Sondag melankolie – Gedagtegange
Ek is seker meeste van julle is bekend met die Sondag-middaggevoel. Die besef dat 'n heerlike, rustige naweek (of besige naweek) verby is en dat 'n hele besigheidsweek voorlê.
Ek onthou as kind was dit altyd 'n mismoedige gevoel want dan moes ons 'n middagslapie neem. Ek het dikwels by my kamervenster uitgeklim en in die tuin gaan speel. As dit voel asof die ouers gaan begin ontwaak, het ek teruggeklim en gemaak of ek slaap. Ek sou met oordrewe strekbewegings uit my kamer kom en sê dat dit nou 'n heerlike middagslapie was (nes al die grootmense).
Nou dat ek terugdink is ek redelik seker dat hulle bewus was van my truuks.
Deesdae is dit amper 'n rustelose gevoel. Een waar ek dikwels voel dat ek nie veel uitgerig gekry het nie of dat ek nie rerig uitgerus het nie. Daars gewoonlik 'n gejaagdheid om die finale paragrawe te tik vir opstelle wat die week ingehandig moet word. Dis 'n geskarrel om seker te maak ek het genoeg klere vir die week of 'n gejaagde sortering van vuil klere wat Maandag oggend in die wasmasjien gestop word en dan êrens die middag, na klasse, opgehang word. Dis egter baie lekker as ek net 'n rustige Sondag het. Een waar ek wakker word, kerk toe gaan en dan rustig middagete nuttig saam met 'n paar vriende. Of as ek vir 'n naweek by my ouerhuis was en ons na kerk 'n hoender in die oond druk en tamatiebroodjies maak.
Sulke Sondae het ek baie tyd om te dink. Letterlik die lang pad van die Overberg na die Moederstad. Dan dink ek aan die week wat voorlê en die week wat verby is. Ek dink aan hoe die pad elke keer anders lyk as gevolg van die seisoenale veranderinge. Ek dink aan aandete. En ek dink aan die Sondagmiddag verkeer. Dan sink die melankolie in. Dan draai ek die radio harder en dan, dan verbeel ek myself dat ek later, as die grootmense 'n middagslapie neem, in die tuin gaan gaan speel.