Geboorteverhaal: 'n Hoërisiko-swangerskap - Inligting - 2022
Wag op die induksie
As gevolg van my hoë bloeddruk en suikersiekte, word ek as 'n hoërisiko-swangerskap beskou en moes ek 'n induksie kry. Aan die begin van my 37ste week het ek 'n amniosentese besoek om vas te stel of fetale long volwassenheid; ons het gesê dat as die resultate toon dat die longe volwasse is, ek die volgende aand geïnduseer sou word.
Die resultate was onoortuigend, daarom het hulle die volgende oggend die monsters na Sacramento gestuur vir meer uitputtende toetse. Teen 3 p.m. die volgende dag het ons nog niks gehoor nie, en ek sukkel om my aandag af te lei. Ek het gebel en die verpleegster het gesê dat hulle probleme ondervind met rekenaarprobleme, en dat ek die aand arbeid en aflewering moet bel om die uitslag te kry.
Toe ek die aand bel, was daar nog steeds geen uitslae nie, en hulle het vir my gesê dat hulle nie die dag sou veroorsaak nie en dat ek my eerder die volgende aand sou beplan. Die volgende dag het baie meer personeellede wat na my laboratoriumresultate gesoek het, betrek - niemand het dit gelyk nie. Omstreeks 15:00 besluit ek om 'n bad te neem met die lekker badsoute wat 'n vriend my via Fed-Ex gestuur het. Ek dink sy het geweet ek is 'n bietjie gespanne. Ek was net lank genoeg in die bad om te ontspan toe my man, Steve, met die telefoon inhardloop. Ek was veronderstel om 19 uur in die hospitaal te wees. om die baba te bevry.
Ons het vinnig al die dinge wat ons op die laaste oomblik kon dink in 'n sak ingepak en op pad om dit deur die verkeer te probeer haal en iets te ete te kry. Ek het besluit dat ek regtig 'n Carl's Jr. Western Bacon Cheeseburger vir my laaste maaltyd wil hê - 'n laaste drang-ding. Ons het een gevind, hoewel ek nie dink dat een van ons regtig aandag aan die kos gegee het nie. Ons het 'n bietjie gepraat oor ons hoop op die aflewering.
My doel was om een ​​goeie sametrekking te hê; Ek het gevoel dat ek net een moes voel om 'n lid te wees van die sororiteit van die mammas. Ek het ook gehoop op 'n natuurlike bevalling, of ten minste so natuurlik as moontlik. Ek wou nie regtig dwelms gebruik nie, maar ek was oop vir die moontlikheid. Ek wou ook 'n c-afdeling vermy, indien moontlik, aangesien die herstel so sleg geklink het.
Laat die arbeid begin!
Toe ons by die hospitaal aankom, word ons in 'n kamer ingelui en die triage-gebied oorgeslaan, wat volgens die hospitaalreis vir ons die eerste stop vir alle konferensies was. Ek verander in my stylvolle toga en klim in die bed om te wag. Ek is vasgenael na die monitors om die hartklop van die baba en my kontraksies na te gaan.
Een van die twee dokters wat ek gedurende my swangerskap gesien het, was aan diens. Hy kom in en kyk of ek gereed was om af te lewer. Ek was nie: geen uitbreiding, geen uitbarsting, geen uitval nie. Daarom het hy besluit om die induksie met 'n misoprostol-pil te begin om die serviks te verdun en te verdun. Om dit in te sit was net soos 'n normale ob-gyn-eksamen. Ek het nie gevoel die tablet gaan in nie - dit was so groot soos 'n tiener aspirien. Ek was veronderstel om die aand te bly lê, en hulle het my elke vier uur kom kyk.
Vroeg die volgende oggend het ek nog nie genoeg gedilatreer nie, en hulle het 'n Foley-gloeilamp geplaas om die serviks nog 'n bietjie oop te maak. Hulle plaas dit reg agter die serviks, tussen dit en die sak water. Dit was 'n baie ongemaklike ervaring - hande moet nie so ver binne iemand wees nie! Toe die Foley-lamp eers daar was, kon ek dit nie voel nie. Dit het 'n klein buisie aangeheg wat dit aan my dy vasgemaak het. Toe vul hulle die gloeilamp met soutoplossing - dink ek. Die gloeilamp het ongeveer vier uur in die kamer gebly totdat ek badkamer toe is en dit uitgekom het.
Omstreeks 21:00 het hulle die Pitocin begin. Ek het die hele aand min kontraksies gehad, maar het net 'n bietjie kramp gevoel. Die verpleegster het elke 30 minute ingegaan om die IV-drup te verhoog. Die moeilikste was om nie te kon rondbeweeg nie. Ek wou loop, of bons op die groot geboortebal wat ek gebring het. Met die Pitocin en die ander IV's en monitors kon ek niks van die aard doen nie.
Ek het nie regtig saamgewerk aan die instruksies om te gaan lê nie. Ek wou net nie daar lê nie; dit was my ingewande-instink om rond te beweeg. Elke keer as ek opstaan, sou ek my van die monitors ontkoppel, en ek sou ongeveer vyf minute van vryheid kry voordat die verpleegster my kom sê het om weer in die bed te kom. Aangesien ek vasgenael in die bed was, kon ons nie die massering doen wat ons in die bevallingsklas gedoen het nie. Steve sou my hande vryf as ek in die bed was, en toe ek die reëls oortree en opstaan, sou hy my skouers vryf. Die verpleegkundiges het die monitor dopgehou - my polsslag, my bloeddruk, die hartklop van die baba en elke uur my bloedsuiker.
Omstreeks 20:00 het hulle my weer gekontroleer en ek het nog net 3 sentimeter gedilateer, maar ek was 95 persent onthoof. Ek was 'n bietjie teleurgesteld - ek het gedink dat daar allerhande vooruitgang gedurende die dag plaasgevind het. Hulle het besluit om my sak water te breek. Hulle het die penne van 'n interne fetale monitor gebruik om dit te breek, en daarna het hulle die monitor geïnstalleer omdat hulle sukkel om die hartklop van die baba dop te hou. Ons het albei te veel rondbeweeg.
Hulle het die interne fetale monitor ongeveer vyf uur vantevore voorgestel, maar ek het aanhou weier - ek het daarvan geweet van my geboorteklasse af waar hulle vir ons foto's van die kneusplek van babas op die kop wys, en ek wou dit nie hê nie . Ek wou 'n perfekte baba hê sonder punte. Toe dit eers daar was, het ek niks daaraan gehou nie. Daar kom 'n dun kabel uit my uit, maar dit het een gordel minder op my buik beteken dat die verpleegkundiges dit nie gedurig hoef aan te pas nie. Dit was lekker.
Toe hulle my water breek, voel ek 'n geskarrel en vervul amper onmiddellik my begeerte om die een saamtrek te voel. Die vroeë kontraksies was ongemaklik, maar nie ondraaglik nie. My man het heeltyd met my gesels en my stories vertel. Hy het 'n e-pos op sy foon, so hy het vir my boodskappe van familie en vriende gelees. En hy het ongeveer 50 geskenke gebring; Ek is mal oor geskenke, en is meestal onbeheerbaar daaroor. Hy het na Target gegaan en kerse, babaklere, lelike speelgoed gekoop - so iets wat ek op verskillende stadiums van arbeid kon oopmaak.
Nadat die sametrekkings intens geword het, dink ek nie dat hy iets kon gedoen het wat sou help nie. Ek het gou belangstelling in die geskenke verloor en moes na my eie interne ruimte gaan. Ek sou hom vra om my te help asemhaal, en hy sal help vir ongeveer een sametrekking en dan sal hy vergeet. Dit was vir hom uitputtend, en soms het hy na sy eie ruimte gegaan. Sodra ons weer by die huis was, het hy verkoue gekry.
'N Bietjie na 09:00 het hulle weer gekyk, en ek was 3,5 of 4 sentimeter lank. Dit was 'n paar baie intense ure. My begeerte om nie dwelms te gebruik nie, het vinnig verdwyn. Ek het 'n skoot gehad om die kontraksies te haal. Ek het gedink dit is al wat ek nodig het. Die skoot was ongeveer 45 minute lank goed, en toe begin dit verswak.
Alhoewel een van my grootste vrese in die bevalling die moontlikheid van ruggraatbeskadiging deur 'n epiduraal was, het ek besluit dat ek absoluut een nodig het, sodat die ruggraat verdoem moet word. Dit was die grootste ding in die hele wêreld. Nadat die narkotiseur my die kans gegee het, voel my hele liggaam warm en gevoelloos. Ek was gelukkig, maar kon nog steeds die sametrekkings voel sodat ek gedink het ek verdien my sororiteitstatus. Die kateter wat met die epiduraal gepaard gegaan het, was ongemaklik, maar die sametrekkings het so vinnig gekom dat ek nie soveel aandag gegee het nie.
Toe die spesiale skoot af is, het ek gedink die einde van die wêreld is aan ons. Ek het onbeheerbare bewe gehad, 'n teken van oorgangsarbeid wat ek nie van geweet het nie. Ek het so ongemaklik gevoel, en ek het hulle voortdurend gevra om die kateter te verwyder. Die vra het vinnig gesmeek. Die verpleegster, Beverly, kom in met 'n hoed wat sy gebrei het om aan die baba te gee sodra hy gebore is. Dit het my gehelp vir ongeveer drie kontraksies. Toe wou ek niks meer hê as om op te hou met die hele swangerskap nie en nie swanger te wees en nie 'n kind te verwag nie.
Die dokter het gaan kyk en gesê dat dit nie die kateter is wat my pla nie; dit was die baba se kop. Dit was net 'n klein intense pyn. Ek was nog steeds daarvan oortuig dat dit die katheter was, maar ek onthou dat ek gedink het dat hulle nie so ver bereik het as wat hulle voorheen was om die serviks te voel nie.
Tyd om te druk
Teen middernag het ek tot 9,5 sentimeter verleng - uiteindelik het al my pyn en lyding opbetaal. Die dokter het besluit dit is tyd om te begin druk. Dus met 'n verpleegster wat die een been vasgehou het, en my man die ander, en die dokter wat die presiese plek betref waar sy wou hê dat ek die druk moes fokus, het ons begin. Ek het regtig intens gefokus. Dit was nie 'n buite-liggaam-ervaring nie, maar ek was nie in my liggaam nie. 'N Deel van my was êrens anders - asof my brein nie daar was nie, net my liggaam.
Ek het dit deur drie ongelooflike ongemaklike druk gedruk voordat die dokter besluit het dat dit tyd is om die baba uit te neem. Sy hartklop het met elke inkrimping baie laag gedaal, en dit het ongeveer drie uur gedruk. Ek kan onthou dat ek 'drie uur' gehoor het en gedink het, 'dit kan nie gebeur nie.'
C-afdeling - ja!
Die dokter het 'n noodafdeling voorgestel. Dit klink vir my na die grootste idee wat ek nog ooit gehoor het. Dinge het baie vinnig daarvandaan beweeg. Hulle het 'n paar vorms ingebring om te teken; Ek het absoluut geen idee wat hulle gesê het nie. Die dokter wou die moontlike komplikasies met my bespreek. Ek is seker dat sy dit gedoen het, maar al wat ek onthou, was dat sy gesê het dat sy die komplikasies wou bespreek.
Die wonderlike narkotiseur het teruggekom en my weer die gelukkige skoot gegee, en ek het opgehou omgee vir enige van die pyn wat ek 'n paar minute tevore ervaar het. Hulle het my man klere gegee om in te verander, en ek is weg en word in die gang afgestoot na die kamer in die afdeling. Ek kan onthou dat ek my man gevra het of hy die kamera het wat hy moes terughardloop en kry. Hulle het my begin voorberei vir die operasie.
Die narkotiseur het my voortdurend vrae gevra oor die vraag of ek klein speldekoppe kan voel of nie. Steve het aan my linkerkant gesit. Ek was in 'n vreemde geestelike toestand, nie heeltemal bewus van wat gebeur het nie, maar ook heeltemal bewus van elke detail. Na 'n paar sekondes van my buik en druk op my buik (ek het gedink dat hulle nog besig is om voor te berei), noem die dokter iets oor die baba wat met sy koord speel en om sy nek en bors toegedraai word.
Toe roep Steve: "Dit is 'n seun!" Ek kan onthou hoe ek na my linkerkant gekyk het om die baba op die bed te sien en Steve foto's neem. Steve kom met die kamera om my vinnig te laat sien hoe Jeremy gelyk het en is dan terug. Dit was 01:05 uur, en Jeremy Malachi het 6 pond, 3 gram geweeg en 19 duim lank gemeet.
'N Dokter het die baba vir 'n sekonde langs my gesig gebring voordat hy saam met Pappa na die kwekery geslaan is. Ek kan onthou dat ek aan hom geraak het en gedink het dat hy die sagste ding in die hele wêreld was. Dit het die baba 'n rukkie geneem om te begin huil; dit het vir my soos ure gelyk. Hulle moes die ding met groot sak gebruik om hom 'n bietjie ekstra lug te gee. Sy Apgars van een minuut was ses en agt. Teen vyf minute was hulle tot nege en nege. (Ek het die nommers later gevind.)
Ek was na die herstel toe waar hulle my voortdurend nagegaan het om seker te maak dat alles in orde is. Hulle het my insulienpomp afgehaal en aangesien my bloed suikers so hoog was, moes hulle my 'n tweede IV gee vir die insulien. Die enigste ander merkwaardige ding wat ek reg van die geboorte af onthou, was dat toe die hormone my liggaam begin verlaat het, het ek onbeheers begin bewe. Dit was dieselfde skudding wat ek tydens die oorgang gevoel het, maar sonder die pyn. My hele lyf het getwiet. Die verpleegsters het aanhou vertel dat dit in orde is en om dit te verwag. Die skudding het ongeveer 'n uur geduur.
Binding met Jeremy
Omstreeks 16:00 het hulle my na my kraamkamer toe gerol en die baba ook ingebring. Uiteindelik moet ek hom vashou en ek was so baie gelukkig. Ons het probeer slaap, maar tussen die opwinding en dwelmmiddels kan ek nie onthou of ek dit gedoen het of nie.
My onmiddellike gevoelens teenoor Jeremy was nie soveel geheg as ek ontsag het nie. Ek was 'n bietjie geskok dat hy so klein was; Ek het gedink hy sal 'n baba van 9 pond wees. Hy het baie meer hare gehad as wat ek gedink het. Hy het dadelik soos 'n klein mensie gelyk.
Ek het meer ingrypings gehad as wat ek gehoop het, maar ek voel nie sleg daaroor nie. My opsies was ietwat beperk vanweë my mediese toestande, en aangesien die koord om Jeremy se nek toegedraai was, dink ek nie dat ek 'n c-seksie kon vermy nie.