My goeie vriendin, Karin, nooi my toe Sondag om saam met haar en haar gesin te gaan leeukop klim en te kyk hoe die volmaan oor die stad opkom. Ek wik en weeg, kanseleer verskeie kere, maar op nommer 99 trek ek toe wel my tekkies aan. Die son gaan net onder en die stad se liggies begin blink en ek kyk uit oor my geliefde stad. "wat op aarde gaan ek in Parys maak Karin?" wonder ek hardop teenoor my vriendin. Sy kyk net vir my en glimlag. Sy weet ek gaan swaar kry.
Oor agt weke van nou moet ek my tasse pak en die lang pad aandurf. Ek het nog nie eers begin om my huis op te pak of enige iemand te groet nie, en ek weet nie waneer en hoe ek gaan begin nie. Ek ry vanoggend met my Isa stad toe om die eedhorinkies te gaan voer in die kompanje tuine. Saam met die Kaapse wind waai herhinderinge deur my hare en ek begin terug dink aan al my goeie tye in hierdie lieflike groen stad. Waarvoor het ek myself ingelaat.
Daar is 8 weke oor. 8 weke om te pak en afskeid te neem. 8 weke oor om elke moontlike oomblik 'n goeie een te maak, en 8 weke om totsiens te sê vir alles hier wat ek so lief het. Hoe gaan ek my berg groet? Die See? Mc D's? Hoe gaan ek totsiens sê vir my ouma of my soortvan kinders. Hoe gaan ek dit regkry om die laaste keer by my plakkerskamp uit te ry en te weet ek los my kinders daar aan hul eie genade oor. Hoe gaan ek my ma en pa, my broers en susters, my vriende en al my verlore liefdes groet.? ek wens die wind wil vir my andwoorde bring.
Tog, ek weet ek moet uitsien na 'n nuwe begin. 'n Leë bladsy gevul met nuwe geleenthede, nuwe vriende en geliefdes om te leer ken, en nuwe ervaringe wat op my wag. Ek moet uitsien na die kans om met myself versoen te word en dinge te probeer wat ek nog nooit voorheen gewaag het nie.
Andree' bel my gisteraand en sien uit dat ek moet kom. "Ek sien net so baie uit", oortuig ek haar, En besluit dan doelbewus om myself te glo.
Ses jaar later
Ek raak wakker, natgesweet, en kyk op my horlosie. 03:00. Deur my kop flits my droom en ek sien weer hoe die pa sy dogtertjie slaan. Ek hoor haar gille en ek skree maar hy hou nie op nie. Eers toe ek dreig om die polisie te bel laat val hy die wapen, gluur my aan en maak 'n dreigiment. Die dogtertjie hardloop huilend weg.
As dit maar net in my droom was. As dit maar net 'n verbeeldings greep kon wees, maar dit is nie. Dit is die selfde prentjie wat homself 'n paar dae gelede voor my afgespeel het toe ek besig was om kwaste uit te speol buite die speelskool in die plakkerskamp.
Ek staan op, soek my sigarette en gaan blaas rook uit op my stoep terwyl die sterre heel onskuldig vir my glimlag. Ek verwens hul dat hul so ver en onaangeraak is en dat hul niks doen om hierdie samelewing reg te ruk nie. Hulle bly net daar bo in die lug en kyk hoe onskuldige kinders se lewe verwoes word deur onverantwoordelike grootmense.
Ek het ook niks gedoen om die dogtertjie te help nie.
Terug in die huis tref ek my huismaat se kat op die sitkamer bank aan. Ek tel hom op en neem hom saam terug kamer toe. Ek het het onbeskryflike behoefte aan 'n hart wat langs my klop dat ek nie eers omgee date k allergies is nie. Ek is opgekrul terug in my bed en vryf die kat assof hy my liefde na die dogtertjie sa gelei. My neus loop en my oë traan, en dan kom ek agter dis lankal nie meer van die allergië nie. Ek huil. Die kat spring van die bed af en ek is weer allen, baie bewus van die tekort aan troos.
Ek wens ek kon weer agtien wees. Ek wens ek het nooit betrokke geraak in 'n wêreld soveel meer wreed as die een waarin ek groot geword het nie. Waar is die jong meisie wat nog ses jaar terug geen idée gehad het wat haar drome was nie?
Gisteraand kuier 'n vriend by my wat ek ontmoed het 'n paar dae na ek vir die laaste keer by die skool uitgestap het. Hy was toe 30 en ek skaars 18. Vir hom 'n herhindering aan jeugtigheid en 'n simbool van onskuld. Ses jaar later en in sy oê hoop ek is ek steeds die naïewe meisietjie wat op die strand rond dans terwyl haar serp in die wind rondwapper. Ek wens so dit was die waarheid.
"Jyt groot geword" sê hy.
"Ek het" sê ek. "eks nou 'n regte grootmens" en ek glimlag.
Sy woorde brand my.
So dit lyk my die nuwe blogs is op? Voel amper of ons village aan geval is en almal opsoek is na hul verlore familie! hoop darm om al my ou letter vriende gou-gou op te spoor. Mag dinge van hier af net makliker gaan. Voel heel onrustig soos 'n hoender-hen wat haar kuikens soek.
Merkers:borrels; brein ; sonnet; sestet
Vandag gaan 'n wonderlike dag wees
Oktober 18, 2012 in Uncategorized
Gister oggend staan ek op met die gedagte dat vandag wonderlik gaan wees. Hoekom dan nou nie. As mens 'n sukelende gemoed het, en 'n brein het wat soms ophou happy hormones produce, dan leer jy met jare hoe om jou eie brein te fnuik. So weereens. Gister oggend staan ek op en besluit dit gaan 'n wonderlikke dag wees.
Agter in my kop fluister iemand saggies of ek nie maar eerder terug in die bed wil klim en nog 'n bietjie slaap nie. NEE. vandag gaan 'n WONDERLIKE dag wees. Erens anders hoor ek: "wat se purpose forfill jy nou eindelik. Niemand sal agterkom as jy vo0or die rekenaar gaan lê en storie kyk nie." NEE! VANDAG gaan 'n wondelike dag wees en vir IEMAND sal jy erens 'n verskil maak. Dis rede genoeg om aante trek en op te staan.
Net na nege tel ek my broer hul se 2 – jarige op om haar op 'n uitstappie te neem. Sy was laas week siek en is nou weer amper op die gesonde pad. Ek wonder waarheen ons sal gaan en mik blouberg strand toe. Net sodat ek vir haar so vinnig die see kan wys omdat ek weet enige kind voel gelukkig as daar 'n vars see luggie in die ronde is.
Voor ons uitklim wonder ek wat ek met my handsakkie gaan maak. Ek het onlangs hopeloos te veel met misdaad te doen gehad om dit in die kar te los, en besluit om dit maar oor my skouer te gooi en saam te neem. Ek en Isa trippel af water toe en haar gesigie is die ene lekker kry. Ek vat haar tot by die water dat haar toontjies net net die water raak. Dan kom daar skielik 'n groot brander. Eers val sy plat op haar boude, en dan om op haar rug, en al wat ek kan dink is dat daar nog 'n brandertjie oppad is. Ek buk af, gryp die kind uit die water en hardloop so vinnig ek kan terug kar toe. Wie nou wat sien gee ek nie om nie. Ek is bewus dat my handsak ook vinnig in die water was maar dis later se probleem. Laat ek net die kind uit die nat klere kry.
By die kar trek ek vinnig isa se klere uit en maak haar droog. dan draai ek haar in van my klere toe, druk haar in die kar seat, en gooi 'n kombersie oor haar. Nou moet ons by die huis kom. Ek gooi my handsak inhoud uit. My selfoon wil nie aan nie, en sy skerm is net wit. Daar is nie nou tyd vir huil nie. Later se probleem.
Om alles te kroon raak ek verstrengel in blouberg se padwerke, en voor ek my self kon kry is ek in die nuwe "my city bus" se baan. Jip, die een wat met 'n hele sypaadjie van die res van die voertuie geskei word. By die robot vra ek mooi vir die vrou aan my linkerkant of ek voor haar kan inbeweeg om die normale motoriste te join. Sy kyk my nors aan k kyk weg. Ek druk any way voor haar in.
My dag verloop nie beter soos dit vorder nie en ek wonder vir wat ek myself altyd probeer ooreed dat die lewe eintlik great is as die heelal dit obviously nie vir my beplan het nie. Ek dink aan al die mooi lesse wat my ma vir my geleer het oor dankbaarheid, en oor hoe om positief te bly maar dit alles klink skielik soos 'n klomp nonsens. Ek moet by my ouma gaan R100 leen want my laaste geld is op. twee ure later en ek het geen idee waar ek dit ingeprop het nie. Ek begin weer vir myself afvrae of ek nie dalk meer sal spaar as ek net wel die geld uitgee om my ritalin te koop nie, maar vergeet 'n paar sekondes later om daaroor te besin.
My kop bly besig en ek dink aan my ouma wat siek in die bed lê en wie na haar gaan kyk as ek trek. Ek dink aan my siek huismaat wat ek nie weet HOE om te help nie. Ek wonder of my plakkers kinders vanmidag ete gekry het. Ek probeer 'n plan uitwerk om geld in die hande te kry vir werk toe ry môre en wat op aarde ek vanaand gaan eet. Ek wil so graag huil maar my amperkinders is by my so ek sluk maar die trane af. Nog iemand vloek my uit in die verkeer.
Dan, waneer ek uiteindelik aleen voor mieke se dans klas sit en net wil begin huil oor my kar se aircon alweer nie werk nie, kyk ek by my venster uit. By die muurtjie sit 'n blanke seuntjie wat ek seker so 8 skat en gesels met die swart sekuriteitsman wat al ver oor sy 50 moet wees. Skielik vergeet ek van my dag en alles wat sleg is en glimlag vir die mooi prentjie voor my. My ma se lesse kom een vir een terug na my; nie die's wat oor dankbaarheid gehandel het nie, maar die lesse wat gegaan het oor jou probleme se perspektief. Jou lewe is nie so erg nie. Almal het probleme. Almal het stories. Almal wil graag vertel. Wees jy die een om te luister. Op daardie manier het jy die vooreg om by ander te leer. Dit wat hulle goed gedoen het, en dit wat jy nie wil wees nie.
Vanoggend word ek wakker. ek is nog lank nie lus vir opstaan nie en die weer is triestig, maar erens in my kop vertel 'n stemmetjie vir my: "vandag gaan 'n wonderlike dag wees"….