ToekomsVenster: Laat jou lig skyn(Foto: Maroela Media) “Kom, Jerusalem, laat skyn jou lig! Vir jou het die lig gekom, die magtige teenwoordigheid van die Here het vir jou lig gebring.” − Jesaja 60:1 (AFR83) Ons kuier vir ŉ paar dae by die see en dit is ŉ groot voorreg. Die grootsheid van die oseaan tref altyd weer en weer en ŉ mens word herinner aan die skeppingswoorde van God toe Hy die waters op een plek versamel en die droë aarde sigbaar geword het. “God het verder gegaan en gesê: ‘Laat al die water onder die hemelruim op een plek bymekaarkom sodat daar ook droë land sal wees.’ En dit was so. God het die droë land “aarde” genoem en die plek waar al die water bymekaargekom het, “see”. God het gesien dat dit wat Hy geskep het, goed was.” – Genesis 1:9-10 Die skuldig voel omdat ŉ mens agter die lekker aan eet as ŉ mens met vakansie is, word ietwat verdoof as ek ŉ entjie op die strand gaan draf. Dit opsigself is genade, omdat ŉ mens gesond moet wees om dit te kan doen. Watter premie kan ŉ mens ooit op gesondheid stel? So met die draf saam, sien ek ŉ spierwit ongebruikte kers wat op die strand uitgespoel het. Sommer die doodgewone huiskers, die goedkoop kers sonder spesiale reukmiddels of ŉ besondere vorm. Die lang kers met ŉ stuitige lont bo-op. Die seewater en sand het dit ŉ bietjie grof gelaat, maar die kers wink my nader en sit my aan die wonder. My gedagtes neem ŉ verbeeldingsvlug teen die agtergrond van die vernietigende skade en gevolge van die heel onlangse stormweer en oormaat reën wat dele van KwaZulu-Natal getref het. Ek verbeel my dat ek die kers op die tafel sien lê in een van die sinkplaathuisies rondom Durban. Ek hoor kinders speel en musiek van Afrika-drom. Dit word gaandeweg verdoof namate die weer al swaarder word. Blitse verlig die omgewing onheilspellend en in die verte is daar ŉ gedruis, moeilik om te identifiseer. Wat die inwoners nie weet nie, is dat ŉ meesleurende stroom op pad is wat geen uitsondering maak nie. Geen meriete, stand of prestasie kan aangebied word dat die stroom ander pad kies nie. Reënwater begin genadeloos deur die reeds stukkende sinkplaatdak stroom totdat die water pad maak deur die enigste deur wat die blyplekkie het. Modderwater skommel in die huisie, soos in ŉ wasmasjien, totdat die drukking te groot word en dit die vier sinkplaatmure omstoot. Wie ook al daar woon word uitmekaar geruk, terwyl elkeen deur die stroom weggevoer word na ŉ onbekende bestemming. Desperate hande gryp na wat ook al stabiliteit kan bied. Hier en daar bied ŉ drywende boomstomp, stuk meublement of ŉ leë houer uitkoms. My gedagtes wil nie verder nie. Ek is terug by die kers en sy storie. Terug by ons woonplekkie maak ek die kers staan in ŉ leë plastiekhouertjie. Ek steek die kers in ŉ oomblik van gewydheid aan terwyl ek treur, saamtreur met mense wie se geliefdes nooit opgespoor sal word nie. Die kers begin sagkens sing: “This little light of mine, I’m gonna make it shine. Make it shine, make it shine, it shine.” Weliswaar nie vir die plekkie en die mense vir wie dit bedoel was nie, maar vir my wat oorvloedige rede het tot dankbaarheid. Ons harte gaan uit na die honderde mense wat omgekom het, die enorme materiële verlies en die hartseer en ontwrigting wat nog vir lank gevoel sal word.