Toevallig was daar daardie maand ’n groot Annie M.G. Schmidt-uitstalling in Amsterdam en ’n paar uur voor my vertrek terug Kaapstad toe het ek hierdie geliefde vrou se werk vir die eerste keer ontdek. My oeuvre toon ‘n baie bepaalde ontwikkelingsgang. diaspora het primêr gehandel oor die verskeurdheid in die land, in die hoogbloei van die angswekkende dae wat ons nuwe Suid-Afrika voorafgegaan het. Met elke uitgawe (3 per jaar), is ‘n gasredakteur aangewys en het deelnemers hul bydraes gelewer wat dan as sulks geplaas is; sonder vergoeding of kommentaar. ‘n ‘Bêreplek’ vir die digkuns, as’t ware. Ons sal eenvoudig enigiets probeer - selfs God se Woord probeer verdraai - om ons verkeerde wee te regverdig! Komaan katbossie, die tyd wat ware gelowige christene net gekyk het en laat "gods water oor gods akker loop" is lankal verby. Uit McCullough se studie blyk dit duidelik dat alhoewel sekere tableaux vivants (veral aan die begin) op fisiese en visuele voorstellings van kunswerke gefokus het (en soms ook historiese tonele uitgebeeld het), hierdie voorstellings redelik gou net op vroue-uitbeeldings met ’n duidelik erotiese en uitlokkende intensie gekonsentreer het. ’n Aanduiding van hierdie verwikkeling kan afgelei word van vele voorstellings, soos dié wat getitel was “The Three Graces”, “Scenes from paradise” (“Adam and Eve as they appeared in the Garden of Eden”), “Titian’s Venus”, “Cleopatra”, “Diana and her Nymphs surprised”, “Esther in the Persian hot bath”, “Venus rising from the sea”, en vele ander.