Nuuskommentaar: Duisende mense wil úít Australië komDie bekende Operahuis in Sydney. Foto: Pixabay Die Australian Border Force (ABF) het onlangs onthul dat hy in Augustus byna 15 000 versoeke ontvang het van mense om die land vir langer as drie maande te verlaat. Dit is meer as dubbel die 6 600 aansoeke wat in Januarie vanjaar ingedien is. Australië is een van die min lande ter wêreld waar burgers aansoek moet doen om die land te verlaat. Indien die AFB hul aansoek afkeur, kan hulle ook doodeenvoudig nie die land verlaat nie. Dit is natuurlik in skrille kontras met die beeld wat ŉ mens onder normale omstandighede van Australië het – veral Suid-Afrikaanse burgers. Tussen 2009 en 2019 het die Suid-Afrikaansgebore bevolking in Australië met byna 30% gegroei. Suid-Afrikaanse burgers is die sewende grootste migrante bevolkingsgroep in Australië. Wanneer ŉ mens dink aan Australië, dink jy daarom gewoonlik aan mense wat die land probeer binnekom – nie aan mense wat uit die land probeer kom nie! Die rede vir die ABF se toename in aansoeke blyk weens burgers se ongelukkigheid met streng inperkingsmaatreëls en verpligte inentings teen Covid-19 te wees. Onlangse protesoptrede in die land het ook dié boodskap aan die regering probeer stuur. Derduisende burgers se gevoel is dat die regering hulle misbruik en nie werklik hul regte respekteer nie – hulle wil terugkeer na vryheid. Frankryk het byvoorbeeld ook grootskaalse ongelukkigheid en teenstand onder burgers uitgelok oor streng inperking, vryheidsonderdrukking en drakoniese Covid-19-regulering. In Augustus het die Australiese hoofstadgebied weer ŉ sewe dae lange inperking ingestel ná die voorkoms van ŉ enkele Covid-19-geval. Dit herinner ook aan Nieu-Seeland se hoofstad wat ook weer onder streng inperkingsmaatreëls gebuk gaan. Die 1,7 miljoen mense van Auckland moet vir minstens nog ŉ week by die huis bly te midde van die Delta-variant wat soos ŉ veldbrand versprei. In die middel van Augustus het Nieu-Seeland se eerste minister, Jacinda Ardern, ook nog die ganse land weer onder inperking geplaas ná die aantekening van die eerste enkele Covid-19-geval in ses maande. Nog net 20% van Nieu-Seeland se totale bevolking is al volledig teen Covid-19 ingeënt. Suid-Afrika, wat werklik ŉ trae wegspring in hierdie opsig gehad het, het al sowat 12% van ons bevolking ingeënt. Dit beteken dat Nieu-Seeland ook regtig daarmee sukkel om sy noodsaaklike entstofprogram goed aan die gang te kry. Hoe langer enige land se burgers neem om ingeënt te word, hoe verder weg is normaliteit. Dit staan natuurlik ook in skrille kontras met ons eie regering wat die afgelope week die land na vlak 2 van inperking geskuif het. Verskeie rolspelers en kommentators het regtens opgemerk hoe hierdie hele ramptoestand eintlik afgeskaf moet word. Ook is vlak 2 te min te laat – die regering het oor die afgelope jaar en ŉ half ondenkbare skade aan die ekonomie aangerig. Dit is enersyds weens die onbevoegdheid en andersyds die ideologiese lompheid waarmee die regering die hele storie hanteer het. Ten spyte van pres. Cyril Ramaphosa se buitengewone feestelike uitrusting die afgelope Maandag, verdien die regering hoegenaamd nie om gevier te word nie. So ook verdien Australië en Nieu-Seeland uiteraard nie om weens hulle byna totalitêre hantering van Covid-19 afgeskryf te word nie. Niemand hoef hulle ook in hulle ongeluk te verlustig nie, omdat ons minstens nie sulke drakoniese regulasies nou ervaar nie. Dit wat in Australië en Nieu-Seeland afspeel moet ŉ mens eerder herinner – elke huis het maar sy kruis. Dié twee lande word baie duidelik beter regeer as ons land. Daar is ŉ goeie rede waarom soveel mense soontoe emigreer. Hulle regerings is nie so lamgelê, korrup en uitgehol in onbevoegdheid soos ons sŉ nie. Dit is in hierdie stadium egter ook hulle kruis. Australië en veral Nieu-Seeland hou oor die algemeen vreeslik daarvan om by mense se persoonlike lewens in te meng. Eerder as om die betrokkenheid van die staat by mense se persoonlike vryhede en lewens te beperk, vergroot hulle dit eerder. Hulle regeer onder normale omstandighede streng en indringend – dit het ook nie verander onder slegte omstandighede nie. Die oppasstate (“nanny states”) wat hierdie twee lande se regerings is, het die daadwerklike bevoegdheid om hul drakoniese regulasies uit te voer. Hulle het nog die staatskapasiteit om met die volle mag en krag van die staat op mense neer te daal. Hulle het die bevoegheid en kundigheid om iets soos die sogenaamde Orwelliaanse kwarantyn-toepassing van Australië af te dwing. Daar waar hulle wil, kán hulle ook. ŉ Regering wat vir jou alles kán gee, kan ook alles by jou wegneem. Indien al jou regte, voorregte en beskerming in die staat gesetel is, kan die staat dit alles ook wegneem. Dit is juis waarom burgers ander instellings en sfere van die samelewing moet hê waarin en waardeur hulle beskerm word. Indien ons regering kon, sou hulle ook. Dit is nie juis asof hulle min in burgers se lewens wíl inmeng nie. Inteendeel, indien hulle enigsins die staatskapasiteit en -bevoegdheid gehad het, sou hulle aansienlik meer en meer suksesvol ingemeng en gereguleer het as wat hulle tans doen. Sodoende vind ons eintlik in ons staat se onbevoegdheid en verval geleentheid. Almal wat onder die ANC en hulle bestel tans leef, wil en kan nie noodwendig emigreer nie. Dit beteken egter nie dat ons vir ewig aan die verval en hopeloosheid van die ANC uitgelewer gaan wees nie. Ten spyte van al die negatiewe goed wat ŉ mens oor Suid-Afrika kan sê, is daar ook iets te sê vir die hoeveelheid vryheid wat ons eintlik het. Nie juis omdat die regering dit vir ons goedgunstiglik gee nie, maar eerder omdat hulle nie die vermoë het om dit van ons weg te neem nie! Dit is binne hierdie onvermoë en verval van die ANC wat ons vir onsself iets beter kan opbou. Daar waar die staat weggekalwe is, is ook die geleentheid om opnuut te bou. Die ANC het nie die kapasiteit, mag en bevoegdheid om die staat behoorlik te bestuur nie – hulle gaan ook nie die kapasiteit, mag en bevoegdheid hê om burgers te keer wat vir hulself ŉ beter alternatief bou nie.