Alhoewel Imposter Syndrome (IS) tradisioneel as 'n vroulike verskynsel gesien word, is daar nie baie harde gegewens om te bevestig dat vroue dit wel ervaar as mans nie. Die rede waarom dit as 'n vroulike toestand gesien word, is bloot dat die verskynsel eers met behulp van navorsing oor vroue ontdek is, en dit is 'n stereotipe wat vasgeval het. As sodanig kan mans wat dit ervaar die ekstra las hê om hulself te laat ontmasker omdat hulle aan so 'n klaarblyklike vroulike klag ly.
En mans ly inderdaad aan IS. Baie studies het geen verskil gevind in gevoelens vir selfopgawes onder manlike en vroulike universiteitstudente, professore en professionele persone nie. Harvard-sielkundige Amy Cuddy het 'n TED Talk oor kragposisie in 2012 aangebied, en was stomgeslaan om duisende e-posse te ontvang van mense wat berig het dat hulle soos 'n bedrog gevoel het - waarvan die helfte van mans afkomstig was.
Die IS-kenner Valerie Young beweer op haar webwerf impostersyndome.com dat die helfte van die deelnemers aan haar Imposter Sindroom werkswinkels mans is. In 1993 het Pauline Clance, die skrywer van die oorspronklike werk wat die toestand van IS definieer, het toegegee dat haar oorspronklike teorie van impostorsindroom as 'n unieke vroulike probleem verkeerd was, aangesien 'mans in hierdie bevolkings net so waarskynlik is dat vroue lae verwagtinge van sukses het en om bydraes te lewer tot faktore wat nie aan vermoëns behoort nie'.
Volgens IS-navorsers by die Amerikaanse sielkundige profielprofiel, Arch Profile, van 'n steekproef mense wat Imposter-sindroom ervaar:
32% van die vroue en 33% van die mans voel nie dat hulle enige sukses verdien wat hulle behaal het nie.
36% van die vroue en 34% van die mans neem perfeksionisme tot 'n uiterste en stel onrealistiese verwagtinge vir hulself.
44% van die vroue en 38% van die mans het geglo dat die meeste van hul prestasies 'n aaklig was.
47% van die vroue en 48% van die mans het nie geglo dat hulle dit het nie
verdien die belonings wat hulle ontvang het as gevolg van hul harde werk.
Die ervaring van IS blyk dus nie tussen mans en vrouens te verskil nie. Verder is een studie gerapporteer in die Times aanvulling op hoër onderwys in 2016 beweer selfs dat mans meer geneig is tot die gevolge van IS as vroue. Holly Hutchins, medeprofessor vir ontwikkeling van menslike hulpbronne aan die Universiteit van Houston, het gekyk na die gebeure wat Impostor-sindroom by sestien akademici in die VSA veroorsaak het. Hierdie navorsing het getoon dat die mees algemene sneller vir geleerdenaars se gevoelens die bevraagtekening van hul kundigheid deur kollegas of studente was. Deur hulself negatief met kollegas te vergelyk, of selfs suksesse te verseker, het dit ook gevoelens van gebreke by die akademici ontlok.
Wat regtig interessant was, was die verskille tussen mans en vroue in die manier waarop hulle hierdie IS hanteer het. Vroue het baie beter hanteringstrategieë, wat sosiale ondersteuning en selfpraat gebruik het, terwyl die manlike aansporings meer geneig was om alkohol en ander strategieë wat vermy word om vals te voel.
Manlike imposter-sindroom en stereotipe-terugslag
Alhoewel daar nie 'n duidelike verskil is in die getal mans en vroue wat IS ervaar nie, is daar moontlik minder mans wat dit openlik erken. Mans sal minder geneig wees om oor gevoelens van imposterisme te praat as vroue as gevolg van 'stereotipe terugslag', of sosiale straf, wat die vorm van beledigings of selfs sosiale dwang kan aanneem omdat hulle nie aan mans stereotipes voldoen nie, soos die een wat sê mans moet selfgeldend en selfversekerd wees. Dit kan maak dat mans huiwerig is om hulself te erken dat hulle self twyfel; dit is net nie 'n manlike eienskap nie, en dit erodeer hul gevoel van manlikheid.
As een skrywer in Visa gestel, mans ly wel aan IS, maar hulle is net te 'skaam' om dit te erken. Die persepsie van IS as 'n vroulike probleem word dus volgehou - dit lyk asof vrouens geen probleem het om hul self-twyfel toe te ken nie, terwyl mans dit wel doen.
Net soos wat die samelewing gedragsverwagtinge by vroue het, so het dit ook verwagtinge by mans - maar anders. Daar word van mans verwag om hul prestasies 'groot te maak', om selfs cockerig, arrogant te wees. Daar word van hulle verwag om sterk te wees en nie so emosioneel kwesbaar te wees dat hulle deur self-twyfel geteister word nie. Dit kan hulle baie meer terughoudend maak om te praat oor hoe hulle voel soos 'n bedrog.
Hierdie 'grootword' kan ook 'vertroue' genoem word. Mans kan die hoogste vertroue ervaar (of word verwag); Dit is waarskynlik een van die kenmerke wat as manlik beskou word. Dit kan mans 'n werklike voordeel gee, want vertroue kweek vertroue - ons is meer geneig om mense te vertrou en te glo wat selfversekerd en selfversekerd is, wat beteken dat hulle meer geneig is om te slaag. Dit is duidelik dat 'n verkoopsman minder suksesvol sal wees deur te lyk of hulle onseker is oor hul produkte as wat iemand wil hê. Dit is maklik om te sien hoe oorvertroue mans die voorsprong kan gee.
En dit is net so maklik om te sien hoe 'n man wat nie selfvertroue het nie, of deur self-twyfel oor sy vermoëns geteister word, nie net daardie natuurlike voordeel gaan verloor nie, maar dat dit teen hulle gedraai word in ooreenstemming met die stereotipiese terugslag en samelewingsnorme. ; mans word in die samelewing geprys en aanvaar vir hul manlike eienskappe, daarom volg hulle dat hulle die negatiewe uitsprake sal ontvang vir enigiets minder.
Nie alleen is die man met self-twyfel nie 'n samespanning as hy sy gevoelens erken nie, maar hy kan ook 'n selfopgelegde terugslag hê. Die vroulike aansteller het slegs te make met die gevoelens om 'n valse te wees; die manlike vermeerder moet die foneerdery die hoof bied en ook sy selfidentiteit as man tref as 'n direkte gevolg van valsheid. Is dit dan 'n wonder dat mans minder geneig is om hulself soos bedrog te laat oorleef, en dat hulle meer geneig sal wees om te ontken of om te vermy?
Imposter-sindroom en geestesgesondheid by mans
Een van die grootste - maar miskien verrassendste - maniere waarop ek sien dat IS manifesteer by mans wat anders is as vroue, is op die gebied van geestesgesondheid. Ek sien baie mans in my privaat praktyk vir geestesgesondheidsklinieke, maar mans kom dikwels baie anders voor as vroue met geestesgesondheidsprobleme.
Volgens my ervaring is mans baie meer geneig as vroue om hulself op te doen oor probleme met geestesgesondheid. Hulle vind die idee baie moeiliker om te aanvaar as vroue.
Tradisioneel het dit tot uiting gekom in die onwilligheid om hulp te soek, en dit is nog steeds tot 'n groot mate waar; navorsing deur die Mental Health Foundation in die Verenigde Koninkryk, so onlangs as 2016 getoon het dat mans steeds minder geneig is om hulp te soek as wat vroue is (28 persent van die mans het gesê dat hulle nie hulp gesoek het met 'n geestesgesondheidsprobleem in vergelyking met net 19 persent van vroue). Soos een bron dit gestel het; Soveel mans vermy om te praat oor wat in hul gedagtes aangaan, uit vrees dat hulle geoordeel of geïgnoreer word - of dat hulle aan 'man up' gesê word.
Nie net dit nie, dieselfde navorsing het ook bevind dat mans meer huiwerig is as vroue om iemand te vertel dat hulle met geestesgesondheidskwessies sukkel; slegs 'n kwart van die mans vertel ander mense in vergelyking met 'n derde van die vroue, en die meeste van hulle sou twee jaar wag voordat hulle die moed opgee om dit bekend te maak.
'N Perfekte voorbeeld hiervan is Dave Chawner, 'n komediant wat tien jaar met anorexia en depressie geleef het voordat hy hulp gesoek het. Hy het vertel The Guardian koerant dat hoewel mans deur die samelewing 'toegelaat' word om oor emosies soos spanning en woede te praat, 'word iets anders as kwesbaarheid geïnterpreteer', daarom het hy gevoel dat mans die gevoelens baie meer opvul.
'Man Up' - die mees vernietigende frase in die moderne kultuur?
'N Artikel in The Telegraph in 2015 het aangevoer dat om mans '' man up '' te sê baie skadelike gevolge kan hê omdat die frase 'ons begrip van manlikheid en manlikheid as konsepte kan vervaag'. Deur mans te sê om soos 'n man op te tree, koop die manlike stereotipes presies wat dit beteken om 'n man te wees, en dit is tipies sterk aksie-helde.
'N Kultuur waarin mans' soos mans 'moet optree, is die rede waarom seuns baie vinnig leer dat' groot seuns nie huil nie 'en dat emosies daarom gepers en onderdruk moet word. Jong seuns word geleer dat emosionele sensitiwiteit swak is en opgroei daarmee in hul psigieë.
Is dit wonder dat 'n man om 'man up' te sê, waarskynlik daartoe kan lei dat hulle hul eie waaghalsigheid bevraagteken - en hulle soos 'n vermaning vir hul geslag laat voel?
Mans sukkel met die dissonansie tussen die twee oortuigings wat hulle oor die algemeen ten opsigte van geestesgesondheid het. Enersyds is mans bedoel om sterk te wees. Daar word herhaaldelik aan hulle gesê dat 'man up!', Wat beteken om taai te wees, om hulself en hul emosies te beheer en bowenal sterk te wees. Mans word ontmoedig om baie positiewe of gesonde eienskappe na te streef wat as onmenslik beskou word. Dit sluit in die vermoë om 'n verskeidenheid emosies te ervaar, insluitend vrees, seer, verwarring of wanhoop.
'N' Regte man 'teenoor 'n vermeerder?
Wat gebeur dan as hulle besef dat hulle nie een van die dinge is nie - dat hulle hulp nodig het, dat hulle 'swak' is en dat hul emosies dreig om hulle te oorweldig, dat hulle nie kan klaarkom nie? Sommige mans kan die eerste bewering na 'n nuwe een verander - dat mans steeds mans kan wees, selfs al voel hulle emosies. Maar baie mans het die stereotipe so ingewikkeld dat hulle dit nie kan verskuif nie - eerder moet hulle aflei dat hulle nie 'n 'regte man' is nie. En as hulle nie 'n regte man is nie, moet hulle 'n vermaner wees.
Boonop kan 'n poging om Imposter-sindroom te vermy bydra tot mans wat kies om nie die hulp van geestesgesondheid te kry wat hulle nodig het nie. As hulle nie hul probleme erken nie en nie hulp soek nie, hoef hulle nie te voel asof hulle 'n man is nie.
Ongelukkig lei dit tot vermydingstrategieë in plaas daarvan om probleme op te los, en dit word deur die navorsing bevestig. mans is drie keer meer geneig om hul eie lewens te neem in vergelyking met vroue en het baie hoër alkohol- en dwelmmisbruik. Dit dui daarop dat slegte aanpassingsstrategieë, soos ontsnapping via alkohol, dwelmmiddels en selfs selfmoord, vervang word met die meer gesonde strategie om professionele hulp te soek. Die vrees vir 'n vermeerdering is potensieel dodelik vir mans.
In 2015 het die Priory-geestesgesondheidshospitaal 'n opname onder mans van 1,000 gelas om mans se houding teenoor hul eie geestesgesondheid te ontbloot. Hulle het bevind dat 77 persent van die ondervra mans met angs / spanning / depressie gely het. Boonop het 40 persent van die mans gesê dat hulle nie hulp sal soek voordat hulle so sleg gevoel het dat hulle aan selfbeskadiging of selfmoord gedink het nie. 'N Vyfde van die mans het gesê dat hulle nie hulp gaan soek nie weens die stigma wat daaraan verbonde is, terwyl 16 persent gesê het dat hulle nie' swak 'wil lyk nie.
Die beste advies vir mans
Die beste raad is om aktief na u geestesgesondheid om te sien en nie bang te wees om hulp te soek nie. Moedig ook mans in u werkplek en sosiale omgewing aan om oor hul emosies te praat. Pak die stigma aan en inspireer mense om na te dink oor wat dit beteken om 'n moderne mens te wees.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Manlike imposters: Die geheime skande en die vrees dat hulle nie goed genoeg sal wees nie