Gedig: Kinders van die wind(Foto: Anthony Tori/Unsplash) Koos du Plessis (1945 – 1984) Ek ken ‘n ou, ou liedjie van lewenswel en -wee; van lank vergane skepe in die kelders van die see. Die woorde is vergete en tog, die deuntjie draal – soos vaag onthoude grepies uit ‘n baie ou verhaal… Van swerwers sonder rigting; van soekers wat nooit vind… En eindelik was almal maar kinders van die wind. Gesigte, drome, name is deur die wind verwaai; en waarheen ál die woorde is, sou net ‘n kind wou raai. Swerwers sonder rigting; soekers wat nooit vind… En eindelik was almal maar kinders van die wind.