Bettiesbaai 2012 | SkalkSkryf
« Wittes, bly tog net stil
Januarie 12, 2013 deur Louwie
Bettiesbaai saam met T de C
“When observed through a sufficient depth of time (millions of years) Life can be seen to move. Not only does it move but it advances in a definite direction” (Teilhrd de Chardin)
Pragtige huisie waarin ons bly, so tussen die fynbos genestel. As jy by die agterdeur op ´n kroegstoel staan, vind ek, kan jy die see sien! ´n Tarentaal mannetjie en wyfie en hulle twee kinnerkies boer in die fynbos om die huis, wandel doodluiters oor die voorstoep en agterstoep vroeg oggend en, tot Bonna se ontsteltenis, selfs deur die loop van die dag. Te pragtig roep die gesinnetjie kort-kort na mekaar. Fisante skarrel ook van tyd tot tyd uit die bos uit, gee die tweebeen gedoentes ´n vuil kyk en vlug weer ´n ander koers in.
Evolusie in werking reg onder ons neuse.
Tog te aandoenlik die lewe in die veld om ons … tot daar laat aand op die tweede dag van ons vakansie by die see, ´n nuwe besoeker uit die bos uit by ons aandoen. Pa vat die honde die nag in vir ´n laaste draai na buite en daar lê ta voor die deur vir ons en kyk. Olyfgroen lyfie en donker groen kop het sy (of hy?). Gelukkig nie boosaardig van aard nie. Stoot hom met die besem veld se kant toe, maar slang se kind wil niks weet nie, dit wil die huis in. Glip by die motorhuis in. Ons keer verwoed en kry die kop weer bos se kant toe gedraai.Uiteindelik gee die slang bes en vlug die nag in. Nie een keer pik dit in ons rigting nie. Werklik ´n vriendelike gediertetjie. Miskien giftig? Kan iemand dalk ons besoeker identifiseer en sê of dit giftig is?
Net voor ons gaan slaap loer ek weer by die deur uit om seker te maak ons besoeker lê nie weer vir ons en wag nie, toe storm ´n groot harige spinnekop teen die spoed van lig tussen my bene deur die huis in. Ek beskyt myself amper net daar. Doen die hoogtrap riel en gil soos ´n tiener dogtertjie. “Doom!” skreeu ek uit volle bors, nog steeds suiwer sopraan. “Bring die Doom!” Keer die gedrog in ´n hoek vas en Doom hom tot in die agtpotige, Aragniede ewigheid. Toe ek met hom klaar is, was daar niks om ´n foto van te neem nie.
Ons besef, fynbos is mooi en tog al te ekologies bewaarenswaardig, maar dit het sy uitdagings. Lewensbedreigende uitdagings!Die volgende oggend op pad strand toe lê daar sowaar nog ´n adder in ons pad, die een langer en dikker as die vorige nag se besoeker. Seker ouboet op soek na ontbyt. En asof dit nou nie erg genoeg is nie, kruis ons weë nogmaals met, die keer sekerlik die moeder van Bettiesbaai se adders, in die nou voetpaadjie deur die bos op pad see toe! Seil dit voor Ma se voete uit die bos, oor die pad en weer weg die bos in aan die anderkant. Ma skrik selfs haar paar voorvaderlik getinte Kaapse gene spierwit, maar voor sy kan gil, of haar broek natmaak is die ondier alweer weg.
Meeste dae skyn die son. Ons loop langs die strand. Ma swem ´n slag of twee in die koue, helder water. Bonna swem in die see en in die rotspoele en hap na alles wat beweeg.. Mia word weens haar seer been meeste van die tyd in ´n sak op ma se rug rondgedra. Daar is nooit baie mense op die strand nie, en net die dapperstes waag dit die see in.
“… then the hominization of Life, associated with a super-grouping of cells; and finally the planetization of mankind, associated with a close grouping of people: Mankind … spread over its entire surface; coming gradually to form around its earthly matrix a single major organic unity, enclosed upon itself; a single, hyper-complex, hyper-centred, hyper-conscious arch-molecule, .. Is this not what is happening at the present time – the closing of this spherical, thinking circuit?” (T de C goed op dreef)
Dink daaraan; iets soos ´n super “morphic field” van Rupert Sheldrake wat die aarde omgewe, selfs hier op die yl bevolkte Bettiesbaai strand!
Ons ry rond; besoek Kleinmond en eet by The Shellfish Bar vis, vars uit die see uit (so belowe hulle ons). Ons bekyk die mooi pottewerk van Corinne Taylor by The Potters Gallery en drink bier in die kafeetjie agter die pottery. Snuffel rond in die winkeltjies en bekyk die hawe.
Ons besoek en beloer Pringlebaai en koop ´n boek by die Engelsman se tweedehandse boekwinkel. Engelsman kla dat dit droewig gaan in die winter. Winter is koud en nat, niemand waag dit uit hulle skuiltes om ´n boek te gaan koop nie. Dan moet mens dalk ‘n voor-winterse uitverkopings hou sodat die mense kan opstok vir die kaggeldae wat voorlê? Of ´n “dial-an-erotic-book” diens begin vir bietjie hitte tussen die lakens op ´n koue, nat aand!
Later gaan soek Ma en Fotograafkind na Hangklip en die vuurtoring. Hulle vind geen klip wat hang nie, en die vuurtoring is twee dae te perd iewers langs een van die onherbergsaamste kuslyne ter wêreld af, dis nou as mens die tienerdogter moet glo wat skellende op haar ouers terugkeer van ´n besoek aan genoemde vuurtoring. My mense draai terstond om. Hulle is avontuurlustig ja, maar nie so dat hulle leeus sal gaan jag of vuurtorings gaan soek wat hulle nooit enige leed aangedoen het nie. Hulle laat die hangklip in vrede hang en die vuurtoring lustig voort vuur en gaan huis toe.
Dag drie en ons sit af na Hermanus, ons liefling bestemming in hierdie deel van die land. Drink Irish Coffee (Pa), Whisky en lemoensap (fotograaf) en Thai tee (Ma) by ´n restaurant waar selfs die honde beskuitjies en skoon water bedien word. Die parkgronde en wandelpaaie langs die see is die keer genadiglik skoon van hondestront. Het my klagtes destyds wel indruk gemaak?
Die vlooimark/Afrikamark is soos alle ander vlooimarkte, elke stalletjie oorstok met dieselfde Afrika artefakte en goedkoop rommel uit China. Ma geniet haar gate uit! Sy is mal oor vlooimarkte. Koop niks, loop net op en af in die gangetjies en kyk terwyl Hermanus uit sy nate bars van toeriste, witgeklede toeriste. Lyk of dit die nuwe in-ding is; as jy ´n vroulike toeris is moet jy in wit uitgedos wees. Wit handelsmerk langbroek, wit bloes, wit hoed, wit krale om die nek en afgerond met ´n wit handelsmerk horlosie om die pols. Party meisies lyk heel seksie so in deurskynende wit waarteen die deutrekkertjies en ander fyn witgoedjies duidelik afgebeeld word. Hermanus is pragtig.
Elke dag strand toe al waai die wind die asem uit jou longe uit, want dis vakansie. Elke oomblik moet benut word, al is dit saam met onheilige, springende gedroggies, die strandspringer/sandspringer (Talitrus saltator). Vreemde, grillerige swerkaters wat tussen die droë duin en die heersende watermerk in hulle duisende rigtingloos op en af spring, letterlik. Die modus operandi is: Spring in lug in so hoog jy kan, val op die sand en spring onmiddelik weer lukraak die lug in. Sinneloos!!
Volgens die slim mense werk dit so: Gedurende die dag skuil die goggas in die duine, sowat 30 sentimeter ondergronds (onderduins?), weg van die water af. Sodra die maan opkom kruip hulle uit die sand uit, navigeer volgens die stand van die maan in die rigting van die see op soek na verrottende seewier en/of bamboes en vreet terstond tot 3 maal hulle eie gewig se plantmateriaal op. Sodra die son opkom hol, waggel of spring hulle terug duine toe om te gaan slaap.
Die werklikheid: Dwarsdeur die dag spring die wetterjies op en af op die strand en versondig jou siel, sonder om hulle vir een oomblik aan vrot bamboes (wat by die ton tussen die rotse lê en stink) te steur.
Die teorie oor die navigasie volgens die maan of Mars of wat ook al, klink erg verdag. Wil jy my sê die gedroggies is stok doof en 100% bysiende sodat hulle nie die see kan hoor of sien wat ´n paar meter Suid van hulle lê en raas en blaas nie? En buitendien, wat soek hulle dan helder oor dag al springende in duisend rigtings op die strand? Het hulle, soos die ANC hulle (morele) kompas verloor?
Hulle byt nie, sê die slim mense. Hulle byt, sê die hengelaars wat daagliks met die kritters te doen kry. Ek glo die hengelaars. Sulke afskuwelik lelike goed sal byt as jy lank genoeg stistaan.
Evolusie, van niks tot materie tot gedroggies, tot aap tot mens, die enigste gedierte wat kan dink, en weet dat hy dink sodat; “In us the world’s evolution towards spirit has become conscious” en word steeds gedryf tot “… ever greater consciousness.” (T de C)
Pikkewynland. Ons besoek die kolonie Afrika Pikkewyne by Stony Point. Soos die res van Afrika lyk die Jackass Pikkewyn (Spheniscus demersus) erg agtergeblewe, omtent soos plakkers op die buiterand van die samelewing. Van die meer as 4 miljoen aan die begin van die eeu, is daar nou net omtrent 55,000 oor (44,000 in Suid Afrika). En dit lyk of hulle weet dat hulle besig is om uit te sterf. Depressief is die gevoel wat mens kry as jy na hulle kyk. Erg depressief en verslons.
En die arme goed se toiletgewoontes laat veel te wense oor. Beskyt elke sentimeter van die rotse spierwit. Dit moet half onleefbaar wees vir die mense met hulle multi-miljoenrand se huise wat uitkyk oor die see en die “plakkers” se agterplaas. Dit stink ten hemel.
Menslike planetisasie en bewuswording eis sy tol. Dalk is die arme Jackass nie nodig vir die uiteindelike “simple metamorphosis and arrival at the supreme synthesis” na die Omega punt toe nie?
Stellenbosch, vir een of ander rede roep dit mitiese beelde van iets soos ´n Shangri-La by mens op. ´n Plek van rus en vrede, van groen valleie en wuiwende wingerde waar vader tyd ´n rustiger pas aanslaan, mense effens wyser is, klanke sagter op die oor val en wyn soos nektar die siel verkwik.
Op die laaste dag van ons vakansie mik ons na Houtbaai, maar dit is bewolk en dit reën liggies, daarom verander ons van koers en ry na Shangri-La. Eerste stop The Farmers Kitchen waar jy jou eie aarbeie kan gaan pluk as jy wil … en duisende mense wil op hierdie dag hulle eie aarbeie pluk, vind ons uit. Parkeerplek is ´n probleem. In die plaaskombuis koop die mense verwoed. Die tou mense wat dringend wil koop staan by die deur uit. Die tou wat reeds gekoop het staan esse tussen die rakke en wag hulle beurt ongeduldig af om te betaal.
Ons ry weg sonder aarbei of kombuisproviand. Ons gaan soek ´n kelder waar ons op ons tyd kan eet en wyn drink … wat toe ook makliker gesê as gedoen kan word. Al die kelders is oorstroom deur toeriste op soek na rus en vrede. Restaurante bars uit hulle nate. Voor proelokale staan mense lang, onrustige toue en wag hulle beurt af om die vrug van die wingerd te beruik en te proe soos connoiseurs wat die grootliks Vaalpense, met hulle uitermate groot pense, duidelik nie is nie.
Ons vind ´n kelder wat ook met olywe woeker. Ma is mal oor olywe en dus moet die plek besoek word. Is toe rustig met min mense, ´n eetplek onder die bome in ´n pragtige tuin waar ons brakke ook welkom is. Kyk, eet en drink en gaan terug huis toe om te gaan pak vir die lang tog terug na die steengroef om nogmaals, eindeloos groot klippe klein te kap, en klein klippies fyn te kap, waar 2013 ons lê en inwag met wrewel in die hart, (of is dit die stuiptrekkings van die jaar van die draak, voor die jaar van die Groot Slang inskop soos sus Cobie uit China beweer?).
Ons besoek die strand vir laas in die skemerte. Vroeg oggend neem ons swaarmoedig afskeid van “Home Sweet Home” en Bettiesbaai, soos de Chardin sê ons eendag sal doen; “… leaving Earth and stars to laps slowly back into the dwindeling mass of primordial energy, it (lees ons) will detach itself from this planet and join the one true, irriversible essence of things … An escape from the planet, not in space or outwardly, but spiritually and inwardly …”
´n Baie lang reis lê voor. Ons doen een Bardo op ´n keer.
Dit was ´n goeie kuiertjie. Bettiesbaai is ´n aangename plek om uit te span. Mens sal dit weer wil doen, langer wil doen iewers in die toekoms, slang en spinnekop en strandspringer ten spyt. Die mense is gaaf, die weer was ons goedgesind, die strande is mooi en die kos is uitstekend.
Dankie Bettie, ons is beïndruk deur jou baai. Ons hoop om weer hier te kom uitspan, eendag. Dalk permanenet tot die Groot Reis na de Chardin se Omega aanbreek?
Posted in Uncategorized | Tagged Bettiesbaai, Hermanus, Pikkewyne, Pringlebaai, Sandspringers, Stellenbosch, Teilhard de Chardin, Vakansie, Wes Kaap | 7 Kommentaar
op Januarie 12, 2013 at 11:29 nm seegogga
Bly julle het julle kuiertjie hier in die Overberg geniet! Die spinnekop was waarskynlik ‘n arme onskadelelike( maar vreesaanjaend groot!) reenspinnekop., maar die slangetjie? Dalk ‘n baba geelslang?
op Januarie 13, 2013 at 9:02 nm Louwie
Seegogga (hoop nie jy is een van daai sringende goggas nie 😀 ) ja ons het self hier by ons van daardie reënspinnekoppe, groot en lelik. En hulle byt hoor. Vriendin is deur een gebyt. Nie dodelik giftig nie, maar erg pynlik so `n byt.
Die slang was `n klein groennetjie, niks geel aan hom nie
op Januarie 13, 2013 at 9:05 nm Louwie
Malene, dankie vir die like. Sal daar by jou kom inloer.
op Januarie 14, 2013 at 9:24 vm MaanKind
Welkom in ons wêreld! Ek hoop julle besoek was lekker en julle het welkom gevoel.
op Januarie 14, 2013 at 10:05 vm Louwie
Dankie Maankind. Dit was heerlik daar by die see.
Eendag gaan ons nog daar bly.
op Januarie 14, 2013 at 2:25 nm brieweuitdievreemde
Ja, Louwie, daai klink soos ‘n jong geelslang. “Olyfgroen lyfie & donkergroen kop”. Dis hoe hulle lyk as hulle jonk is. Hier’s ook van hulle. Jy kan seker maar bly wees hy’t nie gepik nie.
op Januarie 15, 2013 at 4:06 nm Louwie
Nou ja, dan is dit amptelik `n groen-geelsang. Sover ek weet is hulle giftig _ wel, toe ek jonk was was hulle 😀
travel460 on Mabalingwe