Wat maak Stalkers dood?
Kwessies Voorkoming en Veiligheid
Klassifikasies van Stalkers onthul die mees gevaarlike soort
Nie alle stalkers is moordenaars nie, maar die meeste moordenaars is stalkers. Die bepaling van die faktore wat die gewelddadige stalker van die nie-gewelddadige stalker onderskei, is kompleks. Statistiese data is skeef omdat baie gevalle wat begin as stalking, escalateer na meer ernstige misdade en dan as sodanig geklassifiseer word. Byvoorbeeld, 'n misdadiger wat twee jaar lank sy slagoffer gestamp het en dan hulle vermoor het, word dikwels as slegs 'n moordenaar statisties geklassifiseer.
Terwyl staatsverslaggewing op hierdie gebied verbeter, is dit 'n fout in baie van die statistiese data wat tans beskikbaar is. Dit is dus moeilik om harde data te verkry oor hoeveel moorde die eindresultaat van stalkinggedrag was.
Nog 'n probleem met die huidige data is dat ongeveer 50 persent van stalking misdade deur die slagoffers ongemeld gerapporteer word. Dit is veral waar in die geval van stalking tussen intieme vennote of wanneer 'n stalker wat bekend is aan die slagoffer. Slagoffers wat nie rapporteer nie, word dikwels aangedui omdat hulle redes vrees as gevolg van vergelding van die stalker of hul oortuiging dat die polisie nie kan help nie.
Laastens, stalkers wat deur die kriminele regstelsel onderskryf word, het die onakkuraathede in die data bygevoeg. 'N Opsomming van die Kantoor van Justisie-opnames van kriminele geregtigheidspraktisyns het bevind dat stalkers steeds aangekla word onder aanhouding, intimidasie of ander verwante wette in plaas van onder 'n staat se anti-stalking-wet.
Voor 1990 was daar geen anti-stalking wette in die Verenigde State. Kalifornië was die eerste staat om stalking te kriminaliseer ná verskeie hoëprofielstalingsake, waaronder die poging tot moord op aktrise Theresa Saldana, die massamoord in 1988 by ESL Ingelyf deur 'n voormalige werknemer en stalker Richard Farley , en die 1989-moord op aktrise Rebecca Schaeffer deur stalker Robert John Bardo.
Ander state was vinnig om te volg, en teen die einde van 1993 het alle state anti-stalking wette gehad .
Stalking word grootliks deur die Nasionale Instituut van Justisie gedefinieer as 'n gedragskode wat gerig is op 'n spesifieke persoon wat herhaalde (twee of meer geleenthede) visuele of fisiese nabyheid, nie-konsensuele kommunikasie, of verbale, geskrewe of geïmpliseerde bedreigings, of 'n kombinasie Dit sal veroorsaak dat 'n redelike persoon vrees. " Alhoewel dit in die Verenigde State as 'n misdaad erken word, wissel die stalking baie in statute-definisie, omvang, misdaadklassifikasie en straf.
Stalker en Slagofferverhouding
Terwyl die kriminalisering van stalking relatief nuut is, is stalking nie 'n nuwe menslike gedrag nie. Terwyl daar baie studies uitgevoer word wat verwys na die slagoffers van stalkers, is die navorsing oor stalkers meer beperk. Waarom mense stalkers word, is ingewikkeld en veelvlakkig. Onlangse forensiese navorsing het egter gehelp om verskillende patrone van stalkinggedrag te verstaan . Hierdie navorsing het gehelp om die stalkers te identifiseer wat waarskynlik die gevaarlikste en grootste risiko is om hul slagoffers te beseer of te vermoor. Die verhouding tussen die stalker en die slagoffer het bewys dat die risiko's vir die slagoffers 'n belangrike faktor is.
Forensiese navorsing het die verhoudings in drie groepe afgebreek.
Voormalige intieme vennote. Dit sluit in huidige en voormalige mans, medeburgers, en kêrels en vriendinne.
Vriende, familielede en kennisse,
'N Private vreemdeling wat openbare figure insluit.
(sien Mohandie, Meloy, Green-McGowan, & Williams (2006). Journal of Forensic Sciences 51, 147-155).
Die voormalige intieme vennootgroep is die grootste kategorie stalking-gevalle. Dit is ook die groep waar die grootste risiko's bestaan ​​dat die stalkers gewelddadig word. Verskeie studies het 'n beduidende verband tussen intieme vennootstaking en seksuele aanranding geïdentifiseer.
Klassifiseer Stalker Gedrag
In 1993 het die stalker-ekspert, Paul Mullen, die direkteur en hoofpsigiater van Forensicare in Victoria, Australië, uitgebreide studies gedoen oor die gedrag van stalkers.
Die navorsing is ontwerp om te help met die diagnose en kategorisering van stalkers, en dit sluit die tipiese snellers in wat veroorsaak dat hul gedrag meer wisselvallig word. Verder het hierdie studies ingesluit aanbevole behandelingsplanne.
Mullen en sy navorsingspan het vyf kategorieë stalkers opgedoen:
Verwerp stalking word gesien in gevalle waar daar 'n ongewone uiteensetting van 'n noue verhouding is, meestal met 'n romantiese vennoot , maar dit kan familielede, vriende en werkgenote insluit. Die begeerte om wraak te soek, word 'n alternatief wanneer die stalker se hoop vir versoening met sy slagoffer verminder word. Die stalker sal kenmerkend stalking gebruik as 'n plaasvervanger vir die verlore verhouding. Stalking bied die geleentheid vir voortgesette kontak met die slagoffer. Dit laat ook die stalker meer beheer oor die slagoffer voel en bied 'n manier om die stalker se beskadigde selfbeeld te verpleeg.
Stalkers wat as intimiteitsoekers geklassifiseer word, word deur eensaamheid en geestesongesteldheid gedryf. Hulle is bedrieglik en glo dikwels dat hulle verlief is op 'n volledige vreemdeling en dat die gevoel wederkerig is (erotomaniese wanorde). Intimiteitszoekers is oor die algemeen sosiaal ongemaklik en intellektueel swak. Hulle sal navolg wat hulle glo is normale gedrag vir 'n paar in die liefde. Hulle sal hul "ware liefde" blomme koop, hulle intieme geskenke stuur en hulle 'n oormatige hoeveelheid liefdesbriewe skryf. Intimiteitszoekers kan dikwels nie erken dat hul aandag ongewenste is nie omdat hulle glo dat hulle 'n spesiale band met hul slagoffer deel.
Die onbevoegde stalkers en intimiteitszoekers deel van dieselfde eienskappe omdat hulle albei sosiaal ongemaklik en intellektueel uitgedaag word en hul teikens is vreemdelinge. In teenstelling met intimiteitsstalkers soek onbevoegde stalkers nie na 'n langdurige verhouding nie, maar eerder vir iets korttermyn soos 'n datum of 'n kort seksuele ontmoeting. Hulle erken wanneer hul slagoffers hulle verwerp, maar dit brand net hul pogings om hulle te wen. Op hierdie stadium word hul metodes toenemend negatief en vreeslik vir die slagoffer. Byvoorbeeld, 'n liefdesbrief op hierdie stadium kan sê: "Ek kyk na jou" eerder as "Ek is lief vir jou."
Gierige stalkers wil wraak, nie 'n verhouding, met hul slagoffers hê nie. Hulle voel dikwels dat hulle verag, verneder of mishandel is. Hulle beskou hulleself as die slagoffer eerder as die persoon wat hulle stalk. Volgens Mullen ly wederstrewige stalkers aan paranoia en hulle het dikwels vaders gehad wat intens beheer het. Hulle sal dwangmatig op die tye in hul lewens woon wanneer hulle erge nood ervaar. Hulle tree op in die hedendaagse negatiewe emosies wat hul vorige ervarings veroorsaak het. Hulle heg verantwoordelikheid vir die pynlike ervarings wat hulle in die verlede gely het aan die slagoffers wat hulle in die hede teiken.
Soos die woedende stalker soek die roofdierstalker nie 'n verhouding met sy slagoffer nie, maar vind hy tevredenheid om krag en beheer oor hul slagoffers te voel.
Navorsing bewys dat die roofdierstalker die mees gewelddadige soort stalker is deurdat hulle dikwels fantaseer om hul slagoffers fisies te benadeel, dikwels op 'n seksuele manier. Hulle vind groot plesier om hul slagoffers te laat weet dat hulle hulle enige tyd kan benadeel. Hulle versamel dikwels persoonlike inligting oor hul slagoffers en sal die familielede van die slagoffers of professionele kontakte in hul stalkinggedrag betrek, gewoonlik op 'n afwykende wyse.
Stalking en geestesongesteldheid
Nie alle stalkers het 'n geestesversteuring nie, maar dit is nie ongewoon nie. Ten minste 50 persent van stalkers wat aan geestesversteurings ly, het dikwels 'n mate van betrokkenheid by die kriminele geregtigheid of geestesgesondheidsdienste gehad. Hulle ly aan versteurings soos persoonlikheidsversteurings, skisofrenie, depressie, met dwelmmisbruik die algemeenste wanorde.
Mullen se navorsing dui daarop dat die meeste stalkers nie as misdadigers beskou moet word nie, maar eerder mense wat aan geestesversteurings ly en wat professionele hulp nodig het.