'Niks in ons geskiedenis': 'n postkoloniale perspektief op die twaalfde-eeuse Christelike Hebraïsme - Artikels - 2022
'Niks in ons geskiedenis': 'n Postkoloniale perspektief op die twaalfde-eeuse Christelike Hebraïsme
Deur Deborah L. Goodwin
Middeleeuse ontmoetings, Vol.15: 1 (2009)
Samevatting: Hierdie opstel ondersoek hoe die Christelike Hebraïsme uit die twaalfde eeu, as 'n aspek van die Bybelse eksegese, daartoe bygedra het om Christelike kennis van die Joodse Ander op te lewer. Dit beweer dat Christelike Hebraïsme simptomaties was vir strategieë wat sentraal was in die vorming van Christelike identiteit, 'n proses waarvoor Jode nie net noodsaaklik was nie, maar ook as medewerkers. 'N Alternatiewe benadering tot Christelike Hebraïsme, die bydraes daarvan tot 'n vlugtige Christelike identiteit, en die status daarvan as oorsaak en gevolg van veranderende verhoudings tussen Jode en Christene in die tydperk, word getoon deur die toepassing van postkoloniale diskoersanalise op die psalmskommentaar deur Herbert van Bosham.
Inleiding: Hierdie opstel behandel enkele historiografiese kwessies rakende die vraag "wat het verkeerd geloop?" in die twaalfde eeu tussen Noord-Europa se Christene en Jode. Verskeie historici en teoloë het aangevoer dat die twaalfde eeu nuwe idees, motiewe en / of praktyke ingelui het wat gelei het tot toenemende vyandigheid wat Christene teenoor Jode openbaar. Dit is duidelik dat die vraag 'wat verkeerd geloop het?' neem aan dat iets wel verkeerd geloop het, en dat dit moontlik is om die oorsake daarvan op te spoor. Maar hierdie postulate, hoe dikwels ook al beweer, is moeilik om vas te stel of te verifieer; die getuienis uit die tydperk is dubbelsinnig. David Berger het die twaalfde eeu tereg as 'ontwykend' beskryf en daarop gewys
In die twaalfde eeu het die Tweede Kruistog deur die Rynland gevee, en die rituele moordbeskuldiging is gebore, en tog het die Joodse gemeenskap in 'n vyandige, maar relatiewe stabiele omgewing voortgegaan. Vanuit 'n kulturele perspektief was die tydperk 'n skitterende prestasie. Selfs die akute hedendaagse waarnemer sou nie 'n volk op die rand van die afgrond sien staan ​​nie.
Tog het baie geleerdes gewys op die veranderde status van Noord-Europa se Jode in die dertiende eeu as bewys van 'n agteruitgangsproses wat in die vorige begin het: Jode is toenemend onderwerp aan gewelddadige aanvalle, aan wispelturige behandeling deur sekulêre heersers, aan beperkte toegang handel of eiendom, kodes wat daarop gemik is om hulle van hul Christelike bure te onderskei, en verskerpte teologiese geskille wat gelei het tot die verbranding van die Talmoed. Hoe kan die teenstrydige bewyse van die twaalfde eeu die beste verstaan ​​word? In hierdie opstel word die narratief van die Middeleeuse Christelike interaksie met Jode en Judaïsme geplaas teen 'n breër bespreking van die Christelike identiteit, 'n diskoers wat oppervlakkig blyk te wees op grond van Self versus Ander, Christen teenoor Jood. Maar, soos Berger ons herinner, betoog ander getuienis teen hierdie eenvoudige binaries. Ek het gefokus op Herbert van Bosham, 'n Christen-eksegeet wie se werk die basis bied vir 'n meer komplekse interpretasie, in 'n oefening wat weer die nut toon om postkoloniale diskoersanalise toe te pas op Middeleeuse eksegese. Die resultaat is 'n alternatief vir vroeëre metodes om die vraag: "wat het verkeerd geloop?" en die moontlike resolusies daarvan te evalueer.
Kyk die video: Praesidium Libertatis is a daily responsibility (Mei 2022).
Dit gebeur. Ons kan oor hierdie tema kommunikeer.
Copyright 2022 \ 'Niks in ons geskiedenis': 'n Postkoloniale perspektief op die twaalfde-eeuse Christelike Hebraïsme...