Sylnita het grootgeword op Ceres. Haar ma was ’n onderwyser en later skoolhoof terwyl haar pa ’n ongeskoolde bouer was wat skool op 14 verlaat het om die pot aan die kook te hou by die huis. Peter Swartz het sy hande stompies gewerk sodat sy kinders al die geleenthede kon kry wat hy nooit gehad het nie – veral om verder te studeer.
“Ek dink mense skram baie weg hiervan, want as jou gees nie gesond is nie, moet daar ’n groot of dramatiese diagnose wees. Hulle weet nie net angstigheid byvoorbeeld kan jou lewe affekteer nie.”
Deesdae werk sy vir die Wes-Kaapse onderwysdepartement in die Spesiale Skole-sisteem. Hier het sy baie vroue teëgekom wat met haar gesels het oor hul probleme en dít het haar geïnspireer om haar doktorale studie te doen oor veral bruin vroulike onderwysers in die agtergeblewe spesiale skole. Sy voel vroue is die pilare van die samelewing en as vroue nie gesond voel nie, sal die hele samelewing daaronder ly.
“Ons moet na vroue begin kyk op ’n ander vlak as net skoonmaak en kosmaak en huismaak. Ons moet kyk na wat die vrou nodig het as ons ’n verskil wil maak, al is dit net ’n oor om te luister,” meen sy.
Gérard is gebore en getoë in Kaapstad. Sy ouers is nie geleerd nie, maar sy pa, as broodwinner, het ook homself opgewerk en sy bes gedoen omdat hy geglo het elke kind moet ’n geleentheid kry om te studeer. Sy ouers was ook onafskeidbaar en die voorbeeld het hy in sy eie huwelik nagestreef.
Toe Sylnita in haar derde jaar vir Gérard op kampus ontmoet, het hy vinnig ’n standvastige, ondersteunende pilaar in haar wêreld geword. Vir ’n lang ruk was hulle net vriende, maar hy was altyd ’n konstante in haar lewe. “Ek dink ook daai vriendskap was ’n baie goeie basis vir ’n ’n goeie huwelik,” meen sy.
“Ek het myself altyd beskou as ’n introvert. Skaam. En hier kom Sylnita – baie uitgesproke – en terg my konstant. Ek het nie geweet wat om te maak of te sê nie. Maar so het die vriendskap ontwikkel,” vertel hy met ’n sprankel in sy oë.
Aan die begin was daar glad nie ’n spark tussen dié twee nie. Gérard was soms eintlik geïrriteerd met al die ge­tergery. Maar soos die tyd verloop het, het hulle meer en meer tyd saam begin spandeer.
In ’n stadium het Gérard begin dink aan meer. “Ek het haar gevra om uit te gaan, maar haar reaksie was glad nie wat ek verwag het nie. Sy het gesê sy moet eers daaroor dink,” onthou hy. Nadat sy daaroor gebid het, het sy ingestem om die verhouding ’n kans te gee.
“Toe vra ek vir hom hoekom bring hy vir my so ’n duur present. Sy antwoord was omdat hy eendag met my gaan trou. Ek het uitgebars van die lag!” giggel sy. Hy het daarna elke maand vir ’n jaar lank, op die 24ste vir haar ’n blom of ’n sjokolade gebring om hierdie blye dag te herdenk.
’n Paar maande nadat Gérard klaar gestudeer het, het hy ’n pos gekry by UWK, waar hy vandag nog werk. Kort daarna, in 1998, is die paartjie getroud. Sylnita het besluit om haar nooiensvan te behou uit eerbied vir haar familie en van waar sy kom, maar om ook ’n Filies te word, om haar verbintenis aan haar man te vier. “Maar die geheim is, God moet in die middel van jul verhouding staan,” sê Sylnita ernstig.
“Ons het ons PhD’s gedoen waaroor ons passievol is. Dít maak die verskil. Almal is ’n mens, almal wil goed voel. Maar jy kan ook net ’n verskil in ander se lewens maak as jy nederig is. Just be true to yourself,” verduidelik Gérard.