ARD se kenteken
25 Desember 1952
"Ons is een."
Duitsland; ook versprei in ander Europese lande op kabel en satelliet
Kabel Deutschland (Duitsland)
kanaal Kanaal 101 (SD) / Kanaal 112 (HD)
UPC Cablecom (Switserland)
kanaal Ja (SD en HD)
kanaal Kanaal 153
kanaal Kanaal 54 (HD)
kanaal Kanaal 91 (HD)
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie ARD.
(de) Amptelike webtuiste
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=ARD&oldid=2082961"
Last edited on 2 Desember 2019, at 23:12 A Pretty Author - Miekie: October 2017
A Pretty Author - Miekie
Miekie is the pen name of Marietjie Uys, a South African author and artist. Miekie believes in living life creatively and has started the A Pretty Talent blog to share ideas about living life as creatively as possible, covering all sorts of crafts and hobbies. A Pretty Tourist is a blog in which Miekie shares her experiences as lifelong traveler. In Bybel Legkaart she shares her Christian convictions. In A Pretty Author, we finally get to read her poetry, short stories and other musings.
Ek neem jou hand om met jou te dans
en ons dans op die ritme van wanbalans
Ek ruk my om op die maat van 'n wals
maar die note van die orkes galm vals
Een, twee, drie, een, twee, drie om en om,
om by jou te pas, hou ek my krom.
Ek buig en ek boog om al laer af te sak,
bang as ek nie buig, bly ek dalk op die rak.
“Kom dans saam met my”, hoor ek my stem
maar jy weier botweg en bly steeks wegrem.
“Dis 'n dans van verlossing, genesing en hoop.”
“Dis 'n dans wat my van my eie-ek stroop!”
“Dis 'n dans waar jy vind wat jy nog altyd mis.”
“Al wat ek mis, is om van jou neulery te rus!”
Ons dans om en om,om en om, heen en weer,
ons trap mekaar se tone en ons pootjie en kry seer
Hoe is dit dat ons ritme, ons dan vul met vrees,
as al wat ons wil hê, is om bymekaar te wees?
Jou hand val weg, en ek verloor my greep
“Dis wat jy kry as jy heeldag loop en dweep!”
My hart wil breek, my stem roep stukkend,
en ek voel die las van my geloof verdrukkend.
Ek herroep Sy las is lig en Sy juk is sag.
Hoe kon ek dan hierdie lyding verwag?
“Wie dra jou las, met wie’t jy dit gedeel?
Was dit nie een wat jou van My wou steel?
'n Os of 'n donkie, met watter een trek jy
wanneer julle twee oor My bestaan stry?”
“My Vader, vergeef my. Ek ontken U nie!”
Die haan kraai vergeefs op een, twee en drie.
Ek neem my Vader se hand vir 'n nuwe dans,
met waarheid omgord, kry ek nog 'n kans.
An original poem by Miekie (Marietjie Uys).'n Oorspronklike gedig deur Miekie (Marietjie Uys).
Waagmoed se nagevolge
Sê net eina en beweeg dan aan.
So, salf ek my gemoed met woorde
maar die pyn word nie hierdeur ongedaan
en dit skuif ook nie na nuwe oorde.
Ek het weereens uit my dop gewaag
en die spyt kom heeltemal te laat.
Ek wou net seer mense onderskraag,
maar my waagmoed het my niks gebaat.
Almal loop weg met pleisters op die siel
wat van my woordevloed getuig.
Tog voel ek in my siel verniel,
gekneus, en te ver agteroor gebuig.
Ek ken tog die skuiling wat stilte bied
en het meermale al vas hieroor besluit,
dat ek nie meer my teenwoordigheid sal bied,
want dit lei net tot selfverwyt.
Waarom het ek soveel te sê gehad
en kon ek nie eerder net stilbly?
Van praat en praat, is ek nou sat,
ek sou liewer anoniem wou bly.
Tog, is dit my Vader wat my uitdwing
om met my praat, Sy kinders te beraad.
Waarom wil my kop dit dan so verwring
dat dit my mooi herinneringe skaad?
Dis omdat ek bang is vir verwerping,
dat ek iets sal doen wat mense laat wegdraai,
my sal uitstoot uit die beskutte binnekring
en my teer gevoelens sal verraai.
Nou sit ek in die nastryd van ons ontmoeting
en wens dit wat so geseënd was, het nie gebeur.
Ek wil in my eensame kokon terugspring
voor jou kyk en woorde ons in stukke skeur.
Tog is daar wel die kans dat dit nie so sal wees,
maar my verlede maak my hopeloos benoud.
Verwerping skep in my 'n helse vrees
en ek sny jul dus af voor ons verkoud.
Maar is dit wat my Vader by my wakkermaak,
of is ek besig om Sy genesing te weerstaan?
Sal my toegee hieraan nie vir Hom versaak?
Hiedie gedagtes maak my moeg, gedaan.
Vader, pantser tog my hart en kop
teen die aanslae van hier binne.
As U nie ingryp nie, gaan ek dop
en dit beroof my van my sinne.
Dis maklik om die knie te buig,
maar wat maak ek met my hoof?
Ek’s ingestel op elke sintuig
wat moontlik my vrede kan beroof.
So het ek reeds ons samesyn verwerp
deur klein kykies en glimpse deur die dae.
My oordeel is heel moontlik te skerp,
maar daar is tog dingetjies wat pla.
Dan trek ek veilig terug in my alleenwees in
en bêre almal veilig agter geslote herinneringe,
waar opnuut waag nie iets is om te ontgin,
en waar ek myself verloor in ander dinge.
Maar Vader, laat my tog ten laaste waag te sê
dat ek 'n pad verby myself sal vind, as U wil
dat ek my of U woorde in ander moet belê,
eerder as om in my kokon te sit en te verstil.
Marietjie Uys (Miekie) is a published author. You can buy my books here:You can purchase Designs By Miekie 1 here.
at October 22, 2017 Links to this post
My hart binne my is 'n bodemlose put
waar pyn en smart soos 'n neet aan sit
met 'n hartstog van intense verlange
in mense vervleg, verkleef in vergange
O, Put! Put my uit en dop my hart om
dat die droesem ten laaste na bo kan kom.
Was dan die bodem en maak dit skoon
met trane wat jare te lank al hier woon.
Maak dan die put vol met soet water-wyn
gevra van die Lig wat in duisternis skyn
Ek vra nie om my 'n nuwe gister te gee,
slegs 'n môre met gister se pyn weggevee.
Sit dan terug hierdie hart wat opnuut klop
met dubbel maat vreugde propvol gestop.
Hoor dan my hartsnaar sing van verdriet
en van Een wat vergifnis, genesing my bied.
waar vreugde en vrede soos 'n neet aan sit.
Today's blog is a poem I wrote with the intention of turning it into a song, though I have yet to write a melody for it. The difference between a song and a poem is in the structure, especially when you have a chorus that repeats, although most (any?) poems could potentially be converted to songs.
Kook en kuier, kook en kuier
tafels wat onder vragte steier
terwyl die mensevloed rinkink
met glasies wat herhalend skink.
Dis oom en tannie, ma en pa
oor alles word daar uitgevra
Niks is buite jurisdiksie
van die vraers se diskussie.
Die wang sal jy nie hier kan draai,
slegs 'n bek-soen sal kan paai
Ons boerevolk het geen pretensie
kou af jou bene, vul jou pensie.
En as ons die politiek aanpak
sal die gemoedere nie sak
voor elkeen nie sy stem laat hoor
in hierdie sanikende jammerkoor.
Uiteindelik sal ons weer goed raak
en steek ons met mekaar die draak
Ons lag uitbundig uit die maag,
en as dit laat word, ry ons traag.
met U liefde en genade sou verstom?
vir my ook 'n lied van uitkoms kan laat sing?
Brutaal uitmekaar geskeur
deur 'n meedoënlose woordesleur
staan jy eenkant uitgelewer
aan 'n ligsinnige raadgewer.
Met jou siel naak uitgetrek,
uitgestal en oopgevlek
weerloos voor die woordaanval
wat jou oopruk knal vir knal.
Wat laat mense ander terg?
Is dit om eie denke te verberg,
'n woordeskans om weg te steek
die goed wat hart en siel oopbreek?
Hoe staan jy slagoffer daarvoor,
jong vreugde roekeloos vermoor
deur woorde gans te onbedag,
gekies om teer emosies uit te lag.
Versigtig het jy uit jou dop gekruip
en saggies heen en terug gesluip,
gepoog om nie dit te verraai
wat ander roekeloos versmaai.
Dit was nog nuut, nog onontdek,
te vroeg vir woorde skiet met spek.
Lê teer gevoelens reeds in graf,
of kon hul die teëstander kaf draf?
Probeer maar weer om dit te waag,
wie weet of jy nie die keer slaag
om huis en haard en meisiekind
aan jou gedagtes vas te bind?
Nie alle liefde vrot soos ‘n komkommer,
sommige is reeds vroeg besonder.
Sou jou planne dalkies nie misluk,
mag jy vreugde vind in hierdie pluk.
My disappointment runs too deep
to tell in words just how I feel.
No longer planned on an even keel
the future stretches bleak and steep.
I held such idealistic hope,
treasured fondly for tomorrow
Yet, all it had for me was sorrow,
and I’m left wondering how to cope
How do I pick myself up again
to walk back to a place that spat at me.
Is there a place where I can safely flee
to lighten the load of this life’s strain?
Why can’t I find a place that’s free
of all this endless misery?
When darkness surrounded
and threatened to envelop you,
My love to you abounded
with a heartache that I felt too.
You searched for me in anguish,
shouting at my inability to hear,
with your burden not relinquished,
never knowing I was near.
You clung tightly to your trouble,
attempting to soften its impact,
but it only seemed to double,
with your faltering in faith and fact.
It is time to loosen and let go
those things that dragged you down
These are not seeds by your life sown
Come, swap your thorns for a crown.
at October 09, 2017 Links to this post
Blessing is the name you wear,
and it is one chosen with care,
for you are a sister and a friend,
whose love endures until the end.
Blessings are what you bestow
on all of whom you get to know.
Blessings are your natural adornment,
of which you have a rich assortment.
Blessing, with your painful past,
unlike the mould from which you’re cast,
how did you survive the pain
without a lifelong tear or stain?
Blessing, sister, child of God,
you are your Father’s living Ephod,
a sign by which all of man can see
that God triumphs in you and me.
Wil jy skaap-praat, my ou maat,
dan moet jy naderstaan.
Skaap-praat hou ons uit die kwaad,
en vroulief laat ons maar begaan.
Dis kloutjies en kluitjies
en wolhaarstories as sy luister,
maar oor boudjies en dytjies
sal ons manne sagter fluister.
Dus, staan maar nader en praat skaap,
dit beloof om jou nie te verveel,
maar loop voor vroutjie begin gaap,
te laat om eie dye sag te streel.
I was introduced to a would-be love interest by some friends. We were two widely diverse people with different interests, values and ideas in life and it baffles me to this day that they could ever have imagined that even a friendship could spring from this meeting. Nonetheless, I decided to make the most of the introduction and used it to write a modern fairy tale in the form of a poem. The man's surname being Prince, it seemed the ideal thing to do.
Jane Austen could not have written a more perverse injustice,
than the story of a love-struck man, thwarted by female prejudice.
Such was the tale of the prince and his dame as they were introduced.
Her opinionated airs gave him never a gap, even though he was enthused.
But the prince proved persistent, despite her abuse
and ere long her excuses became a mere ruse,
which he easily saw through and gallantly thwarted,
so that in no time at all, she had them all but aborted.
The prince and his dame,
with love overcame,
were soon bathed in blissful laughter
and the end of this tale,
as many grown stale,
was that they lived happily ever after.
Die dag toe Mike die lemoene afgelaai het
Geniet hierdie kortverhaal uit die pen van Miekie (Marietjie Uys).
Mike is ‘n tevrede man. Dit was ‘n goeie oesjaar gewees en die bome wat nou so leeg staan het ‘n week terug nog geel van die lemoene gehang. Lekker vet en sappig. Die oes is nou in en alle teikens is oorskry. So kan ‘n man mos boer! Hy vryf oor sy maag wat nie heeltemal so plat is as wat dit ‘n paar jaar gelede nog was nie en frons.
Hy hoop nie dit sit die vroumens te veel af nie. ‘n Man kan nogal selfbewus raak oor so ‘n maag wat hom vooruit begin loop in die lewe. Dis nie dat hy nie na homself kyk nie. Hy kan kook. Dis net dat braaivleis soveel lekkerder is. En as ‘n man laat in die aand van die boorde af in die huis kom dan is jou dieet nie voorop in jou gedagtes nie. Hy sug.
Waarvoor het hy hom tog nou weer ingelaat? Ja, hy sou nou nie omgee om ‘n vroumens in sy lewe te hê nie. Inteendeel, dit sou mos nou darem lekker wees om nie so aand na aand by ‘n stil huis aan te kom met net RSG as geselskap nie. Hy onthou hoe die reuk van vars gebak in die huis gehang het toe sy ma nog geleef het. Dit het ‘n man se honger sommer laat regop staan en salueer as jy nog daar anderkant aankom. Sou die vroumens kan bak, of is sy een van daai moderne soort wat alles by Woolies loop koop?
Kyk waar staan die tyd al! Hy sal moet loop klaarmaak anders gaan hy laat wees. ‘n Man wil nou nie op ‘n slegte voet begin nie. Wanneer laas het hy klaargemaak om ‘n vroumens te ontmoet? Hy kan nie eens onthou nie. Erens na die ongeluk wat sy ouers se lewens geëis het, en vandag, het die bestuur van die plaas hom ingesluk. Dis nou maar eers die afgelope jaar of wat dat hy weer begin hunker na ‘n lewensmaat. Maar waar soek jy nou na iemand as al jou verhoudings net met die boerdery te doen het en al die vrouens wat jy teëkom reeds gering is? Nee, jy berus maar by jou lot en maak vrede met die idee dat jy alleen gaan oud word. En dan werk jy nog harder, want daar is nie veel anders om te doen nie. Tot jy ‘n oproep kry soos die een van gisteraand.
Hy was in die stort toe hy die telefoon hoor lui en moes skarrel om betyds te antwoord. In die proses het hy ‘n nat spoor van die badkamer tot die sitkamer gelos en nog die tafel met die bak vrugte ook omgestamp. Daar staan hy toe druppend, soos Adam van ouds, tussen die vrugte met die moderne selfoon in die hand. Waarom hy nie maar die ding saam met hom piekel nie, kan hy nie van homself verstaan nie.
“Hallo.” Sy groet is kortaf, want hy is vies vir homself.
“Ja.” Wie anders sou dit nou wees?
“Willem hier. Hoe lyk dit?”
“Willem! Goed my ou maat! Hoe lyk dit by jou?” Hy ontspan. Sekere mense het die vermoë om oombliklik jou vrede te herstel, en Willem is een van hulle.
“Goed. Goed.” Willem huiwer. “Man, eintlik wil ek ‘n bietjie van ‘n moeilike saak aanraak.”
Mike verstyf. Dit klink nie goed nie. Die bekende frons kom sit hier tussen sy wenkbroue. Hy hoop nie een van Willem se kameelperde het weer deur die drade gebreek en by sy bome uitgekom nie.
“Laat ons hoor.” Daar is net een manier van praat tussen hierdie manne en dit loop ‘n reguit pad.
“Man, Hermien het my nou opgesteek om die ding te doen, en dan moet ‘n man mos maar deurdruk as hy in vrede wil gaan slaap.”
Mike ontspan so effens. As dit vroumense aangaan, dan raak dit nie sy plaas nie en dan kan die saak nie te ernstig wees nie.
“Laat ons maar hoor. ‘n Man wil nou nie verantwoordelik wees vir onvrede in ‘n ander man se huis nie.” Daar is onderdrukte lag in sy stem.
“Man, Hermien het ‘n vriendin wat hier kuier. Uit die stad.”
“En ons het gedink ons wil braai.”
“En nou wil sy hê ek moet jou nooi om saam te braai.”
Die gesprek word stil.
“Is dit omdat ek nie getroud is nie?”
Die stilte herhaal homself, maar hierdie keer is hy meer selfgeldend.
“Is dit die moeite werd vir my?”
“Man, sy is nou nie ‘n model nie, maar heel oulik. Vriendelik en so meer. En intellegent. Weet nie veel van boer nie, maar sy stel darem belang. Sy het al ‘n brief gestuur vir Boer Soek ‘n Vrou. So, sy sal nie omgee om van die stad af pad te gee nie.”
Mike dink diep voor hy antwoord. Hy was nie gereed vir hierdie gesprek vanaand nie, maar dis dalk net die geleentheid waarvoor hy gewag het. Hy was nog altyd ‘n man wat ‘n besluit kon maak as die nood druk en toe hy uiteindelik antwoord, hoor hy homself vra na die tyd.
Dit was gisteraand. Nou staan hy hier met vier hemde op die bed oopgeprei en wonder wat ‘n man aantrek as jy saam met ‘n stadsmeisie gaan braai op jou buurman se plaas. Daar is net een hemp in sy kas wat nie khaki is nie en toe hy die aanpas toe span die knope so styf dat hulle herinner aan ‘n klip in ‘n styfgetrekte rekker. Die kerkhemp is te formeel. Dit laat hom met die vier nuutste elke-dag-hemde om uit te kies. Geïrreteerd gryp hy die naaste hemp van die bed af en ryg dit oor sy kop. Hierdie vroumens-ding haal nie die beste uit hom uit nie. Hy sal homself moet regruk.
Oppad deur toe, stop Mike eers gou by die drank-kabinet. Hy steek sy hand uit om ‘n bottel rooiwyn te vat toe hy eers weer huiwer. Daar is geen twyfel by hom dat hulle vanaand rooivleis gaan braai nie, maar wat as die vroumens witwyn verkies? Droog of soet? Hy besluit om wit en rooi te vat en maak seker dat een van hulle semi-soet is. Daar behoort darem nou iets te wees wat in haar smaak val. Hy gryp ‘n six-pack uit die yskas.
Buite staan die bakkie blink gewas in die strale van die ondergaande son. Dis iets wat mens nou maar doen, al weet jy voor jou heilige siel dat daai bakkie oortrek gaan wees met modder voor jy by die buurplaas stop. Dit kan nie anders na die vorige nag se reën nie. Dit sal darem vars modder wees. Hy wonder of die stads-vroumens die verskil ken tussen ou modder en vars modder ken.
Hy het aan Petrus se knie grootgeword, maar die man weier om hom enige iets anders as Baas Mike te noem. Eers was dit Kleinbaas, maar na sy pa se dood het dit Baas Mike geword.
“Het jy vir my die lemoene gelaai?”
“Ja, Baas. Ek het ses sakkies opgesit.”
“Ses? Is dit nie te veel nie?”
“Eish! Maria, hy sê ek moet ses sakkies laai. Hy sê die baas moet nie arm lyk by die nôi nie. Hy sê die baas moet twee sakkies vir Baas Willem en Nôi Hermien gee. Dan die baas hy moet twee sakkies by die nuwe nôi gee. En dan die baas hy moet twee sakkies by die nôi se mense stuur.”
“Lemoen-lobôla, my Baas. Die vroumense weet van die goed.”
“Die vroumense weet, Petrus. Dis reg so. Ses sakkies sal dit wees. Sala Kahle, Petrus.”
“Hamba Kahle, Baas Mike. En Baas Mike?”
“Ons kan die nôi leer van lemoene as sy nie weet nie, maar as sy nie lemoentaal praat nie, ons kan haar nie leer nie. Ons is ronde mense. Help nie om ‘n reguit vrou hier te bring nie, Baas Mike.”
Mike sluk hard. Petrus is soos ‘n pa vir hom en hy het baie van wat hy van boer af weet by die ou man geleer. Tog het Petrus hom nog nooit in Mike se privaat lewe in gewaag nie. Dit laat hom besef dat sy keuses vanaand meer as net homself raak.
“Ek sal kyk dat sy ‘n ronde nooi is, Petrus. Sala Kahle.”
“Hamba Kahle, Baas Mike. Ek sal die hek mooi toestoot agter die baas.”
Die vuur is reeds opgesteek toe hy op die plaas aankom. Dis ‘n klein groepie van drie wat daar staan en hom nuuskierg dophou. Hy vat sy tyd om uit die bakkie te klim sodat hy eers sy opmerkings kan maak. Nee, ‘n model is sy nie. Daarvoor is die bene te kort. Effens aan die ronde kant ook. Hy weet dis nie waarna Petrus verwys het nie, maar kan nie help om by homself te glimlag nie. Sy is dus ‘n ronde nooi. Self gee hy nie te veel daarvoor om nie. Dit gee ‘n man mos darem iets om vas te hou, anders as net ‘n sak styfgespande bene. Die gesig is nie te sleg nie, maar die hare is kort. Hy sou van so ‘n bietjie meer hare hou om sy vingers deur te trek. As klein seuntjie het hy altyd op sy ma se skoot gesit en met haar hare gespeel. Hy vererg hom vir homself. Hy’s mos darem nou nie meer ‘n klein seuntjie nie. Wat maak dit saak as die vrou nie genoeg hare op haar kop het nie? Sy het in elk geval meer as hyself. Hy maak die deur oop en plak die hoed op sy snel-groeiende bles. ‘n Man het darem net meer selfvertoue as hy jonger is en sy maag is plat en sy hare kan nog in sy oë hang as hy dit nie kort hou nie.
Hy voel soos ‘n dier op ‘n vendusie as hy naderstap, bewus van drie pare oë wat hom takserend op en af bekyk.
“Ja, Annelie? Gaaf om jou te ontmoet.”
“Het jy nie tyd gehad om iets anders aan te trek nie?”
Mike dink terug aan die klere wat nat en vol modder in die bad lê en week nadah hy heel middag gespook het om die windpomp reg te maak.
“Ek sien jy het nog jou werksklere aan.”
“Ek besit nie ‘n vryerskas vol klere nie. Jammer, hierdie sal maar moet doen.”
Hy oorhandig die drank aan Willem en wend hom dan tot Annelie. Hy kan hom nou vererg oor haar opmerking, maar hy het mos darem self ook gedink die hemp is nie die beste keuse nie.
“Ek het nie geweet of jy van wit- of rooiwyn hou nie, toe bring ek maar een van elk.”
“Is jy altyd so besluiteloos?”
Mike byt hard op sy tande en wikkel die pakkie sigarette uit sy bosak. Hy het die sigaret al tussen sy lippe en is opsoek na die aansteker toe sy haar volgende sarsie afvuur.
“Ek hoop nie jy is van plan om hier tussen ons te staan en rook nie.”
En toe sien hy dit. Die ding waarvan Petrus gepraat het. Voor sy oë verander die ronde vrou in ‘n reguit vrou. Haar skouers trek terug, haar rug trek reguit en haar hele lyf verstyf. Sy lig haar kop agteroor om hom in die oë te kan kyk, die lippe styf gespan.
Toe Willem die volgende oggend by die plaashek uitry, is hy verbaas om ses sakkies lemoene netjies opgestapel daar te vind. Ou Mike moes darem wragtig dik gewees het vir Annelie as hy nie eers haar lemoene wou huis toe ry nie!
Stilwees, menswees, ekwees,
Stil, stemmig en bedees,
ongemerk buite die skaar.
My buiteplek word te gemaklik,
ek skrik as ek dit so ervaar.
My stem nou immer onbelangrik,
wie sal ooit weet ek was daar?
Het ek uit saamwees uit verdwyn,
of was ek moontlik nooit eens hier?
En tog kan ek ook saam verskyn
en deel wees van die saambly-uur.
O, Here, keer dat ek geheel wegraak
en gee dat ek weer saak sal maak.
Striving for insanity
I have started my slow descent into madness,
and on the whole, I must say,
I find the whole thing quite enjoyable.
One could perhaps even say it was fun,
Why should these words fill you with angst?
They are not reason for concern!
Now, if I were depressed, or suicidal,
there would be a reason for your worry.
But, as I am quite jolly at the undertaking,
I think celebrations are in order, don’t you?
Why would you reckon my reasoning is folly?
After all, is it not structurally the same as jolly?
Weep not, I say!
Waste not a tear and wipe your frown away.
I am in a happy place,
and who else can say the same?
What is madness anyway?
Is it to toil and struggle
from nine to five in misery?
Does not this descent hold more adventure
than a day’s slavery at earning money,
which you will only find excuse to give away?
Au Revoir, I’m off and leaving sanity
to you who see its comforts.
As for me, my wild adventure now begins
as I break with all conventions.
at October 02, 2017 Links to this post
At the reading of my life
My soul to you tonight I bared
My heart with you tonight I shared
All you could do was laugh and joke
But in your laughter my heart broke
Within me lives the memory
of me a wee child on your knee
Back then a word from me was precious
You tended all my childhood wishes
Now somehow you have turned away
You no longer hear the words I say
You no longer seem to understand
I would still so like to hold your hand
and sit upon your lap once more
and be the child whom you adore.
at October 01, 2017 Links to this post
Gebed vir ongelowiges
Voor die son vanaand gaan sak kom staan ek met my hande bak en vra dat U weer sal voorsien uit genade, nie omdat ek dit verdien. ...
Neem my weg op hierdie vlug maar bring my voete weer terug plant hul dan weer in die sand van my geliefde vadersland. Hierdi...
Ek mis jou
Vandag mis ek jou met 'n seer wat my hart stadig laat klop sodat ek elke hamerslag voel vibreer in my bors. Ek mis jou oë d...
Vandag se dag vra 'n ander bid, 'n bid wat lankal in my kop vassit. Vader, red ons land in hierdie uur, U’t ons van oraloo...
All rights reserved by Marietjie Uys. Watermark theme. Powered by Blogger.