Dit beteken dus dat 'n teks altyd uit die omvattende kompleks van spreker, teks en leser tesame met die onderskeie kontekste daarvan, verstaan moet word. Gadamer het in hierdie opsig 'n groot bydrae gelewer deur te stel dat daar met 'n bepaalde verwagting na die teks toe gegaan word as sou dit 'n belangrike boodskap inhou. Die universele boodskap van die Skrif oorbrug die tyd-ruimtelike afstand tussen die teks en die leser. In hierdie spel wat hom afspeel, hierdie vra en gevra wórd, word vooroordele blootgelê en kom 'n nuwe verstaan tot stand wanneer die horisonne versmelt (Gadamer 2004:305, 389).
Die implikasie vir die Skrif is dus duidelik. Daar is geen eenduidige of finale lees van die teks moontlik nie. Die simbool kan die referent nooit volstrek weergee nie. Die Christelike geloof word dus aan 'n interne pluraliteit geken. Die betekenis word nooit uitgeput nie en daar is altyd 'n surplus of res van betekenis wat nie tot uitdrukking gebring word nie (Ricoeur, ook Derrida). Boonop is daar ook 'n grens aan verstaan. Die integriteit van teks met sy tradisie moet gerespekteer word en daarin setel 'n bepaalde outoriteit. Ons kan dus saamgaan met die siening van Tom Wright (2005:116) dat alhoewel martelare vir hierdie Skrif gesterf het, die Bybelse outoriteit binne die koninkryk van God verstaan moet word, wat van die kosmiese af, verby die politieke, tot by die persoonlike sfeer strek. Gesag is 'n ontmoetingsbegrip en die auctoritas van die Skrif, dus ewe-eens ontsag.
Want soos God alleen in sy Woord 'n bekwame Getuie vir Homself is, sal die Woord geen geloofwaardigheid in die hart van die mens vind voordat dit deur innerlike getuienis van die Gees beseël word nie. Gevolglik moet dieselfde Gees wat deur die mond van die profete gespreek het, noodwendig ons hart binnedring om ons te oortuig dat Hy dit wat God verbied het, getrou aan ons oorgedra het.