Na al hierdie jare het ek dit nie vergeet nie. Ek het kontak met sy ouers verloor - hulle het êrens in die Wes-Transvaal gebly. Sou ek hulle ooit weer sien, weet ek nie eens wat om te sê nie. Dis lank verby, maar dit het my nooit verlaat nie.
Dis die sestiende Saterdag van hierdie jaar. Nie dat Ysbeer boekhou met sulke statistiek nie, maar dit is ongeag. Vandag is 'n mooi dag. Die son skyn, ’n paar wolkies, maar die lug is blou. Buite is die windjie not ietwat skraal, maar hier in die kombuis is dit net lekker lekker.
Vanoggend word daar gedans in die kombuis terwyl daar skoongemaak word. Van daai soorte dansies wat net gedoen word terwyl jy dink niemand kyk nie. Dis Shakatak wat speel, of soos ’n ene mediese student vriend dit destyds op universiteit herdoop het - Pondokkie Aanval. Fusion Jazz was nog nie altyd Ysbeer se koppie tee nie, maar Shakatak is spesiaal - tydloos, soos ’n vriendin van Ysbeer in ’n verre land sal sou sê.
Die son skyn lekker ja. Ysbeer kyk uit die kombuisvenster, oor na die plot grond. Die eerste frambose sal seker binnekort begin vorm; pers Glen Coe frambose. Hulle is vroeg soos altyd, vir die meeste ander, sal daar nog 'n paar maande gewag moet word. Glen Coe se takke rank lank uit en wil alles oorneem - amper soos ’n ene Zuma waarvan die mense in die suide Ysbeer vertel het. Dis tyd om die uitlopers terug te knip - die frambose dit is, Ysbeer kan nie op Zuma kommentaar lewer nie. Soos Shakatak sou sê - Easier Said Than Done.