22nd July 2008, 19:16
Ek word die afgelope tyd daagliks gekonfronteer met soetsappige valse Christenskap, en die laaste week of twee ook nog met mense wat hulle geloof op my wil afdwing.
Voorbeeld: By my werkplek het ons span elke oggend ‘n vergadering om die gebeure van die vorige dag te bespreek, asook transaksies wat moontlik nog kan gebeur, en sommer allerhande dinge met betrekking tot ons werk. By hierdie vergadering is gewoonlik ‘n groepie van 5. Wanneer ons in die kantoor instap word daar meestal allerhande vulgêre grappe gemaak. Wanneer almal uiteindelik tot ruste kom, word die deur toegestoot en ‘n stukkie gelees uit ‘n dagstukkie-boek uit die pen van ene “Joyce Meyer”, wat vir ons onder andere vertel hoe dankbaar ons moet wees dat Jesus vir ons aan die kruis gesterf het. Deesdae word ons ook nou gedwing om een vir een ‘n beurt te kry om ‘n gebed te doen. Daarna is dit ‘business as usual” – vuil grappe, vloek, kliënte beledig…. En so begin ons dag.
Ek sukkel om my te vereenselwig met hierdie tipe van "godsdiens-beoefening" te midde van soveel vulgariteit en disrespek. Hoe kan mens God vra om jou dag te seën, terwyl jy net daarna die geleenthede wat Hy oor jou pad bring vervloek?
Hoe maak ek in hierdie situasie waar ek so vasgevang voel? Ek voel ‘n onweerstaanbare drang om ‘n oorplasing te vra na ‘n ander afdeling waar ek die mense ook redelik goed ken, maar wie se waardes baie nader is aan my eie as diê van die groep waarin ek myself tans bevind. Aan die ander kant vra ek ook myself af of ek dan nie juis my verantwoordelikheid probeer ontduik nie. Daar is tog seker ‘n rede waarom ek hier geplaas is. Is dit om te leer hoe om nié as gelowige op te tree nie, of is dit om ‘n verskil in iemand se lewe te probeer maak? Intussen moet ek ook daagliks veg om ‘n sukses van my beroep te maak.
My oë het oopgegaan die dag toe ek besef het dat ek hier is om ander mense altyd met respek en liefde te behandel, dat ek onder alle omstandighede moet poog om op te tree soos wat Jesus sou doen, en dat ek nie vrygeskeld is deur ‘n verskriklike moord aan die kruis vir enige sonde wat ek sou mag pleeg nie. Net ek en ek alleen is verantwoordelik vir my dade. Net ek kan om vergifnis vra, maar dan ook die verantwoordelikheid dra om die vergifnis wat ek weet my Ouers aan my sal toestaan wanneer ek daarvoor vra, met respek te bejeën en nie net omdraai en weer dieselfde sonde sal gaan aanvang nie.
Is ek verkeerd as ek dink dat hierdie kruis-dood boodskap wat die kerke verkondig juis veroorsaak dat mense makliker sondig? Dat hulle God soos ‘n kredietkaart gebruik wanneer hulle Hom nodig het, en Hom dan weer tussen die bladsye van ‘n dagstukkie boek bêre wat heeldag op die lessenaar sigbaar is om die gewetens bietjie te sus omdat hulle “mos hulle deeltjie doen?”
Of is ek té krities…??
22nd July 2008, 23:42
23rd July 2008, 15:31
Ek het geleer in my geloof om versigtig te wees met ander mense as dit kom by boodskap oordra. Ek het ook my plig aanvaar dat ek ander moet inlig en help om God te aanvaar. Ek het telke male my vingers gebrand en soms selfs meer skade aangerig.
As God wil he jy moet iets doen sal weet. Ek het gedink dis almal se plig, maar later besef dat n oningeligte mens wat almal wil bekeer en dan na een of twee argumente die stryd verloor, meer skade aanrig as goed.
23rd July 2008, 19:09
Aan die ander kant is dit vir my baie duidelik waarom sogenaamde "Christene" se optrede juis die groot oorsaak is waarom mense wat soekend is soms nog verder van ons Skepper vervreem word.
Ons besef nie hoé 'n magtige uitwerking ons alledaagse optrede op die mense om ons het nie.