April | 2016 | Mal, dis al...EkWasHier...
Lus en lied van die…
23 Saterdag Apr 2016
…dis reg, van die sjokoladekoekvreters…
Sjokoladekoek is soos die dans van die feëtjies in die reën
‘n soete nasmaak in die mond en smag na meer
My mond water as ek daaraan dink
smullekker soet en malvasag
bietjie suurlemoen om die soet te versag
kakao en botter gemeng met versiersuiker
maak die versiersel so romerig en watertand
Ek sny ‘n klein stukkie, suiker maak nie vet nie, dit gee net erge hoofpyn…maar daar gelaat! Ek gaan sit vat ‘n klein happie, sjoe! dis lekker. Nog ‘n happie, gits, waarheen het die koek verdwyn? Goed, wat van nog ‘n klein stukkie afsny? So gedink en so gedaan…ek het so lanklaas koek gebak, ja ek is lui!
Hierdie resep gebruik ek al vir oor die 35 jaar al en steeds die sukses soos altyd. Heerlik klam en sponserig. Vandag het ek vir die eerste keer botter gebruik i.p.v. olie…en dit het gewerk.
Die laaste koek wat ek geëet het, het ‘n leerder se mama gebak. Absoluut heerlik, maar M, my seun, glo vas dat net sy Engelse juffie se moeder die beste koek bak. Vanaand loer ek so vir hom wat so smul aan die koek. Hy kry van sy vriende oor, dus was dit goed dat ek die eerste happie geneem het…maar as Mama glimlag ek, want my kind is nog hier en hy geniet nog sy ma se bak-en-brou.
Ek is dankbaar om nog die voorreg te kan hê om M by my te hê…sonder hom is dit soos sjokoladekoek sonder die icing…soos karamelkondensmelk sonder die karamel…my dogter is al op haar eie voete en het haar ma nie meer nodig nie. Mens maak soms keuses in die lewe, sy het hare gemaak en ek admireer haar vir dit. Sy is sterk, soos haar ma, en sal die hoogste sport nog bereik.
Ek lig my glasie wyn en klink oor ‘n snytjie sjokoladekoek…
Skilpoppe, of het ek dit verkeerd
Die mens is ‘n regte Skilpop. Nou vra jy my af, hoekom sê ek so???
Soos ‘n ui afgeskil word en lagie vir lagie word die ui kleiner tot jy by die ui se kern uitkom, so is die mens ook. Elkeen reageer met ‘n sekere lagie by iemand en ander lagie by iemand anders en veel ander lagie soos die persoon die lewe tegemoet stap.
Wanneer gaan ons by die kern van ons lewens uitkom en net wees wie jy is? Makliker gesê as gedaan. Dit is seker die rede waarom ons hier op aarde is…om ons lewenslesse te leer en onsself te ontdek. Om die skille van ons lewens af te gooi, lagie vir lagie weg te kap totdat die mees wonderlikste deel van ons oor is – die eie ek.
Ek dink ek het daardie lagie bereik. Miskien nog skaafplekke hier en daar, maar ek sal daarby uitkom. Ek lewe deesdae uit dankbaarheid uit, ek lewe met ‘n glimlag en ek is gelukkig. Vir die eerste keer wat ek kan onthou, voel ek tevrede met my lewe. Nee, alles is nie 100% reg nie, ek het steeds skuld, steeds baie werk, steeds raas ek met M asook leerders by skool, steeds moet ek dinge aanpas ens. Maar ek is tevrede in my hart. Jy het mos al gehoor van die vrede wat die verstand te bowe gaan? Wel, ek het geen swaarmoedigheid meer op my hart nie, geen wroegings of haat nie, geen behoefte aan mededinging of om maer te wees nie. Geen behoefte om nou dadelik ‘n man in my lewe te hê nie. Dit sal kom, en ek glo dat alles kom na die wat geduldig is en wag dat die regte goed hul lewens betree. Ek jaag niks na nie, ek is deesdae die geduld vanself. (behalwe as M my motor bestuur, nou nie vinnig nie, maar as daar baie slaggate in die pad is)
By die werk praat ek so sag en vloek nie, ek het nie nodig om dit te wil doen nie. Ek voel net eenvoudig rustig. Vrou, dis tyd om jou innerlike vrede te vind. Hoe? Dis ‘n innerlike stryd, maar ek het myself vir ‘n hele paar jaar gedwing en aan myself gewerk om hierdie vlak te bereik, en neeeeee!!!!! Ek gee dit vir niks en niemand op nie. Ek hoor die stem van God saggies en ek kan nou beter met Hom kommunikeer as ooit. My woorde rol uit in hierdie heelal en dit kom nie leeg terug nie. Al is tyd my beste maatjie, tyd is die heel beste geskenk aan jouself.
Wanneer jou skille afval en jou siel staan voor jou, besef jy waarom jy werklik lewe en hoe die lewe eintlik moet werk, en hoekom mense wie om jou is, in jou lewe is. Waarom dinge gebeur en dat alles is omdat jy in jou siel moet groei.
Hey, Skilpop, dit waar die lewe die seerste maak, of die moeilikeste, dis waar jy eers die lig begin sien. Hoe moet jy die lig sien as jy nie eers deur die diepste donkerste duisternis gegaan het nie? En dan is die lig in jou en om jou, en jy is dan vry.
Behoede tog die humeur…
Donderdag was ons op ‘n uitstappie…hospitaal toe. Sommer vir die kindertjies gaan kuier. Swieties geneem en koekies vir die Mamas. Die Matrone was dierbaar en het ons buite weste geskrik vir SEKURITEIT! Die mees militaristiese vrou wat ons voorkeur. Ons meld aan, kwaad vir my omdat ek nie die matrone se naam onthou nie, maar wel die suster in beheer se naam. En ook omdat ek nie geweet het daar is meer as een matrone nie…Streng formeel word ons beveel om te gaan sit en wag. Ja, vir 20 minute wag ons…ek neem foto’s van ons kids wat kom kuier as ‘bewys’ aand Rotary vir deelname se uitreikingsprogram.
Soos dit die leerders betaam, sit hulle doodstil en ek neem paar foto’s van hulle. Sjoe, kom die samajoor en beveel ons streng om nie foto’s te neem nie. Jinne, net daar vlam die humeur die hoogte in. Maar koel en kalm vertel ek haar dat ek wel ‘n foto of paar neem as bewyse van ons uitstappie. En ook dat ons bewus is daarvan dat ons nie foto’s van die kindertjies mag neem nie. Wonder of die vroutjie dalk ‘n slegte oggend gehad het. Dalk is sy moeg vir die tipe werk. Dalk het sy met iemand baklei…die humeur het bedaar en toe kry ek die vrou eintlik jammer.
Die saalsuster het ons kom haal en weg is ons…vloer 5. Dis hartverskeurend om die kleine kindertjies daar te sien. Mens se hande voel so afgekap. Die kleintjies hou mens se vingers styf vas wanneer jy aan hul handjies raak. Die mamas was so vriendelik en die leerders het vir elke kindjie ‘n suigstokkie gegee en elke mama het ‘n pakkie koekies ontvang. Al het ons hierdie keer net ietsie kleins bygedra, was dit soveel sielsbevrediging want elke mama het bietjie moed gekry, en die leerders was so entoesiasties en mededeelsaam met hul tyd.
Ons was in tyd terug gewees by die skool en ek wil vir al die ouers bedank vir die pragtige kinders wat hulle grootmaak. Dit was ‘n voorreg om saam met hulle, as ‘n span, hospitaal toe kon gaan. Volgende uitstappie, ouetehuis…
So much for home alone…
Posted by EkWasHier in Egskeiding, wat nou?, Uncategorized
Wie sien nie uit na ME-time nie? Na besige dae en rondry vir ekstra klasse en gym en tussen die liefdadigheid deur, aankope ens. is ‘n ma ook soms uitgeput…reg? Reg!
Gisteraand het ek heerlike gelê en Hallmark movies gekyk. Die een netso voorspelbaar soos die ander een, dog heel ontspannend. Ek het presies dieselfde beplan vir vanaand. Hoe gaan daardie liedjie? Satuday night and I have nobody…♫♪♪♫♫…en vir my is dit hemel op aarde. So het ek gedink…my seun Whatsapp my – Ek is 4 uur tuis.
Nee, ek gee glad nie om as sy pa hom nie vir ‘n naweek neem nie, maar ek voel hulle moet tog ‘n band bou. Waarom bou hy dan nie die band met sy seun nie? Ai, daar is geen antwoord daarvoor nie. Soms voel ek pa skenk meer aandag aan die ander vrou en haar kinders en stoot die naamgenoot opsy. Maar ek gee regtig nie om nie, vanaand kan ek en hy bietjie tyd saam spandeer. (as jy nie weer moody tuis aankom nie, bygesê)
My seun moet eintlik ‘n rolmodel kry, maar hierdie ma is nie so naarstigtelik opsoek na ‘n man nie. Hy sal kom in tyd. Soms, soms wens ek dinge kon anders gewees het. Soms wens ek dat die lewe nie so wreed was nie en vrouens nie ander mans se vrouens na jag nie. Of om die kinders se geluk in gedrang te bring nie. Egskeidings is erg vir kinders. Ek sit in hierdie week en merk terwyl M besig is met ekstra klas. Dit was so net na 4, ‘n matriek-dogter kom sit by my en gesels en so stap kinders in en gesels. Kinders lê ongelooflik na aan my hart en hulle praat gewoonlik hulle harte uit by my. En nee, ek sal nie hul seer en pyn oorvertel nie. Maar van die os op die jas, gesels die dogter oor haar ouers se egskeiding. Sy was maar nog klein, so 3 of 4 jaar oud. Tussen die gesels deur ontdek ek die seer in haar stem en hoe sy steeds na 15 jaar steeds die swaar rond dra.
Ouers, moenie kinders kry indien jy nie bereid is om die volle pad 100% saam met hulle te stap nie. Ek sien wat dit aan my kids gedoen het. Met opregte dankbaarheid in my hart kan ek sê dat ek nie die sondebok was nie, maar dis nie belangrik soos die kind nie. Hulle het letsels waaraan ouers nie dink nie. Hoe verlang kids nie na ouers wat saam is nie.
As julle ouers kan, werk liewers die probleme uit en werk aan julle gesinne. Dis tog soos God dit verlang…Beskerm jou kind met volle hart en siel, want dis ‘n wonderwerkie.
Een van die matriek-seuns wat saam by die hospitaal Donderdag was, het na die tyd vir my vertel van die een baba-dogtertjie by wie hy gesit en gesels het…uit die mond van ‘n 18 jarige seun: Juffrou, kinders is wonderwerke. Dit het my ‘n traan laat weg pik…so jonk en besef die wonder van die lewe.
Ek is trots op al my leerders, en as ek net na jou luister, weet ek watse verskil jy in my lewe maak. Julle en natuurlik my kinders is my rede om dankbaar te voel. Lief julle geweldig baie.
Roep die reën…
22 Vrydag Apr 2016
Posted by EkWasHier in Vrouwees, Wie kan die hart van die vrou verstaan?
Reën, die geskenk van bowe, die mees blessed geskenk wat die aarde kan ontvang.
Ek gesels met Martin M in die week oor die weer en vertel vir hom om te vra vir reën…dis toe ek by die venster gaan staan en met hande oop, vra ek vir reën. Vra en vir jou sal gegee word! Indien God binne my is, mag ek mos vra vir dit wat ek graag wil, en ja, so gebeur dit dat die heerlik reën.
Soms is ons geloof net nie daar nie. Maar, ja daardie maar, die wending! Maar, as jy vra en jy glo diep binne jou met al jou mag, sal dit so wees, en dit was so. Die mooiste geluid wat daar is, is die getippe-tap van reëndruppels op die dak en geritsel van die druppels teen die venster. Dit voel soms soos engeltjies wat op jou vel speel wanneer jy in die sagte misreëntjie staan, arms oop en verwelkom die natheid wat die aarde bedek…o my suster, kom ons dans, dans in die reën, kom ons roep die grootheid van God aan en kom ons wees dankbaar is dit wat ons vra en ontvang.
Vandag hang die wolke weer in die lug, en ek weet, soos dit op die lugstome voortbeweeg, so beweeg tyd ook aan. Ons moet voortgaan, en wees soos reën, vir ander mense ons stortvloed skenk van menswees en liefde. Wanneer mense jou sien, moet hul voel of hul tuis gekom het. Die moegheid van die lewe moet verdwyn. Of jy nou stilsit of bedrywig is, dit maak nie saak nie. Jou nabyheid moet gevoel word. Wanneer iemand naby jou is, moet hul die veiligheid voel, die rus in jou gemoed.
Dankie vriendin dat jy ook deel van my lewe is…
O die dans van die reën…
Loyalty, a mere fiction?
Posted by EkWasHier in Egskeiding, wat nou?
Wat is lojaliteit? Bestaan dit nog? Soms wonder mens of die lewe werklik die moeite werd is, maar jy, vrou, is awesome, geweef van die beste uit genade uit ‘n Goddelike hand. Jy is uniek, jy is so mooi, laat jou skoonheid van binne af uitstraal. Vergeet die mense om jou, vergeet die alles en wat van die mensdom wat jou hinder. Jy, jy is volmaak gemaak.
Soms wonder jy of jy mooi is, maer genoeg is, slim genoeg is…dis onbelangrik. Wat wel belangrik is, is jou innerlike.
Egskeiding is een moeilike situasie, maar jy is welkom om jouself deur al daardie fases te laat gaan, moet net nie by woede vashaak nie. Vloek as jy wil en kom deur dit. Moet nou nie ‘n mamparra soos ek wees en vir ‘n simpel 4 jaar gesukkel het om oor dit te kom nie. Gelukkig is ek oor dit, na 5 jaar en ek moet sê, ek is gelukkig. Nee, ek is steeds ongetroud, maar volgens Binnelandse Sake is ek nog getroud. Mnr. X het dit nie laat registreer nie, dus hou ek maar die egskeidingsdokument. Ek kan nou daaroor lag, en ek kan steeds daaroor giggel…nou is my hart, my siel nie meer seer nie. Nou is ek genees en dankie tog ek het nie ‘n rebound as eggenoot geneem nie, dankie tog ek het vorentoe gekyk en aanhou beweeg. Vorentoe is die pad…en ek wuif slegs dit wat agter my is vaarwel.
Mens wonder soms of lojaliteit ‘n mere fiction is, en ek wil sê nee, dit is nie fiction nie. Daar is goeie mense daarbuite wat nie jou sal seermaak nie. En ja, daar is wolwe daarbuite, hou jou oë oop. Moenie sommer op elke man wat jou kant toe kyk verlief raak nie. Noudat ek amper 6 jaar op my eie is, is ek nogal gereserveerd en suinig met my tyd. Mr. Right sal awesome moet wees voordat ek na hom sal kyk…Wag, ek het dit, sal liewers Mr. Left soek en hom Right leer en dan sal dit dalk goed gaan…Mr. Right of Left sal my nog eendag van my voete af moet loop in Checkers, en eers goed daaroor lag, vir my koffie koop, en my mooi in my grys-blou oë moet kyk en seker maak dat ek hom raaksien.
Onthou, lag is altyd die beste medisyne. Lag en kyk op Facebook al die lag-video’s en laat jou kinders vir jou goed wys op hul rekenaars sodat jy hop soos jy skrik…en geniet dit.
Eensaam is ek beslis nie. Ek geniet baie my me-time. Eendag sal ek wel my me-time met Mr. Right wil deel, of is dit Left? Hehe, solank dit nie Mr. Wrong is nie…intussen geniet ek my lewe en weet, dit wat ek vra sal ek ontvang. Ek sal ‘n lojale persoon ontvang en ek weet ek is lojaal en sal dan die geluk vind wat my toekom…
So sal jy, liewe vrou, ook jou geluk vind en jou vrede…almal is nie dieselfde nie, en elkeen kry dit wat haar toekom. Jy trek dit aan wat jy uitstraal…
Geniet jou me-time…netnou ontmoet jy iemand dan is dit our-time…
Kyk, wanneer die selfoon lui, is my foon altyd op vibrate…ja, vibrate, sodat ek nie die foon hoef te hoor lui nie. Dis die moeilikste item om te antwoord en lui is nie die woord nie. Ek is doodweg sleg wanneer dit by die selfoon kom. Tuis, by die werk, winkels, diè foon is selde hard. Jhaaa!!! Stilte vir my!!!
Nou staan ek nog so in Checkers en rondloop, dartel van die een winkel na die ander om die vlaag reën te vermy. Kyk, Winter en reën is my gunsteling weer, maar ek was doodeenvoudig net nie lus om nat te reën vandag nie. In een klereafdelingswinkel lui hierdie foon, en dit vibreer, ek kyk na dit, sit dit in my handsak, tel die ding mos weer op…hello, prewel ek so sag as moontlik. Ek wil nie hê die mense moet vir my kyk nie. Die vroutjie wat aan die anderkant van die lyn is, is baie vriendelik en vra of ek ‘n ene “Gerda V…” ken. Nee, kan nie so vinnig dink nie…en die pragtige stem verduidelik vir my dis iemand wat my ken en het my genomineer vir ‘n geskenk…nou wonder ek, dalk een van my leerders se Mama…Yeah! Ek het ‘n geskenk gewen…ek is genomineer! Ek is nie ‘n kankerpasiënt nie, maar het familie en vriende wat kanker het. Ek is beslis ‘n ondersteuner vir Kanker.
Gerda V… wie jy ookal is, kom sê net hello, ek wil jou bedank. Bedank dat ek in jou gedagtes was, dankie vir jou mooi gebaar. Al is die geskenkie hoe klein, ek is dankbaar en bevoorreg om ‘n geskenkie te ontvang. Hierdie jaar is so vol blessings, veral na jare van ongeluk en hartseer. Jy is ‘n wonderlike mens om vir my te nomineer vir hierdie geskenkie. Baie dankie!!
Ja, ek sal van nou af, hopelik, die selfoon beantwoord. Daar is nog wonderwerke en verrassings aan die anderkant van die lyn…
Woensdag…amper naweek. Dolle gejaag na wind. Hoe onderskei mens tussen emosionele uitputting of sommer net moeg? Die gejaag om alles klaar te kry, ekstra ure insit teen geen oortyd nie, die luister na eina-stories, luister na ietsie wat jou laat lag…soms is dit lekker om net moeg te wees, soms daardie gesleep van die lyf om net tuis te kan kom.
Vandag is een van daardie dae…ek is lam, maar nou moet ek nog gym toe ook. My seun gym en ek is die local taxi. Dis lekker om die seuns rond te ry, soms lag ek vir dit wat hulle kwytraak, soms hang my mond oop. Meestal is dit ‘n gelag…gym aan die anderkant is ‘n gestoei van my kant af. Beste is dat ek meestal maar net kyk hoe hulle gym…terwyl ek op die flexibility machine aan die slaap raak. Ernstig, dis waar ek insluimer vir so 10 minute en wakker skrik wanneer ek met beide bene in die lug lê. Verbeel jou jy lê daar …bene in die lug en dut bietjie in…en word slegs wakker wanneer jou voete dood raak en dan daardie aaklige steekpyne kry. Dis eintlik om van te lag.
Die heel lekkerste is wanneer ek tuis kom. Voete op die bed en net vir ‘n rukkie sit en rustig verkeer. Geen langdradigheid nie, geen gejaagdheid nie, niemand wat pla nie. Net ek en my rekenaar, Poppie-Lief langs my, Orion wat soms die rekenaar weg druk met sy logge lyf en bo-0p my kom lê. Mooiste-Ding sal so af en toe net kom kyk of ek nog lewe. Ja, al drie is my katte. Wollie is die Pekingese wat op die matjie homself tuis maak. So bring ek soms ‘n laat agtermiddag deur. Gister was ‘n heel ander storie, my seun het ekstra klasse gehad en ons het eers half 6 tuis gekom, dus was die agtermiddag by die skool. Ja, baie besig, het opstelle gemerk en ‘n paar kiddies het by my kom sit en sommer net vertel hoe hul daggie verloop het. Ja, natuurlik moet mens soms tyd maak om te luister na die leerders se besige dae, soms die moeilike tye wat hul deurbring en soms net die alledaagse sleur van die lewe. Vertroue is skaars, en dit is iets wat ek tog kan bied.
Ek sien nogal uit na môre, ‘n vol dag en bietjie liefdadigheidswerk wat voorlê. Vanmiddag sal ek nog die lekkernye gaan koop om pakkies op te maak vir die hospitaal. ‘n Uitstappie waarna leerders so uitsien…sjuut…tussen ons, ekke ook.
Mag elkeen vandag, klein Saterdag net uitrus en die afdraend na die naweek geniet.
Naweek is op pad… Whoop Whoop
Wanneer groei ek?
Mens wonder soms wanneer jy binne groei, diep in jou siel groei…
Wel, ek dink mense groei wanneer jy ‘val’, wanneer jy die seer ervaar in die lewe. Wanneer jy die hartseer moet ervaar. Wanneer jou siel seergekry het en soekend is na ‘n grashalmpie om vas te klou.
Wat’s die doel van my lewe? Is dit nie tog ‘n vraag wat jy jouself afvra nie? Jy tree op, reageer en lewe a.g.v. ‘n vorige ondervinding wat jy gehad het. En weet jy, dit het jou die lewenslesse geleer wat jy so nodig het.
Ek het sowat bietjie meer as ‘n jaar gelede op iemand verlief geraak. Maar seker die duurste lewensles geleer. Ek kan nou nie meer so mooi al die feite onthou nie, maar ek het hom verloor…hy het my nie vertrou nie, of hy het alles in detail beplan. Ek het ‘n vriendin wat ek so vertrou het van die liefde in my lewe vertel en – WOEPS! – weg is die verhouding en ja, lewensles weereens.
Vandag is ekke sterk, danksy al die lewenservaring. Maar, wat het ek geleer? Dis die vraag…Die lewe is voortdurend aan die verander en niks, maar niks staan stil nie. Wat jy nou saai, kom wel terug, hetsy 5 – 10 jaar op die pad af…wiele draai wel…
Life! Life is life! Soms is mens gelukkig, soms hartseer, soms word babas gebore en soms word iemand te ruste gelê…soms ‘n verhouding, soms die egskeiding…soms…niks is ooit konstant nie. Soms die hoogtepunte, soms die laagtepunte. Dis al hoe jy leer en hoe jy groei.
Die werklike groei in die lewe – emosioneel, fisies, geestelik – kom wanneer jy die teleurstellings en mislukking ervaar. Dis wanneer jy jou sterkpunte sowel as swakpunte leer ken, leer aanvaar en jouself leer liefkry. Dis wanneer jy die vrede najaag en vind wat alle verstand te bowe gaan. Moet net nie by woede vashaak nie…Hoe jy dit hanteer is waar groei plaasvind…
Vandag, ja, nou kan ek met ‘n glimlag sê, ek het gegroei en ek het my innerlike vrede gevind.
Vrou, jy is goudwerd! Werk vir jou innerlike vrede, dit wat die verstand te bowe gaan…as ek kan, kan jy!!