Is dit nie al van die begintye so, dat die mens nie die wrede werklikheid in die oë kan of wil kyk nie? Enige rede om te kan wegkyk word aangegryp. Kom ek verduidelik dit so: Meeste mense, wanner hulle voor 'n probleem te staan kom wat dreig om hulle te oorweldig, gryp na iets wat hulle tydelike verligting sal bied; dit wat vir hulle hoop kan gee of selfs troos, al is dit valse hoop.
Seker daarom dat deur die menslike geskiedenis heen, ongeregtighede en misdrywe in die samelewing nooit eerste deur die godsdienstiges van hierdie wêreld aangespreek word nie. Nee, dit is altyd die sogenaamde "ongelowige" humaniste wat die voortou neem.
Byvoorbeeld, Christen en Moslem sendelinge se hoof taak is nooit in die eerste plek om armoede of ongeregtighede te beveg nie. Hulle is in die eerste plek daar om siele te red. Die wegkyk van die werklikheid na 'n 'bonatuurlike' eendag koninkryk.
En is dit nie nou al tyd dat die mens moet besef dat enige ideologie of filosofie wat jou essensieel laat wegkyk van die werklikheid, nie goed vir jou of enige belangrike saak is nie.
Dit vra moed om die lewe in die oë te kyk. Die lelike, wrede werklikheid. Want eers as jy die probleem in die oë gekyk het, kan jy 'n moontlike oplossing vind. En die probleem is: dat ons as die menslike spesie ons los begin sien het van die netwerk van die lewe.