Vegetatiewe voortplanting van uie - Versamelings
← Lees die vorige gedeelte "Uie groei van sade"
Bestaan uiesoorte, wat nie deur sade voortgeplant word nie, maar jaarliks ​​klein bolle met 'n deursnee van 3-5 cm (monsters) uit die gewas geneem word, en dan word 'n groot bol daarvan verkry. Dit sluit antieke plaaslike boë in die noordelike deel van die Nie-Chernozem-sone in: Vologda, Kirov, Leningrad, Novgorod, Pskov en ander streke. Hierdie variëteite vorm 10-25 bolle in 'n nes.
Daar moet kennis geneem word dat sommige soorte Estland en Letland eers na 3-5 jaar 'n redelike groot verhandelbare gloeilamp gee wanneer dit van sade gekweek word. In die eerste jaar word daar in die tweede jaar 'n taamlike groot hoeveelheid van die saad van sulke uie gekweek - monsters en 'n klein hoeveelheid bemarkbare uie, en slegs in die 3-5de jaar gee hierdie variëteite gewoonlik 'n klein aantal monsters, en hoofsaaklik 'n groot ui. Vir plant word groot gesonde bolle gekies wat dan 5-7 bolle per nes gee.
Aangesien hierdie uie multi-neste is, verskil hul landboutegnologie van uie sevka... Hulle word in baie vrugbare gebiede gekweek. Die grond word, sowel as onder uie-raap, van saailinge bewerk. In die herfs word tot 6-10 kg / m² humus onder vegetatiewe vermeerderde uie ingebring. In die lente word die grond gevul met minerale kunsmis; gedurende die groeiseisoen word 1-2 addisionele verbande gemaak.
Geplant op 'n rif 4-5 rye. Binne-in die ry word die bol van die gloeilamp op 'n afstand van 15-25 cm geplaas. Die afstand tussen die gloeilampe hang af van die grootte van die plantmateriaal, sowel as van die tipe plante. Uie met vrugbare voortplanting kan kompakte of verspreidende blare hê. 'N Te seldsame rangskikking van plante veroorsaak 'n sterk ontwikkeling van die vegetatiewe massa, en hulle vorm groter bolle, maar hulle word baie later ryp of het glad nie tyd om ryp te word nie: die land word ook onekonomies gebruik.
Met 'n sterk verdikking skadu die plante mekaar, strek hulle uit en begin die gewas vroeër vorm en vorm klein bolle. Groot bolle wat meer plante in die nes vorm, word minder gereeld geplant, kleiner dikwels. Daarbenewens moet die vertakkingsvermoë van die bolle in ag geneem word: variëteite met veel neste moet minder verdik word as kleinneste. Ons moet poog om die plante te plant sodat hul blare die grondoppervlak bedek.
Bolle van verskillende groottes word gewoonlik in die nes gevorm - 1-5 cm in deursnee. Groot bolle van vegetatiewe vermeerderde variëteite produseer, wanneer dit geplant word, 'n groter aantal bolle in die nes as kleintjies, en hulle massa is groter, maar die plant van sulke bolle is nie winsgewend nie. Vir landing is dit beter om mediumgrootte monsters te gebruik. Hulle vorm groot en mediumgrootte bolle en sommige kleintjies in die nes. 'N Klein aantal redelik groot is gevorm uit klein gloeilampe.
Daarbenewens skiet groot bolle dikwels af, selfs met 'n effense oortreding van die opbergingsregime of met vroeë plant (soms met 70-90%). Mediumgrootte bolle is die beste geskik as plantmateriaal, aangesien dit die hoogste opbrengs van bemarkbare produkte lewer en in die winter goed hou, terwyl kleintjies vinnig uitdroog tydens opberging en boonop 'n klein aantal groot bolle vorm tydens plant. nes maak.
Die planttyd word so bepaal dat die uie in klam grond beland en vinniger wortel skiet: in die suide van die Leningrad-streek word hulle op 5-10 Mei geplant, in die noordelike streke op 15-30 Mei. U moet nie die uie plant nie, want die lentevog laat die bolle beter wortel skiet. Vertraging van afklim kan lei tot uitdroging van die grond, en die wortels van die gloeilampe word lank uitgerek.
Dit lei tot vinniger ontwikkeling van die blare in vergelyking met die wortelstelsel, met die gevolg dat hierdie wanverhouding die opbrengs aansienlik verminder. Met 'n vertraging van plant met 1,5-2 weke as gevolg van onvoldoende goeie en laat wortels, sowel as stadige ontwikkeling van plante, word 'n groot aantal klein bolle soos stelle, sowel as onryp uie (tot 30%) gevorm.
Voor die plant word die monsters gesorteer en die bolle op die skouers afgesny. Hierdie tegniek dra by tot die versnelde voorkoms van blare, hul vriendskaplike hergroei, maar daar moet onthou word dat verontreinigende bakterieë hul op die gesnyde oppervlak van die ui kan bevind, wat baie in die grond voorkom. Goeie resultate word behaal deur die bolle in 'n oplossing van mikrovoedingstowwe te week - 1 tablet per emmer, of kaliumpermanganaat - 1%.
Deur die bolle in 'n 0,1-0,2% oplossing van kopersulfaat te week, verhoog dit nie net die weerstand van plante teen swamsiektes nie, maar verryk dit ook plante met koper, waarvan die gebrek meer op suur gronde voorkom. Vir ontsmetting van donsige skimmelpatogene word die gloeilampe 8 uur lank verhit by 'n temperatuur van 40-42 ° C.
Die bolle word op die skouers geplant. Na plant kan die rye met humus of turf in 'n laag van 1-2 cm gedek word. 1,5-2,5 kg word per 1 m² verbruik. In die Vologda, Kirov-streke, in sommige distrikte van die Novgorod-streek, bedek ervare tuiniers die uie-aanplantings bo-op met vars mis bo-op, met 'n laag van 4-6 cm (6-8 kg / m²).
Terselfdertyd word vog behou, verhoog die temperatuur van die grond, wat die opkoms van saailinge en die aanvanklike groei van blare versnel. Bolle kan 7-10 dae vroeër geplant word. Nadat die blare weer tot 3-5 cm hoog is, word die mis van die bolle in die vore gehark en met die grond gemeng. U moet nie met hierdie werk vertraag om die jong brose blare nie te beskadig nie.
As bolle op die oppervlak van die rante gevind word wat ná hergroei uit die grond gepers is, kan dit nie in die grond gedruk word nie - die wortels sal breek. Hierdie plante moet versigtig met los, klam grond bestrooi word.
Alle sorg bestaan ​​uit losmaak, onkruid. Dit is onmoontlik om baie diep los te maak om die wortels nie te beskadig nie. In die vroeë somer, indien nodig, word plante 1-3 keer natgemaak. Vegetatiewe vermeerderde uiesoorte benodig nie minder water as wanneer dit van saailinge gekweek word nie. Die droogte van die grond, veral aan die begin van die plantontwikkeling, is een van die faktore wat die groei van die vegetatiewe massa vertraag en die bol in 'n toestand van gedwonge dormansie laat lei, waardeur die opbrengs aansienlik verminder word.
Plante word oorvloedig natgemaak, wat saamval met die tyd van voeding in die hooffases van groei en ontwikkeling. Dit is beter om dit saans of in bewolkte weer te doen. Tydens die rypwording van die ui het die plante nie baie water nodig nie. 'N Oormaat daarvan is selfs skadelik, aangesien water die groei van blare bevorder. Waterdosisse en tydsberekening word bepaal, afhangend van die toestand van die plante, grondvog en weerstoestande.
In die eerste stadiums van ontwikkeling gebruik die plante die reserwe-voedingstowwe van die moederbol, wat hulle genoeg het vir 20-25 dae, waarna hulle intensief oorgaan na wortelvoeding. Drie weke na die plant van die bolle, maak die eerste toediening (g / m²): 15 ammoniumnitraat, 10 superfosfaat en 5 kaliumchloried; gedurende die periode van vinnige groei van blare - die tweede: 15-20 superfosfaat en 8-10 kaliumchloried, en gedurende die periode van massavorming van bolle - die derde (indien nodig) met dieselfde kunsmisstowweas die tweede.
As daar pyle verskyn, is dit beter om dit te breek, wat die opbrengs met 40% verhoog. Dit is beter om die pyle in droë, sonnige weer uit te breek, sodat die wonde vinniger genees.
Om die rypwording van die bolle te versnel, word die grond aan die begin van die blare versigtig van die plante afgehark. In nat weer gedurende hierdie tydperk kan sommige wortels 15-20 dae voor oes versigtig afgewerk word. Dit is nodig om uievariëteite vegetatief te vermeerder in die omstandighede van die Leningrad-streek voor die reënweer aanvang. Die beste oestyd is die tweede helfte van Augustus (15-25). Nadat die bolle in die nes uit die grond getrek is, moet hulle verdeel word, dan sal hulle na die rypwording 'n egaliger, afgeronde vorm hê. Dit is raadsaam om uie in die tuinbed onder die son te droog, maar in die omstandighede van wisselvallige weer einde Augustus is dit nie altyd moontlik nie. Plante, tesame met blare, word in 'n goed geventileerde area onder 'n afdak geplaas en gedroog.
Om te verhoed dat die blare broei, moet u die ui in 'n dun laag smeer en aanhoudend roer. As die blare droog is, word dit deeglik skoongemaak. In hierdie geval moet spesiale aandag aan die bodem gegee word, aangesien dit uievlieglarwes of eierlegging kan bevat. Ervare amateurs skil hulle selfs "wit" wanneer hulle bolle in die herfs verwerk. Gesonde, ryp bolle word vir opberging gelê en om een ​​of ander rede ongeskik hiervoor, moet dit onmiddellik vir voedsel gebruik word.
Sommige liefhebbers sny die blare af tydens die oes, en word dan die bolle ryp. Dit is nie die moeite werd om te doen nie, want ten eerste gaan 'n deel van die oes verlore, en tweedens word die ui wat ryp geword het tydens die oes met blare beskerm teen patogene, terwyl die sny van blare, patogene van uienek, sowel as bakteriose in die wonde beland, wat weer lei tot groot uieverlies tydens opberging.
Vir voedseldoeleindes is dit beter om uie op te slaan by 'n temperatuur van 0 ... -1 ° C en 'n lug humiditeit van 60-70%, dan sal die uie uitdroog en minder afneem. Dit kan in bokse met 'n laag van 20-30 cm gestoor word. Die bolle van vegetatiewe voortplantingsoorte is goed geberg, gevleg in vlegsels, tot September volgende jaar, selfs by 'n temperatuur van 18-20 ° C. Uie vir saaddoeleindes word by kamertemperatuur (18-20 ° C) gestoor, anders kan 'n beduidende persentasie plante na plant 'n pyl gee.
Wanneer uie met vegetatiewe voortplanting gekweek word, moet u die aankoopplek van die plantmateriaal in ag neem. Die biologiese eienskappe van variëteite wat verband hou met oorsprong beïnvloed hul landboupraktyke. Boë van die Pskov-, Vologda-streek, Letland reageer goed op grondvrugbaarheid, wat die opbrengs 2-3 keer verhoog. Plaaslike variëteite van Kirov, Novgorod, Leningrad, Tver-streke, Karelia, reageer meer op ligtoestande en dagligure.
Vegetatiewe vermeerderde variëteite lewer 'n hoë opbrengs van bolle met goeie grondvulling en goeie sorg. Ervare tuiniers kry tot 5-7 kg bolle vanaf 1 m².
Lees die einde van "Groeiende uie" →
Kweek wilde uie
Daar is niks makliker as om 'n wilde ui tuis te kweek nie. Dit is egter nie altyd moontlik om 'n goeie oes te kry nie, want elke plant moet sy eie klimaat en grond hê. Laat ons dus begin met die voorbereiding van die grondperseel. Dus, 'n wilde plant hou nie van grond met 'n hoë suurgehalte nie, daarom moet u op so 'n oppervlak nie 'n goeie oes verwag nie. Die groen vere van meerjarige plante, soos neutrale of effens suur grond, is naby die water, maar die bed moet nie konstant nat wees nie.
By die keuse van 'n plek is groente-voorgangers ook nie 'n onbeduidende faktor nie. Die ideale pleister vir wilde uie sou wees waar tamaties, komkommers en aartappels verlede jaar gegroei het. Dit is raadsaam om so 'n omgewing te vermy: peulgewasse, uie en beet. Dit het 'n negatiewe uitwerking op die groei van kruie met 'n knoffelgeur en vertraag die groei van die plant.
Hulle begin die grond in die herfs voorberei. Aanvanklik word die land geploeg, dan word onkruid en puin verwyder. Vervolgens word humus bekendgestel, wat mis kan wees. Gewoonlik benodig u ongeveer 8 kg kunsmis per vierkante meter, maar as u land al edel is, dan word die hoeveelheid organiese toevoegings gehalveer. Daarna word die beddens weer opgegrawe en tot die lente gelos.
In die vroeë lente, sodra die sneeu smelt, word die land twee keer per maand tot op 'n diepte van 15-20 cm geploeg totdat die saad gesaai word. Hierdie prosedure word uitgevoer sodat die grond met suurstof verryk word en losser word. 'N Paar weke voor plant word minerale kunsmis toegedien. Dit is immers juis sulke landtoestande wat die aangeplante ui sal help om beter wortel te skiet en vinniger op te staan.
Bereiding en plant van materiaal in oop grond
Daar is twee maniere om uie te kweek: sade en bolle. Elke tuinier kies die suksesvolste opsie, wat in 'n sekere klimaat goeie ontkieming sal gee. Kom ons bespreek dadelik dat dit nie saak maak watter plantmetode u kies nie, die belangrikste is dat die grond goed bevochtig word tydens die bewerking van die gate. Kom ons kyk na elke groeimetode van naderby.
Saai word in die herfs uitgevoer om die eerste groen ui met die koms van die lente uit die beddens te versamel. Die landing word dus soos volg uitgevoer. In die middel van Oktober word die saad op ontkieming gekontroleer; hiervoor word die plantmateriaal met kamertemperatuur met water gegiet, 'n uur gelaat en die resultaat gemonitor. Die drywende sade word weggegooi en diegene wat tot onder gaan sit, word vir 30 minute met 'n swak oplossing van mangaan gegiet.
Langs die bevochtigde bed word groewe gemaak, waarvan die ryafstand 25-30 cm is. Saadjies word een stuk op 'n slag geplant op 'n afstand van 10-15 cm van mekaar. Strooi die aarde saggies oor en maak dit weer nat. As dit buite sonnig is en die strale op die tuinbed val, word die plantmateriaal met 'n landbou-afdak bedek totdat die son "wegkruip". Voor die eerste ryp is die bed bedek met deklaag sodat die sade nie vries van 'n skerp temperatuurdaling nie. In die lente word dekgras met tuingereedskap verwyder, en die setperke word met minerale of komplekse kunsmis bemes.
U kan ook 'n wilde-uie-plantasie met bolle vermeerder. Dit is raadsaam om ui-raap vroeg in die lente te plant wanneer groen lote op die aardkors verskyn. Jong uie word uit die grond gehaal, in naeltjies verdeel en in 'n voorbereide bed in groewe op 'n afstand van 20 cm van mekaar oorgeplant. 'N Diepte van 7 cm word as ideaal beskou om groot plantmateriaal te plant; vir klein monsters is die diepte van 2 cm genoeg.
Dit is nie moeilik om wonderpeper, Chinese knoffel, wilde knoffel, wilde knoffel, ui of ander soorte wilde uie te verbou nie, die belangrikste ding is om die regte versorging van die plant te kies, waarna u vars kruie kan eet. vir 'n hele jaar. Dit bestaan ​​uit weeklikse natmaak, die losmaak van die grond, verwydering van onkruid, die maak van verskillende verbande en tydige oes.
Bol ui verbouing Die tuisland van uie is die bergagtige streke van Sentraal-Asië. In hierdie streek groei verwante spesies, op baie maniere soos uie. Dit is Vavilov-uie (A vavilovii), Pskemsky-uie (A pskemense), Oshanin-uie (A oschaninii), melkuie (A galanthum), almal kan maklik gekruis word met uie, maar die nageslag blyk meestal steriel wees, dws gee nie sade nie. Die plaaslike bevolking het hierdie uie aktief vir voedsel versamel, wat gelei het tot 'n skerp afname in hul getalle. Tans word die Pskem-ui en die Vavilov-ui in die Rooi Boek gelys.
Uie was natuurlik 'n produk van verbouing en seleksie deur die mens en het dus onafhanklik in verskillende gebiede verskyn waar mense plante van die berge na die vlaktes oorgeplant het, nader aan hul huise.
Groeiende uie in Rusland
Sedert antieke tye is uie in Rostov die Grote, Suzdal, Murom en ander stede geteel. Baie bekende en nou plaaslike variëteite dra die naam van die geografiese punte waarin hulle ontstaan ​​het: Rostovsky Repchaty, Myachkovsky (dorp Myachkovo, Moskou-streek), Strigunovsky (dorp Striguny, Kursk-streek), Bessonovsky (dorp Bessonovka, Penza streek), Pogarsky (distrik Pogarsky, streek Bryansk).In die noordelike streke - Novgorod, Pskov, Vologda - het 'n kultuur van uie met vegetatiewe voortplanting ontstaan.
Plaaslike variëteite, met 'n relatief klein bol (25,40 g) en 'n groot aantal primordia, het dit moontlik gemaak om hoë opbrengste met 'n kort groeiseisoen te verkry.
Deur die jare heen is uieproduksietegnologie geskep en verbeter, aangepas vir plaaslike natuurlike omstandighede. Histories het die verbouingsmetode ook ontwikkel - vanaf saailinge. Tuiniers kon nie sonder hierdie tussenskakel nie, aangesien groot bolle van sade nie in een somer gegroei het nie. Uiesaad is ook uitdagend, aangesien dit ongeveer 120 dae neem van die plant van die bolle tot die rypwording. In die Nie-Swart Aarde is die somer nog nooit so lank nie, aan die begin van September is daar al ryp wat die sade nie in melkrypheid kan weerstaan ​​nie. Groentekwekers het egter geleer om uie-testes binnenshuis op spesiale stingeldroërs ryp te maak. In die provinsie Penza is uie-moederplante in kiste gekweek voordat hulle in die grond geplant is en met 'n klomp grond geplant is, soos saailinge.
Die Russiese landboukundige, plantkweker en skrywer AT Bolotov in die tydskrif "Economic Store" (1782) beskryf die Russiese uiebestuur op die voorbeeld van die ervaring van tuiniers in Borovsk, Kaluga-streek, wat saad, stelle en uitstekende ui aan die markte van ander stede.
Uie is in Borovsk gekweek in 'n driejarige kultuur. In die eerste jaar, toe hulle saad vroeg in die lente op onbevrugte grond en in die son gesaai het, het hulle klein uiesaailinge gekry. Plante wat gegroei het toe hulle verdik, het vinnig opgehou om te groei. Nadat die toppe droog was, is die saailinge goed gedroog en in droë, koue kelders geberg. In die tweede jaar is groot bolle daaruit gekweek, waarvan die selektiefste vir sade oorgebly het.
Borovchans het Sevok Sevak genoem, die raap wat daaruit verkry is - Pervak, en die kleinste Sevok - Varenets. Dit was uit laasgenoemde dat die perfekste gloeilampe in alle opsigte verkry is. Sevok is vroeg in die lente geplant op die beddens wat in die herfs voorberei is. In 'n poging om 'n groot raap te kry, is die gloeilampe, ondanks hul klein grootte, selde geplaas - amper 'n halwe arshin (35,5 cm) van mekaar af. As gevolg hiervan het die raap soms twee vershops in deursnee bereik (ongeveer 9 cm). Dikwels is neste van twee of drie gloeilampe verkry. In die proses van verbouing is nie een veer uit die plante gepluk nie, en die opkomende blompyle is uitgebreek. Bolle van geskote vorms is onmiddellik na die oes vir voedsel gebruik.
Inwoners van Borovtsi het ook uie vegetatief voortgeplant en klein pervakbolle geplant, waaruit uie-neste gekry het, 'n vriend genoem. Hiervan is die kleinste weer gekies om die derde jaar ui - die tretyak - te verkry. Toe is 'n kwart-ui agtereenvolgens verkry. In alle gevalle is die boog buitengewoon goed gebore. Uie is egter langer as vier jaar nie vegetatief voortgeplant nie, omdat dit kleiner geword het en kwaliteit verloor het. Die Borovsky Local-variëteit is gekenmerk deur groot en middelgroot gloeilampe met goudgeel kleur, baie dig en hard, met 'n skerp smaak en hoë hougehalte.
In die 19de eeu het die vragmotorboerdery in Rusland sy hoogtepunt bereik. Die hoogste produksievlak was in die Yaroslavl-provinsie, waar die hoofstad van uieproduksie die distrik Rostov met 55 tuindorpe was. Hier, sowel as in die dorpie Mstera in die Vladimir-provinsie, in die dorpies Myachkovo en Shchapovo in die Moskou-provinsie, in die dorpie Bessonovka naby Penza en andere, het uie-kultuur tot 'n industriële vlak ontwikkel.
Al die werk aan uie, oes, droog, is met die hand gedoen. Uie-versorging was deeglik, aangesien die hele lewe in die dorpe afhang van die oes en kwaliteit daarvan. Hulle het gereedskap gemaak wat spesifiek ontwerp is vir uie-kultuur - krammetjies om in bolle te grawe, seldsame houtharkies om te ploeg, ens.
Die boere het hul eie, jaarliks ​​geselekteerde plantmateriaal gebruik. As gevolg hiervan het van jaar tot jaar ekonomies waardevolle eienskappe soos weerstand teen patogene en ongunstige omgewingstoestande, die behoud van gehalte, eenvormigheid van bolle, ens. Toegeneem. Dit is hoe wonderlike uievariëteite geskep is - Arzamassky Local, Myachkovsky Local,
* U kan ook die ui met 'n gewone hark roer, nadat u 'n rubber- of plastiekbuis op hul tande gesit het.
Pogarsky Local, Rostov Bulb Local, Mstersky, ens.
In die dorpie Mstera, Vladimir-provinsie, het elke tuinier self saad, stelle, monsters en baarmoeder-uie geproduseer. Die belangrikste markproduk was die monsterneming, wat jaarliks ​​uit Mstera uitgevoer is tot 10.000 poedels (160 ton).
Nog 'n sentrum vir uieproduksie was in die Spassky-distrik van die Ryazan-streek, in die dorpie Kutukovo. Uie Spassky, oftewel Kutukovsky, word sedert die vroegste tye in die vloedvlakte van die Oka-rivier gekweek. Spassky-ui is gevorm as 'n kultivar op 'n hoë landbou-agtergrond met noukeurige versorging en stelselmatige seleksie. Alles was ondergeskik aan die produksie van uie, wat die welvaart van die boere verseker. Die huise is so gebou dat hulle "tussen die uie" gewoon het: onder, onder die vloer het hulle kelders gerangskik, waar kommoditeits- en baarmoeder-uie op die rakke en in die vullisdromme gestoor is, in die boonste vertrekke was daar hoë plafonne en wyd skarnierende rakke - beddens waar sevok en monsters gebêre is.
Dit was ekonomies winsgewend om uie te verbou, as gevolg van die arbeidsintensiteit, het dit al die werkende hande in gesinne opgeneem en die produksie was winsgewend. Die boere het uie vir ruil vir brood na Ryazan en provinsies in die omgewing uitgevoer - 'n graankorrel is verruil vir 'n ui. Kopers het ook na die dorpe gekom, wat uie langs die Oka gevlieg het wat in Moskou en selfs in die buiteland te koop was. Vir die uitvoer is elke ui in waspapier toegedraai en versigtig in bokse verpak. Dit is met min of geen verlies na die Verenigde Koninkryk vervoer nie. Verskeidenheid Spassky Mestny (tot 1935, Kutukovsky) word gekenmerk deur middelgroot digte gloeilampe van rond-plat vorm en geel met 'n bruin kleurskakering, 'n groot aantal primordia.
Verskeie sentrums vir uieverbouing het naby Moskou ontwikkel. In sommige jare is groot uiebolle in een jaar hier verkry wanneer saad gesaai word, en die aantal saailinge in die oes was nie meer as 10% nie. Die variëteit Myachkovsky uit die Kolomensky-distrik is veral onderskei, wat ook in die buiteland verkoop is. Hierdie variëteit word gekenmerk deur hoë opbrengste, semi-skerp smaak, digte groot geel bolle. S.M. Rytov het die bolle van die Myachkovsky-ui waargeneem met 'n deursnee van tot 3 vershokke (ongeveer 14 cm),
Die nywerheidskultuur van uie is in die distrikte Podolsk, Mozhaisk, Serpukhov beoefen. Naby Mozhaisk is uie hoofsaaklik vegetatief voortgeplant. Daar was spesiale metodes om Mozhaisk-uie te verbou. Na die vorming van die bolle is die grond byvoorbeeld van hulle afgehark sodat net die bodem in die grond was. Daar is geglo dat die gloeilampe vinniger en beter ryp word.
Sedert antieke tye word uie gekweek in Arzamas (Nizhny Novgorod-streek), waar die dorpies Kichanzino en Krasnoe die middelpunt van die tipiese Arzamas-ui was. In hierdie gebied is die gronde uiters gunstig vir uie - ligte siltige leem, sag, los en baie vrugbaar. Uie in Arzamas is van stelle gekweek. Die gemiddelde opbrengs van raapuie van saailinge aan die begin van die eeu was ongeveer 1,5 kg per 1 m3.
Die belangrikste metodes vir uieverbouing in Rusland was destyds 'n twee-drie-jarige kultuur uit 'n monster en saailinge. Die verskeidenheid bevat variëteite - Danilovsky, Romanovsky, Bessonovsky, Nezhinsky, Zaraisky, Skopinsky, Rostovsky, Astrakhansky White, Holland Bloedrooi, ens. peste ... Dit is die produk van natuurlike en kunsmatige seleksie oor honderde generasies. Onder die tuiniers was daar baie bekwame vakmanne wat gevoel het watter vorms hulle moes kies om 'n sekere eiendom te bewerkstellig.
Ou Russiese uiesoorte is in die reël op baie maniere heterogeen en verteenwoordig populasies, dit wil sê hulle bevat verskillende groepe plante wat oorerflike verskille het. Dit is egter juis weens die fisiologiese verskil in gehalte dat hierdie variëteite plastiek, lewensvatbaar is en gevolglik betroubaar 'n oes lewer in wisselende weer en ander toestande. Hulle word selfs nou baie gekweek.
Ongelukkig verloor die ou uidistrikte geleidelik hul belang. Die eeue oue ervaring van die Russiese vragmotorboerdery is verlore, die metodes en "geheime" van groeiende uie word vergeet. Die opgehoopte kennis kan steeds bespaar word, en dit moet vergemaklik word deur amateur-groentetelers, veral diegene wat in die ou sentrums van uie-kultuur woon.
5 verskille van uie
Daar is meer gemeen as verskille tussen salotte en uie; in sommige bronne word dit selfs vorms van dieselfde soort genoem. Soortgelyke kenmerke sluit in 'n digte vlesige raap wat 15–40 g weeg, lang hol blare van 'n ryk groen kleur met 'n blou bloeisel, 'n groeisiklus van twee jaar en vereistes vir landboutegnologie. Maar daar is ook verskille.
Die kultuur is winterharder, weerstaan ​​ryp tot -4 - 5⁰, word vroeër ryp as die gewone raap.
Dit groei in neste - verskeie koppe vertrek van die gemeenskaplike bodem (hoe minder, hoe groter) ovaal silindries of ronde van vorm.
Die pulp is sappig, soeter en sagter van smaak.
Sjalotjoties is onpretensieus vir die opbergingsomstandighede - selfs by kamertemperatuur is dit uitstekend.
In die afdeling, in plaas van die kenmerkende konsentriese ringe, is verskeie sones met primordia sigbaar.
Dit is interessant! Plaaslike variëteite verskil in smaak en kleur. In die suidelike streke kom gekleurde (pienk, pers) bolle met soet pulp voor. Hoe verder noord, hoe ligter en skerper die ekster.
Vermoedelik is die tuisland van hierdie soort ui Klein-Asië. Sjalot is 'n naasbestaande van die ui. In Rusland is dit bekend onder die name kuschevka, shrike, familie. Dit word oral in Wes-Europa gekweek, in ons land is dit ook wydverspreid.
Vir voedsel- en medisinale doeleindes word sjalotte op dieselfde manier as uie gebruik, maar hulle het 'n fyner veer en klein bolle wat baie goed gestoor word.
Sjalotjies word al lank as gourmet-uie beskou. Dit kom voor in baie Franse resepte, want dit is gewoonlik pittiger as ui.
'N Tweejaarlikse plant, wanneer dit saai in die eerste lewensjaar, vorm 'n klein bolle (4-5). In die 2de jaar gee die aangeplante bolle neste met 8-10 uie, 25-50 g elk. Sjalotte is multi-kiembolle. Verskeie (tot 20) pyle van 50-70 cm hoog kom daaruit uit sonder om te swel. Lang dagtoestande en hoë temperature bevoordeel die vorming van gloeilampe. Laer temperature versnel skiet.
Vereistes vir grond, groeitoestande is dieselfde as vir uie.
Wanneer die bolle geplant word, word plante met 'n roset van kompak gerigte fistelblare gevorm. Blare is sagder as uie, behou hul eienskappe langer, dus salotte is meer geskik om groen vere as uie te dwing.
Hoe groter die bol, hoe meer blaarmassa en meer bolle sal in die nes gevorm word.
Die bolle is meer bestand teen ryp as uiebolle: hulle kan vries en ontdooi, en behou die vermoë om te hergroei. Daarom word dit in die herfs dikwels in die herfs geplant, net soos winterknoffel.
Meer as 25 soorte sjaloties is in die Staatsregister opgeneem, maar daar moet gesê word dat almal redelik swak versprei is. Daar word meestal plaaslike variëteite verbou, meestal 'n mengsel van variëteite. Die variëteite word aanbeveel vir wydverspreide verbouing.
Van die 11 nuwe variëteite wat die afgelope jare in die Staatsregister opgeneem is, is 8 medium-laat (Ayrat, Andreikos, Miner, Dimon, Sibiryak, Octopus en ens.). Onder die vroeë rypwording kan die volgende aanbeveel word.
Brnilla P1 - die enigste baster van salotte, gedurende die middel van die seisoen, en die saai van saad vanaf ontkieming tot die onderdak van vere is 82-87 dae. Die gloeilampe is groot (30-40 g), rond, geelbruin, semi-skerp.
Belozerets 94 - vroeg ryp, klein bol (21-27 g), ronde of ronde ovaal, ligte lila met 'n geel skynsel en pers kleur van sappige skubbe, skerp smaak.
smaraggroen - vroeg ryp, die gloeilamp is rond, klein (weeg 18-22 g), bruin met 'n pienk tint, die smaak is semi-skerp, perfek gestoor.
Kaskade - vroeë ryp, breë-eiervormige bol, weeg 35-37 g, pienk, gekruide smaak, tot 7 maande gestoor.
Siberiese geel - vroeë rypwording, plat gloeilamp, weeg 10-20 g, geel.
Sprint - die vroegste variëteit (die periode vanaf uieplant tot die oes vir groen vere is 25-35 dae). Die gloeilampe is rond, weeg 20-25 g, liggeel met 'n ligte pienk tint, die smaak is pittig.
Vir sjalotte is vrugbare gronde geskik - ligte of medium leem, neutraal in suurgehalte. Voordat dit gesaai of geplant word, word die grond met kompos gevul teen 'n dosis van 4-6 kg / m2.
Basies word sjalotte vegetatief voortgeplant - deur bolle. Voordat u die plant plant, word die bolle 8 uur lank opgewarm teen 'n temperatuur van 40-41 ° C teen peronosporose en sodat daar minder pyle is.
Die beste plantdatums in die Nie-Swart Aarde Sone is vroeg in Mei, in die suide - einde Oktober. Afstand tussen rye 25-30 cm, tussen bolle in 'n ry 10-16 cm. Plantdiepte 3-4 cm vanaf die bokant van die bol tot op die grondoppervlak.
Sorg bestaan ​​uit onkruid, losmaak, natmaak. Gieter in Mei-Junie is baie belangrik, aangesien die belangrikste vorming van die gewas gedurende hierdie periode plaasvind.
Sjalotjies word vroeg in Augustus ryp, die oes begin nadat die blare gesak het. Met goeie rypwording en droging kan sjalotte byna tot die nuwe oes langer gebêre word as die volwasse uie.
Sjalie-uie is beter as uie, en is geskik om setperke in die winter af te dwing. Maar aangesien dit 'n langer rusperiode het, ontkiem dit nie goed sedert die herfs nie: dit is die beste om dit in Januarie te plant en later om die veer te dwing.
Hoe om sade te kry
Langdurige vegetatiewe voortplanting van salotte lei tot 'n afname in die grootte van die bol en die ophoping van virussiektes, daarom is dit nodig om die plant elke 3 jaar te plant deur saad te saai.
Sjalotte moet maklik met uie gekruis word, dus is ruimtelike isolasie nodig om sade te verkry.
Bloei in die tweede jaar later as uie. Die sade is soortgelyk aan uiesade, maar effens kleiner.
Notas vir die gasvrou Poor Man's Sauce
3 uie, sjalotte, 0,5 liter sous, 1 eetlepel. 'n lepel asyn of verdunde sitroensuur, 'n stel groente, sout, gemaalde peper, pietersielie.
Sit gekapte uie en pietersielie, gekapte groente, sout, peper en kook dit vir vyf minute in 'n kastrol met sous en asyn.
Bedien met vetterige vleis
Afhangend van die behoefte, kan u gereeld uievere of bykans die hele lugdeel gelyktydig afsny (volledige sny word van 2 tot 4 keer per seisoen beoefen). Sny is geregverdig as die blare 'n hoogte van 25-40 cm bereik. Die laaste keer dat die oes nie later nie geoes word nie. As daar nie pyle nodig is om sade te kry nie, word dit ook op 'n jong ouderdom saam met die blare geëet.
As u die oes versamel, word daar baie kort vere op die plante gelaat.
Die heerlikste setperke word vars gesny. Maar as dit geberg moet word, word dit in geslote sakke of poliëtileenhouers in die yskas gedoen. Houdbaarheid - hoogstens 2 weke. Langer - net in die vrieskas of gedroog.
Grasuie versier die tuin met sierlike dun blare en pragtige blomme. As u nie die hele tuin vir hom spaar nie, sal hy die eienaar van fyn vitamiengroente voorsien, wat voor baie ander groente na die tafel kom en tot die herfs bly. Die onderhoud van hierdie ui is minimaal, en dit word al hoe gewilder.
Groei uie van sade in een jaar
Uie is relatief koudbestande plante.Sy sade kan ontkiem selfs by 'n temperatuur van +5 grade. Uie lote kan ryp op kort termyn en lae temperature weerstaan. Daarom begin hulle dit baie vroeg plant.
Vir die verbouing van uie word gebiede met nogal vrugbare grond gekies, waar 'n groot hoeveelheid organiese materiaal ingebring is. Wanneer die terrein voorberei word, word die grond tot op die diepte van die hele vrugbare laag gegrawe. In die vroeë lente word dan ureum, superfosfaat en kaliumchloried by die geselekteerde area gevoeg.
Om vriendelike saailinge te laat verskyn en plante vinniger kan ontwikkel, word uiesaad vir ontkieming geweek totdat die sade wit wortels het, en dan gedroog totdat dit vloei. Saai uie in die lente, vroeg in klam grond.
Vir saai word 'n kwart meter breë beddings op die terrein gebreek en uie sade in die vore gesaai tot 'n diepte van 2 cm. Dan word die sade bedek met aarde en verdig. Ui-gewasse word van bo af bedek met turf of humus. Vir 'n meer egalige verspreiding van klein sade tydens saai, word dit met sand gemeng of met wit tandpoeier gepoeier, sodat dit wit word en duidelik sigbaar is. Die geskatte verbruik van uiesade is 1 kg per 10 meter van die tuin, afhangende van die ontkieming van die sade.
Uie lote verskyn twee weke na saai. Gedurende hierdie tyd ontkiem baie onkruide wat sagte uie lote kan verdrink. Daarom, nog voordat die eerste lote verskyn, is dit nodig om die paadjies versigtig los te maak en die onkruid te onkruid.
Vir beter groei moet uie met organiese materiaal en volledige minerale kunsmis bemes word. Die eerste uie moet gevoer word in die fase van drie regte blare met 'n mengsel verdun 1: 5 met water, met die byvoeging van 30 g superfosfaat of hoendermis in 'n verhouding van 1:10. Tydens die subkortex moet die ui uitgedun word en die plante op 'n afstand van 4 cm laat.
By die volgende toediening word minerale kunsmis toegedien - 30 g superfosfaat, 10 g ureum en 15 g kaliumchloried word in 'n emmer water opgelos. Een emmer kunsmis is genoeg vir 10 meter van die tuin. As plantgroei intensief is, moet stikstofbemesting uitgesluit word. Sedert Julie voed hulle ook nie met stikstof nie, maar voeg superfosfaat en kaliumchloried by.
Die oes van bolle begin aan die einde van die somer wanneer die blare bedek en vergeel. Die uie wat saam met die toppe uitgetrek word, word een week in die tuin gelaat vir rypwording, en dan word die toppe afgesny en na 'n geventileerde kamer oorgeplaas.