PressReader - Baba & Kleuter: 2018-06-01 - EK WIL NOU NIE SNAAKS WEES NIE
Met kin­ders in die huis is daar meer as ge­noeg re­de om te glim­lag.
Baba & Kleuter - 2018-06-01 - PA SE STEM - DEUR JA­CO JA­COBS
’N­huis­hou­ding met twee kleu­ters is nie al­tyd grap­pies nie. Daar is vol­op stry en ba­klei, kerm en kla, gril­le en gei­te, loop­neu­se en laat nag­te.
Maar een ding is se­ker – daar is ook oor­ge­noeg re­de om te glim­lag … en ge­reeld hard­op te lag.
Ek het on­langs ’n ska­kel na ’n ar­ti­kel op P­sy­cho­lo­gy­To­day raak­ge­loop oor na­vor­sers wat be­vind het hon­de- ei­e­naars lag meer ge­reeld as an­der men­se. (Ek weet nie of hul­le die swet­ter­joel snaak­se vi­deo’s van kat­te op YouTu­be bui­te re­ke­ning ge­laat het nie.) Da­de­lik het ek ge­won­der of ie­mand al na­vor­sing ge­doen het oor hoe­veel keer per dag die ou­ers van kleu­ters ge­mid­deld glim­lag, grin­nik, gryns­lag of som­mer on­be­skaamd hard­op ska­ter.
Moe­nie ’n fout maak nie, op ’n goeie dag kan Mia (6) en Em­ma (4) se stre­ke my en E­li­ze ook maar goed teen die mu­re uit­dryf. Maar ek dink nie daar gaan ooit ’n dag ver­by son­der dat ons vier me­kaar laat lag nie.
Al­bei ons mei­sie­kin­ders het skyn­baar ’n goeie ver­beel­ding en ’n s­terk aan­voe­ling vir die dra­ma­tie­se ge­kry.
Vroe­ër die jaar kom Em­ma een og­gend uit die ka­mer ge­stap, ha­re in al­le wind­rig­tings ver­slaap, ba­ba­pop in die stoot­wa­en­tjie en son­bril op die ge­sig. Dui­de­lik het sy ’n row­we nag in Droom­land ag­ter die rug. “My man wil nie meer met my trou nie,” ver­klaar sy dra­ma­ties. “Want ek was te laat om te trou. Maar ek het my kaart,” sê sy en hou ’n stuk kar­ton troef­kaart-trots in die lug. “My geld­kaart. Ek gaan dit vir hom gee en dan gaan hy weer met my trou.”
En so deur die lag­tra­ne neem ek my voor om bin­ne­kort ge­sprek­ke oor gi­r­l­po­wer te be­gin voer.
Wan­neer hul­le nie be­sig is om die Der­de Wê­reld­oor­log te voer nie, kan die twee sus­sies me­kaar ook lek­ker laat lag. Mia is mal daar­oor om lang ge­sprek­ke met haar speel­goed­sel­foon te voer. Dié ge­sel­sies is na­tuur­lik veel meer pret wan­neer Em­ma saam­speel. On­langs het Em­ma eg­ter be­sluit sy wei­er om ver­der saam te speel as Mia haar nie as S­no­wfla­ke von Bub­bles (flad­der jou wim­pers el­ke keer as jy dit sê) aan­spreek nie. Glo my, dis nie mak­lik om na Mia en die hoog­dra­wen­de me. Von Bub­bles se lang ge­sprek­ke te luis­ter son­der om te proes van die lag nie.
En laat ons nou maar eer­lik wees, soms sorg die ba­klei­e­ry ook vir ’n glim­lag of twee.
Mia is die ti­pie­se ou­sus wat al­tyd be­ter weet, daar­van hou om ál­tyd reg te wees en haar klein­sus­sie graag reg­help.
“Mam­ma!” kom klik sy. “Em­ma het #@$% ge­sê! Néé, daar sê ek dit ook!”
Em­ma is na­tuur­lik nie al­tyd ewe ge­diens­tig met dié ou­sus-hou­ding nie – en sy weet pre­sies hoe om haar ou­sus se kwaad­word­knop­pies te druk.
Oor die li­rie­ke van lied­jies is al ve­le veld­slae in die Ja­cobs-huis ge­voer.
Nou die dag sit en sing Mia ewe in­ge­dag­te: “Ha­sie, hoe­kom is jou stert so kô-ôô-ôrt?”
Em­ma kry daar­die ken­mer­ken­de skoor­soek­glim­lag­gie van haar en trek los met: “Ha­sie, hoe­kom is jou stert so la-a-a-ank?” Mia: “Nee, Em­ma, kort!” Em­ma: “Lánk.” Mia: “Kórt.” Em­ma: “LANK!” Mia: “KORT!” Oor­log en ’n tra­ne­dal. Maar we­lis­waar die soort waar­voor ma en pa suk­kel om hul­le lag te hou.
En van lied­jies ge­praat: Die an­der­dag sing die aan­bie­ders op CBee­bies ’n be­ken­de lied­jie. Skie­lik sit Mia reg­op, oë groot soos pie­rings. “Pap­pa!” laat hoor sy, sig­baar ge­skok. “Hul­le het nou net ge­sing myBODY lie­so­vert­he­o­ce­an!”
Toe ek en E­li­ze ’n ruk ge­le­de ’n aand­jie uit be­plan, deel Mia (wat van kleins af ’n hei­li­ge ont­sag vir wol­we het – dan­kie, Rooi­kap­pie) vir Em­ma ge­skok mee: “Hul­le gaan van­aand luis­ter hoe ie­mand sing – ie­mand met die naam Wolf­spoeg!” (Nie dat ’n mens ver­baas be­hoort te wees dat ’n rock­groep soos S­poeg­wolf se naam die aan­dag trek nie.)
Elk­een van hul­le het haar eie ma­nier van lék­ker lag. Mia gee so ’n krop-van-die­maag-kek­kel­lag­gie wat haar oë laat toe­trek. Em­ma, weer, het so ’n vreem­de, hoe­se­ri­ge ggggh-lag­gie wat haar twee kuil­tjies som­mer ek­stra diep laat in­duik.
En daar is vir hul­le pa niks op die aar­de so lek­ker soos om hul­le te hoor lag en hul­le te láát lag nie.
Die ge­heim om Mia te laat lag, is ’n maag­kie­lie, snaak­se rym­pies of ’n lek­ker jaag­spe­le­tjie. Em­ma se heel bes­te kie­lie­plek­kie sit on­der haar arm, en e­nig­iets wat die woord “bou­de” of “boe­mie” be­vat, is vir haar ein­de­loos snaaks. (Of wan­neer mam­ma be­gin wenk­broue lig om­dat die toi­let­hu­mor hand­uit ruk, ge­bruik ons bloot “boe­mie” in plaas van “bou­de” vir die­self­de ef­fek.)
Ek won­der par­ty­keer wat die twee een­dag van hul­le kin­der­dae sal ont­hou. ’n Mens won­der dit ver­al wan­neer jou hu­meur die slag on­no­dig kort is, wan­neer dit voel of jy net die heel­tyd raas en dreig, of wan­neer jy te moeg is om te speel of aan­dag te gee.
Dan hou ek maar duim­vas dat hul­le ver­al aan die ge­lag sal te­rug­dink … en dit met ’n glim­lag sal ont­hou.