Dis agterlik om te verwag dat lande wat baie het, verplig is om te deel met ander wat nie het nie omdat hulle nie litte roer nie. Solank die guns van die wêreld daar was, het Afrika gebedel en het sy mense daaraan gewoond geraak om skaamteloos bakhand te staan. Hierdie iets-vir-niks mentaliteit verraai derhalwe 'n parasietkultuur.
Ten spyte van die pleidooie om homself reg te ruk en van ondergang te red, kon die Afrikamens hom nog nooit losmaak van sy bedelbenadering nie. Hy sien homself as 'n permanente slagoffer van onreg en buitelandse aalmoese as sy reg. Dis altyd iemand anders se plig om vir hom alles met 'n silwerlepel in te gee nadat hy dit aanmatigend geeïs het!
Afrika gaan ernstig gebuk onder onkundigheid en 'n trae arbeidsmag.
Sy inheemse kinders wil nie litte roer nie, maar eerder bakhand staan vir 'n gratis dit of 'n gratis dat. Selfs die voorbeeld wat baie van die swart regerings stel, is ekonomies skadelik omdat dit hul mense blootstel aan 'n etiek van prestasievermyding. Nogtans word daar na mense wat tradisioneel nie bereid is om positiewe produseerders te wees nie, verwys as "agtergeblewenes" of "minderbevoorregtes".
Swartes behoort eerder harder te werk en die geleenthede wat hulle gebied word om uit hulle ellende op te staan, aan te gryp. Dan sal niks hulle in die lewe kan terughou nie. Ongelukkig gebeur dit nie. Kla is minder moeite. Afrika se probleem is: "A lack of professional conscience, of doing a job well for its own sake" (Cloete, p.417).
Luiheid is endemies aan Afrika en die tweelingbroer van verveeldheid. "This is the new sickness of the African. Boredom of the most intolerable kind. Playing at politics is one outlet, but how long will it suffice? And to what will it lead?" (Cloete,p.235).
Van Liberië skryf Cloete: "Everyone I met belonged to a government that did not govern, that lived on the expoitation of the tribes of the hinterland, and the taxes mulcted from great white companies who really ran the country. Protocol, black tie, white tie, no one took their coats off and did any work... a disgrace to the Republic and the U.S.A which sponsors it". (p.263).
Swartes se ingesteldheid teenoor werk verskil grootliks van dié van blankes. In die Christelike kultuur word werk as iets goeds gesien. Voor die sondeval het God aan Adam en Eva werk gegee om te doen. Die sondeval het werk net moeiliker gemaak. Heidene mis die verband tussen harde werk en lewenssukses. Hulle kan nie verstaan dat voorspoed van harde werk afhang nie en glo dat dit eerder verkry word deur geeste te manipuleer.
Afrika se ekonomiese agterstand is te wyte aan sy swak mensemateriaal. Selfs sy leiers is moedswillig en ignoreer ooglopende feite. Nogtans kla swartes dat hulle in die werksituasie uitgebuit word en beter salarisse behoort te ontvang. Te oordeel aan hul lae produktiwiteit, ontvang hulle in der waarheid buitensporige hoë salarisse. By blankes is daar 'n ingewortelde behoefte aan gehaltediens. Derhalwe sal Afrikastandaarde altyd onaanvaarbaar bly.
Swart arbeid is grotendeels sloerarbeid. Stuart Cloete skryf van 'n senior blanke amptenaar in die voormalige Belgiese Kongo wat 126 swartes in diens moes neem om 25 voormalige blankes se werk te doen. "To compare the difference between work done with and without supervision he said that ten boys with a white man cut a hundred fence poles a day as opposed to twenty on their own" (p.301).
Swartes kon tot op hede nog nie aangespoor word tot hoër produktiwiteit nie. Selfs deur 'n kunsmatige opwag van hulle te maak en voor te gee dat hulle wonderlike werkers is, verander niks nie. Werkgewers vind dit in baie gevalle selfs moeilik om swartes se salarisse te verhoog. As hulle meer betaal word, meen hulle dat hulle te veel gedoen het en laat dan slaplê. Of hulle reken dat hulle onmisbaar is en raak dan onhanteerbaar. Hoër salarisse motifeer hulle nie juis om beter te sorg vir hulle gesinne nie. Hulle vermors dit eerder op prostitute, dobbelspele en drank.
Getalle, geweld en ellende floreer in Afrika en kom hom duur te staan. Dit ontmoedig buitelandse beleggers omdat geen nugterdenkende instansie in 'n geweldgeteisterde land sal belê waar die risikopeil te hoog is nie. Swart regerings soos dié in Suid-Afrika neem onverantwoordelike besluite terwyl hul land geteister word deur korrupsie, armoede, geweld en stakings.
Die buiteland is veral ontsteld oor Suid-Afrika se toenemende geweld; iets wat hulle skynbaar nie voorsien het nie. Mense wat apartheid help afbreek het, staan vandag geskok om te sien hoe wet en orde in die nuwe bedeling verdwyn en misdaad 'n plesiertog van ongekende vernietiging geword het. Talle het geglo dat dit slegs groeipyne van die nuwe bedeling was wat gou sou verdwyn. Hulle is almal wreed ontnugter. Die geweld is nie groeipyne nie, maar die nuwe lewenswyse van agtergeblewenes.
Die South African Institute of Race Relations, 'n voorvegterinstansie teen apartheid, tel vandag self onder die ontgogeldes. Talle blanke liberaliste het self slagoffers geword van die transformasieproses wat hulle help skep het en wat vandag 'n wegvlugklimaat in Suid-Afrika geword het. Allan Paton se weduwee wil Suid-Afrika ook nou verlaat. Gelukkig kan apartheid nie vir die huidige chaos blameer word soos al die ander dinge wat skeefgeloop het weens swartes se onvermoë om sinvol te regeer nie.
Beleggers wat eens so entoesiasties was oor Afrika se "vryheidsvegters", neem nou 'n ander houding in. Selfs die vrysinnigste beleggers belê hul geld elders; iets waaroor Afrika baie ontsteld is. Die oerwoudtaktiek dat die baba wat die hardste skreeu die meeste melk kry, werk nie meer nie.
Swart regeringslui misgis hul lelik met beleggers se intelligensie en verwar hul diplomatieke hoflikheid dikwels met geesdrif en goedkeuring. Die internasionale gemeenskappe kon nie vir altyd op sleeptou geneem word met swartes se slimpraatjies nie. Gevolglik klop Afrika vandag aan deure wat nie maklik oopgemaak sal word nie.
Swart hooggeplaasdes se ydele beloftes en bedelaarspleidooie voor uitgelese buitelandse gehore laat geen beduidende stuiwer in die leë blikkie val nie. Hierdie blikkie was tydens die apartheidsera tot oorlopens toe vol! Gelukkig raak al hoe minder mense geïnteresseerd om te luister na die argument dat Afrika se agterstand die gevolg is van sy koloniale verlede.
Swart werkers se skynbaar ewigdurende lus om te toi-toi en te staak vir onbenullige redes, dra beslis nie by tot beleggersvertroue nie. Hoeveel verrigtinge is nie al op tipies Afrika wyse ontsier deur dreunsang en 'n kinderagtige voetgestamp nie! Swart staatsamptenare se onbevoegde en onprofessionele optrede laat beleggers eerder die aftog blaas. Hulle sal nie sienderoë toelaat dat hul beleggings geknou word nie.
Afrika se regeringslui is nou wel woordkunstenaars by uitnemendheid. Nogtans slaag hulle nie daarin om buitelandse geldmagte 'n rat voor die oë te draai nie. Hulle dramatiese vertoonspel oortuig nie. Internasionale kapitaal is mobiel en sal beweeg na daar waar dit veilig is. Buitelandse sakelui word nie meer met 'n kluitjie in die riet gestuur nie!
Onder koloniale bewind was die meeste Afrikalande se ekonomieë kerngesond. Vandag is Afrika die swakste en onbetroubaarste ekonomiese vennoot in die Westerse wêreld. Sy eens beleggersvriendelike gesig het onooglike letsels opgedoen. Afrika se toenemende misdaad, onuitblusbare korrupsie en onbuigsame, sosialistiese arbeidswetgewing moet enige belegger afskrik.
Afrika is blatant oneerlik. Die meeste regerings se ekonomiese beleid van 'n vryemarkstelsel is niks anders as 'n politieke vyeblaar om sy ware ideologie vir beleggers te verberg nie. Swart regerings misbruik dikwels Westers georiënteerde demokratiesgesindes se geld om hul sosialitiese oogmerke te befonds.
Ekonomiese voorspoed hang baie af van 'n land se arbeidsbenadering. Die vennootskap tussen werker en werkgewer is in Duitsland byvoorbeeld iets totaal anders as in Afrika. Die Duitse werker probeer nie om soveel voordeel vir so min werk as moontlik te verkry nie. Hy sal eerder die onderneming in samewerking met die werkgewer so uitbou dat hy vir jare lank 'n betroubare werk en vir sy oudag voldoende pensioen sal hê.
In Japan staan die nasionale wil om te presteer voorop. Die Japannese is bekend vir hul streng werksdissipline en respek vir gesag. Daarbenewens word groepsbelang bo individuele belang gestel en hou 'n burokrasie die ekonomie met arendsoë dop. Hierdie werksetiek maak van Japan 'n ekonomiese reus.
Afrika steek in dié opsig lelik af. Sy arbeidsmarkte word van meet af aan geknou deur werkers waarvan die produktiwiteitsvlakke uiters onbevredigend is en by wie arbeidstrots geheel en al ontbreek. Werkers wat gesonde arbeidsprestasies en dissipline dwarsboom, word nie afgedank nie terwyl werkgewers dikwels met hofsake en selfs die dood gedreig word.
Afrika besef skynbaar nie dat mensekapitaal (kundigheid en ervaring) vir ekonomiese groei belangriker is as geldkapitaal nie. Sy sosialistiese regerings beroof eerder dié wat werk en besit om te gee aan hulle wat nie besit nie omdat hulle nie werk nie. Baie van hierdie werkloses is totaal werksonbevoeg. In Suid-Afrika vloei mensekapitaal die land uit teen 'n verbysterende tempo terwyl miljoene nutteloses die land binnestroom.
Die resep vir beleggersvertroue is eenvoudig. Eerstens moet daar politieke stabiliteit wees. Tweedens moet wet en orde deeglik gehandhaaf word sodat mense in veiligheid kan woon en werk. Derdens moet billike belastingskale buitelandse beleggers lok. Vierdens moet die land oor 'n doeltreffende landsadministrasie beskik en arbeidswetgewing buigsaam wees sodat werkgewers nie aan die giere van vakbonde uitlewer word nie. Laastens moet omgekeerde rassediskriminasie (regstellende aksie) streng verbied word.
*Suid-Afrika se kleurkwessie is in werklikheid 'n ekonomiese vraagstuk. Dis niks anders as die Westerse klassestryd wat verwar geraak het in die emosionele kookpot van pigmentasie nie.