To live is to die, ook bekend as Standerd 9 in Vereeniging | Watkykjy
In Snotstories deur Chopper Charlie August 27, 2013
Kyk, standerd nege is nie speletjies nie. Weet nie of dit al verander het nie, maar in my tyd het almal getune standerd nege is die ene om voor te watch. Die Bakkies Botha van standerds. Die ene wat jou eina maak. Die ene wat jou skelm in die skrum bykom. Matriek is blykbaar 'n breeze na jy standerd nege oorleef het, tune die ouer kinders ons destyds. Blykbaar.
Nou standerd nege in Vereeniging is ook extra special, soos jy maar kan imagine. Al die seuns raak mos lekker dik rammetjie uitnek met al die polsende hormone en natuurlik staan die dooslike hoërskool onnies (basically almal insecure en aggressiewe Apartheidsera etterblapse) nie 'n fok daarvoor nie. Soos een poes getune het: 'Ek is nie bang om hof toe te gaan nie. Ek het by 'n swart skool gewerk, ek slaan middeldeur!' Klas. Altyd klas in Vereeniging.
Om nog brake fluid by die chloor te gooi, was ek in standerd nege te midde van puberteit. Lekker pizza op die wange, stem soos 'n hiëna met 'n verkoue, growth spurts oornag en skuim spurts teen my lakens, sommer ook oornag. Kry vir jou ou puisiegevreet. Verduidelik daai vir Ma… Lekker fokken blind.
En dan nog die metal… Jy sien, ek het al van standerd vyf af geflirt met 'n 'Appetite for Destruction' maar hier standerd nege rond toe trek ons al by Slayer, Carcass, Death, Sepultura, asook Metallica pre-Black Album. En dis onder andere waaroor hierdie ou staaltjie gaan.
Die metal. Daai wonderlike sexy, donker dame met die baie tattoos wat ons zef laaities in V'town geselskap gehou het deur die storm-en-drang van ons tienerjare. Daai onstuitbare krag wat ons saamgesnoer het as die 'Satanistiese kliek' wat swart klere en Docs Lentedag toe dra en Anarchy signs teen die pawiljoene uitgekrap het met passers. Die einste metal wat 'ons lewe verwoes het' volgens een eks-vriend toe ons nie as prefek gekies is nie. Goeie tye.
En so was dit dan ook dat die metal my winkende loopbaan as publieke spreker keelaf gesny het. Soos 'n kat s'n by regte Sataniste se braai (gewoonlik in Sasolburg of Oos-Londen). So 'n belowende en sprankelende toekoms in die donker kiem van negatiwiteit gesmoor. Ek verduidelik…
Na klein Chopper die eerste keer in Graad 1 'n sertifkaat (met 'n A+ nogal!) in die Vereeniging Stadskouburg gewen het vir 'n kak rympie oor Batman en Robin, was hy maar altyd betrokke in die publieke sprekerskringe. Moeilik om te glo, maar dié klein kokkelol het daarvan gehou om kak te praat en voor op die wa te wees. Kan jy dit fokken glo?
Klap ek toe hoërskool en try uit vir die Redenaarsaande. Word dadelik gekies, sommer Engels en Afrikaans, en wen pryse en kak. Big fuckin' deal. Kak pryse. Altyd. Maak naam as die klein outjie wat so snaaks is en lekker met homself spot. (In standerd 7 het ek byvoorbeeld myself met John Rambo vergelyk. Tannies het gepoep van die lag. Dit was fokken legit.)
As permanent fixture op die Redenaarsaand elke jaar was daar dus geen kwessie of ek sou deelneem in Standerd 9 nie. Ek is mos die klein, snaakse outjie wat ouers laat kraai van die lag. Mos. Maar dit was voor die metal, sien.
Want daai donker dag toe staan ek op in die Standerd 9 Engelse klas om my speech voor te dra (wat sou bepaal of ek deurgaan vir Redenaars). 'n Blote formaliteit. Gewoonlik. Maar nie dié dag nie. O nee.
Met 'n somber stem kondig ek my speech se naam aan: 'To live is to die…' en wag so 20 sekondes vir die losers in my klas om te besef ek fokken speel nie. Ook die juffrou. Hierdie kak is fokken serious. Julle sal luister.
(Nou vir dié wat nie weet nie, 'To live is to die' is die naam van 'n Metallica tune van die album '…And Justice For All' af. Dit gaan basically oor hoe disillusioned die skrywer is met die lewe en wens hy was eerder fokken vrek. Die mede-skrywer van die liedjie, Cliff Burton, was Metallica se bassist tot hy self gevrek het in 'n toerbusongeluk net voor die album. Profetiese kak. Ek post die woorde hier onder vir julle. Dis baie metal.
Cannot the Kingdom of Salvation take me home?)
Na my dramatiese opening launch ek toe in 'n 15 minute downward spiral of death and depression in. In retrospek dink ek my hormone, die metal invloed en die Vereeniging faktor het perfek gekombineer om 'n toekomsblik so swart soos Metallica se volgende album – die Black Album – te verf. Fokken alles swart. Pikfokkenswart.
In kort het my speech gegaan oor die futiliteit van die lewe. Ons word gebore om dood te gaan en doen ons bes om bietjie pret te hê, maar dis doelloos en misguided. 'n Mors van fokken tyd. Jy kan net sowel jouself vrekmaak, dit gaan anway gebeur. Heavy diep. Heavy goth. Heavy metal. En heavy skokkend vir Vereeniging Hoërskool in die vroeë nineties.
(Veral 'n Vereeniging wat onlangs deur daai loser Rodney Seale besoek is om te preek oor die evils van rock en roll. Daai's 'n storie vir 'n ander dag…)
Ek sluit toe ook af met 'n quote uit die Metallica tune uit (hoe dan nou anders?): 'All this I cannot bear to witness any longer. Cannot the kingdom of salvation take me home? To live… is to die…'
Ek onthou nog die oopmond babergesiggies van Standerd 9/1 en die simpel juffrou se geskokte stilte. Dit, en die merkbare afgryse en naakte vrees op haar gesig. Dis asof die klaskamer 'n begraafplaas buite is en ons almal is geklee in swart en ons staan en huil onder swart sambrele terwyl dit liggies om ons reën. Oor die lewe. Wat in die kis lê. So jonk, so dood. Tragies.
*kriek-kriek-kriek… stoelpoot trek skril oor vloer*
Ek gaan sit toe maar terwyl my klasmaats ewe skielik moet deal met die swart hond van selfhaat en die donker wolke van depressie. Vat so fokkers! Kry vir julle. Lekker Standerd 9. Once.
Die juffrou besluit sommer op die spot hierdie kak sal nie deug nie en reken onmiddellik my speech is te morbied vir die gees van die Redenaarsaande. Maar omdat ek so goed speech is sy bereid om my te laat deelneem mits ek my speech oor iets anders maak, jy weet, iets lig en humoristies. Soos my vakansie of iets poes.
Hiervan was daar natuurlik geen sprake nie. 'To live is to die…' was myns insiens my crowning achievement, die beste ding wat ek nog ooit gedoen het. Kon die naaiers nie sien hoe briljant dit is nie?
En so skop die klein small-town marabsie wat metal luister vas teen die Establishment vir sy oortuigings en verbeur sy kans om simpel mammas en pappas te laat lag tot die flou tee by hulle neusgate uitspuit by die Redenaarsaand.
Ai die metal darem…
Hier is Metallica se 'To live is to die' live:
En hier is die liedjie op klavier. Dis omtrent hoe goed my Standerd 9 speech was in vergelyking met die oorspronklike liedjie.