15de wysiging geslaag - Inligting
15de wysiging geslaag - Geskiedenis
Ondanks die feit dat die 14de wysiging indirek die stem aan Afro-Amerikaners gebied het, het baie suidelike state steeds maniere gevind om nie swartes toe te laat om te stem nie. Daarom het die kongres op 15 Februarie die 15de wysiging aanvaar wat hierdie reg uitdruklik gemaak het. Die kongres het egter nie die reg op vroue om in hierdie wysiging te stem ingesluit nie.
Die 13de wysiging het die slawe bevry, maar het hulle nie die stemreg gewaarborg nie. Die 14de wysiging het volle burgerskap verleen, maar dit het nog steeds nie die voormalige slawe die geleentheid gegee om te stem nie. Suidelike state sou hulself nie oorgelaat het om slawe wat onlangs vrygelaat is as kiesers te verwelkom nie. Dit het ook interessante dilemmas veroorsaak. Ingevolge die Grondwet is slawe as 3/5 van die persone teengewerk, en die slawe bevry suidelike state in teorie bykomende verteenwoordiging. Die Republikein in die Kongres wou seker maak dat Republikeine in die Verenigde State verkies word, en een manier om dit te doen was om seker te maak dat Afro -Amerikaners stem.
Die kongres het die wet breedvoerig bespreek, terwyl voorstanders van die stemreg van vrou die regte van vroue by die wysiging wou voeg. Uiteindelik het die kongres besluit om nie vroue by die wysiging op te neem nie- 'n besluit wat die vroueregtebeweging verdeel. Die finale wysiging is op 25 Februarie 1869 deur die Huis van Verteenwoordigers aanvaar en die dag later deur die Senaat.
Om dit te laat gebeur, het die kongres die 15de wysiging aanvaar wat lui:
Afdeling 1. Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of 'n staat ontken of verkort word nie weens ras, kleur of vorige serwituut.
Die eerste staat wat die wysiging bekragtig het, was Nevada op 1 Maart 1869, dit het deel geword van die grondwet toe Iowa dit op 3 Februarie 1870 bekragtig het.
Vir die voormalige afskaffers en die radikale republikeine in die kongres wat die heropbou na die burgeroorlog tot stand gebring het, blyk die 15de wysiging, wat in 1870 uitgevaardig is, die vervulling van alle beloftes aan Afro -Amerikaners te beteken. Sosiale en ekonomiese segregasie is bygevoeg tot die verlies van politieke mag in swart Amerika.
Die wysiging lui: "Die reg van die burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of 'n staat ontken of verkort word nie weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid." Die 15de wysiging het Afro-Amerikaanse mans die stemreg verseker.
Die vyftiende wysiging beskerm die stemreg van alle burgers, ongeag ras of kleur van hul vel. Dit het ook die stemreg van voormalige slawe beskerm. Dit is op 3 Februarie 1870 bekragtig.
Uit die Grondwet
Hier is die teks van die vyftiende wysiging uit die Grondwet:
Artikel 1. Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of enige staat ontken of verkort word nie weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid.
Waarom nog 'n wysiging?
Na die Burgeroorlog is wysigings aan die Grondwet aangebring om die slawe te bevry. Die dertiende wysiging het slawerny afgeskaf en die veertiende wysiging het voormalige slawe die regte van Amerikaanse burgers gegee. Die state het egter steeds tydens die verkiesing gestem. Die vyftiende wysiging is bygevoeg om die stemreg van alle burgers te beskerm, ongeag ras.
Watter uitwerking het die wysiging gehad?
As u die wysiging lees, sou u dink dat alle Afro-Amerikaners in die VSA onmiddellik kon stem. Dit was egter nie die geval in baie lande waar hulle die volgende maniere om die wysiging gevind het nie.
Meningspeilbelasting - Een manier om swart mense te weerhou om te stem, was deur 'n meningspeil te hef. Dit was 'n fooi wat iemand moes betaal om te stem. Wit mense is dikwels vrygestel van die meningspeilbelasting deur middel van 'n 'grootvader -klousule' wat lui dat as hulle oupa in 'n vorige verkiesing gestem het, hulle nie die belasting hoef te betaal nie.
Geletterdheidstoetse - Geletterdheidstoetse was toetse wat mense moes slaag om in aanmerking te kom. Hierdie toetse was dikwels onregverdig, aangesien dit mondelings gedoen is deur wit mense wat om feitlik enige rede mense kon misluk of slaag. Baie wit mense hoef nie die toets af te lê nie weens die oupa -klousule.
Wit primêre stelsel - 'n Ander manier om swart mense te weerhou om te stem, is die wit primêre stelsel genoem. Die Demokratiese Party in baie state het hul eie primêre reëls gemaak en het nie toegelaat dat swart mense in hul primêre stem stem nie.
Intimidasie - As alles anders misluk, het sommige groepe geweld en intimidasie gebruik om swart mense te keer om te stem.
Hierdie proses om 'n sekere groep mense te probeer weerhou om te stem, word ontkenning genoem. Ten spyte van die vyftiende wysiging, was baie swart mense nog steeds uitgesluit totdat nuwe wette in 1965 ingestel is.
Die stemregwet van 1965 is ingestel om seker te maak dat geen burger die stemreg ontneem word nie. Dit word beskryf as 'n handeling om die vyftiende wysiging van die Grondwet af te dwing. Dit het geletterdheidstoetse verbied en die prokureur -generaal aangesê om die gebruik van meningspeilbelasting by staats- en plaaslike verkiesings uit te daag.
Vyftiende wysiging, wysiging (1870) van die Grondwet van die Verenigde State wat gewaarborg het dat die stemreg nie ontken kan word op grond van 'ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid'. Die wysiging het aangevul en gevolg in die nasleep van die verloop van die dertiende en veertiende wysigings, wat onderskeidelik slawerny en burgerskap aan Afro -Amerikaners afgeskaf het. Die verloop van die vyftiende wysiging en die daaropvolgende bekragtiging daarvan (3 Februarie 1870) het Afro -Amerikaanse mans effektief bevoordeel terwyl hulle die stemreg vir vroue van alle kleure geweier het. Vroue sou hierdie reg eers ontvang totdat die negentiende wysiging in 1920 bekragtig is.
Die volledige teks van die vyftiende wysiging is:
Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of enige staat ontken of verkort word nie weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid—
Na die Burgeroorlog, gedurende die tydperk bekend as Heropbou (1865-1877), was die wysiging suksesvol om Afro -Amerikaners aan te moedig om te stem. Baie Afro -Amerikaners is selfs gedurende die 1880's in die openbare amp verkies in die state wat voorheen die Konfederale State van Amerika gevorm het. Teen die 1890's het verskeie lande se pogings om maatreëls soos peilingsbelasting, geletterdheidstoetse en grootvader -klousules - benewens wydverspreide dreigemente en geweld - ook die wending heeltemal te keer. Teen die begin van die 20ste eeu was byna alle Afro -Amerikaners in die deelstate van die voormalige Konfederasie weer uitgesluit.
Peilingsbelasting tydens federale verkiesings is afgeskaf deur die vier-en-twintig wysiging (1964), en in 1966 het die Hooggeregshof die verbod uitgebrei na staats- en plaaslike verkiesings. Die Wet op Stemregte (VRA) van 1965 het die voorvereistes vir registrasie en stemming afgeskaf en ook voorsiening gemaak vir federale "voorafklaring" van veranderinge in verkiesingswette in sekere ("gedekte") jurisdiksies, waaronder nege meestal suidelike state. In Shelby County v. Houer (2013), het die Hooggeregshof egter die gedeelte van die VRA wat gebruik is om gedekte jurisdiksies te identifiseer, geskrap, wat die vereiste van voorafklaring onafdwingbaar gemaak het.
Die belofte en slaggate van die 15de wysiging oor 150 jaar
Die wysiging het Swart mense toegang tot die stembrief gegee - maar die stryd om dit te behou, gaan vandag voort.
Dit is vandag die 150ste herdenking van die bekragtiging van die 15de wysiging, wat aanvaar is om swart mense na die burgeroorlog toegang tot die stembrief te gee. Die wysiging het sy belofte nagekom, maar ongelukkig bly die robuuste demokrasie wat dit in die vooruitsig gestel het, net buite bereik. Vandag moet ons die lewe van die belangrike wysiging eer deur te onthou dat die stryd om dit te behou, voortduur.
Voorbeeld: die Wet op Stemreg (1965). Die VRA is goedgekeur deur die 15de wysiging en is een van die wette wat die meeste gevolg is. Dit het Jim Crow-praktyke ontbind wat Afro-Amerikaanse toegang tot die stembrief, soos meningspeilings en geletterdheidstoetse, ernstig beperk het. Vir ongeveer 50 jaar het dit gehelp om te verseker dat demokrasie die diversiteit van die land weerspieël.
Dit het alles verander met Shelby County v. Houer. Die beslissing van die Hooggeregshof in 2013 het 'n dekades lange konserwatiewe poging voltooi om die VRA af te breek deur die afdeling wat die state met 'n geskiedenis van stemmingsdiskriminasie vereis het, te vernietig om federale goedkeuring te verkry voordat hulle hul stemwette verander. Hoofregter John Roberts, 'n jarelange kruisvaarder teen die VRA, het die meerderheidsmening geskryf waarin hy aangevoer het dat die wet 'die fundamentele beginsel van gelyke soewereiniteit' onder die state ondermyn. Hy het ook die '' dramatiese 'vordering' in minderheidstemme oor byna vyf dekades beklemtoon. In haar huidige onenigheid analiseer regter Ruth Bader Ginsburg die meerderheid se benadering om 'u sambreel in 'n reënbui weg te gooi omdat u nie nat word nie'.
Amerikaners het inderdaad deurdrenk geraak. Onmiddellik na die uitspraak het state regoor die land streng wette begin instel wat daarop gemik is om kleurlinge van stemme moeiliker te maak. Wetgewers het ontken dat hul bedoeling was om teen minderheidskiesers te diskrimineer, en noem denkbeeldige kiesersbedrog as hul belangrikste regverdiging. Alhoewel ons nie teruggekeer het na die vlak van diskriminasie wat in die Jim Crow-era gesien is nie, was daar konstante pogings om struikelblokke tussen minderheidskiesers en die stembus te plaas. En die impak daarvan is duidelik. As die kernverkiesings in slegs 'n paar state tot 'n klein fraksie van die stemme kom, kan enige onderdrukking verkiesingsveranderende gevolge hê. Dit skets 'n donker prentjie vir ons toekoms.
Tragies genoeg is mislukking niks nuuts vir die 15de wysiging nie. U hoef net na die geskiedenis van die wysiging te kyk-wat volgens sy aard die verhaal is van Afro-Amerikaanse ervaring-om te verstaan ​​hoekom. Byna 250 jaar lank het 'die eienaardige instelling' van slawerny ingegaan in die bloeiende nywerhede van die land en die grenslose groei daarvan vergemaklik. Selfs as die land voorspoedig was, is slawe mense die vrugte van hul eie arbeid ontneem. Hulle is ook 'n stem in die ontluikende demokrasie van Amerika geweier. Dit het eers in die middel van die 19de eeu begin verander, aangesien die afskaffingsbeweging stoom gekry het en die Verenigde State in twee verdeel het.
Aan die einde van die burgeroorlog het die land geworstel met die toekoms van byna 4 miljoen swart mense wat tot die aanvaarding van die 13de wysiging in die suide gevange gehou is. Op die hakke van die 13de wysiging, wat slawerny formeel beëindig het, het die kongres die 14de wysiging aanvaar om swart mense burgerskap en gelykheid onder die wet te verseker. Maar stemreg was 'n heeltemal aparte vraag. Terwyl wetgewers planne beraam om die land te herenig, was die uitbreiding van die stemreg kwalik 'n prioriteit in die Noorde - selfs onder sterk afskaffers.
In die Suide egter swart mense was stem. In sommige state-Louisiana, Mississippi en Suid-Carolina-het die Afro-Amerikaanse kieserskorps sy wit eweknie oortref. Dit is omdat die kongres in 1867 die heropbouwette goedgekeur het. Die nuwe wette het onder meer die voorwaardes bepaal vir die terugkeer van die voormalige Konfederale state na die Unie. Die belangrikste bepaling was miskien dat die hertoegewende state nuwe grondwette moes opstel wat stemreg aan burgers verseker, ongeag hul ras. Intussen het baie state in die noorde en weste stembriewe gestem om die franchise in die streke te verbreed.
Maar dit het nie lank geduur voordat die Radikale Republikeine erken het dat Afro -Amerikaners vir heropbou 'n kans sou moes hê om hulself te verdedig tydens verkiesings nie. In 1869 het die kreupel-eend-kongres dus die 15de wysiging aanvaar oor passievolle opposisie. (Senator Willard Saulsbury, Delaware, noem dit byvoorbeeld 'n "uitoefening van absolute en tiranniese mag.") Die wysiging, wat binne minder as 'n jaar bekragtig is, het dit onwettig gemaak om die stemreg "te weier" of "te verkort". weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid "en het die Kongres die mag gegee om die nuwe wet af te dwing. Binnekort het swart mense begin stem, nie net in die suide nie, maar in die hele land. Hulle is verkies tot 'n staatswye amp en is selfs na Washington gestuur om Amerikaners in albei huise van die kongres te verteenwoordig.
In twee belangrike opsigte het die 15de wysiging egter te kort gekom.
Die eerste komplikasie was seks. Terwyl die oorspronklike Grondwet geskryf is deur mans en implisiet vir mans (bv. "'n President... hou syne kantoor gedurende die termyn van vier jaar "), is die begrip vir die eerste keer ná die burgeroorlog duidelik gemaak. Met die aanvaarding van die 14de wysiging, was federale wetgewers gemagtig om die omvang van 'n staatsverteenwoordiging te verminder as dit stemreg ontken aan 'manlike inwoners' ouer as 21 jaar. Met ander woorde, die Grondwet het 'n beroep op state gedoen om stemreg op mans en mans alleen uit te brei.
Minder as 'n jaar later, toe die kongres die 15de wysiging voorstel, verbied die teks diskriminasie tydens stemming, maar slegs op grond van 'ras, kleur of vorige serwituut'. Ondanks 'n paar dapper pogings deur aktiviste, is 'seks' weggelaat, wat die feit herbevestig dat vroue 'n grondwetlike stemreg ontbreek. Die versuim het gelei tot 'n skeuring in die stemregbeweging vir vroue. Sommige suffragiste, soos Lucretia Mott, het dit as 'n politieke werklikheid aanvaar en het die aanvaarding van die wysiging as 'n oorwinning beskou. Ander, soos Elizabeth Cady Stanton, was baie minder vergewensgesind. Hulle het die 15de wysiging gekant en aangevoer - soms in streng rassistiese retoriek - dat wit vroue stemreg verdien voor swart mans.
Alhoewel dit nog 'n halfeeu geneem het, het blanke vroue uiteindelik die stemreg gekry. In 1920, toe die state die 19de wysiging bekragtig het, het die Grondwet uiteindelik geslagsdiskriminasie in die franchise verbied. Met die onlangse herlewing van vroue -aktivisme en in die lig van Virginia se onlangse bekragtiging van die wysiging van gelyke regte, is dit vandag die moeite werd om na te dink of hierdie winste vroeër kon realiseer. Terselfdertyd is dit belangrik om te verstaan ​​dat die 19de wysiging swart vroue agtergelaat het.
Dit is die gevolg van die tweede mislukking wat verband hou met die 15de wysiging: die land het dit geïgnoreer.
Heropbou het in 1876 geëindig. Sedertdien tot in die sestigerjare is die meerderheid van die swart bevolking van Amerika verhinder om te stem, aangesien state 'wettige' maniere vervaardig het om hul registrasie en opkoms te onderdruk sonder om die 15de wysiging te skend. Byna 'n eeu lank floreer Jim Crow in die suide, waar die meeste Afro -Amerikaners gewoon het. Dit het slegs verander met die opkoms van die burgerregtebeweging, wat 'n reeks historiese oorwinnings behaal het, waaronder die inwerkingtreding van die VRA.
Binne vier jaar na die inwerkingtreding van die VRA het die swart kiesers se registrasietariewe van 35 persent tot 65 persent gestyg. Maar nou, in die post-Shelby County In die era is die VRA nie genoeg om die ontnugtering van Afro -Amerikaners en ander bruin mense te voorkom nie.
Dus, op die sesde eeu van die 15de wysiging, moet Amerikaners die ongelooflike vordering wat sedert die stigting van die land gemaak is, vier. Maar hulle moet ook nadink oor die rotsagtige pad na die vordering - en erken dat daar nog baie verder is.
Die vyftiende wysiging
Die meeste Amerikaners glo waarskynlik dat die reg om te stem 'n van hul belangrikste grondwetlike regte is. Dit sal dus 'n verrassing wees om te verneem dat nie die oorspronklike Grondwet of die Handves van Menseregte of enige ander bepaling van die Grondwet uitdruklik die stemreg waarborg nie. Eers in die 1960's, toe die Hooggeregshof tot die gevolgtrekking gekom het dat die veertiende wysiging die stemreg implisiet beskerm het, het die Amerikaanse grondwetlike leerstuk begin om die stemreg as 'n fundamentele grondwetlike reg te beskou. Sodra die Hof die stemreg erken het, het die besluite van die Hooggeregshof gehelp om 'n revolusie teweeg te bring in die manier waarop stemreg onder die Amerikaanse staatsreg behandel word. Die grootste deel van die wet aangaande die stemreg en die stemreg is ontwikkel onder die veertiende wysiging, hoewel belangrike hofbeslissings soms ook op die vyftiende wysiging staatgemaak het.
Die rede waarom die oorspronklike Grondwet en die Handves van Regte nie die stemreg uitdruklik beskerm nie, is dat dit destyds te omstrede en verdelend sou gewees het. Verskillende state het verskillende reëls vir wie mag stem (baie state het vereistes vir eiendomsbesit en verskil oor die bedrag wat sommige state vroue en vrye swart mans toegelaat het om te stem, ander het nie). Om 'n eenvormige standaard regoor die land te skep, sou hierdie groot verskille opgelos moes word. Die enigste plek waar stemregstreeks in die oorspronklike Grondwet erken word, is die keuse van lede van die Huis van Afgevaardigdes. Artikel 2, afdeling 2, bepaal dat die stemgeregtigdes vir lede van die Amerikaanse Huis bepaal word deur wie die state vir hul stem laat stem eie huis van verteenwoordigers. Sedert die burgeroorlog behandel baie grondwetlike wysigings stemkwessies, maar daar word aan hierdie wysigings geskryf verbied sekere grondslae om die stemming vir sommige mense te weier sodra die stemming na ander uitgebrei is: die vyftiende wysiging verbied rassediskriminasie tydens die stemming, die negentiende wysiging verbied diskriminasie op grond van geslag. Ses en twintigste wysiging verbied die stemming vir diegene ouer as 18 jaar.
Wat die konstitusionele besluite van die Hooggeregshof betref, was die twee belangrikste bepalings ten opsigte van die stemming die veertiende en, in mindere mate, die vyftiende wysigings. Alhoewel die veertiende wysiging nie bedoel was om die stemreg te beskerm nie en dit nie uitdruklik noem nie, het twee reëls van die hooggeregshofbesluite sedert die 1960's belangrike beskerming gebied. In die eerste reël van sake het die Hooggeregshof die & ldquoone-vote, one-person & rdquo-leerstelling geskep, wat vereis dat daar redelik gelyke getalle mense in verkiesingsdistrikte moet wees by die verkiesing van verteenwoordigers in 'n politieke liggaam, byvoorbeeld alle kongresdistrikte in 'n die staat moet dieselfde aantal mense hê. Voor die besluite in Baker v. Carr (1962), Reynolds v. Sims (1964) en soortgelyke gevalle, sou sommige distrikte in 'n staat 900 000 mense gehad het, ander slegs 100 000 mense, maar kiesers in elke distrik sou een verteenwoordiger vir die kongres kies. Die hof het tot die gevolgtrekking gekom dat die veertiende wysiging beginsels van politieke gelykheid weerspieël wat vereis dat elke distrik, sover moontlik, 'n gelyke aantal inwoners het, wat een stem, een persoon beteken.
Die tweede gebied van belangrike besluite behels die reg om by die stembus te kom en te stem. Onder die veertiende wysiging het die Hooggeregshof hierdie reg eers in die 1960's begin erken, in Harper v. Virginia Board of Elections (1966), Dunn v. Blumstein (1972) en baie ander sake, het die hof beslis dat beperkings op wie mag stem, streng ondersoek moet word, die mees veeleisende geregtelike standaard. Nadat hierdie standaard bekend gemaak is, het die hof vinnig ongrondwetlik feitlik alle beperkings op stemreg gehou behalwe (1) burgerskap (2) verblyf in die jurisdiksie en (3) onder 18 jaar. Om ander regulasies oor die stemproses te evalueer, het die hof later gevalle, soos Burdick v. Takushi (1992) het 'n tweeledige toets geskep wat eers van die howe vereis om te besluit of 'n las op stemreg & ldquosevere & rdquo is of nie. As dit die geval is, kan die regulasie slegs onder streng ondersoek oorleef, wat die meeste regulasies misluk. Maar as die las nie ernstig is nie, is die kans groter dat die regulasie gehandhaaf word. Die meeste huidige grondwetlike geskille oor die regulasies van die stemproses vind hierby plaas Burdick raamwerk en vereis dat howe eerstens moet besluit of 'n regulasie 'n groot las op die stemreg plaas.
Die Vyftiende Wysiging, wat in 1870 by die Grondwet gevoeg is, was die finale van die drie grondwetlike wysigings wat tydens die heropbou in die nasleep van die Burgeroorlog uitgevaardig is. Terwyl die dertiende wysiging slawerny verbied het, en die veertiende wysiging state verbied het om die wette te beskerm, het die vyftiende wysiging bepaal dat die stemreg op grond van ras nie ontken kon word nie. Alhoewel sy uitdruklike bepalings alle rassediskriminasie in stemkwalifikasies verbied, was die wysiging daarop gemik om die uitbreiding van Afro-Amerikaners te verseker. Afdeling 2 van hierdie kort, maar belangrike wysiging het die Kongres ook die bevoegdheid gegee om wetgewing uit te voer om die reg af te dwing teen die ontkenning van stemming op ras. Die konstitusionele betekenis van die burgeroorlog word weerspieël in hierdie drie wysigings toe die vyftiende wysiging aanvaar is, dit verteenwoordig die beginsel dat Afro-Amerikaanse burgers en baie van hulle voormalige slawe en mdash nou geregtig was op politieke gelykheid.
Tog is die belangrikste feit oor die vyftiende wysiging in die Amerikaanse geskiedenis dat dit byna 'n eeu lank in wese geïgnoreer en omseil is. Hierdie geskiedenis illustreer dat grondwetlike regte weinig meer kan wees as woorde op papier, tensy daar instellings is wat die mag het om seker te maak dat hierdie regte werklik toegepas word. Vir die eerste twintig tot dertig jaar nadat die wysiging aangeneem is, het swart volwasse mans (vroue kon oor die algemeen nie stem nie) inderdaad toegelaat om te stem, en mdashand het dit in groot getalle gedoen. Byna 2 000 Afro-Amerikaners is gedurende hierdie tydperk tot openbare ampte verkies. Maar vanaf 1890 aanvaar die suidelike state 'n verskeidenheid wette wat dit baie moeilik maak vir Afro-Amerikaners (en baie arm blankes) om te stem. Dit was die begin van die tydperk wat bekend staan ​​as die era van onteiening, en het tot in 1965 geduur. Hierdie wette het vereis dat mense geletterdheid bewys, of hul goeie karakter bewys, of sekere stembelasting betaal, of ander hindernisse oorkom, voordat hulle hulle mag stem. As gevolg van hierdie wette is die Afro-Amerikaanse stem in die Suide van 1890 tot 1965 op 'n baie lae vlak gehou, ondanks die vyftiende wysiging.
Die Hooggeregshof is vroeg in hierdie proses van ontkenningsregtelike versoek om hierdie wette ongrondwetlik te hou. Maar in 'n 1903 geval genoem Giles v. Harris (1903), het die Hooggeregshof geweier om dit te doen. Die Hof verklaar dat dit nie die mag gehad het om suidelike state te dwing om aan die vyftiende wysiging te voldoen nie. Later daardie jaar, in James v. Bowman (1903), het die hof bevind dat die wysiging die kongres nie gemagtig het om privaat persone wat ingemeng het, te straf om Afro-Amerikaners te verhinder om te stem nie.
Die Hooggeregshof het uiteindelik 'n beroep op die Wysiging gemaak om 'n paar van die spesifieke wette wat die Afro-Amerikaners van effektiewe politieke deelname sou belemmer, ongrondwetlik te hou. In 1944 het die Hof byvoorbeeld ongrondwetlike reëls gehad wat in sommige suidelike state swart burgers verbied het om in politieke primêre verkiesings te stem. Smith v. Allwright (1944). In 'n bekende geval, Gomillion v. Lightfoot (1960), het die Hooggeregshof bevind dat die stad Tuskegee, Alabama, die vyftiende wysiging oortree het toe dit die stadsgrense van 'n plein na 'n anderkant van agt en twintig kant verhuis het wat die koshuise van byna alle swart mense buite gestel het die stad & rsquos grense. Maar vanaf 1965 was dit nog steeds die geval dat slegs 6,3% van die Afro -Amerikaners in Mississippi kon registreer om te stem.
Die situasie het eers in 1965 dramaties begin verander, toe die kongres sy mag gebruik het om die vyftiende (en veertiende) wysiging af te dwing deur die Wet op Stemreg van 1965 (die VRA) in te stel. Die VRA het die federale regering en die federale howe 'n verskeidenheid middele gebied om te verseker dat die stemreg nie op grond van ras ontken word nie.
In die moderne staatsreg speel die vyftiende wysiging 'n geringe rol. Die rede is dat ander, breër regsbronne na vore gekom het om die stemreg te beskerm. In die 1960's het die Hooggeregshof tot die gevolgtrekking gekom dat die Veertiende Wysiging die stemreg as 'n algemene saak beskerm, terwyl die Vyftiende Wysiging meer beperk is tot die beskerming teen slegs ontkenning van stemreg op ras. Boonop bestaan ​​daar nou ook federale statute, soos die VRA en ander, om die stemreg te beskerm. As sake rakende ras en stemming vandag aangespreek word, sal dit tipies gelyktydig onder die vyftiende en veertiende wysigings, sowel as die VRA, gebring word.
As 'n wet uitdruklik verskillende reëls oplê deur ras vir toegang tot die stembrief, is daar min twyfel dat die howe vandag so 'n wet sou hê om die vyftiende wysiging te skend. Die een soortgelyke geval in die afgelope dekades was afkomstig van Hawaii, waar 'n wet slegs inheemse Hawaiiane, nie alle Hawaiiane nie, toegelaat het om vir sekere amptenare te stem. Die Hooggeregshof het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n wet wat beperk wie op grond van hul afkoms kan stem, gelykstaande is aan 'n wet wat die stemming op grond van ras beperk en dat Hawaii & rsquos -wet dus die vyftiende wysiging oortree. Rys v. Cayetano (2000). Maar as 'n stemwet nie verskillende reëls op grond van ras stel nie en uitgedaag word as nietemin rassediskriminerend, het die hof tot die gevolgtrekking gekom dat die uitdager moet aantoon dat die wet gebaseer is op 'n ras-diskriminerende doel voordat die vyftiende wysiging oortree word. Mobile v. Bolden (1980).
Alhoewel die vyftiende wysiging vandag nie 'n groot, onafhanklike rol speel in sake nie, kan die belangrikste rol daarvan die mag wees wat die Kongres verleen om nasionale wetgewing uit te voer wat beskerm teen rasgebaseerde ontkenning of verkorting van die stemreg.
Die vyftiende wysiging is op hierdie dag in die geskiedenis aangeneem
Die vyftiende wysiging verleen aan voormalige slawe mans stemreg en was die laaste van drie Wysigings vir heropbou verloop na die burgeroorlog. Die wysiging is op 26 Februarie 1869 deur die Kongres aanvaar en op 3 Februarie 1870 bekragtig.
Die Dertiende, Veertiende en Vyftiende Wysigings aan die Grondwet was afgesien van pogings van die kongres om gelykheid vir die voorheen verslaafde bevolking tot stand te bring. Die dertiende wysiging het slawerny of onwillekeurige diensbaarheid afgeskaf, behalwe as straf vir 'n misdaad (1865). Die veertiende wysiging definieer alle mense wat in die Verenigde State gebore is as burgers, vereis 'n behoorlike regsproses en vereis gelyke beskerming vir alle mense (1868).
Na die Burgeroorlog was Amerika verdeeld en die kwessie van regte en stemreg vir Afro-Amerikaners is op die voorgrond gebring. Ulysses S. Grant het die presidensiële verkiesing van 1868 gewen en die taak was om hierdie kwessies te sorteer. Heropbouwette is reeds uitgevaardig, maar dit was nie van toepassing op die Noordelike State nie, wat tot meningsverskille in die benadering tot stemreg gelei het. In 1868 het 11 van die 21 Noordelike state en die meeste grensstate Afro-Amerikaners se stemreg geblokkeer.
Die doel van die byvoeging van die vyftiende wysiging was om stemreg in alle state te waarborg, ongeag watter party die regering beheer. Die skrywers van die wysiging het drie verskillende weergawes geskep, maar die mees gematigde een is vir stemming aangebied. Die kongres het die wysiging aanvaar, maar daar was steeds state wat teen bekragtiging gekant was.
Om in die Unie aanvaar te word, moes die suidelike state wat nie hertoegelaat is nie, die veertiende en vyftiende wysigings aanvaar. Die state het die wysigings bekragtig en het 'n status van staatskaping gekry. Die vyftiende wysiging het op 30 Maart 1870 'n amptelike deel van die Grondwet geword.
Ondanks die aanvaarding van die wysiging, was daar steeds taktieke wat gebruik word om Afro-Amerikaners te verhinder om te stem. Suidelike state het 'geletterdheidstoetse' en 'grootvader -klousules' uitgevoer om stemme te voorkom. Wit supremasistiese groepe soos die Ku Klux Klan het ook die Afro-Amerikaanse gemeenskap begin terroriseer en geweier om dit as gelykes te aanvaar.
Byna 'n eeu later is die Wet op Stemreg van 1965 (verleng in 1970, 1975 en 1982) aangeneem en het die federale toesig oor kiesersregistrasie goedgekeur.
Dit is Februarie en met die aanvang van die Black History Month vestig ons die aandag op die bekragtiging van die vyftiende wysiging van die Grondwet van die Verenigde State. Die derde en laaste van die heropbou -wysigings, die vyftiende wysiging, verbied die federale regering en elke staat om 'n burger die stemreg te weier "weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid". Op 3 Februarie 1870 het die vyftiende wysiging effektief Afro -Amerikaanse mans die reg gegee om te stem, alhoewel dit eers in 1965 verbied is dat wetlike struikelblokke op staats- en plaaslike vlak verbied is.
Bekragtiging van die vyftiende wysiging het reeds op 1 Maart 1869 in die staat Nevada plaasgevind, en so laat as 8 April 1997 in die deelstaat Tennessee. Iowa was egter die 28ste staat wat op 3 Februarie 1870 bekragtig het, na Georgië die vorige dag. Omdat Nebraska en Texas teen die middel van die maand ook bekragtig is, was die tydsberekening van deurslaggewende aard vir nasionale wetgewing en wydverspreide vieringe in swart gemeenskappe en afskaffingsgenootskappe.
Die volgende artikels is ontleen aan Proquest Historical Newspapers, wat klasonderrig en leer inlig en inspireer.
Die vyftiende wysiging het voorheen slawe aan mans die reg gegee om te stem en was die laaste van drie Wysigings vir heropbou verloop na die burgeroorlog. Die wysiging is op 26 Februarie 1869 deur die Kongres aanvaar en op 3 Februarie 1870 bekragtig.
After the Civil War, America was divided and the issue of rights and suffrage for African-Americans was brought to the forefront. Ulysses S. Grant won the 1868 Presidential Election and was tasked with the responsibility of sorting through these issues. Reconstruction Acts were already being passed, but they did not apply to the Northern States which led to disagreements in the approach to suffrage. In 1868, 11 of the 21 Northern states and most of the border states blocked African-American's right to vote.
The goal of adding the Fiftenth Amendment was to guarantee suffrage in all states regardless of which party controlled the government. The writers of the amendment created three different versions, but the most moderate one was presented for a vote. Congress passed the amendment, but there were still states that resisted ratification.
In order to be accepted into the Union, the Southern States that were not readmitted had to accept the Fourteenth and Fifteenth Amendments. The states ratified the amendments and were given statehood status. The Fifteenth Amendment became an official part of the Constitution on March 30, 1870.
Despite the passage of the amendment, there were still tactics employed to keep African-American's from voting. Southern states enacted "literacy tests" and "grandfather clauses" to prevent voting. White supremacist groups like the Ku Klux Klan also began terrorizing the African-American community, refusing to accept them as equals.
Nearly a century later, The Voting Rights Act of 1965 (extended in 1970, 1975 and 1982) was passed and authorized Federal supervision of voter registration.