Om in Korea te stap is soos om te kraai, net beter - Interessant
Noudat ek 'n rukkie in Korea was, het ek besef dat dit net beter is om hierheen te stap.
Koreane is die stylvolste stappers op die planeet. Vergeet hoogmode: K-stappers rock 'n hoë styl. In die middel van die negentigerjare in die Verenigde State noem ons hulle tegnologiese preppies of gangster ravers: hoëprestasie-sporttoerusting, baadjies, geruite hemde, polêre fleece, vragbroek, vizier, rugsakke (minus die fopspeen, glowsticks en sparkles). In plaas van die Running Man, doen hulle die Hiking Man vir 8 uur reguit en lyk dit asof hulle pas uit die stort gekom het.
Koreane stap 6 tot 8 uur en gaan dan na klein tente vir die partytjie. Maar in plaas daarvan om dwelms te doen, neem hulle skote soju en magkeolli ('n melkerige ryswyn) in vreugdevolle sterrebeelde van vriende, familie en ewekansige dharma-bums. Die drink van verskeie bakkies suiwer, ongesnyde magkeolli na die heeldag se stap is een van die beste hoogtepunte ter wêreld. Stap maak surrogaatgesinne, postmoderne bergstamme, nie gekoppel aan biologie nie, maar deur die berge, of San-shin.
Vyf en sewentig persent van die Koreaanse skiereiland is in berge bedek. Soos David Mason in sy ondersoek na die geestelike landskap van Korea uitwys, Gees van die berge, dit is een van die min plekke in die wêreld waar bergaanbidding, 'n baster van sjamanisme, Boeddhisme, Daoïsme en Confucianism, steeds beoefen word. Die berge van Korea is duisende jare rustig multikultureel en wag vir die res van die land om in te haal.
As u die berg nader, sien u verskillende stamme saamsmelt, kombineer en dan op verskillende roetes verdeel. As jy 'n bietjie klim, begin jy reukwerk ruik en hoor trance musiek in die verte. Maar in plaas van Nag Champa en Sasha en Digweed, is dit die Boeddhistiese gejubel, gongs, tromme wat uit een van die 2000 tempels ry wat die berghange bedek.
Die gejubel en wierook versmelt met die denneaangedekte berglug (baie gesonder as 'n chirurgiese masker bedek in Vics), wat jou longe en gees deurboor, en jy voel skielik oplettend op 'n manier wat jy nooit in die stad doen nie. Probleme en angs word opgelos.
U word bedag op blare en bome en wolke en horisonne en rotse en glimlagte en annyeongs. Jou mond smaak skoon, jou sweet voel warm, jy voel verbonde. Mense spandeer baie geld en mors baie tyd om so te voel, en al wat u doen is om saam met vriende teen 'n berg op te stap of in 'n digbevolkte eensaamheid.
Op sy beste het die rave-kultuur gehoop om iets in die oeroue, diep geestelike maatslag te gebruik wat uit Europa en Asië deur Euro-Amerika en weer terug migreer. Rave kultuur leef in Korea, nie in die nagklubs nie, maar in die berge. Terwyl daar 'n desperate tekort aan PLUR in die strate van Seoul is, is daar 'n oorvloed van vrede, liefde, eenheid en respek op die berge.
As ek met die berg se metro ry, herinner my my aan die busrit huis toe van een van die herlewingspartytjies in die dag. Sommige stappers is uitgeput en uitgestap op hul rugsakke, sommige is nog steeds hoog en gesels en grap en flirt met hul vriende, ander is net verbyster en staar net by die venster uit.
Soos 'n lekker partytjie, as u terugkom van die berg af, is u verfris en 'n bietjie uitgeput, gereed om met werk, skool of wat ook al te doen. En ná 'n goeie lang slaap word jy wakker, en die eerste gedagte wat in jou kop opduik, doen dit volgende naweek weer.
Kyk die video: The Eighth Day of a Week 星期8 Subtitle IndonesiaEnglishArabicPortuguêsEspañoland many more