Ariansyah Croel video chat room – CLIPONYU | Video Chat Online
HotBasicPremiumLuxuryToAriansyah CroelJumlahPattern1888188288588888Sendchoose goods!!My Bag RaptorDB - the Document Store - CodeProject 11,186,106 members (77,608 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 28-Jan-15 22:06Refresh1234567891011 Next » Italiaanse Renaissance - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Leonardo da Vinci se Vitruvian Man (c.1485) tipeer die gees van die Italiaanse Renaissance, wat middeleeuse houdings in die kunste, wetenskap en godsdiens uitgedaag het.
Die Italiaanse Renaissance begin met die openingsfase van die Renaissance, 'n periode van groot kulturele verandering en prestasie in Europa wat strek oor die periode van die einde van die veertiende eeu tot ongeveer 1600, wat die oorgang tussen die Middeleeuse en die Vroeë Moderne Europa aandui.
Die woord Renaissance in Frans, (rinascimento in Italiaans) beteken letterlik 'wedergeboorte', en die era is veral bekend vir die hernieude belangstelling in die kultuur van die klassieke oudheid na die periode wat die Renaissance-humaniste die Donker Eeue bestempel het. Die gebruik van term Renaissance is modern en kom nie in die negentiende eeu in munt nie, in die werk van geskiedkundiges soos Jacob Burckhardt.
Die Italiaanse Renaissance het in Toskane begin, gesentreer in die stede Florence en Siena. Dit het later 'n beduidende impak in Venesië gehad, waar die oorblyfsels van die antieke Griekse kultuur humanistiese wetenskaplikes van nuwe tekste voorsien het. Die Italiaanse Renaissance het in die laat vyftiende eeu 'n hoogtepunt bereik toe buitelandse invalle die streek in woelinge gedompel het. Die idees en ideale van die Renaissance versprei egter na die res van Europa, met die vertrek van die Noord-Renaissance wat in Fontainebleau en Antwerpen gesetel is, en die Engelse Renaissance.
Die Italiaanse Renaissance is veral bekend vir sy kulturele prestasies. Dit bevat literatuurwerke van figure soos Petrarch, Castiglione en Machiavelli; kunswerke deur kunstenaars soos Michelangelo en Leonardo da Vinci; en wonderlike argitektuurwerke, soos The Duomo in Florence en die Sint-Pietersbasiliek in Rome.
Met Rome in puin, het die pousdom na Avignon in Frankryk verhuis, terwyl Noord-Italiaanse stadstate soos Florence na vore gekom het.
Teen die laat Middeleeue was Sentraal- en Suid-Italië, eens die hartland van die Romeinse Ryk, veel armer as die noorde. Rome was 'n stad wat grotendeels in puin gelê het, en die pouslike state was 'n losweg beheerde streek met min wet en orde. Deels as gevolg hiervan het die pousdom verhuis na Avignon, 'n pouslike enklawe in Frankryk. Die suidelike stede Napels, Sicilië en Sardinië was 'n geruime tyd onder buitelandse oorheersing.
Die noorde was baie welvarender, met die state van Noord-Italië onder die rykste in Europa. Die Kruistogte het blywende handelsbande met die Levant opgebou, en die Vierde Kruistog het baie gedoen om die Bisantynse Ryk te vernietig as 'n kommersiële teenstander in Venesië en Genua. Terwyl Noord-Italië nie meer ryk aan hulpbronne was as baie ander dele van Europa nie, het sy ontwikkelingsvlak, gestimuleer deur handel, dit laat floreer. Florence het een van die rykste stede in die streek geword.
Die Italiaanse handelsroetes wat die Middellandse See en verder beslaan, was ook 'n groot leiding van kultuur en kennis. In die Middeleeue het werke wat die klassieke leer van die Grieke vergestalt het, deur die Arabiese vertalings en verhandelings, na Toledo en van Palermo, na Wes-Europa deurgedring. Die kruistogte het gelei tot 'n mate van Europese kontak met klassieke leer, wat deur die Arabiere behoue ​​gebly het, maar in hierdie opsig belangriker was die Reconquista van Moorse Spanje gedurende die vyftiende eeu en die gevolglike vertalings van Arabiese taalwerke deur die School of Salamanca. Van Egipte en die Levant het die wetenskaplike, filosofiese en wiskundige denke van die Arabiere Noord-Italië binnegekom.
In die dertiende eeu het Europa in die algemeen 'n ekonomiese oplewing ondervind. Die stadstate van Italië het gedurende hierdie periode sterk uitgebrei en hul mag geword om te word de facto ten volle onafhanklik van die Heilige Romeinse Ryk. Gedurende hierdie periode het die moderne kommersiële infrastruktuur, met gesamentlike aandelemaatskappye, 'n internasionale bankstelsel, 'n gesistematiseerde buitelandse valutamark, versekering en staatskuld ontwikkel. Florence het die middelpunt van hierdie finansiële industrie geword en die goudflorien het die belangrikste geldeenheid van internasionale handel geword.
Die agteruitgang van feodalisme en die opkoms van stede het mekaar beïnvloed; die vraag na luukse goedere het byvoorbeeld gelei tot 'n toename in die handel, wat gelei het tot 'n groter getal handelaars wat ryk geword het, wat op hul beurt meer luukse goedere geëis het. Hierdie verandering het ook aan die handelaars byna volledige beheer oor die regerings van die Italiaanse stadstate gegee, wat die handel weer verbeter het.
Geïnspireer deur Black Death, Danse Macabre is 'n allegorie oor die universaliteit van die dood en 'n algemene skildermotief in die laat-Middeleeuse tydperke
In die veertiende eeu was daar 'n reeks rampe wat die Europese ekonomie in 'n resessie laat beland het. Klimaatsverandering het veroorsaak dat die landbouproduksie aansienlik daal, wat gelei het tot herhaalde hongersnood, wat vererger is deur die vinnige bevolkingsgroei van die vroeëre era. Die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk het die handel in Noord-Europa ontwrig. In die ooste het oorlog ook handelsroetes ontwrig, aangesien die Ottomaanse Ryk deur die hele streek begin uitbrei het. Die verwoestende was egter die Swart Dood wat die bevolking van die digbevolkte stede in Noord-Italië gedesimeer het en daarna met tussenposes teruggekeer het. Florence, byvoorbeeld, met 'n bevolking van 45,000 voor die plae, het oor die volgende 47 jaar met 25 tot 50 persent afgeneem.
Dit was gedurende hierdie periode van onstabiliteit dat die eerste figure in die Renaissance, soos Dante en Petrarch, gewoon het. Die eerste opwinding van die Renaissance-kuns sou ook in die eerste helfte van die veertiende eeu gesien word, veral in die realisme van Giotto. Paradoksaal genoeg sou sommige van hierdie rampe die Renaissance help vestig. Die Swart Dood het 'n derde van die bevolking van Europa uitgewis, en die nuwe kleiner bevolking was baie ryker, beter gevoed en het meer oorskot geld gehad om aan luukse goedere soos kuns en argitektuur te spandeer. Boonop het die ineenstorting van ouer bankfamilies die weg gebaan vir die Medici om in Florence 'n prominente posisie te kry.
Ontwikkeling van die Renaissance
Noord-Italië is verdeel in 'n aantal strydende stadstate, waarvan die magtigste Milaan, Florence, Pisa, Siena, Genua, Ferrara en Venesië was. Noord-Italië in die Middeleeue is verder verdeel deur die lang stryd om heerskappy tussen die magte van die pousdom en die Heilige Romeinse Ryk: elke stad het homself in lyn gebring met die een of die ander faksie, maar tog is intern verdeel tussen die twee strydende partye, Guelfs en Ghibellines. Oorlogsvoering tussen die state was gereeld, en 'n inval van buite Italië was beperk tot onderbroke soort Romeinse keisers. Renaissance-politiek het vanuit hierdie agtergrond ontwikkel. Sedert die dertiende eeu, namate leërs hoofsaaklik uit huursoldate bestaan ​​het, kon welvarende stadstate ondanks hul lae bevolkingsgroepe aansienlike magte in die veld werp. In die loop van die vyftiende eeu het die magtigste stadstate hul kleiner bure geannekseer. Florence het Pisa in 1406 ingeneem, Venesië het Padua en Verona gevange geneem, terwyl die hertogdom Milaan 'n aantal nabygeleë gebiede, waaronder Pavia en Parma, geannekseer het.
Florence onder die Medici
In die laat veertiende eeu was die grootste familie van Florence die Albizzi. Hul belangrikste uitdagers was die Medici, eers onder Giovanni de 'Medici, toe onder sy seun Cosimo. Die Medici het die Medici-bank, toe Europa se grootste bank, en 'n verskeidenheid ander ondernemings in Florence en elders beheer. In 1433 het die Albizzi daarin geslaag om Cosimo te laat verban. Die volgende jaar het 'n pro-Medici Signoria verkies en Cosimo het teruggekeer. Die Medici het die stad se grootste familie geword, 'n posisie wat hulle vir die volgende drie eeue sou beklee. Florence het tot 1537 'n republiek gebly, wat tradisioneel die einde van die hoë Renaissance in Florence was, maar die instrumente van die republikeinse regering was stewig onder beheer van die Medici en hul bondgenote, behalwe gedurende die tussenposes na 1494 en 1527. Cosimo en Lorenzo het slegs selde het amptelike poste beklee, maar was die onbestrede leiers.
Cosimo de 'Medici was baie gewild onder die burgers, veral omdat hy 'n era van stabiliteit en welvaart na die stad gebring het. Een van sy belangrikste prestasies was die onderhandeling van die Vrede van Lodi met Francesco Sforza wat die dekades van die oorlog met Milaan beëindig en stabiliteit in groot dele van Noord-Italië gebring het. Cosimo was ook 'n belangrike beskermheer van die kunste, direk en indirek, deur die voorbeeld wat hy gestel het. Cosimo is opgevolg deur sy sieklike seun Piero de 'Medici, wat na vyf jaar in beheer van die stad gesterf het. In 1469 is die leisels van die mag oorgedra aan die 21-jarige kleinseun van Lorimo, Cosimo, wat bekend sou staan ​​as 'Lorenzo the Magnificent'. Lorenzo was die eerste van die familie wat van kleins af opgelei is in die humanistiese tradisie en is veral bekend as een van die belangrikste kunstenaars van die Renaissance in die Renaissance.
Pous Sixtus IV (regs) een van die belangrikste pous in die Renaissance.
Renaissance-ideale versprei eers vanaf Florence na die buurstate Toskane soos Siena en Lucca. Die Toskaanse kultuur het spoedig die model geword vir al die state in Noord-Italië, en die Toskaanse verskeidenheid Italiaanse het veral die literatuur oorheers. In 1447 kom Francesco Sforza aan bewind in Milaan en omskep vinnig die nog middeleeuse stad in 'n belangrike sentrum van kuns en leer wat Leone Battista Alberti lok. Venesië, een van die rykste stede as gevolg van die beheer van die Middellandse See, het ook 'n sentrum geword vir die Renaissance-kultuur, veral argitektuur. Kleiner howe het patronaatskap van die Renaissance na mindere stede gebring, wat hul kenmerkende kunste ontwikkel het: Ferrara, Mantua onder die Gonzaga, en Urbino onder Federico da Montefeltro. In Napels word die Renaissance ingelei onder die beskerming van Alfonso I wat Napoli in 1443 verower het en kunstenaars soos Francesco Laurana en Antonello da Messina en skrywers soos die digter Jacopo Sannazzaro en die humanistiese geleerde Angelo Poliziano aangemoedig het.
In 1378 keer die pousdom terug na Rome, maar daardie eens keiserlike stad het in die eerste jare van die Renaissance arm gebly en grotendeels in puin gelê. Die groot transformasie het begin onder pous Nicholas V, wat in 1447 pous geword het. Hy het 'n dramatiese heropboupoging geloods wat uiteindelik sou laat hernieu dat baie van die stad hernu sou word. Die humanistiese geleerde Aeneas Silvius Piccolomini het in 1458 pous geword as Pius II. Toe die pousdom onder die beheer van die welgestelde families uit die noorde val, soos die Medici en die Borgias, het die gees van Renaissance-kuns en -filosofie die Vatikaan oorheers. Pous Sixtus IV het Nicholas se werk voortgesit en die bekendste bevel gegee vir die konstruksie van die Sixtynse kapel. Die pous het ook toenemend sekulêre heersers geword namate die pouslike state deur 'n reeks 'vegterpous' tot 'n gesentraliseerde mag gesmee is.
Die aard van die Renaissance het ook in die laat vyftiende eeu verander. Die Renaissance-ideaal is ten volle aangeneem deur die regerende klasse en die aristokrasie. In die vroeë Renaissance is kunstenaars gesien as vakmanne met min prestige of erkenning. Teen die latere Renaissance het die topfigure groot invloed gehad en kon hulle groot fooie hef. 'N Bloeiende handel in Renaissance-kuns het ontwikkel. Terwyl baie van die voorste kunstenaars in die vroeë Renaissance van laer of middelklas afkomstig was, het hulle toenemend aristokrate geword.
As 'n kulturele beweging het die Italiaanse Renaissance slegs 'n klein deel van die bevolking geraak. Noord-Italië was die mees verstedelikte streek van Europa, maar driekwart van die mense was nog landelike kleinboere. Vir hierdie deel van die bevolking was die lewe in wese onveranderd vanaf die Middeleeue. Klassieke feodalisme was nog nooit prominent in Noord-Italië nie; die kleinboere het meestal privaat plase of as skerpskutters gebruik. Sommige geleerdes sien 'n neiging na herdeudalisering in die latere Renaissance, aangesien die stedelike elite hulself in landelike aristokrate verander het.
In die stede was die situasie heeltemal anders. Hulle is oorheers deur 'n kommersiële elite, wat net so eksklusief was soos die aristokrasie van enige Middeleeuse koninkryk. Dit was hierdie groep wat die belangrikste beskermheer en gehoor vir die Renaissance-kultuur was. Onder hulle was daar 'n groot klas ambagsmanne en gildelede wat gemaklike lewens geleef het en beduidende mag in die republikeinse regerings gehad het. Dit was in kontras met die res van Europa, waar ambagsmanne vas in die laer klas was. Hierdie groep is geletterd en opgelei en het wel deelgeneem aan die Renaissance-kultuur. Die grootste deel van die stedelike bevolking was die stedelike armes van semi-geskoolde werkers en werkloses. Renaissance het geen invloed op hulle gehad nie.
Die Renaissance was dus nie 'n tydperk van groot sosiale of ekonomiese verandering nie, maar slegs van kulturele en ideologiese ontwikkeling. Dit het slegs 'n klein fraksie van die bevolking geraak, en dit het in moderne tye daartoe gelei dat baie geskiedkundiges, soos dié wat historiese materialisme volg, die belangrikheid van die Renaissance in die geskiedenis van die mensdom verminder het. Hierdie geskiedkundiges is geneig om eerder in terme van "Vroeë Moderne Europa" te dink.
Einde van die Italiaanse Renaissance
Girolamo Savonarola deur Fra Bartolomeo, c. 1498 Leonardo da Vinci, Italiaanse Renaissance-man
Die einde van die Renaissance is net so onbeduidend soos die beginpunt daarvan. Vir baie is die opkoms van krag in Florence van die streng monnik Girolamo Savonarola in 1497 die einde van die stad se blom; vir ander is die triomfantelike terugkeer van die Medici die begin van die laat fase in die kunste, genaamd Mannerism. Savonarola het aan bewind gery met 'n wydverspreide terugslag oor die sekularisme en toegeeflikheid van die Renaissance - met sy kort reël is talle kunswerke vernietig in die 'Bonfire of the Vanities' in die middel van Florence. Toe die Medici weer aan bewind kom, nou as Grand Dukes van Toskane, het die teenbeweging in die kerk voortgegaan. In 1542 word die Heilige Gemeente van die Inkwisisie gevorm en 'n paar jaar later Indeks Librorum Prohibitorum 'n wye verskeidenheid literatuurwerke uit die Renaissance verbied.
Net so belangrik was die einde van stabiliteit met 'n reeks buitelandse invalle van Italië, bekend as die Italiaanse Oorloë, wat 'n paar dekades sou voortduur. Dit het begin met die inval van 1494 deur Frankryk wat wydverspreide verwoesting oor Noord-Italië veroorsaak het en die onafhanklikheid van baie van die stadstate beëindig het. Die grootste skade was die Romeinse, Romeinse en Duitse troepediens van Rome op 6 Mei 1527 wat die rol van die pousdom vir twee dekades beëindig het as die grootste beskermheer van die Renaissance-kuns en -argitektuur.
Terwyl die Italiaanse Renaissance vervaag het, het die Noord-Renaissance baie van sy ideale aangeneem en die style verander. 'N Aantal van die grootste kunstenaars in Italië het verkies om te emigreer. Die opvallendste voorbeeld was Leonardo da Vinci wat in 1516 na Frankryk vertrek het. Spanne van mindere kunstenaars wat genooi is om die Château de Fontainebleau te transformeer, het egter die skool van Fontainebleau geskep wat die styl van die Italiaanse Renaissance in Frankryk toegevoeg het. Vanaf Fontainebleau het die nuwe style, getransformeer deur mansierisme, die Renaissance na Antwerpen gebring, en daarna in Noord-Europa.
Hierdie verspreide noorde was ook verteenwoordigend van 'n groter neiging. Die belangrikste handelsroete van die Middellandse See-Europa was nie langer nie. In 1498 bereik Vasco da Gama Indië, en vanaf daardie datum was die primêre roete van goedere vanaf die Oriënt deur die Atlantiese hawens van Lissabon, Sevilla, Nantes, Bristol en Londen. Hierdie gebiede het Italië vinnig oortref met rykdom en mag.
Literatuur en poësie
Die dertiende-eeuse Italiaanse literêre rewolusie het daartoe bygedra om die verhoog vir die Renaissance te vestig. Dit was eers in die dertiende eeu dat Italiaanse skrywers in hul moedertaal begin skryf het, eerder as Latyns, Frans of Provençaals. Die Italiaanse poësie het in die 1250's 'n groot verandering ondergaan Dolce Stil Novo (Soet nuwe styl, wat Platoniese eerder as hoflike liefde beklemtoon) het tot sy reg gekom, gepionier deur digters soos Guittone d'Arezzo en Guido Guinizelli. Veral in die poësie het groot veranderings in die Italiaanse letterkunde plaasgevind dekades voordat die Renaissance werklik begin het.
Niccolò Machiavelli (1469-1527), die skrywer van Die Prins en prototipiese man van die Renaissance. Detail uit 'n portret van Santi di Tito.
Met die druk van boeke wat deur Aldus Manutius in Venesië geïnisieer is, het 'n toenemende aantal werke in die Italiaanse taal begin publiseer, benewens die vloed Latynse en Griekse tekste wat die hoofstroom van die Italiaanse Renaissance vorm. Die bron vir hierdie werke brei verder uit teologiese werke en na die voor-Christelike eras van Romeinse Rome en Antieke Griekeland. Dit is nie te sê dat daar in hierdie periode geen godsdienstige werke gepubliseer is nie: Dante Alighieri Die Goddelike komedie weerspieël 'n duidelike Middeleeuse wêreldbeskouing. Die Christendom bly 'n groot invloed vir kunstenaars en skrywers, met die klassieke inslag as 'n tweede primêre invloed.
In die vroeë Italiaanse Renaissance was die fokus veral op die vertaling en bestudering van klassieke werke uit Latyn en Grieks. Renaissance-outeurs was egter nie tevrede om op die louere van antieke skrywers te rus nie. Baie skrywers het gepoog om die metodes en style van die antieke grotes in hul eie werke te integreer. Van die Romeine wat die meeste nagevolg is, is Cicero, Horace, Sallust en Virgil. Onder die Grieke word Aristoteles, Homer en Plato nou vir die eerste keer sedert die vierde eeu in die oorspronklike voorgelees, hoewel Griekse komposisies maar min was.
Die literatuur en poësie van die Renaissance is ook grootliks beïnvloed deur die ontwikkelende wetenskap en filosofie. Die humanis Francesco Petrarch, 'n sleutelfiguur in die hernude sin van geleerdheid, was ook 'n bekwame digter en publiseer verskeie belangrike digkunswerke. Hy het gedigte in Latyn geskryf, veral die epiese oorlog van die Puniese oorlog Afrika, maar word vandag onthou vir sy werke in die Italiaanse taal, veral die Canzoniere, 'n versameling liefdes sonnette opgedra aan sy onbeantwoorde liefde Laura. Hy was die voorste skrywer van sonnette in Italiaans, en vertalings van sy werk in Engels deur Thomas Wyatt het die sonnetvorm in daardie land gevestig, waar dit gebruik is deur William Shakespeare en tallose ander digters.
Petrarch se dissipel, Giovanni Boccaccio, het 'n groot skrywer in eie reg geword. Sy belangrikste werk was die Decameron, 'n versameling van 100 verhale wat deur tien storievertellers vertel is wat oor tien nagte na die buitewyke van Florence gevlug het om die swart plaag te ontsnap. Die Decameron in die besonder, en Boccaccio se werk in die algemeen, was 'n belangrike bron van inspirasie en komplotte vir baie Engelse skrywers in die Renaissance, waaronder Geoffrey Chaucer en William Shakespeare.
Afgesien van die Christendom, die klassieke oudheid en wetenskap, was die politiek 'n vierde invloed op die Renaissance-letterkunde. Die beroemdste werke van die politieke filosoof Niccolò Machiavelli is Diskoerse oor Livy, Florentynse geskiedenisse, en uiteindelik Die Prins, wat so bekend geword het in die Westerse samelewing dat die term "Machiavellian" verwys het na die realpolitiek voorgestaan ​​deur die boek.
Wetenskap en filosofie
Petrarch, van die Siklus van beroemde mans en vroue. ca. 1450. Losstaande fresko. 247 x 153 cm. Galleria degli Uffizi, Florence, Italië. Kunstenaar: Andrea di Bartolo di Bargilla (ca. 1423-1457)
Een rol van Petrarch is die stigter van 'n nuwe metode vir wetenskap, Renaissance Humanism. Humanisme was 'n optimistiese filosofie wat die mens as 'n rasionele en ingestelde wese gesien het, met die vermoë om self te besluit en te dink. Dit was 'n implisiete verwerping van die visie van die Rooms-Katolieke Kerk van siele as die enigste absolute werklikheid, wat destyds as misties en denkbeeldig beskou is. Humanisme beskou die mens as basies goed van nature, 'n houding wat in spanning was met die Christelike siening van die mens as die oorspronklike sondaar wat verlossing nodig het. Dit het nuwe insig in die aard van die werklikheid uitgelok, buite God en spiritualiteit bevraagteken en voorsiening gemaak vir kennis oor die geskiedenis buite die Christelike geskiedenis.
Petrarch het die studie van die Latynse klassiekers aangemoedig en sy eksemplaar van Homerus gedra, met die oog op iemand om hom te leer lees om Grieks te lees. 'N Wesenlike stap in die humanistiese opvoeding wat geleerd is deur geleerdes soos Pico della Mirandola, was die opspoor van verlore of vergete manuskripte wat slegs bekend was as gevolg van reputasie. Hy het ook Joodse leer, wat lankal deur Christen-skrywers geskrywe was, in sy werk opgeneem. Hierdie pogings is sterk aangehelp deur die rykdom van Italiaanse patriciërs, handelaars-prinses en veragters, wat aansienlike bedrae aan biblioteke sou spandeer. Die ontdekking van die verlede het in die mode geword en dit was 'n passievolle aangeleentheid wat oor die boonste rye van die samelewing strek. ek gaan, sê Cyriac van Ancona, Ek gaan die dooies wakker maak.
Namate die Griekse werke verkry is, manuskripte gevind is, biblioteke en museums gevorm het, het die ouderdom van die drukpers verdwyn. Die werke van die Oudheid is vertaal uit Grieks en Latyn in die hedendaagse moderne tale in Europa, wat 'n ontvanklike gehoor van die middelklas gevind het.
Terwyl besorgdheid oor filosofie, kuns en literatuur alles in die Renaissance sterk toegeneem het, word die tydperk gewoonlik gesien as een van wetenskaplike agterlikheid. Die eerbied vir klassieke bronne het die Aristoteliese en Ptolemaïese sienings van die heelal verder veranker. Humanisme het benadruk dat die natuur gesien word as 'n lewendige geestelike skepping wat nie deur wette of wiskunde beheer word nie. Op dieselfde tydstip het die filosofie baie van sy strengheid verloor, aangesien die reëls van logika en afleiding as sekondêr vir intuïsie en emosie beskou word.
Dit sou eers plaasgevind het voordat die Renaissance na Noord-Europa verhuis het dat die wetenskap herleef sou word, met figure soos Copernicus, Francis Bacon en Descartes.
Beeldhouwerk en skilderkuns
Besonderhede van Die laaste oordeel deur Michelangelo
In die skilderkuns, die valse aanbreek van Giotto se realisme, sy volledig driedimensionele figure wat 'n rasionele ruimte inneem, en sy humanistiese belangstelling in die uitdrukking van die individuele persoonlikheid eerder as die ikoniese beelde, is gevolg deur 'n toevlug tot konserwatiewe laat-Gotiese konvensies. Die Italiaanse Renaissance in die skilderkuns het opnuut begin, in Florence en Toskane, met die fresco's van Masaccio, en die paneelkuns en fresco's van Piero della Francesca en Paolo Uccello het die realisme van hul werk begin verbeter deur nuwe tegnieke in perspektief te gebruik, wat dus drie dimensies verteenwoordig in tweedimensionele kuns meer outentiek. Piero della Francesca het selfs verhandelinge oor wetenskaplike perspektiewe geskryf.
Deur die skepping van 'n geloofwaardige ruimte kon kunstenaars ook fokus op die akkurate voorstelling van die menslike liggaam en op naturalistiese landskappe. Masaccio se syfers is tot op daardie stadium onbekend. In vergelyking met die platheid van die Gotiese skildery, was sy foto's revolusionêr. Aan die begin van die sestiende eeu, veral in Noord-Italië, het kunstenaars ook nuwe tegnieke begin gebruik in die manipulering van lig en duisternis, soos die toon kontras in baie van die portrette van Titian en die ontwikkeling van sfumato en chiaroscuro deur Leonardo da Vinci en Giorgione. Die periode het ook die eerste sekulêre (nie-godsdienstige temas) gesien.
In die beeldhoukuns het Donatello (1386-1466) se studie van klassieke beeldhoukuns gelei tot die ontwikkeling van klassiserende posisies (soos die kontraposto-pos) en onderwerpe (soos die nie-ondersteunde naak - sy tweede beeld van David was die eerste vrystaande brons naak wat geskep is in Europa sedert die Romeinse Ryk.) Die vordering wat Donatello gemaak het, was 'n invloed op almal wat gevolg het; miskien is die grootste daarvan Michelangelo, waarvan David van 1500 ook 'n manlike naakstudie is. Michelangelo se David is meer naturalisties as dié van Donatello en het 'n groter emosionele intensiteit. Albei beelde staan ​​in contrapposto, hul gewig verskuif na een been.
Die periode bekend as die Hoë Renaissance verteenwoordig die hoogtepunt van die doelstellings van die vroeëre periode, naamlik die akkurate voorstelling van figure in die ruimte wat met geloofwaardige beweging en in 'n toepaslike dekoratiewe styl weergegee is. Die bekendste skilders uit hierdie periode is Leonardo da Vinci, Raphael en Michelangelo Buonarroti. Hul beelde is van die bekendste kunswerke ter wêreld. Leonardo se Laaste aandete, Raphael's Skool vir Athene, en Michelangelo's Sixtynse kapel plafon is die voorbeelde van die handboek uit hierdie periode.
Sint-Pietersbasiliek. Die koepel, voltooi in 1590, is ontwerp deur Michelangelo Buonarroti, argitek, skilder en digter.
In Italië is die Renaissance-styl, wat 'n rewolusionêre maar onvolledige monument in Rimini deur Leone Battista Alberti bekendgestel het, egter in Florence ontwikkel. Sommige van die vroegste geboue met kenmerke van die Renaissance is Filippo Brunelleschi se kerk San Lorenzo en die Pazzi-kapel. Die binnekant van Santo Spirito gee 'n nuwe gevoel van lig, helderheid en ruimheid uit, wat tipies is van die vroeë Italiaanse Renaissance. Die argitektuur daarvan weerspieël die filosofie van humanisme, die verligting en helderheid van die gees in teenstelling met die duisternis en spiritualiteit van die Middeleeue. Die herlewing van die klassieke oudheid kan die beste geïllustreer word deur die Palazzo Ruccelai. Hier volg die pilasters die superposisie van klassieke ordes, met Doriese hoofstede op die grondvloer, Ioniese hoofstede op die klavier adel en Korinthiese hoofstede op die boonste verdieping.
In Mantua het Leone Battista Alberti die nuwe antieke styl ingelei, hoewel sy kulminerende werk, Sant'Andrea, eers in 1472, na die dood van die argitek, begin is.
Die hoë Renaissance, soos ons vandag die styl noem, is met Donato Bramante se Tempietto in San Pietro in Montorio (1502) in Rome bekendgestel en sy oorspronklike sentraal beplande Sint-Pietersbasiliek (1506), wat die opvallendste argitektuurkommissie van die era was. , beïnvloed deur byna alle opvallende Renaissance-kunstenaars, waaronder Michelangelo en Giacomo della Porta. Die begin van die laat Renaissance in 1550 is gekenmerk deur die ontwikkeling van 'n nuwe kolomorde deur Andrea Palladio. Die kolomme wat twee of meer verhale lank was, het die fasades versier.
In die veertiende-eeuse Italië was daar 'n ontploffing van musikale aktiwiteite wat ooreenstem met die omvang en vlak van innovasie met die aktiwiteit in ander kunste. Alhoewel musikoloë tipies die musiek van die Trecento (musiek van die 1300s) groepeer in die laat Middeleeuse periode, bevat dit funksies wat op belangrike maniere ooreenstem met die vroeë Renaissance: 'n toenemende klem op sekulêre bronne, style en vorms; 'n kultuurverspreiding weg van kerklike instellings na die adel en selfs na die gewone mense; en 'n vinnige ontwikkeling van nuwe tegnieke. Die belangrikste vorme was die Trecento madrigal, die caccia en die ballata. In die algemeen word die musiekstyl van die periode soms bestempel as die 'Italiaanse ars nova'.
Vanaf die vroeë vyftiende eeu tot die middel van die sestiende eeu was die sentrum van innovering in gewyde musiek in die Lae Lande, en 'n vloedgolf talentvolle komponiste het uit hierdie streek na Italië gekom. Baie van hulle het gesing in óf die pouslike koor in Rome óf in die kore by die talle kapelle van die aristokrasie, in Rome, Florence, Milaan, Ferrara en elders; en hulle het hul polifoniese styl saamgebring, wat baie inheemse Italiaanse komponiste tydens hul verblyf beïnvloed het.
Die oorheersende vorme van kerkmusiek gedurende die periode was die massa en die motet. Verreweg die beroemdste komponis van kerkmusiek in die sestiende-eeuse Italië was Palestrina, die prominentste lid van die Roman School, wie se styl van gladde, emosionele koel polifonie die bepalende klank van die laat-sestiende eeu moes word, ten minste vir generasies van negentiende- en twintigste-eeuse musikoloë. Ander Italiaanse komponiste van die laat-sestiende eeu het daarop gefokus om die belangrikste sekulêre vorm van die era, die madrigal, te komponeer: en bykans honderd jaar is hierdie sekulêre liedere vir meerdere sangers oor Europa versprei. Komponiste van madrigale het Jacques Arcadelt aan die begin van die ouderdom ingesluit; Cipriano de Rore, in die middel van die eeu; en Luca Marenzio, Philippe de Monte, Carlo Gesualdo en Claudio Monteverdi aan die einde van die era.
Italië was ook 'n sentrum van innovasie in instrumentale musiek. Teen die vroeë sestiende eeu het die improvisasie van die klawerbord baie waardeer geword, en talle komponiste van virtuose klawerbordmusiek het verskyn. Baie bekende instrumente is in die laat-Renaissance-Italië uitgevind en vervolmaak, soos die viool, waarvan die vroegste vorms in die 1550's gebruik is.
Teen die laat sestiende eeu was Italië die musikale sentrum van Europa. Byna al die innovasies wat die oorgang na die Baroktydperk sou omskryf, het in die laaste paar dekades van die eeu in Noord-Italië ontstaan. In Venesië het die polichorale produksies van die Venesiaanse skool, en gepaardgaande instrumentale musiek, noord na Duitsland verhuis. In Florence ontwikkel die Florentynse Camerata monodie, die belangrike voorloper tot opera, wat self eers omstreeks 1600 verskyn het. Tog was die avant-garde, manneristiese styl van die Ferrara-skool, wat na die Napoli en elders deur die Geselldo-musiek verhuis het, wees die finale verklaring van die polifoniese vokale musiek van die Renaissance.
Burke, Peter. Die Italiaanse Renaissance. Princeton University Press, 1999. ISBN 9780691006789
Burckhardt, Jacob. Die beskawing van die Renaissance in Italië. Penguin Classics, 1990. ISBN 9780140445343
Plumb, J.H. Die Italiaanse Renaissance. Mariner Books, 2001. ISBN 0618127380
Kyk die video: De Renaissance: Italië, Florence, Da Vinci, de Homo Universalis ontdekkers en hervormers (April 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Italiaanse Renaissance