Aan die oewer van die Sar, die laaste boek deur die Galisiese digter Rosalía de Castro | Huidige literatuur
Aan die oewer van die Sar
John Ortiz | | skrywers, Books, gedigte
Aan die oewer van die Sar.
Aan die oewer van die Sar Dit was die laaste boek van die Galisiese digter en romanskrywer Rosalía de Castro. Gepubliseer in 1884, blyk dit 'n redelik verkeerde begrip digbundel te wees vanweë die onkonvensionele statistieke, ver verwyderd van die tradisionele poëtiese styl. Dit is 'n eenvoudige liriese komposisie, met kenmerke van die Romantiek en die Modernisme in soortgelyke verhoudings.
Daarbenewens weerspieël 'n tempel wat versadig is met hopeloosheid (waar selfs godsdiens nie geestelike vertroosting bied nie) die harde omstandighede wat die skrywer gedurende haar laaste jare ervaar het. Ondanks die duidelike romankenmerke, het literêre kritiek van destyds hierdie werk geïgnoreer. Dit word egter tans deur baie historici beskou as die maksimum opera van die Spaanse poësie van die XNUMXde eeu.
1 Oor die skrywer, Rosalía de Castro
1.1 Tendense en konteks van sy literêre skepping
2 Analise van die oewer van die Sar
2.2.1 Die diepste pessimisme
2.2.2 Die troos van ewige rus
Oor die skrywer, Rosalía de Castro
Gedoop onder die naam María Rosalía Rita Expósito, word sy op 24 Februarie 1837 in Santiago de Compostela, Spanje, gebore. Alhoewel die meeste van haar publikasies in prosa was, Castro het saam met Gustavo Adolfo Bécquer in die geskiedenis opgegaan as een van die voorlopers van die moderne Spaanse poësie.. Hierdie konnotasie is afkomstig van drie embleemwerke:
Galisiese liedjies (1863).
Naai Novas (1880).
Aan die oewer van die Sar (1884).
Alhoewel verskeie van sy geskrifte in Spaans verskyn het, Rosalia Dit is een van die mees relevante vere in die Galisies moedertaal. Nie verrassend nie, word sy (saam met figure soos Eduardo Pondal en Curro Enríquez) beskou as 'n baie belangrike verteenwoordiger van die Galisiese Rexurdimento. Ongelukkig word die digter se werk eers na haar dood waardeer.
Tendense en konteks van sy literêre skepping
Twee min of meer afgebakende kreatiewe strome kan in Rosalía de Castro se werk onderskei word. Eerstens, Dit is maklik om 'n introspektiewe, subjektiewe, geestelike digter te herken wat baie sensitief is vir die menslike natuur. In hierdie faset kon die skrywer gevolglik frases en idees van universele betekenis uitdruk.
Verder, Die skrywer word die woordvoerder van haar geteisterde land en die digter van alle Galisiërs. In 'n tyd toe die Galisiese taal heeltemal gediskrediteer is, as 'n vulgêre dialek en sonder 'n geskrewe tradisie geklassifiseer is. So deur baie van sy gedigte in Galisies het Rosalía haar dapperheid getoon terwyl sy 'n groot oorlas vir kritici geword het.
Die figuur van Rosalía de Castro het gedurende die 1890's erken, danksy sommige lede van die Generation of 98. Azorín en Miguel de Unamuno was twee van sy grootste ondersteuners en in 'n mindere mate Antonio Machado en Juan Ramón Jiménez. In werklikheid kwalifiseer laasgenoemde dit as 'n voorloper van die Spaanse modernisme.
daarna, ter geleentheid van die honderdste herdenking van die publikasie van Galisiese liedjies, het die Royal Galician Academy vasgestel dat op 17 Mei van elke jaar die Galisiese literatuurdag. Maar nie net in Galicië is die skrywer van Santiago geregverdig nie. Wel, hy het huldeblyke van verskillende soorte in ander streke van Spanje en in lande soos Rusland, Argentinië, Uruguay en Venezuela ontvang.
Ontleding van Aan die oewer van die Sar
Volgens Alonso Montero, Aan die oewer van die Sar dit is 'n "verhandeling van verlatenheid" wat in die donkerste terreine van die siel delf. Die titel verwys na die oewer van die rivier Sar terwyl dit deur Padrón gaan. Terwyl sy op Charon gewag het, het die skrywer haar bedank tot 'n dreigende dood aan kanker. Wat uiteindelik 'n jaar na die publikasie van die bundel gebeur het.
Daar is egter geen konsensus onder historici oor die datum van die digkuns nie. Gevolglik is dit nie heeltemal akkuraat om daarop te wys dat siekte die hoofmotief agter sy gedigte was nie. In elk geval, die mees relevante aspek van die bundel is die stilistiese eenvoud daarvan. Asook 'n innoverende weergawe wat gedefinieer word deur hartseer vol musikaliteit.
Aan die oewer van die Sar Dit is 'n volume wat volledig in Spaans geskryf is en bestaan ​​uit 53 gedigte wat 177 bladsye beslaan. In elkeen van hulle spreek Rosalía de Castro 'n ander sentiment uit, plus die oorheersende toon van pessimisme. Hierdie gevoel is baie duidelik in die gedeeltes waar die digter deur baie skerp frases in sekere herinneringe verdiep.
Frase deur Rosalía de Castro.
Die Galisiese skrywer huiwer nie om herinneringe op te roep saam met voorgevoelens binne dieselfde strofe nie, altyd met die bedoeling om 'n aanvullende ritme in te stel vir die stemming. Dit is tasbaar in die volgende strofe van die gedig "Die blare bewe en my siel bewe":
"Dat vandag, more, voor en nou,
Mans en vrugte, plante en blomme,
Hulle kom en gaan, hulle word gebore en sterf ".
Net so neem Rosalía de Castro liefde en passie as aanleiding tot latere spyt. Vir hierdie rede, die meeste historici stel hul werk binne 'n tydperk bekend as laatromantiek. Net so praat ander gedigte van kommer vir 'n somber toekoms, soos gesien in die volgende strofe van die gedig "Dors na liefde gehad en verlaat":
'Ek voel die einde van die somer
Die siekes hopeloos,
"Ek sal in die herfs sterf!"
Sy dink tussen melankolies en gelukkig
En ek sal voel dat dit oor my graf rol
Die blare is ook dood ".
Die diepste pessimisme
Min frases kan so kragtig wees as 'dooie hoop'. Wel, dit verteenwoordig 'n soort finale punt van die gesegde "hoop is die laaste ding wat verlore gaan." Maar 'n 'dooie hoop' verteenwoordig 'n ware lae plek in die menslike gees, dit is die einde van alle illusies. Veral as die skrywer aantoon dat die enigste ware verligting met die dood bereik kan word.
Die troos van ewige rus
Sy beskou die dood nie as 'n negatiewe gebeurtenis nie, inteendeel, sy spreek haar uit oor sy dood met die lig van 'n hoop wat vernuwe word deur die verwagte vrede van ewige rus. In werklikheid, Te midde van haar bedanking impliseer die digter dat sy ondanks die lyding haar lewe geniet het en sy is gereed om God te ontmoet.
Om hierdie rede kan die afsluiting van die bundel nie anders wees as die gedig "Ek voel net twyfel en skrik nie":