As ons hier en nou die Pentateug lees, moet ons nie maak asof ons dit vir die eerste keer lees nie, maar moet ons dit in die lig van die Pentateugtradisie vanaf 1678, 1753 en veral 1805 verstaan. In dié tradisie is die allermooiste en allerdiepste insigte oor die Pentateug saamgepars en ons moet dit probeer ontsluit deur die gang van die interpretasie oor die eeue te verstaan.
Die volgorde van hoofstukke in die Pentateug het ook gepla. Hy skryf dit daaraan toe dat die latere skrywers wat die Pentateug oorgeskryf het, op klein boekrolle en los bladsye geskryf het en dat alles op ‘n stadium deurmekaar geraak het. So word daar in Genesis 1:27 na die vrou verwys voordat sy nog geskep is. Die verskillende stylvorme in die Pentateug het Simon ook teen Moses laat besluit. Hierdie verskille het Simon dan probeer verklaar deur Moses se bydrae tot die neerskryf van wette en gebooie te beperk. Ander skrywers het weer verantwoordelikheid vir ander dele van die Pentateug geneem (Graf Reventlow 2001:88-89).
Simon het dit toe alles in 1678 in ‘n boek Histoire Critique du Vieux Testament gepubliseer. Een duisend drie honderd is gedruk wat nogal baie vir dié tyd was. Dit het hom egter duur te staan gekom: hy is uit sy orde ontslaan, uit die Rooms-Katolieke kerk van destyds geban en die hele oplaag van sy boek is vernietig. Vir Simon was dit verpletterend. Hy wou tog nooit die Pentateug en die Ou Testament se gesag ondermyn nie, en hy wou ook nooit sy kerk ondergrawe nie. Al wat hy eintlik wou doen, was om die gebrekkige Protestantse Skrifbeskouing aan die kaak te stel. Volgens hom het die Protestante die gesag van die Pentateug van Moses se outeurskap laat afhang. En dit was verkeerd! Die inspirasie van die Pentateug of die Ou Testament het tog niks met outeurskap te make nie. Genesis het steeds vir die gelowige en die kerk gesag al het Moses dit nie geskryf nie (Houtman 1980:40-42).
Vir Simon was alles helder en klaar, maar ander het nie so gedink nie. Spanning met die kerk ander groepe het sy lewe moeilik gemaak, maar sy bydrae tot die Pentateug se verstaan was belangrik. Hy het teksprobleme aangedui en gesê dat die Pentateug oor ‘n lang tyd ontstaan en dat baie daartoe bygedra het.
Astruc sê dan amper aangrypend dat Moses die oorspronklike skriftelike weergawes van Israel se vroeë geskiedenis in sy hande gehou en gevoel het. Moses het dit met die grootste sorg hanteer en wou dat niks verlore gaan nie. Hy het toe begin om hierdie bronne volgens gebeure (soos die twee skeppingsverhale in Gen 1 en 2) bymekaar te sit en te rangskik. Nadat hy alles wat bymekaar hoort, saamgesit het, het hy dit agtermekaar geplaas sodat die gebeure logies op mekaar volg. Alles saam is toe ‘Genesis’ genoem (vgl Graf Reventlow 2001:213, 285).
Astruc het geweet dat hy hiermee die teks- en hoofstukvolgorde van Genesis heeltemal omvergegooi het, maar hy het nie eintlik omgegee nie want hy wou by die oorspronklike bronne waaraan Moses gevat en wat hy herskryf het, kom.
Die Pentateug/Ou Testament is baie moeilik om te verstaan. Dit is nie net sommer vir lees en preek nie. So maklik is dit nie. Die Pentateug maak swaar oop en dan verdwaal ‘n mens ook nog maklik in al die verse en hoofstukke.