Die groot ontsnapping - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die 'Groot Ontsnapping' het op 24 Maart plaasgevindste 1944. Dit was in werklikheid 'n massa-ontsnapping uit Stalag Luft III by Sagan in die middel van Duitsland en is nie die 'Groot Ontsnapping' genoem voordat dit die titel geword het van die Hollywood-film in die 1960's nie. 76 mans het uit Stalag Luft III ontsnap, maar die ontsnapping het berug geword vir die moord op 50 van die vlugtelinge deur die Gestapo.
Toe Anthony Eden die nuus van die moorde in die House of Commons bekend maak, was daar woede. Die Huis het 'n belofte gemaak dat hy diegene wat verantwoordelik was vir die moorde, sou opjaag en onmiddellik nadat die oorlog in Europa geëindig het, het die RAF 'n spesiale ondersoekeenheid opgerig onder leiding van Frank Mckenna - 'n vlugingenieur in die Bomber Command wat voorheen 'n polisiebeampte was . Mckenna het 30 missies vir Bomber Command gevlieg en was bekend as 'n deeglike en metodiese werker. Daar is algemeen aanvaar dat as iemand die oortreders kon vind, dit Mckenna sou wees.
Die eerste ding wat Mckeena gedoen het, was om uit te vind hoeveel van die ontsnapping hy kon doen - wie daarby betrokke was, hoe die tonnels gebou is sonder om agterdog te wek, ens. Die eskaderleier Roger Bushell het die hele ontsnappingsoperasie beveel. Ken Rees het gevra om te ontsnap, maar was in die tonnel toe die breking ontdek is. Rees onthou dat Bushell spesifiek die punt gemaak het vir diegene wat betrokke was by die ontsnapping dat sommige nie sou oorleef nie.
Sommige mans is as 'Priority Escaper' geklassifiseer, terwyl ander as 'Hard Asses' geklassifiseer is. 'Priority Escapers' was mans, wat die beste kans op sukses gehad het - hulle het Duits of Frans goed gepraat en kon beter saamsmelt in die algemene massa reisende mense. Die hoofstasie van Sagan na Berlyn was net een kilometer van Stalag Luft III af. Drie vlugtelinge het 'n trein na Berlyn gevang, maar in die algemeen het minder as 50% van die vlugtelinge 'n trein gevang omdat hulle te riskant gevoel het. 'Hard Asses' was vlugtelinge wat verkies het om na vryheid te wandel. As hulle nie taalvaardighede het nie, het hulle geweet dat hulle snags moes reis suid Switserland toe en skuil gedurende die dag. Wat teen hulle was, was die weer. Baie van die 'Hard Asses' is vinnig gevang - slagoffers van die baie koue weer.
Mckenna het min gehad om aan te gaan. Baie rekords van Gestapo-offisiere is doelbewus vernietig deur diegene wat nie gevang wou word nie, of in die algemene chaos van oorlog. Hy het egter uitgevind dat die liggame van diegene wat vermoor is, veras is en dat hul as na Stalag Luft III teruggestuur is. Daar was 'n naam van die krematorium op elke urn. Ten minste kan Mckenna elke moord grof na 'n gebied vaspen. Hy het aangeneem dat die mans nie vermoor is nie en dat hul liggame baie kilometers ver vervoer word om veras te word. Sy aanname was dat elke moord naby die krematorium sou wees wat op elke kruik was. Dit was 'n begin.
Op 3 Septemberrd In 1945 vlug Mckenna na Duitsland en begin sy jag vir die moordenaars. Hy het 'n lys name gehad. Britse intelligensie het die name gevind van 106 bekende plaaslike Gestapo-offisiere wat gekoppel is aan gebiede waar krematoriums gebruik is om die liggame van die vermoorde te veras. Mckenna het ook baie meer inligting gekry van die kommandant van Stalag Luft III, von Lindeiner, wat woedend was oor die moorde.
Die feit dat 'n lys van name in 'n land wat deur oorlog verwoes is en waar die bevolkingsbeweging heers, 'n lys name bevat, het Mckenna se taak egter nie makliker gemaak nie. Daar is gelees dat baie Gestapo-offisiere alles in hul vermoë gedoen het om hul identiteit te verander en bloot op die agtergrond te smelt. Mckenna het ook geweet dat hy geen hulp sou kry van die Sowjet-owerhede in die deel van Duitsland wat deur die USSR beset is nie. Hy kon min doen aan die Koue Oorlog-politiek. Mckenna het egter geglo dat min tot die Sowjet-beheer wou leef, sodat hy vol vertroue was dat baie van diegene wat hy wou hê, in Wes-Duitsland sou word.
In Julie 1946 ontvang Mckenna die deurbraak wat hy nodig het. 'N Voormalige bestuurder van die Gestapo is in Saarbrücken betrap. Ondervra bevestig hy dat Bushell geskiet is en dat Emil Schulz as tweede-bevelvoerder van die Gestapo in Saarbrücken was. Schulz was onbekend aan Mckenna, en hy was reeds in die gevangenis en Mckenna het uitgevind waar hy die huis van Schulz se vrou oorval het. Sy het ontken dat sy kontak met Schulz gehad het, maar Mckenna het 'n brief van haar man gekry. Dit is op die gevangenisskrif geskryf en selfs sy gevangenisnommer daarop. Schulz word in die Saarbrücken-gevangenis aangehou.
'N Aanval op 'n krematorium in Kiel was ook suksesvol. Hier het mans van die groep van Mckenna die name gevind in krematoriumrekords van die vier Gestapo-offisiere wat die lyke van vier van die ontsnaptes na die krematorium gebring het. Die twee mans wat Mckenna die meeste gesoek het, was Johannes Post en Fritz Schmidt. Hulle is albei gevind en tereggestel. Hulle verdediging van 'slegs opdragte te gehoorsaam en wat anders kan ons doen?' is nie aanvaar nie en hulle is skuldig bevind. Pos is vroeg in 1948 opgehang.
Toe Mckenna voltooi is, is meer as dertig Gestapo-offisiere wat met die moorde verband hou, gestraf. Die maksimum straf vir enige vlugteling was dertig dae in afsondering - nie die dood nie. Dertien Gestapo-offisiere is ter dood veroordeel en opgehang. Nog sewentien het lang gevangenisstraf gekry. Nadat hy die RAF verlaat het, het Frank Mckenna weer 'n polisiebeampte geword.