Die kern word al digter en begin afplat en meer na die tipiese koeëlvorm van die volwasse sperm neig
Die blasie aan die voorkant daarvan begin om die kern te omvou. Hierdie blasie is later gevul met ensieme wat die lagie om die eiersel verteer sodat bevrugting kan plaasvind
Hierdie transformasie lei eindelik tot 'n sel wat die helfte van die genetiese inligting van die vader dra en in staat is om oorsprong te gee tot 'n heeltemal unieke mens of dier wanneer dit met 'n eiersel versmelt.
Na 'n paar uur in die baarmoeder waartydens sekere faktore daardeur afgeskei die sperme aktiveer, beland die eiersel/le en die miljarde sperme bymekaar. Reseptore op die spermmembraan bind aan reseptore op die eiersel en ensieme word vanaf die akrosoom, die blasie onder spermatogenese beskryf, vrygestel. Hierdie ensieme help om deur die cumulus oöphorus asook die zona pellucida, die finale skans om die eiersel, te breek. Wanneer 'n enkele spermsel uiteindelik binnedring, vind 'n chemiese reaksie plaas in die zona pellucida wat dit onmoontlik maak vir ander sperme om deur te dring en sodoende word die korrekte aantal chromosome in die nuwe diertjie of mens verseker.
Alles hierbo beskryf is baie kort opgesom. Daar is duisende boeke en referate al daaroor geskryf en jaarliks word steeds nuwe ontdekkings daaroor gemaak in wetenskaplike laboratoriums. Die verdere ontwikkeling van die embrio en fetus is egter 'n veld wat werklik 'n mens se verstand te bowe gaan as jy meer daaroor leer.
Die versmelting van die eiersel en die sperm lei tot 'n sigoot. Hierdie sigoot verdeel herhaaldelik om uiteindelik triljoene selle van verskillende soorte te vorm. Die fetus self, die vrugvliese en vrugwater het alles hul ontstaan aan dié verdeling te danke. Wat egter nog meer asemrowend is, is dat hierdie triljoene selle deur 'n ingewikkelde raamwerk van molekules aanmekaar gehou word wat alles deur die selle self afgeskei word. (sien die laminien webblad).
Verder moet ons onthou dat al hierdie organisasie deur die DNS (Eng: DNA) van die embrio beheer word: 'n kode wat met slegs vier verskillende letters geskryf is, maar indien uitgerek, is dié van slegs een sel sowat 1,7 m lank! Die duplisering van hierdie kode vereis 'n hele aantal ensieme van geweldige kompleksiteit en hierdie ensieme kan op hul beurt slegs gevorm word met die kode in die DNS ingebou. In hierdie geval was die hoender en die eier gelyk teenwoordig en is dit absoluut onmoontlik dat so 'n komplekse stelsel uit nie-lewende stowwe kon ontwikkel soos die evolusieteorie beweer!!
Ek het in hierdie afdeling net aan 'n geweldige groot onderwerp kon raak. Geslagtelike voortplanting is 'n baie ingewikkelde onderwerp — vra maar vir enige vrugbaarheidspesialis. Ek kan nie anders nie as om in verslae verbasing daarna te kyk en te weet: die evolusieteorie met al sy interessante staaltjies verklaar hoegenaamd nie vir my oortuigend hoedat dit alles vanself kon ontstaan nie. Dit laat my ook dink aan die Psalmis se woorde: