Asembenemend vanweë die skoonheid daarvan, maar ook vanweë die naakte lyflikheid van die liefdesbelydenis.
Ná die lees van die gedig, met die nodige woordverklarings, en die uitpluis van die adjektiefopstapelings en verwikkelde sinsdele in veral strofe 2, was daar dan gewoonlik ’n ietwat ongemaklike swye onder die studente.
· En verder gaan die verkenning met die oog en die strelende vingers, agter teen die rug en nek op, oor die hoof tot by die gesig, die onbegryplik mooie oë, en “de mond bijna bars van geluk”.
Gewoonlik is die dubbelsinnighede hier gou raakgesien: Die geliefde liggaam is nie net ’n bron van (lewens-)lus, iets om van of byna misties verenigd mee te lewe nie; vir die spreker is dit ook iets om voor te lewe. Dit vorm tans, in sy hier-en-nou, die sin van sy lewe.
Die uitdagendste deel van die bespreking was oor die wyse waarop die ekstatiese vervoerdheid van die spreker, ingehou deur ’n talmend verkennende aandagtigheid, vormlik verdiskonteer is. Opvallend is veral die sintaktiese opbou van die gedig. Dit behels een meervoudig saamgestelde sin, in hoofsaak verbind deur twee stelle herhalings (“misschien is er iets meer goddelijk” – reëls 1 & 16; en die anaforiese “en de” in reëls 4, 6, 10 en 15). So ontstaan ’n patroon van vooruitwysing en teruggryping. Die byna woordelikse hervatting van reëls 1 & 2 in reëls 16 & 17 – opmerkliker gemaak deur laasgenoemde twee reëls in ’n eie strofe te isoleer – het dan die effek dat die sintaktiese én emosionele spanning, veroorsaak deur die sintaktiese ‘afwagting’ via die uitweidende beskrywings in die twee maal in parentese geplaaste reëls 3-15 (vergelyk die aandagstrepe), soos in ’n golfslag ontlaai teen die einde.
’n Volgende besprekingsvraag was hoe die “huif”, die “huiverende boog” van die spreker se hand oor die geliefde se hoof in die slotreël geïnterpreteer kan word. Ook hier is meer as een antwoord gegee: dat dit aan ’n soort stralekrans herinner, waardeur die verheerliking van die “geliefd lichaam” bevestig word; of dat dit as ’n beskermende of seënende gebaar gesien kan word wat die diepe vertedering van die “ik” openbaar.
b) Hulle skryf sintakties verwikkelde poësie. Dit skep groter interpretasiemoontlikhede, maar verg ’n baie groot inset van die leser.
e) Die materiaal, dus die taal, waarmee die digter werk, is vir die Vyftigers belangrik. Ook hierin ondersoek hulle die onbekende, want vir hulle is taal nie bloot ‘n kommunikasiemiddel nie; dit gaan om wat hulle kan ervaar deur die taal, die taal-as-poëtiese-ervaring. Talige verwysings kom talle kere in hulle poësie voor.
i) Liggaamlikheid speel ‘n groot rol in die Vyftigers se poësie, dit wil sê daar is talle woorde wat ’n (sowel skone as lelike) liggaamlike realiteit aandui.
In Andreus se gedig trek die spreker eweneens die silhoeët van die geliefde na, vanaf die enkel óp, oor die ‘wirwar’ en borste heen. voor dit ‘n kappie maak bokant die kop & dan weer áf met die agterkant van die nek.