1 Konings 19:1-21 God se saak gaan voort.
Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke So aanbid ons Preke Geloof 1 Konings 19:1-21 God se saak gaan voort.
| | Trefslae: 5030
Ons almal ken die verhaal van Elia baie goed. Of dan, die verhaal van Elia se sogenaamde ondergang. 'n Verhaal wat begin het waar Elia homself voor die magtige koning Agab bevind het en voorspel het dat daar die volgende paar jaar nie reën of dou sou val nie. Wat toe ook gebeur het. Dit is die verhaal van iemand vir wie die kraaie, op God se bevel, gesorg het. Die verhaal van iemand wat vir die we­duwee van Sarfat kon verseker: die meel in jou kruik sal nooit minder word nie, ook nie die olie in jou kan nie. Wat ook toe so gebeur het. Dit is ook 'n verhaal met 'n hoog­tepunt: by die Karmelberg het Elia 450 profete van Baäl en 400 van Asjera alleen aangevat en as 't ware alleen oorwin. Dus: 'n verhaal van iemand wat bereid was om onverskrokke na God te luister en te volg waar God beveel het.
Maar dit is ook 'n verhaal met 'n laagtepunt, broers en susters. Want die oomblik toe Elia hoor dat Isebel letterlik sy bloed soek, hardloop Elia die barre, troostelose woestyn in waar hy onder 'n besembos eindig met die woorde: `Nou is dit genoeg Here!. Laat my sterwe. Ek kan nie meer nie!'
Ek dink, broers en susters, dat dit ontsettend moet wees wanneer 'n mens se lewe so 'n punt bereik het. Waar iemand werklik meen dat daar niks meer op sy sakelys van die lewe iets oorbly wat die moeite werd is nie. Laat die bekendheid van hierdie verhaal nie laat ons hierdie moont­likheid miskyk nie. Mense kom wel soms by die punt wat hulle werklik meen dat die heel beste moontlikheid, inteendeel, dat die enigste en laaste moontlikheid totale oorgawe aan ellende, die dood is.
Nou sou ons, broers en susters, vanaand die preek net hier kon eindig. Ons sou kon sê: die gedeelte leer ons dat ook ons besemboservaringe deur God omgekeer kan word. Dat ons oomblikke van boedel oorgee deur God as geleent­hede gebruik word om van voor af met ons te werk. Dat die einde van ons moontlikhede maar net die begin van God se moontlikhede is.
Want Elia het in 'n sekere sin daar onder die besembos reg gehad. Sy moedeloosheid was nie maar net die gevolg van moeg word, luiheid of slapheid nie. Hy het rede gehad vir sy gemoedstoestand. Want dinge het maar sleg vir Israel gelyk. Isebel was goed op dreef wat haar skrikbewind betref. Niemand is oorgesien nie. Gaan lees maar gerus in Konings hoe sy byvoorbeeld aan Nabot se wingerd gekom het. Dit kon net sowel in een van ons koerante gestaan het. Eers word 'n vasdag uitgeroep, en Nabot word in die voorste gestoeltes geplaas. Toe word twee manne aangestel om hom voor almal valslik te beskuldig dat hy glo die koning sou vervloek het. Waarop hy dan met klippe doodgegooi is.
Of kom ons maak die vrae meer van toepassing op ons tyd: 'n mens sou allerlei parallelle kon trek tussen die situasie van Elia en ons situasie vandag. Ons bevind ons tans, broers en susters, meen ek, op 'n tog na die onbekende in hierdie mooi land van ons, 'n tog waar nie een van ons werklik kan sê waar ons gaan eindig nie.
Verder is die doemprofete volop, ook wat betref die toe­koms van die kerk. Mense wat, so lyk dit soms vir my, net die negatiewe en slegte wil raaksien, en miskien, as gevolg van hierdie ingesteldheid, nie meer die positiewe kan raaksien nie. Tydens die pas afgelope Algemene Kerk­vergadering was die vergadering vol van hulle (met alle respek).
Kom ek gee u Sy antwoord, 1 Konings 19:9: 'EK sal in Israel die sewe duisend laat oorbly wat nie die Baälbeeld aanbid het nie'. Ek sal 'n paar ware gelowiges laat oorbly. Ek sal my verbond in stand hou. Ek sal die geskiedenis van my heil, die geskiedenis van volkere en kerke, laat voortgaan.
Dit is, broers en susters, hoe ek hierdie gedeelte, en trouens ook die trooswoord van die hele Bybelse boodskap verstaan: God se saak sal voortgaan. God sal nie die wêreld laat eindig in chaos waarin die mense dit dompel nie. Ook sal die magte van die wêreld, wie dit ook al mag wees, nie die laaste woord spreek nie. En wat meer: ook al die doemprofete in die Kerk, of dit nou ons Kerk of ander kerke s'n is, sal nie God se plan van koers af dwing nie.
Wat omdat God daarvoor sorg, soos Hy in die tyd van Elia by wyse van die 7000 oorgeblewe getroues gesorg het, sal God se saak voortgaan. Ek wil amper sê: juis dit is die enigste sekerheid wat 'n mens kan hê in die tye waarin ons leef. En hierdie sekerheid moet ons nie alleen van weet nie, ons moet dit glo, leef en uitleef.
Want, broers en susters, die feit dat ons oortuig daarvan kan wees dat God sy saak sal laat voortgaan, beteken beslis nie dat ons nie nou meer iets hoef te doen nie. Ons kan nie nou maar gaan sit en sê: is dit nie 'n wonderlike boodskap nie! God hou self sy kerk in stand! Hy sorg vir alles. Is dit nie wonderliker as wonderlik nie! Want as God alles self in stand hou, kan ek mos maar net rustig toekyk hoe God sy plan uitvoer!
God, broers en susters, laat midde-in die krisis sy koninkryk kom. God hou Sy saak in stand. God hou sy kerk in stand. Hieroor is die gedeelte baie, baie duidelik. So was dit in die tyd van Elia, so is dit ook in ons tyd. Maar dan moet ook ons, soos Elia (figuurlik gesproke, maar in som­mige gevalle letterlik) ook in ons spore omdraai.