Ettienne van Lille - 2007-02-21
Ek lees nou die dag die brief van Kwaai Kat aan Mia Nagtegaal. Natuurlik lei Kwaai Kat se brief toe na die lees van Mia Nagtegaal se brief aan BiegNet.
In haar brief skryf Nagtegaal oor daardie gevoelens wat sy ontwikkel het vir ’n professionele persoon, in haar geval ’n sielkundige. Om die waarheid te sê was ek nie vreeslik verras om oor dié tema op BiegNet te lees nie, want dit gebeur binne die sielkunde-/psigiatriepraktyk al jare al. Sedert Freud en Jung.
Daar is ’n naam vir hierdie proses, die proses waar die kliënt positiewe gevoelens vir of ’n aangetrokkenheid tot die terapeut (manlik of vroulik) kan ontwikkel. Natuurlik met wyd uiteenlopende gevolge vir elk van hierdie partye. Daar word na hierdie proses as oordrag ("transference") verwys. Dit is nie abnormaal of ongewoon dat dit gebeur nie.
Wat wel belangrik is, is dat wanneer daar oordrag in die terapeutiese verhouding ontwikkel, dit deur die terapeut en die kliënt geïdentifiseer word en dan “lug gegee" word. Indien die oordrag nie erken word nie en onderdruk word, kan dit “groei” en onopgelos bly. Hierdie situasie kan die terapeutiese proses benadeel. Dit kan tot groot ongemak aanleiding gee en soms veroorsaak dat terapie prematuur beëindig word. Dit kan ook daartoe aanleiding gee dat een van die partye, of beide, met ’n situasie sit waar daar nie "closure" plaasgevind het nie en hulle dalk vir ’n geruime tyd met ’n onopgeloste situasie saamleef, wat heelwat innerlike stres kan veroorsaak, maar ook destruktief kan inwerk op ander verhoudings waarby die persoon(e) (terapeut en/of kliënt) betrokke is.
Oordrag is nie maklik om te herken nie, nie maklik om mee te werk nie, en kan verreikende gevolge hê. Punt is, êrens moet dit aangespreek word, maar is beslis nie iets om jouself oor te veroordeel nie.
Tot later, dan skryf ek nog ’n bietjie oor die proses en ook oor “counter-transference”.