartjies vir federale wette of programme te erken, selfs al word die paartjies wettiglik beskou getroud deur hul tuisstaat. Afdeling drie van die wet is in 2013 deur die Hooggeregshof geskrap.
Marissa: 2003 was 'n groot jaar in regsgevegte van dieselfde geslag. Die Huis van Verteenwoordigers het 'n wysiging van die Grondwet van die Verenigde State voorgestel wat die huwelik slegs tussen 'n man en 'n vrou sou definieer. Die Amerikaanse hooggeregshof het beslis Lawrence v. Texas , wat sodomiewet geskrap het en 'n breë grondwetlike reg op seksuele privaatheid verleen het. Kalifornië het 'n huishoudelike vennootskapswet goedgekeur wat bykans alle regte en verantwoordelikhede aan eggenote in burgerlike huwelike verskaf het. In dieselfde jaar het president Bush gesê dat hy slegs 'n huwelik vir heteroseksuele wil hê. En laastens het Massachusetts die eerste staat geword om gay -huwelike te wettig.
Elizabeth: So, met al die maniere waarop ons uiteengesit het hoe die huwelik die blanke patriargie ondersteun, laat dit die vraag ontstaan: waarom wil paartjies van dieselfde geslag die reg hê om wettig te trou? En die antwoord hierop is ingewikkeld, net so ingewikkeld as die redes waarom vroue steeds heteroseksuele huwelike aangaan. Gedurende die stryd om huwelik van dieselfde geslag was idees onder die LGBTQ-gemeenskap altyd gemeng oor die wettige reg om te trou. Baie het dit as 'n heteroseksuele, patriargale, blanke supremacistiese instelling beskou en wou absoluut geen rol daarin speel nie. Alternatiewelik het paartjies van dieselfde geslag wettige huwelike gesoek omdat die amptelike ontkenning van so 'n vakbond hul verhouding gestigmatiseer het en hul grondwetlike regte ondermyn het. Hulle mis ook die groot finansiële voordele wat in die Amerikaanse belastingkode vir getroude mense ingebou is. Ook kwessies van toesig oor kinders, huweliksvoordele en versorging het ter sprake gekom. Daarbenewens het paartjies van dieselfde geslag 'n wettige huwelik gesoek om baie van dieselfde redes as wat voormalige slawe na die burgeroorlog huwelik gesoek het om hul burgerregte uit te oefen in die aangesig van 'n nasie wat hulle die regte lankal geweier het.
Hoe die huwelik oor eeue verander het
Het die huwelik altyd dieselfde definisie gehad?Die instelling was eintlik in 'n proses van konstante evolusie. In die Steentydperk het parverbindings begin as 'n manier om seksuele gedrag te organiseer en te beheer en 'n stabiele struktuur te bied vir die grootmaak van kinders en die take van die daaglikse lewe. Maar hierdie basiese konsep het baie vorme aangeneem in verskillende kulture en tydperke. "Wanneer mense oor tradisionele huwelike of tradisionele gesinne praat, gooi historici hul hande op," het Steven Mintz, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Columbia, gesê. 'Ons sê:' Wanneer en waar? '. , Afrika, en onder Amerikaanse Mormone in die 19de eeu. Poligamie kom steeds algemeen voor in die grootste deel van die Moslemwêreld. Die idee van die huwelik as 'n seksueel eksklusiewe, romantiese vereniging tussen een man en een vrou is 'n relatief onlangse ontwikkeling. Tot twee eeue gelede, het die Harvard -historikus Nancy Cott gesê, "was monogame huishoudings 'n klein, klein gedeelte" van die wêreldbevolking wat in "net Wes -Europa en klein nedersettings in Noord -Amerika" voorkom.
Wanneer het mense begin trou? Die eerste aangetekende bewyse van huwelikskontrakte en seremonies dateer uit 4000 jaar gelede, in Mesopotamië.In die antieke wêreld het die huwelik hoofsaaklik gedien as 'n manier om mag te behou, met konings en ander lede van die heersende klas wat dogters trou om bondgenootskappe te sluit, grond te bekom en wettige erfgename te produseer. Selfs in die laer klasse het vroue min sê oor wie hulle getroud is. Die doel van die huwelik was die vervaardiging van erfgename, soos geïmpliseer deur die Latynse woord matrimonium, wat afgelei is van mater (ma).
Wanneer het die kerk betrokke geraak? In antieke Rome was die huwelik 'n burgerlike aangeleentheid wat deur die keiserlike reg beheer is. Maar toe die ryk in die 5de eeu in duie stort, het kerkhowe die huwelik oorgeneem en die huwelik tot 'n heilige vereniging verhef. Namate die mag van die kerk deur die Middeleeue gegroei het, het die invloed daarvan op die huwelik toegeneem. In 1215 word die huwelik verklaar as een van die sewe sakramente van die kerk, saam met rituele soos doop en boetedoening. Maar dit was eers in die 16de eeu dat die kerk besluit het dat troues in die openbaar, deur 'n priester en voor getuies gehou moet word.
Watter rol het liefde gespeel? Vir die grootste deel van die menslike geskiedenis, amper niks nie. Die huwelik is as 'n te ernstige saak beskou om op so 'n brose emosie te berus. 'As liefde daaruit kon groei, was dit wonderlik,' sê Stephanie Coontz, skrywer van Huwelik, 'n geskiedenis. "Maar dit was sous." Trouens, liefde en huwelik is eens algemeen beskou as onversoenbaar met mekaar. 'N Romeinse politikus is in die 2de eeu v.C. uit die senaat geskors. omdat hy sy vrou in die openbaar gesoen het - gedrag wat die essayist Plutarch veroordeel het as 'skandelik'. In die 12de en 13de eeu beskou die Europese aristokrasie buite -egtelike aangeleenthede as die hoogste vorm van romanse, onaangeraak deur die gruwelike werklikhede van die daaglikse lewe. En so laat as in die 18de eeu het die Franse filosoof Montesquieu geskryf dat enige man wat verlief was op sy vrou waarskynlik te dof was om deur 'n ander vrou liefgehê te word.
Wanneer het romanse die prentjie binnegekom? In die 17de en 18de eeu, toe die Verligtingsdenkers 'n baanbreker was in die idee dat die lewe gaan oor die soeke na geluk. Hulle het gepleit dat hulle trou uit liefde eerder as rykdom of status. Hierdie neiging is aangevul deur die Industriële Revolusie en die groei van die middelklas in die 19de eeu, wat jong mans in staat gestel het om 'n huweliksmaat te kies en vir 'n troue te betaal, ongeag die goedkeuring van die ouer. Namate mense meer beheer oor hul liefdeslewe oorgeneem het, het hulle die reg begin eis om ongelukkige vakbonde te beëindig. Egskeiding het baie meer algemeen geword.
Het die huwelik in die 20ste eeu verander? Dramaties. Wet en gewoonte het duisende jare lank die ondergeskiktheid van vroue aan mans afgedwing. Maar namate die vroueregtebeweging aan die einde van die 19de en 20ste eeu sterk geword het, het vrouens stadig begin aandring om eerder as hul eggenote beskou te word as hul eiendom. 'Teen 1970,' sê Marilyn Yalom, skrywer van 'N Geskiedenis van die vrou, "het die huwelikswet geslagsneutraal geword in die Westerse demokrasie." Terselfdertyd het die opkoms van effektiewe voorbehoeding die huwelik fundamenteel verander: paartjies kan kies hoeveel kinders hulle wil hê, en selfs geen kinders hê nie. As hulle ongelukkig was met mekaar, kon hulle skei - en byna die helfte van alle paartjies het. Die huwelik het hoofsaaklik 'n persoonlike kontrak geword tussen twee gelykes wat liefde, stabiliteit en geluk soek. Hierdie nuwe definisie het ook die deur oopgemaak vir gays en lesbiërs wat aanspraak maak op die reg om te trou. "Ons pas nou onder die Westerse huweliksfilosofie," het E.J. Graff, 'n lesbiese en die skrywer van Waarvoor is die huwelik? In 'n baie werklike sin, sê Coontz, is teenstanders van gay -huwelike korrek as hulle sê dat die tradisionele huwelik ondermyn is. 'Maar ten goede en ten kwade is die tradisionele huwelik reeds vernietig', sê sy, 'en die proses het begin lank voordat iemand daarvan gedroom het om die huwelik van dieselfde geslag te wettig.'
Gay 'huwelik' in die Middeleeuse EuropaVakbonde van dieselfde geslag is nie 'n onlangse uitvinding nie. Tot in die 13de eeu was seremonies wat verband hou met mans, algemeen in kerke regoor die Middellandse See. Afgesien van die geslag van die paartjies, was hierdie gebeure byna ononderskeibaar van ander huwelike van die era. In die twaalfde-eeuse liturgieë vir vakbonde van dieselfde geslag-ook bekend as "geestelike broederskap"-is die voordrag van huweliksgebede, hande-saamvoeging by die altaar en 'n seremoniële soen. Sommige historici meen dat hierdie vakbonde bloot 'n manier was om alliansies en saketransaksies te sluit. Maar Eric Berkowitz, skrywer van Seks en straf, sê dit is "moeilik om te glo dat hierdie rituele nie erotiese kontak oorweeg het nie. Trouens, dit was die geslag tussen die betrokke mans wat later veroorsaak het dat vakbonde van dieselfde geslag verbied is." Dit gebeur in 1306, toe die Bisantynse keiser Andronicus II sulke seremonies, saam met towery en bloedskande, as onchristelik verklaar het.
Baie mense het ons gehelp met opmerkings oor vroeëre konsepte van hierdie opstel. Ons wil veral dankie sê aan Susan Rogers, Ellen Sewell, William Sewell, Jr., Charles Tilly, Marilyn Young, Richard Sennett, Natalie Davis, Sally Brown, Robert Brown, Lynn Hunt, Lynn Lees en Maurine Greenwald vir hul kritiese voorlesings hiervan papier.
'N Weergawe van hierdie referaat was mede-ontvanger van die Stephen Allen Kaplan-prys, Universiteit van Pennsylvania, 1973, en sal verskyn in 'n komende bundel waarin die Kaplan-lesings oor die gesin opgeneem word.
1 Goode, William, World Revolution and Family Patterns (New York, 1963), 56. Google Scholar Ivy Pinchbeck maak die teenoorgestelde punt - dat beroepsveranderinge 'n groot rol gespeel het in die emansipasie van vroue - in die voorwoord van die herdrukte uitgawe van haar boek, Women Workers and the Industrial Revolution, 1750–1850 (New York, 1969), v. Google Scholar
2 Deldycke, T., Gelders, H. en Limbor, JM, La Population active et sa structure, onder toesig van Bairoch, P. (Brussells, 1969), 29 - 31. Google Scholar Die syfers vir Italië dui aan dat 1881 het selfs 'n hoër persentasie vroue wat werk. Die 1901 -sensus het egter bewys dat dit meer betroubaar is, veral in die aanwysing van beroep. In 1881 was sensuskategorieë geneig om die aantal vroue wat werk, te oorskat. In 1901 het ongeveer 32,5 persent van die Italiaanse vroue gewerk.
3 Die persentasie vroue in die 'middelklas' -beroepe (onderwysers, verpleegsters, winkelassistente, sekretarisse en staatsamptenare) het tussen 1881 en 1911 in Engeland toegeneem, terwyl die persentasie vroue wat in werkersklasberoepe werk, gedaal het.
Holcombe, Lee, Victoriaanse dames aan die werk (Hamden, Conn., 1973), 216. Google Scholar Holcombe toon aan dat hoewel middel-Victoriaanse ideologieë oor vroue se plek en vroue se afhanklike posisie in die patriargale familie steeds gepubliseer word, vroue uit die middelklas toenemend toegeneem het die arbeidsmag betree. Die redes lê in demografiese en ekonomiese realiteite, nie ideologie nie. Die eerste hiervan was die oorskot van ongetroude of 'oortollige vroue', in die sin van Harriet Martineau. Hierdie vroue, aan wie die geslagsverhouding mans ontken het en vir wie manlike sterftes vaders en broers geweier het, moes werk. Die uitbreiding van die tersiêre sektor in Engeland bied ook werk aan hierdie vroue en werkersklasvroue wat voordeel kan trek uit groter opvoedingsgeleenthede. In die ontleding van Holcombe het die ontwikkeling van feministiese ideologie oor vrouewerk vergesel en dit geregverdig. Dit het dit nie voorafgegaan of in enige opsig veroorsaak nie.
In Frankryk was daar 'n soortgelyke oorgang na 'middelklas' -beroepe in die twintigste eeu. Clark, Francis, The Position of Women in Contemporary France (London, 1937), 74–5, Google Scholar gee die volgende syfers vir die persentasie vroue in geselekteerde beroepe:
4 Pinchbeck, 315 Hutchins, E. L., Women in Modern Industry (Londen, 1915), 84 .Google Scholar
5 Louise A. Tilly, 'Women at Work in Milan, Italy — 1880 — World War I', referaat voorgelê aan die American Historical Association se jaarvergadering, 28 Desember 1972. Die nasionale verspreiding van vroue -werkers in Italië as geheel, toon tekstiele belangriker as huishoudelike diens as werkgewer van vroue. Huisbediendes was buite verhouding gekonsentreer in stede, tekstielproduksie, buite stede.
6 Bereken uit gegewens in Deldycke et al., 174. Landboubedrywighede was onbelangrik in Engeland en in die stad Milaan, dus word Franse syfers vergelykbaar deur landbou uit te sluit.
7 Met industrialisasie bedoel ons die proses waarin sekondêre en tersiêre ekonomiese aktiwiteit mettertyd in 'n ekonomie belang kry. Dit gaan gepaard met 'n groter omvang van hierdie aktiwiteite en gevolglike toename in produktiwiteit per capita.
8 Sien Gross, Edward, 'Plus ca change ...? Die seksuele struktuur van beroepe oor tyd ', sosiale probleme, 16 (herfs, 1968), 198 - 206. CrossRefGoogle Scholar
9 Sensusdata van 1871 tot 1901 ontleed in Tilly, Louise A., 'The Working Class of Milan, 1881–1911', ongepubliseerde doktorale proefskrif, Universiteit van Toronto, 1974.Google Scholar
10 Cohen, Miriam, 'The Liberation of Working Class Women in England?', Ongepubliseerde referaat, Department History, University of Michigan, 15 Hutchins 81 –2Google Scholar Cadbury, Edward, Matheson, M. Cecile en Shann, George, Woman's Work en Lone. 'N Lewensfase in 'n industriële stad (Chicago, 1907), 219 Google Scholar Hewitt, Margaret, Wives and Mothers in Victorian Industry (London, 1958), 17. Google Scholar
14 Chatelain, Abel, 'Migrations et domesticité feminine urbaine en France, XVIII siècle — XX siècle', Revue historique iconomique et sociale, 47 (1969), 521 Google Scholar Pyke, E. Royston, Golden Times (New York, 1970), 156 .Google Scholar
15 McBride, Theresa, 'Landelike tradisie en die proses van modernisering: huishoudelike dienaars in negentiende -eeuse Frankryk', ongepubliseerde doktorale proefskrif, Rutgers University, 1973, 85 Google Scholar Tilly (1974), 129-30. McBride het bevind dat slegs 19,5 persent van die huishoudelike werkers in dieselfde tydperk in Versailles uit stedelike werkersklasgesinne was.
16 Ariès, Philippe, Centuries of Childhood: A Social History of Family Life, vertaal deur Baldick, Robert (Londen, 1962) Google Scholar Banks, J. A., welvaart en ouerskap. 'N Studie van gesinsbeplanning onder die Victoriaanse middelklasse (Londen, 1954) Google Scholar JA en Banks, Olive, Feminism and Family Planning in Victoriaanse Engeland (New York, 1964) Google Scholar assosieer die idee van hierdie afsonderlike vroulike kenmerke met die middelste klas. John Stuart Mill het 'n oortuigende argument aangevoer om politieke gelykheid aan vroue te verleen, terwyl hy vroulike voorkeure en eienskappe erken wat vroue van mans onderskei. Sien J. S. en Mill, H. T., Essays on Sex Equality, Rossi, Alice, red. (Chicago, 1971) .Google Scholar Vir 'n ontleding van hiërargiese patrone, sien Rogers, Susan, 'Woman's Place: Sexual Differentiation as Related to the Distribution of Power', ongepubliseerde referaat, Northwestern University, April, 1974. Google Scholar
17 Laslett, Peter, The World We Have Lost (New York, 1965) .Google Scholar Onder die vele antropologiese en historiese studies van pre-industriële samelewings is Foster, George, 'Peasant Society and the Image of the Limited Good', Amerikaanse antropoloog , 67 (04, 1965), 293 - 315 CrossRefGoogle Scholar Arensberg, Conrad en Kimball, Solon, Family and Community in Ireland (Cambridge, Mass., 1968) CrossRefGoogle Scholar Blythe, Ronald, Akenfield, Portrait of an English Village (New York) , 1968) Google Scholar Morin, Edgar, The Red and the White: Report from a French Village (New York, 1970) Google Scholar Walker, Mack, German Home Towns: Community, State and General Estates, 1648–1871 (Ithaca, New York, 1971) .Google Scholar
18 Engels, Frederick, The Origins of the Family, Private Property and the State (New York, 1972), 81. Google Scholar
19 Ons idee is 'n variasie van die van Bert Hoselitz: 'In die algemeen kan die volharding van tradisies in sosiale gedrag ... 'n belangrike faktor wees wat die vele ontwrigtings en disorganisasies wat die vinnige industrialisering en tegniese verandering meebring, vergesel'. Hoselitz, Bert en Moore, Wilbert, Industrialisasie en samelewing (New York, 1966), 15. Google Scholar
20 Lewis, W. Arthur, 'Economic Development with Unlimited Supplies of Labor', in Agarwala, A. N. en Singh, S. P., reds., The Economics of Underdevelopment (New York, 1963), 408. Google Scholar
21 Shanin, Teodor, 'The Peasantry as a Political Factor', in Shanin, T., red., Peasants and Peasant Societies Selected Readings (Penguin Books, 1971), 241 –4.Google Scholar 'n Soortgelyke analise van die boeregesin in middel van die twintigste eeu kan gevind word in Mendras, Henri, The Vanishing Peasant. Innovation and Change in French Agriculture, vertaal deur Lerner, Jean (Cambridge, Mass., 1970), 76 Google Scholar: "Die gesin en die onderneming val saam: die familiehoof is terselfdertyd die hoof van die onderneming. Hy is inderdaad die een omdat hy die ander is ... hy leef sy professionele persoon en sy gesinslewe as 'n ondeelbare entiteit. Die lede van sy gesin is ook sy medewerkers.
22 Anderson, Michael, Family Structure in Nineteenth Century Lancashire (Cambridge, 1971), 96.Google Scholar
23 'Giunta per la Inchiesta Agraria e sulle condizioni della Classe agricola, Atti', Rome, 1882, Vol. VI, fass. II, 552, 559, Fasc. Ill, 87, 175 –6, 373, 504, 575. Google Scholar
24 Brekilien, Y., La vie quotidienne des paysans en Bretagne au XIXe siécle (Paris, 1966), 37. Google Scholar Gouesse, Jean-Marie, 'Parenté, famille et marriage en Normandie aux XVIIe et XVIII siècles', Annates, Economies , Sociétés, Civilizations, 27e Année (07 - 10, 1972), 1146 –7.Google Scholar
25 Basile Kerblay, 'Chayanov en die teorie van boerdery as 'n spesifieke soort ekonomie', in Teodor Shanin, red., Boere en Boereverenigings, op. cit. , 151, Google Scholar en A. V. Chayanov on the Theory of Peasant Economy, Thorner, Daniel, Kerblay, Basile en Smith, R. E. F., reds. (Homewood, 111., 1966), 21, 60 .Google Scholar Sien ook Dussourd, Henriette, Au même pot et au même feu: étude sur les communautés familiales agricoles du center de la France (Moulins, 1962) .Google Scholar
26 Mans het meestal buite die huis gewerk. Hulle het openbare funksies vir die gesin en die plaas verrig. Vroue, aan die ander kant, was die voorsitter van die binnekant van die huis en die privaat aangeleenthede van die gesinslewe. Aparte sfere en afsonderlike rolle het egter nie diskriminasie of hiërargie impliseer nie. Dit blyk inteendeel dat geen sfeer aan die ander ondergeskik was nie. Hierdie interpretasie is egter steeds 'n geskilpunt onder antropoloë. Sien Roubin, Lucienne A., 'Espace masculin, espace feminin en communaute provencale', Annates, E.S.C. 26 (03 - 04, 1970), 540 Google Scholar Rogers, (1974), op. cit. , Google Scholar en Reiter, Rayna, 'Men and Women in the South of France: Public and Private Domains', ongepubliseerde referaat, 1973, New School for Social Research.Google Scholar
27 Pinchbeck,, Deel I, passim. Alain Girard et Henri Bastide, 'Le budget-temps de la femme mariée à la campagne', Bevolking, 14 (1959), 253 –84.Google Scholar
28 Nadaud, Martin, Mémoires de Leonard, ancien garçon maçon (Parys, 1895, heruitgegee 1948), 130. Google Scholar Agricole Perdiguier onthou dat sy pa sy dogters in die veld laat werk het: 'Madeleine en Babet het saam met ons gewerk, soos mans' . Mémoires d'un compagnon (Parys, 1964), 33. Google Scholar
29 aangehaal in Drake, Michael, Population and Society in Norway, 1735–1865 (Cambridge, 1969), 145, 139–40. Google Scholar
30 Le Play, Frederick, Les ouvriers européens, 6 vols. (Parys, 1855 - 1878), Vol. 5, 45 .Google Scholar
31 Ibid., Vol. 6, 145, 127 en Vol. 5, 261, onderskeidelik.
32 Dunham, Arthur, The Industrial Revolution in France (New York, 1935), 170. Google Scholar
33 Ets, Marie Hall, Rosa, The Life of an Italian Immigrant (Minneapolis, 1970) .Google Scholar
34 Le Play, Vol. 3, 8 en Vol. 6, 109, onderskeidelik.
35 Pinchbeck, 59. Sien ook Hubscher, RH, 'Une contribution à la connaissance des milieux populaire ruraux au XIXe siècle: Le livre de compte de la famille Flahaut, 1811–1877', Revue d'histoire économique et sociale, 47 (1969 ), 361 - 403 .Google Scholar
37 Ibid., Vol. 3, 281. Le Play voeg by dat 'Vir elke werkdag ... vervoer die vroue twee keer, 'n gewig van ongeveer 210 kilogram 'n afstand van een kilometer'. Vol. 3, 161.
39 Clark, Alice, The Working Life of Women in the Seventeenth Century (Londen, 1919), 150, 209. Google Scholar
41 Forrest, Alan, 'The Condition of the Poor in Revolutionary Bordeaux', Past and Present, No. 59 (1973), 151 –2. Google Scholar
42 Hufton, Olwen, 'Women in Revolution, 1789–1796', Past and Present, No. 53 (1971), 92. Google Scholar
43 Thomas, Edith, Les Petroleuses (Parys, 1963), 73 –9.Google Scholar Die vlugtige geskiedenis van sosiale kommer en wetgewing tydens die Paryse kommune van 1871 toon aan dat hierdie waardes weerspieël word in populêre radikalisme. Alhoewel vroue nie politieke gelykheid deur die Kommuniste verleen is nie, is buite -egtelike kinders wettige eise toegestaan, parallel met die van wettige kinders. Onder die instellings wat deur die vroue van die gemeente self gestig is, was kinderoppassers vir werkende moeders.
44 Rogers, Susan, 'The Acceptance of Female Roles in Rural France', ongepubliseerde referaat, 1972, 95 –6Google Scholar Anderson,, 95 Google Scholar Covello, Leonard, The Social Background of the Halo-American School Child (Leiden, 1967) , Google Scholar haal 'n Siciliaanse spreekwoord aan: 'As die vader dood is, ly die gesin as die moeder sterf, kan die gesin nie bestaan ​​nie', 208–9. 'N Franse weergawe hiervan is' Tant vaut la femme, tant vaut la ferme ', aangehaal in Plan de Travail, 1946–47, La Role de lafemme dans la vie rurate (Paris, 1946) .Google Scholar
45 Hufton,, 91 –3, Google Scholar Tilly, (1974), 259, Google Scholar Anderson,, 77 Google Scholar, Ohren, Laura, 'The Welfare of Women in Labouring Families: England, 1860–1950', Feminist Studies, I (Winter – Spring, 1973), 107 –25.Google Scholar
46 Hufton,, 93 Google Scholar Rogers, Susan, 'Female Forms of Power and the Myth of Male Dominance: A Model of Female/Male Interaction', ongepubliseerde referaat, 1973 Google Scholar Clignet, Rémi, Many Wives, Many Powers Authority and Power in Polygynous Families (Evanston, 1970) Google Scholar Friedl, Ernestine, 'The Position of Women: Appearance and Reality', Anthropological Quarterly, 40 (1967), 97 - 108 CrossRefGoogle Scholar Michaelson, Evelyn en Goldschmidt, Walter, 'Female Roles and Male Dominance Among Peasants ', Southwestern Journal of Anthropology, 27 (1971), 330–52 Scholar Riegelhaupt, Joyce, 'Salaoio Women: 'n analise van informele en formele politieke en ekonomiese rolle van Portugese boerevroue', Antropological Quarterly, 40 (1967), 127–38. CrossRefGoogle Scholar Sien ook Huften , Olwen, 'Women and the Family Economy in Nineteenth Century France', ongepubliseerde referaat, University of Reading, 1973. Google Scholar
47 Le Play, Vol. 5, 404 en Vol. 6, 110, onderskeidelik.
48 Dat soms bestuursrolle ook geletterdheid impliseer, word aangetoon in 'n manuskrip wat deur Judith Silver Frandzel, Universiteit van New Hampshire, aan ons oorgedra is. Dit is die rekeningboek van 'n plaas in Besse-sur-Barge, Sarthe, ongedateer, maar uit die 1840's, wat uitsluitlik deur die dogter van die gesin gehou word. Sy lys alles, van die verkoop van diere en grond tot die aankoop van sakdoeke, kombuistoestelle of juweliersware waarvoor geld bestee of ontvang is.
49 Le Play, Vol. V, 427 sien ook, IV, 198 vir die lewensgeskiedenis van die blikmaker van Savoye en sy vrou.
50 Le Play, Vol. 6, 110–11. Sien ook de Lauwe, Marie José Chombart en de Lauwe, Paul-Henry Chombart, La Femme dans la société (Paris, 1963), 158. Google Scholar
51 Brekelien,, 69 .Google Scholar Sien ook Anderson,, 77 Google Scholar Stearns, Peter, 'Working Class Women in Britain, 1890–1914', in Vicinus, Martha, ed., Suffer and Be Still (Bloomington, Indiana, 1972 ), 104, 108 Google Scholar Rogers, (1973), 28. Google Scholar
54 Braun, Rudolf, 'The Impact of Cottage Industry on an Agricultural Population', in Landes, David, red., The Rise of Capitalism (New York, 1966), 63 .Google Scholar
57 Tilly, (1972) Google Scholar, hierdie gedragspatroon word ook bevestig vir Piemonte voor die Eerste Wêreldoorlog, 'n ander provinsie in Noord-Italië, deur onderhoude met verskeie vroue wat as tiener as tiener na die stad Turyn gegaan het. .
58 Braun,, in Landes, red., 61 –3.Google Scholar
59 Smelser, Neil, Social Change in the Industrial Revolution: An Application of Theory to the British Cotton Industry (Chicago, 1959), 188–9.Google Scholar
61 Ets, 87–115 Italië,, Ufficio del Lavoro, Rapporti sulla ispezione del lavoro (1 dicembre 1906 –30 giugno (1908)), Google Scholar pubblicazione del Ufficio del Lavoro, Serie C, 1909, 64, 93–4, beskryf die slaapsale en werkreëlings in Noord -Italiaanse tekstielmeulens Sullerot, Evelyne, Histoire et sociologie du travail féminin (Parys, 1968), 91 –4Google Scholar Perrot, Michelle, Les Ouvriers en Gréve, Frankryk 1871–1890 (Paris, 1974), 213, 328. Google Scholar Onlangse interpretasies van soortgelyke Amerikaanse gevalle vind ons in Kasson, John, 'The Factory as Republican Community: The Early History of Lowell, Mass.', Ongepubliseerde referaat gelees by American Studies Convention, Oktober 1973, Google Scholar en Harris, Alice Kessler, 'Stratifying by Sex: Notes on the History of Working Women ', werkstuk, Hofstra Universiteit, 1974. Google Scholar
62 Yeo, Eileen en Thompson, E. P., The Unknown Mayhew (New York, 1972), 116–80. Google Scholar Sien ook, Mayhew, Henry, London Labor and the London Poor, 4 vols. (Londen, 1861) Google Scholar, herdruk (Londen, 1967). Sullerot (100) beskryf die huishoudelike organisasie van naaldwerkers in klein winkeltjies, waarin die beskermheer en werkers eet famille, het die minder geskoolde werkers, soos kinders, voor die nagereg ontslaan.
65 Anderson,, 22 Google Scholar Lynn Lees, persoonlike mededeling: 'Die terugbetaling van geld blyk oral 'n standaardpraktyk vir Ierse migrante te wees. Landelike Ierland leef al verskeie generasies met die opbrengs.
70 Smuts, Robert, Women and Work in America (New York, 1971), 9. Google Scholar Sien ook McLaughlin, Virginia Yans, 'Patterns of Work and, Family Organization: Buffalo's Italianers', Journal of Interdisciplinary History, II (Autumn, 1971), 299 - 314 .CrossRefGoogle Scholar Die oorheersing van die gesinsbelang bo die van individue en die belangrikheid van die gesin as 'n model vir sosiale verhoudings kan gesien word in die lewens van jong werkende mans sowel as in die lewens van jong meisies. Die Ierse gewoonte om geld aan ouers te stuur, is gevolg deur seuns sowel as meisies. In Italiaanse immigrantegesinne in die VSA het seuns en meisies hul salarisse aan ouers oorgegee. Ook in die Franse werkersklasgesinne. Die stelsel het seuns geborg deur migrasie en huise om in te woon, saam met 'n plaasvervangerfamilie van mère, père en freres. Dit lyk asof hierdie huise hierdie soort gesinsomgewing bied sonder die outoritêre aspekte van die fabrieksslaapkamers.
71 Vgl. Edward, Shorter, 'Illegitimacy, Sexual Revolution and Social Change in Europe, 1750–1900', Journal of Interdisciplinary History, 2 (1971), 237 - 72CrossRefGoogle Scholar 'Kapitalisme, kultuur en seksualiteit: sommige mededingende modelle', kwartaalliks sosiale wetenskap 1972), 338 –56, Google Scholar en, mees onlangs, 'Female Emancipation, Birth Control and Fertility in European History', American Historical Review, 78 (1973), 605–40. CrossRefGoogle Scholar Shorter het aangevoer dat die toename in onwettige vrugbaarheid wat in die middel van die agtiende tot laat negentiende eeu in Europa begin het, is voorafgegaan deur 'n dramatiese verandering in waardes. Hy sê hierdie verandering is gestimuleer deur opstand teen ouergesag en blootstelling aan 'markwaardes' toe jong vroue 'ou tradisies' verbreek en aan die werk gaan. Die verandering kom tot uiting in 'n nuwe seksuele 'bevryding' van jong werkende meisies. Hulle het gesoek na selfvervulling en selfuitdrukking in seksuele ontmoetings. By gebrek aan voorbehoeding het hulle swanger geraak en buite -egtelike kinders gebaar. Ons vind Korter se bespiegelinge verbeeldingryk, maar verkeerd. Hy maak ongegronde aannames oor pre-industriële gesinsverhoudings en oor werkpatrone in hierdie gesinne. Die werklike historiese ervaring van jong vroue wat in die negentiende eeu werk, was nie wat Shorter aanneem nie. As 'n mens hul geskiedenis ondersoek en vind dat boerwaardes en gesinsbelange hulle na die werk gestuur het, en as 'n mens kyk na die tipe werk wat hulle verrig het en die salaris wat hulle ontvang het, is dit onmoontlik om met Korter saam te stem dat hul ervaring radikaal anders was as dit van vroue in die verlede, of in 'n sekere sin 'emansipeer'.
Korter kan nie aantoon dat die houding verander het wat hy aflei nie. Ons toon aan dat die gedrag waaruit Korter veranderde waardes afgelei het, in ooreenstemming was met ouer valus wat onder veranderde omstandighede werk. Onwettigheid het ten minste gedeeltelik gestyg as gevolg van 'n samestellende verandering in die bevolking - dit wil sê die toenemende teenwoordigheid van baie meer jong vroue in seksueel kwesbare situasies as werkers in stede, verwyder van gesinsbeskerming en hulp. Onder hierdie omstandighede kan onwettige skakeling as alternatiewe gesinne en buite -egtelike kinders beskou word, wat die gevolg is van 'n poging om die gesinswerkeenheid te vorm in 'n situasie waarin wettige huwelike soms nie toegelaat kon word nie, en ander kere nie nodig geag is nie. Ver van hul eie ouers en die gemeenskap wat kon voldoen aan 'n huweliksooreenkoms wat seksuele verhoudings voorafgegaan het, was vroue meer geneig om onwettige kinders te baar. Dit word meer volledig bespreek in die onderstaande teks. Sien DePauw, J., 'Amour illegitime et société à Nantes au XVIIIe siècle', Annates, Economies, Sociétés, Civilizations, 27e Année (07 - 10, 1972), 1155 –82, CrossRefGoogle Scholar esp. 1163. De Pauw toon aan (1166) dat die huweliksbeloftes in gevalle van onwettigheid toeneem namate die onwettigheid toeneem en die vakbonde wat die bastards veroorsaak het, in die agtiende eeu toenemend tussen sosiale gelykes plaasgevind het. (In elke daaropvolgende weergawe van sy argument het Korter minder gekwalifiseerd geraak en dringender oor die logika van sy betoog geword. .) Sien Tilly, Louise, Scott, Joan en Cohen, Miriam, 'Women's Work and European Fertility Patterns', ongepubliseerde referaat, 1973. Google Scholar
72 Booth, Charles, Life and Labour of the People of London (Londen, 1902) Google Scholar Yeo en Thompson,, 116 –80Google Scholar France,, Direction du Travail, Les associations professionelles ouvriéres, Vol. 4 (1903), 797-805 Google Scholar Leroy-Beaulieu, P., Le travail des femmes au XIXe siécle (Parys, 1873), 50-145. Google Scholar
73 Hair, PEH, 'Bridal Pregnancy in Rural England in Earlier Centuries', Population Studies, 20 (1966 - 1967), 233–43, CrossRefGoogle ScholarPubMed en 'Bridal Pregnancy in Elder Rural England, Further Examined', ibid., 24 ( 1970), 59–70 Sheppard, Thomas F., Loumarin in the Eighteenth Century: A Study of a French Village (Baltimore, 1971) Google Scholar Wrigley, EA, Population and History (New York, 1969), 61 - 106 Google Scholar Wikman, KRV, Die Einleitung der Ehe: Eine vergleichende Ethnosoziologische untersuchung über die Vorstufe der Ehe in den sitten des Schwedischen Volkstums (Abo, 1937 Acta Academie Aboensis, Humaniora, II) .Google Scholar
74 Yeo en Thompson,, 167 –80.Google Scholar Vir die agtiende eeu wys Nantes, Pauw, De, 1166–7, hoe Google -beloftes om die vrou te laat werk, of om haar 'n vak te leer, gelei het tot skakeling wat eindig met swangerskap Thomas,, 20 –2, 76–9, Google Scholar, beskryf gemeenregtelike huwelike in die Paryse werkersklas ten tyde van die gemeente.
75 Yeo en Thompson,, 141, 148, 169 Google Scholar Sigsworth, E. M. en Wylie, J. J., 'A Study of Victorian Prostitution and Venereal Disease', in Vicinus, hierbo aangehaal, 81.Google Scholar
76 Chayanov en ander ekonomiese studies oor boerdery opmerkings oor die konsep van 'teikeninkomste'. Oor die demografiese weerspieëling van die ontwikkelingsiklus, sien Berkner, Lutz, 'The Stem Family and the Developmental Cycle of the Peasant Household: An Eighteenth-Century Austrian Example', American Historical Review, 77 (04 1972), 398-418. CrossRefGoogle Scholar Lynn Lees werk saam met Engelse en Ierse werkersgesinne aan stedelike toepassings van die ontwikkelingsikluskonsep.
Henry James, Die Bostonians.
Esther D. Rothblum en Kathleen A. Brehony, redakteurs, Boston -huwelike: romantiese, maar aseksuele verhoudings tussen hedendaagse lesbiërs.
David Mamet, Boston -huwelik: 'n toneelstuk.
Gioia Diliberto, 'N Nuttige vrou: die vroeë lewe van Jane Addams.
Lillian Faderman, Die liefde van mans oortref: romantiese vriendskap en liefde tussen vroue van die Renaissance tot die hede. Ek
Rachel Hope Cleves, Liefdadigheid en Sylvia: 'n Huwelik van dieselfde geslag in die vroeë Amerika.
'N Eeu en 'n half van die huwelik
Hierdie artikel is meer as 4 jaar gelede gepubliseer. Sommige inligting daarin is moontlik nie meer aktueel nie.
Die huwelik het die afgelope paar jaar moeilik geword. Aangesien Kanadese langer lewe, dink baie mense oor monogamie op lang termyn. Die egskeidingsstatistieke is sterk: Ongeveer 41 persent van die huwelike eindig voor die 30ste herdenking in hierdie land. Sommige vennote hoop om die kans te verslaan deur nie in die eerste plek te trou nie, eerder om gemeenreg te woon of selfs in aparte huise. Ons begin 'n paar moeilike vrae oor die huwelik vra: Versterk dit werklik 'n verbintenis? Is die enigste seker ding van 'n troue die prys van ballonne?
Ondanks die slegte rap, sal die meeste Kanadese op 'n stadium in hul lewens met iemand trou - en baie sal minstens $ 30 000 daaraan bestee. Vandag trou hulle uit liefde, trou dikwels met hul beste vriende en werk vertrouelinge. Die instelling het na streng pligte ontwikkel en beteken nou baie verskillende dinge vir baie verskillende mense. Sommige elemente bly steeds konstant: 'n Huwelik verleen sosiale erkenning en beteken 'volwassenheid', wat verseker dat 'n gedeelde boedel aan die kinders betaal word.
Ons het 'n idee van wat huwelik nou beteken, maar wat het dit beteken vir geslagte in Kanada? Die insette was oneindig hoër as hoe die Pinterest -foto's gelyk het. Vir baie jare het die huwelik mans en vroue onderdruk, wat al hul eiendomsreg, verdienste en toesig oor hul eie kinders sou verloor aan hul 'beter helfte' as hulle 'n ring daaraan sit. Die huwelik het 'n groot tol opgehou vir interras -vennote en gay paartjies, wat lankal die reg geweier is om in vrede te trou, of glad nie. Vir hierdie liefhebbers was trou om baie meer diepgaande erkenning as mense.
Voor die 150 -jarige bestaan ​​van Kanada het The Globe and Mail ingegaan op die belangrikste mylpale, stunts en skandale van die huweliksgeskiedenis van die land - die swaar en die lig. Het u geweet dat 'n man wat probeer het om met sy dooie vrou se suster te trou, voor 1882 van bloedskande beskuldig kan word? Of dat Kanadese wat voor 1986 skei, dikwels private ondersoekers sou huur om na hul bedrieglike eggenote te kyk? Of dat baie vroue in Quebec nie 'n bankrekening kon kry sonder dat my man afgeteken het nie - tot 1964? The Globe volg die evolusie van die huwelik in Kanada en die eggenote wat die instelling fundamenteel verander het.
1867: Aan die begin
Argief van die regering van Kanada
Die Britse Noord -Amerika -wet verdeel jurisdiksie oor die huwelik in Kanada: die federale regering het beheer oor huwelik en egskeiding, terwyl provinsies oorgelaat is om seremonies, sowel as huweliksgoedere, post -egskeiding en hertroue te hanteer. Amptenare was versigtig vir die situasie in die Verenigde State, waar huwelike en egskeidings heeltemal aan individuele state oorgelaat is, wat gelei het tot 'n stelselmatige stelsel wat twyfelende paartjies kon toelaat om staatsgrense oor te steek in die strewe na 'n vinnige skeuring. Na die Konfederasie sou Kanadese koerante hierdie land dikwels van die Verenigde State onderskei deur die 'moraliteit' van Kanadese gesinne aan te roep, deur die laks egskeidingswette van ons kwansuis meer losbandige bure in die suide te bespot.
1872: stappe in die rigting van geslagsgelykheid
Kaptein Perry en sy vrou, Januarie 1871, Ottawa, Kanada.
Topley Studio/Library and Archives Canada
Die stadige wettiging van die eiendomsreg van getroude vroue het in Ontario begin, wat vroue in 1872 die reg gegee het om hul eie lone te verdien en te beheer. Voordat die wet verander het, moes hulle hul verdienste aan hul mans oorgee. Ontario was ook die eerste met die Wet op Eiendomsvroue van 1884, wat vroue die reg gegee het om hul eie eiendom te koop (ander provinsies en gebiede wat in die daaropvolgende dekades saamgedrom het). Dinge was miskien die ergste in Quebec, waar vroue wat nie 'n spesiale huwelikskontrak onderteken het nie, as 'regsongeskik' geïdentifiseer is en hul mans se toestemming vir byna elke faset van die volwasse lewe nodig gehad het, van die ondertekening van 'n huurkontrak tot die opening van 'n bankrekening. Dit het uiteindelik verander in 1964, toe wetsontwerp 16 getroude vroue die regsbevoegdheid gegee het om onafhanklik van hul mans op te tree.
'Mense het in daardie dae in kleiner kringe beweeg en die omvang van huweliksmaats was minder omvangryk,' het die regshistorikus Philip Girard gesê en verduidelik waarom 'n man dalk met die suster van sy oorlede vrou wil trou. "Baie mense het gedink dat dit eintlik die ideale situasie was: die suster van die oorlede vrou sou vertroud wees met die gesin en sy sou al 'n tante van die kinders gewees het." Maar dit was 'n ontroerende idee vir beide Anglikaanse wetgewers, wat die opset as bloedskande beskou het, en vir proto-feministe, wat gevrees het dat dit 'familieverhoudings kan bemoeilik en seksualiseer', dat selfs as sy vrou lewe, die man moontlik reeds na die suster kyk as 'n moontlike plaasvervanger, 'het Girard gesê. 'N Parlementslid van Quebec het nietemin 'n beroep gedoen om die wette te laat hervorm, en in 1882 mag mans wie se vroue gesterf het, met hul vrouens susters trou. Nie verrassend nie, die vooruitsig dat vroue met hul oorlede eggenote se broers sou trou, was 'n brug te ver: dit was tot 1923 onwettig.
1887: Maak dit amptelik
'N Federale raad in die raad erken tradisioneel die tradisionele inheemse huwelike, wat beteken dat hierdie paartjies nie die Christelike pad hoef te loop om te trou nie, die enigste opsie vir nie-inheemse vennote. Huwelike wat volgens inheemse gebruike uitgevoer is, is geëer, solank dit nie poligaam was nie. In 'n era met groot angs oor poligame Mormone, wat tot 1890 meervoudige huwelike beoefen het, was die Kanadese regering desperaat om monogamie te beskerm.
1919: Wet op vroulike toevlugsoorde
'N Drakoniese wysiging in hierdie jaar aan die Wet op vroulike toevlugte van 1897, het amptenare in Ontario in staat gestel om ongetroude en swanger vroue tussen die ouderdomme van 16 en 35 jaar in die gevangenis te hou. "die kommer oor die ontwrigting van geslagsrolle en die vroulike seksualiteit van die werkersklas het hoog geword." In haar boek uit 2008, Vleeslike misdade: Wet op seksuele aanranding in Kanada, 1900-1975, Backhouse merk op dat ouers dogters jonger as 21 jaar voor 'n regter kan sleep as hulle 'onbeheerbaar of onverbeterlik' blyk te wees (ander provinsies het wette op die gebied van jeugmisdaad gebruik om jong vroue op soortgelyke maniere te beheer).
Honderde vroue in Ontario is tydens die depressie en die Tweede Wêreldoorlog weens 'morele oortredings' gevange geneem. Die meeste was swanger of het buite -egtelike seks gehad met mans wat nie wit was nie. Baie was arm en onopgevoed, en baie was slagoffers van seksuele mishandeling voordat hulle in die tronk was. 'Hulle het uit die braaipan gegaan en in die vuur,' het Backhouse gesê. "Dit is 'n vreeslike geskiedenis."
Douglas Fairbanks en Mary Pickford
Die in Toronto gebore aktrise Mary Pickford trou op 28 Maart 1920, net 26 dae nadat sy haar eks in Nevada geskei het, waar dit maklik was om vinnig 'n huwelik te ontbind. Plaaslike wetgewers het die papierwerk betwis, 'n stryd wat twee jaar lank sou duur. Dit lyk nie asof die publiek omgee nie en die beroemdheidspaar is op 'n wittebrood deur Parys en Londen deur ondersteuners gewemel. Hulle vestig hulle in Pickfair, 'n herehuis met 25 kamers in Beverly Hills en die eerste met 'n swembad, waardeur die half-Kanadese duo eens 'n kano geroei het.
Vir die eerste keer het die nuwe huweliks- en egskeidingswet Kanadese vroue op dieselfde gronde as mans laat skei: egbreuk. Voor 1925 moes vroue bewys dat hul mans nie net bedrog was nie, maar ook besig was met verlatenheid, bigamie, verkragting, sodomie of bestialiteit. Selfs die regering se aandrang op egbreuk as egskeidingsgrond was problematies, aangesien sommige paartjies onder minder moeilike omstandighede wou skei, soos om uit liefde te raak.
1930: Diverse blues
Anders as die Verenigde State, het Kanada geen blatante wette gehad wat verbintenisse tussen rasse verbied nie. Alhoewel die stigma meer informeel in hierdie land was, kan dit net so vreesaanjaend wees. Soos Backhouse in haar boek van 1999 beskryf, Kleur gekodeer: 'n Regsgeskiedenis van rassisme in Kanada, 1900-1950, baie van hierdie terreur was deur die Ku Klux Klan. In 1927 het Klansmen in Moose Jaw vergader, waar hulle 'n kruis van 60 voet verbrand en 'n groot skare geleer het oor die risiko's van 'n gemengde ras.
Drie jaar later, op 28 Februarie 1930, het ongeveer 75 Ku Klux Klan -mans geklee in wit kappies en japonne in Oakville, Ont., Opgeruk en nog 'n massiewe houtkruis verbrand. Hulle het gekom om Isabel Jones, 'n wit vrou, en haar verloofde, Ira Junius Johnson, 'n man wat vermoedelik swart is, te intimideer, maar later van gemengde Cherokee en wit afkoms. Die vrou se ma het die KKK ontbied om hulle te skei.
Die Klansmen het Jones (21) ontvoer en haar afgelaai by die Heilsleër, waar hulle dae lank toesig gehou het oor haar vanuit 'n motor wat buite geparkeer was. Voor die egpaar se huis het hulle 'n kruis verbrand en Johnson gedreig. Tydens die inval herken die polisiehoof baie van die Klansmen as prominente sake -eienaars van Hamilton toe hulle hul kappies afpluk om sy hand te skud.
Dit was eers nadat verskeie swart advokate uit Toronto die regering van Ontario onder druk geplaas het dat vier van die Klansmen gearresteer is omdat hulle 'snags vermom' was, 'n onbenullige aanklag wat verband hou met inbraak. Net een van die vier mans - 'n Hamilton -chiropraktisyn en pa van vyf - is skuldig bevind en 'n skamele boete van $ 50 opgelê. 'N Appèlhof het die Klansman uiteindelik tot drie maande gevangenisstraf gevonnis. Ontevrede trou Jones en Johnson 'n maand na die beproewing.
1939: Die kleurlyn, vervolg
Die Kanadese skrywer Velma Demerson in 1950 in Vancouver, B.C., voordat hy vertrek om by haar seun, Harry, in Hong Kong aan te sluit. Uitdeelstuk
Die 18-jarige Velma Demerson, wat vier maande swanger was en saam met haar verloofde ontbyt saam met haar verloofde geëet het, word deur haar pa en twee polisiebeamptes gekonfronteer. Demerson se pa het die polisie by sy dogter gekies vir die destydse skandalige gedrag: Demerson, 'n wit, ongetroude vrou, het by 'n Chinese man, Harry Yip, gewoon en sy kind gedra. Ingevolge die Wet op Vroue-toevlugte is Demerson as 'onverbeterlik en onhanteerbaar' beskou en nege maande lank in die Andrew Mercer Reformatory for Women in Toronto opgesluit, waar sy in 'n sel van sewe voet by vier voet toegesluit was. Terwyl hy swanger was, is 'n vroulike dokter op Demerson geëksperimenteer en vermink, wat onrusbarend geglo het dat die geslagsdele van die gevangenes leidrade het oor hul beweerde immoraliteit. "Ek blameer die instelling. Die regering het dit toegelaat, laat ons eerlik wees," het Demerson, nou 96, uit Toronto gesê. 'Ons het baie om te weet oor ons agtergrond, in terme van hoe vroue behandel is.' Demerson het in 2002 'n siviele aksie teen die regering van Ontario ingedien vir ongemagtigde gevangenisstraf, pyn en lyding. Sy is 'n skikking en 'n openbare verskoning aangebied.
1968: Die skuldspel
Die veronderstelling van Kanada se eerste verenigde federale wet op egskeiding het egskeiding toegelaat op grond van owerspel, geestelike of fisiese wreedheid, verlatenheid, 'n eggenoot in die gevangenis of 'n skeidingsperiode van drie jaar wat apart was. In 'n vroeëre era moes Kanadese huweliksmaats hul voorneme om te skei oor 'n tydperk van ses maande bekend maak - insluitend besonderhede oor die afsterwe van hul verhoudings - en dan 'n versoekskrif aan die regering rig om hulle afsonderlike weë te laat loop. Terwyl die wet van 1968 meer beskaafd was, was dit 'n ontsaglike lang wag om eggenote en eggenote te trotseer.
Diegene wat hoop om dinge te bespoedig, moes aan beoordelaars bewys dat hulle bedrieg of mishandel is. Die advokaat Philip Epstein in Toronto onthou die vroeë, ekstra morsige dae voordat egskeiding in 1986 plaasgevind het. 'Dit was interessante tye,' sê Epstein, wat in 1970 begin prokureer het. ' vensters en in motors sit en kyk hoe mense in- en uitgaan om die egbreuk te bewys. Dit was 'n hele bedryf. Dit was vieslik. "
Eerste minister Pierre Trudeau (51) kyk na hierdie bruid, die 22-jarige Margaret, tydens 'n stil oomblik tydens hul onthaal na hul troue op 4 Maart 1971 in Noord-Vancouver.
FRED SCHIFFER/Canadian Press
Dit was die koninklike troue van Kanada: Op 4 Maart 1971 trou die premier (en die mees geskikte bachelor) Pierre Trudeau (51) stil met Margaret Sinclair (22) in Vancouver. Die onthaal was intiem, met slegs 14 gaste wat dit bygewoon het. Die spyskaart het skilpadsoep en peerflambé ingesluit, maar selfs die spyseniers was verbaas om te sien wie hulle aanbied, nadat hulle meegedeel is dat dit 'n herdenkingspartytjie is. Die troufotograaf is ook in die duister gelaat, net soos die hele kabinet van Trudeau: die premier hou daarvan om sy privaat lewe privaat te hou, en daarom het hulle gedink dat hy gaan ski het. Toe die ongelukkige huwelik in 1984 ontbind, het Trudeau die eerste geskeide, enkelpa-premier van Kanada geword.
1972: Pioniers van liefde
Die pad na wettige gay -huwelike was lank, en verskeie paartjies het die weg gebaan. Op 2 Februarie 1972 het die Montreal -sanger en joernalis Michel Girouard en pianis Réjean Tremblay sakevennootskappe en persoonlike vakbondkontrakte onderteken in Kanada se eerste wyd gepubliseerde gay -huwelikseremonie, gehou in 'n diskotek in die middestad. Twee jaar later is Richard North en Chris Vogel in Winnipeg se Unitarian Universalist Church getroud. 'N Sertifikaat is aan hulle uitgereik, wat nou in die Kanadese Museum vir Menseregte hang, maar is 'n amptelike huwelikslisensie geweier. Sedert 2017 - 43 jaar na hul seremonie en meer as 'n dekade nadat Manitoba homoseksuele huwelike gewettig het - het die provinsie nog nie die mans geregistreer nie. Vogel, 'n afgetrede staatsamptenaar, en North, 'n afgetrede verpleegster, het 'n klag oor menseregte teen die regering van Manitoba ingedien en beweer dat dit diskrimineer het op grond van seksuele oriëntasie-toe en sedertdien.
"Ons het in 1974 ontdek dat alles wat mense nie wou hê dat homoseksuele mense moes hê nie, die huwelik was. Die moontlikheid was dat dit ons deels daartoe gelei het," het hy gesê. Vogel, wat nou 69 is. "Dit lyk asof daar 'n onverklaarbare, maar nietemin langdurige weiering is om die idee van huwelik van dieselfde geslag heeltemal te aanvaar. In hoeke en hoekies hou mense steeds vas."
Die Irene Murdoch -saak in The Globe and Mail op 11 Oktober 1975.
Die saak van 'n mishandelde plaasvrou uit die Alberta, Irene Murdoch, was 'n kragtige katalisator vir die opknapping van huweliksgoedere in Kanada. Murdoch is glo so erg deur haar man geslaan dat haar gesig en spraak permanent beskadig is.
Sy skei hom na 25 jaar se huwelik en vra 'n deel van hul boerdery. Dit was 'n voorspoedige operasie wat sy gehelp het om te bou, maar die titel het in haar man se naam gebly. Murdoch het volgehou dat sy vir 'n deel van die boerdery betaal het en dat sy vir vyf maande per jaar verantwoordelik was vir al die hooi en hark, die bestuur van trekkers en vragmotors, asook onthoring, brandmerk en inenting van beeste. Sy is aanvanklik 'n klein bedrag toegeken ($ 200 per maand aan "onderhoud") en het geen deel van die eiendom ontken nie. Die Hooggeregshof van Kanada het aan haar eksman al die boerderygrond, die huis en sy meubels, die perde, beeste en masjinerietoerusting aan die vrou gegee om 'n gedeelte van sy regskoste te betaal.
In 'n baie kwaadwillige uitspraak het regter Ronald Martland aangevoer dat Murdoch se gratis arbeid haar man geen geld gespaar het nie. Wat daarna gevolg het, was groot publieke oproer wat landswye hervorming van familiereg eis om eggenote as gelyk te behandel. Die Murdoch -saak het 'die bewussyn van die Kanadese geskok', het Mysty Clapton, assistent -dekaan aan die regskool van die Universiteit van Wes -Ontario, in 2008 geskryf. Dit het die plaasvroue soos 'n donderslag getref, 'het een van die kunstenaars gesê. "Elkeen van hulle het skielik besef: 'Ek is mevrou Murdoch'."
1974: Die dinge van skinder
In 'n hoogs gepubliseerde saak het Seagram se magnaat Edgar Bronfman Sr. gedagvaar om sy huwelik met Lady Carolyn Townshend te kanselleer op grond daarvan dat hul vakbond nooit wettiglik uitgevoer is nie. Tydens die bitter verhoor het die distilleerder getuig dat hulle meer as 25 keer voor die troue seks gehad het, maar nooit daarna nie. Bronfman het geëis dat verskeie huweliksgeskenke teruggegee word, waaronder 'n trustfonds van 'n miljoen dollar, juwele van $ 50,000 en 'n baroniale herehuis in New York.
Sy vrou het die verhaal verwerp en beweer dat sy seks gehad het met haar dronk man tydens hul wittebrood in Acapulco, en sodoende die huwelik voltrek het. Die paartjie het uiteindelik 'n skikking buite die hof bereik en hul stormagtige huwelik is nietig verklaar, maar nie voordat Kanada ineengestort het nie.
1983: Nee beteken nee
'N Ontstellende feit: Slegs 34 jaar gelede is verkragting slegs buite die huwelik as 'n oortreding beskou. 'Mans kan met hul vrouens doen soos hulle wil: vroue word as seksuele eiendom beskou', sê Backhouse, wat die leerstoel van die universiteit oor seksuele aanrandingswetgewing in Kanada beklee.
Op 4 Januarie 1983 tree wetsontwerp C-127 in werking en vir die eerste keer het die strafwet duidelik gemaak dat seksuele aanranding nou 'n misdaad is. Tog voer Backhouse aan: "Hier is 'n nalatenskap wat ons nie kon afskud nie." In 2015 het 'n opname van die Canadian Women's Foundation bevind dat meer as 10 persent van die Kanadese steeds meen dat eggenote nie toestemming van mekaar hoef te kry voordat hulle seks het nie.
Inheemse vroue wat met nie-inheemse mans getrou het, het lank voor die Konfederasie vooroordeel gehad. In 1876 het die Indiese wet hierdie diskriminasie wettig gemaak en besluit dat inheemse vroue van amptelike Indiese status gestroop sou word as hulle met nie-inheemse mans trou. Dit het beteken dat vroue (en hul kinders) die reg verloor het om op hul voorouersreservate te bly, onder meer wettige en maatskaplike verliese.
Evelyne St-Onge is in 1968 uit haar Innu-gemeenskap verban nadat sy getroud is met Gilles Audette, 'n wit Quebecker-man wat sy ontmoet het terwyl sy op soek was na 'n afspraak vir haar afstuderen. 'Toe ek hom ontmoet, was dit asof ek hom lankal ken,' het St-Onge, nou 71, deur 'n vertaler gesê. Hul huwelik ses maande later is deur 'n waarskuwing van haar pa ontvang: "Hy het vir my gesê: 'Jy trou met iemand wat anders is as jou eie nasie. Jy gaan baie verloor.' Ek was verlief en ek het nie omgegee nie. " Toe hul dogter, Michèle, in 1971 gebore word, verhuis die gesin na die ouerreservaat van St-Onge naby Schefferville, Que., Waar die uitsluiting tasbaar word: "Die ouderlinge het vir my gesê dat ek hulle verraai het deur met 'n blanke te trou. het vir my gesê ek hoort nie meer hier nie, "het St-Onge gesê.
St-Onge en haar man skei in 1979, en sy verhuis Michèle en seun Benoît na Maliotenam, 'n Innu-gemeenskap aan die noordelike oewer van die St. Lawrence-rivier. Hier het St-Onge 'n seun met die naam Sylvestre gehad saam met 'n Innu-man.
Die vooroordeel het voortgeduur: Hierdie seuntjie is geweier weens sy ma se vorige huwelik met 'n blanke man, wat haar wettiglik van inheemse status ontneem het. 'Ek is as wit beskou,' het St-Onge gesê. 'Hulle het gesê dat Sylvestre as Innu beskou moes word, dat sy biologiese Innu -vader hom moes aanneem. Haar kinders van gemengde ras het intussen rassistiese beledigings in beide provinsiale en Innu-skole in Quebec ondervind. 'Dit het my as ma baie pyn veroorsaak,' het St-Onge gesê.
In 1974 was St-Onge mede-stigter van Quebec Native Women om die diskriminerende klousules in die Indiese wet te beveg. In 1985, toe die wette uiteindelik verander het, het sy weer geregistreer as 'n Innu in Ottawa en haar status teruggekry. 'Dit het beteken dat my kinders in die toekoms beskerm sou word,' het St-Onge gesê oor die oorwinning. "Dit was 'n oorlog. Dit was my storie, maar dit is ook die verhaal van baie inheemse vroue."
Die koms van 'n egskeidings-egskeiding het beteken dat die meeste eggenote nie meer nodig het om in die moeilikheid van hul ontbinding voor 'n regter te kom nie. Nadat hulle net een jaar uitmekaar gewoon het, kon hulle eenvoudig 'huweliksbreuk' onderteken en uit Dodge kom.
1988: Hy skiet, hy teken
Wayne Gretzky gee 'n duim omhoog terwyl hy en sy vrou Janet Jones op 16 Julie 1988 die St. Joseph's Basilica verlaat nadat hulle voor 700 vriende en familie in Edmonton getroud was.
Wayne Gretzky en die bruid Janet Jones het hul troue in Edmonton met hul huwelik in 1988 aangepak, terwyl 5 000 weldoeners buite die St Joseph's Basilica saamgedrom het om 'n blik op die Groot Een-en Jones se toga te kry. Jones se rok, wat gedenkwaardig was vanweë die enorme skaapboudmoue, kos $ 40,000 en het 1500 uur geneem om te naai. Die trougeskenke het drie kamers in 'n plaaslike hotel gevul, berig Rosie DiManno van die Toronto Star, en bevat 'n goue swaan van die Sowjet -doelwagter Vladislav Tretiak (swane is baie geluk, het die Rus verduidelik, want hulle paar lewenslank).
1993: Wie benodig 'n stuk papier?
Voordat Catherine Peter by William Beblow ingetrek het, bestee hy $ 350 per maand aan 'n huishoudster - geld wat hy gespaar het toe hulle besluit het om saam te woon. Die egpaar het nooit amptelik getrou nie, maar sy het ses kinders (vier hare en twee syne) versorg en na die varke en hoenders op die erf gekyk. Toe die verhouding 12 jaar later ontbind het, het Beblow se prokureurs beweer dat sy vriendin die huiswerk gedoen het uit 'natuurlike liefde en liefde', dat hy nie verryk is deur die huiswerk van sy maat nie en dat sy nie 'n deel van die gesin verdien nie bates. Hooggeregshofregter Beverley McLachlin stem nie saam nie en skryf dat hierdie houding oor geslagsrolle "die bydraes wat vroue geneig is tot die gesinsekonomie, stelselmatig devalueer." Peter het gevolglik die gesin tuis gekry. Dit was 'n kragtige verklaring oor die waarde van huishoudelike werk: Peter se moeite in die huis het 'n duidelike ekonomiese waarde.
1994: Krag van liefde
Die popster Celine Dion en haar man, Rene Angelil, poseer vir fotograwe tydens 'n nuuskonferensie na hul huwelikseremonie in Montreal in 1994.
Met 'n hoë kristal tiara van sewe pond op haar kop en 'n trein van 20 voet agter haar, trou die Quebec-popgodin Celine Dion met haar bestuurder en jarelange vlam, René Angélil, tydens 'n uitstekende seremonie in Montreal Notre-Dame Basiliek. Honderde loop langs die strate om te kyk en skreeu na Dion (26) en die man wat twee keer haar ouderdom is. Die hele skouspel is regstreeks op Kanadese TV uitgesaai.
2001: Vlammend langs die gang
Anne Vatour en haar lewensmaat, Elaine Vatour, woon diens by by Metropolitan Community Church van Toronto, waar die eerste van drie Banns of Matrimony op 10 Desember 2000 gelees is. Tibor Kolley/The Globe and Mail
Elaine en Anne Vautour se troudag was buitengewoon senutergend. Die amptenaar, ds Brent Hawkes, het 'n koeëlvaste baadjie aangehad, nadat hy die oggend deur 'n vrou op die voorbank van die Metropolitan Community Church in Toronto aangekla is. Anne, destyds 'n kleuterskoolonderwyseres, en Elaine, 'n berader vir hawelose mans, is deur 'n privaat sekuriteitsfirma in 'n gepantserde Yukon SUV opgetel en toe in die buurt gery.
'Ek het dit intimiderend gevind,' onthou Elaine, nou 59. 'Elke minuut het hulle gesê:' Geskatte aankomstyd: agt minute. Sewe minute. Ses minute. ' Toe ons by die kerk kom, was daar 'n hele ry polisiebeamptes van ons Yukon tot by die deur, wat ons gelukgewens het. "
Die seremonie in Toronto - 'n dubbele troue waarin twee mans, Joe Varnell en Kevin Bourassa, die dag getroud is - was 'n belangrike bydrae in die vroeë stryd om wettige huwelike in Kanada te wettig. Hawkes het die huwelikswet, 'n tradisionele, godsdienstige oorhandiging, op 'n slim manier gebruik om 'n huwelikslisensie uit te reik as 'verbod' (of aankondigings) op drie opeenvolgende Sondae sonder 'n geldige beswaar gepubliseer word. Die registrateur-generaal van Ontario het egter geweier om die Vautours-lisensie te sertifiseer en die vroue moes wag totdat die provinsie in 2003 homoseksuele huwelike wettig maak om hul huwelik amptelik te laat registreer.
"Ons het dit gedoen omdat ons albei uit gesinne kom waar mense baie lank getroud was. Ons het geglo in die langtermyn huwelik. Maar baie het ook oor die gemeenskap gegaan," sê Anne, nou 54 jaar oud. onthou 'n gay Russiese man wat hulle 'n jaar na die troue by die kerk genader het: "Hy het gehoor van ons gebeurtenis toe hy selfmoord pleeg en dit het hom die hoop gegee om aan te hou lewe. Daarom het ons dit gedoen."
2003: Ontario gaan eerste
Kanada se eerste wettige huwelik van dieselfde geslag is op 10 Junie 2003 gehou, enkele ure nadat die appèlhof in Ontario die Kanadese wet op tradisionele huwelike ongrondwetlik verklaar het. Die egpaar was Michael Leshner van Toronto en Michael Stark - 'die Michaels' genoem - wat die titel van Time Canada se nuusmakers van die jaar gekry het.
2005: Ewige huwelik van dieselfde geslag
Met die aanvaarding van die geslagsneutrale wet op burgerlike huwelike op 20 Julie 2005, het gay huwelike regoor Kanada wettig geword. Net drie ander lande ter wêreld het tot dusver gay-huwelike gewettig: Nederland in 2001, België in 2003 en Spanje twee weke voor Kanada in 2005. Sowat 3000 egpare van dieselfde geslag was reeds getroud in die agt provinsies en een gebied wat homoseksuele huwelike gewettig het voor die federale besluit.
2011: Slegs paartjies
Winston Blackmore, die godsdienstige leier van die poligame gemeenskap van Bountiful, v.C. deel op Maandag, 21 April 2008 'n lag met ses van sy dogters en 'n paar van sy kleinkinders.
JONATHAN HAYWARD/DIE KANADSE PERS
Ses jaar gelede het die B.C. Die hooggeregshof het 'n 127-jarige strafwet teen poligamie bekragtig en die praktyk om vroue en kinders in gevaar te stel, veroordeel.Die besluit volg op 'n ondersoek na Winston Blackmore, wat biskop was van die Fundamentalist Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints (FLDS), 'n Mormoonse splintergroep wat poligamie as een van die beginsels daarvan beskou.
In Bountiful, 'n klein gemeenskap in die suidooste van Brits -Columbië, het Blackmore 27 vroue en verwek hy 145 kinders, wat nou verhoorafwagtend is op poligamie -aanklagte. In sy besluit van 335 bladsye wat die verbod op poligamie handhaaf, het hoofregter Robert Bauman geskryf oor die nadele van die praktyk "vir vroue, kinders, die samelewing en die instelling van 'n monogame huwelik."
Kritici van die besluit het die klem op monogamie oor alle ander vorme van verhoudings, insluitend goedaardige, poliamoreuse skakels tussen toegelate volwassenes, wat nie van plan is om te trou, aangespreek.
2013: So, oor daardie stuk papier
Kanadese kies toenemend gemeenregtelike verhoudings bo huwelik, en eiendomsreg is 'n bietjie wettige Wilde Weste in die hofstelsel. Baie saamwoonvennote is onduidelik oor wat hulle skuld en verskuldig is indien hul lewensverhoudings sou oplos.
Twee provinsiale besluite van 2013 het die probleem teenoorgestelde benader.
In Januarie het die Hooggeregshof van Kanada beslis dat gemeenregtelike vennote in Quebec nie in die haak is vir huweliksondersteuning of eiendomsverdeling in die geval van 'n breuk nie. Terwyl die meerderheid van die regters saamstem dat dele van die Quebec Civil Code diskrimineer teen gemeenregtelike paartjies deur nie dieselfde regsbeskerming uit te brei wat aan egpare bestee word nie, besluit hulle uiteindelik dat dit belangriker is om keusevryheid te beskerm, in hierdie geval algemeen -wettige vennote wat verkies om buite die huweliksreëls te bly.
Vroueregtegroepe het die besluit gekritiseer en gesê dit laat vroue in sulke verhoudings-insluitend vroue wat moontlik met hul langtermynvennote wou trou, maar ontken is-veral kwesbaar vir armoede.
Later dieselfde jaar speel die teenoorgestelde scenario in British Columbia af.
'N Nuwe wet op familiereg bepaal dat saamwoon vir twee jaar of langer dieselfde regte en verpligtinge aan eggenote gee as getroude eggenote, insluitend verpligte deel van eiendomme en skulde wat hulle tydens hul verhoudings aangegaan het.
'Dit is 'n belangrike verandering, want dit heg lewensveranderende gevolge aan wat in sommige gevalle informele lewensreëlings is,' het The Globe en Mail destyds gewaarsku en die regering 'staatsinmenging' genoem.
Sommige vennote in die gemene reg protesteer ook en sê dat hulle nie ingestem het om 'getroud' te wees nie. Vir diegene wat ontevrede was, het British Columbia kontrakte vir uitmelding aangebied-maar paartjies het 'n prokureur daarvoor nodig.
2014: My groot, vet gay troue
Dayna Murphy, links, en haar lewensmaat, Shannon St. Germain, dans nadat hulle tydens 'n massiewe LGBTQ -troue in Casa Loma in Junie 2014 getroud is.
Drie duisend hors d'oeuvre, 4000 glase vonkelwyn, 12 amptenare uit 12 verskillende gelowe en 120 LGBTQ-paartjies het op die terrein van Toronto se Casa Loma geprys vir 'n epiese troue van dieselfde geslag toe die stad in die somer van 2014 WorldPride aangebied het. oor die hele wêreld, van Australië en Brasilië tot Texas en Taiwan, het op die kitschige kasteel op 'n heuwel neergedaal en gesê "ek doen" eenstemmig.
Sommige was al dekades lank saam, ander het gereis uit minder progressiewe lande, waar hul vakbonde nie wetlik erken sou word nie. 'Ons hoop dat ... paartjies hier vandag hierdie energie sal terugneem na waar hulle ook al kom,' het die stadsraadslid van Toronto, Kristyn Wong-Tam, aan The Canadian Press gesê, 'en dat hulle die stryd om gelykheid tuis sal voortsit.'
2016: Annulering, 2.0
Die erfgenaam van bevrore kos, Eleanor McCain, het 'n nietigverklaring-saak teen haar man, Jeff Melanson, voormalige uitvoerende hoof van die Toronto Symphony Orchestra, geloods. In hofgedinge beweer McCain dat sy 'bedrieg' is in die nege maande lange huwelik, wat eindig, het sy gesê, met 'n skielike e-pos van hom.
Sy beweer dat haar vervreemde man 'n filander was met 'n Ashley Madison -rekening wat vroulike personeel in Alberta's Banff Center, waar hy voorheen president was, geteister het. McCain het beweer dat daar geen 'gratis en verligte toestemming' in die huwelik was nie, wat nie sou afgaan 'as sy die waarheid oor hom geweet het'.
In plaas daarvan om vir haar eks 'n egskeiding te gee, het sy 'n nietigverklaring nagestreef om hom uit te vries. Melanson betwis McCain se bewerings en sê aan The Globe dat dit 'ongelooflik onwaardig' is. Hierdie hewige regstryd duur voort.
Vroue in Victoriaanse Engeland
Mans- en vrouerolle het gedurende die Victoriaanse tydperk skerper gedefinieer as waarskynlik op enige tydstip in die geskiedenis. Vroeër eeue was dit gewoonlik dat vroue saam met mans en broers in die familiebedryf werk, maar namate die negentiende eeu vorder, pendel mans uit die middelklas toenemend na hul werkplek-die fabriek, winkel of kantoor-en hul vrouens, dogters en susters is tuis gelaat om toesig te hou oor huishoudelike pligte. Die twee geslagte het heeltemal verskillende sfere kom bewoon, en ontmoet hulle eers tydens ontbyt en aandete.
Vanaf die 1830's het vroue die crinoline begin aanneem, 'n groot klokvormige romp wat dit feitlik onmoontlik gemaak het om met huishoudelike werk te werk, wat aan 'n leër van bediendes gestuur is.
Die ideologie wat hierdie geslagsonderskeiding ondersteun het, het gesien dat vroue verskillende 'natuurlike' eienskappe het as mans. Vroue se natuur is as passief beskou terwyl mans aktief was. Vroue is as fisiek swakker beskou en is dus die beste geskik om tuis te bly. Boonop was hulle moreel beter as mans. Dit was hul plig om 'n teenstelling te bied teen die morele besmetting wat hul mense opgedoen het deur die hele dag in die openbare sfeer te werk. En hulle plig om die volgende generasie voor te berei om dieselfde lewenswyse voort te sit.
Vroue, soos Alessia Renville in House of Glass, beklee 'n ongelukkige posisie in die middel-Victoriaanse samelewing. Hulle was swak opgelei en belet enige vorm van hoër onderwys. Die samelewing het dit as onvroulik geag om tyd te spandeer aan intellektuele strewes as dit die 'natuurlike' intellektuele meerderwaardigheid van mans sou oorwin. Sommige dokters het gerapporteer dat te veel studie 'n nadelige uitwerking op die eierstokke het, wat aantreklike jong vroue in opgedroogde pruimedante verander. In plaas van intellektuele studie is vroue dus afgerig in 'prestasies' - skildery, musiek, miskien 'n klomp vreemde tale.
Die tuiste was hul wêreld, aangesien hulle heeltemal uitgesluit was van die openbare lewe: belet van universiteite, om 'n beroep te volg en om in enige verkiesing te stem. As hulle gedwing word om te werk weens ongunstige gesinsomstandighede, sal die werk 'n lae status hê en swak betaal word. Om goewerneur te wees, was een van die min poste wat 'n middelklasmeisie kon inneem, en sy sou dit slegs in uiterste omstandighede doen, want die salaris was skraal en haar behandeling was dikwels onvriendelik. Werkersklas vroue het natuurlik 'n heel ander ervaring gehad. Hulle het ongeveer tien jaar oud begin werk, dikwels in huishoudelike diens, of as fabriekswerkers of landbouarbeiders gewerk, en het aanhou werk totdat hulle getroud was. As hul man genoeg verdien om hulle te onderhou, sou hulle ophou - anders het hulle hul hele lewe gewerk en kort pouses geneem om geboorte te skenk.
'N Vers van die negentiende eeu oor vroueregte
Om te trou en kinders te hê, word deur die samelewing beskou as die lot van vroue en vir alle klasse was die huwelik die hoofdoel van 'n vrou se lewe. Enkellopende vroue was jammer en het sosiale afkeuring aangetrokke, maar in 1850 was vroue met 'n aansienlike marge meer as mans, met 'n derde van alle vroue bo twintig ongetroud. Terselfdertyd word daar nie van 'n jong meisie verwag om te duidelik daarop te fokus om 'n man te vind nie. Om 'vorentoe' te wees in die geselskap van mans, dui op seksuele aptyt op 'n tydstip dat vroue die huwelik wou begeer omdat dit hulle moeders kon maak, eerder as om seksuele of emosionele bevrediging na te streef.
Meisies trou gewoonlik in die vroeë tot middel-twintigerjare, met hul bruidegom gewoonlik vyf jaar ouer. Dit versterk die 'natuurlike' hiërargie tussen die geslagte en maak ook goeie finansiële sin. 'N Jong man moes die pa van die meisie kon wys dat hy genoeg geld verdien het om 'n vrou en toekomstige kinders te onderhou.
Die New Swell's Night Guide, 'n gids vir die vind en nader van aktrises en prostitute, geskatte datum 1840.
Sommige jong mans het daarin geslaag om kuis te bly totdat hulle getroud was, maar baie het probeer om prostitute te gebruik. Al die groot stede het rooi liggedeeltes, waar dit maklik was om 'n vrou te vind wat u vir seks kon betaal. Syfilis en ander seksuele siektes was volop, en baie mans het die infeksie onbewustelik aan hul vrouens oorgedra. In die huweliksdiens het vroue belowe om hul mans te 'gehoorsaam': wetlik kan 'n man sy vrou dwing om seks te hê en haar te slaan as sy weier. As sy probeer weghardloop, kan die polisie haar na haar man terugbesorg. Enige kinders uit die huwelik was wettiglik syne en hy kon kies om hulle sonder rede weg te neem en te stuur om elders groot te word. Toe Alessia haar man inlaat House of Glass, die spel is enorm - sy weet dat sy die risiko loop om haar kosbare dogters te verloor.
Dit was onwaarskynlik dat 'n vrou iets aan die situasie kon doen as sy ongelukkig was in haar huwelik. Nadat sy getroud was, het 'n vrou die klein regte wat sy gehad het, verbeur. Wat eiendom betref, het alles wat sy besit, geërf of verdien het, onmiddellik aan haar man oorgedra. Selfs as 'n vrou uit 'n ryk gesin kom, sal sy geen broers hoef te hê nie en ongetroud te bly om onafhanklik te kan lewe, aangesien rykdom outomaties die manlike geslag oorskry. Die enigste wettige manier waarop getroude vroue eiendom kon teruggee, was weduwee. Huweliksskeiding, hetsy deur die man of vrou, het die vroue gewoonlik ekonomies arm laat. Egskeiding was uiters duur en byna onmoontlik vir 'n vrou om te verkry, aangesien geld wat sy besit reeds aan haar man oorgegee het. Boonop was egbreuk van die man se onvoldoende gronde vir 'n vrou om egskeiding aan te kla, terwyl 'n man 'n egskeiding van sy vrou sou skei. Augustus Eggs Verlede en hede is 'n duidelike voorstelling van wat waarskynlik met 'n vrou sou gebeur wat dwaas genoeg was om plesier buite die huwelik te soek.
Hierdie artikel is gebaseer op navorsing oor my roman, House of Glass
Liefde en 'n gewone huwelik in die 19de-eeuse Rusland
Hierdie week het ek met Kate Antonova gesels oor die verhouding tussen Natalia en Andrei Chikhachev - 'n huwelik wat in die dieptes van Rusland gewortel is en belig deur die dagboeke wat hulle albei tydens hul huwelik geskryf het.
Holly Smith: Hallo, en welkom terug by Past Loves – die nuwe weeklikse geskiedenis -podcast wat liefde, verliefdheid en gehegtheid deurentyd ondersoek om u 'n insig te gee in die ligter kant van die geskiedenis. Ek is Holly, jou ware romantiese gasheer, en ek is so opgewonde oor die episode van vandag. Almal wat my ken, sal weet dat ek 'n ligte obsessie het met die Russiese geskiedenis. Dit is die liefde van my lewe. En ek kry selde gesprekke met mense oor die vreugdes van die Russiese geskiedenis. Om vandag met my gas te kon praat, was ek in 'n absolute hemel, ek het 'n goeie tyd gehad, veral omdat ek hierdie wonderlike liefdesverhaal kon bespreek oor 'n wonderlike paartjie in my gunsteling plek en tyd. En wel, ek dink dat u uit die onderhoud kan hoor dat ek in wese voel dat al my kersfeeste tegelyk aangebreek het.
Dit was 'n absolute vreugde om met my gas -medeprofessor in Russiese geskiedenis aan die Queens College in die City University of New York, Kate Antonova, te gesels. Kate is dus ook die skrywer van 'N Gewone huwelik: die wêreld van 'n heidense gesin in die provinsiale Rusland. En dit is 'n boek oor die verhouding tussen Natalia en Andrea Chikhachev en hulle is, soos u sal uitvind, 'n redelik gewone paartjie. Maar dit is die dagboeke wat albei gedurende hul huwelik gehou het, wat hierdie paar merkwaardig maak. En dit is dagboeke wat die rewolusie, twee wêreldoorloë en die Sowjet -tydperk oorleef het toe argiewe gesentraliseer is. Die feit dat hierdie dagboeke nog steeds bestaan ​​en nog steeds hierdie ongelooflike, veelvlakkige blik op 'n huwelik bied, is regtig baie spesiaal. En wat ek die meeste van hierdie dagboeke hou, is die insig in 'n huwelik wat hulle deurgehou het, en nie net 'n huwelik wat bestaan ​​het nie, maar ook 'n huwelik wat ons idee bevraagteken oor wat 'n tradisionele huwelik kan wees. Dit is 'n huwelik en 'n liefdesverhaal wat gesentreer is oor familie en gehegtheid. En dit is so uniek in hoe ons dit kan vertel, maar dit gee ons soveel. Ek hoop regtig dat uit hierdie episode dit duidelik is hoe diep mikrogeskiedenis van liefdesverhale soos hierdie is vir ons groter begrip van die geskiedenis van liefde en gehegtheid en liefde as 'n geheel.
Ons begin met die toonsetting in die lang 19de eeu, want dit is 'n belangrike agtergrond vir hul lewens en die lang 19de eeu in Rusland, wat begin met die dood van Katarina die Grote in 1796 en dan tot die revolusie deurloop, is 'n tyd van massiewe verandering, duidelik, en dit is van kardinale belang vir hul lewe as 'n paartjie. So ons verdiep dit en kyk daarna hoe hulle 'n huwelik gebou het wat bestaan ​​het en die erfenis wat hulle ons met hierdie dagboeke nagelaat het. Ek vind dit regtig romanties. Ek hoop dat u net so lief is vir die waardevolle insigte wat Natalia en Andrei ons in 'n gewone huwelik gee.
Kate Antonova: My boek fokus meestal op die 1830's, 'n tydperk waarin ek nog altyd geïnteresseerd was, want eintlik, soos in die 1830's, is dit gewoonlik 'n tydperk waar mense nie aandag daaraan gee nie die 18de eeu, die era van revolusies, en dan praat ons oor klim in die Eerste Wêreldoorlog en die Russiese rewolusie en al die dinge. Dit word in die middel uitgelaat, hoe ons van die een na die ander gegaan het. Ek vind dit redelik belangrik, maar dit kry nie genoeg aandag nie. Ja, in Rusland staan ​​die periode onder Catherine die Grote bekend as die goue era van diensbaarheid, nie in die sin dat die diens goed is nie, maar in die sin dat dit die hoogte van die diens is en die hoogte van die ou regime -samelewing . Dit beteken dus grondeienaars met baie slawe en grootliks afhanklik van die landbou. Industrialisering is nog nie 'n ding nie, in Rusland nog nie. Dit is skaars 'n idee nêrens anders nie. En toe Katarina die Grote sterf en sy opgevolg word deur haar seun, Paul (wat haar om 'n verskeidenheid redes gehaat het en dat dit 'n wonderlike aparte verhaal was), was hy wat aristokratiese diens aan die staat nie meer verpligtend nie. Onder die ou regime stelsel dien diensknegte hul eienaars, maar die verhuurder dien die staat. En dit is 'n hiërargie en duidelik 'n baie duidelike hiërargie. Maar almal dien teoreties iemand, teoreties dien die soewerein God, ens. So het Paulus dit alles ongedaan gemaak sonder enige goeie plan of vervanging. So, wat gebeur as u die aristokrasie het as hulle ryk genoeg is om nie 'n inkomste nodig te hê as hulle genoeg diensknegte besit nie, hul grond is waardevol genoeg, hulle kan net niks doen nie, wat sommige doen, maar die meeste sal in werklikheid in die regering vir die invloed daarvan en dit is die rykste soorte eienaars. Die minder ryk eienaars, dit is die mense op wie ek fokus, is eintlik die meerderheid van die aristokrasie en moet eintlik genaamd Gentry genoem word, want hulle is nie baie ryk nie, maar hulle besit wel eiendom en hulle besit diensknegte. Hulle sit met 'n dilemma, want hulle hoef nie meer te dien nie, maar hulle benodig 'n inkomste. En die regering doen nie regtig meer moeite om grond en dienste te verseker nie, genoeg inkomste om te verseker dat hulle die diensklas het, want dit is gedoen. En intussen, terwyl ons in die 19de eeu kom, is industrialisasie ten minste 'n vraag. Dit het eers in die 1890's regtig in Rusland begin. Maar daar is baie druk en vrae oor wanneer dit moet gebeur. wat sou dit vir die lafhartige arbeidersklas beteken? Hulle word mobiele industriële arbeid wat 'n rewolusie kan begin. Wel, dit is wat die tsare skrik. En daarom het hulle die industrialisasie uitgestel. Sou hulle, uit die oogpunt van middelmatige eiendom wat Gentry besit, toegang hê tot meer rykdom deur industrialisering? Moet hulle die soekproses in werklikheid verskerp om aan te hou? Moet hulle hul pogings tot diens en politiek inspan? Dit is oop vrae en hulle is nog nie baie goed bestudeer nie. Maar vir die mense wat ek na hierdie een gesin kyk, dien die vader van die gesin kortliks in die weermag, grootliks omdat hy dit nodig het, al is dit nie meer verpligtend nie, hy benodig 'n inkomste en het hy veral kontak nodig. Verbindings is baie belangrik vir hierdie soort mense om 'n goeie huwelik vir hul kinders te hê en om mense te hê om na te skakel wanneer hulle skuld het. Daar is geen veiligheidsnet nie. U benodig dus verbindings. Hy gaan dien in die weermag, maar hy het net gemis om in die Napoleontiese oorloë te dien. Dit is die pad om op te staan ​​in die hoër rye van die leër en beter regimente, ens. En dit kan lei tot hooggeplaaste poste wat u 'n werklike inkomste kan gee, sodat u in die hoofstede kan woon, en die moontlikhede daarvoor verdroog wanneer die Napoleontiese oorloë eindig. Vir my hoofkarakter, Andrei Chikhachev, was dit 'n groot teleurstelling dat hy nie in die oorloë 'n held kon wees nie. En hy studeer aan 'n militêre skool en sluit dan kortliks by die weermag aan nadat dit alles verby is, wat nie regtig interessant is nie. Hy eindig dus eintlik aan 'n militêre akademie, dieselfde waar hy 'n paar jaar studeer het en dan teruggaan na sy boedels om te trou. Dus, wat baie mense tans doen, is dat hulle teruggaan na hul boedels om te trou. Maar vir hierdie middelmatige mense wat nie 'n groot hoeveelheid rykdom uit hul eiendom het nie, beteken dit 'n stryd om die boedels doeltreffend genoeg te bestuur om oor die weg te kom en om hul kinders hopelik op te rig om dieselfde lewe voort te sit. Wat eintlik met baie lande in die middeljarige ouderdom gebeur, verval hulle in armoede en so is die soort stryd vir hierdie mense. Aan die een kant besit hulle diensknegte, honderde diensknegte wat na ongelooflike rykdom klink, nie waar nie? Maar die werklike ongelooflike rykdom in Rusland was die mense wat honderdduisende diensknegte besit omdat die landbou -opbrengste in Rusland so laag is. En omdat hulle eintlik baie verantwoordelik is aan diensknegte om genoeg wins te kry om werklik ryk te wees, wat ook honderdduisende diensknegte en 'n groot aantal eiendomme vereis het.Hierdie mense in die middelmatige kategorie moet boedels bestuur, hul slawe onderhou, maar hulle benut natuurlik ook hul slawe vir arbeid. Maar dit balanseer nie, want die lae landbou lewer baie rykdom op, en baie van hulle is skuldig, wat my gesin ook was. So dit is hul soort stryd.
Skildery wat die terugtrekking van Napoleon uit Moskou (1920) | Krediet: history.com
Holly: Ons hoor van die mense wat honderdduisende diensknegte besit. Dat ons baie bewus is van die Russiese elite -lotte, is daaroor geskryf. Hulle is die in die romans.
Kate: Ja, dit is die mense. Daaroor praat hulle in verhale en ons fokus daarop, want dit was moeilik om rekords van die middelman te kry.
Holly: Ja. U het dus genoem dat Andrei in die weermag was, maar ek verstaan ​​dat hy nogal 'n onrustige vroeë kinderjare gehad het.
Kate: Ja, hy was 'n weeskind. Sy ma sterf dus baie vroeg en sy pa sterf. Ek dink hy was ongeveer 10 jaar later, maar nog steeds gedurende sy kinderjare, maar na sy ma se dood toe hy was, dink ek net 'n kleuter wat hy aan sy tante gegee het om groot te maak, sodat hy eintlik grootgemaak is deur 'n oom met neefs wat hy vir die res van sy lewe naby gebly. Maar hy het ook 'n ouer broer gehad, wat blykbaar 'n vullis was. Hy was aansienlik ouer, teoreties sou hy die grootste deel van die landgoed geërf het, maar hy was 'n dobbelaar, en die woord rommel kon baie dinge dek. Dit was presies wat dit alles was, maar hy beland grootliks in die skuld en sterf toe relatief jonk. So het Andrei uiteindelik nie net 'n deel van die eiendom direk deur sy pa geërf nie, en dan wat van sy broer se eiendom oorgebly het, maar hy het ook skuld van sy ouer broer geërf. Sy boedels, toe hy dit uiteindelik geërf het, was uiteindelik die enigste erfgenaam, maar hulle was diep, baie skuldig teen die tyd dat hy beheer oor hulle gekry het. Hy was dus nie 'n wonderlike huweliksvooruitsig om eerlik te wees nie.
Holly: Nee, so ek vind dit nogal merkwaardig dat Natalia met hom getrou het omdat sy nogal 'n stabiele kinderjare gehad het, nie waar nie?
Kate: Ja, presies. Sy het in 'n soortgelyke gebied grootgeword. En ons weet dit nie seker nie, maar sy en Andreis -gesin, insluitend die gesin wat saam met sy tante en oom grootgeword het, het mekaar seker geken. Maar haar agtergrond is baie anders. Sy het 'n groot gesin gehad en 'n groot, stabiele gesin en ongeveer vergelykbare boedels in terme van hoeveel hulle besit, maar sonder skuld, sodat hulle finansieel relatief goed was vir mense met 'n gemiddelde inkomste. En wel, haar huweliksvooruitsigte sou nie buitengewoon gewees het nie. Sy sou nie na Petersburg kon gaan soos 'n Pushkin -roman en 'n paar tsare ontmoet nie, dit sou nie haar toekoms wees nie. Haar vooruitsigte was in hierdie provinsiale wêreld waarin sy gewoon het, maar sy het 'n goeie bruidskat gekry. Sy het goeie bestuursvaardighede, huishoudelike vaardighede, alles wat 'n jong dame destyds moes hê. Hulle was ongeveer dieselfde ouderdom toe hulle getroud was, hulle was slegs ongeveer 'n jaar uitmekaar. Ons weet dus nie presies hoekom hulle met mekaar getroud is nie. Maar ek dink een van die belangrikste faktore was waarskynlik dat Andrei baie goeie vriende was met die broer van Natalia. En daar is 'n paar verwysings wat daarop dui dat daardie vriendskap moontlik eers was, en toe trou hy later met Natalia dat dit basies sy beste vriendin se suster sou gewees het. Ek vermoed dus dat dit 'n belangrike faktor is. En ek bedoel, ek dink ons ​​moet aanvaar dat hulle op 'n sekere vlak verlief geraak het, en dit was nie net 'n gemaklike huwelik dat dit nie buurlandgoed was nie, omdat sy beter vooruitsigte kon gehad het. Ek dink dit alleen dui daarop dat daar 'n element van liefde was. Nou het Andrei 'n buitengewone persoonlikheid gehad. Dit is duidelik uit al sy geskrifte en sy vriendskap met die broer van Natalia, en ek dink dit sou beteken het dat hy as 'n individu vertrou sou word dat hy nie 'n vullis sou word nie, alhoewel sy boedels skuldig was dat hy self ten minste 'n goeie man was, en haar gesin sou geweet het dat ander vooruitsigte wat minder bekend was, op sommige maniere gevaarliker sou gewees het. Daar was dus sakrekenaars betrokke, sekerlik sou daar destyds in enige huwelik van mense van daardie klas gewees het. Maar ek dink ons ​​moet aanvaar dat hulle mekaar nogal goed geken het voordat hulle getroud was en dat daar liefde aan die onderkant was. Daar moes wees.
Holly: Wel, dit is heerlik om oor na te dink. Hulle trou dus in September 1820. En as ons na hul huwelik begin kyk, was die eerste dekade redelik moeilik.
Kate: Ja, die moeilikste tydperk van hul lewens, waarskynlik vir Andrei, wat 'n baie moeilike kinderjare gehad het, was die tydperk van 1820 tot 1830 ongelooflik moeilik. En een van die opvallendste dinge is dat hulle van daardie tyd af geen dagboeke geskryf het nie, of dat hulle ten minste nie oorleef het nie. Miskien het hulle dit later geskryf en verbrand, omdat dit so moeilik was, wat baie moontlik is, of dat hulle dit nie sou regkry soos in die latere jare nie. Maar die briewe wat oorleef het, en daar is 'n paar sleutelbriewe uit hierdie tydperk wat hulle bewaar het, want dit het opgemerk hierdie dinge en dan 'n paar van die ander gebeure wat hulle later genoem het, maar oor hierdie tydperk van 10 jaar het Natalia feitlik haar hele gesin verloor, almal behalwe haar broer, die beste vriend van Andrei. Haar ouers, die een na die ander, en toe was daar 'n vreeslike bootongeluk. Haar broers was almal vlootoffisiere. Haar pa was ook 'n vlootbeampte. En haar broers het teruggekeer van vlootdiens waar hulle op groot skepe oor die hele wêreld gegaan het; hulle het teruggekom en gesterf in 'n plaaslike bootongeluk.
Kate: Ja, baie bisar. En daar was 'n ongelooflike aangrypende brief. Dit was hierdie geskeurde stuk baie ou gekleurde papier; dit kon skeurvlek gewees het, ek weet nie seker nie, maar beslis bevlek. En die handskrif was duidelik iemand wat baie ontsteld was. En dit was uit ander skrywes om iemand in te lig oor die bootongeluk. En jy kon net die afgryse in die dokument sien en hoe dit gered is, weet jy, gedeeltelik geskeur. Ek weet nie watter deel daarvan moontlik uitgeruk is nie, maar dat dit 'n verwoestende gebeurtenis was. Hulle het uit 'n stabiele gesin gekom met drie seuns, almal vlootbeamptes, wat die soort konneksies sou verseker het wat geslagte se stabiliteit verseker het, en hulle het twee van hulle verloor en daarna die ouers die een na die ander, en die vader is eers dood #8211 Natalia se pa is dood aan natuurlike oorsake. En dan was haar ma 'n rukkie 'n weduwee en dan was daar boonop 'n tydperk van onrustige onrus op hul landgoedere, wat ek vanuit die oogpunt van die diensknegte kan weet. baie neem hul kant. Uit die oogpunt van die gesin, waar ons ongemaklik in die skoene moet sit van mense wat diensknegte besit en wie se inkomste gebaseer is op die ontginning van slaafarbeid, is die moeder as weduwee agtergelaat, en dit was moontlik dat die diensknegte beskou dit as 'n geleentheid om weer te onderhandel, moet ons sê? En wat hulle eintlik gedoen het, was dat hulle dele van die woud wat deur die familie van Natalia besit is, vernietig. Die bos was 'n wonderlike hulpbron vir eienaars van grondbesit omdat jy heuning en pelse en hout uit die bos gekry het. En die bos sou in die algemeen deur 'n verhuurder besit word, maar dit word algemeen gebruik deur al die boere wat die eienaar besit, maar wat ook al uit die goedere van die woud uitgevoer of verkoop is, sou 'n deurslaggewende deel van die inkomste wees van die familie, die edele familie wat dit besit het. Die diensknegte het dus die gesin in wese aangeval deur dele van die woud te vernietig, blyk uit die verwysings dat die rede waarom hulle dit gedoen het, die beste is vir hoeveel hulle uit die bos gekry het en moontlik probeer om voordeel te trek uit Natalie se moeder. Soos dit blyk, is dit wat Andrei aangaan om dit vir haar te hanteer. En daarom het ons rekords daarvan. En hy rond uiteindelik af wat hy dink die aanstigters is en laat hulle na Siberië stuur.
Holly: 'n Baie klassieke Russiese reaksie.
Kate: Presies, presies. En dit is baie ongemaklik om die dokumente te lees, want aan die een kant was dit 'n pasgetroude jong egpaar wat probeer om hulself op te rig en hy gedwing word om sy hele skoonfamilie te hanteer omdat hulle van die stabiele, welvarende gesin tot totale chaos en die vooruitsig om alles baie vinnig te verloor. En op hierdie tydstip, terloops, is Natalia die oorlewende broer Jacob op daardie stadium weg met die vloot. Hy is dus nie teenwoordig nie. Dit is wanneer Andrei intree, sodat hy sy vrou en sy gesin baie hartroerend probeer red. Aan die ander kant benut hy die dienaars wreed, sodat hy eenvoudig privaat kon onderhandel het. Hy besluit dat dit 'n paar moeilikheidmakers is en dat dit goed gaan met almal en dat hy van die moeilikheidmakers ontslae raak, en dit lyk asof dit 'n einde maak aan die probleme, miskien lees hy die situasie in die konteks van die tyd min of meer akkuraat. Maar daar is baie teenstrydighede met die soort lewe wat hierdie mense lei.
Holly: En hulle het ook 'n bietjie na Moskou verhuis, nie waar nie? Dit was meer vir Andrei se kant van die gesin wat erfenis betref.
Kate: Ja, ja. En dit is 'n interessante ding, want om na die stede te verhuis, bedoel ek, as u die romans van Tsjechof lees, wat later op die laat 19de eeu afspeel, was dit wat almal wou doen, nie waar nie? En die meeste van hierdie provinsiale mense kon dit nie bekostig nie. So, aanvanklik, toe ek hier aankom, waar baie van wat ons van provinsiale adel weet, uit literatuur kom, gaan ek wag, hoe het hulle dit bekostig om na Moskou te gaan? Wat? ' en wat dit blyk, is die rede waarom hulle gaan, is om 'n regsgeding te hanteer, en regsgedinge soos wat regsgedinge in die VSA vandag nog jare duur, en dit was nie spesifiek vir Rusland nie. Maar dit was 'n saak wat regsgedinge aangaan, veral familiegeskille oor eiendom. Hulle sou net so lelik raak soos vandag, en dit sal baie jare neem om dit op te los. Andrei het dus die vooruitsig om 'n eiendom te erf, wat in hul omstandighede baie nuttig sou gewees het, veral met Natalia se familie in sulke probleme, maar die eiendom was beswaard en word deur ander familielede beveg. Hy moes dus na Moskou gaan om toesig te hou oor die regsaak en om 'n lang tydperk teenwoordig te wees om papiere te onderteken en getuienisse te skryf. En die manier waarop hulle dit kon bekostig, eintlik nommer een, hulle was jonk getroud, en hulle het nog nie kinders gehad nie, dus het hulle nie regtig ander verantwoordelikhede gehad nie, maar hulle het na Moskou gegaan en by vriende en familie gebly. Dit is dus nie asof hulle hulself in 'n groot huis met 'n balsaal en sulke edelheid in Moskou gevestig het nie. Hulle woon eintlik in 'n baie beskeie deel van die stad aan die buitewyke en woon saam met familie en vriende.
Holly: En so het hy dit nie geërf nie?
Kate: Nee. Hulle het jare lank hiermee en geld gesukkel om in Moskou te woon en uiteindelik niks daaruit gekry nie. Daar blyk baie later 'n klein nedersetting te wees waar hy basies niks gekry het nie. So ja, hulle het al hierdie jare deurgebring, en dan ook gedurende die periode van 1828 tot 30, neem ek aan, alhoewel die verwysings weereens nie daarop dui dat Natalia 'n paar miskrame gehad het nie en 'n lang reeks voortplantingsprobleme in die meeste van haar gehad het lewe eintlik. Uiteindelik het dit haar vermoor, maar hul eerste tien jaar van huwelik was om kinders te probeer hê, meestal nie suksesvol om regsgedinge en eiendom te beveg nie, en dit was 'n geweldige ronde laste wat ek dink interessant is om vandag terug te kyk, mooi klink bekend.
Holly: Ja, dit is 'n merkwaardige dekade wat hulle deurgedring het in die eerste huwelik, wat op sigself moeilik is.
Kate: Ja. En wat hulle dan terugbring na die provinsies is eintlik 'n epidemie ironies genoeg van cholera wat Rusland getref het in 1830 tot 1831. En Andrei, dit is regtig 'n groot verandering in hul lewens tussen die jong krisisjare, dink ek. daardie eerste dekade waar hulle net dag vir dag deur ondraaglike spanning moes regkom, en dan in 1830 kom hy terug na sy boedels en word hy uitgenooi om 'n provinsiale inspekteur vir cholera te wees. Sy taak was dus om in die huishouding, die huishouding te gaan en seker te maak dat mense reëls volg vir wat ons nou sosiale distansie noem en kyk na wie siek is en wie nie was nie en om rekords te hou, wat 'n gevaarlike ding is om te doen , stel jouself in gevaar. Hy het dit baie suksesvol gedoen. Hy was regtig goed daarmee. En dit het hom 'n sekere mate van status in die provinsie gegee. Dit het hom aan almal in die provinsie voorgestel. En dat dit die begin is van wat die res van sy lewe sal wees, wat 'n belangrike man in sy streek moet wees. En dit is van daar af 'n belangrike deel van sy selfidentiteit. Dit is ook die punt waar hulle in die provinsie die regsgeding gevestig het; hulle het dit op daardie stadium net agter hulle gelê met bitterheid, verwysings na die wet vir die res van sy lewe, maar hulle beland tuis. En dan het hulle natuurlik twee lewende kinders in 1820 en 1825. Hulle vind dus dat hulle twee kinders kan hê wat tot volwassenheid sal lei, en Alexei en Alexandra, sodat dit weer 'n dekade van kinders grootmaak.
Holly: En so vestig hulle hulself in wat ons sou dink, aangesien die clichés van destyds nogal ongewone omgewings in die huishoudelike sfeer was, maar eintlik stel ons voor dat dit 'n baie goeie simbool is van wat eintlik normaal was?
Kate: Ja, vir die tyd en die plek. En daarom is die titel van die boek 'N Gewone huwelik – en ek moet my uitgewer bedank, my redakteur het met die titel vorendag gekom. Aan die een kant is dit gewone mense. En 'n deel van wat ek daarvan hou, is anders as elke roman wat ooit geskryf is; ons weet nie baie van hul hofmakery nie, maar dit begin met die huwelik en volg alles daarna. Maar ek hou van die blik op die gewone lewe. Maar die ander deel van die titel is eintlik die argument dat hulle huwelik gewoon was, alhoewel Natalia van 1830 tot hul kinders grootgeword het, ten minste op baie maniere daarna, die finansiële bestuur van hul boedels is. hulle geleidelik sonder skuld en die materiële bestuur van die hele gesin, om seker te maak dat almal materieel het wat hulle nodig het; Andrei se taak is om die kinders groot te maak, intellektueel en moreel. Hy neem verantwoordelikheid vir die aspekte van hul opvoeding, en hulle het ook nat verpleegsters as hulle babas is en dan nanny's later, sodat die werk van Natalia teenoor ons kinders regtig baie materieel was, om seker te maak dat hulle geklee en gevoed word. Andrei is die een wat tyd saam met hulle deurbring, speletjies met hulle speel, speletjies vir hulle bedink, toesig hou oor hul opvoeding, dit alles. En dit lyk natuurlik vir ons vreemd as ons dit eers in die 19de eeu hoor.
Holly: Ja, die Westerse deurdringende idee is daardie engel in die huis.
'N Simbool van huislikheid ten tyde van die engel in die huis | 'Windsor Castle in Modern Times ': Koningin Victoria en prins Albert, met sy gunsteling windhond, 'Eos ', en Terrier, 'Dandit ', en Victoria, die prinses Royal | Edwin Henry Landseer © National Trust
Kate: Presies. Die huislikheid, die engel in die huis, wat natuurlik 'n beeld en 'n soort druk is vir hoe 'n gesin moet lyk, wat in die 1830's werklik in Engeland na vore kom. Maar is oorweldigend teenwoordig in die adviesboeke, maar ook in die literatuur. U weet, artistieke literatuur is oral in die gedrukte woord in Europa in die 1830's, ook in Rusland, en daar is studies gedoen oor die periodieke pers in Rusland wat huislikheid toon as 'n idee om altyd teenwoordig te wees. En ek weet dat Andrei en Natalia dit alles gelees het. Dit was die eerste ding wat my oor hulle interesseer: hulle was beslis heeltemal bewus van hierdie ideale gesinsmodel van die vrou in die kombuis saam met die kinders en die engel van die huis en die man wat buite werk. Maar die rede waarom die beeld in die 1830's in die Weste ontstaan, is dat die opkoms van industrialisasie die werkplek van die huis skei. En dit is die opkoms van voorstede omdat industrialisasie in die fabrieke werk. En dus die middelste middelklas of laer Gentry -gesinne, die taak van die man is om toesig te hou oor 'n besigheid of eiendom op 'n ander plek. Dus word die huis apart en dit is wanneer die vrou die engel van die huis word. So daar is 'n paar dinge. Nommer een is selfs in die Weste, dit was 'n model en 'n ideaal waaraan u moes voldoen. Maar die ding is dat as mense iets in adviesboeke skryf, dit beteken dat mense dit nie eintlik gedoen het nie. Hulle sou nie daardie advies nodig gehad het as hulle alreeds so geleef het nie. Ons weet dus, selfs in die kenmerkende Engeland en al die ander Wes -Europese gevalle dat dit in werklike gesinne ingewikkelder was, maar veral in Rusland is die werkplek nie geskei vir die middelmatige heidene nie. Die fundamentele strukturele en ekonomiese redes vir die model bestaan ​​dus nie. Die vraag is dus nie soseer hoekom dit vir hulle nie prakties was om te leef soos die model voorstel nie, maar hoe hulle soveel daaroor kon lees en op 'n heeltemal ander manier kon leef. Wat vir my fassinerend was om hul dagboeke en hul briewe te lees, ensovoorts, was dat hulle voortdurend geskryf het, byvoorbeeld oor romans wat hulle gelees het, hulle het Jane Austen gelees, byvoorbeeld, hulle sou hierdie romans en koerante lees met baie vertalings van Britse koerante, byvoorbeeld. En hulle sou nie sê: 'Hierdie Britse mense is so vreemd nie. Ons leef nie so nie. Weet jy, niks in die rigting nie, hulle dink dit is normaal. Trouens, dit lyk asof beide die huishoudelike model goedkeur en soms die taal daarvan gebruik terwyl hulle soos die teenoorgestelde lyk.En dus die gevolgtrekking dat ek tot hier en daar 'n ander boek van Michelle Morrissey kom, oor eiendomsbesit in Rusland wat die soort verteenwoordigendheid hiervan uitmaak en oor hoe normaal dit was, maar dit omdat die boedels waarin hulle gewoon en gewerk het dit was hul inkomste, wat landbougoedere is, met dienskneg, omdat die aard van die erfenis in Rusland was dat as 'n ma en pa sterf, hul eiendom onder al hul kinders verdeel word, insluitend die vroulike kinders. 8211 eerder as die eerste in Engeland, waar byna alles na die oudste seun gaan, nie waar nie? Dit beteken dat boedels mettertyd in klein stukkies verdeel is, sodat eiendomsbesit 'n klomp dele van dorpe of klein dorpies hier en daar was. En u sou verskillende landgoedere hê wat geografies geskei is en 'n probleem is om te bestuur, want hulle is ietwat versprei en dit alles. Sodat die aard van die huis aan die een kant dit een plek is. Dit is nie asof daar mans is wat prokureurs of dokters of fabrieke bedryf nie, want dit was nie poste nie, maar ook die huis self. Daar is natuurlik 'n huis, en daar is die boedels wat die huishouding ondersteun, maar daar is ook die dorpe waar die diensknegte woon, wat die werk aan die huishouding doen. En dan is daar buitelandse dorpe. Daar is sulke lae: hoe definieer u die huis? Dit is beslis buite die huis, en dit is in elk geval hoe die huis in die westerse model in die algemeen gedefinieer word, al was dit nie altyd 'n werklikheid nie. As hulle aan die huis van die Russiese landgoed -eienaars dink, dink hulle regtig aan hul boedels, wat hierdie ingewikkelde ekonomiese onderneming is, wat gewoonlik nie besonder welvarend was nie en 'n bestuursprobleem was. Die vrou se plek was dus in hul gedagtes in die huis, maar dit beteken Natalia, sy taak was om hierdie verspreide boedels te bestuur wat werklik 'n arbeidsbestuur en finansiële bestuur is. Dit is presies wat sy gedoen het.
Holly: En sy was nogal goed daarin, nie waar nie?
Kate: En sy is wonderlik daarin! Sy maak hulle wel uit die skuld, wat in 10 jaar absoluut buitengewoon is, en dit is eintlik redelik skaars. Dit was nie selde om skuld te hê nie, dit was baie selde om deur hul eie werk uit die skuld te kom, en Natalia het dit gedoen. En eerlik, as hulle van werk sou verander, sou dit 'n ramp gewees het, want Andrei sou vreeslik gewees het. En net so, ek dink Natalia sou eintlik redelik aaklig gewees het om die kinders groot te maak. En as u wil, kan ons moontlik daarin ingaan?
Holly: Ja, ek wil graag albei hul benaderings tot ouerskap bespreek. Dit is baie interessant hier in hul huwelik, wat hierdie dekade om die kinders draai.
Kate: Presies, ja, dit draai oor die kinders. Dit is duidelik in albei hul dagboeke dat hulle albei diep geheg is aan hul kinders en diep besorg is oor hul gesin, en dat hulle, soos baie egpare, in die tien jaar van primêre kinderversorging, hulle hele wêreld is. Weet jy, dit is baie moeilik om aan iets anders te dink, en dit is baie oorweldigend. En dit is baie. Ek is self in daardie stadium. Maar hul benadering en die manier waarop hulle die soort spanning en gehegtheid hanteer, verskil baie. Natalia is dus mal daaroor om seker te maak dat kinders het wat hulle nodig het ten opsigte van klere; sy werk eintlik vir hulle en maak kant vir haar dogter se rok en sulke dinge. Maar dit is nie net dat sy 'n groot ekonomiese onderneming onderhou wat tekstiele vervaardig, te koop op 'n mark nie, en dat dit 'n groot deel van hul inkomste is. 'N Deel daarvan is klere, hul kinders, maar sy dra ook hul dienaars op dieselfde tyd, dit is deel van haar verantwoordelikheid en verkoop vir die mark. En so is haar aandag gevestig op die onderneming. En dit sluit beide haar primêre ouerskaprol en die res daarvan in. Aan die een kant is sy 'n obsessie met die ekonomie daarvan en om dit goed te bestuur, en dan werk sy haarself tot op die been om dit te doen. Sy werk ongelooflik hard. Maar as u oor haar kinders praat, kan u sien wat die belangrikste verwysings in ons dagboeke is oor wat hulle benodig vir klere. Dit is nie net 'n soort van, jy weet, en wat het hulle hierdie jaar nodig? Ek behoort 'n ekstra broek te kry, wat ook al toevallig is. Dit is amper obsessief. Sy steek al haar sorg en bekommernis in die klere. En sy is in daardie mate versot daarop, maar u sien nie dat die verwysings na u weet nie, wat sê die kinders? Wat is hul gevoelens? Al hierdie dinge is die dagboeke van Andrei. Maar die ander ding wat u in die dagboeke van Natalia sien, is konstante verwysings na haar gesondheid, want sy het pyn gehad wat, volgens my, verband hou met voortplantingskwessies, soos 'n vervalle baarmoeder of iets en baie miskrame. . 'N Baba wat in die eerste jaar gesterf het, en dit was in hierdie periode van 10 jaar. En dit was duidelik vir hulle traumaties. Sy gaan deur swangerskappe en miskrame en chroniese pyn wat daarmee gepaard gaan, wat ongetwyfeld ook emosioneel moes wees, maar sy skryf nie oor haar emosies in die dagboek nie. Dus kanaliseer sy dit alles in die werk. En dit is dan wat na die dagboeke kom, maar u kan die krag daarvan sien en die enigste keer dat daar enigsins emosioneel in een van haar dagboeke is, gaan oor haar seun, toe hy op die punt staan ​​om te gaan na Moskou vir skoolopleiding en sy huil dae lank. En tussendeur die huil is sy besig met 'n obsessie oor wat hy moet pak.
Holly: ek bedoel, dit sou jammer wees om op daardie stadium van die regime te breek.
Kate: Presies. Ek dink dit bewys my teorie dat sy al haar gevoelens in die klere kanaliseer, want sy is letterlik en die enigste deel waar daar duidelike eksplisiete gevoelens is, dit is soos ek die hele dag gehuil het, hoeveel kouse het ek nog moet maak? ' Soos alles in een sin. En dan kontrasteer u daarteen dat Andrei en sy dagboeke in hierdie tydperk, wat baie uitgebreid is, voortdurend handel oor wat die kinders sê, wat die kinders doen, oulike verwysings, dat hy byname daarvoor gebruik. Hy beplan voortdurend speletjies vir hulle. Hy dink voortdurend aan wat hulle nodig het vir hul regte ontwikkeling. En hy lees oor onderwys en al die nuutste idees oor onderwys uit die weste, en hy bestee geweldige energie daaraan om hulle die beste begin in die lewe te gee wat hy kan. En vir hom wat deels intellektueel is, deels moreel en godsdienstig en ook koesterend en liefdevol. Die deel wat ons verwag om die soort vroulike plig te wees, want die Westerse model van koestering en omgee wat ons vandag selfs in die Westerse samelewing met vroulikheid assosieer, vir hierdie gesin wat Andrei se werk was. En my argument is dat hulle deels hierin geraak het, want dit was wat Andrei se natuurlike geaardheid was en Natalia was duidelik 'n gebore bestuurder. En ek dink dat hulle hul vaardighede benut het, wat baie interessant en aangrypend is oor hul huwelik. Maar terselfdertyd weet ons dat dit in 'n groter sin nie ongewoon was nie. En dit is omdat die Russiese staatsmanne teruggekeer het na wat hulle opsies was, omdat dit nie meer nodig was om die staat te dien nie. Dit is nie meer iets wat hulle hoef te doen nie. Daar is geen stem of demokratiese politiek in Rusland nie, want dit het hulle nie en industrialisasie het nie begin nie. Daar is dus baie min vooruitsigte om byvoorbeeld 'n onderneming te begin, wat meer en meer gebeur na die emansipasie van diensknegte in die tweede helfte van die 19de eeu. En selfs in hierdie tydperk was daar baie min superryke adellikes wat in ondernemings belê, maar u moes baie kapitaal daarvoor hê. Dit was baie ingewikkeld in hierdie vroeëre tydperk, so mense soos Andrei kon dit nie doen nie. Op hierdie punt, die Russiese universiteite, is hulle baie klein en produseer hulle nie baie gegradueerdes nie. Dit begin geleidelik op hierdie tydstip verander. Maar vir 'n man van Andrei se generasie sou hy nie 'n dokter of ingenieur kon word nie. Dit was nie opsies vir hom en sy opvoeding nie. So, wat gaan hy doen? Wat vir die Russiese heidense mans oorgebly het, is om 'n morele leier en 'n intellektuele leier te wees.
Natalia en Andrei se huis | © Katherine Pickering Antonova 2012
Holly: Dit is dus 'n soort van hierdie sfeer wat van die landgoed geskei is, en sy rol is om binne hierdie kulturele sfeer te wees.
Kate: Ja, dit is buite die huis, en daarom kon hulle al die dinge oor huislikheid lees en sê: Wel, Natalia is in beheer van die huis en Andrei werk buite die huis. Omdat die intellektuele sfeer groter en belangriker is en dus manlik is, natuurlik, en dit is buite die huis. En hy skryf letterlik dat hy ja, hy sit die hele dag in 'n studeerkamer, maar dat hy op enige oomblik weggeroep kan word. van die gesin. Dus volg hulle eintlik in hul eie gedagtes die westerse model baie noukeurig na. En daar is soortgelyke praktiese omstandighede dat net die alledaagse werklikheid onbekend lyk, maar dat dit by daardie kategorieë in hul gedagtes pas.
Holly: Hoe spreek hy homself uit binne hierdie kulturele sfeer? Ek het gehoor dat hy op 'n stadium in 'n joernalistieke rol gewerk het.
Kate: Ja, uiteindelik doen hy dit. Dit begin ongeveer 1830, wat sy eerste dagboek is, wat byna geheel en al 'n dagboek vir kindersorg is. Dit gaan voortdurend oor sy kinders wat groei namate die kinders ouer word. En alle ouers verstaan ​​dit: as die kinders eers skool toe gaan en die versorger by die huis 'n bietjie meer tyd het, neem hy die vaardighede wat hy geleer het en so goed op sy kinders toe, toe en dink , wel, waar anders kan ek dit toepas? En hy het ander mense se advies oor opvoeding en opvoeding gelees, en hy het 'n paar menings oor sommige van die dinge wat hy gelees het. Hy begin dus aan die koerant skryf wat uiteindelik sy eie rubriek in die plaaslike koerant kry. Dit gee hom die selfvertroue om aan hoë koerante te begin onderwerp. Hy spandeer dus 'n groot deel van die res van sy lewe in die skryf van koerante, hoofsaaklik vir provinsiale gehore, maar breek soms af. En dan word hy geleidelik weer, namate die kinders ouer word by liefdadigheidsprojekte betrokke raak, raak hy baie betrokke by plaaslike pogings wat alles verband hou met opvoeding om die eerste biblioteek in die provinsie te stig. Hy is 'n deel van 'n landbougenootskap wat werk oor kwessies soos hoe om diensknegte praktiese vaardighede aan te leer, en besef dat emansipasie waarskynlik op hande is. En so dink hulle na hoe die oorgang vir hulle in die provinsies sou lyk. Hy is diep betrokke by die besprekings. En sy besorgdheid is in die eerste plek hoe om almal op te voed, dat die heidene rondom hom beter opgelei moet word om beter bestuurders te wees, dat diensknegte meer vaardighede nodig het, dat hulle geletterdheid nodig het. Hy het sy diensknegte geleer om te lees wanneer dit deur baie grondeienaars afgekeur is. Hy het dit van die begin af gedoen. Daarom het hy self gesê dat hy nog altyd 'n beter opvoeding vir homself wou hê. En so het hy gewerk om dit aan sy kinders te gee. En toe hy dit gedoen het, het hy gesê: 'Wel, ek het nou 'n paar vaardighede' en hy probeer dit soortgelyk aan almal wat hy kan vind, oordra.
Holly: Dit is regtig interessant, want ek weet dat tydens die revolusie baie ikonografie rondom lees gebruik word as 'n idee om die diensknegte te bevry. Die idee dat hy hulle baie vroeër vir die lewe voorberei het met hierdie vaardighede, toon sy obsessie met die kulturele sfeer.
Kate: Ja, ek bedoel, op baie maniere was sy hele politieke wêreldbeskouing dat onderwys die toekoms van alles is. Hy is in hierdie sin soort van 'n man van die Verligting. En selfs al leef hy verby die hoogte van die Verligtingstydperk vir baie hoëprofieldenkers, terwyl u by die 1830's 1840's kom, verhuis hulle na ander plekke. Andrei was nog steeds op die plek van verligting, as dit net sou wees as almal meer opleiding gehad het, kon ons al ons probleme oplos. En so is sy siening oor die emansipasie van die diensknegte, byvoorbeeld oor die verskillende sosiale politieke kwessies in Rusland, uiteindelik baie konserwatief in die sin dat hy die monargie ongelooflik bewonder en dat hy so 'n knie gekry het ruk lojaliteit daaraan. Hy herken wel probleme, maar hy erken dat diensbaarheid nie volhoubaar is nie. Hy spreek die morele aspek hiervan nie direk aan nie, maar hy erken duidelik dat dit nie volhoubaar is nie en dat dit nie noodwendig gesond is vir alle betrokke partye nie. En sy antwoord daarop, eerder as die soort emansipasie wat uiteindelik kom, of die radikale herstrukturering wat revolusionêre sal wil hê, en sy antwoord is om almal geleidelik op te voed sodat almal beter, meer toekomsgerigte rolle kan kry. Dat die slawe meer vaardighede het en verskillende dinge kan doen, en dat die heidene ook meer vaardighede moet hê en dinge moet kan doen, soos die begin van fabrieke, ens. Sy werklike bekommernis was dat die platteland deur industrialisasie vernietig sou word. Hy is 'n groot gelowige op die platteland, en hy dink dit is moreel beter sowel as gesonder en allerhande ander dinge. Ja, hy wil industrialisering hê, as dit geleidelik gebeur, en om nie die dorpslewe te ontwrig nie, en dat hy deels werklik kommer het oor die welstand van diensknegte, want hy ken die deel van sy werk omdat hy leef so nou saam met diensknegte, anders as wat die ryker eienaars dit is om hulle te beskerm in geval van brande en diewe en natuurrampe as deel van sy verantwoordelikhede. Hy neem dit eintlik baie ernstig op. En eintlik is hy reg as emansipasie kom, dit verwyder die laag direkte uitbuiting van verhuurders, maar dit verwyder ook die beskerming teen plaaslike rampe en die verpligting wat verhuurders gehad het, wat u nie almal so pligsgetrou was nie die Chikhachevs, natuurlik. Maar vir die dorpe wat gelukkig was, verloor hulle dit met emansipasie. Dit was presies wat Andrei wou vermy. En sy hele opvattings oor opvoeding was dat almal basies genoeg verlig moes word om hierdie probleme op 'n rasionele en duidelike manier te oorweeg en dit te probeer bestuur op 'n manier wat die minste skade berokken.
Simakov, Da zdravstvuet solntse! Da skroetsya t'ma! (Lang lewe die son! Mag die duisternis versteek wees!), Drie gekleurde litografie, 1921, 49 吹 cm., BS. In The Bolshevik Poster deur Stephen White (New Haven: Yale University Press, 1988), 37.
Holly: Dit is 'n ware bewys van hul verhouding dat hulle albei hierdie ruimtes gekry het waarin hulle floreer. Het dit vir hulle gewerk, soos 'n paartjie?
Kate: Ek dink dit is 'n vraag wat ek myself baie gevra het terwyl ek die dokumente gelees het, en ek skryf dit in 'n boek: hoe suksesvol was hierdie huwelik? Omdat hulle soveel pyn ondervind, dink ek albei het 'n baie moeilike lewe gehad, die geweldige verliese en die hartseer om geliefdes te verloor, was vir hulle altwee oorweldigend, en dit val veral op as hulle ouer word en hulle terugdink oor hul lewens. Dit is wat vir beide van hulle uitgekom het. Maar dit gesê, ek dink die huwelik het hulle daardeur bymekaar gehou. En in werklikheid, die ergste krisis van alles en wel eerstens, Natalia, sy laaste broer sterf, dit is baie moeilik vir hulle albei omdat hulle albei so na aan hom was. Hulle hele gesin, hul kinders was baie na aan hom. Hulle hanteer die hartseer as 'n gesin en kom daardeur. En dan hul dogter in haar volwassenheid, bereik sy volwassenheid, maar dan sterf sy in die bevalling, tragies, en dit is waarskynlik die ergste slag van almal, van die manier waarop hulle albei daaroor skryf, is absoluut die ergste slag en dit is deels omdat dit soveel ander verliese veroorsaak. Op daardie stadium het Andrei hierdie groot krisis, waar hy dit oorweeg om 'n monnik te word en na 'n klooster te verhuis. Hy kan dit net nie meer nie. En hy wil weghardloop van die wêreld. En wat hom daarvan weerhou om dit te doen, is Natalia. Natalia sê: Nee, ons het jou nodig. Jou gesin het jou nodig. ' En ek het dit ongelooflik aangrypend gevind, want sy het op baie maniere alles gedoen en nadat die kinders groot geword het, kan dit aangevoer word dat hy 'n praktiese bydrae tot die gesin gelewer het. Sy het regtig alles hanteer en hy het artikels geskryf nadat die kinders ten minste groot geword het. Maar wat daarin duidelik was, en ons het die brief dat sy bedoel het dat hulle van hom gehou het. Hulle het hom nie nodig nie as gevolg van 'n praktiese bydrae. Ek het veral ontroerend gevoel dat dit veral van Natalia afkomstig was. En dit is wat hom terugtrek na die wêreld en hom dwing om te lewe met die pyn om saam met 'n gesin te leef en weer toekomstige verliese te waag.
Holly: Ja, ek bedoel, van 'n vrou wat skynbaar prakties is om die bewustheid te hê van die belangrikste emosionele rol wat hy in die gesin speel.
Kate: Ja, en dat sy liefde nie goed uitspreek nie. Sy gee dit uit deur vir mense dinge te gee wat hulle nodig het, deur Andrei met 'n toelaag inkopies toe te stuur. Dit is soort van haar manier.
Holly: Dit is haar liefdestaal.
Kate: Ja, presies. Deur vir hulle kouse te brei, weet u hoe sy haar hele lewe lank liefde betoon het, en daar was byvoorbeeld ook 'n oomblik wat ek liefhet, wat vroeër was toe Andrei sukkel om 'n roman te skryf wat baie sleg gaan. . Hy is nie 'n goeie romanskrywer nie. Dit is absoluut verskriklik en hy gee dit op na 'n hoofstuk. Maar sy is 'n bietjie gefrustreerd. Daar is 'n oomblik waarop sy werklik frustrasie uitspreek dat hy altyd begin skryf as sy, weet jy, regtig tot op die been werk. En sy eindig die opmerking met ' laat hom skryf. ' En dit is ook vir my ongelooflik liefdevol. Dit sê uiteindelik: 'Dit is wie hy is, en hy moet wees wie hy is. ' En sy aanvaar dit, maar duidelik met liefde wat daar moet wees. En ek dink dat as sy hom terugroep uit die klooster, dit is waarop sy teken.En sy sê nie direk nie 'Ons is te lief vir jou. ' Sy sê, 'Ons het jou nodig. ' Maar dit is haar manier om dit te sê. En ek dink hy ken haar liefdestaal net soos sy syne verstaan. En dit is uiteindelik die duidelikste bewys van wat hul verhouding eintlik was.
Holly: Hulle bou regtig 'n lewe saam en werk daaraan. En ek dink daar is nog baie te sê oor die ongelooflike intense liefdesverhale wat hulle in die romantiek van alles wegneem, maar eintlik die grootstes, diegene wat al die trauma wat hulle deurmaak, kan verduur en kan weerstaan .
Kate: ek bedoel, ek dink dit is hoekom dit 'n bietjie dubbelsinnig is. Daar is nie juis 'n gelukkige einde nie, in 'n sekere sin dat dit tot iets gelei het. Hulle gaan eenvoudig deur 'n lewe, 'n baie gewone lewe met baie gewone stryd vir die tyd en hulle kom saam daardeur. En dit 's dat. Daar is geen soort triomfantlike einde nie. En in werklikheid kom die tragedies net aan. En Natalia se dood 10 jaar voor Andrei is vir hom 'n tragedie. En so moet hy dit ook oorleef. En interessant, hy skryf nie naastenby soveel nie, beslis nie die privaatskrif daarna nie, en dit was moontlik gedeeltelik sy gesig, maar dit was asof sy privaatskrif oor hul gesinslewe handel. En toe sy in 'n sekere mate weg is, is dit verby. Ek vind dit weer aangrypend omdat hulle in die hele dagboek geskryf het dat hulle so baie wou skryf, en daarom weet ons so baie daarvan. Dit was uit die tydperk van 1830 toe hulle lewende kinders het, en hulle het saam gevestig en hulle woon baie naby, familie -eenheid, en dit duur voort tot die dood van Natalia. En dit suggereer vir my dat met al die obsessiewe skryfwerk en harde werk gegaan het oor hul familie -eenheid en hul toewyding aan die familie -eenheid. Buite gebeurtenisse kom steeds aan, daar is sterftes en dan maak die emansipasie van die diensknegte hulle ekonomies grootliks seer en verander hulle kinders se lewens en so meer. Daar is niks wat hulle daaraan kon doen nie. Maar hulle het die familiebande deur dit alles behou. Hulle het kinders grootgemaak met liefdevolle kinders wat hulle aanbid, en hulle is mal oor hul kinders, en dit is wat hulle het. En ek dink, gegewe hoeveel daar werklik buite ons beheer is in die lewe, vind ek dit bewonderenswaardig.
Die huis in die somer | © Katherine Pickering Antonova 2012
Holly: Dit is regtig so. Natalia sterf dus in 1866, sterf sy net aan siekte of die werk wat sy die afgelope 30 jaar deurgemaak het?
Kate: Ek dink die harde werk het bygedra. Wat hulle sê as Andrei dit opteken, let hy op oor haar dood, en dit is baie aangrypend dat hy haar sy klein skatkis noem en#8211 wat in Russies lekkerder klink!
Holly: Nee, dit is baie soet, ek bedoel 'n bietjie siek maar baie soet.
Kate: Dis soet ja. Maar soos hy dit beskryf, het hy gesê dat dit aan die einde van 'n lang siekte was, maar daar is 'n suggestie in die manier waarop hy dit beskryf dat dit voortplantingsverwant is. En daar is dus geen manier om presies te weet wat dit kon gewees het nie. Selfs as sy gely het, blyk dit die soort pyn wat sy gedurende die grootste deel van haar lewe gehad het, te verduidelik, soos 'n prolaps -baarmoeder wat nie noodwendig tot die dood sou lei nie. En op die stadium dat sy sterf, is sy 67 ek dink. Dit is destyds 'n goeie lang lewe, veral vir 'n vrou wat soveel kinders gehad het. Dit is dus nie regtig onverwags of ongewoon nie; vreemd is dat daar na iets reproduktiefs verwys word. Dit was dalk net hul raaiskoot, veral omdat sy 'n geruime tyd soveel pyn gehad het. Maar dit is nie asof sy swanger kan wees nie, sy was 67 en#8211, so dit is niks so nie.
Holly: Die trein het lank gelede gegaan!
Kate: Presies. Dit was moontlik baarmoederkanker of iets dergeliks. Hulle het nie noodwendig goed verstaan ​​nie, maar hulle het geweet waar die pyn is, iets in die rigting wat waarskynlik, wie weet, verband hou met wat vroeër gebeur het. Maar sy het haarself ook regtig doodgemaak vir die lang lewe en het die grootste deel van die tyd byna konstant oor siekte gekla. Dit is dus moeilik om te sê.
Holly: 'n mate van uitputting, ek weet seker ook net oor alles.
Kate: Ja, absoluut net uitputting. En dit is baie ontroerend, want eindelose dagboekinskrywings waar Andrei vir haar broer op die ander landgoed skryf waar hulle byna daagliks korrespondeer en hy sou sê 'jammer Natalia kan nie skryf nie, sy is besig', 'jammer Natalia kan nie skryf nie besig. 'En dan skryf sy 'n vinnige vliegbrief wat omtrent die helfte van die oes is, en dan sê sy' jammer ek moet gaan werk. 'Sy is net voortdurend besig. Haar eie dagboeke is meestal 'n werksrekord, en aan die een kant lyk dit asof sy te hard gewerk het, en aan die ander kant was dit asof sy baie selfgedrewe was, en sy kyk daarna deur moderne oë situasie waar sy dit moes doen. Dit was 'n situasie waarin van haar verwag is om dit te doen en daar sou op haar neergesien word dat sy nie haar einde sou ophou as sy dit nie gedoen het nie. Maar as ek tussen die reëls lees, vermoed ek dat sy 'n mate van tevredenheid gekry het. En daar is gedeeltes wat ek in die boek aanhaal, waar ek dink dat sy tevredenheid toon met goed uitgevoerde werk. Dat sy, ek sou nie sê nie, dit geniet het om haarself dood te werk, maar sy het 'n sekere wat ek nou professionele tevredenheid sou noem om goed daarmee te wees. En dit is pragtig om in die 19de eeu vir 'n vrou te sien, alhoewel daar soveel maniere is dat dit net nog 'n weergawe is van die vrou wat die minder belangrike werk vir minder krediet neem. Dit is beslis die geval. Maar sy het wel persoonlike bevrediging daarin gevind, en sy was die een wat hierdie gesin gered en bymekaar gehou het, en Andrei het dit gerespekteer en haar die eer gegee vir dit wat iets vir die 19de eeu is.
Holly: Nee, dit is regtig. Dit is 'n vlak van respek en 'n gelyke leefwyse wat uniek is aan ten minste hoe ons dink die lewe was, en ek dink dat die mooi van hierdie dokumentasie van hierdie verhouding is dat ons 'n ander soort verhouding kan sien wat ons verwagtinge van wat ons dink dit is 'n tradisionele huwelik.
Kate: Ja. Die belangrikste waarde daarvoor, net buite Russiese historici, wat meer wil weet oor die middelmatige heerskappy, is die uitbreiding van ons opvattings oor hoe huwelik en gesin op enige tyd en plek kan lyk. Wat hulle doen, word deur hul familie nie as vreemd beskou nie; daar was beslis ander gesinne soos hierdie. Dit is nie presies die tipiese gesinsreëling nie, maar het dit nie norme oortree nie? Dit het vir niemand van hulle of hul gesin ontstel nie en die tradisionele huwelik wat so genoem word, kan baie dinge beteken en baie vorme aanneem. Dit is wat die geskiedenis ons oor die meeste dinge kan leer, en ek dink die belangrikste waarde van die geskiedenis is om te kyk na die breedte en diepte van die wêreld soos dit eintlik geleef is.
Holly: En ek dink dit is hul gelukkige einde. Hulle het 'n nalatenskap wat hulle nagelaat het, wat ons nou kan oorweeg om waarde in te sien.
Kate: Ja. Een van my gunsteling stukke in al die koerante is trouens deur Natalia se broer Jacob geskryf. Hy was net besig om in sy notaboek rond te drentel en hy het geskryf daar is 'n groot feesdag in die dorp waar hulle 'n groot maaltyd vir die diensknegte kan eet op 'n vakansie wat net 'n soort plaaslike ding is. Hy het die datums waarop dit sou val, geskryf, en hy het dit tot in die tagtigerjare geskryf. hoe dit sou wees vir mense op daardie tydstip om hierdie koerante te lees. En hy skryf dit en Andrei reageer: 'miskien is ons ryk.' En ek lees dit: 'Niemand word ryk hieroor nie.' die 1830's en die 1980's. Ek bedoel wow, veral in Rusland, as ek in die tyd terug kon gaan en vir hulle kon sê dat ek waarskynlik albei hartaanvalle sou gee. Maar ook die gedagte was in hul koppe. Hulle het geslagte lank 'n nalatenskap agtergelaat, wat hulle vir generasies van hul eie familie aangeneem het.
Holly: Maar die huis wat Andrei en Natalia in 1835 gebou het, is nog steeds nie waar nie?
Kate: Ja, dit staan ​​nog steeds, en u kan dit eintlik koop. Die vorige keer dat ek dit nagegaan het, is te koop en ek is 'n bietjie in die versoeking om eerlik te wees.
Holly: ek het na die foto's gekyk, dit is pragtig. Dit benodig 'n bietjie werk …
Kate: Dit verg baie werk. Dit moet in wese herbou word, daarom kan dit vir 'n paar duisend dollar gekoop word. Dit is regtig goedkoop, maar vir 'n rede.
Holly: Wel, ek hou net van die idee dat die huis wat hulle gebou het, 'n tasbare bewys van die verhouding het.
Agterkant van die huis, met balkon | © Katherine Pickering Antonova 2012
Kate: Ja, u kan sien dat daar 'n balkon aan die agterkant is, en Andrei skryf op die balkon en kyk hoe sy kinders hier onder speel. Dit is dan dat hy hulle 'chikhachati' noem, hierdie lieflike bynaam, die klein 'chikhachati', en om honderd en so jare later daar te staan ​​en na die balkon te kyk en kyk, is redelik wonderlik.
Holly: Ja, dit is ongelooflik. Ek bedoel, hulle was 'n gewone paartjie, maar ongelooflik in wat hulle ons vandag gee, en ek is so dankbaar dat u hierdie verhaal gevind het.
Kate: Absoluut, absoluut. En u weet dat die lewe gebeur en stryd gebeur en dat daar steeds 'n gehegtheid daaragter is wat ons almal help om daardeur te kom en wat ek vertroostend vind.
Holly: Dit is. Daardie gesinsbande wat blykbaar die belangrikste deel van hul lewens was, wat uiteindelik hul rykdom was.
Holly: Wel, baie dankie dat u met my gepraat het. Ek het dit geweldig geniet.
Kate: Ag baie dankie dat jy my gehad het, ek wou hê dat iemand hieroor moes vra sedert ek die eerste dagboeke gelees het.
Holly: Ek is so bly ek was die een.
Kate: Ek kan praat oor die historiografiese bydrae. Ek het dit al baie gedoen, maar dit is regtig liefdevol om oor die menslike aspekte daarvan te praat.
Hoofstuk 3 - Geskiedenis as evolusie ☆
In hierdie hoofstuk kyk ek na die voordele daarvan om die geskiedenis deur 'n evolusionêre lens te beskou. In die afgelope dekades het 'n navorsingsveld ontstaan ​​wat bou op fondamente van biologiese evolusie om kultuur binne 'n evolusionêre raamwerk te bestudeer. Ek begin die hoofstuk met die bespreking van die teorie agter kulturele evolusie en die empiriese bewyse wat die vermoë daarvan ondersteun om die geskiedenis van menslike samelewings te verduidelik. Daarna gaan ek na 'n bespreking van hoe 'n evolusionêre perspektief belangrike insigte bied oor 'n reeks verskynsels binne die ekonomie, insluitend 'n dieper begrip van mensekapitaal, innovasie, geslagsrolle, die gevolge van oorlogvoering, die gevolge van markkompetisie, waarom ons historiese waarneem volharding en padafhanklikheid, en, die belangrikste, waarom volgehoue ​​ekonomiese groei dikwels so ontwykend is. Ek eindig met 'n opsomming van 'n groeiende groep navorsing binne die ekonomie wat vordering gemaak het met die verbetering van ons begrip van kulturele evolusie en sodoende bygedra het tot evolusionêre dissiplines buite die ekonomie.
Doggett, Maeve E. Coverture, die fiksie van huwelikse eenheid en die status van vrouens: regsreaksies op die aanranding van vroue in die negentiende-eeuse Engeland in konteks. Ottawa: National Library of Canada, 1989.
Herrup, Cynthia B. Die mees oneerlike misdade: seks, wet en die 2de graaf van Castlehaven. New York: Oxford University Press, 1999.
Mendelson, Sara Heller en Patricia Crawford. Vroue in die vroeë moderne Engeland, 1550-1720. Oxford: Clarendon Press, 2003.
Stretton, Tim en K. J. Kesselring. Getroude vroue en die wet: dekmantel in Engeland en die gemeenskaplike regswêreld . Montreal: McGill-Queen 's University Press, 2013.
Wilson, Adrian. Ritueel en konflik: die sosiale verhoudings van bevalling in die vroeë moderne Engeland . Londen: Routledge, 2016.