die G.R.A. nagaan (T.G., XV:2, Junie 1975) en vir 'n uitgawe van die F.W. Reitz outobiografie en 'n faksimilee-herdruk van die Twee en sestig uitgesogte Afrikaanse gedigte
Terwyl Suid-Afrika sedert ongeveer 1880 tot omstreeks 1925 hoofsaaklik 'n landen mynbouland was, kom daar in die twintigerjare 'n fundamentele verandering in
in ‘Ek wou my ganse digkuns waag’ en ‘Ek wou so graag 'n liggie sien’ laasgenoemde met die gebruik van die moderne beeld van die ‘X- en violetlig’ wat
enige blaam te onthef, sodat daar - afgesien van die dramatiese in die gegewe self 'n spanning tussen die verteller en sy verhaal tot stand kom. In sy skerpsinnige
digterlike apologie vir sy ‘versies’ beskou kan word; ‘Waar die Katberg, witkapokgekroon’, die verhaal van twee beeste (?) wat, waarskynlik saam met die Groot Trek,
die avontuurvolle lewe van kapt. H.F. Slegtkamp - soos opgeteken in sy dagboek oorvertel, A.J.V. Burger se Worsteljare (1936), wat gebaseer is op die oorlogsdagboek
Afrikanersaak, die dialoog het dikwels iets baie kunsmatigs en in enkele tonele soos in die afskeid tussen Marais en Bettie aan die begin - voel 'n mens dat Malherbe
afsonderlik en gesamentlik aangetref word, terwyl 'n groot deel van sy geskrifte soos Rob Antonissen en, voor hom, F.E.J. Malherbe reeds aangetoon het - by die
Heine en Thomas Moore) en 'n paar balladeske verse byvoeg; in die eerste deel getitel ‘1947’ - sluit hy by die bespieëlende aard van sy vroeër verse aan, dikwels in
hy Engelse verse in die romantiese idioom en publiseer hy ook 'n tweetal gedigte in Land en Volk, 1891 - in die idioom van die Eerste Beweging. Kort ná die Anglo+
van 'n vereensaamde meisie wat uiteindelik 'n waterdood sterf, al word haar dood soos in die tradisionele martelaarsliteratuur - omgewerk tot 'n vreugdevolle huwelik
van die reën. Die hele gedig maak - soos A.P. Grové in sy analise aangetoon het gebruik van 'n volgehoue personifiëring. So word daar bv. nêrens regstreeks na die
gedeeltelike verontagsaming van die realiteit’ - soos hy dit in die voorwoord stel ‘om eerder 'n naïef beleefde idee te beklemtoon’, iets wat tot uiting kom in die
van dié eerste gedigte lewer hy egter 'n noemenswaardige bydrae nie, terwyl dit die publikasie van ‘Die jongste burger’ in Die Brandwag van Oktober 1910
gebundel in Maskers van die erns (1955) en Liberale nasionalisme (1958) beskouinge publiseer oor 'n moontlike geesteshouding vir die Afrikaner en die rol
is, beleef hy sy mees kreatiewe periode as kunstenaar, maar hierdie werk word afgesien van opstelle en die bundel Nuwe verse, wat in 1954 die lig sien - eers later
se sensitiewe opstelle oor die poësie en prosa verskyn hoofsaaklik in die veertigeren vroeë vyftigerjare en toon reeds 'n toenemende toespitsing op taalkundige aspekte