Italiaanse en Italiaans-Amerikaanse interneringskampe in die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog - Inligting
Italiaanse en Italiaans-Amerikaanse interneringskampe in die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog
Ek maak dus 'n Power Point vir my American History -klas, en ek kan vir my lewe nie 'n kaart vind wat Italiaanse Amerikaanse interneringskampe aandui nie. Ek het Duitse Amerikaanse en Japannese Amerikaanse intermentkampkaarte gevind, maar dit is dit.
Deur tussen die lyne van verskillende aanlynbronne te lees (ongelukkig meestal Wikipedia-artikels) blyk dit dat Italiaans-Amerikaanse geïnterneerdes nie toegewyde kampe gehad het nie, maar in plaas daarvan as Duits-Amerikaanse en Japannese-Amerikaanse geïnterneerdes gehuisves was.
Dit blyk ook dat die enigste Italiaans-Amerikaners wat werklik geïnterneer is, die bewys was van wangedrag of twyfelagtige lojaliteit as gevolg van die sterk lobby van die Italiaanse Arbeidersbeweging (en ongetwyfeld deur die ondergenoemde onderwêreld). Gevolglik was die aantal Italiaans-Amerikaanse geïnterneerdes moontlik minder as 2 000 (hoewel baie meer as wat nodig was om in die vroeë dae van 1942 te registreer).
Daar is al lank gerugte dat die Feds met die Mafia onderhandel het oor sy lojaliteit gedurende 1942 en 1943, in ruil vir 'n paar toegewings aan senior lede soos Charlie (Lucky) Luciano.
75 jaar later onthou die Italiaanse Amerikaners in die Bay Area, oorlogsbeperkings en internering
'Dit is 'n ou Italiaanse woonbuurt,' sê Al Bronzini. 'Dit is die huis waarin ek grootgeword het, net daar.' Al wys my 'n paar plekke wat byna 80 jaar gelede vir hom grootgeword het in East Oakland. 'Seun, dit is anders,' sê hy. "Sjoe."
Hy is 'n bietjie te ongemaklik om die motor te parkeer, so hy wys dinge uit die bestuurdersitplek. Hy vertraag voor 'n hurkgebou. 'Fruitvale Banana Depot is die blou gebou daar,' sê hy. 'Ons het die piesangs agter op die treinspoor afgelaai.'
Vandag is die gebou 'n motorwinkel, maar in die dertigerjare was dit vroeër die vrugtemark van sy vader. Dit was voordat die regering sy ma en pa as 'vyandige vreemdelinge' aangewys het en die gesin byna alles verloor het.
Al se ouers, Clara en Guido Bronzini, het aan die einde van die twintigerjare na die Verenigde State gekom van 'n stad naby Pisa, Italië, nadat die Eerste Wêreldoorlog Italië verwoes het: daar was geen gewasse, geen werk, geen toekoms nie, en die fasciste het mag gekry.
Al onthou sy ma het vir hom gesê dat fasciste by haar huis gekom het toe sy 'n tiener was. 'My oupa, haar pa, hy het geweier om met die fascistiese vlag te wapper,' onthou hy. 'So hulle het my oupa gemartel.'
Clara en Guido het so vinnig as moontlik uit Italië vertrek. Toe hulle aankom, het Amerika vir hulle alles gegee wat Italië nie kon nie. Eers het hulle 'n huis in die distrik Melrose gekoop. Dan 'n yskas om die yskas te vervang en 'n splinternuwe Pontiac met vier deure. Uiteindelik het hulle 'n top-of-the-line Philco-radio gekry. Slegs 'n paar gesinne in die buurt het een gehad.
Al sê: "Dit kan stasies van oorsee ontvang." Sy pa het opera gespeel. 'Hy was mal oor pragtige operamusiek. As ek na die radio luister, was die lewe goed. Die lewe was beter as wat hulle ooit kon dink. "
Die lewe was so goed dat Clara en Guido vergeet het om die papierwerk vir hul burgerskap af te handel. Dit het nie nodig gelyk nie. Italië en die Verenigde State het 'n goeie verhouding gehad. Alles wat in 1939 begin verander het, toe Italië en Nazi -Duitsland hul kragte saamgesnoer het. Al Bronzini onthou veral sy ma wat geskeur was tussen haar liefde vir Italië en haar liefde vir haar nuwe tuiste in Amerika.
'Sy het haar oë gehuil', onthou hy. 'Sy kon net nie glo wat gebeur nie. En die ergste kom nog. "
Dit kom net twee maande nadat die Verenigde State die oorlog betree het, in Desember 1941. Al was dertien. Hy onthou dat hy saam met sy gesin aandete geëet het toe twee polisiemanne by hul huis gekom het.
'Hulle het gesê:' Mnr. Bronzini, ons moet u huis deursoek. U is op die vyandelike vreemdelinglys. ''
Clara en Guido was nou twee van die 50 000 Italiaanse immigrante in Kalifornië wat as 'vyandige vreemdelinge' aangewys is.
'Hulle het die huis deursoek', sê Al. 'Niks gevind nie. Daarom sê hulle: 'Ons moet u Philco -radio neem'.
Flitse, kameras en kortgolfradio's word as smokkel beskou.
Hy onthou dat sy ma by die polisie gesmeek het: '' Neem asseblief nie my radio nie. '
Die regering het 'n aandklokreël ingestel en reisbeperkings geplaas op almal wat 'n 'vyandige vreemdeling' genoem word. Al se ouers kon nie meer as vyf kilometer van die huis af sonder 'n permit nie. Clara en Guido en die 600 000 ander Italianers met die naam "vyandige vreemdelinge" moes by 'n nasionale register aansluit en foto's en persoonlike inligting verskaf.
Al sê: 'Hulle moes elke Vrydag na die biblioteek gaan en hul klein uitheemse boek laat stempel.'
Dan het die weermag verbode gebiede geskep. Dit was gebiede rondom strategiese fasiliteite, soos die kus en olievelde. Die vrugte mark van die gesin was in een van die gebiede.
'My pa het dus 'n kennisgewing gekry dat sy geliefde Banana Depot vir hom buite die perke is,' verduidelik Al.
Op 'n manier was die Bronzinis gelukkiger as ander. Hulle moes hul huis behou. Die verbode gebiede het byna 10 000 ander Italiaanse immigrante uit hul kushuise in Pittsburg, Alameda en San Francisco gedwing. Die Amerikaanse vloot het beslag gelê op bote wat deur Italiaanse vissers besit word. Sonder 'n inkomste uit die Banana Depot, het Guido werk geneem waar hy dit kon vind. Maar die stigma om 'n 'vyandige vreemdeling' te wees, het hom gevolg.
'' N Bietjie gesels en bingo, die ou is 'n 'vyandige vreemdeling'. Hy is hier weg, "sê hy.
Vir Al se ma het die toenemende ooreenkomste tussen die lewe wat sy in Italië ontsnap het en die nuwe beperkings in Amerika oorweldigend geword.
Al sê: 'Sy het in Italiaans gesê:' Non abbiamo fatto niente a nessuno. Ons het niks aan niemand gedoen nie. Waarom gebeur dit? '"
Dit het so erg geword dat Clara 'n geestelike ineenstorting opgedoen het en in 'n hospitaal opgeneem is. 'Dit was nie 'n mal vrou nie,' sê hy. 'Dit is 'n vrou wat van haar waardigheid ontneem is.'
Al onthou dat hy een Sondag saam met sy pa en broer vir haar gaan kuier het. Dit is nog steeds vir hom moeilik om te onthou dat hy haar so gesien het. 'Sy het in 'n reguit baadjie op haar bed gesit. 'N Reguit baadjie,' sê hy en skeur.
Binne 'n jaar het die regering die beperkings op Italiaanse 'vyandige vreemdelinge' opgehef, met verwysing na hul lojaliteit aan Amerika. In die Bronzini -gesin het Clara stadig herstel. Guido het die Banana Depot weer oopgemaak. Hy en Clara het wel genaturaliseerde Amerikaanse burgers geword. Al sê dit was een van die gelukkigste dae in hul lewens. 'Hulle het die Verenigde State nooit die skuld gegee vir die behandeling wat hulle ontvang het nie,' sê hy. 'Hulle het hulself blameer.'
Al sê sy ouers het ook nooit gepraat oor wat tydens die Tweede Wêreldoorlog met hulle gebeur het nie. Al self het vyftig jaar lank nie daaroor gepraat nie. 'Dit was in die verlede,' verduidelik hy. 'Wat help dit om daaroor te praat?'
Duisende ander Italiaanse immigrante het selfs meer verloor: hul vryheid. Hulle is in hegtenis geneem, in die tronk deur gewapende wagte, agter doringdraad gehou in plaaslike aanhoudingsentrums.
"Sjoe. Dit is regtig weggesteek hier, nie waar nie? " sê die historikus Lawrence DiStasi.
Ek en hy is na Sharp Park, ongeveer 20 minute suid van San Francisco. Ek het U.S. Highway One honderde kere gery sonder om te weet dat ek by die terrein van een van die voormalige aanhoudingsentrums verbystap.
DiStasi sê: 'Dit was hoofsaaklik vir tydelike aanhouding. Daar was Japannese wat hier aangehou is totdat hulle na hul gewone interneringskampe gestuur is. Dit was ook vir mense wat op verskeie aanklagte in hegtenis geneem is. "
Hy praat oor immigrante uit Italië en sommige Duitsers, Meksikane en Kanadese, wat almal 'vyandige vreemdelinge' genoem word. 'N Deel van die rede waarom ek nooit geweet het dat dit hier is nie, is omdat daar niks van die aanhoudingsentrum oor is nie. Eens het 'n tien voet hoë heining hierdie plek omring, en 'n kaserne het tot 2500 gevangenes op 'n slag gehou. Maar vandag is dit net 'n plat grasveld omring deur heuwels bedek met bloekom.
'Daar is 'n teenwoordigheid of iets wat baie moeilik is om te beskryf,' sê DiStasi. 'Hier was mense agter doringdraad. Dit is amper onheilspellend, want nou is dit so 'n besige plek, weet jy. Dit is al hierdie pragtige bome. Maar op daardie tydstip was dit glad nie bucolic nie. Dit was nogal ontstellend dat mense hier aangehou word. "
Aanhoudingsgeriewe soos hierdie was versprei oor die Baai en die Verenigde State. Dieper in die binneland is honderde Italiaanse immigrante in interneringskampe aangehou, mense soos die vader van ConstanzaForan. Sy is nou 82, maar sy was net ses toe die Amerikaanse regering haar pa gearresteer en na 'n interneringskamp in Montana gestuur het.
'Wat ek onthou, is hierdie vreemde mans wat my pa kom haal,' sê sy. 'Dit was baie vinnig. Hulle het hom net gevat en vertrek. My pa was baie kalm. Ek dink nie hy was veral verbaas dat iets gaan gebeur nie, want hy was bewus van wat in die wêreld gebeur. "
Costanza se pa is geneem ongeveer twee weke nadat die VSA die oorlog betree het, maar jare gelede het die FBI in die geheim mense dopgehou wat hulle as 'potensieel gevaarlik' beskou het. Die FBI het immigrante wat by Italiaanse sosiale klubs aangesluit het, op Italiaanse koerante ingeteken en in Italiaanse taalskole geleer het, op 'n lys geplaas. Costanza se pa, Carmelo Ilacqua, was aktief in die Italiaanse immigrantegemeenskap en hy het vir die Italiaanse konsulaat gewerk.
'Baie mense in San Francisco was nie eens bewus daarvan dat dit gebeur nie, want miskien was hulle twee of drie geslagte hier,' sê Costanza.
Haar pa is vrygelaat en toegelaat om terug te keer huis toe nadat Italië oorgegee het. Kort daarna het die Amerikaanse weermag hom gekontak en gevra of hy hul militêre offisiere Italiaans sou leer.
Sy lag en sê: 'Ek bedoel my pa het regtig gedink dit was humoristies. Hy het gesê: 'Ek het die Amerikaanse offisiere gegroet en nou moet hulle my groet. Ek is die onderwyser. '"
Na die oorlog het die regering inligting geklassifiseer oor Italiaanse 'vyandige vreemdelinge'. Dit beteken dat generasies Amerikaners - insluitend Italiaanse Amerikaners - nooit geweet het wat gebeur het nie. 'Dit is 'n geheime verhaal, beide vir die mense wat daardeur gegaan het en vir almal wat niks daarvan geweet het nie,' sê historikus Lawrence DiStasi. 'Plus die regering self, wat vyftig jaar lank ontken het.
Aan die einde van die negentigerjare het Italiaanse Amerikaners, waaronder Lawrence DiStasi, die Kongres aangemoedig om die oorlogsbehandeling van Italiaanse immigrante te ondersoek as 'n skending van hul burgerregte.
'Ons moet verseker dat hierdie verskriklike gebeure nooit weer plaasvind nie,' het die New Yorkse kongreslid, Eliot Engel, op die vloer van die kongres gesê. 'Die minste wat ons regering kan doen, is om hierdie verskriklike foute reg te stel deur te erken dat hierdie gebeure wel plaasgevind het.'
Hulle het wetgewing aangeneem wat inligting oor die oorlogsbehandeling van Italiaanse immigrante openbaar gemaak het. Net verlede maand het die kongresvrou Zoe Lofgren, wat Silicon Valley verteenwoordig, twee wetsontwerpe ingedien: die eerste sou opvoeding oor die behandeling van Italiaanse immigrante tydens die Tweede Wêreldoorlog bevorder. Die tweede sou om verskoning vra vir die behandeling.
Mense interpreteer die geskiedenis egter anders. Tydens die presidensiële veldtog, terwyl hy met George Stephanopolous van ABC gesels het, het Donald Trump 'n plan ingestel om Moslems te verbied om die VSA binne te gaan, deur te verwys na dieselfde beperkings op Italiaanse immigrante tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hier is 'n afskrif van hul uitruil:
TRUMP: Wat ek doen is nie anders as FDR nie-FDR se oplossing vir Duitsers, Italianers Japannees.
STEFANOPOLOUS: Is u vir interneringskampe?
TRUMP: Ek bedoel, weet u, kyk wat FDR baie jare gelede gedoen het, en hy is een van die mees gerespekteerde presidente deur - ek bedoel gerespekteer deur die meeste mense. Hulle het snelweë na hom vernoem.
STEPHANOPOULOS: Wil u sulke polisse terugbring?
TRUMP: Nee, ek wil dit glad nie terugbring nie, George. Ek hou glad nie daarvan om dit te doen nie. Dit is 'n tydelike maatreël.
Historikus DiStasi sê dat wat vandag gebeur, net so verkeerd is as die behandeling van Italiaanse immigrante tydens die Tweede Wêreldoorlog.
'Dit het mense gerig op wie hulle is en waar hulle vandaan kom,' sê hy. Nie, voeg hy by, vir enigiets wat hulle gedoen het.
My dank aan Lawrence DiStasi omdat hy my voorgestel het aan Al Bronzini en Costanza Foran, wie se verhale in DiStasi se boeke vertel is, Una Storia Segreta: Die geheime geskiedenis van Italiaanse Amerikaanse ontruiming en internering tydens die Tweede Wêreldoorlog en Gemerk: Hoe Italiaanse immigrante tydens die Tweede Wêreldoorlog 'vyande' geword hetwaarop baie van die navorsing in hierdie verhaal gebaseer is. Ek beveel sy boeke sterk aan om meer oor hierdie geskiedenis te leer.
Die Amerikaanse kongresvrou Zoe Lofgren het die volgende wetgewing geborg:
Italiaanse krygsgevangenes in die Verenigde State
Soos die jare verbygaan, 68 om presies te wees, verdwyn die herinneringe aan die Tweede Wêreldoorlog al hoe verder. Ongelukkig word dele van die geskiedenis nie altyd onthou nie en word dit dikwels nie erken nie. Ek wonder hoeveel jongmense vandag besef dat gevange Italianers, Duitsers, Japanners uit hul oorlogsteaters verwyder is en na kampe in die Verenigde State gebring is. Die onderwerp van hierdie krygsgevangenes kom nie ter sprake nie, vermoed ek. Die aantal veterane uit die Tweede Wêreldoorlog daal geleidelik.
Soms word 'n roman gepubliseer wat 'n lig laat skyn oor 'n alles behalwe vergete aspek van die oorlog. Twee boeke kom by my op: The Hotel on the Corner of Bitter and Sweet en The Anguish of Surrender - Japanese POWs of WWII. Die een vertel van die internering van Japannese Amerikaners, hul afronding, die omstandighede wat hulle verduur het en die implikasies na die oorlog. Die ander gaan oor die Japannese afkeer van oorgawe. Geen Amerikaanse roman waarvan ek bewus is nie, vertel die verhaal van die Italiaanse krygsgevangenes in die Verenigde State.
'N Aantal jare gelede het 'n dokumentêr getiteld Gevangenes in die Paradys het hulle verhaal vertel, maar 'n roman (historiese fiksie of nie-fiksie) het nie verskyn nie. In Italië het gevangenes van die VSA werke gepubliseer oor hul ervaring in Amerikaanse krygsgevangenekampe, maar ek weet nie dat enige van die boeke hier vertaal en bemark word nie. Dit is jammer, want hul verhaal moet onthou word.
Tussen 1940 en 1945 het 425 000 krygsgevangenes op Amerikaanse grond geland. Die meerderheid van hierdie mans (350 000) was uit Duitsland. Daar was kampe vir die Duitsers, Italianers en Japannese in al drie state behalwe Nevada, Vermont en Noord -Dakota. Hulle was aan die ooskus op plekke soos Governor's Island (NYC), die Raritan Arsenal (NJ), Fort Monmouth (NJ) Port Johnson (NJ), Brooklyn (NY), Camp Shanks (Rockland County, NY), (Bayonne (NJ). Aan die Weskus was hulle gehuisves in 'n ou fort op Angel Island in San Francisco Bay, die Los Angeles -gebied, die Midde -Weste (Michigan, Wisconsin, Nebraska en Illinois), die Noordwes, (Wyoming, Utah, Colorado ) en die Suide (Louisiana, Texas, Alabama.) Gewoonlik is hierdie kampe in gebiede ingerig waar daar reeds fasiliteite was om dit te huisves, en daar was 'n soort arbeidstekort as gevolg van die oorlog (fabrieke, plase, ammunisie -depots, hawens, ens).
Die Italiaanse krygsgevangenes het 51 000 getel en is in die 21 kampe in 18 state geplaas. Oor die algemeen was die Italiaanse soldate simpatiek teenoor die Geallieerdes. Omdat hulle dit geweet het, het die regering hulle die opsie gegee om afstand te doen van Italië en by die Italiaanse dienseenhede aan te sluit. As hulle dit doen, sal hulle goed behandel word, 'n werk op hul fasiliteit kry en kan hulle vryheid van beweging hê met toestemming. Die man wat algemeen aangewys is, het geredelik ingestem uit vrees dat hy in afdelings geplaas sou word om teen Japan te veg. Die offisiere wat meer opgevoed en geïndoktrineer was in die fascisme, was meer huiwerig. Hulle het 'n werklike gewetenskrisis gehad en voel meer lojaal aan hul saak. As die mans aanhou trou aan Italië, word hulle as nie-nakomend beskou, na 'n NONS verwys, en baie is na Hereford, Texas, gestuur. Vierduisend Italiaanse offisiere is in die Hereford -reservaat geplaas.
'N Mens sou dink dat die Italiaanse gevangenes met ope arms in die NY/NJ en Boston -omgewing verwelkom sou word, maar hulle is met agterdog bejeën toe hulle die eerste keer opdaag. Die Italiaans-Amerikaners het uiteindelik mense oortuig dat hulle eers Amerikaners was, en nou het al hierdie vyandelike vegters opgedaag om dinge te bederf. Dit het egter nie lank gehou nie, en binne 'n kort tydjie het die Katolieke gemeentes naby die installasies die manne uitgenooi na Sondagete, danse en uitstappies. Diegene wat in die NYC -omgewing gehuisves is, is getrakteer op uitstappies na museums, die Bronx -dieretuin, die Empire State Building en die gewone toeriste -aantreklikhede van New York. Alle sosiale en kulturele geleenthede is aan die NONS geweier in al die ander state waar dit geplaas is.
Bocce -veld gebou deur Italiaanse krygsgevangenes in Benicia Arsenal
Vir die Kaliforniërs was Japan die ware vyand. In die land van boere en wynmakers, Kalifornië, is die Italiaanse soldate entoesiasties ontvang. Mans is in die veld of op vissersbote aan die werk gesit en verdien $ 8,00 per maand. Die Katolieke gemeentes bedien hul godsdienstige sowel as sosiale behoeftes.
Italiaanse krygsgevangenes het 'n miljoene ure se arbeid bygedra tot die oorlogspoging. Hulle was plaaswerkers, bakkers, slootgrawers, dokwerke, vragmotors vir vragmotors, spoorwaens, wat voldoen aan die behoeftes van die gemeenskappe waarin hul kamp geleë was.
Kunswerke uitgevoer deur Italiaanse krygsgevangenes
Vir die Italiaanse gevangenes was die kampe amper 'n paradys. Alhoewel daar gevalle van mishandeling was, veral teenoor die NONS, was hulle in 'n skoon kaserne gehou, warm storte, 'n oorvloed kos en hulle kon die geld bestee wat hulle uit hul werk by die plaaslike PX gespaar het. Die opgeleide beamptes koop dikwels boeke, skryfpapiere en -gereedskap, materiaal vir skildery, beeldhouwerk, houtwerk, vir aktiwiteite wat hulle in hul vrye tyd sou doen. Met hierdie vaardighede verdien hulle ook ekstra geld. Hulle het juweliersware van metaal gemaak, meubels en kaste gemaak vir mense wat hul kundigheid soek, portrette geskilder en selfs godsdienstige fresco's vir kerke. Dikwels het hulle nie geld vir hul werk geneem nie.
Hereford -kapel volledig gerestoureer
Vyf Italiaanse gevangenes sterf in Hereford, Texas, nie te lank voor die einde van die oorlog nie. Dit is nie bekend of hulle aan siekte, ongeluk of mishandeling gesterf het nie. Ons weet wel dat die NONS in Hereford 'n kapel gebou het om hul mede -offisiere daar te onderhou. Die kapel is gebou met bakstene, gebreekte glas en oortollige materiaal. Met hul eie geld koop hulle 'n altaar, dubbele Franse deure en loodglasvensters. Aangesien hulle geweet het dat hulle binne 'n paar weke huis toe gestuur sou word, het hulle lank en hard gewerk en die pragtige kapel in drie weke voltooi.
Die kapel het uiteindelik verval, maar dit is nie te lank gelede herstel nie. Dit staan ​​trots in die middel van 'n mielieland, 'n bewys van die Italiaanse offisiere wat geleef en gesterf het op die 800 hektaar waar hulle gedurende die oorlog gestasioneer was. Laat ons nie die dapper Italiaanse mans vergeet wat tydens die Tweede Wêreldoorlog vir Italië geveg het en as gevangenes na die Verenigde State gebring is nie!
Vanweë die gemeenskaplike vereniging, sien sommige Italiaanse Amerikaners alle films of programme oor die maffia as potensieel skadelik vir die Italiaanse Amerikaanse gemeenskap. Dit het 'n probleem geword vir die HBO -program "The Sopranos" toe sekere Italiaanse Amerikaners gekla het oor die stereotipiese aard van die program. Ander Italianers voel dat sulke vertonings slegs problematies is as die Mafia 'n algemene of aanvaarde deel van die Italiaanse Amerikaanse lewe is.
Maar moontlik, gedeeltelik as gevolg van die uitbeelding van die Mafia in die media, word Italianers gestereotipeer as gewelddadige, sosiopatiese, "mesverwerende" gangsters en straatroffiane. Hierdie stereotipe wissel van die uitbeelding van Italianers as boewe van die werkersklas, tot gewelddadige immigrante tot Mafiosi.
Ander stereotipes beeld die Italianers uit as te emosioneel, melodramaties, plebeiaans, bygelowig, warmbloedig, aggressief, onkundig, versot op kos, en geneig tot misdaad en wraak oor onbenullige gevare. Die vrees dat Italianers te veel reproduseer, speel 'n klein rol in Margaret Sanger se strewe om geboortebeperking aan te moedig. Italiaanse mans word soms gestereotipeer as "Italiaanse hingste" of "Latynse liefhebbers", terwyl wyfies as te matrargaal of wulpse, flirterig en eksoties gestereotipeer is. Italianers bevind hulle dikwels aan die ontvangkant van etniese grappe, parodieë en diskriminasie weens sekere stereotipes.
In Amerika en baie ander nasies is Italianers ook gestereotipeer as swarende ewigdurende buitelanders in 'n laer klas, beperk tot bloukraagwerk. Hulle is gestereotipeer as konstruksiewerkers, sjefs, bedelaars, smouse, loodgieters en ander werkersklasse. In hul eie gemeenskap sal Italiaanse Amerikaners self soms na sulke "bolletjie-agtige" Italiaanse mans as "kafees" verwys. 'Café' is 'n Italiaanse woord wat oorspronklik 'boer' beteken, maar die betekenis daarvan het ontwikkel om te verwys na onbeskofte, onkundige, onbesonne mense, veral uit die suide. Afbrekende en selfs ontmenslikende beelde was algemeen in die voortbestaan ​​van onkunde en historiese mites.
Baie etniese stereotipes teen Italianers word al eeue lank gebruik. In die 16de eeu het John Calvyn, die Franse hervormer wat gehelp het om die Gereformeerde Kerk van Switserland te vestig, die Italianers as lui, tweegesig en bedrieglik veroordeel.
Na die Amerikaanse burgeroorlog is 'n paar arm Italiaanse immigrante gewerf om die plek van afgeskafte slawe -arbeid te vul deur op die suidelike plantasies te werk, terwyl Italianers in die noorde dikwels in sweetwinkels en fabrieke gewerk het. Die rol van die Italiaanse Amerikaner as 'n harde arbeider het bygedra tot baie stereotipes wat vandag voortduur. Baie Amerikaners het die swart, donkerder Italianers beskou as 'n 'ontbrekende skakel' tussen blankes en swartes. In sommige gebiede van die suide, sowel as die noorde, was die Italianers 'semi-geskei'. Baie inheemse Amerikaners beskou Italiaanse immigrante as misdadigers met 'n lae lewe en ongewenste mense wat Noord -Amerika binnedring. In 1921 het die kongres 'n kwota op ras gebaseer wat die aantal Italianers beperk wat jaarliks ​​die Verenigde State mag binnegaan. Die kwota is eers in 1965 herroep.
Daar is ook 'n vereniging in die Protestantse samelewing tussen Italianers en die negatiewe beeld van vermeende Katolieke onsedelikheid, spesifiek dobbelary, perversie en geweld. Hierdie gevalle geld veral stereotipering en diskriminasie van mense van Suid -Italiaanse oorsprong, soos Napolitaanse of Calabriese, en Siciliaanse oorsprong. Arme Suid -Italiaanse immigrante is dikwels gevrees of wantrouig as gevolg van hul unieke voorkoms en kultuur, hul gewaardeerde bereidwilligheid om in lae betaalde werk te werk en die stereotipe van Italianers as 'n Mafioso.
Sosiologies gesproke is die grootste gemene deler onder anti-Italianers onkunde en parochialisme, 'n relatiewe gebrek aan blootstelling aan ander kulture en lewenswyses. Amerikaanse etnosentriese gesindhede en 'quotnativisme', 'n vorm van dikwels ras-gewortelde chauvinisme ', het baie bygedra tot hierdie soort vooroordeel. Duits-Amerikaanse en Iers-Amerikaanse groepe word dikwels genoem as besonder kwaadwillig in hul vyandigheid teenoor Italianers (en die meeste kwotwarthy of donker nie-Britse buitelanders, 'n kategorie wat Griekse, Arabiese en Spaanse immigrante insluit), maar die eis was nie as spesifiek vir hierdie groepe gestaaf, aangesien hierdie vorm van verwerping histories gedokumenteer is in alle Noord-Europese etniese groepe, en veral onder Amerikaanse Amerikaners van Engelse en Skot-Ierse afkoms. Soos dikwels die geval is met vyandige rasse- of etniese stereotipes, die enorme bydraes van Italianers, nie net tot Amerika nie, maar tot die wêreldbeskawing in kunste, musiek, wetenskap, wiskunde, regering en reg, stedelike en infrastruktuurbou en selfs kulinêre tradisies , word vergeet of doelbewus geïgnoreer.
Geweld teen Italianers
In die Verenigde State was Italiaanse immigrante onderhewig aan uiterste vooroordeel, rassisme en, in baie gevalle, geweld. Gedurende die 1800's en vroeë 20ste eeu was Italiaanse Amerikaners, wat as nie-Anglo en nie-blank beskou word, die tweede mees waarskynlike etniese groep wat lynch gekry het.
Die grootste massa -lynch in die Amerikaanse geskiedenis was die lynch van elf Italianers in die stad New Orleans. Die Italianers, wat vermoedelik die polisiehoof David Hennessey vermoor het, is gearresteer en in 'n tronksel geplaas voordat hulle wreed vermoor is deur 'n lynch -skare wat die gevangenis binnegestorm het, met getuies wat beweer dat die gejuig byna oorverdowend was. Krete van & quothang die s & quot is gehoor tydens die oproer. In 'n berig oor die voorval het 'n koerant berig & quot Die klein tronk was stampvol Siciliërs, wie se lae, neerwaartse voorkoppe, donker vel, afstootlike aangesigte en slordige klere hul brutale aard verklaar het & quot. Daarna is honderde Italiaanse immigrante, waarvan die meeste nie misdadigers was nie, deur wetstoepassers gearresteer. Dekades daarna bly 'n anti-Italiaanse frase: "Wie vermoor die hoof?" Gewild in die omgewing van New Orleans.
In die 1920's beleef twee Italiaanse anargiste, Sacco en Vanzetti, vooroordeel en uiteindelik die dood as gevolg van hul Italiaanse afkoms en uiterste politieke sienings. Alhoewel Sacco en Vanzetti nie 'n lynch was nie, was hulle onder 'n mishandelde verhoor, en baie historici is dit eens dat die regter, jurie en vervolging uiters bevooroordeeld was teen die Italiaanse immigrante. Sacco en Vanzetti is uiteindelik doodgemaak, skuldig bevind aan 'n moord ondanks die gebrek aan bewyse teen hulle.
Anti-Italianisme in Switserland noem gereeld die dood van 'n onlangse Italiaanse immigrant met die naam Alfredo Zardini in 1971.
In Australië het anti-Italiaanse onluste by talle geleenthede plaasgevind sedert Italiaanse immigrante, oftewel 'wogs' ('n Australiese Engelse slang vir Suid-Europese s/ Oos-Europa ns), eers in die laat 1800's en vroeë 1900's na die land begin kom het.
Italiaanse Amerikaanse en Italiaanse Kanadese internering tydens die Tweede Wêreldoorlog
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is duisende Italiaanse Amerikaners sowel as duisende Italiaanse Kanadese in gevangeniskampe op Amerikaanse en Kanadese bodem gesit, saam met Japannese Amerikaners, Duitse Amerikaners en etniese Duitsers uit Latyns -Amerika. Duisende meer is onder toesig geplaas of hul eiendom is deur die regering teruggeneem.
Joe DiMaggio se pa, wat in San Francisco gewoon het, se boot en huis is gekonfiskeer. Een amptenaar wat verklaar dat as dit nie was vir Joe DiMaggio se status as 'n beroemde bofbalspeler nie, sy pa heel waarskynlik na 'n interneringskamp gestuur sou word. Tallose besighede in Italiaanse besit in Noord -Amerika is gedurende hierdie tydperk gevandaliseer en geboikot. Baie van die Italiaanse oorsprong is fisies aangerand en geïntimideer. Anders as die Japannese Amerikaners, het Italiaanse Amerikaners en Italiaanse Kanadese nog nooit vergoeding ontvang nie, alhoewel president Bill Clinton 'n openbare verklaring afgelê het waarin hy erken dat die Amerikaanse regering die verkeerde oordeel in die internering erken.
Anti-Italianisme na die Tweede Wêreldoorlog
Voormalige Italiaanse gemeenskappe floreer eens in hul Afrika -kolonies Eritrea, Somalië en Libië. Ongeveer 150 000 Italianers vestig hulle in Libië, wat ongeveer 18% van die totale bevolking uitmaak. Al die Italianers van Libië is in 1970 uit die Noord-Afrikaanse land verdryf, 'n jaar nadat Muammar al-Gaddafi die bewind oorgeneem het ('n dag van wraak & quot op 7 Oktober 1970).
Marshall Tito, die Joego -Slawiese partydige leier, wou hê dat die Istria n skiereiland van die Italiaanse mense uitgeskakel word. Van 1943 tot 1945 is 25 000 Italianers dood in 'n gebeurtenis wat bekend staan ​​as die Foibe -slagtings. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die voormalige Italiaanse gebiede in Istrië en Dalmatië deur die Vredesverdrag van Parys (1947) deel geword van Joego -Slawië. Ekonomiese onsekerheid, etniese haat en die internasionale politieke konteks wat uiteindelik tot die Ystergordyn gelei het, het tot ongeveer 350 000 mense gelei , meestal Italianers, verkies om die streek te verlaat.
In 2004 het Daniel Mongiardo, 'n Demokratiese Italiaanse Amerikaanse dokter en politikus, teen die Republikeinse Jim Bunning in die senatoriale verkiesing in Kentucky deelgeneem. In reaksie op Mongiardo se donker kenmerke, verklaar Bunning dat Mongiardo & quot; lyk soos een van Saddam Hussein se seuns & quot. Bunnings het later verklaar dat Mongiardo's & quotthugs & quot sy vrou aangerand het. Die opmerkings word deur baie as etniese beledigings beskou.
Die Kanadese politikus Ed Havrot gebruik ook kontroversieel anti-Italiaanse beledigings terwyl hy in die Wetgewende Vergadering van Ontario dien, en verwys na een van sy Italiaans-Kanadese teenstanders as 'n & quot wop & quot.
In Maart 2008 veroorsaak ds Jeremiah Wright opspraak toe hy in 'n artikel opgemerk het dat die Italianers met hul & quotgarlic neuse & quot na die Galileërs kyk. Die gesamentlike burgerkomitee van Italiaanse Amerikaners het gesê dat die kommentaar 'vererger' is, terwyl die stigting van die American American Human Relations dit 'n voorbeeld noem van & quothatred & quot.
*Guinee (etniese vloek)
* Istriese uittog
* Italiaanse mense
* Italiaans Amerikaans
* Sacco en Vanzetti
* Henry Heller. "Anti-Italianisme in Frankryk in die sestiende eeu" Toronto, University of Toronto Press, 2003. xii, 307 bls
* Smith, Tom. The Crescent City Lynchings: The Murder of Chief Hennessy, the New Orleans & quotMafia & quot Trials, and the Parish Prison Mob [http://www.crescentcitylynchings.com]
[http://www.italianstudies.org/iam/Gesualdi_6.htm Geannoteerde bibliografie - p 6]] Feagan en Feagan, 2003. 79-81, 92-93]
[http://www.catholiceducation.org/articles/sexuality/se0057.html Angry White Female: Margaret Sanger's Race of Thoroughbreds] ]
Here, Eliot. Die Italianer in Amerika [Proxy-Connection: keep-aliveCache-Control: max-age = 0
LaGumina, Salvatore John. Wop !: 'n Dokumentêre geskiedenis van anti-Italiaanse diskriminasie in die Verenigde State [http://books.google.com/books?id=qFtgLMQnL68C&amppg=PA1&ampots=xXKe-cpMX0&ampdq=anti-italian&ampsig=6foRmrHKL3iA_HG3M78cRo_XBsM#PPP1,M1] ]
Gambino, Richard. Blood of My Blood: Die dilemma van die Italiaanse Amerikaners [http://books.google.com/books?id=4WW3AVJfTXkC&amppg=PP1&ampots=XRkBPqJnxF&ampdq=Blood+of+My+Blood:+The+Dilemma+of+the+Italian+Americans&ampsig=Ot9FHuyj9vYY]] Sowell, Thomas. Ethnic America: A History [http://books.google.com/books?id=lpT69mf8REUC&amppg=PP1&ampots=3jTq1CiGPX&ampdq=ethnic+america&ampsig=TNePXARdBNuS1Boo40bRQbLnSUg] ]
War Department rules permitted POWs off-base "liberty" — if escorted by a soldier or sponsor. Sers. Bill Morehouse and others accompanied Italians on weekend trips or invited them to Italian American homes for meals, church and other events. On weekends, the unarmed Morehouse often waited outside local restaurants for his wards because, as an African American, managemen t wouldn't let him in to eat.
Kyk die video: De Amerikaanse Burgeroorlog
Copyright © salvadoryoscar.com | Italiaanse en Italiaans-Amerikaanse interneringskampe in die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog...