(Uittreksel uit ons boek, Hartlikheid: 52 maniere om oop te wees vir meer liefde, ook gekies om ons geliefde mentor, Ram Dass, te vereer wat op 22 Desember 2019 geslaag het.)
Ons dink ons ​​is veilig deur hierdie skande te verberg, maar ons is ver van veilig. Skaamte verborge hou ons van ons vryheid en geluk. Die dele van onsself wat ons probeer wegsteek, is die dele wat die meeste mag oor ons het, want dit beheer ons vanuit ons onderbewussyn. Om ons verlede te probeer begrawe, is dus regtig 'n deel van onsself te verwerp, te laat vaar, te beoordeel en te kritiseer.
Kwaadwillig om ons skande te deel
Inteendeel, as ons ons skaamte met 'n ander in 'n veilige omgewing kwesbaar deel, en dit is wat Joyce en ek in ons werkswinkels en beradingsessies wil skep, word ons liefderiker. Ons kwesbaarheid in 'n veilige omgewing maak mense se harte vir ons oop. Dit is 'n basiese uitgangspunt vir baie van ons werk. En om verder te gaan, om ander se aanvaarding van ons te sien en te voel, help ons om onsself dieper te aanvaar. Dit is 'n pad na vryheid.
In 1977 het Ram Dass, wie se boeke en voorlesings ons sedert 1970 help bewaar het na die pad van bewussyn, in ons gemeenskap van Santa Cruz kom woon terwyl hy aan een van sy boeke gewerk het. Joyce en ek, saam met 'n paar ander, het ongeveer twee jaar die wonderlike geleentheid gehad om deur hierdie begaafde onderwyser individueel te begelei. Hy het gesê dat dit vir hom belangrik was om in 'n direkte diens aan ander te wees, eerder as om homself net van die skryfwerk af te sluit.
Dit is uiters nederig om ons geestelike arrogansie te erken toe ons Ram Dass vir die eerste keer besoek het nadat hy na die stad verhuis het. Op daardie tydstip het Joyce en ek almal wit geklee en heilige mala-krale gedra vir ons intensiewe meditasiepraktyk. Ons het nie Ram Dass gaan soek vir hulp nie. Ons het nie gevoel dat ons hulp nodig het nie. In plaas daarvan het ons Ram Dass gaan besoek om hom te help.
Ram Dass: Wees nou regtig
Ons het aan 'n piekniektafel in sy agterplaas gesit terwyl hy oorkant ons gesit het met 'n groen appel en gekyk na die deurskynende kristalblou oë. Na ongeveer 'n halfuur van die samesmelting van ons shenanigans, het hy ons (wel, meestal my) welsprekende proselytizing onderbreek en aangekondig: "Julle het my net 'n hoofpyn gegee. U het regtig hulp nodig. Ek sal instem om elkeen te sien individueel terwyl ek aan hierdie nuwe boek werk. U energie saam is te veel vir my om in te neem. Julle is albei, meestal jy, Barry, 'phoney Holy'. '
Ons help ook Ram Dass. Ons het daardie dag verootmoedig na ons wortels, en toe begin met 'n intensiewe opleiding van twee jaar wat die spreekwoordelike matte onder ons uittrek, al ons regverdige oortuigings oor onsself mors en ons help om ware spiritualiteit te integreer.
Binne-monsters, woede en wreedheid
Een van my besoeke het toevallig saamgeval met Halloween, wat 'n paar ou herinneringe uit my kinderjare ontlok het. Ek het Ram Dass vertel van my obsessie met kinders van kleintyd af. Ek het elke monster-fliek wat uitgekom het, gekyk, monster-stories gelees en snags monster-speletjies gespeel, terwyl ek my vriende met my kundige monstergeluide bang gemaak het.
Een aand, terwyl my ouers langsaan by die Cooper se huis was, het hulle 'n harde gebrul en geskree van buite gehoor. Die Coopers het ontsteld gevra wat gebeur het. My ma het terloops opgemerk: 'Ag, dis net Barry wat sy monster-speletjies speel.'
Ja, 'n deel van dit alles was miskien onskuldig. Maar daar was 'n ander deel wat vir my 'n skande was, en dat ek vir niemand anders as Joyce weggekruip en gesê het nie. Dit was my wreedheid, die maniere waarop ek my woede uitgeput het wat ander seergemaak het, was veral skandelik.
Ram Dass het deernisvol geluister terwyl ek my siel na hom toe hou. Toe vra hy my om my oë toe te maak en hierdie skandelike deel van myself so diep as moontlik te voel. Terwyl ek dit doen, reik hy in die geheim langs sy stoel in 'n tas neer en trek hy 'n masker wat hy die aand vir Halloween wil dra. By 'toeval' was dit net 'n volwaardige, baie realistiese, afskuwelike monstermasker. Hy gly dit aan en vra my dan om my oë oop te maak.
Ek was in 'n baie kwesbare toestand toe ek my oë oopmaak, en anders as 'n tradisionele terapeut, het Ram Dass gesit met sy gesig, miskien twee voet van myne af. Die toneel was surrealisties. Daar was hierdie groteske lewensagtige gesig direk voor my, my volledige projeksie van die wrede monster in my, eng buite geloof. In my kwesbare beswymingstoestand het ek voor 'n regte monster gesit.
Die innerlike monster met deernis en liefde aanvaar
En toe sien ek die oë deur die masker. Daar was geen wreedheid nie, net deernis en liefde het my uitgegiet. Die kombinasie was so onoorbrugbaar dat ek 'n aanvaarding van die monstergedeelte van my gevoel het, en veral die pyn en woede wat daaragter lê.
Toe begin ek lag. Ram Dass het vreemd oulik met die masker gelyk, maar, nog belangriker, het ek die soberheid van my eie innerlike monsterpersoonlikheid gevoel. Nie dat my wreedheid oulik was nie, maar dit I was oulik, en kon myself dus dieper vergewe vir die optrede wat ander seergemaak het.
Dit is die hart van selfaanvaarding. Agter ons skaamte is ons pyn, en agter die pyn is die kosbare, onskuldige kind wat liefde verdien. As ons hierdie kosbare kind in onsself aanraak, aanvaar ons die skandelike dele makliker. En dit bring vryheid ... en vrede.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Die aanvaar van ons self, 'n innerlike monster en alles