CyphAfrica: Prime number formulae
ms berlyn het gesê...
haai daar, petrus
kyk ook in daniel tammet se eerste boek, born on a blue day. jy weet ek glo nie aan getalle nie, maar tammet se beskrywing (priemgetalle as spoelklippe in sy numeriese landskappe) is wonderlik. Pressmaster / Shutter
Die koronavirus-pandemie het gesondheid op die voorgrond gebring in baie mense se gedagtes. En hoewel die beste manier om COVID-19 te vermy, is om nie die virus in die eerste plek op te doen nie, begin ons verstaan ​​waarom sommige mense ernstig siek word met die siekte, terwyl ander slegs ligte of geen simptome het nie.
Ouderdom en broosheid is die belangrikste risikofaktore vir ernstige COVID-19, maar data van ons COVID Simptoomstudie-app, wat byna vier miljoen mense gebruik, het getoon dat dieetverwante toestande, soos vetsug, hartsiektes en tipe 2-diabetes, belangrike risikofaktore om in die hospitaal met die siekte te beland.
In die UK, ongeveer een uit elke drie volwassenes is vetsugtig en baie meer is oorgewig. In die VSA, ongeveer twee uit elke vyf volwassenes en byna een uit elke vyf kinders is vetsugtig. Daar is geen einde aan advies oor hoe om gewig te verloor nie, van algemene regeringsvoedingsriglyne tot Instagram-waardige gierdiëte. Dit is duidelik dat dit nie werk nie.
Dit is 'n komplekse probleem om uit te pluk. Faktore soos geslag, etnisiteit, sosio-ekonomiese status en beskikbaarheid van gesonde kos speel almal 'n rol. Maar op 'n individuele vlak verstaan ​​ons steeds relatief min hoe elke persoon moet eet om hul gesondheid en gewig te optimaliseer.
Op soek na antwoorde het ons navorsingspan aan die King's College in Londen saam met ons kollegas van die Massachusetts General Hospital, Stanford University en die gesondheidswetenskaponderneming ZOE van stapel gestuur VOORSPEL, die grootste voortgesette voedingsstudie in sy soort ter wêreld. Ons eerste resultate was nou gepubliseer in Nature Medicine.
PREDICT-1, die eerste fase van die PREDICT-navorsingsprogram, het meer as 1,000 XNUMX volwassenes (insluitend honderde tweelingpare) betrek wat twee weke lank deurlopend gemonitor is om te ontdek hoe hulle op verskillende voedsel reageer.
Deelnemers het 'n aanvanklike opstellingsdag in die hospitaal gehad vir gedetailleerde bloedmetings en toetsing van reaksies nadat hulle versigtig ontwerpte maaltye geëet het. Hulle het daarna die res van die studie tuis uitgevoer, volgens 'n skedule van vasgestelde maaltye en hul eie keuse van voedsel. Ons het 'n wye verskeidenheid merkers van voedingsrespons en gesondheid gemeet, van bloedglukose-, vet-, insulien- en inflammasievlakke tot oefen-, slaap- en dermbakterieë (mikrobioom) diversiteit.
Hierdie soort gedetailleerde, deurlopende ontleding is moontlik gemaak deur die gebruik van drabare tegnologie. Dit sluit in voortdurende bloedglukosemonitors en spoorsnyers vir digitale aktiwiteite, wat beteken dat ons die deelnemers se bloedsuiker en aktiwiteitsvlakke 24/7 kon dophou. Met eenvoudige vingerprik-bloedtoetse kan ons ook gereeld hul bloedvetvlakke meet.
Al hierdie metings het miljoene datapunte bygevoeg, wat met gesofistikeerde masjienleertegnieke ('n soort kunsmatige intelligensie) geanaliseer moes word om patrone te vind en voorspellings te maak.
Die eerste ding wat ons opgemerk het, was die wye variasie in reaksies op individuele insulien, bloedsuiker en bloedvet op dieselfde maaltye, selfs vir identiese tweelinge. Een tweeling kan byvoorbeeld gesonde reaksies hê op die eet van koolhidrate, maar nie vet nie, terwyl die ander tweeling die teenoorgestelde is. Dit sê dadelik dat ons almal uniek is en dat daar nie 'n perfekte dieet of 'n regte manier is om te eet wat vir almal sal werk nie.
Die waarneming dat genetika slegs 'n klein rol speel in die bepaling van hoe ons op voedsel reageer, vertel ons ook dat eenvoudige genetiese toetse wat beweer dat die regte dieet vir u gene bepaal word, ondoeltreffend en misleidend is. Vreemd genoeg het identiese tweeling slegs ongeveer 'n derde van dieselfde derm-mikrobiespesie gedeel, wat moontlik kan bydra tot die uiteensetting van die variasie in voedingsrespons en ook dui op 'n geleentheid om gesondheid en gewig te verbeter deur die mikrobioom te manipuleer.
Ons het ook ontdek dat die tydsberekening van etes die voedingsrespons op 'n persoonlike manier beïnvloed. Dieselfde maaltyd tydens ontbyt het by sommige mense 'n ander voedingsrespons veroorsaak as hulle middagete geëet het. Maar by ander mense was daar geen verskil nie, en die mite dat daar korrekte maaltye is, sal werk vir almal.
'N Verdere verrassing was dat die samestelling van maaltye in terme van kalorieë, vet, koolhidrate, proteïene en vesel (makrovoedingstowwe of' makro's ') 'n uiters geïndividualiseerde uitwerking op die voedingsrespons gehad het. Sommige mense hanteer koolhidrate beter as vet, byvoorbeeld, terwyl ander die teenoorgestelde reaksie het. Dus is voorskrifdiëte gebaseer op vaste kalorietellings of makronutriëntverhoudings te eenvoudig en sal nie vir almal werk nie.
Ondanks die groot variasie tussen deelnemers, was die reaksie van elke persoon op dieselfde maaltye op dieselfde tyd op verskillende dae egter opvallend konsekwent. Dit maak dit moontlik om voorspel hoe iemand op enige kos kan reageer gebaseer op kennis van hul onderliggende metabolisme.
Interessant genoeg het ons gevind dat die vlakke van inflammatoriese molekules in die bloed tot tienvoudig verskil, selfs by oënskynlik gesonde mense, en dat 'n toename in hierdie ontstekingsmerkers was gekoppel daaraan om ongesonde reaksies op vet te hê.
Ons gebruik die term “dieetontsteking” om te verwys na hierdie ongesonde metaboliese effekte wat ná die eet veroorsaak word. Die herhaaldelike ontsteking van die dieet wat veroorsaak word deur oormatige reaksies op bloedsuiker en vet hou verband met 'n verhoogde risiko vir toestande soos hartsiektes, tik 2 diabetes, nie-alkoholiese vetterige lewersiekte en vetsug.
Op 'n meer positiewe noot, dui ons bevindinge daarop dat dit moontlik is om gewigsbestuur en gesondheid op lang termyn te verbeter deur op 'n meer persoonlike manier te eet wat ontwerp is om te verhoed dat ongesonde inflammatoriese reaksies ná etes ontlok word.
Wat gewig aanbetref, plaas ons tradisioneel 'n groot klem op faktore waaroor ons geen beheer het nie, veral genetika. Die feit is, hoewel genetika 'n rol speel, beïnvloed baie meer belangrike faktore hoe ons metabolisme, gewig en gesondheid. Dit is tyd om weg te beweeg van buitensporige veralgemeende riglyne, gure diëte en planne van een grootte-pas-alles, en meer gepersonaliseerde, wetenskaplike benaderings tot voeding te ontwikkel wat ons liggame verstaan ​​en saamwerk, en nie daarteen nie.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Waarom dieet in een maat pas, werk nie