'N Profiel van David Roberts, bergpionier en skrywer - Interessant
'N Profiel van David Roberts, bergpionier en skrywer
David Roberts klink of hy van bergklim praat as hy die hoogte- en laagtepunte van sy loopbaan as skrywer beskryf.
"Skryf is nie lekker nie, maar dit is aangenaam as dit werk," sê Roberts. 'Dit is nie soos om lekker te klim nie - dit is lekker.'
Roberts (69) is die skrywer van 25 boeke oor nie-fiksie. Sy nuutste, Alone on the Ice, is 'n weergawe van die Australiese ontdekkingsreisiger Douglas Mawson se wetenskaplike ekspedisie in 1913 na Antarktika, 'n minder bekende avonturier van die era. Die wetenskaplike navorsing van Mawson is in geskiedenisboeke oorskadu deur die Noorse span wat die eerste was om die Suidpool en Earnest Shackleton se Antarktiese ekspedisies te bereik.
Roberts het talle werke oor die geskiedenis van die Amerikaanse suidweste gepubliseer, hoewel hy meestal bekend is vir die kroniek van onvertelde verhale in bergklim en sy eie prestasies in die bergreekse van Alaska. In die vroeë 1960's tot 1970's het Roberts vir 13 agtereenvolgende jare talle gewaagde roetes in Alaska geklim, waarvan die meeste eerste opstygings was, waaronder die Wickersham-muur op die berg McKinley, wat tot op hede nog nooit herhaal is nie. Bergklim het aan Roberts 'n dwingende onderwerp gegee om oor te skryf en het daartoe gelei dat hy 'n gepubliseerde en suksesvolle skrywer geword het.
'U kan nooit so suksesvol wees dat u steeds nie verwerping ervaar nie.'
'Die hoogtepunte is intern,' sê hy. 'Die gevoel dat jy die waarheid bereik het van iets wat niemand voorheen het nie. Dit gaan nie net oor roem nie, maar om te voel dat u iets reg het en iets wat nie maklik is om reg te kry nie. Die laagtepunte gaan oor verwerping. U kan nooit so suksesvol wees dat u steeds nie verwerping ervaar nie. '
As dit nie vir sy gemaklike klimklere was nie (kakiebroek of jeans, 'n flanelhemp of 'n fleece-baadjie wat oor 'n t-hemp gegooi is), kan Roberts maklik verkeerd verstaan ​​as 'n rekenaarprogrammeerder of 'n wiskundeprofessor. Sy grys hare word kort gehou en hy dra 'n bril. Hy is 5'10 ", sy figuur is effens maar fiks, en hy praat met die elegante taal van 'n Ooskus-literatuur.
Roberts het die grootste deel van sy kinderjare op Bluebelllaan in Boulder, Colorado, gewoon. Vandag woon hy in Cambridge, Massachusetts, met sy vrou Sharon en skryf hy van 'n huiskantoor. Hy het die martelende strewe van die bergklim van Alaska vir ontspanningsklim, stap en gholf prysgegee.
Al is gholf en klim drasties verskillend, benodig elke sportsoort 'n soortgelyke geduld en ingesteldheid, sê Roberts met 'n gek. Die meeste klimmers erken nie dat hulle graag gholf wil speel nie.
Op die ouderdom van 36 verlaat Roberts sy loopbaan as professor in Engels om voltyds skrywer te word; skryf was egter nie sy loopbaankeuse nie. Hy wou eers 'n kort stop vir die Brooklyn Dodgers word, maar toe hy besef dat hy nie eens die beste kortstop in die vierde klas was nie, het Roberts besluit hy moet 'n wiskundige wees, en later 'n komponis. Dit was eers met sy ervarings in die berge van Alaska dat hy geïnspireer was om te skryf.
En net soos skryf, het klim hoogte- en laagtepunte - om die eerste te wees wat op 'n moeilike roete klim, of 'n sukses het wat oorskadu is deur die dood van 'n klimmaat.
Die inspirasie vir Roberts se eerste roman, Berg van my vrees, was 'n klimreis in die somer van 1965, onderneem met Don Jensen, Matt Hale en Ed Bernd. Die groep van vier het die westekant van Mt. Huntington in Alaska.
"Ons wou nie net 'n goeie nuwe roete bereik soos ons klim op die Wickersham-muur nie," het Roberts in sy memoire geskryf Op die rand tussen lewe en dood. 'Ons wou 'n styging voltooi wat ongetwyfeld die moeilikste ding in Alaska is.'
Roberts was destyds 22; hy was 'n voorgraadse student aan die Harvard-universiteit en 'n lid van die Harvard-bergklimklub. Die westekant van Mt. Huntington was in werklikheid die moeilikste roete wat destyds bereik is, hoewel hul sukses oorskadu is deur die dood van Ed Bernd aan die afdraand: Bernd het op die voet van sy voete 4,000 voet geval toe die uitrusting misluk het.
'Ek voel steeds skuldig oor die uitnodiging van Ed na die ekspedisie,' het Roberts die afgelope herfs aan 'n klein groepie gesê tydens 'n boektekening in Mammoth Lakes, Kalifornië.
Hy het plegtig die besoek aan Bernd se ouerhuis ná die ongeluk vertel. Roberts het vertel dat Ed gelukkig is. Hy het destyds gedink dat die berge was 'n wonderlike ding, en hy het aan Ed se ouers gesê dit is die moeite werd.
"Op 22 is jy nie baie introspektief nie," het Roberts aan die gehoor gesê.
Meer as 15 jaar na die Huntington-ekspedisie het Roberts 'Moments of Doubt' geskryf, wat gepubliseer is in buite tydskrif (Desember 1980). Die artikel bevat drie klimongelukke wat vriende en klasmaats doodgelaat het, en bespreek die vraag wat elke klimmer homself moet afvra: "Is dit die moeite werd?"
Dit was die begin van 'n styl van skryfstyl in die buitelug.
Na elk van die dodelike ongelukke het Roberts amper ophou klim, maar hy het gevoel dat as hy ophou, dit net sou bewys dat klim nie die moeite werd was nie, dat hulle 'n fout gemaak het, en dit kos mense hul lewens.
'Wat', kan hy erken, 'kan 'n soort klein, kortsigtige rasionaal wees om iets te doen.'
"Moments of Doubt" was die eerste en een van baie min ongevraagde artikels buite het ooit gepubliseer. Volgens John Rasmus, die besturende redakteur van John Rasmus, was dit die begin van 'n styl van skryfstyl in die buitelug. buite op daardie stadium.
"Dit was regtig ongewoon, want dit was 'n afwyking van bergliteratuur omdat dit die bergbestaan ​​regtig as 'n filosofiese, eksistensiële betekenis van lewe en risiko behandel het," het Rasmus gesê. 'Dit is so persoonlik, so eerlik en so intens.'
Sedert "Moments of Doubt" vir die eerste keer gepubliseer is, het Rasmus en Roberts 'n jarelange verhouding tussen die redakteur en skrywer gehad en saam gewerk aan buite, National Geographic Adventurer, Mansjoernaal, en nou om Die aktiewe tyd.
'Wat David vir my uitstaan, is sy eerlikheid, sy verhaalvermoë en sterk standpunt,' sê Rasmus.
Volgens Rasmus het Roberts se "meedoënlose ondersoek" van mense en hul motiewe om te klim, deur nadenkende vertelling, jonger geslagte van bergskrywers geïnspireer, soos Jon Krakauer, wat die student van Roberts aan kreatiewe skryfkuns aan die Hampshire College was.
Soos sy protégé, is Roberts nie vreemd vir kontroversie nie. Sy verslag oor beroepsaktiwiteite was nie altyd gunstig vir die vakke nie, maar goed nagevors en waar. Roberts het ook terugslag gehad toe hy geskryf het oor die dood van klimvennote. Die verhale het selfs die dekades later die hartseer pyn ervaar wat die gesinne ervaar het.
"'N Vriend of twee van Ed's het vir my 'n paar wrede briewe geskryf waarin ek gesê het dat ek die ouers heeltemal benut het," het Roberts gesê. 'Dit was 'n ongelooflike kragtige ding om die ouers te besoek en dit het 'n wonderlike verhaal oor hartseer gemaak, maar op 'n manier het ek hul privaatheid blootgelê.'
Volgens kollegas is Roberts bekend daarvoor dat hy uitgesproke is, maar sy doelwit om te skryf, wat ook al die onderwerp is, is eerlikheid. Terwyl ander skrywers die "ivoortoringweergawe" van 'n verhaal vertel, vertel David die regte verhaal, "vratte en al," volgens Greg Child, skrywer en bekende klimmer.
"David gaan nie vir die leuker nie, maar hy gaan vir die absolute waarheid," sê Child.
Roberts erken dat dit maklik is om voordeel te trek uit 'n onderwerp. Hy praat nie oor sy ervaring met die ouers van Ed Bernd of skryf hy oor sterftes nie. Hy verwys na onderwerpe wat hy onderhoude gevoer het vir tydskrifte van algemene belang. Hy is goed daarmee om vakke te kry om dinge te vertel wat hy nie wou hê nie, en tensy die onderwerp "buite die rekord" sê nie, publiseer Roberts omtrent alles om ware karakter te toon, om die eerlike verhaal te vertel.
'Maak dit my 'n monster, want ek het hulle verlei om dinge te vertel wat hulle nie regtig wil hê nie?' Vra Roberts. 'Daar is skrywers wat te lekker is om die swak oomblikke te benut, maar ek dink 'n goeie joernalis moet dit regtig doen.'