Communitas » Pinkster
TuisbladPinkster	Posts Tagged ‘Pinkster’
Kruisvaarders van Gordonsbaai
Written by Wilma le Roux on June 12, 2013. Posted in VBO	Pinkster Gordonsbaai was vanjaar ‘n absolute belewenis van beeld, klank en sielskos.
Jannie le Roux sê: “Ek het vir die Here gevra ‘Wat gaan ons vanjaar met Pinkster doen?’ en toe gee Hy vir my ‘n prentjie.”
Hierdie prentjie het gestalte gekry onder die hande van die entoesiastiese Pinksterspan wat die kansel omskep het in ‘n Bybelse seilboot, kompleet met anker en wit seile wat bol in die wind (van die kanselwaaier).
Die stampvol kerk vol Kruisvaarders is elke aand saamgenooi op die geestelike reis, met die temalied wat die gemeente se koorleier en komponis, André Strydom, met die musiek van die fliek 1492 The Conquest of Paradise, geskryf het.
Elke aand het die diens begin met ’n oproep en hierdie temalied, waarna ‘n inspirerende boodskap gevolg het. ‘n Videoclip het dan die boodskap se kern nog verder vasgelê, en die aand is afgesluit met sangitems deur van die gemeente se vele kunstenaars.
Ons wag in spanning op ’n dvd om hierdie reis en ongelooflike belewenis met die res van die gelowiges te kan deel!
No Comments	Verder Geluister: Handelinge 1:1-11 – Hemelvaart
Written by Admin on May 10, 2010. Posted in Preekstudies, Verder geluister	Donderdag 13 Mei 2010 ~ Hemelvaart: Handelinge 1:1-11Die Here is nou in die hemel
Ek het lank oor die ouderling se woorde nagedink. Ja, hy verstaan beslis iets van die heilsgeskiedenis, het ek gedink. Wat is die heilsgeskiedenis? sal julle vra. Die heilsgeskiedenis is die geskiedenis van God se betrokkenheid by die wêreld. En hierdie tyd van die jaar dink ons in die besonder aan God se betrokkenheid by ons in Jesus Christus. Dis ‘n geskiedenis wat hom elke jaar herhaal. Met Paasfees vier ons dat Jesus gesterf en opgestaan het. Nadat Jesus opgestaan het, het hy vir veertig dae op aarde saam met sy dissipels gebly om vir hulle sy leer duidelik te maak. Netsoos die veertig dae wat hy in die woestyn gesit en God se wil geleer het, so het Jesus nou vir veertig dae sy dissipels geleer. Dit was ook die gebruik in die Jodendom van die tyd, dat die jongmans veertig dae by ‘n rabbi gebly het wat die leer van die geloof vir hulle 40 keer vir 40 dae lank herhaal het. Tot hulle dit verinnerlik het. Sodat daar geen onduidelikheid sou wees oor wat vir hulle geleer word nie. En nadat Jesus sy dissipels vir 40 dae geleer het, het hy opgevaar na die hemel. En nog 10 dae later, op Pinkster, is die Heilige Gees uitgestort. En dit is hoe ons dit vandag nog vier: Hierdie jaar was Paasfees en Opstandingsondag op 4 April. Veertig dae daarna is Hemelvaart op Donderdag 13 Mei. En tien dae later, vyftig dae na die opstanding, op Pinkstersondag 23 Mei vier ons die uitstorting van die Heilige Gees. In Engels noem hulle dit Pentecost, wat afgelei is van die Griekse woord vir “vyftig”. Ja, ons het die Gees gekry vyftig dae na die Opstanding.
Wanneer ek Handelinge 1:1-11 oor die Hemelvaart van Jesus lees, en ek dink aan die manier waarop die ouderling dit vir die gemeente duidelik gemaak het, is daar drie vrae wat by my opkom – en waaroor ek dink ons tereg op Hemelvaart met mekaar kan praat. Die eerste vraag is: Waar is die hemel?Van ouds het die Jode geglo die kosmos bestaan uit die hemel daarbo, die aarde hierso en die onderwêreld daar onder. Mense het nie hemel toe gegaan nie. Die hemel was die plek van God. Wanneer mense sterf, word hulle verhouding met God verbreek, en gaan hulle na die onderwêreld. Die dood is tragies. Dis die einde van ‘n mens. In die latere Psalms (Ps 73 en Ps 49) sien ons egter dat die Jode begin het om in die lewe na die dood te glo. In Jesus se tyd het die Fariseërs beslis geglo hulle bly voortbestaan na die dood, maar die Sadduseërs het dit nie geglo nie. Onthou julle toe Jesus gevra is aan watter een van haar mans ‘n vrou gaan behoort na haar dood, wat hy geantwoord het? Wel, hy het geantwoord dat ons almal in die hemel kinders van God sal wees, en dat ons nie sal trou nie, en vir ewig sal lewe. Vir Paulus, weer, het die mens uit ‘n siel en ‘n liggaam bestaan. Die siel was belangriker as die liggaam en dit is die siel wat vir ewig sou voortbestaan. Deur die eeue het Christene baie beskrywings van die hemel gegee. Die vroeë Christene het aan die hemel gedink as ‘n tuin, ‘n herstelde paradys, waar daar vrede en rustigheid sou wees. Toe die Middeleeue op sy hoogtepunt was, het Christene die hemel as ‘n stad beskryf, die nuwe Jerusalem. Daar sou mense nie dinge doen nie, maar net heeldag nadink oor God, en veral oor Christus se liefde. Die Renaissance, weer, het die hemel as ‘n plek van genieting gesien, waar ‘n mens jou vriende en familie weer sou ontmoet, en die vreugdes van die lewe sou geniet wat jy nie hier op aarde gehad het nie. Luther en Calvyn, tussen hakies, het glad nie oor die hemel geskryf nie. Hulle het hulle besig gehou met die koninkryk van God hier op aarde en sy uitdagings. Wat glo ons nou vandag oor die hemel? Ek sou sê ons kan aan twee dinge dink. Die eerste is dat die hemel nie leeg is nie. Dat dit nie net God is wat in die hemel is nie. Dat dit nie net God en Christus is wat in die hemel is nie. Die hemel is ‘n plek waar gelowiges by God en Christus is. Miskien sal ons verheerlikte liggame hê. Ons weet dit nie. Ons weet nie waar die hemel is nie. Ons weet nie hoe lyk dit nie. Maar ons weet dat ons by God sal wees. In die hemel. Die tweede ding wat ons van die hemel durf glo, is dat ‘n stukkie van die hemel reeds hier op aarde is, vandat Jesus hier was. Die hemel is hier op aarde as hoop en liefde. En dis hierdie hemelse waardes – hoop en liefde – wat ons elke dag hier op aarde aan moet werk. Want Jesus is klaar in die hemel. Hy het nou vir ons hierdie werk gegee, om die goeie boodskap van liefde en hoop hier op aarde te versprei.
Die tweede vraag waaroor ons op Hemelvaart moet praat, is Wat bedoel Lukas wanneer hy sê dat die Here opgevaar het na die hemel? Ons het eintlik hierdie vraag noual geantwoord. Die hemelvaart is deel van die heilsgeskiedenis. Die heilsgeskiedenis het begin toe God ons na Sy beeld geskape het. Ons het toe ‘n gemors daarvan gemaak deur eerder ander beelde na te volg. En toe het God besluit om na ons beeld gebore te word. En so het God in Jesus Christus vir ons kom wys hoe leef ‘n mens werklik na God se beeld. En dis veral Jesus se liefde en deernis, en die hoop wat hy vir ons gebring het, wat maak dat ons nou weer weet: dis hoe ‘n mens leef wat na die beeld van God geskape is. Lukas vertel ons hoe Jesus deur mense se liefdeloosheid gekruisig is, maar daaruit en daarteen opgestaan het, veertig dae sy boodskap van liefde en hoop verkondig het, en toe na die hemel opgevaar het. Dit beteken nie dat Jesus nou op een of ander wolkie daarbo sit nie. Dit beteken dat Jesus van ‘n menslike liggaam “oorgegaan” het na die Gees wat nou in ons almal woon. En daarom kan ons nou maklik die derde vraag antwoord: Wat maak Jesus Christus nou in die hemel? Jesus het sy Gees vir ons gestuur, dat ons almal nou die dinge kan doen wat verwag word van mense wat na God se beeld geskape is. Deur sy Gees verkondig en leef ons liefde en hoop. Hierdie waardes is nou nie meer “vasgevang” in Jesus se aardse liggaam nie. Hierdie hemelse waardes leef oor die hele aarde voort deur sy Gees.
No Comments	Onthou jy daai gebedstyd in Pinkster?
Written by Quintus Heine on May 4, 2010. Posted in Gebed	Met Pinkster op hande gaan my gedagtes terug na al die jare se verskillende maniere om mense aan die bid te kry. Toe ek ŉ kind was, was daar altyd die “gemeenskaps-voorbidders”, wat tydens Pinkster gebid het. As kind het jy voor die tyd geweet watter oom (min tannies het toe gebid) gaan opstaan en baie ernstig bid. Dit was gewoonlik sulke lang gebede, wat van die politiek, droogte/reën tot die dorpsake ingesluit het. Gewoonlik het die gebede so 3-5 minute geduur. Maar ons dominee was ook taktvol strategies. Hy het gereeld vooraf met oom Hans afgespreek om nie so in die begin van elke gebedsgeleentheid te bid nie, want dan ontneem hy ander die vrymoedigheid. Hy moet so aan die einde bid. Dit het Oom Hans nie afgesit nie, maar eerder belangrik laat voel – so nadat ŉ paar mense hulle kort gebede gebid het en dominee nie gou genoeg amen gesê het nie, het oom Hans sy kans aangegryp en die vloer gevat. Dan, het hy gevoel – dis tyd vir afrond en vir alles gebid wat die ander uitgelaat het – en om sommer dit wat hulle nie goed genoeg genoem het nie – weer te beklemtoon. Ek moet sê dit was in die tagtiger jare, toe ek my bediening begin het, ook nog so. Daar was minder “oom Hanse”, maar daar was tussen al die wonderlike voorbidders ook soms die wat die “vloer “ oorgeneem het as hulle in Pinksterbidure die kans gekry het. As predikant het ek ook soms ervaar dat as die mense vurig en entoesiasties bid – jy maklik die gevolgtrekking maak dat jy ‘n goeie preek gelewer het, maar weë die aand as hulle sukkel om aan bidde te kom – dan wonder jy oor jou boodskap – het dit mense se harte gemis?( Dit het ‘n ou dominee reguit vir my gesê- toe die mense die aand nie wil bid na my preek nie…) Ek het al gewonder of my Pinkster–broers, wat gedurig amen of halleluja tydens preke en gebede hoor – nie beter oor hulle preke voel na die “deurlopende terugvoering” nie. Ek weet daar is verskeie metodes om gebede tydens Pinkster te hanteer. Sommige doen groepgebede, ander laat die mense na mekaar draai. Baie gemeentes het al baie kreatief geraak. Hoe dit ook al sy – Pinkster is ŉ tyd vir gebed, vir soeke na die Here. Al het mense deur die eeue op watter manier ook al gebid, weet ek dat daar vele opregte gebede was en dat die Here na elke opregte gebed luister. Nou wonder ek of daar nie ŉ paar voorstelle hier gemaak kan word, wat gemeentes help om gebede tydens Pinkstertyd sinvol te maak nie. Dalk het jy voorstel.
No Comments	Pinkstergemeenskappe 7: ‘n Vertrek vol begaafde mense
Written by Jannie Swart on June 7, 2009. Posted in Tussenin	In hierdie laaste van my sewe blog bydraes oor Pinkstergemeenskappe – geinspireer deur Coenie Burger se werk oor gemeentes as bewegings in die kragveld van die Gees, en in teologiese gesprek met Peter Block se boek oor hoe gemeenskappe vorm en transformeer – is die fokus op gawes. Ek verkies Coenie se voorkeur om te praat van begaafde mense (mense met gawes) eerder as bloot gawes (bl. 191), want dit verhoed ons om saaklik en instrumenteel oor gawes te dink, en dit herinner ons dat dit primer oor mense gaan wat met hulle Gees-gegewe gawes in verhouding met mekaar leef. ‘n Fokus op begaafde mense verklaar ‘n erns oor die verskil wat God self maak as Hy nie maar bloot ‘n abstraksie, idee, of beginsel is nie, maar waar Hy werklik self teenwoordig en aktief is te midde van die morsigheid en tekortkominge waar gewone mense geloofsonderskeiding en bediening saam met mekaar beliggaam. Coenie skryf: “Ons glo dat die Gees nie net mense se gawes en planne in diens wil neem nie, maar dat Hy mense self (met hulle volle wese) wil intrek in die proses van die kerk en die koninkryk.”
No Comments	Pinkstergemeenskappe 6: ‘n Vertrek waarin mense leer om na mekaar te luister
Written by Jannie Swart on June 6, 2009. Posted in Tussenin	Wanneer gemeentes nie bloot die objekte is van leierskap se passies, belange, en agendas nie, kan ‘n kultuur geskep word van luisterende gemeenskappe waarin daar ‘n openheid is vir mekaar se verskille van opinie, kritiek, en besware. Dit is wat vir my so treffend is van die vroee Pinkstergemeenskap se Handelinge 6:1-7 episode, want die Handelinge 2:44 beskrywing van die eerste gemeente se “eensgesindheid” was duidelik nie ‘n romantisering van gemeenskap waarin daar nie ‘n openheid is vir “klagtes” en verskil van mening nie. Luister is die gewoonte wat Pinkstergemeenskappe kultiveer om onderlinge verskille van mening integraal deel te maak van hul geloofsonderskeidingsprosesse.
En dan ook twee moeiliker vrae wat met diskresie hanteer moet word: What forgiveness are you withholding?
No Comments	Pinkstergemeenskappe 5: ‘n Vertrek waar ons verantwoordelikheid neem
Written by Jannie Swart on June 5, 2009. Posted in Tussenin	Iemand het gister ‘n kort, maar treffende, verhaal vertel van die merkbare verskil in die vertrek toe leiers begin verantwoordelikheid neem (sien http://www.communitas.co.za/index.php/dienste/gemeenteprosesse/314-bewegings-van-die-gees/1250-beweging-van-die-gees-8-die-gees-rig-leiers-op-wat-verantwordelikheid-neem?lang=). Dit is presies hierna wat Peter Block verwys, in sy nuwe boek Community: The Structure of Belonging, wanneer hy skryf oor hoe belangrike die gesprek oor eienaarskap (“ownership”) vir enige gemeenskapsvorming en -transformasie is. Aangesien Block nie as teoloog skryf nie, ontbreek die perspektief natuurlik dat God die Eienaar is, en veronderstel eienaarskap by hom ‘n optimisme t.o.v. die mens se konstruktiewe vermoens. Daarom hou ek meer van die woord verantwoordelikheid as eienaarskap, want daarmee behou ons die teologiese fokus dat gemeentes deel word van ‘n beweging (die beweging van die Gees) wat reeds in volle swang is, nie deur onsself geinisieer word nie, en ook nie aan onsself behoort nie. Ons deelname staan altyd in die lig van hoe ons onsself verantwoord ten opsigte van dit waarvan ons die voorreg het ontvang het om te kon deel word. Paulus gebruik dikwels treffende metafore om hierdie aspek te verbeeld, soos bv. dat ons medewerkers (1 Kor. 3 & 2 Kor. 6) en bestuurders (1 Kor. 4) is van dit wat God reeds aan ons toevertrou het.
No Comments	Pinkstergemeenskappe 4: ‘n Vertrek met oop vensters van moontlikhede
Written by Jannie Swart on June 4, 2009. Posted in Tussenin	Gemeentes wat beweeg in die kragveld van die Gees is oop vir die inbreking van God se toekoms op enige gegewe oomblik (“God’s promised and preferred future”, soos Pat Keifert dikwels daarna verwys). Gemeentes is vertrekke met oop vensters waar die Duif verrassend kan invlieg. Dit is nie iets wat vanuit die vertrek self georkestreer kan word nie. Dit is altyd die verrassende inisiatief van God self. Die Christelike pneumatologie ken nie die teleologie van die moderne humanisme se drang tot liniere progressie en ontwikkeling nie. Pneumatologie is ingebed in die Christelike eskatologie, wat iets heeltemal anders is as teleologie. Dit is georienteer aan praktyke en gewoontes van geloofsonderskeiding rondom Woord en sakrament, en in verhouding met die ander, eerder as die gekontroleerde middele van strategiese beplanning (alhoewel oomblikke van beplanning belangrik kan wees op gegewe momente binne die groter prentjie van geloofsonderskeiding). Peter Block, in sy boek Community: The Structure of Belonging, onderskei tussen “possibility… which lives into the future” en “problem solving… which makes improvements on the past”. Hy skryf: “The possibility conversation frees us to be pulled by a new future… The leadership task is to postpone problem solving and stay focused on possibility until it is spoken with resonance and passion”. Block meen dit is fataal wanneer ons moontlikhede begin verwar met doelstellinge, voorspellings, en optimisme. Lg. vorm eintlik niks nie. Dit sus net ons gewetens dat dinge darem nou ‘n bietjie beter is, en dit lig net die gemoed so effens met die illusie dat ons die toekoms kan beheer. Block skryf: “Possibility is not about what we plan to happen, or what we think will happen, or whether things will get better… Nor is possibility simply a dream. Dreaming leaves us bystanders or observers of our lives. Possibility creates something new. It is a declaration of a future that has the quality of being and aliveness that we choose to live into.” Teologies sou dit vertaal kon word tot ‘n radikale toespitsing op die nuwe moontlikhede van wat God in ons midde inisieer.