Gaan oud-rugbykaptein se woorde waar word?Ter illustrasie. Wanneer ŉ boer in die knyptang van droogte vasgevang word, smokkel die onsekerheid met sy kop: Hoe lank gaan die droogte duur? Wanneer gaan dit weer begin reën? Gaan daar blywende skade wees en wanneer sal daar weer geplant en geoes kan word? Dis hoekom die oud-Britse en Ierse Leeu-senter en Walliese kaptein Gareth Thomas só bekommerd is oor die uitwerking en nagevolge van die Covid-19-pandemie. Volgens hom kan ŉ hele geslag rugbyspelers verlore gaan. Dié stelling is ŉ bietjie dik vir ŉ daalder, want rugby is reeds in Nieu-Seeland hervat, Australië is volgende Saterdag aan die beurt en planne is reeds in Europa gemaak om van die belangrikste reekse te hervat. Wat wel waar is, is dat duisende spelers, veral skoolkinders, van die voorreg ontneem is om dalk ŉ laaste jaar rugby te speel. Niemand het dit voorsien nie, niemand gee iemand die skuld nie, want almal sal saamstem dat lewens belangriker as rugby is. Kyk maar net hoe dom en dwaas dit van die wêreld se beste tennisspelers was om in Serwië voortydig saam met Novak Djokovic in ŉ plaaslike tennistoernooi te speel nogal in volgepakte stadions. Dis ŉ teëlaarde vir die korona-virus; dit was vir moeilikheid soek. Maar wat wel waar is, is dat duisende jong rugbyspelers (asook die meeste ander sportsoorte) se sportdae dalk getel is. Die kommervrye dae, wanneer jy vir die o.13- of 0.14-spannetjie gespeel het, die vroegoggend koue, toe die ryp nog dik op die gras gelê het. Namate jou skooljare gevorder het, bevordering tot die voor- of hoofwedstryd. Die lekker tye op die pawiljoen, die jaarlikse treintoer, hoe jy gesukkel het om fiks te word, die opstote en opdrukke, jou spanmaats abba of kruiwa stoot. Die pyne waarmee jy die volgende oggend opgestaan het. Hoe jy jouself deur die pyngrens moes druk. Nou gaan daar niks daarvan oorbly nie.