Armand Barbès-gevangene in Mont-Saint-Michel (1839-1843) - Die versamelings
Handtekeningsbrief onderteken deur Armand Barbès aan Emmanuel Arago, prokureur, uit die gevangenis in Mont-Saint-Michel.
Portret van Barbès in die tronk.
Pypkop met die beeld van Armand Barbès.
Pypkop met die beeld van Emmanuel Arago.
Titel: Handtekeningsbrief onderteken deur Armand Barbès aan Emmanuel Arago, prokureur, uit die gevangenis in Mont-Saint-Michel.
Skeppingsdatum : 1842
Datum getoon: 01 Desember 1842
Stooring plek: Manche webwerf vir departementele argiewe
Kontak kopiereg: © Departementele argiewe van Manche
Prentverwysing: AD Ronde 2J 515
© Departementele argiewe van Manche
Titel: Portret van Barbès in die tronk.
Skrywer: TRAVIES DE VILLERS Charles Joseph (1804 - 1859)
Tegniek en ander aanduidings: Swart kryttekening
Prentverwysing: 87 MOTOR 5646 A / Inv.n0 D2446 E.7618
Titel: Pypkop met die beeld van Armand Barbès.
Prentverwysing: 98 MOTOR 0548 A / Inv, n ° 0.P.236
Titel: Pypkop met die beeld van Emmanuel Arago.
Prentverwysing: 98 MOTOR 0550 A / Inv, n ° 0.P.138
Gekonfronteer met aanhoudende aanvalle en herhaalde onluste, wou die konserwatiewe heersers van die laat 1830's 'n einde maak aan die spesiale gevangenisregime wat Adolphe Thiers ontwikkel het. Die 'voortdurende isolasie' van gevangenes in afsonderlike selle is noodsaaklik.
Die monargie in Julie, wat ver van Parys gestuur is, na die eilandjie omring deur mure van Mont-Saint-Michel, die gevaarlikste teenstanders: Republikeinse leiers, houers van poeier en ammunisie wat verdink word van die voorbereiding van "infernale masjiene" of pogings om doodslag en ter dood veroordeel vergewe. Sal gevangenisse daarin slaag om die rewolusionêre politieke en sosiale bedreiging te beheer deur gevangenes in stilte en afsondering te plaas en deur die moeilikste temperament te verbreek?
Armand Barbès , in 1839 ter dood veroordeel weens poging tot opstand en amnesties deur Louis-Philippe, is op 17 Julie 1839 saam met drie ander veroordeeldes na Mont-Saint-Michel gestuur, waaronder Martin-Bernard, wat 'n gedetailleerde verslag gelaat het van sy verblyf. Blanqui en vyf ander opstandelinge het op 6 Februarie 1840 by hulle aangesluit.
Die gevangenes sukkel vanaf die oomblik dat hulle teen die strengheid van eensame opsluiting aankom, en praat deur middel van vensterrame, skoorstene en deur mure en kontak ook met die inwoners van die berg. Die hele opposisiepers veroordeel afsondering en dubbele tralies.
Brief van Armand Barbès aan Emmanuel Arago (1 Desember 1842)
Barbès rig hierdie warm brief aan die advokaat wat na die mislukte opstand van 1839 die vermetelheid gehad het om die verlore saak van sy verdediging te verseker: Emmanuel Arago (1812-1896), seun van die beroemde fisikus en sterrekundige. Sy Engelse skryfwerk, baie algemeen in die 19de eeu, maar oorspronklik deur die hoë reëlmatige letters baie goed geteken, onthul sy sterk persoonlikheid, oop, gefokus op ander en besonder selfversekerd.
Barbès roep nugter die lyding op van opsluiting en strottehoof wat hy in 1842 opgedoen het tydens sy verblyf in 'hierdie afskuwelike lodges': selle op die solder van die noordelike galery van die klooster waar die gevangenes sou wees, afhangende van die seisoen, verdra die klam en ysige koue of die versengende hitte. Hoogstens erken hy dat hy die voorkeur vir die dwangbaadjie of selfs die beul (meneer Samson) het as hierdie verraderlike siekte wat sy krag verbruik. Sy fisiese en morele uitputting kom tot uitdrukking in hierdie "ons sterf in detail" (bietjie vir bietjie, bietjie vir bietjie), 'n frase gepubliseer deur die koerant Die werkswinkel, liggaam vir die morele en materiële belange van werkers van November 1841 en wat 'n groot geluid gemaak het: [die owerhede] "het die lewe aan Barbès gegee, maar dit was om hom in detail te probeer doodmaak".
Hoe ver weg van die gevangene verskyn die groot stad en 'die stryd van demokrasie teen die bourgeoisie'! Lberug neem die saamtrek van Voltaire teen bygeloof, fanatisme en onverdraagsaamheid op. Barbès roep vriende op, waaronder die publisist en filosoof Pierre Leroux, volgeling van Saint-Simonism en vriend van George Sand, soos Arago en homself. Hy gee nuus van sy gevange metgeselle, Hubert Louis en Martin-Bernard, maar noem nie Blanqui by wie hy uitgeval het sedert die oproer op 12 Mei 1839 nie.
Hierdie afgemete toon getuig van die uitsonderlike dapperheid van die 'Bayard of Democracy' wat pas drie en 'n half jaar van baie harde gevangenisstraf geleef het. 'N Revolusionêr sonder werklike projek, het Barbes min politieke skryfwerk gelaat, maar sy oorvloedige korrespondensie, wat gereeld deur Republikeinse komitees versprei is, het hom vir 'n paar dekades 'n baie gewilde figuur gemaak. Die aura daarvan sal eers aan die einde van die eeu vervaag te midde van die toenemende sosialisme.
Op 26 Januarie 1843, minder as twee maande na hierdie brief, nadat sy toestand versleg het, is Barbès na die sentrale huis in Nîmes oorgeplaas.
Portret van die jong Barbès
Ons het nie 'n portret van Barbès au Mont nie, maar 'n vroeëre tekening wat in swart kryt gemaak is deur die spotprenttekenaar Traviès tydens sy gevangenskap in Parys in 1835. Hy wys hom met nog lang hare en 'n silhoeët wat ontneming nie het nie steeds dunner. Die donker atmosfeer van die werk, waar slegs die gesig verlig word, onderstreep die onwaardige lot van die gevangene en gee hom reeds 'n weemoedige aura.
Twee kort pypkoppe
Hierdie pypkoppe, waarvan die oonde destyds die koppe van bekende politici weergegee het, was baie gewild in die middel van die 19de eeu. Baie soortgelyk, die gesig van Armand Barbès, soos dit lyk na sy gevangenskap op die Mont, en dié van Emmanuel Arago, wys die plek van die twee karakters in gewilde ywer ... tot op die punt dat hierdie pypkoppe onder die kompromieë kom. na die staatsgreep van Napoleon III (1851)!
Die mislukking van alleenopsluiting
Die gevegte van die gevangenes het die skeidingsregime binne die kragstasie baie sleg gepubliseer. Daar is alleenopsluiting aan die Mont verlaat en die regering verkies om die politieke kwartaal te sluit.
Die liberale vooruitgang van die begin van die regering is in twyfel getrek, maar tien jaar van gevaarlike stryd deur politieke gevangenes wat niks kon slaag nie, het bygedra tot die finale instandhouding van die politieke aanhoudingsregimes.
Die versuim om die sellulêre utopie tussen 1839 en 1847 op te stel, het ook gelei tot die triomf van oplossings vir deportasie. Vanaf die volgende dekade het massadeportasies in Algerië, toe in Guyana en Nieu-Caledonië, die politieke gevangenisstraf vervang.
Uitstallingskatalogus Armand Barbès en die rewolusie van 1848, Carcassonne, Museum of Fine Arts of Carcassonne-Departmental Archives of Aude, 1998. Martin-BERNARD, Tien jaar tronkstraf in Mont-Saint-Michel en die citadel van Doullens, 1839 tot 1848, Parys, 1861. Jean-Claude VIMONT, Die politieke gevangenis in Frankryk. Genesis van 'n spesifieke manier van opsluiting (18de-20ste eeu), Parys, Anthropos, 1993.
1. Barbès, gebore in Guadeloupe, het 'n deel van sy kinderjare in Carcassonne en sy adolessensie aan die College of Sorèze (Tarn) deurgebring en 'n gemaklike fortuin van sy vader geërf. Na 1830 word hy 'n aktiewe aktivis van die Vereniging vir Menseregte, wat hom verskeie gevangenisse in Parys besorg het. Hy stig saam met Blanqui die Secret Society of Families en daarna, in 1838, die Society of Seasons, waarvan die mislukte opstand van 12 Mei 1839 die belangrikste optrede was.