Waarom Middeleeus: Annamaria Kovacs - Kenmerke - 2022
Ek dink dit het alles op die laerskool in Hongarye begin toe my geskiedenisonderwyser die eerste keer sy sleutel na die seuns gegooi het wat tydens sy klas nie sou ophou praat nie.
Laat ek dit verduidelik.
Hy was 'n ouer heer, in 'n land waar individualisme en enige afwyking van die amptelike leerstelling ten minste afgekeur en ontmoedig is, en dikwels met taamlik harde maatreëls gestraf word. Alhoewel teen die tyd dat ek in die laat 70's op die laerskool was, bekend was as 'die gelukkigste barak' van Oos-Europa, was die handboeke waaruit ons die geskiedenis moes leer, nog steeds propvol standaard Marxistiese retoriek, wat die gemeenskaplike lewensvorm van Prehistoriese mense, wat verklaar dat hulle s'n 'die eerste samelewing was waar almal gewerk het en gelyk is.' kattepote, die edele 'klas' (tot vandag toe, as iemand die term 'klas' gebruik, trek ek ineen) teenoor die onderdrukte boere wat in hul jammerlike hutte saamdrom, en hul karige bestaan ​​behou deur alles wat hulle mag hou van die swoeg hul arbeid.
Ja, dit was regtig so geskryf. En dan het ek nie eers die illustrasies genoem nie.
Toe mnr. Talas die boek tydens die eerste klas neem en dit letterlik teen die muur gooi en sê 'en dit is waaruit ons NIE sal leer nie', is dit onnodig om te sê, ons was 'n bietjie geskok. Maar hy het toe aan al die verwarde vyfde-leerlinge verduidelik dat waarom dit wat in die boek staan, op die minste twyfelagtig was.
Vir my was dit liefde met die eerste oogopslag: die Middeleeue het baie ingewikkelder en baie interessanter geword, vol lewe, konflikte, persoonlikhede, individue en hul optrede in teenstelling met die stryd van vormlose en gesiglose massas .... Teen die tyd dat ek die laerskool verlaat het, kon ek eintlik volg, vrae vra en redelike skripsies skryf, eerder as om net wat in die boek staan, te papegaai. My onderwyser (wat ek later geleer het, was vanweë sy siening uit 'n groep universiteitsprofessore verban om graadskool te gee), het my baie vroeg geleer om krities te dink en kritiek te lewer, en dat ek altyd, altyd sou waag om vrae te vra en leer dat 'n mens voorbereid kan wees op die toekoms deur die verlede te bestudeer.
Ek het ook geleer hoe om te eend as hy die bos sleutels trek: die seuns agter my het regtig baie gepraat ...
Op hoërskool het ek die voorreg gehad om geskiedenis te leer deur 'n briljante dame wat eintlik een van die universiteitstudente was wat aktief betrokke was by die revolusie in 1956, en soos ons later uitgevind het, was dit daar by die parlementsgebou toe die Kommunistiese wag geopen het vuur op die vreedsame betogers. Sy het ook begin deur ons handboek van die hand te wys en elke keer te wys waar dit verkeerd was. Haar uiteensetting van die ineenstorting van die Romeinse Ryk en die begin van die Donker Eeue was so bondig, logies en insiggewend dat ek later my notas vir hoërskoolklasse gebruik het om my aspirant-argeologiestudente te leer.
Me Beke het later, na 1989 se vreedsame regeringsverandering, deel geword van die eerste Demokratiese regering as Sekretaris van Onderwys en ons het kontak verloor. Maar ek het nog nooit vergeet hoe sy op daardie dag in 1989 in die middel van die klaskamer gestaan ​​het toe ons terugkom van die verklaring van die Republiek voor die parlement nie en onthou, trane stroom oor haar gesig, hoe, in 1956, sy hou haar vriendin se sterwende liggaam in haar arms vas op die trappe waar die nuwe republiek nou gebore word.
Ek het die geskiedenis gesien en mense gehoor wat eintlik daar was ... Ek was altyd 'n romantikus van harte, en op daardie stadium, met al die emosies wat 'n 18-jarige se hart kan hou (en ja, dit is baie), het ek geweet dat dit dit was. Dit was dieselfde dinge waaroor die Middeleeuse eposse gegaan het; dat daar universele, eeueomvattende waardes en deugde was en dat ek vir altyd verlief sou wees op die geskiedenis en die Middeleeue.