Narkolepsie: oorsake, tekens, behandeling, prognose
Posted on Februarie 26, 2019
Narkolepsie is 'n neurologiese afwyking waarin mense in die breë daglig deur slaapaanvalle aangeval word. Hulle knik dikwels in die mond terwyl hulle praat, eet, by die lessenaar of in die metro en skielik in duie stort. Veral in die verkeer of tydens die bestuur van masjinerie kan baie gevaarlike situasies ontstaan. Pasiënte met narkolepsie kan nie help met hierdie slaapaanvalle nie. Lees alles hier oor die "Schlafucht"!
Daar word ook populêr na narolepsie verwys as "slaperigheid" of "luiaard verslawing". Dit kan in die groep hipersomnia geklassifiseer word.
Dokters onderskei die volgende vorms:
Narkolepsie met katapleksie (spierverslapping) = klassieke narkolepsie
Narkolepsie sonder katapleksie
Sekondêre narkolepsie (as gevolg van hipotalamiese of breinstambesering, byvoorbeeld as gevolg van verminderde bloedvloei, gewas of neurosarkoidose)
Narkolepsie is 'n seldsame neurologiese afwyking wat nie geneesbaar is nie. Dit vergesel mense lewenslank, maar is nie lewensgevaarlik nie. Kenners skat dat die aantal mense met narkolepsie in Duitsland ongeveer 40.000 is – hoewel die aantal ongerapporteerde gevalle baie hoog moet wees. Een rede is dat 'narkolepsie 'n paar jaar neem om tot die korrekte diagnose te kom.
By mense met hipersomnia word die deel van die brein wat die slaap-wakker siklus beheer, versteur. Tipies van narkolepsie is dat pasiënte skielik aan die slaap raak en in die onmoontlikste situasie, byvoorbeeld in die middel van 'n gesprek, terwyl hulle eet of in die kantoorstoel. By baie narkolepsie-pasiënte word katapleksie by slaapaanvalle gevoeg. Hier verloor beheer van spiertonus en verloor spiere skielik hul slaap – pasiënte val skielik inmekaar, maar is ten volle bewus daarvan.
Die volgende simptome is tipies van narkolepsie en moes meer as ses maande voorgekom het om narkolepsie te diagnoseer. Simptome van hipersomnia is:
Uiterste slaperigheid gedurende die dag en drang na slaap: Dit is die hoofsimptoom van narkolepsie en dit affekteer almal wat geraak word. Sekere situasies wat selfs mense se oë verblind, veroorsaak 'n onweerstaanbare behoefte aan slaap by narkoleptika. 'N Voorbeeld is skemering: gebeure in donker kamers (lesings, konferensies, film, ens.) Is marteling of is dit onmoontlik. Veral krities is vervelige, eentonige, eenvormige situasies. Maar slaperigheid maak ook passiwiteit, soos om lank te sit of luister. Alhoewel jy die narkolepsie kan wakker maak. Maar as hy nie genoeg geslaap het nie, val hy dadelik weer in die slaap.
As narkoleptici oorweldig word deur uiterste slaperigheid, word hul gang onverstelbaar (hulle waai of terg), word die uitspraak onduidelik (hulle verdeel) en kry hulle 'n glasagtige en nadenkende voorkoms. Vir buitestaanders wil dit voorkom asof die narkolepsie alkoholiseer. Daarom het die omgewing baie min begrip vir mense met narkolepsie.
cataplexy: By 80 tot 90 persent van diegene wat geraak word, word narkolepsie gepaard met 'n katapleksie – die tweede hoofsimptoom. Die spiere slaap skielik omdat beheer oor spierspanning (spiertonus) verlore gaan. Alhoewel die bewussyn nie vertroebel is nie, kan die pasiënt nie met sy medemens kommunikeer nie. Die meeste pasiënte onthou alles wat tydens die katapleksie gebeur het. Tipiese snellers van katapleksie is gewelddadige emosies, soos lag, vreugde, verrassing, skrik of vrees.
Katapleksie duur gewoonlik slegs 'n paar sekondes. As dit die hele spiere beïnvloed, val die narkoleptiese middel in of val dit selfs. In teenstelling hiermee beïnvloed ligter kataplekse slegs individuele spiergroepe. Die narkoleptiese middel laat val voorwerpe omdat die spiere van die hande of arms ontbreek. Hy kan ook "uitgespoel" en onduidelik identifiseer as die gesig- en kakespiere aangetas is.
Verstoord nagrus: Hierdie simptoom affekteer ongeveer 50 persent van die narkoleptika. Dit kom gewoonlik nie reg aan die begin van narkolepsie voor nie, maar ontwikkel geleidelik tydens die verloop van die siekte. Pasiënte word dikwels snags wakker of lê lank wakker in die bed. Boonop is die slaap relatief maklik en nie baie ontspannend nie – soggens is die pasiënte gewoonlik moeg. Sommige pasiënte met narkolepsie voel 'n drang om in die bed te beweeg (motoriese opwinding) en ly aan nagmerries. Sommige slaapwandelaars of praat in hul slaap. Dit is ook dikwels 'n uitdaging vir die vennote.
slaap verlamming kom by ongeveer 50 persent van die narkolepsie-pasiënte voor. Hier kan pasiënte nie beweeg of praat tydens die oorgang van wakker toestand na slaap nie, en omgekeerd. Slaapverliese neem sekondes tot etlike minute en wek uiterste vrees. Hulle eindig gewoonlik spontaan, maar familielede kan hulle ook beëindig deur harde spraak of aanraking.
hallusinasies het tot 50 persent van die pasiënte. Sulke hallusinasies kan ook voorkom tydens die oorgang van wakker toestand na slaap (hipnagogiese hallusinasies) of omgekeerd wanneer hulle wakker word (hipnopompe hallusinasies). Hulle duur meestal 'n paar minute. Die inhoud van die hallusinasies kan heel anders wees, maar is dikwels redelik realisties.
Outomatiese gedrag Dit kan gebeur as die persoon buitengewoon moeg is en die slaapdruk probeer weerstaan. Hy voer eenvoudig aksies aan wat begin is – dit kan ook lei tot gevaarlike situasies. 'N Narkolepsis kruis byvoorbeeld 'n straat by 'n rooi lig en let nie op die verkeer nie. In die toestand van outomatiese gedrag, registreer hy nie meer sy omgewing en gevaarlike situasies nie. Gevaarlike situasies kom ook in die huishouding voor, byvoorbeeld wanneer mense met narkolepsie messe hanteer of op 'n leer klim. Beserings is nie ongewoon nie. Die narkoleptikum kan gewoonlik nie die tyd van outomatiese gedrag onthou nie.
Benewens hierdie simptome, kan ander newe-effekte van narkolepsie voorkom. Dit sluit byvoorbeeld hoofpyn of migraine, geheue- en konsentrasieversteurings, ongelukke, depressie, sterkte en persoonlikheidsveranderings in.
Narkolepsie: oorsake en risikofaktore
Die oorsake van narkolepsie is nog onduidelik (idiopatiese hipersomnia). Dokters bespreek dat narkolepsie 'n outo-immuun siekte is – hier word die immuunstelsel op die strukture van die liggaam gerig. Ook aansteeklike snellers soos griepvirusse of streptokokke kan 'n rol speel.
Baie pasiënte met narkolepsie het laer vlakke van hipokretien / orexien in die serebrospinale vloeistof. Dit is neuropeptiedhormone wat gevorm word in die middelbrein (hipotalamus) en beïnvloed byvoorbeeld die eetgedrag sowel as die slaapritme.
Boonop is die genetiese toets vir HLA DRB1 * 1501 en HLA DQB1 * 0602 positief vir byna alle narkolepsika (98 persent). HLA staan ​​vir die Human Leukocyte Antigen System (HLA System). Dit is 'n groep menslike gene wat uiters belangrik is vir die werking van die immuunstelsel. Vir die diagnose van narkolepsie is hierdie lokusse (allele) egter nie spesifiek nie, aangesien dit ook met 25 tot 35 persent van die normale bevolking waarneembaar is. Daarom is hierdie genetiese toets nie voldoende vir 'n enkele diagnose nie.
Narkolepsie: ondersoeke en diagnose
Narkolepsie hoort in die hande van spesialiste. Dit moet in 'n slaaplaboratorium of deur 'n ervare neuroloog of slaapspesialis (somnololoog) gediagnoseer word. Eerstens sal die dokter u uitvra oor u mediese geskiedenis (anamnese). Dit is ook belangrik watter klagtes hulle het. Op die voorgrond is die simptome van slaperigheid en katapleksie bedags. Hier kan ook nabye persone en familielede goeie inligting gee.
Word gebruik Slaapvraelyste en slaapdagboekeBelangrik is Epworth Sleepiness Score (ESS), Stanford Narcolepsy-vraelys, Ullanlinna Narolepsy Score (US) en die Swiss Narcolepsy Score (SNS). Hulle teken subjektief aan hoe goed die kwaliteit van die slaap is en watter slaapprobleme daar is.
polysomnografie: Snags word 'n wye verskeidenheid liggaamsfunksies voortdurend gemonitor. In die reël word polisomnografie in 'n slaaplaboratorium uitgevoer. Om die biosignale te meet, word elektrodes op die vel vasgeplak. Die breinkurwes, spieraktiwiteit, hartfunksie en oogbewegings tydens slaap word aangeteken. Met behulp van hierdie data kan 'n individuele slaapprofiel geskep word en enige slaapstoornisse gediagnoseer word.
Meervoudige slaapslaagtoets (MSLT): Die pasiënt moet vier tot vyf keer elke twee uur 'n kort slaap van ongeveer 20 minute hou. Hierdie toets toets die neiging tot slaap en die voortydige voorkoms van REM-slaap (SOREM). Vir narkolepsie is dit tipies dat slaapvertraging baie kort is. Baie pasiënte toon twee of meer SOREM-fases in die MSLT.
By sommige pasiënte word hipokretien / orexienvlakke in serebrospinale vloeistof bepaal. Daarbenewens kan genetiese HLA-tipering ook uitgevoer word (HLA DRB1 * 1501 en HLA DQB1 * 0602 deur mondelinge depper of bloedmonster). As daar 'n vermoede bestaan ​​van sekondêre narkolepsie, word beelde van die brein geneem.
Narkolepsie is nie geneesbaar nie, maar behandelbaar. Die simptome kan tot 'n sekere mate verbeter word. Vir hierdie doel word sekere medikasie gebruik.
Slaperigheid gedurende die dag kan met stimulante behandel word. Die gekose medisyne is modafinil of natriumoksibaat (gamma-hidroksi-boterzuur). Die ADHD-middel metielfenidaat kan sommige pasiënte ook help.
Tweede-medikasie sluit efedrien, dextroamphetamien en soms MAO-remmers in, wat gebruik word om depressie te behandel. Dit word nie vir narkolepsie goedgekeur nie ('gebruik buite etiket').
Die medisyne moet gewoonlik permanent geneem word, en sommige is onderworpe aan die Wet op Narkotika (BtmG). Dit is belangrik dat pasiënte gereeld deur 'n dokter gekontroleer word.
Cataplexia, slaapverlamming en hallusinasies word behandel met natriumoksibaat of antidepressante.
ook nie-dwelmterapieë kan narkolepsie-pasiënte help.
Belangrik is 'n gereelde slaap / wakker ritme. Dit is die beste om elke dag op dieselfde tyd op te staan ​​en altyd op dieselfde tyd te slaap.
Neem een ​​tot twee vinnige middagslapies gedurende die dag as u die behoefte aan slaap oorweldig.
Vermy situasies met 'n groter risiko vir beserings of ongelukke. Kook byvoorbeeld op 'n tydstip waar u waarskynlik wakker bly. 'N Rooster help hier.
Dit is ook belangrik om u sosiale omgewing in te lig oor narkolepsie. As vriende en familie daarvan weet, sal daar minder misverstande en konflik ontstaan. Omdat baie mense 'n slaperigheid interpreteer as luiheid, depressie of persoonlike onvermoë.
Narkolepsie is 'n lewenslange metgesel. Leer dus strategieë vir beter aanvaarding en hantering narkolepsie.
Siekteverloop en prognose
In beginsel kan narkolepsie die eerste keer op enige ouderdom voorkom. Navorsers het egter twee frekwensiepieke geïdentifiseer: in die tweede dekade tussen die 10de en 20ste en in die vierde dekade tussen die dertigste en die 40ste lewensjaar. In ongeveer 20 persent van diegene wat geraak word, verskyn die siekte selfs in die eerste tien lewensjare.
Narkolepsie kan kruipend begin, maar ook skielik met alle simptome. Die erns van die siekte kan aansienlik van persoon tot persoon verskil. Die lewenskwaliteit van narkolepsie-pasiënte is dikwels baie beperk. Baie kan nie 'n beroep beoefen nie weens hipersomnia. Hoe meer ervaar diegene wat geraak word met die narkolepsie hoe beter hulle dit kan hanteer.
1 thought on "narkolepsie"
Januarie 13, 2021 om 10:45 nm
Dankie ek self is gediagnoseer met narkolepsie as kind al en was lank gesond en onlangs weer begin aanvalle kry ens so soek net natuurlike raad glo nie aan medisyne