April | 2015 | MaanKind
Ode aan 'n onbekende polisieman
17 Vrydag Apr 2015
'n Paar jaar gelede het 'n klompie kinders gereeld by tannie Trisa en oom John ingeloer vir broodjies/yoghurt/vrugte/melk. Hulle was verveeld, sonder speelgoed. Een dag het ek vir hulle 'n bal gegee en strand toe gestuur met instruksies van speletjies wat hulle daarmee kon speel. Die een meisietjie, Poplap, was altyd die segspersoon wat moes sê waarvoor hulle die dag lus was, en wanneer hulle weer "vir Tannie kom kuier". So het hulle seker gemaak dat ons betyds aankope doen, want sy was ook die een wat afgevaardig is om te vra waarom daar dan nooit lekker polonie in hierdie huis is nie?
Een middag sit ek nog bo en werk, en alle hel bars los onder in die huis. Dis 'n geskree en lawaai soos jy nie kan glo nie. Kaduks geskrik, weet ek daar is net een paadjie om my man te soek, en dis trap-af. Kan julle dink hoe skrik ek toe ek die draai op die trap so vat en 'n reus van 'n swart man in my sitkamer sien, met hierdie verskriklike gekwetter en geskree. Daar is so gewoel en gemaal om hom, dat ek nie dadelik uitmaak die man is in 'n polisie-uniform nie. Toe moes ek lag! Daar is 'n hele spannetjie kinders wat almal skree om 'n woord in te kry, en die grote polisieman in sy uniform probeer hulle kalmeer. Tannie, hoor hier! Tannie, hy het… Tannie, dit en Tannie dat, en elke kind probeer die hardste skree om my aandag te kry.
Teen die tyd dat ons twee die spulletjie tot bedaring het kom dit toe uit dat die een seuntjie (groter en frisser as al die dogtertjies) die bal op die strand by hulle afgeneem het. Hulle het geweet wat om te doen. Hulle het reguit Polisiestasie toe gestap, en 'n amptelike klag van diefstal aanhangig gemaak. Wat 'n pluimpie vir daardie polisieman aan diens. Hy het die spannetjie in die vangwa gelaai, die drie blokke afgery tot by ons huis, en die geskil oor die eienaarskap van die bal kom besleg. Die kinders was tuis in ons huis, en het die deur oopgemaak en ingestorm, elkeen wou eerste sy kant van die saak stel. Die bal is toe na deeglike beraadslaging weer aan Poplap en haar onderdane oorhandig, en die seun is berispe oor sy gedrag.
Ek wens ek kan die polisieman se naam onthou, maar ek sal sy gesig herken. Elke keer as ek hoor van polisiebrutaliteit of korrupsie, dan dink ek aan hierdie polisieman en hoop hy weet hoeveel respek ek daardie dag vir hom gehad het.
Edit: Ek het intussen verneem Poplap werk nou in Bettysbaai. Vandag het die seuntjie op die foto kom inloer en ek hoor vir die eerste keer hy is Poplap se broer. Kyk net watse oulike jongman het Winston geword!
Mina en George
Twaalf jaar gelede het ons vir Mina en George in Kleinmond kom kry. Elke dorp het mos maar sy probleem met bergies, en die afgelope paar jaar het Kleinmond se probleem groter geword. Maar Mina en George was seker ons bekendste en geliefdste 'paartjie'. Mina met haar regop ruggie, en George al slingerende oor die pad, as hy hoogtrap as die Rooiproppie trek.
Vir lank was hulle woonplek in die bosse in die digte fynbos hier onder, naby ons huis, en het hulle paadjie tussen drankwinkel en boshuis by ons huis verbygeloop. Vir 'n hele ruk het ek gereeld vir Mina haar R7 gegee vir hulle 'stofie se paraffien', totdat ek op 'n dag besef het sy is die stofie en die Rooiproppie (wat toevallig R7 kos) die paraffien. Toe is ons maar weer terug op net kos as ek hulle sien. Sy noem my Juffrou, om een of ander rede.
By kos het dit ook nie gebly nie, ek was altyd haar persoonlike apteek toe ons nog amper bure was. "Juffrou, kyk, kyk net hoe lyk my tet!", dan dop sy haar uit haar haar klere uit dat ek die skade kan besigtig en die nodige salf kan gee. Hulle het mekaar gereeld met die naaste klip of stok bygedam, selfs eenmaal (wat ek van weet) 'n mes. Dan was Juffrou se apteek maar altyd hier, met 'n pynpil, salf en verbande. Ou George het hom een dag met haar misreken, en sy het die naaste klip gevat en op sy bors gaan sit en sy kop oopgekap, en hy moes hospitaal toe. Net een keer was dit bietjie moeilik, sy het 'n epileptiese aanval in die straat voor ons huis gekry, en daar sit ons, ek met my boude plat in die straat, met haar kop op my skoot dat haar kop nie so kap-kap op die teer nie, en hou haar asemhalingsweë oop, met George handewringend langs my, vol raad en redes (en verontskuldigings) waarom dit gebeur het. Al die karre ry om ons, en hoe meer ek vir George probeer kry om te help dat ons net tot op ons stoep kom, hoe minder luister hy. Gelukkig het ons woonstelgaste daar aangekom, en het die vrou my gehelp met haar. Daardie dag het ek ook besef hoe skoon Mina op haar lyf was, hoe en waar weet ek nie.
Een insident wat ek ook duidelik onthou, is een dag toe sy die klokkie lui en lui en lui, en ek van bo af sien, en nie lus was vir hulle stories nie. Ek het daardie klokkie lank geïgnoreer, totdat sy geskree het, "Ek weet Juffrou is hier, ek wil net vir Juffrou sê jou deur staan oop, en dis gevaarlik, hier kan rondlopers kom en kom steel!"
Hulle was altyd baie vrolik, en die foto waar hulle so in die straat dans, is een oggend geneem toe die boereorkes skuins oorkant ons by Singleton's gespeel het, en hulle heerlik ligvoets gedans het. Hierdie foto het 'n tweede prys gekry in een of ander kompetisie van die Huisgenoot. Ongelukkig het die twee die hele ding misverstaan. Ek het vir hulle ook 'n Huisgenoot gekoop en 'n paar foto's laat maak, maar hulle het gedink ek het hengse pryse daarvoor gekry. (Ek het so TV'tjie gekry, so blouetjie so groot soos 'n kamera. Niks meer as 'n speelding nie.) Hulle het my lank en leklik daaroor aangevat, het selfs geskimp op Juffrou se grote huis, waar net twee mense woon…
Hoe hulle so lank oorleef het, weet nugter, maar George is verlede Vrydag oorlede, na 'n stryd met keelkanker. My hart bloei vir Mina, hulle was ondafskeidbaar, en ek vermoed sy gaan nie lank hou nie.