Nuuskommentaar: Maldafi Ghadema | Maroela Media
Kort-kort vra ‘n meningsvormer dat Julius Malema geïgnoreer moet word. Die argument is dat die baie aandag, ook media-aandag wat die knaap vir sy absurditeite kry, aan hom ‘n onverdiende statuur gee. So word niets iets, en raak hy ‘n onverdiende faktor. So eenvoudig is dit egter ook nie.
Om bo uit te kom in so ‘n groot organisasie soos die ANC-Jeugliga is geen geringe prestasie nie. Boonop het die jong Malema nie die wegspring-voordeel van ‘n stam-adel soos byvoorbeeld Mandela en verskeie ministers en parlementslede nie wat danksy die staatsbefondsing van tradisionele konginshuise opvoedkundige voordele kon geniet.
Malema se ma was ‘n enkelouer-huishulp, en hy moes heelwat vindingrykheid aan die dag lê om nie net as leier na vore te tree nie, maar op jeugdige ouderdom, geoordeel aan eiendomme, snyerspakke en spandabelrigheid, nie die einde aan sy rykdom te ken nie. Malema is nie sonder presedent nie, en daar is selfs rolmodelle.
Ook Adolf Hitler het as beskeie vreemdelingsoldaat in die Duitse weermag daarin geslaag om deur populisme die Führer van die Duitse Ryk te word. Onder Malema rolmodelle tel Ché Guevarra, Fidel Castro, Hugo Chavez en Robert Mugabe, van die wêreld se voorste muishonde. Chavez het pas geen geheim daarvan gemaak dat hy teleurgesteld is dat Muammar Ghaddafi se bewind beëindig is nie, terwyl Mugabe ook Ghaddafi openlik gesteun het.
Die voormalige Libiese leier, Muammar Ghaddafi. Foto: GCIS
Daar is ook ‘n verbasende klomp ooreenkomste tussen Ghaddafi en Malema. Beide het as jong leiers na vore getree. Soos Ghaddafi, ry Malema ook op die rug van rewolusiepraatjies. Soos Malema het Ghaddafi ook ‘n beskeie herkoms gehad – hy het in ‘n Bedoeïenetent van ‘n klein, verarabiriseerde Berberstam grootgeword, baie soos Malema wat uit die Pedistam kom en ‘n magsposisie gebou het in ‘n organisasie wat tradisioneel deur Xhosas en Zoeloes oorheers word. Ghaddafi se held in sy jeugjare was die linksgesinde Egiptiese president, Abdel Nasser, wat self deur ‘n staatsgreep aan bewind gekom het.
Terwyl Ghaddafi na hy koning Idris verdryf het hom en sy familie volgestop het – na raming met ‘n fortuin van $200 miljard terwyl ‘n derde van sy land in uiterste armoede laat leef – het hy ‘n beskeie vertoon opgesit. Hy het nie soos Idi Amin aan homself hoë militêre range toegeken soos veldmaarskalk nie, maar op ‘n betreklik beskeie kolonelsrang vasgesteek, waarskynlik in navolging van Nasser. Hy het ook nie president of eerste minister geword nie, maar amptelik bloot die titel van “leier van die Groot 1 September Revolusie” gebly. Maar dat hy ‘n bloeddorstige diktator was, was gewis.
Terwyl Gaddafi in baie opsigte ‘n sterk Islamitiese karakter geopenbaar het, laat Malema hom ook gereeld in sekere kerke geld, en het selfs uit sy trustfonds ‘n kerk gebou. Het Malema hom net oor die lot van die armes ontferm sou hy ‘n goeie kans gestaan het om as ‘n soort eietydse Evita onthou te word. Hy kon as raserige gewete vir die ANC se sagte hantering van korrupsie en die impak daarvan op werkloosheid gewees het. Hy gebruik egter ook sy vermoë op te sweep om polarisasie oor ‘n wyer front aan te blaas – waaronder tussen wit en swart. Hy gebruik sy greep op die jong werkloses meesterlik om die ANC gyselaar te hou en om sienderoë die polarisasie te duld, en selfs deur ‘n appèlsaak teen sy haatspraakveroordeling te steun.
‘n Rits e-posse doen die rondte waarin aanspraak gemaak word op allerlei binne-inligting oor die komende Jeugliga-optogte. Die gemene deler is dat die optogte doelbewus gewelddadig gaan verloop. Met Malema se geskiedenis vreet ‘n goedgelowige publiek hierdie stories op groot skaal vir soetkoek op. En die ANC laat hom op sleeptou neem. ‘n Ongetemde tier word opgesaal. ‘n Gulde geleentheid om by die wêreldwye uitkringaksies van die Wall Street-besetting in te skakel en ‘n tipe morele baken in te span, word verslons.