RUSSELL T DAVIES: DIE VERSORGING VAN MY STERWENDE MAN IS DIE GROOTSTE WERK WAT EK OOIT SAL DOEN YEARS AND YEARS, DOCTOR WHO EN VERY ENGLISH SCANDAL SKRYWER OPEN OOR DIE VERLIES VAN MAN ANDREW SMITH - RADIO TIMES - DRAMA
Jare en jare skepper Russell T Davies: die versorging van my man is die grootste werk wat ek ooit sal doen
Russell T Davies kom effens uitasem en onmiddellik vriendelik aan. Hy is lank (6ft 6in), geklee in 'n geruite hemp, jeans en stapskoene met 'n rugsak oor die een skouer. In 'n enkele band omvou hy my in die warmste drukkies en skink vir hom 'n koppie tee.
Ons is in die raadsaal van die maatskappy wat sy nuwe BBC1-drama, Years and Years, publiseer, wat volgende week begin - sy laaste was A Very English Scandal, met Hugh Grant as Jeremy Thorpe.
Dit is bedoel om in 'n distopiese toekoms te speel, maar voel angstig maar te herkenbaar soos vandag. Het hy gevoel dat hy vinnig genoeg oor die toekoms kon skryf om die materiaal wat hy geskep het, te kan voorlê?
Kyk eers na Emma Thompson in die Russell T Davies-drama Years and Years
Russell T Davies-drama The Boys oor die VIGS-krisis in die 1980's wat op Channel 4 uitgesaai word
Die wêreld is nou so mal dat dit vinniger as my verbeelding is, sê hy. Ek bedoel, ek sou Donald Trump op geen stadium kon dink in 'n goue kamer vol hamburgers nie. Dit is onmoontlik om te voorspel.
Die reeks uit ses dele, wat 15 jaar vanaf 2019 strek, het 'n wonderlike rol van Britse akteurs, waaronder Anne Reid, Russell Tovey, Jessica Hynes, Rory Kinnear en, in 'n pragtige splenetiese rol, Emma Thompson.
Met die uitsondering van Thompson, wat die populistiese politikus Vivienne Rook vertolk - dink Katie Hopkins ontmoet Nigel Farage - die ander is lede van die Lyons-familie wat in Manchester woon. Dit is 'n epiese drama, met 'n skokkende finale in die eerste aflewering, maar in die middel lê die bande en spanning van die gesinslewe.
Soos Davies sê, dit is nogal lastig om te beskryf, wat amper kommerwekkend is as u mense verkoop en verkoop, want ek hou van 'n eenlyn-toonhoogte. Ek sê dis Peter Watkins se 1965 The War Game meets Davies se eie Queer as Folk ontmoet Doctor Who ... ontmoet Cold Feet, voeg hy by. Die lekker Manchester gelukkige mense. Ek is mal oor koue voete. Bring asseblief koue voete terug. ASSEBLIEF! Hierdie jaar was SO briljant. Skryf ek 'n brief? Sluit ek aan by daardie wa?
Die futuristiese elemente in episode een van Years and Years is 'n aanpassing van wat nou bestaan. Mobiele telefone is nie driehoekig of sirkelvormig of gek nie, maar u kan net die een na die ander tik en kontakte word wonderbaarlik oorgedra. Die gesin praat gereeld met mekaar in 'n groot gelyktydige gesprek en loop in die huis rond - nie vasgevang deur 'n skerm op hul selfoon nie. Dit is in 'n sekere sin 'n konferensie-oproep, maar 'n opgedateerde een.
Vivienne Rook se politieke opkoms kom as gevolg van haar doelbewuste provokasie op die paneel van die vraetyd, waar sy 'n eksplisiete van vier letters gebruik om haar gebrek aan kommer oor Israel en Palestina uit te spreek. Sy is baie bewus van wat sy doen. Dit is daardie moderne bedrieër wat weet hoe om die mediamasjien te speel - dit is Trump, dit is Johnson, dit is Farage.
Om die waarheid te sê, teen die tyd dat hierdie onderhoud uitgedruk word, is Boris Johnson moontlik premier. Dit is absoluut moontlik. Hoekom? Omdat hy so vermaaklik is, omdat hy so snaaks is. Dit is wat Trump is. Die hele wêreld was Apprentice-d.
Anne Reid hou 'n toespraak waar sy sê: 'Pasop vir die tricksters. Die narre. Hulle sal ons die hel in lag. '
Davies wil die warmte en sterkte van die gesin in sy drama beklemtoon, want ons skakel nie almal nou die nuus aan en sê: 'O, om God se ontwil!' En skakel dit uit nie? Ek kan dit nie verdra om al daardie mense te hoor nie - aan alle kante. En wat betref 'U slaag my ooreenkoms en ek sal bedank ...' Die gebrek aan sin daarin laat my kop kook.
So, ek wil dit nie aanbied as 'n drama wat jou kop sal laat kook nie. Dit gaan oor mense wat met hierdie kwessies te doen het, maar dit gaan nie oor die kwessies self nie. Dit gaan oor hoe om te oorleef.
Is dit die Philip Larkin-lyn oor alles wat liefde oorleef? O ja, ja, ja! Wag tot u die einde sien. Ja!
Die rolverdeling en bemanning van Years and Years op die Radio Times Festival. Staande: Rory Kinnear, T'Nia Miller, regisseur Simon Cellan Jones, Russell T Davies, Anne Reid, Maxim Baldry en Russell Tovey. Sit: uitvoerende vervaardiger Nicola Shindler, Lydia West, Ruth Madeley en Jade Alleyne (Radio Times)
Alhoewel Davies op sy hartseerste is as ons mekaar ontmoet - die week wat ses maande sedert sy man en lewensmaat van 20 jaar, Andrew Smith, oorlede is - is hy soos 'n geiser wat uitbars met baie wilde lag en lag. Toe hy net 56 geword het, is hy en sy twee susters gebore en grootgemaak in Swansea deur Vivian en Barbara, wat albei klassieke onderwysers was. Hy is nuuskierig en vrygewig - met sy tyd, met homself. Sy stem is uiters musikaal, op en af ​​soos die heuwels en valleie van Wallis, en hy kan galop praat.
In die laat 90's, ná jare se spaarsaamheid en besparing (£ 20,000 teen 1995: omdat mense gesê het: 'As skrywer gaan jy arm wees, gaan jy op 'n solder woon en sal jy geld nodig hê om terugval op '), het Davies - toe in sy middel 30's - 'n partydierfase gehad wat skielik tot 'n einde gekom het toe hy per ongeluk 'n oordosis gehad het.
Was u eintlik naby die dood? Ek dink dit was redelik sleg. Ja. Is u hospitaal toe geneem? Nee, dit was natuurlik nie so erg nie. Maar as ek 'n bietjie verder sou gaan ... Dit was in elk geval 'n oordrewe weergawe van die oomblik dat almal besef: 'Tyd om nou op te hou en gaan sit.'
Davies het toe die kêrel gaan soek: ek het gedink: 'Ek gaan uitgaan en as ek met honderd man slaap, sal een van hulle dit doen.' Ek het heftig uitgegaan - vyf nagte per week op soek na die een. . En dit het gewerk. Andrew was nommer 35. Ek gaan eendag 'n selfhelpboek hieroor skryf.
Andrew en Russell het tienuur die oggend in 'n klub vergader, onthou Davies tot die oomblik. Wat het jou aanvanklik tot hom aangetrek? Mooi. Hy was so aantreklik. Oor die hele klub kon ek nie glo dat daar hierdie aantreklike man was nie en hy het na my gekyk. Ek het dit letterlik gedoen [draai om te veronderstel dat dit iemand agter hom moet wees]. Die hele tyd wat ek saam met hom uitgegaan het, het ek gedink: 'Hoe het ek so 'n aantreklike man gekry?'
Op sy kommunikatiewe manier soek Davies op sy foon na 'n foto van sy oorlede man en bied 'n ou prentjie van 'n dromerige Adonis in 'n swart leerbaadjie aan. Maar, soos hy sê, vir die lang termyn gaan dit oor meer as die mooi voorkoms, so na watter eienskappe het hy in The Boyfriend gesoek? Wel, jy weet nie voordat jy hom gekry het nie. Iemand om mee saam te lag, iemand om mee ontspanne te wees - dit is alles.
Omdat my werk onder hoë druk is. Dit is moeilik. Ek moet opinies hê en uitspreek wat ek wil hê en bereid wees om die hele dag daarvoor te veg. Ons was albei mal oor televisie en het die hele tyd daarna gekyk en behoorlik gelag. Ons het nag en dag gelag.
Dit het gehelp dat Andrew as 'n doeanebeampte in 'n heel ander wêreld gewerk het: hy het geen idee gehad dat mense dinge geskryf het nie. Hy het gesê: 'Wat bedoel jy, skryf jy?'
Toe die mans mekaar ontmoet, was Davies al suksesvol en werk hy aan Queer as Folk, wat sy baanbrekersreeks vir Channel 4 sou wees. Dit het sy nog groter treffer voorafgegaan, die herlewing van Doctor Who ('n passie sedert kinderjare) in die moet -kyk Saterdagaand gesinsprogram.
In 2011 woon die egpaar in Los Angeles, waar Davies in gesprekke was oor 'n televisie-weergawe van Star Wars, toe Andrew met 'n breingewas gediagnoseer is en slegs drie persent kans op herstel gekry het.
Hulle het na Manchester teruggekeer en Davies het twee en 'n half jaar van die werk af geneem om na sy maat om te sien. Ek was verbaas oor die aantal mense wat verbaas was dat ek dit gedoen het, ja, sê hy. Dit was sy reënerige dag. Al sy jare waarin hy sy verdienste opsy gesit het, het hy na Andrew omgesien.
Ek het die geld laat bespaar, so niks was bekommerd nie. Ons het sewe jaar van daardie siekte saam gehad, en dit is heerlik om oor my shows te kom praat, maar dit is die grootste werk wat ek ooit op hierdie aarde sal doen.
Ek herinner Davies daaraan dat hy vroeër vroeër gesê het dat as Andrew 'n hartaanval sou kry, hy waarskynlik oor sy liggaam sou loop om sy draaiboek te skryf. Alle onsin. Ek het myself verras omdat ek gedink het my werk is vir my belangriker. Ek het gedink ek het 'n verpleegster gekry - ek sou dit nooit gedoen het nie. Hy was 'n bietjie gestremd, maar nogal bekwame, so ek hoef nie die vuil einde van die omgee te doen nie, maar nietemin was ek daar. Hy was nie standvastig op die trappe nie, so ek was dag en nag by hom om hom te help en elke maaltyd gereed te kry.
Die rolverdeling van Years and Years (LR): Daniel (Russell Tovey), Ruby (Jade Alleyne), Edith (Jessica Hynes), Rosie (Ruth Madeley), Muriel (Anne Reid), Stephen (Rory Kinnear), Celeste (T ' nia Miller), Bethany (Lydia West)
Ek was verras deur my geduld en ek is verbaas oor hoe baie ek dit mis. Ek het geweet dat ek hom sou mis. Ek het geweet dat ek die liefde sou mis. Maar eintlik was ek lief daarvoor om na iemand om te sien. Daar is nie genoeg oor versorgers geskryf nie. Ek het dit nooit vererg nie, maar u sou dink: 'Wel, as dit eendag verby is, sal ek vry wees.' Ek het my voorgestel dat daar 'n groot vryheid sou wees. Ek het my voorgestel dat ek New York toe sou hardloop, maar ek is hier, want ek wil regtig net saam met hom na New York gaan. Al daardie vryheid wat ek my voorgestel het sou bestaan, beteken niks.
Dit is hierdie week ses maande. Al die weduwees het my gewaarsku dat ses maande moeilik is, en dat dit moeilik is. Ek het hom verwag, maar ons het geweet dat hy eendag sou sterf. Ons het 13 jaar voor hy siek was, maar dit is moeilik om op die oomblik te onthou. Ek sit vas in die laaste vier weke van sy dood.
Bietjie vir bietjie weet ek dat dit sal verbygaan. Ek het geweet dat ek dit sou mis om hom lief te hê, maar wat ek nie geweet het dat ek sou mis nie, is om lief te hê. Dit is nogal moeilik. Dit is eintlik afskuwelik. Niemand waarsku jou daaroor nie. Ek het nie verwag dat dit sou verdwyn nie, maar dit is net weg.
Afgesien van sy huis in Manchester, die stad waarin hy gewoon het sedert hy 24 was, het Davies nog 'n huis in Mumbles, Swansea, en hy haal weer sy foon uit om die uitsig oor die hele baai te wys, die kromme van sand en see, uit sy kombuisvenster. Sy susters, albei onderwysers soos hul ouers, woon daar en hy beskou dit ook as sy huis.
Toe hy grootgeword het, was die televisie altyd aan. My ouers was oorlogskinders, so dit was amper soos 'n verlengstuk van die radio wat u gedurende die oorlog aangehou het. In die 70's-woonkamer, alle bruin meubels en kunswerke van toutjies, het die gesin programme soos I Claudius gekyk. Ek was ongeveer 12 en dit was vol orgies en dinge. Die eerste mans wat ek sien soen het, was op I Claudius.
My ma was altyd in die kombuis en sy was 'n fenomenale kok: sy sou osso bucco doen en regte rum babas maak. Hulle het baie gereis. Op die dag van haar dood het die oond gebreek.
Russell T Davies se A Very English Scandal
Van die ouderdom van 11 af het hy geweet hoe hy oor seuns voel. Jy was so te sê nie die enigste gay in die dorp nie? Jy was op daardie ouderdom, ja, sê hy, in die 60's. John Inman en Frankie Howerd was op die telefoon ... U het nie bespreek dat hulle gay is nie - hulle was net 'uitgebreid'.
Sy vader was 'n kranige rugbyspeler wat naby Wallis wou wees en was voorsitter van Swansea Rugbyklub. Kingsley Amis, wat Lucky Jim geskryf het toe hy 'n junior lektor aan die Swansea Universiteit en later The Old Devils was, kon oor Davies se ouers geskryf het, aangesien hulle in dieselfde stel vriende was.
Toe dit op televisie was, het mense my gebel en gesê: 'Dit is jou mamma en pappa op televisie!' Al die dronk mense wat gin en tonics het, in die tuin vies en die vroue klou aan mekaar vas van die lag.
Davies het nie sy vader se entoesiasme vir rugby gedeel nie en toe 'n PE-onderwyser aan sy groot skool (met ongeveer 2 000 leerlinge, waaruit hy 'n plek in Oxford gekry het) daarop aandring dat hy moes speel omdat hy die seun van Viv was, het sy pa tussenbeide getree. Hy het sy 11-jarige seun by die skool opgetel en hulle het gaan stap. Hy het my die wonderlikste toespraak gegee en gesê: 'Ek verwag nie dat u van rugby sal hou nie. Ek sien hoe pa's hul seuns grootmaak, rugby laat speel en ek dink dit is verkeerd - jy doen net wat jy wil doen. '
Min het hy geweet! Ek het dit ter harte geneem! HA-HA-HA-HAH. Maar wat 'n verstandige ding om vir hom te sê. Hy was 'n goeie mens en het my behoorlik grootgemaak.
Hy het as gay by sy ouers uitgekom toe hy 'n punk in sy tienerjare was. U oefen dit, maar dit kom nie presies uit soos u dit voorstel nie, sê hy. Ek het my ma eerste gedoen en my pa tweede. My pa s'n was soos 'n rollercoaster van 'n sin. Ek het daar begin [na regs gewys] en oor Frankryk gepraat, en hierdie sin het letterlik op en af ​​gegaan, oor die heuwels en oor die dale, en deur die kurktrekker teruggekom om te sê: '... en terloops, ek Ek is gay. '
Pa was baie ontspanne en het gesê: 'Ek het so gedink.' Dieselfde met my ma. Omdat hulle jou nag en dag dophou. En jy hou nooit op om uit te kom nie, of hoe? Ek kom elke dag uit.
Davies het nie oor sy werk by Andrew gepraat nie, maar sy man het altyd na sy programme gekyk. Daarom is ek nogal hartseer oor hierdie een. Terwyl hy besig was om te sterf, het hy gesê: 'Ek sal nooit jare en jare sien sien nie.' En ek het gesê: 'O, moenie bekommerd wees nie, dit is rommel.' Ek het gedink dit kan hom 'n bietjie beter laat voel. Dit is verskriklik, is dit nie? Seën hom.
Daar is geen troos vir hom in die hoop om weer by hom in die hiernamaals aan te sluit nie: ek glo nie 'n oomblik daarin nie, ek is bang. My suster was by my toe Andrew dood is en sy het gesê: 'Hy is nou hier. Hy kyk af na ons, 'en ek sê:' Stop. Stop nou. Moenie dit doen nie. 'Dit was regtig mooi van haar, maar dit is net nie waar nie. Sy het dit om die mooiste redes gesê.
Soos die skrywers wat hy bewonder, is Davies in staat om wêrelde vir almal te skep, van kinders tot volwassenes; fantasie tot grimmige werklikheid en soms waar dit oorvleuel. Hy het geen vragmotor met die idee dat jy 'n manier van wees kan toor as jy net self so was nie.
Hy haal die voorbeeld aan van Ricky Gervais se Netflix-reeks After Life, waarin hy 'n man speel wat sleg handel oor die lewe na die dood van sy vrou. Dit is 'n fantastiese stuk werk, en sover ek weet, het Ricky Gervais nie die soort hartseer ervaar nie, en ek ook. Ek kyk hoe dit dink: 'U het u dit perfek voorgestel.' Sy insig in u lewe alleen as u maat weg is, is skrikwekkend, en ek dink hy het hom dit voorgestel. Wel gedaan.
Davies sê dat iets moontlik ervaar is, maar dit beteken nie dat dit meriete het as die persoon wat dit uitdruk nie kan skryf nie. 'N Sin wat my deur al my skryfwerk onderskraag het, is:' A רגע se verbeelding is 'n lewenslange ervaring werd. '