Gebhard Fugel, 'An den Wassern Babylons.' Gebhard Fugel [Publieke domein], via Wikimedia Commons
Teen sononder op 29 Julie 2020 sal Jode regoor die wêreld waarneem Tisha B'av, die somberste Joodse vakansiedag. Dit herdenk die vernietiging van die twee tempels in Jerusalem, eers deur die Babiloniërs en toe, byna sewe eeue later, in 70 nC, deur die Romeine.
Jode sal hierdie twee historiese rampe onthou saam met baie ander, insluitend hulle slag tydens die Eerste Kruistog; Die uitsettings uit Engeland, Frankryk en Spanje; en die Holocaust.
Die patroon van gedwonge migrasie is deur die Babiloniese verowering van 587-586 v.C., toe die elite van Juda na Babilon opgeruk en die tempel vernietig is. Soos die verhaal van Moses en die uittog uit Egipte, wat etlike eeue vroeër gebeur het, woon die Babiloniese ballingskap in die hart van die Judaïsme. Die trauma het as smeltkroes gedien, wat die Israeliete gedwing het om hul verhouding met Yahweh te heroorweeg, hul status as 'n uitverkore volk te herevalueer en hul geskiedenis te herskryf.
Psalm 137, die onderwerp van my mees onlangse boek, "Lied van ballingskap, 'Is 'n 2,500-jarige Hebreeuse gedig wat handel oor die ballingskap wat in Tisha B'av onthou sal word. Dit dien al lank as 'n opheffende historiese analogie vir 'n verskeidenheid onderdrukte en onderdanige groepe, insluitend Afro-Amerikaners.
Oorsprong van die psalm
Psalm 137 is slegs een uit 150 psalms in die Bybel op 'n bepaalde tyd en plek gestel word. Die nege verse skilder 'n toneel van gevangenes wat treur "deur die riviere van Babilon", wat deur hul gevangenes gespot word. Dit spreek 'n gelofte uit om Jerusalem selfs in ballingskap te onthou, en sluit af met fantasieë oor wraak teen die verdrukkers.
Psalm 137 in die 12de-eeuse Eadwine Psalter. Deur Anonymous (Fitzmuseum) [Publieke domein], via Wikimedia Commons
Die ballingskapverhaal, wat deur die Bybel weerklink, staan ​​sentraal in die belangrikste profete Jeremia, Esegiël, Daniël, Klaagliedere en Jesaja. En die nasleep van ballingskap, toe Kores die Grote Babilon verower en die Judese toegelaat het om na Israel terug te keer, word vertel in boeke van Esra en Nehemia. Bybelgeleerde Rainer Albertz beraam dat "ongeveer 70 persent in die Hebreeuse Bybel word die vrae aangepak oor hoe die rampokkery in ballingskap moontlik was en wat Israel daaruit kan leer. "
Omdat die psalm oor musiek handel, vra 'n bekende vers: 'Hoe kan ons die lied van die Here in 'n vreemde land sing?' - dit was soos 'poëtiese katnip', wat vir musikante en komponiste interessant was. Bach, Dvorak en Groen almal het musikale instellings daarvoor geskryf. Verdi se eerste gewilde opera, "Nabucco, "Vertel die verhaal van die ballingskap.
Populêre musiekweergawes is opgeneem deur die Amerikaanse sanger en liedjieskrywer Don McLean (en gebruik in 'n onvergeetlike toneel in "Mad Men"). Dit verskyn in die musiekblyspel "Godspell. " Tientalle kunstenaars het hul eie weergawe van "Riviere van Babilon" opgeneem. Dit sluit 'n Rastafarian-getinte in weergawe deur die Jamaikaanse groep die Melodians en 'n weergawe deur Boney M dit het 'n hitreeks-disko-treffer in 1978.
Boodskap vir sosiale geregtigheid
Die psalm het ook talle politieke leiers en sosiale bewegings geïnspireer, en immigrante so uiteenlopend soos Ierse en Koreaanse met die verhaal geïdentifiseer het.
Amerika se eerste tuisgemaakte komponis, William Billings, wat gedurende die Onafhanklikheidsoorlog geleef het, het 'n volkslied geskep wat die Bostonians in die rol van onderdrukte Judeaners en die Britse onderdrukkers in die rol van Babiloniërs plaas. "By die riviere van Watertown het ons gaan sit en ween toe ons aan u dink, o Boston.... "
Standbeeld van Frederick Douglass. West Chester Universiteit, CC BY-NC-ND
Op die herdenking van Amerika se onafhanklikheid is die afskaffingsleier Frederick Douglass het die psalm die middelpunt van sy beroemdste toespraak gemaak, 'Wat is die vierde Julie aan die slaaf?'
Douglass het op 5 Julie 1852 in die Corinthian Hall in Rochester, New York, aan die gehoor gesê dat vir 'n vrye swart soos hy verwag word om Amerikaanse onafhanklikheid te vier, soortgelyk is aan die Judese gevangenes wat spottend gedwing is om liedere te voer in lof van Jerusalem.
Ongeveer 100 jaar later, in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog, is die dissidente akteur en sanger Paul Robeson het diep parallelle tussen die lot van Jode en Afro-Amerikaners gesien en was lief vir optree Dvorak se omgewing van die psalm.
Van die mees gevierde Afro-Amerikaanse predikers, insluitend CL Franklin van Detroit (Aretha Franklin se pa), het ook op die psalm gepreek. In Franklin se geval beantwoord hy die psalm se sentrale vraag of hy met 'n klinkende ja moet sing. So het Jeremiah Wright ook gedoen, wat Barack Obama se predikant was toe hy in Chicago gewoon het.
Die waardering van die herinnering
Dus, wat is die sentrale boodskap van die psalm vir die wêreld van vandag?
Die probleem van wat om te onthou, wat om te vergewe en hoe om geregtigheid te bewerkstellig was nog nooit meer lastig nie.
By die oorspronklike riviere van Babilon, nou oorloggeteisterde streke van Irak en Sirië verwoes deur die Islamitiese Staat, kom daar stories voor gevangenes wat in die rivier toevlug neem. Die gedwonge migrasie van miljoene mense uit die streek, hoofsaaklik uit Sirië, het wêreldwye gevolge. Dit sluit in die hulp van die opkoms van populisme teen immigrasie regoor Europa en in die Verenigde State.
Intussen werk Bybelwetenskaplikes daaraan om 'n groot getal te interpreteer onlangs ontdek spuitvormige tablette wat 'n meer genuanseerde beeld gee van hoe die lewe in Babilon vir die Judese ballinge regtig was. En tereg. Want te midde van al die ongeregtighede wat ons in die gesig staar elke keer as ons nuusopskrifte sien, is onthou net so belangrik as vergewensgesind.
Dit was ook Frederick Douglass se punt. Hy het van sy verslaafde landgenote gesê,
'As ek dit vergeet, as ek hierdie bloeding van hartseer hierdie dag nie getrou onthou nie, mag my regterhand haar listigheid vergeet, en mag my tong aan die mond van my mond kleef!' "
As hulle hul geskiedenis onthou, is dit wat baie Jode wêreldwyd sal doen as hulle waarneem Tisha B'av. En dit is ook die boodskap van Psalm 137. Dit bevat 'n kort opsomming van die manier waarop mense trauma ondervind: om na binne te draai en hul woede uit te vent.
Daar is 'n rede waarom die psalm steeds met mense resoneer, selfs vandag nog.
Dit is 'n bygewerkte weergawe van 'n artikel wat oorspronklik op 30 Junie 2017 gepubliseer is.
Abobut Die Skrywer
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Waarom 'n 2,500 jaar oue Hebreeuse gedig nog steeds van belang is?