Haar onlangse optrede as aanbieder van die boekeprogram In die bed met Bibi op die DSTV-kanaal Via het hare egter ’n huishoudelike naam in die Afrikaanse vermaaklikheidswêreld begin maak. Miskien so na aan ’n opkomende literêre pop-ster as wat jy in Afrikaans kan kry?
Kennelik is daar, al wou jy ’n fopdossery á la pop vermoed, weldeeglik ’n digter in hierdie bundel te ontmoet.
Die keuse van die bundeltitel word uitgelig as sleutelgegewe tot die bundelopset. Dit gebeur aan die hand van bundelkenmerke soos die volgende:
die ontwerp van die bundelomslag (die voorbladontwerp laat ’n fotostatiese oorheen-legging, tot feitlike onleesbaarheid toe, van gedigteks op -teks soos hulle verderaan in die bundel opgeneem is, sien); asook
Laasgenoemde word selfs so ver gevoer om met die gedig “Paper jam” ’n oënskynlik totaal mislukte fotostateringspoging voor te stel. Naas die smeersels droë masjien-ink oor die bladsy is slegs die genoemde gedigtitel en ’n motto-aanhaling daarby te siene: “Poems are translations from the silence. – Charles Simic”. Slippers het, in ’n MA-skripsie wat sy ’n jaar of wat gelede aan die Universiteit van Stellenbosch voltooi het, haar nie verniet in die teorie en praktyke rondom sogenaamde kunstenaarsboeke, en konkrete en ander vorme van visuele digkuns verdiep nie. Vandaar dat byvoorbeeld ook ’n foto (by die gedig “David Tieties van Verneukpan dra sy donkie”) en snipper- en plakgedigte (“sewe klein fantasieë oor Breyten Breytenbach met fotostaatmasjien en skêr” en “kantaantekeninge”) hulle gepaste plek in die bundelopset vind. Die meeste gedigte verskyn in swart drukletters op ’n wit bladsy, maar in sommige gevalle andersom. Ook: Die meeste gedigte is in die gewone portretformaat op die blad georiënteer, maar enkeles in landskapformaat.
ek het gedroom van ’n plek / waar die son nooit gaan set / jy was daar in ’n tronk / en ek moes jou kom red my bybie – Lianie May en Jay.
’n Poging tot tipografiese nabootsing van ’n Japannese kunstenaar se polkakol-hebbelikheid in sy visuele werk, gaan gepaard met selfspot by Slippers in die gedig “●nders●ek na die aard van ●bsessie met spesifieke verwysing na die p●lkak●l-kunswerke van Yai●i Kusama”. Die gedig eindig soos volg:
’n Kostelike produk van die (tekstuele) “foutgaan”-motief in die bundel is die subreeks “HANDGEBARE: Die tye en swye van Thamsanqa Jantjie”. Die persoon waarna in die reekstitel verwys word, is naamlik die tolk wat tydens die teraardebestelling van die voormalige Suid-Afrikaanse president, Nelson Mandela, ’n wêreldwyd aanskoude vertoning gelewer het van sy verstommende onvermoë tot verstaanbare gebaretaaltolking. Aan die slot van die gedig “program” word die absurditeite waartoe dié toedrag van sake aanleiding kon gee, vergestalt in die volgende klanknabootsende gebrabbel as voorstelling van wat die eerste versreël van Suid-Afrika se volkslied beteken: “niks kos nie sekel lê af riet kla”.
Slippers verkneukel haar kennelik in die komiese van die genoemde voorval, maar die “Thamsanqa Jantjie”-gedigreeks verskyn nie in die bundelopset sonder ’n angel van ernstige bedoeling nie. Dit verteenwoordig naamlik ook ’n eintlik ontstemmende ontmaskering van sowel die absurditeite en wanpraktyke wat die huidige Suid-Afrikaanse politieke bestel kenmerk, as van die ontoereikendheid wat talige en literêre kommunikasie hoeka bedreig. In die slotstrofe van die slotgedig (“The great fake”) in die reeks maan die subjek in die gedig Jantjies derhalwe tot
Met bostaande gedagtes oor hierdie prikkelende, in bepaalde opsigte baanbrekende debuutwerk, het ek maar plek-plek, en waarskynlik alte bolangs, gekrap na die kenmerke en implikasies daarvan. ’n Verskeidenheid leesweë is deur die bundel te baan. Waarskynlik daarom dat die bundelopdrag [“Vir ……. (Gebruik asseblief slegs blokletters)”] opsetlik ruimte laat vir die indiwiduele leser om as ’t ware die eie naam daar in te vul – ’n persoonlike leeservaring tot stand te bring.