In die verhoogstuk Half-leeg sit haar karakter in ’n kroeg en wag. Maar Cintaine Schutte se loopbaan snel voort en sy wag vir niks. Wim Vorster het gaan uitvind hoe sy al die balle in die lug hou.
Ek is nou op ’n punt of plek in my lewe waar ek deur dinge werk – goeie goed – want ek is pas 30 en op ’n nuwe reis van of in my lewe en ek voel my familielede en vriende is vir my heilig.
Ek moet hulle beskerm, want hulle beskerm my. Mense kan maar weet dat ek eintlik baie skaam is. Nogtans maak ek tyd om met mense, selfs vreemdes, te praat, want ek waardeer kritiek as dit gesond en opbouend is.
Mense moet van hul kant af ook nie skaam wees om húl stories met jou te deel nie. Ons het ’n stuk gedoen, Winterboom, en toe het daar ná die tyd ’n vrou na my toe gekom wat op soek is na haar biologiese ma. En sy het verduidelik dat sy sekere dinge nie kon glo nie en hoe sy sukkel. Dit het my só gehelp.
Ek is, dankie tog, verby die Half-leeg-stadium in my lewe, maar as daar een meisie, of man, in die gehoor kon sit wat agterna kan sê: “Sjoe, ek is bly. Ek is nie mal nie. Daar is ander mense wat ook sulke ervarings beleef,” dan het die skrywer/regisseur Tara Notcutt en ek in ons doel geslaag.
2. Eenmaal het ek teenoor jou genoem jy moet nie meer die verontregte karakter speel nie, al doen jy dit hoe skitterend. Nou het jy verder gevlieg.