Geskryf deur Sheheryar Banuri
Toe die Verenigde Koninkryk die Europese land geword het met die grootste aantal COVID-19 sterftes vroeër hierdie maand was daar hernude kritiek van hoe dit die krisis hanteer het. 'N Algemene klag was dat dit te laat ingegaan het.
Die VK het alle nie-noodsaaklike ondernemings gesluit en die openbare beweging op 23 Maart ernstig beperk, byna tien dae nadat die Wêreldgesondheidsorganisasie verklaar het dat die coronavirus 'n pandemie. Dit was twee weke daarna Italië - toe die land wat die ergste geraak is in die wêreld - het sy eie toesluit ingestel.
Sir Patrick Vallance, hoof wetenskaplike adviseur van die Britse regering, het gesê dat hierdie vertraging nodig was omdat mense sou die volgende reëls "versadig" word. As die teorie vertraag is, sou die teorie seker gemaak het dat die publiek nie geduld sal hê met die beperkings toe die uitbreek op sy ergste was nie.
Die idee dat die publiek vatbaar sou wees vir hierdie 'gedragsmoeiheid', het aanleiding gegee kritiek van sommige wetenskaplikes sowel as ondersteuning van ander. Was die regering korrek om te dink dat nakoming mettertyd sou daal?
Verkeersdata en ligginginligting vanaf mense se telefone stel voor dat die nakoming van die sluitingsperiode afgeneem het, soos voorspel. Die nakoming van maatreëls vir openbare gesondheid het mettertyd afgeneem in vorige pandemies ook. Maar dit is nie weens moegheid nie.
Inteendeel, die aanvaarding van gesondheidsbeskermende gedrag hang af van ons oortuiging van die risiko's wat ons inhou wanneer ons nie daaraan voldoen nie. Vir mense om daaraan te voldoen, moet hulle glo dat die risiko om dit nie te doen nie, groot is - veral met maatreëls wat groot inspanning verg.
So ver so goed. Maar hier is 'n probleem. Dis "Optimisme vooroordeel": die idee dat ons voorspel dat die waarskynlikheid dat ons negatiewe lewensgebeurtenisse (soos kanker opdoen) baie laer is as die waarskynlikheid dat ander wat dieselfde geleentheid in die gesig staar.
Sulke denke word in baie verskillende situasies gesien, en navorsers het die verskynsel tydens die huidige koronaviruskrisis gedokumenteer. In 'n opname in vier Europese lande gedoen - Frankryk, Italië, die Verenigde Koninkryk en Switserland - aan die einde van Februarie 2020 (ongeveer die tyd van die Italiaanse ineenstorting), het navorsers deelnemers gevra om die waarskynlikheid dat hulself en die algemene bevolking COVID-19 in die volgende paar maande gaan kry, te skat. Net meer as 30% van die steekproewe het gedink dat hulle 'n 0% -kans het om die virus te vang, maar slegs 6.5% het 'n 0% -kans dat ander dit sou vang.
Mense is meer geneig om optimisties te wees oor hul eie situasie as ander mense. marekusz / Shutter
In die algemeen is optimisme vooroordeel baie nuttig, wat in sekere situasies beter lewensuitkomste lewer. Mense met hoër vlakke van optimisme werk harder, spaar meer en is meer geneig om weer te trou ná 'n egskeiding. Maar dit is problematies om mettertyd aan riglyne te voldoen. Dit is omdat ons optimisme daartoe lei dat goeie nuus ons oortuigings verander vinniger as slegte nuus. In wese beteken dit dat ons geneig is om te dink dat die virus ons nie sal beïnvloed nie, en hoe suksesvoller 'n virusbeheersingstrategie is, hoe meer waarskynlik is dit dat ons glo dat ons immuun is.
Fokus op risiko
As ons eers begryp dat die nakoming nie daal as gevolg van moegheid nie, maar as gevolg van die verlaagde waargenome risiko, is dit duidelik dat enige strategie moes fokus op hoe om 'n hoë persepsie van risiko te handhaaf.
Die Britse regering moes ook nadink oor vertroue, want vertroue in owerhede beïnvloed hoe risiko waargeneem word. Dit kan op sy beurt lei tot 'n effek op die nakoming van gesondheidsmaatreëls. Byvoorbeeld, a bestudeer uit die 2009-pandemie vir varkgriep het bevind dat vertroue in owerhede mense beïnvloed het om aan beheermaatreëls soos kwarantyn en vermyding van skares te voldoen.
Die owerhede moes dus alles in hul vermoë gedoen het om hoë vertroue te handhaaf. Een van die sleutelareas waarop hulle kon konsentreer, is konsekwentheid. Dit word teoreties aangetoon dat teenstrydige inligting vertrouensvlakke oor tyd verlaag, met mense wat uiteindelik onbestaanlike inligting heeltemal ignoreer. In die praktyk het dit in Toronto tydens die SARS-uitbraak in 2003 gebeur. Onbestaanlike inligting van die Kanadese owerhede mense se nakoming van kwarantynmaatreëls beïnvloed.
In die algemeen was die Britse regering van mening dat die nakoming van toesluitings mettertyd sou verminder. Maar die kritieke fout wat dit gemaak het, was om te dink dat dit sou wees omdat mense moeg word vir die reëls. Dit het daartoe gelei dat die regering die inskakeling uitgestel het, en waarskynlik die waargenome risiko verder verlaag het, en dit dus minder waarskynlik gemaak het dat mense sal hou by die riglyne sodra dit geïmplementeer is, sowel as wat 'n verdere erosie van vertroue oplewer.
Miskien is hierdie besluit geneem omdat die vertrouensvlakke reeds laag was. Volgens die Aanwysers vir wêreldbestuur, het die persepsie van die Britse regering se doeltreffendheid sedert 2015 gedaal, en sedert 2017 was dit op die laagste vlakke sedert die eerste verslagjaar - 1996. Maar wat ook al die rede, dit wil voorkom asof 'n onvolledige begrip van menslike gedrag die pandemie van die Verenigde Koninkryk ingelig het. reaksie.
Sheheryar Banuri, lektor, Universiteit van East Anglia
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom dit mettertyd moeiliker word om te voldoen aan die toesluit?