Leon van Nierop se resensie: No Time To Die | Maroela Media
Leon van Nierop se resensie: No Time To Die
No Time To Die ****
Met Daniel Craig en Ana de Armas
Regisseur: Cary Joji Fukunga
Jy gaan glad nie kry wat jy verwag nie. Vergeet van oormatige aksie, liefdestonele en ooglekkergoed. Hierdie Bond, die 25ste in die reeks, is baie meer ernstig en gedug, en besin oor Bond as mens met swakhede. Dit gaan ook oor sy verlede en wat in ander Bond-films met hom gebeur het en hom steeds bybly. Maar dit vier ook sy avonture, maar wys in geen onsekere terme nie daarop dat hy dikwels onverantwoordelik, brutaal en onverantwoordelik opgetree het.
Bond raak selfs verlief in dié fliek. Wie sal nie op die pragtige Léa Seydoux verlief raak nie? Maar daar is 'n kinkel in die kabel, soos in die vele ander kabels in die film. Selde indien ooit het 'n Bond-rolprent soveel verrassings gehad wat die storie in 'n totale ander rigting stuur as wat jy verwag of sou wou hê.
Jy sal dikwels nie jou oë en ore glo nie, maar geen kinkel durf in 'n resensie verklap word nie. Genoeg om te weet dat Bond te staan kom teen 'n dominante skurk wat natuurlik weer die wêreld wil vernietig, maar Bond se persoonlike lewe, sy gewete en sy vermoeidheid daarmee om James Bond te wees tree sterk na vore en meng dikwels in die saak in. Die skurke soos Rami Malek en Christoph Waltz is ook nie so sterk en ongenaakbaar gedug soos in ander Bond-films nie, sou mense skurke met mekaar wou vergelyk.
Ana de Armas het 'n komiese toneel in Kuba wat die rolprent soos 'n vars somersbriesie tref, terwyl die kinematografie asemrowend is en die aksietonele gemotiveerd en doelgerig. Met ander woorde dit is nie net daar om aksie te verheerlik nie.
Onthou die fliek is lank (2 ure en 45 minute), het nie so baie aksie soos gewoonlik nie en is meer op fynproewers gerig as geharde Bond-aksieverslaafdes, aangesien die aksie baie skrapser is as gewoonlik. Maar wanneer dit gebeur, is dit indrukwekkend.