Nuwejaarsboodskap 2017: Die jaar van kulturele vryheidArgieffoto. Kulturele vryheid word internasionaal erken as ŉ onvervreembare reg van kultuurgemeenskappe en die Suid-Afrikaanse grondwet bied uitdruklik ruimte daarvoor. Die VN vertolk kulturele vryheid as mense se vryheid om hul identiteit te kies en dit voluit te leef. Dit het die afgelope jaar duidelik geword dat die grondwetlike kulturele vryheid van Afrikaners al meer deur die uitvoerende-, wetgewende- en selfs die regterlike gesag, ingeperk word. Wat in 2016 op die land se universiteitskampusse gebeur het, is ŉ belangrike aanwyser van die stand van kulturele vryheid. Ten spyte van die grondwetlike ruimte vir moedertaalonderwys en selfs openbare enkelmediuminstellings, was daar in 2016 al minder politieke ruimtes daarvoor. As ŉ staatsgreep beskryf kan word as ongrondwetlike politieke oorname, kan wat op ons kampusse gebeur as ŉ “Taalgreep” beskou word. ŉ Taalgreep verwys na die ongrondwetlike afskaffing van Afrikaans weens politieke beweegredes. Hoewel die Suid-Afrikaanse regstelsel nog ŉ ligpunt is, wek verskeie voorvalle van juridiese aktivisme kommer, soos in die Tukkies-saak oor Afrikaans. Daarbenewens het daar niks gekom van die grondwetlike instellings wat kulturele vryheid moes bevorder het nie, soos die Pan Suid-Afrikaanse Taalraad en die Artikel 185 Kommissie vir die Beskerming van Persone wat aan Taal-, Kulturele- of Godsdienstige Gemeenskappe Behoort nie. Werk Daarmee saam het die grondwetlike voorsiening vir gelykheid ontaard in “verteenwoordigendheid”. Daarvolgens moet die land se werksmag in alle poste die bevolkingsverhouding van 80 swart, 8 bruin, 8 wit en 2 Indiër weerspieël. Die uitwerking hiervan is dat wit- en bruinmense se grondwetlike reg om hul werk of beroep te kies, deur rassekwotas gedwarsboom word. Demokrasie Die kern van die saak is dat demokrasie sonder kulturele vryheid, net vryheid vir die meerderheid is. Daarom het die VN se Ontwikkelingsverslag van 2004 al bevind dat ŉ gewone demokrasie en grondwetlike waarborge van individuele regte nie voldoende is nie. Die Verslag stel dit prontuit: “As die geskiedenis van die twintigste eeu iéts bewys het, dan is dit dat pogings om kultuurgroepe weg te wens, of in die meerderheid te laat opgaan, eerder ŉ lewenskragtige kulturele herlewing uitlok”. Daarom gaan die instellings van die Solidariteit Beweging aan die een kant ons regmatige grondwetlike kulturele vryheid opneem en verdedig en aan die ander kant gemeenskapsinstellings vestig om dit te bevorder. Die Beweging gaan ŉ spesiale konferensie oor grondwetlike kulturele vryheid aanbied om te kyk na metodes wat gebruik kan word om kulturele vryheid te bevorder.