Walking Wounded op Okinawa - Geskiedenis Podcasts - 2021
Walking Wounded op Okinawa
Twee van die wondende gewondes op Okinawa se kop vir behandeling by 'n hulpplek.
Die laaste opdrag: Ernie Pyle op Okinawa
Vroeg in April 1945, terwyl hy die Amerikaanse inval in Okinawa, 'n eiland net 330 myl van Japan, dek, was twee oorlogskorrespondente, een 'n veteraan van die Stille Oseaan -oorlog en die ander 'n nuweling in die teater, besig om verhale te skryf oor die geveg in 'n kamer aan boord van die USS Panamint, 'n bevelskip van die McKinley-klas wat gedien het as die vlagskip van admiraal Lawrence F. Reifsnider.
Terwyl die geklap van hul tikmasjien se sleutels verslap, het die twee mans - Tyd tydskrif Robert Sherrod en Scripps-Howard News Service rubriekskrywer Ernie Pyle, wat albei eerstehands waarnemers was van gevegte tydens die oorlog, het bespreek hoe hulle moeg geraak het vir die geveg en hulle sien daarna uit om huis toe te gaan. Sherrod was eintlik van plan om binne 'n paar dae na die Verenigde State te vertrek. 'Ek word te oud om met hierdie kinders te veg,' het Pyle aan Sherrod gesê, 'en ek gaan ook oor 'n maand huis toe. Ek dink ek sal intussen saam met die Seabees en ingenieurs op die vliegvelde bly en 'n paar stories daaroor skryf. (Pyle het 'n skakelbeampte van die Amerikaanse vloot geskryf wat hy geweet het dat hy 'n "spookagtige gevoel het dat ek weer gespaar is en dat hy dit sal vra om Fate weer te versoek.")
Soos Sherrod bereid was om die Panamint, kon hy die skeepsmeester van die skip nie vind nie, aan wie hy $ 2,50 vir twee dae se etes verskuldig was. Pyle het ingestem om die rekening vir sy kollega te betaal en het Sherrod gevra om sy pos te stuur wanneer hy dit na die Amerikaanse basis in Guam stuur. Van daar af begin Sherrod met sy lang reis huis toe, na Pearl Harbor, San Francisco, en uiteindelik New York.
Ernie Pyle besoek saam met mariniers aan boord van USS Charles Carroll (APA-28) terwyl hy op pad was na Okinawa / Datum: 20 Maart 1945 Amerikaanse nasionale argief
Die ontmoeting op die Panamint was die laaste keer dat Sherrod Pyle lewend gesien het, aangesien die Time-korrespondent op 11 April uit Okinawa vertrek het terwyl hy in Hawaii was, het hy die nuus gehoor van Pyle se dood as gevolg van Japannese geweervuur ​​op 18 April terwyl hy op 'n missie was met die Amerikaanse leër se sewentig-sewentigste infanteriedivisie. 'Ek het nooit geleer watter deegman van die sewentig-sewe divisie Ernie oorreed het om van plan te verander en die Ie Shima-inval aan die weskus van Okinawa te gaan doen nie,' het Sherrod gesê. 'Maar Ernie het selde 'n versoek van 'n deegman of 'n ander vriend geweier.
Pyle, wat beroemd geword het vir sy gesindikeerde koerantrubrieke wat fokus op die gemiddelde infanteriste in Noord -Afrika, Sicilië, Italië en Frankryk, het teësinnig ingestem om verslag te doen oor die oorlog in die Stille Oseaan en aan sy lesers gesê hy gaan "bloot omdat daar 'n oorlog is Ek is deel daarvan en ek het die hele tyd geweet dat ek teruggaan. Ek gaan bloot omdat ek moet gaan, en ek haat dit. "
Toe hy in die nuwe operasieteater aankom, vergelyk hy dit met leer hoe om in 'n nuwe stad te woon. "Die metodes van oorlog, die houding daarteenoor, die heimwee, die afstande, die klimaat - alles is anders as wat ons in die Europese oorlog geken het."
Na drie weke saam met die bemanning van 'n klein vliegdekskip, het die USS Caboten met die sensore van die Amerikaanse vloot gesukkel oor sy verslaggewing (hy het die stryd gewen), het Pyle bespreek of hy die Amerikaanse mariniers moet vergesel vir die inval in Okinawa. Hy het geglo dat hy vermoor sou word as hy saam met die troepe ingaan vir die landings, maar besluit om te gaan. 'Ek dink ek sal dit regkry', het hy sy vriend en redakteur Lee Miller geskryf.
PFC. Urban Vachon van Laconia, NH en rubriekskrywer Ernie Pyle, rus langs die pad op die roete by Okinawa / Fotograaf: Barnett / Datum: 8 April 1945 Amerikaanse nasionale argief
Pyle se dekking van die laaste geveg in die Stille Oseaan -oorlog het begin met 'n nugtere finale inligtingsessie oor die Panamint in die Ulithi -atol gaan lê, waarna 'niemand te selfversekerd kon voel nie', het Sherrod gesê. Nadat hy van invalsbeplanners gehoor het dat die landings in Okinawa na verwagting 'afskuwelik — erger as Iwo' sou wees, het Pyle volgens Sherrod vir hom gesê: '' Wat ek nou nodig het, is 'n groot drankie. 'Ons het 'n drankie geneem. Baie van hulle."
Ulithi se joviale bevelvoerder, Commodore Oliver Owen "Scrappy" Kessing, het 'n afskeidspartytjie by die offisierklub (die Black Widow) op Asor-eiland gereël vir die korrespondente en hooggeplaaste offisiere van die vloot en Eerste en Sesde Mariene Afdeling. Die partytjie het 'n groep en "wonderbaarlik" vroue ingesluit - ongeveer sewentig verpleegsters van die ses hospitaalskepe in die ankerplek, plus twee vroulike radiooperateurs van 'n Noorse skip. 'Almal het dronk geword. . . soos mense altyd die laaste aand aan wal doen, "onthou Sherrod en merk op dat Pyle" die leeu van die partytjie "was.
Die volgende oggend, toe die ongeveer veertig verslaggewers en fotograwe uit Asor vertrek na hul toewysde skepe, het Kessing 'n Afro-Amerikaanse band op die beskuldigdebank wat sy eie "boogie-woogie" weergawe van hartseer afskeidsmusiek speel. 'N Seabee -luitenant wie se afstigting die grootste deel van die basis gebou het, en 'n spesiale gas, bevelvoerder van die Kuswag, Jack Dempsey, die voormalige bokskampioen, was ook byderhand. Iemand in die skare op die beskuldigdebank het 'n waarskuwing aan Pyle geroep om seker te maak dat hy sy kop op Okinawa hou. 'Luister, julle klootzak,' skerts Pyle vir sy kollegas, 'ek sal 'n drankie drink oor elkeen van julle se grafte.' Daarna wend hy hom tot Dempsey, wat, volgens Sherrod, weeg ongeveer twee keer meer as die sperdunne verslaggewer, sy vuiste met 'n gespanne stryd aansê en die voormalige bokser vra: 'Wil jy veg?'
Op pad na Okinawa aan boord van die USS Charles Carroll, a Crescent City-klasaanvalvervoer, het Pyle hom voorberei op die beproewing wat hy voorlê deur soveel slaap as moontlik te kry in 'n kajuit wat hy gedeel het met majoor Reed Taylor, 'n veteraan van die gevegte op Guadalcanal vroeër in die oorlog. Tussen sy slapies probeer Pyle sy lesing inhaal en luister een of twee keer per dag na die jongste oorlogsnuus oor die luidsprekers van die skip. 'Elke bietjie goeie nuus juig ons,' het hy opgemerk. 'Die skip is natuurlik vol gerugte, goed en sleg, maar niemand glo een daarvan nie.' Voordat Pyle vertrek het, kon Pyle 'n brief by sy vrou, Jerry, voeg wat lui: 'As gevolg van sensuur kan ek nie vir u sê waar ek is, of waarom, of wat gebeur nie. Hulle wag vir my, so ek moet nou gaan. Ek haat dit dat hierdie brief so kort, so onvoldoende is. Ek is lief vir jou en jy is die enigste ding waarvoor ek leef. "
Op die oggend van die inval, 1 April 1945, geniet Pyle 'n ham-en-eier-ontbyt voordat hy op 'n landingsvaartuig stap vir sy reis saam met die vyfde mariene regiment. Hy en ander korrespondente sou ongeveer 'n uur en 'n half land nadat die Amerikaanse magte die strand getref het. 'Daar is niks romanties in die wete dat u oor 'n uur dood kan wees nie,' het Pyle geskryf. Hy was ook bang vir wat hy op die strand sou vind - die verminkte lyke van gewonde en dooie mariniers wat hy op die reis leer ken het.
Sowel Pyle as die mariniers was stomgeslaan en verheug om te ontdek dat daar min slagoffers was, maar die Japannese het die landings teëgekom. Een van die verligte mariniers wens hy kon 'Ernie Pyle om sy nek dra as 'n gelukbringer' vir die res van die oorlog. Die strand was stil genoeg sodat Pyle 'n piekniekmaal met kalkoenvlerke, brood, lemoene en appels kon geniet. 'U ken nie die verligting wat ek gevoel het nie', skryf hy Jerry, 'want soos u weet, het ek hierdie een vreeslik gevrees. Nou is dit agter my, en ek sal nooit weer beland nie, so ek kan nie anders as om goed daaroor te voel nie. "
Die gemak van die aanvanklike landings het baie moeiliker gevegte meegebring, aangesien Amerikaanse magte die binneland binnekom. Die belangrikste Japannese mag het teruggetrek na die suidelike deel van die eiland, waar hulle hul artillerie en swaar wapens in grotte en uitgrawings verberg het, wat hulle beskerm het teen aanvalle uit die lug en van die Amerikaanse skepe aan die kus. Pyle het twee dae by die mariniers deurgebring voordat hy na sy vervoer teruggekeer het om te skryf. Hy het weer by die vyfde mariniers aangesluit en was byderhand toe hulle 'n paar bang vyandelike soldate gevange neem. "Gelukkig was hulle toevallig die soort wat oorgegee het, eerder as [die] stryd tot die dood, anders kon hulle verskeie van ons doodgemaak het," het hy sy vrou oor die ervaring geskryf.
Terug na die Panamint, Het Pyle geleer oor 'n nuwe missie waarby die sewentig-sewentigste infanteriedivisie betrokke was, met die taak om Ie Shima, 'n eiland van tien kilometer lank, wes van Okinawa en die tuiste van drie Japannese vliegvelde, te vang. Die operasie was op 16 April. Pyle het ingestem om saam met die soldate te gaan vir die geveg, maar eers nadat die aanvanklike landing plaasgevind het. 'Ek het byna 'n spookagtige gevoel dat ek nog 'n keer gespaar was en dat dit sou vra om die noodlot weer te versoek,' het hy geskryf. 'Ek gaan dus my belofte aan u en aan myself nakom dat [Okinawa] die laaste was. Ek sal natuurlik in die toekoms in bedryf wees, maar nie meer op die landings nie. " Pyle het gewerk aan 'n konsep van 'n rubriek wat hy van plan was om vry te stel wanneer die oorwinning in Europa behaal is.
Die Sewentig-en-sewentig het die Japannese op Ie Shima sterk weerstand gebied toe dit op 16 April die strand tref-'n landing wat Pyle van die Panamint. Die volgende dag klim Pyle en ander korrespondente op 'n landingsvaartuig vir die reis na die strand van die klein eiland. Na die landing gaan Pyle na die bevelpos van die afdeling se 305ste regiment. Terwyl hy met die soldate en hul offisiere praat, sien hy een GI vermoor deur 'n Japannese myn. "Ek wens ek was in Albuquerque!" roep hy uit en onthou sy huis daar. Hy het die nag op Ie Shima deurgebring en in 'n voormalige Japannese uitgawe geslaap.
Omstreeks tienuur die volgende oggend klim Pyle saam met luitenant -kolonel Joseph B. Coolidge, die 305ste se bevelvoerder, in 'n jeep. Coolidge en drie ander soldate het gehoop om 'n plek vir 'n nuwe kommandopos vir die regiment te vind. Saam met Pyle en Coolidge op die reis was majoor George H. Pratt en twee mans, Dale W. Bassett en John L. Barnes. Die groep het 'n smal pad afgelê wat van myne skoongemaak is en vermoedelik veilig was. 'Ons het ongeveer 2½ ton vragmotors gevolg en elke aanduiding dui op 'n redelik rustige rit, behalwe dat af en toe mortiere aan beide kante in die oop veld val, waar twee infanterie -afdeling bataljons die nag ingegrawe het. Die manne was besig om die ontbyt klaar te maak en berei voor om na nuwe posisies te gaan. "
By die jeep vertraag om die verkeer voor te berei naby die dorpie Ie, het 'n Japannese soldaat weggesteek in 'n koraalrif ongeveer 'n derde myl daarvandaan met sy Nambu -masjiengeweer op die voertuig geskiet. 'Ons het almal sonder 'n tweede gedagte vir veiligheid in die sloot aan weerskante van die pad gespring,' onthou Coolidge. Pyle, Bassett en Coolidge duik in 'n sloot aan die regterkant van die pad, terwyl Barnes links gaan en Pratt in 'n sloot naby 'n klein plaaspad verder buk. Beide Coolidge en Pyle lig hul koppe om te sien of die ander deur die vyand se vuur getref is. Toe hy Pratt sien, vra Pyle: 'Gaan dit goed met jou?' Die Japannese soldaat het weer geskiet. Nadat hy die koeëls gedruk het, draai Coolidge om en sien hoe Pyle op die grond lê. 'Hy het met sy gesig gelê, en daar was toe geen bloed nie, so ek kon vir 'n oomblik nie weet wat fout was nie,' merk Coolidge op. 'N Koeël het Pyle se linker tempel getref - Amerika se gunsteling oorlogskorrespondent was dood.
Hierdie foto wat deur Richard Strasser verskaf is, miskien nog nooit gepubliseer nie, toon die beroemde oorlogskorrespondent uit die Tweede Wêreldoorlog, Ernie Pyle, kort nadat hy op 18 April 1945 deur 'n Japannese masjiengeweer op die eiland Ie Shima vermoor is. Die weermagfotograaf wat vorentoe gekruip het onder skoot om hierdie foto te maak, het later gesê dat dit deur militêre amptenare weerhou is. 'N AP -opname van geskiedkundige museums en argiewe het slegs 'n paar eksemplare gevind, en geen spoor van die oorspronklike negatief nie. (AP Foto/met vergunning van Richard Strasser) Indiana Historical Society ** GEEN VERKOOP **
Nadat hulle Pyle se lyk gevind het, het soldate 'n kis vir hul vriend gebou en hom begrawe saam met die ander wat op Ie Shima vermoor is. Ongeveer tweehonderd man uit alle geledere en wat alle dele van die gewapende magte verteenwoordig, het die begrafnisdiens op 20 April, wat ongeveer 10 minute geduur het, bygewoon. "Met die uitsondering van 'n af en toe ontploffing van verre gewere en die murmurering van die golwe 100 meter verder, was alles stil," onthou Nathaniel B. Saucier, die kaptein van die 305ste.
Edwin Waltz, Pyle se persoonlike sekretaris by die Pacific Fleet -hoofkwartier, het die korrespondent se persoonlike besittings deurgegaan en die handgeskrewe konsep van sy rubriek oor die einde van die oorlog in Europa ontdek. 'My hart is nog steeds in Europa, en daarom skryf ek hierdie rubriek,' het Pyle opgemerk. 'Dit is vir die seuns wat so lank my vriende was.' Sy enigste spyt oor die oorlog was dat hy nie by hulle was toe die finale oorwinning teen die Duitsers behaal is nie. Die rubriek, wat nooit gepubliseer is nie, onthul, net soos geen ander skryfstuk nie, die verskriklike persoonlike tol wat die konflik op hom geneem het. Pyle het geskryf dat koue, dooie mans wat oral versprei is, die voorkoms van ewige begrawe in sy brein sou wees: "Dooie mense in so 'n monsteragtige oneindigheid dat jy hulle amper haat." Vir die leser tuis, het Pyle geskryf, was hierdie mans bloot 'kolomme met figure', of hy is naby en het weggegaan en nie teruggekom nie. Jy het hom nie so grotesk en taai langs die grondpad in Frankryk sien lê nie. " Pyle en sy kollegas het hulle egter gesien, en hulle het hulle by die ontelbare duisende gesien: "Dit is die verskil."
Ray E. Boomhower is senior redakteur van die Indiana Historical Society Press, waar hy die gewilde geskiedenisstydskrif Traces of Indiana en Midwestern History redigeer. Hy is die skrywer van die pers se nuutste bundel in sy jarelange jeugbiografiereeks, meneer die president: 'n lewe van Benjamin Harrison.
Doelwitte van die Verenigde State in die Pacific Theatre
Op daardie stadium het die VSA twee hoofdoelwitte gehad wat die Verre Ooste betref: die uitskakeling van die res van die Japanse handelsvloot en 'n direkte aanval op die Japannese nywerheidskompleks. Okinawa is 'n eiland aan die suidpunt van Japan, ongeveer 96 kilometer lank en 29 kilometer breed. Sy strategiese belangrikheid vir beide kante was baie belangrik. Die eiland het vier vliegvelde wat die VSA desperaat wou beheer. 'N Probleem vir die Amerikaanse magte was egter dat hulle nie baie intelligensie oor Okinawa kon kry nie.
The Invasion of Okinawa: Vleissnit by Kakazu Ridge
Namate die Amerikaanse opmars verder suidwaarts gestoot het, hardloop dit kop in versterkte Japannese posisies en swaar verdedigde grotte naby Kakazu Ridge, die eerste verdedigende omtrek in wat die Shuri Line genoem sou word. Die vinnige opmars en relatief ligte Amerikaanse ongevalle wat tot dusver op Okinawa opgedoen is, het geëindig.
Okinawa staan ​​bekend as die laaste groot veldtog van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was die grootste veldtog van die Stille Oseaan -oorlog, waarby meer as 'n halfmiljoen vegters uit vyf geallieerde lande betrokke was. Die veldtog is wreed in die lug, op die land en oor die see gevoer. In 'n oorlog waarin sommige van die gewelddadigste gevegte in die geskiedenis van die mensdom op 'n paar van die mees onverbiddelike terreine en plekke op die planeet plaasgevind het, het Okinawa en die geveg aan wal ander veldtogte in die Stille Oseaan verbleek in vergelyking.
Amerikaanse strateë beskou Okinawa as 'n stadium vir die uiteindelike inval in Japan en 'n kleedrepetisie vir die geleentheid. Dit was die grootste van die Ryukyu -eilande en deel van die Kyushu -streek in Japan, en dit was bekend dat die eiland 'n groot burgerbevolking en 'n terrein het wat soortgelyk is aan dié van die mees suidelike belangrikste eilande van Japan. Die burgerlike bevolking van Okinawa, wat bestaan ​​uit inheemse Okinawans en Japannese, het êrens in die omgewing van 300 000 mense getel. Hierdie konsentrasie onderdane van die Ryk was maklik die grootste wat die Amerikaners in die hele oorlog teëgekom het. Die burgerlike reaksie op beide die Amerikaners en hul eie Japannese weermag sou 'n gruwelike bloudruk gee van wat voorlê as die Verenigde State Japan inderdaad self sou binnedring.
Met sy groot grootte en nabyheid aan Japan, sou Okinawa en die Kadena -vliegveld Amerikaanse troepe 'n ondersteuningsbasis naby die Tuis -eilande bied. Kadena sou troepe in Japan kon ondersteun met relatief noue lugaanvalle van medium bomwerpers en vegvliegtuie. Okinawa self, met sy natuurlike hawe, sou ook vloothawe -fasiliteite bied vir geallieerde skepe wat nodig sou wees om die land inval in Japan te ondersteun. Die eiland sou ook hospitaal -eenhede huisves om die groot hoeveelheid Amerikaanse gewondes te behandel wat verwag sou word vir die inval in Japan.
Op die oggend van 1 April 1945 het 'n Geallieerde vloot van meer as 260 oorlogskepe die see rondom Okinawa gewemel. Dit was die grootste Geallieerde vloot wat ooit in die Stille Oseaan -teater op see gekom het, en dit was nodig. Die oorlogskepe was daar om die vloot van meer as 100 aanrandings en skepe te beskerm wat nodig was om meer as 200,000 Amerikaanse gevegstroepe van die nuutgestigte Tiende Weermag aan wal te bring wat nodig sou wees om die Japannese generaal Mitsuru Ushijima se leër van meer as 67,000 Japannese verdedigers te verslaan.
Terwyl hulle sterk weerstand verwag het, het Amerikaanse magte feitlik onbestrede aan die westelike kus van Okinawa geland. Amerikaanse infanterie, tenks, artillerie en voorrade het as soldate van die 7de, 27ste, 96ste (en later 77ste) infanteriedivisie aan wal gestroom, saam met hul mariene broers in die 1ste en 6de mariene divisie, 'n geringe weerstand opsy geslaan en oor die eiland gejaag. Die landveldtog het so vinnig gegaan dat doelwitte wat twee weke nadat L-Day bereik sou word, op die derde dag van die veldtog bereik is. Die Japannese weerstand was hewig toe dit teëgekom het, maar die verdediging van die eiland, ten minste die noordelike deel daarvan, was amper nie bestaan ​​nie. Tot op hierdie stadium was die enigste gebied van beduidende weerstand in die operasionele gebied van die 6de Mariene Afdeling, wat 'n aansienlike mag Japannese naby die Motobu -skiereiland ingehaal het. Marines van die 22ste Regiment het die vyand deur die skiereiland gedwing en hulle geïsoleer naby 'n reeks kranige rante, genaamd Yae-Dake, waar die Marines die Japanners teen 18 April daar uitgeskakel het.
E Company, 382d Infanterie, rol vorentoe deur swaar vyandelike vuur op die suidelike front op Okinawa -eiland. 'N Tenk ondersteun infanteriste terwyl hulle versigtig vorentoe beweeg.
Die landveldtog het ongelooflik goed verloop - eintlik amper te goed om waar te wees. Omdat die noordelike punt van Okinawa van vyandelike weerstand af weg was, het die tiende leër suidwaarts gery en planne beraam om die res van die eiland op te ruim. Japannese weerstand was meestal swak.Daar was hewige gevegte, soos die Motobu -skiereiland en Cactus Ridge, maar oor die algemeen was die Japannese verdedigers minder as fanaties om hul gebied te behou. Die voltooiing van die veldtog is net 'n kwessie van dae, of so is gedink.
Namate die Amerikaanse opmars verder suidwaarts gestoot het, hardloop dit kop in versterkte Japannese posisies en swaar verdedigde grotte naby Kakazu Ridge, die eerste verdedigende omtrek in wat die Shuri Line genoem sou word. Die vinnige opmars en relatief ligte Amerikaanse ongevalle wat tot dusver op Okinawa opgedoen is, het geëindig. Amerikaanse bevelvoerders het onmiddellik besef dat die Japannese hul sterkste verdedigingspogings weerhou het, en het hulle ontplooi in 'n gebied waarin die terrein die verdedigers bevoordeel het. Daar sou nie weer blitsvordering wees nie. In 'n tydperk van slegs 24 uur het Amerikaanse ongevalle aan wal byna verdubbel. Dit is besef dat Okinawa 'n bleddie slakfees sou word.
Weermagafdeling blaas verby mynveld. Tanks en infanteriste van 'n Amerikaanse Tiende Weermagafdeling blaas deur 'n mynveld terwyl Japannese masjiengeweerders voetspore agter hul tenks hurk.
Die weermag se 96ste infanteriedivisie het die oggend van 8 April 1945 voor Kakazu Ridge gelê en voorberei om 'n aanval te doen op die posisies wat hul aanvanklike opmars gestuit het. Met geen voorbereidende artillerie -spervuur ​​het die twee kompanieërs van die infanterie voor die pouse van hul pos afgespring om 'n verrassing te bewerkstellig. Een kompanie uit die 96ste onder bevel van luitenant Willard Mitchell het die top van Kakazu bereik voordat Mitchell en sy manne deur woedende Japannese vuur vasgesteek is. Die Amerikaners kon nie ingaan op die ruwe koraaltoppe van Kakazu nie, en is dus blootgestel aan goed gerigte geweervuur ​​en granaatsels uit alle hoeke. Die Japannese, met die wete dat hulle hul vyand aan hul genade het, het uit hul grotte gespring en granate gegooi en tasies gelaai na die vasgemaakte Amerikaanse infanterie. Die Japannese aanval is met groot verliese gestaak. Mitchell se manne het die Japannese aanval in die hand tot handgeveg met vaste bajonette en geweerkolwe afgeweer.
Terwyl die geselskap van Mitchell om die lewe bo -op die rif veg, het nog twee kompagnies onder bevel van kaptein Jack Royster en luitenant Dave Belman teenoor Mitchell se posisie gevorder. Ook hulle is vasgepen. Twee Japannese masjiengewere, goed geplaas naby die ingang van twee afsonderlike grotte, het Royster en die maatskappye van Belman vasgemaak. 'N Geleentheid gesien om vuur te maak op die Japannese masjiengeweer, PFC. Edward Moskala kruip vorentoe, ongemerk deur vyandige oë, en skiet op die twee Japannese posisies af met sy Browning Automatic Rifle nadat hy granate na die spanne geslaan het. Moskala se eenmanaanval het die Japannese masjiengewere uitgeskakel en Belman en Royster se maatskappye toegelaat om 'n onttrekking te begin. Die twee infanterie -eenhede kon van die rantwapen af ​​beweeg en die vallei daar onder in toe die Japannese hul vyand se bedoeling besef. Woedende vyandelike vuur het op die teruggetrokke Amerikaners ingestroom en hulle gedwing om dekking te neem in voorheen besette Japannese grotte. Royster, half verblind deur 'n mortierwond in die gesig en deeglik geweet het dat sy geselskap op die punt staan ​​om oorval en vernietig te word, het sy bataljon ontbied vir verdere ondersteuning. Infanterie -ondersteuning het net vorentoe gestoot om in sy spore gestuit te word deur swaar Japannese mortier en vuurwapen. Royster stuur terug na sy hoof van die bataljon en versoek 'n rookversperring sodat hulle kan terugtrek. Hy is beveel om die rif ten alle koste vas te hou. Sy posisie was onhoudbaar, en weer het radioster na rook gebars en die spervuur ​​ontvang, net om die eerste spervuur ​​in sy eie gesig terug te kry weens wind. 'N Tweede spervuur ​​is aangevra en dan 'n derde voordat genoeg rook voor Royster se posisie ingedryf het sodat hy en sy gehawende onderneming kon terugtrek.
Die uitgeputte GI's van die maatskappye van Royster en Belman begin terugtrek, kruip onder vyandelike vuur en sleep hul gewondes agter hulle aan terwyl hulle wegkruip. PFC Moskala, wat vroeër twee vyandelike masjiengeweerposisies uitgeskakel het, het weer vrywillig as agterhoede opgetree terwyl sy geselskap van die geveg wegtrek. Moskala het drie uur lank brandweer vanuit sy afgesonderde posisie verleen en meer as 25 van die vyand doodgemaak terwyl sy kamerade weggekruip het. Toe hy sy eie kans sien om terug te trek, verlaat Moskala sy posisie en hardloop langs die rand van die rand om weer by sy geselskap aan te sluit. Terwyl hy dit doen, het hy op 'n enkele gewonde man afgekom wat per ongeluk agtergelaat is. Moskala het weer vuurondersteuning gebied toe die gewonde man op die rant ontsnap het. Toe hy terugkruip, het hy weer brandweer aangebied en na 'n ander gewonde lid van sy onderneming gegaan. Moskala is deur die vyand se vuur getref en doodgemaak deur die man met sy eie liggaam te beskerm terwyl hy nog vier Japannese doodgemaak het. Vir sy onselfsugtige dade van deernis en dapperheid is Edward Moskala postuum met die Erepenning toegeken.
Luitenant Willard Mitchell se geselskap, wat steeds sy posisie bo -op die nok beklee, het nou die fokus geword van hernieude Japanse pogings om hom en sy manne te vernietig. Teen 1600 uur besef Mitchell dat sy posisie en die van sy onderneming hopeloos was. Van die 89 mans in sy geselskap is 15 dood en slegs 3 is ongedeerd deur vyandelike vuur. Sy ammunisievoorraad was hoogstens kritiek, en die laaste Japannese aanval is deur meer as 100 vyandelike soldate gedoen. Mitchell het 'n toevlugsoord beplan om die ammunisie uit die dood te vind en Japannese wapens wat gevange geneem is, te gebruik. Soos Royster voor hom, het Mitchell 'n rookversperring gevra. Die spervuur ​​het foutloos gewerk, waardeur Mitchell en sy manne kon terugtrek uit die posisie wat hulle sedert sonop vreesloos beklee het.
Die eerste Amerikaanse poging om Kakazu Ridge te vang en vas te hou, het misluk. Die 383ste Infanterieregiment, waaruit Mitchell, Royster en Belham se kompanie was, het geweldig gely. Meer as 300 mans was slagoffers in die aanvanklike geveg om Kakazu Ridge, met die 1ste bataljon van die regiment amptelik op 'n halwe sterkte en kon nie aanvallende operasies voortsit nie.
'N 37 mm-tenkgeweer maak gereed om op 'n Japannese pilkas op Conical Hill op Okinawa te skiet. Die 383ste Infanterieregiment van die Weermag se 96ste Infanteriedivisie het hierdie klein wapen effektief gevind.
Die stryd om Kakazu Ridge het nie geëindig met die onttrekking van die 383ste se eerste bataljon nie. Verdere aanvalle het die gebied toegeslaan totdat die 96ste Infanterie op 12 April verlig is. Dit is ook deur die Japannese verdediging tot 'n mate gedra. Die 7de Infanteriedivisie, hoewel gehawend en verslete, het nog steeds baie krag ingepak. 'N Japannese teenaanval teen die Amerikaanse posisies het swaar verliese vir die Japannese tot gevolg gehad en die Japannese gedwing om 'n permanente verdedigingsposisie rondom Kakazu in te neem. Nadat die Japannese teenaanval verslaan is, is die uitgeputte 7de verlig deur die 27ste Infanteriedivisie wat hulle ook op die Japannese posisies gedra het.
Eers op 21 April het Amerikaanse infanterie daarin geslaag om Kakazu Ridge te vang. En selfs toe was die Japannese verdediging verminder tot 'n sak hardnekkige verdedigers wat tot die laaste man uitgeroei moes word. Kakazu het byna drie weermagafdelings witgebloei en drie weke lank Amerikaanse offensiewe planne in die gebied laat stilstaan, en terwyl Kakazu Ridge 'n nagmerrie was, lê die ergste nog voor.
Hierdie artikel is deel van 'n deurlopende reeks ter herdenking van die 75ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog wat deur Bank of America moontlik gemaak is.
Seth Paridon was 'n personeelhistorikus by The National WWII Museum van 2005 tot 2020. Hy het sy loopbaan begin met die uitvoer van mondelinge geskiedenis en navorsing vir die miniserie van HBO. Stille Oseaan en is die eerste geskiedkundige wat deur die museum se navorsingsafdeling aangestel is. In die 12 jaar wat hy bestuurder van navorsingsdienste was, het Seth en sy span die versameling mondelinge geskiedenis van 25 na byna 5 000 mondelinge verhale verhoog.
Wond gewond op Okinawa - geskiedenis
Daar was min opgewondenheid onder die uitgeputte mariniers in die suide van Okinawa tydens die amptelike verklaring van oorwinning. Die oorblywende doodsnikke van die Tweede-en-dertigste leër het die slagveld dodelik gehou. Die laaste van generaal Ushijima se voorste infanterie het moontlik gesterf in die verdediging van Kunishi Ridge en Yuza Dake, maar die oorblywende klomp ondersteuningsmagte het hul lewens duur tot die laaste verkoop. In die sluitingsperiode 17-19 Junie het hardnekkige Japannese oorlewendes majoor Earl J. Cook, CO van 1/22 majoor William C. Chamberlin, S-3 van die 8ste mariniers en luitenant-kolonel E. Hunter Hurst, CO van 3, gewond /7. Selfs die twee mariniers wat so lank in die dopkrater op Sugar Loaf oorleef het, het hul geluk in die laaste dae sien opraak. Private First Class Bertoli sterf in aksie. 'N Japannese tas vir aanklag ernstig gewond, wat dringend ontruiming na die hospitaalskip Solace vereis.
Okinawa se grotte agter die voorste linies is gebruik as tydelike hospitale vir noodoperasies en behandeling, op tye wanneer ongevalle nie agteruit gejaag kon word nie of na 'n hospitaalskip wat in die vervoergebied van die landingsstrande gestaan ​​het. Departement van Verdediging Foto (USMC) 123155
Okinawa was uiters duur vir alle deelnemers. Meer as 100,000 Japannese het gesterf toe hulle die eiland verdedig het, hoewel ongeveer 7,000 aan die einde onkenbaar oorgegee het. Inheemse Okinawans het die swaarste gely. Onlangse studies dui aan dat soveel as 150 000 in die gevegte gesterf het, 'n syfer wat 'n derde van die bevolking van die eiland verteenwoordig. Die tiende leër het bykans 40 000 gevegsgevalle opgedoen, waaronder meer as 7 000 Amerikaners wat dood is. 'N Bykomende 26 000 ongevalle wat nie geveg is nie, was die meeste van hierdie gevalle.
Marine Corps se ongevalle in totaal en#151 grond-, lug-, skeepsafdelings en#151 het 19,500 oorskry. Boonop is 560 lede van die Navy Medical Corps organies van die Marine -eenhede dood of gewond. Generaal Shepherd beskryf die korpsmanne op Okinawa as "die beste, moedigste manne wat ek ken ... hulle het 'n wonderlike werk verrig." Drie korpsmanne het die Medal of Honor ontvang (sien sybalk). Soos altyd het die verliese in die infanterie -uitrustings buite verhouding gestyg. Kolonel Shapley het verliese van 110 persent in die 4de Marines gerapporteer, wat beide die toevoeging van plaasvervangers en hul hoë uitputting weerspieël nadat hy aangesluit het. Korporaaldag van 2/22 het die dood van sy regiment- en bataljonbevelvoerders beleef, plus die moord of gewond van twee kompanie -bevelvoerders, sewe peloton -bevelvoerders en elke ander lid van sy geweer in die geveg.
Die nalatenskap van hierdie groot stryd kan in hierdie kategorieë uitgedruk word:
Voorskadu van inval in Japan. Admiraal Spruance beskryf die slag van Okinawa as ''n bloedige, helse voorspel tot die inval in Japan.' Net so lang soos 'n nagmerrie soos Okinawa, het elke oorlewende in sy hart geweet dat die volgende gevegte in Kyushu en Honshu onberekenbaar erger sou wees. In 'n neutedop, die planne om Japan binne te val, spesifiseer dat die Kyushu -landings uitgevoer sou word deur die oorlewende veterane van Iwo Jima en Luzon, die beloning van die Okinawa -oorlewendes sou die landing op die hoofeiland Honshu wees. Die meeste mans het fatalisties geword, niemand se geluk kan deur sulke infernos voortduur nie.
Amfibiese bemeestering. Per toeval het die enorme en feitlik foutlose amfibiese aanval op Okinawa plaasgevind 30 jaar na die maand na die kolossale ramp in Gallipoli in die Eerste Wêreldoorlog. Teen 1945 het die Amerikaners hierdie moeilike vlootmissie tot 'n kunsvorm verfyn. Nimitz het alle moontlike voordele gehad vir Okinawa — 'n bewese leerstelling, gespesialiseerde skepe en landingsvaartuie, missiegerigte wapensisteme, opgeleide skoktroepe, buigsame logistiek, eenheid van bevel. Elke ding het gekliek. Die massiewe projeksie van 60 000 gevegstroepe aan wal op L-Day en die daaropvolgende reeks kleiner landings op die omliggende eilande verteenwoordig die uitvoering van 'n leerstelling wat vroeër as haas gedink of selfmoord beskou is.
Uitputtingoorlogvoering. Met die inagneming van die groot geleenthede vir verrassing en maneuver wat in die amfibiese taakspan beskikbaar was, het die Tiende Weermag 'n groot deel van die veldtog vir Okinawa uitgevoer in 'n verbeeldinglose afwykingsmodus wat die sterkte van die Japannese verdedigers gespeel het. 'N Onrealistiese vertroue op vuurkrag en beleggingstaktieke het die geveg verleng en die koste verhoog. Die landings op Ie Shima en Oroku-skiereiland, ondanks hul suksesvolle teregstellings, was die enigste amfibiese aanvalle op afdelingsvlak wat na L-Day uitgevoer is. Net so het die paar nagaanvalle wat deur mariene en weermag uitgevoer is, ongewone sukses behaal, maar is nie aangemoedig nie. Die Tiende Leër het verskeie geleenthede vir taktiese vernuwings verspil wat 'n deurbraak van die vyand se verdediging kon bespoedig het.
1ste divisie mariniers en 7de infanteriedivisie soldate juig uitbundig by Okinawa op heuwel 89, waar die tweede en dertigste weermagbevelvoerder sy lewe geneem het. Departement van Verdediging Foto (USMC) 125699
Gesamentlike Diens. Die twis tussen die 1ste Mariene Afdeling en die 77ste Afdeling nadat die Marines die Shuri -kasteel in beslag geneem het, was die slag van Okinawa op sy beste gesamentlike dienssamewerking. Dit was generaal Buckner se grootste prestasie, en generaal Geiger het die gevoel van spanwerk na Buckner se dood voortgesit. Okinawa bly 'n model van samewerking tussen dienste aan opvolgende geslagte militêre beroepslui.
Eerste klas opleiding. Die mariniers wat na Okinawa ontplooi het, het die voordeel gekry van die mees deeglike en praktiese gevorderde opleiding van die oorlog. Goed gesoute afdelings- en regimentskommandante, wat op Okinawa se vereistes vir grotoorlogvoering en gevegte in beboude gebiede vooruitgegaan het, het realistiese opleiding en repetisies uitgevoer. Die stryd het min verrassings opgelewer.
Leierskap. Baie van die mariniers wat Okinawa oorleef het, gaan oor na posisies van topleierskap wat die korps vir die volgende twee dekades of meer beïnvloed het. Twee kommandante kom na vore — generaal Lemuel C. Shepherd, jr., Van die 6de mariene afdeling, en destydse luitenant-kolonel Leonard F. Chapman, jr., CO van 4/11. Oliver P. Smith en Vernon E. Megee het tot viersterre gestyg. Minstens 17 ander het die rang van luitenant -generaal behaal, waaronder George C. Axtell, jr. Victor H. Krulak Alan Shapley en Edward W. Snedeker. En korporaal James L. Day het van sy wonde herstel en 40 jaar later na Okinawa teruggekeer as generaal -majoor om alle marinekorps se basisse op die eiland te beveel.
Tydens die opnames van die 50 -jarige herdenkingsvideo van die geveg, het generaal "Brute" Krulak 'n gepaste grafskrif verskaf aan die mariniers wat op Okinawa geval het. Hy het kort op kamera gesê en gesê:
Die vrolikheid waarmee hulle na hul dood gegaan het, het my ewig bygebly. Wat maak hulle almal dieselfde? Ek het hulle in Korea gekyk, ek het hulle in Vietnam gesien, en dit is dieselfde. Amerikaanse jeug is baie beter as wat hy gewoonlik erken word. "
Vir buitengewone heldhaftigheid
Die sekretaris van die vloot het die presidensiële eenheidsaanhalings toegeken aan die 1ste en 6de mariene afdeling, die 2d Marine Aircraft Wing en Marine Observation Squadron Three (VMO-3) vir 'buitengewone heldhaftigheid in aksie teen vyandige Japannese magte tydens die inval in Okinawa.' Marine Observation Squadron Six het ook die toekenning ontvang as 'n spesifieke aangehegte eenheid aan die 6de Mariene Afdeling.
Op 'n individuele basis het 23 dienspligtiges die Medal of Honor ontvang vir optrede wat tydens die geveg uitgevoer is. Dertien hiervan het na die mariniers en hul organiese vlootkorpsmanne gegaan, nege na die troepe van die weermag en een na 'n vlootoffisier.
Binne IIIAC het 10 mariniers en 3 korpsen die toekenning ontvang. Elf van die 13 was postuum toekennings. Die meeste, indien nie almal, oorlede Medal of Honor -ontvangers het óf Amerikaanse vlootskepe óf Marine Corps -installasies ter ere van hulle gehad. Die Okinawa Medal of Honor -toekennings was:
Korporaal Richard E. Bush, USMC, 1/4 HA 1/c Robert E. Bush, USN, 2/5 *Maj Henry A. Courtney, Jr., USMC, 2/22 *Korporaal John P. Fardy, USMC, 1 /1 *PFC William A. Foster, USMC, 3/1 *PFC Harold Gonsalves, USMC, 4/15 *PhM 2/c William D. Halyburton, USN, 2/5 *Pvt Dale M. Hansen, USMC, 2/ 1 *Korporaal Louis J. Hauge, Jr., USMC, 1/1 *Sgt Elbert L. Kinser, USMC, 3/1 *HA 1/c Fred F. Lester, USN, 1/22 *Pvt Robert M. McTureous, Jr., USMC, 3/29 en *PFC Albert E. Schwab, USMC, 1/5.
Wonder Man van Okinawa
Tydens die geveg het Doss (gesien hier bo -op Hacksaw Ridge) ernstig beseerde mans na die rand van die rif gesleep en hulle na ander dokters laat sak.
Dit is onwaarskynlik dat die term 'oorlogsheld' 'n beeld van 'n saggeaarde, vroom godsdienstige gewetensbeswaarmaker sal voorstel, wie se kinderjare ambisie was om 'n dokter of sendeling te word. Maar Army Pfc. Desmond Doss, 'n Sewendedag-Adventis wat nie gerook, gedrink, gevloek het, vleis geëet of 'n wapen gedra het nie, het gedurende die drie weke van 1945 in Okinawa tydens die bloedigste geveg van die Stille Oseaan ondenkbare heldedrag getoon. Die jong geneesheer van Lynchburg, Va., Het homself baie ure aan swaar vyandelike vuur blootgestel en tientalle van sy mede -infanteriste gered en hom die Medal of Honor besorg. Doss was die eerste gewetensbeswaarmaker wat die hoogste toekenning van die Amerikaanse weermag verdien het.
Doss het tydens die depressie in 'n werkersgesin grootgeword. Na 'n jaar op die hoërskool, het die 18-jarige as timmerman by 'n projek vir verdedigingsbehuising in Newport News gaan werk, waarna hy as skeepswerper na die Newport News Shipyard verhuis het, waar hy die oorlog kon sit. noodsaaklike verdedigingswerk. 'My baas het my uitstel aangebied', het Doss in 2001 gesê, 'maar ek het gevoel dat dit 'n eer is om God en die land te dien volgens die voorskrifte van my gewete.'
Die jong man het dus op 1 April 1942 by die weermag aangesluit, hoewel sy geloof hom verbied het om wapens te dra. Aangesien hy nie 'n wapen sou dra nie, het die weermag Doss as dokter toegewys aan die 307ste Infanterieregiment van die 77ste Infanteriedivisie. 'Ek het spesifiek mediese diens aangevra', het Doss gesê, 'omdat ek gevoel het dat ek, hoewel ek nie kan doodmaak nie, kan help om menselewens te red.'
Tydens opleiding en opdragte by die staat het Doss voortdurend teistering beleef weens sy godsdienstige oortuigings. Hy is met gebed bespot en bespot omdat hy geweier het om 'n wapen te dra. Die teistering het skielik geëindig toe die 77ste, die Empire State Division, die oorlog in Julie 1944 betree het. Vanaf die begin het Doss moed onder skoot getoon, eers tydens die bevryding van Guam, en daarna tydens die gevegte op Leyte. Maar dit was sy optrede tydens die gevegte op Okinawa wat Doss die hoogste militêre eer van die land en die bynaam 'Wonder Man of Okinawa' besorg het.
Die 77ste infanterie het op 28 April op Okinawa aangekom en onmiddellik teen die ingegrawe Japannese ingespring. Van 29 April tot 21 Mei was Doss in die stryd en het die gewondes opgepas. Die eerste dag het hy erkenning gekry aan die redding van ongeveer 75 mans wat vasgemaak is deur artillerie-, mortier- en masjiengeweer bo-op 'n helling van 350 voet, bekend as Hacksaw Ridge. "Pfc.Doss het geweier om dekking te soek en het in die brandgeweekte gebied gebly saam met die baie geteisterde, hulle een vir een na die rand van die platorand gedra en op 'n tou-gesteunde rommel op die krans in vriendelike hande laat sak, "lui sy amptelike Medal of Honor -aanhaling. Sy bevelvoerder, Doss, het gesê: 'het later gesê dat hulle my 100 lewens [gered] wou toeskryf, maar ek het 50 gesê, en hulle het uiteindelik 75 gekry.'
Dossier was nie klaar nie. Op 2 Mei, onder swaar masjiengeweervuur, waag hy 200 meter voor Amerikaanse lyne om 'n GI na veiligheid te sleep. Op 4 Mei het hy afsonderlike reise onder skoot gedoen om vier gewonde mans te behandel en te red binne 25 voet van 'n sterk verdedigde Japannese grot. Op 5 Mei het Doss 'n gewonde beampte 100 meter na veiligheid gebring ondanks vyandelike beskieting en vuurwapens.
Op 21 Mei, tydens 'n nagaanval, terwyl Doss geneig was tot gewonde GI's, is Doss deur albei bene deur granaatskerpe getref. Eerder as om ander medici weg te trek, het hy sy eie wonde aangetrek. Vyf uur later, terwyl hy uiteindelik van 'n draagbaar van die slagveld af weggevoer is, het Doss afgeklim en ander dokters beveel om 'n ernstiger gewonde soldaat te help, net om deur die vyand se vuur in die arm geslaan te word. Met 'n gebreekte geweervoorraad as 'n tydelike spalk, kruip hy ongeveer 300 meter na 'n hulpstasie.
Op 12 Oktober 1945 het president Harry Truman Doss en 14 ander mans die eremedalje toegeken tydens 'n seremonie op die grasperk van die Withuis. 'Ek is trots op jou,' onthou Doss deur Truman gesê. 'U verdien dit regtig. Ek beskou dit as 'n groter eer as om president te wees. "
Na die oorlog het Doss ongeveer ses jaar in militêre hospitale en veterane -administrasie hospitale deurgebring en gepraat oor hoe om 'n bloemiste te word. Maar hy was nooit weer in staat om 'n voltydse werk te doen nie. In plaas daarvan aanvaar hy openbare toespraak en help hy met Sewendedag Adventiste verkenningsprogramme. Die selfbeskrywe "gewetensvolle medewerker" is op 23 Maart 2006 op 87-jarige ouderdom aan 'n respiratoriese siekte dood.
Oorspronklik gepubliseer in die Oktober 2008 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
382ste Infanterieregiment (Verenigde State)
Die 382ste Infanterieregiment is 'n infanterieregiment in die Amerikaanse weermag. Die eenheid het as 'n reserwe -regiment gedien totdat dit tydens die Tweede Wêreldoorlog tot aktiewe diens geroep is, waarna dit in die Stille Oseaan -teater optree as deel van die 96ste Infanteriedivisie. Die eenheid het na die oorlog teruggekeer na reserwestatus totdat dit in 1952 gedeaktiveer is. Die regiment is in 1999 weer as 'n opleidingseenheid geaktiveer.
Die 382ste Infanterieregiment is die eerste keer op 5 September 1918 in die Nasionale Weermag saamgestel en in die 96ste Afdeling ingedeel. Dit is minder as drie maande later, op 30 November 1918, gedemobiliseer. 
Die regiment is op 24 Junie 1921 in die georganiseerde reservate (voorganger van die Amerikaanse weermagreserwe) hersaamgestel en is ingedeel in die 96ste afdeling (later weer aangewys as die 96ste infanteriedivisie). Die 382ste is in Desember 1921 georganiseer met sy hoofkwartier in Medford, Oregon. 
Die eenheid is op 15 Augustus 1942 in aktiewe diens beveel, en is in Camp Adair, Oregon, herorganiseer vir diens in die Tweede Wêreldoorlog. As deel van die 96ste Infanteriedivisie het die 382ste deelgeneem aan die Slag van Leyte van Oktober tot Desember 1944 en die Slag van Okinawa van April tot Junie 1945. Die regiment keer terug na die VSA en word op 3 Februarie 1946 in Camp Anza geïnaktiveer, Kalifornië. 
'N Jaar later, op 10 Januarie 1947, is die 382ste Infanterie weer geaktiveer in die georganiseerde reservate (heraangewys as die weermagreservaat in 1952) met sy hoofkwartier in Boise, Idaho. Dit is weer op 1 Maart 1952 geïnaktiveer en onthef van sy opdrag aan die 96ste Infanteriedivisie. Die eenheid is op 17 Oktober 1999 heraangewys as die 382ste Regiment, en die eenheid is herorganiseer om te bestaan ​​uit die 1ste, 2de en 3de Bataljon, elemente van die 75ste Afdeling (Opleidingsondersteuning). 
Die staptoer (op hierdie manier!)
Hieronder is twee voorbeelde van Goju Ryu. Die eerste is van Yamaguchi Goshi, student van Yamaguchi Gogen (The Cat). Die vorm het duidelike Goju -eienskappe en beklemtoon die wortel- en asemhalingstegniek sterk. As 'n Naha Te -vorm sien u 'n bogemiddelde gebruik van oop hand teen vuis, alhoewel beide opvallende metodes verskyn. Die tweede video bevat die bekende praktisyn Morio Higaonna, student van Ei 'ichi Miyazato.
Kanazawa Hirokazu voer die Shotokan -variasie bekend as Hangetsu gepas uit. U sal op sommige plekke soortgelyke spanning sien, met toenemende tempo in latere afdelings. Hierdie veranderende dinamika dui op die veelvuldige invloede op Funakoshi terwyl hy die vorm ontwikkel het. U sal ook groot breë standpunte en arm-/beenbewegings sien, wat ondertekening van Shotokan geword het namate dit ontwikkel het.
Stigter van Wado Ryu, Hironori Ohtsuka, was 'n direkte student van Funakoshi Gichin en 'n belangrike Shotokan -praktisyn. Dit behoort geen verrassing te wees dat die Wado Ryu -verskeidenheid Seishan (ook bekend as Hangetsu aka Seisan) nou verband hou met die Shotokan -weergawe. Tatsuo Suzuki Sensei demonstreer.
Een ding wat ons nog nie genoem het nie, is die uitbreiding van karate buite Okinawa en Japan. Die Koreaanse kuns van Tang Soo Do spoor baie daarvan af tot by Shotokan Karate. Ons sien hier dat Nathaniel Verbeke 'n Tang Soo Do -weergawe van Seisan uitvoer, wat baie van dieselfde eienskappe as die twee vorige video's deel. jy sal 'n bietjie hoë skop sluip in Tang Soo Do is tog Koreaans.
Isshin Ryu volg die Seisan deur Tatsuo Shimabukuro, 'n student van Chotoku Kyan en ander invloede van Shuri. As sodanig is dit die eerste vorm op die toer wat hoofsaaklik oorweeg kan word "Shuri Te ". Dit is belangrik om daarop te let dat die praktisyn in die volgende video, Angi Uezu Sensei, die kata uitvoer terwyl hy spesifieke Isshin Ryu -konsepte soos die vertikale pons insluit. Ondanks die feit dat dit Shuri in plaas van Naha is, bly die embusen soortgelyk, veral in die eerste drie trekke en die draaie na die kant en agter. Een handelsmerk van Kyan -gegeurde Seisan is 'n soortgelyke volgorde teenoor die einde.
Kyan Shorin Ryu
Die volgende snit kom na ons toe via een van Kyan Chotoku se direkte studente: Shimabukuro Eizo. U sal effens hoër standpunte en minder klem op die harde asemhaling opmerk as in die weergawes van Goju en Shotokan. Alhoewel die beeldmateriaal nogal oud is en op 'n afstand gesien kan word, sal u steeds die streng pas en die aanwending van liggaamsbeweging kan sien.
Moenie mislei word nie, ons is nog steeds in die Kyan -land. Trouens, die vader van ons volgende kunstenaar word dikwels beskou as die individu met die meeste persoonlike tyd onder Kyan. Kyk hoe Shimabukuro Zenpo, die seun van Zenryo, die versnelling, snap en slagkrag van Kyan -styl Seisan demonstreer. Alhoewel die einde effens anders lyk, sal u steeds die draaitegniek opmerk om die laaste teenstander te voltooi.
Vir die volgende video gaan ons terug na Naha Te, maar nie op die standaard Goju -manier nie. Trouens, die volgende kunstenaar is nie sterk beïnvloed deur die gewilde Aragaki/Higaonna/Miyagi -ketting nie, maar het sy wortels na Nakaima Kenri teruggevoer. Sakamoto Tsuguo het bekend geword vir sy Annan -vorm, maar hy voer ook 'n vaardige Seisan uit. Ondanks die Naha -aard van Ryuei Ryu en die noue verbintenis met China, sien u dat Sakamoto Sensei die spoed en versnelling van die vorm beklemtoon, anders as die Kyan -styl. U sal ook opmerk dat hy die hoë standpunte van Kyan- en Tomari -style deel.
Tomari Seisan / Okinawa Kenpo
Hierdie volgende een bied 'n interessante dilemma. Uit historiese konteks kan ons aanneem dat daar waarskynlik op 'n stadium 'n Tomari Seisan was en dat dit moontlik beïnvloed is deur Aragaki Seisho, Matsumora Kosaku en Iha Kotatsu. Daar is egter 'n Tomari Seisan wat in die moderne kultuur ronddryf wat heeltemal nie met hierdie mans verband hou nie.
Tomari Seisan, soos dit vandag gevind kan word, dateer terug na Ryukyu Kempo, 'n styl wat Oyata Seiyu genoem het. Interessant genoeg het Oyata sy Seisan ontvang van Nakamura Shigeru, dieselfde man wat Odo Seikichi van Okinawa Kenpo geleer het. Nie so toevallig nie, die "Tomari Seisan " van Ryukyu Kempo en "Seisan " van Okinawa Kenpo is identies. Die probleem is dat Nakamura Shigeru Seisan van Kuniyoshi Shinkichi gekom het. Kuniyoshi was een van die primêre studente van Sakiyama Kitoku, die reismaat van Nakaima Kenri (Ryuei Ryu) en een van die individue wat Seisan -konsepte na Okinawa teruggebring het. Sakiyama is grootliks ingedeel in die Naha -aar van dinge, en Kuniyoshi het in die dorp Nago gewoon. As sodanig het Okinawa Kenpo Seisan feitlik niks met Tomari te doen nie, en daarom het Ryukyu Kempo en Seisan ook min met Tomari te doen. Daar kan aangevoer word dat beide Nakamura Shigeru en Oyata Seiyu Tomari -invloed gehad het in hul kunste, wat waar is (Nakamura met Motobu Choki en Oyata met vorige ervarings voor Okinawa Kenpo). Maar soos ons gesien het, is baie instrukteurs beïnvloed deur Tomari, sommige baie meer as Nakamura en Oyata (naamlik Kyan), en daarom sal ons wemel van Tomari Seisans as almal wat deur Tomari geraak word, as sodanig bestempel word. Verder is die Okinawa Kenpo Seisan goed gedokumenteer dat dit van Kuniyoshi afkomstig is en word dit behou deur beide Okinawa Kenpo en Ryukyu Kempo. Moontlike verskille in bunkai alleen sou nie so 'n geografiese naamsverandering regverdig nie.
Met hierdie skrywe het ek nie die verduideliking vir hierdie saak blootgelê nie.
Kyk hieronder Oyata Seiyu Sensei demonstreer Tomari Seisan (geleë op 2:43 in video) en Odo Seikichi Sensei wat Seisan uitvoer:
Laaste maar beslis nie die minste nie, is Uechi Ryu. Uechi Kanbun het aansienlike tyd in China deurgebring en 'n kuns ontwikkel wat Chinese elemente meer bewaar het as die meeste. In die volgende video demonstreer Uechi Kanei, seun van Kanbun, sy weergawe van Seisan. Uechi Ryu is oorspronklik onderrig met slegs drie kata: Sanchin, Seisan en Sanseirui. U sal ooreenkomste met ander weergawes van Seisan in die begin van Kanei se patroon sien, maar binnekort kom beduidende verskille na vore. Die mees unieke aspekte is die volgehoue ​​gebruik van oop hande en lang bykomende konsepte in die middel en einde van die vorm.
Hoofstuk 18: Die wondende gewond
Vandag 'n jaar gelede was ek in Dhahran, Saoedi -Arabië, gestasioneer. Ek het my vierde miltsiekte -entstof gekry. Dis toe dat my probleme begin het. Tot op daardie tydstip het ek 175 pond geweeg, 5 𔄃 ″, uitstekende fisiese toestand. Daardie aand het ek 'n hewige koors gehad en my liggaamlike toestand het die volgende paar weke steeds versleg. Gedurende daardie tyd het ek gesigshare verloor, my testikels het tot die grootte van 'n grondboontjie gekrimp - die regte een wat ek kon vind. Ek het vinnig gewigstoename gekry, hoofsaaklik in die vorm van onderhuidse vet, ly aan gemoedsveranderinge, het erge pyn in die lies, en ek het spierkrag verloor. Ek het van 'n normale oefenbankpers van 280 pond na minder as 100 gegaan, en dit was minder as twee weke. . .
Toe ek in Mei gereed was om Saoedi -Arabië te verlaat, het ek saam met 'n nuwe vliegchirurg besoek afgelê. Hy het my rekords nagegaan en die sterk verband tussen 'n skoot op die een dag en die volgende dag siek opgemerk. Hy het ook opdrag gegee dat ek 'n VAERS-verslag by 'n mediese onderneming van die Air Force, wat op dieselfde kompleks geleë is, ingedien het. Ek het die verslag opgestel, ek het geloop en 'n lugmag - 'n senior lugmagdokter het uitgekom en die verslag geblokkeer. Hy het agterop die bladsy geskraap dat hy nie dink dat dit verband hou nie, dat ek 'n uroloog moet sien, en as die uroloog dit eens het, sou hy voortgaan om die verslag in te dien. As hy gevra het, of as hy na my rekords gekyk het, sou hy sien dat ek meer as ses maande onder mediese sorg, spesialisversorging was. [I]
'Meneer, hulle sê dat hulle my nie daar sal laat kom om te getuig nie.' David Ponder se stem weergalm oor die telefoon. Ek het gewag om te antwoord.
"Luister, moenie bekommerd wees nie. Jen roep Beth Clay op die personeel van die Hervormingskomitee van die Huisregering. Ek sal iemand daar in die hande kry. Glo my, u bevel gaan nie 'n kongreskomitee aanvat nie. " David Ponder is genooi om voor die Huiskomitee oor Regeringshervorming te getuig. Hy het uit Okinawa gebel.
"Ek hoop nie, meneer." Alhoewel ons die verblyf gekry het, was David steeds bekommerd dat hy in Okinawa sou bly. Dit was omdat lede van sy bevel vir hom gesê het dat hy in Okinawa sal vertrek totdat die verblyf opgelos is en/of die saak opgelos is, alhoewel sy eenheid voorberei het om terug te keer van die ontplooiing van sewe maande in die eerste week van Oktober 2000 .
Toevallig het die Huiskomitee oor Regeringshervorming in die eerste week van Oktober 2000 nog 'n verhoor gehou oor die program vir die miltsiekte -entstof. Die komitee het reeds in April 2000 'n buitengewoon veroordelende verslag uitgereik, na ongeveer agt of nege verhore. Die verslag was spesifiek krities oor DoD se mediaveldtog teen lede wat geweier het om die entstof te aanvaar, en dit het 'n moratorium op die hele program gevra. In 'n interessante opmerking oor die stand van militêre-siviele aangeleenthede, het mariene majoor-generaal Randall West, 'n Cobra-vlieënier van 'n bekende en belangrike man vir die AVIP, onmiddellik 'n perskonferensie gehou om die verslag van die komitee te weerlê. Dit was verrassend en ontstellend om te hoor hoe 'n senior militêre offisier 'n komitee van die kongres kritiseer vanweë sy onenigheid met 'n DoD -program.
'Moenie bekommerd wees nie, David. Ons kry jou hier. " Ek het dit met meer oortuiging gesê as wat ek gevoel het. Ek was in my huis in Quantico, Virginia. Ek moes Okinawa vroeg verlaat weens mediese behoeftes van een van my dogters. Die Marine Corps was redelik tegemoetkomend deur my na Quantico te stuur om naby die nodige mediese sorg te kom, maar dit beteken dat ek uit die verdediging verwyder is. Ek was nou 'n aanklaer, terwyl ek my miltsiekte -sake behou het wat onderhewig was aan die verblyf.
"Ons bring jou hierheen." As David se bevel hom nie gestuur het nie, was ek nie seker wat ek sou doen nie. David se vrou, Jennifer, was baie aktief in die lobby vir David met lede van die kongres. Ek het gehoop dat sy 'n mate van druk sou kon plaas op 'n verteenwoordiger wat op sy beurt die hitte op David se bevel sou plaas. Ek was al ver oor my kop. 'N Appèl -verblyf was bo my salaris as kaptein, maar die algemene amptenare wat die kongres se verslae teen die parlement weerlê, was ver uit my diepte.
Toe ek die saak van David Ponder in Okinawa uitvoerig verduidelik, was my eerste gedagte om dit vinnig te hanteer en verder te gaan. Soos ek meer geleer het oor 10 U.S.C. §1107, was ek geskok, maar opgewonde, as 'n advokaat. Ek het nooit regtig gefokus nie, en dit was ook nie vir my besonder vrugbaar om in die hof te redeneer oor die veiligheid van die miltsiekte -entstof nie. Ek was self skepties oor mense wat negatiewe reaksies rapporteer. Ek het in die Rayburn -gebou op 5 Oktober 2000 op 'n stoel reg agter David Ponder gesit, en ek het 'n ander gedagte gehad. Ek het na menslike tragedies gekyk en geluister. Een vrou, die vrou van die bioPort -werker Richard Dunn, het verduidelik hoe haar man aan 'n sistemiese reaksie op die entstof gesterf het. Die lykskouer van Ionia County, Michigan, het aangekondig dat Richard Dunn ontsteking in sy hele liggaam het as 'n reaksie op die entstof. Mnr. Dunn het in Mei sy elfde skoot van die miltsiekte -entstof geneem. Hy sterf op 13 Julie 2000. Richard Dunn moes dieselfde foto's neem as dienslede, sowel as jaarlikse boosters, omdat hy van die diere by BioPort versorg het.
Onmiddellik na die verklaring van die lykskouing het BioPort 'n algemene ontkenning uitgereik, insluitend 'n bewering dat hulle nog nooit iets van sulke reaksies by die aanleg gehoor het nie. Hierdie verklaring was moeilik om te verklaar met die getuienis van die heer Dunn se vrou, wat beweer het dat BioPort eintlik verskeie kere gebel het om te sien hoe dit met Richard Dunn gaan en dokters vir hom gebel het. Hoe dan ook, haar getuienis en die bevinding van die lykskouing was vir my betekenisvol, want dit bied 'n mate van regshoop vir David Ponder, Jason Stonewall en Vittolino Arroyo.
'N Deel van die grondslag vir die uitspraak van die regter in ons sake was dat ons geen ernstige nadelige reaksie op die entstof kon toon wat sou regverdig dat iemand die skoot weier nie. Toe ek na sommige van die verhale van mense op die paneel luister, het ek besef dat daar ernstig beseerdes was. Een jong man, wat onmiddellik nadat hy 'n skoot gekry het, letsels wat soos brandmerke op sy hele lyf gelyk het, getuig het oor hoe hy sy sig verloor het en steeds mediese probleme ondervind het. Ongelooflik het sy pa ook in Viëtnam in die weermag gedien en kanker van die ontbladerende agent Orange gekry. 'N Weermagleier, John Irelan, het uiteengesit hoe dokters van die lugmag geweier het om sy siekte met miltsiekte te verbind en sy inlewering van 'n VAERS -vorm geblokkeer het.
Hierdie weiering van militêre dokters om selfs negatiewe reaksies te erken, was 'n algemene tema wat ek deur baie dienslede gehoor het. Dit was ontstellend, want dit het majoor -generaal West, in die paneel wat ons gevolg het, toegelaat om te beweer dat "van al die mense wat vandag hier was, slegs een persoon is wat 'n mediese diagnose het wat dit direk met entstof verbind." [Ii ] Met ander woorde, as militêre dokters dit nie as miltsiekte verwant diagnoseer nie, is dit nie miltsiekteverwant nie, en daarom is daar regtig nie soveel nadelige reaksies nie. Selfs om te reageer op die lykskouingsverslag wat 'n sistemiese reaksie op die entstof gevind het, het General West beweer dat "[hier] ander mediese kenners is wat meen dat [die dood] nie [AVIP -gekoppel] was nie." [Iii] Dit het vir my duidelik geword die weermag wou hê dat dit 'n stryd van kundiges sou wees, en die DoD kon altyd sy eie mediese personeel opdok, en hoe sou iemand dit kon sien, gegewe die geklassifiseerde aard van DoD -entstofnavorsing? En wie sou dit waag om die onpartydigheid of mediese mening van 'n dokter te bevraagteken, al was hulle in wese onder bevele en wou hulle sê wat hul werkgewer wou sê?
Dit is nog 'n slegte aspek van die miltsiekteprogram - die kompromie van militêre mediese spesialiste in diens van 'n korrupte en onwettige DoD -entstofprogram. Verslag na kongresverslag en ondersoek na kongresondersoek toon dat militêre personeel nie die nodige inligting oor entstowwe of medisyne meegedeel het nie, en nog erger dat hulle dit slegs moes neem. Die kongres- en GAO -verslae beskryf dit herhaaldelik, van die gebruik van ondersoekmedisyne in die Golfoorlog tot mislukte rekordpogings in Bosnië met die encefalitis -entstof. Die miltsiekte-entstof was in 'n groot mate nie anders nie, omdat die DoD dit sedert die aanvang van die program 'n 'bevelvoerderprogram' gemaak het. Gee mediese sorg aan dienslede aan 'n personeelbeampte van 'n bevelvoerder wat uitsluitlik verantwoordelik is vir die uitvoering van die "bevelvoerderprogram", met so 'n triviale oorweging dat wette of mediese etiek in die vullis gegooi word.Mediese beamptes het niks anders as gesprekspunte rondom die AVIP gekry nie, heeltemal uit DoD -inligtingsskyfies en 'n DoD -webwerf. Toe ek die groepchirurg vir die derde kragdiensondersteuningsgroep ondervra het, het hy erken dat dit uitdruklik die geval was, terwyl hy steeds die program verdedig het.
Tydens die regstreekse ondersoek van die regering het die dokter uitgebreide, uitspraak gemaak oor die doeltreffendheid van die AVA teen aërosoliseerde miltsiekte. Toe ek hom uitvra oor die vervaardiger se IND -aansoek wat in 1996 ingedien is, was hy nie daarvan bewus nie. Sy antwoord was dat daar ''n paar politieke gevolge kan wees waarom hulle dit ingedien het. Ek weet nie. "[V] Ek het hom uitgevra oor die rhesus -aapstudies met behulp van die AVA en sy kennis daarvan.
V:. . . het u die werklike resultate van die studie gelees?
A: Ek het nie die werklike studie gelees nie.
V: Nou, hoe weet u dan dat dit is wat u gesê het? Waarop is u getuienis gebaseer?
A: Gebaseer op die inligtingsbriewe wat ek kry. Ek het ook na die DoD -miltsiekte -webwerf gekyk, en dit is inligting daaroor ons het -
Wat vir my interessant was oor die uitruil, was nie net sy onkunde oor die mees basiese aspekte van die entstof of die program nie, maar dat mense wat die entstof weier, wat steeds pasiënte is soos enige ander pasiënt, nou 'hulle' en die dokter en die DoD was "ons."
Dit is wat gebeur met diegene wat weier. Selfs dokters, wat meer moet waardeer as wat die pasiënt vrees vir die neem van skote, het yweraars geword ter verdediging van die miltsiekteprogram. In geen ander regime vir mediese behandeling vind ons dokters op slot by 'n militêre bevelvoerder oor die aard van 'n medikasie of behandeling nie. Die DOD en militêre leiers het byvoorbeeld geen inligtingsgidse of mediese inligting oor hepatitis B verskaf nie. Of Japannese enkefalitis. In hierdie gevalle het die bevelvoerder op die deskundige advies van die dokter staatgemaak om die bevelvoerder te adviseer oor die behoefte aan 'n spesifieke behandeling of mediese ingryping. Op een of ander manier met die AVA is die hele proses egter omgekeer. Die historiese voorstelling van die bedreiging van biologiese oorlogvoering was van so 'n aard dat bevelvoerders nou in die posisie was om dokters te adviseer oor die noodsaaklikheid van behandelings en, nog belangriker, oor die geskiedenis, agtergrond en veiligheid van sulke behandelings. As die dokter in die Stonewall-verhoor in 'n basiese mikrobiologie-handboek gekyk het, sou hy gevind het dat onder die ses en dertig entstowwe die miltsiekte-entstof die enigste was wat in die kategorie 'spesiale immunisering en eksperimentering' gelys is [vi]
Ongelukkig het militêre dokters, nie-krygers in 'n krygskultuur, in biologiese oorlogvoering 'n kans gevind om in 'n posisie te wees wat tot dusver ongehoord was vir militêre dokters, as 'n soort 'intelligensiebeampte vir biologiese oorlogvoering', wat hul mediese kundigheid gebruik om bevelvoerders te adviseer oor die "bedreiging" van siektes deur middel van biologiese aanvalle. In die verlede was die bedreiging van siektes vir die weermag nie anders as vir die burgerlike bevolking nie en die rol van die militêre dokter was baie soos die van 'n burgerlike dokter: behandel mense vir siektes en beserings, gebruik sover moontlik voorkomende medisyne. In die Golfoorlog en na die Golfoorlog het dokters spesiale adviseurs geword wat verantwoordelik was vir die versekering dat 'n entstof-wat nou as 'n deel van 'totale magbeskerming' beskou word-aan die troepe toegedien word, ongeag wat. Militêre dokters tree al te gewillig in hierdie rol en laat vaar professionele objektiwiteit in 'n poging om 'deel van die span' te wees. 
Die mediabombardement rondom die miltsiekte -bedreiging het dokters in staat gestel om hulself te oortuig dat dit noodsaaklik is vir hul betrokkenheid. As dit sielkundig verstaanbaar is, is dit steeds professioneel onverskoonbaar. Dokters het 'n etiese plig teenoor hul pasiënte buite hul werk as beamptes, net soos prokureurs teenoor die wet doen. As 'n bevelvoerder aan sy personeel se regteradvokaat sê dat hy dit oorweeg om onskuldige burgers te vermoor, sal die prokureur nie net die bevelvoerder moet aanraai om dit nie te doen nie, maar om hom te weerhou om sodanige onwettige optrede te voltooi of om hom toe te gee vir die oortreding as hy vorentoe gaan. George Annas het in sy uitstekende artikel oor hierdie onderwerp hierdie vraag aangespreek met betrekking tot militêre dokters.
Wat moet dokters in die weermag doen as hulle gevra word om ondersoekagente toe te dien sonder die ingeligte toestemming van die soldate? Selfs al is sodanige administrasie wettig. . . dit is oneties en die bevele volg is geen verskoning vir onetiese optrede nie, selfs nie in gevegte nie. Dit wil voorkom asof die enigste regverdiging wat 'n dokter kan hê om sonder toestemming aan die toediening van eksperimentele of ondersoekende agente deel te neem, is dat die dokter opreg glo dat die middels terapeuties is onder bestrydingstoestande. Dit is 'n moeilike posisie om te verdedig, want oorlog verander nie die ondersoekende aard van 'n middel of entstof nie. So 'n besluit sou ook in stryd wees met militêre regulasies, wat lui dat hoewel 'n dienspersoon standaard mediese behandeling moet aanvaar of 'n krygsraad moet kry, hulle nie verplig is om ingrypings te aanvaar wat nie algemeen deur die mediese professie as standaardprosedures erken word nie.
'N Verwante vraag is of die militêre dokter hoofsaaklik verantwoordelik is vir die gesondheid en welsyn van die soldate onder die sorg van die dokter (soos in die burgerlike lewe) of die mediese belange van die soldaat-pasiënte aan die militêre missie moet onderwerp. Opvallend is dat daar geen geskrewe beleid of standaardbeskouing oor hierdie vraag in die weermag is nie. Hierdie kwessie verdien kritiese aandag in vredestyd, omdat dit nie tydens oorlogstyd vatbaar is vir rasionele denke nie. 'N Onomwonde beleid wat tradisionele pasiëntgesentreerde etiek handhaaf, hoewel dit nie wetlik vereis word nie, blyk die mees verantwoordelike posisie te wees vir Amerikaanse militêre dokters. [Vii]
Ongelukkig was daar nog geen onomwonde beleid deur die onderskeie diensgeneeskundige oor die rol van die militêre dokter nie. In die geval van die miltsiekte -entstofprogram, is dit belangrik om te besef dat ons nie in 'n oorlog was nie. Die reël met betrekking tot ingeligte toestemming het gegaan van die absolute posisie van die Neurenberg -kode, na die noodtoestand van Desert Storm in die oorlog, tot die potensiaal van terrorisme in die vredestyd. Dit gebeur met baie min wetenskaplike of openbare debat en nieteenstaande die skade wat die Tweede Wêreldoorlog, Koreaanse, Viëtnam en nou Golfoorlog -veterane gely het deur ondersoekende behandelings wat sonder ingeligte toestemming toegedien is. Mnr. Annas, wat 'n regsgraad en 'n magistergraad in openbare gesondheid van Harvard het, het voor die FDA -reëlskommissie getuig oor die kwytskelding van reël 23 (d).
In Desember 1995 is ek uitgenooi om deel te neem aan 'n vergadering oor reël 23 (d) wat geborg word deur die presidensiële advieskomitee oor Golfoorlogsveterane se siektes. Tydens die vergadering het die DOD -verteenwoordiger voortdurend na Amerikaanse soldate verwys as "die kinders" en die verantwoordelikheid van DOD om "die kinders" te beskerm. Ek het waarskynlik te lank gewag om vir hom te vertel dat ek dit aanstootlik gevind het, maar hy het om verskoning gevra vir sy woordkeuse. Die woorde is nietemin sprekend. Reël 23 (d) behandel Amerikaanse soldate soos kinders en pas die basiese reëls vir navorsing oor kinders toe op toestemming - iemand anders neem die besluit vir hulle omdat hulle as te onvolwasse beskou word. Vir 'n volwassene is dit altyd 'n belediging vir menswaardigheid en oneerbiedig teenoor persoonlikheid. In hierdie verband is reël 23 (d) 'n fout en 'n afwyking. [Viii]
Hierdie verwysing na soldate as "kinders" het 'n ander, meer subtiele, oortuigende gebruik. Hoewel Annas die gebruik as afbrekend beskou het ten opsigte van toestemming van volwassenes, word dit ook aan die luisteraar oorgedra dat die spreker kinders wil beskerm, en wie kan redeneer dat die beskerming van kinders nie 'n waardige doel is nie? Soos mnr. Annas gesê het, is militêre lede natuurlik nie kinders nie.
Mnr. Annas was ook ontsteld oor die aandrang van die DoD dat die kwytskelding van reël 23 (d) in plek is "in ooreenstemming is met wet en etiek." Soos hy opmerk,
Soldate is nie toerusting nie. Hulle het getalle, maar hulle behou hul menslikheid en basiese menseregte. DOD moes 'n derde soort moed gehad het - die moed om sy fout te erken - en die FDA gevra het om reël 23 (d) op te skort en hierdie nuttelose klad op ons militêre wette te verwyder. In plaas daarvan, toe Openbare Burger 'n versoekskrif aan die FDA versoek om die reël in 1996 te herroep, ondersteun DOD die voortgaan van die afstanddoening van toestemmingsreël as 'volledig in ooreenstemming met wet en etiek'. Medio 1997 het die FDA gevra vir openbare kommentaar oor wat van die reël moet word. Die antwoord bly eenvoudig: dit moet herroep word omdat dit in stryd is met elke kode en etiese beginsel wat sedert die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is om navorsing met menslike onderdane te reguleer, en dit is onaanvaarbaar dat bevelvoerders soldate in navorsingsvakke kan verander. [Ix]
 Hierdie verskynsel is geensins beperk tot dokters nie. Ek het opgemerk dat baie ander nie-vegterende personeeladviseurs skuldig was aan dieselfde doen, professionele leerstellings laat vaar het in 'n poging om bevelvoerders te behaag en 'die werk te doen'. Prokureurs wat as advokate vir personeelregters dien, is daarvoor bekend, wat dikwels optree asof hulle die persoonlike prokureur van die bevelvoerder is. Ek het klasgegaan deur advokate van senior regters, meer as een, wat gesê het dat 'die uitdaging nie net is om die bevelvoerder te vertel wat die wet is nie, maar om 'n manier te vind om hom te laat doen wat hy wil, om te pas dit binne die wet. " Ek noem dit spin. Dit is beter om aan 'n bevelvoerder te sê dat sy optrede onwettig is, verdedig die standpunt as dit eerlik gehou word en ly die gevolge daarvan as om 'n mens se regsmening te prostituteer en 'n geleerde rasionalisering te onderneem om te regverdig om saam met die bevelvoerder te gaan.
[i] Getuienis van majoor Jon Irelan, Amerikaanse weermag, voor die hervormingskomitee van die huisregering, 5 Oktober 2000.
[ii] Getuienis van MGen Randy West, USMC, voor die Hervormingskomitee van die Huisregering, 5 Oktober 2000.
[iv] "Departement van Verdediging Antrax -entstofprogram vir immunisering AVIP: Onbeproefde magbeskerming," Verslag van die Huis Komm. Oor die hervorming van die regering, 3 April 2000, p.3.
[v] Getuienis van Cdr Gregory Chin, USN, in VS teen Stonewall, rekord op p.81.
[vi] Beginsels en praktyk van aansteeklike siektes, 4de uitg., p. 2770 (1995).
[vii] George J. Annas, "Beskerming van soldate teen vriendelike vuur: die toestemmingsvereiste vir die gebruik van ondersoekmiddels en entstowwe in gevegte," Amer. J. of Law and Medicine, Vol. 24, 1 Januarie 1998.
Om te veg
Lede van die 77ste Infanteriedivisie op Okinawa.
Doss, wat in 1919 in Lynchburg, Virginia, gebore is, was 'n sewende dag Adventiste wat moreel verplig was om niemand skade te berokken nie. Soos die verhaal sal afspeel, het sy godsdienstige oortuigings niks gesê oor die verbod op die redding van lewens nie.
Toe die oorlog uitbreek, het Doss vrywillig aangebied met die begrip wat dit vir hom beteken. Na baie moeite het Doss sy weg gevind na die Medical Detachment, 307ste Infanterie, 77ste Infanteriedivisie op die eiland Okinawa. Toe die Amerikaners die eiland op 1 April 1945 binnegeval het, het hulle 'n geveg begin wat byna drie maande lank sou voortduur.
Einde April sou Doss en sy eenheid teëkom met die kronkelende funksie wat later Hacksaw Ridge sou heet, en die res is geskiedenis. En nou Hollywood.
Terwyl die manne van die 1ste Bataljon opkyk na die 400 voet getande platorand, weet hulle dat 'n geveg vir hulle voorlê. Hulle het wreed vir elke sentimeter van die eiland geveg en die afskaling van hierdie rant gaan die aanval baie verraderliker maak.
Net toe die mans die bokant bereik en vorentoe begin druk, begin 'n storm van vooraf vasgemaakte artillerie, mortier en vuurwapenvuur op hulle reën. Met die 400 voet daling agter hulle en die hewige Japannese vuur wat voorlê, het die slagoffers vinnig begin toeneem.
Binne 'n kort tydjie het meer as 75 mans ongevalle geword en die res van die eenheid is teruggedwing. Maar nie Desmond Doss nie.
Desmond T. Doss (1919-2006), Medal of Honor-ontvanger.
Omdat hy geweier het om die moordgebied te verlaat, kruip hy in plaas daarvan van slagoffer na slagoffer en verleen hulp en troos aan die gevalle. Dan, in wat slegs beskryf kan word as 'n merkwaardige fisieke prestasie wat slegs deur die dapperheid wat dit vereis het, oortref het, het hy die onverklaarbare gedoen.
Een vir een het Doss elke man na die rand van die krans gedra en dit dan in 'n tou-gesteunde rommel oor die rand laat sak en terug na vriendelike lyne. Almal van hulle.
Alhoewel hierdie aksie self die Medal of Honor alleen waardig kon wees, was Doss nog nie klaar nie, aangesien meer stryd voorlê en meer mans hom nodig sou hê.
Op 2 Mei is 'n soldaat gewond en bevind hy homself vinnig 200 meter voor die lyne tussen intense Japannese en Amerikaanse vuur. Alhoewel dit maklik 'n sekere doodsvonnis vir die gemiddelde man kon gewees het, het die gemiddelde man nie Desmond Doss in hul span nie.
Terwyl hy meer as 200 meter masjiengeweer geveg het, het hy die man gered en na veiligheid teruggekeer. Net twee dae later het vier mans hulself geval en gewond terwyl hulle 'n swaar verdedigde Japannese grot aangerand het.
Slegs 8 meter van die vyand af was hierdie mans in 'n haglike situasie totdat Doss saamgekom het. Doss het 'n granaatstort gekry en na die mans gegaan, hul wonde behandel en weer een vir een uitgehaal. Tog was hy nie klaar nie.
Vervolg op bladsy twee
Deur Glenn Barnett
Eeue lank was gewonde soldate uit elke nasie verantwoordelik vir baie van hul eie sorg. Mediese aandag was primitief en dikwels nie 'n hoë prioriteit vir militêre beplanners buite die offisierkorps nie. Siek en beseerde mans moes hul eie pad huis toe vind vanaf verre slagvelde. Leërs van dienspligtiges onder bevel van 'n ongevoelige koninklikes was onvoorbereid om mans wat in oorlog vermink is, voldoende te versorg en te vervoer. Ryk edeles wat dit kon bekostig, het dikwels hul eie dokters na die slagveld gebring om hul siektes te behandel. Die gewone soldaat sterf waar hy val.
Amputasies, indien enigsins uitgevoer, was onuitspreeklik primitief. Gangreen en siektes is passief as onvermydelik aanvaar. Oorlewende veterane wat verblind of doof of traumaties geamputeerdes was, het die res van hul lewens as liefdadigheidsgevalle deurgebring deur aalmoese by verbygangers te smeek.
Alles wat in die 18de eeu begin verander het toe beter medisyne gekombineer met vinniger vervoer beskikbaar geword het. Groot vordering in die sorg vir die gewondes het ontstaan ​​uit die Krimoorlog en die Amerikaanse burgeroorlog. Die poging is gelei deur versorgers soos Florence Nightingale, Clara Barton en Walt Whitman. Ambulanse met perde en gewone militêre hospitale met moderne toerusting was een van die nuwighede.
Teen die Eerste Wêreldoorlog het gemotoriseerde ambulansdiens ongevalle van voor na behandelingsentrums gebring met opgeleide personeel. Spoorlyne het hulle relatief gemaklik na hospitale in die agterste gebied vervoer, en stoomskepe het gewonde Kanadese en Amerikaners binne 'n relatiewe kort tyd veilig oor die waters huis toe gebring. Maar die vooruitgang in die mediese wetenskap in die Tweede Wêreldoorlog was 'n eksponensiële sprong in die redding van lewens en die gerief en herstel van gewonde soldate.
50 000 dokters
Die Tweede Wêreldoorlog het op 'n stil Sondagoggend in Hawaii skielik vir die Verenigde State begin. Net soos alle ander takke van die weermag, moes die Amerikaanse weermag se mediese departement vinnig sy geledere opswel om die uitdaging van totale en wêreldwye oorlog die hoof te bied.
Anders as die strydende takke van die weermag, kwalifiseer nie net enige rekrute of personeellid vir hierdie hoogs tegniese diens nie. Opgeleide mediese personeel was nodig, en baie daarvan. Onder die stilswyende rigting van chirurg -generaal Norman T. Kirk het die departement vinnig gegroei. Uit 'n vredestydse weermag met slegs 1200 dokters, het die departement teen die einde van die oorlog in Europa uiteindelik tot 50 000 dokters aangewys. Vir die eerste keer in die geskiedenis was 83 van die dokters van die weermag vroue.
Twee weermagchirurge skrop op ter voorbereiding van 'n chirurgiese prosedure by 'n noodhulpstasie. Alhoewel beduidende vordering gemaak is in die behandeling van ongevalle tydens die Tweede Wêreldoorlog, was toestande dikwels spartaans.
Boonop het 15 000 tandartse die weermag uniform gedra. Tweeduisend veeartse het die beserings van pakdiere behandel en toesig gehou oor hul slag vir kos. Die aantal verpleegsters in die Army Nurse Corps (ANC) het van 1 000 tot 52 000 gestyg. Teen Junie 1944 is alle verpleegsters as offisiere aangestel. Die departement het ook 1 500 dieetkundiges, 1 000 fisioterapeute en 18 000 administrateurs ingeroep.
Benewens die aangewese professionele persone, het duisende gewone GI's gedien as medici, rommeldraers en ambulansbestuurders. Mans het gereeld as vrywilligers vir hierdie pligte gewerk op grond van godsdienstige oortuigings of pasifistiese sentiment. Die aantal mans wat vir die weermag benodig word, weerspieël maar sluit nie die parallelle groei van mediese personeel in wat deur die vloot benodig word nie.
By die departement se taak was die feit dat dit by die uitbreek van die oorlog min mediese instrumente gehad het. Die meeste van die toerusting is in Duitsland vooroorlog gemaak. Geen nuwe besendings kon verwag word nie. 'N Hele nuwe vervaardigingsbasis moes in die Verenigde State geskep word om die duisende instrumente en medisyne te vervaardig wat nodig sou wees.
Sommige kreatiewe tandartse van die weermag het bevind dat deur klein balletjies akrielhars te bak en volgens spesifikasies te verf, kunsmatige oë wat ligter, sterker en veiliger was as die in glas vervaardigde glasoog, kan maak.
Draagbare chirurgiese hospitale: voorgangers van MASH
Die Mobile Army Chirurgiese Hospitaal (MASH) van die Koreaanse Oorlog wat in die film- en televisiereekse uitgebeeld word, is die weermag se mediese eenheid van die gewilde verbeelding. Maar die ontstaan ​​van MASH is uit nood gebore in die vyandige oerwoude van Nieu -Guinee in die Tweede Wêreldoorlog. Hulle is oorspronklik Portable Surgical Hospitals (PSH's) genoem.
Hierdie Spartaanse PSH -tente is opgerig vir groot operasies, soms so naby aan die voorkant dat hulle onder skoot van die vyand was. Hulle het teruggetrek of vinnig gevorder met die lotgevalle van die oorlog. 'N Personeel van 'n volledig toegeruste PSH kon binne twee uur tente, toerusting en personeel uitmekaar haal en op vragmotors laai. Toe vragmotors onbeskikbaar of onuitvoerbaar blyk te wees, is pakmuile of draers gebruik. PSH's is saam met die troepe oor die Owen-Stanley-reeks gevlieg om aan die slag van Buna deel te neem. PSH's was so suksesvol dat hulle gedupliseer is in elke oorlogsteater waar Amerikaners geveg het, en dit was 'n belangrike skakel in die menseketting wat gewonde soldate van die gevegsfront na die tuisfront teruggevoer het.
Respek vir die Medic
Die voorste linie van die hele mediese operasie was bekend as die hulpman of geneesheer. Die dokter was nie 'n opgeleide geneesheer nie, maar hy het uitgebreide weermagopleiding in noodhulp gehad. Tydens die bootkamp is die medici soms bespot deur hul mede-grunts, maar dinge het verander in die geveg. Toe was die nederige dokter universeel geliefd onder die soldate.
Die geneesheer was die man wat die blase opgejou en reggemaak het. Hy het aspirien gegee vir die verkoue van die kop en kyk na die suiwerheid van sy eenheid se drinkwater.Die spotprenttekenaar Bill Mauldin noem hom 'die huisdokter van die privaat soldaat'. In die geveg was hy die een wat na verwagting sy gewonde kamerade onder skoot sou red. Die pynlike kreet van "Medic!" het hom op die vlug geslaan. Dit was die vinnige reaksie van die geneesheer en sy rommeldraers onder gevaarlike omstandighede, met noodhulp, toediening van toernette, inspuiting van pynstillende morfien en 'n ongeval van voor na die agterste hospitale, wat verantwoordelik was vir die redding van baie lewens.
'N Marinekorpsman gee 'n drankie water aan 'n gewonde marinier op die eiland Guam in die Stille Oseaan. Benewens die duisende ongevalle wat deur die mediese personeel van die Amerikaanse weermag behandel is, het die Amerikaanse vloot ook baie opgelei vir die oorlogspoging.
Mauldin vertel een verhaal oor die medici in sy boek Voorlangs. Die verhaal fokus op die gevegskenteken wat 'n voorste vegsoldaat van die agterste troepe onderskei het. Dit was 'n simbool van eer wat 'n man sy gevegsvergoeding van $ 10 per maand verdien het, en die troepe was trots daarop om dit te dra.
In een van die voorvalle wat soldate in oorlogstyd kwaad maak, is hierdie kentekens - en die ekstra betaling wat hulle aangedui het - van die mediese personeel verwyder. Die rede was dat onder die voorwaardes van die Genève -konvensie medici nie gevegsoldate in die voorste linie sou wees nie. Die besluit is skynbaar geneem vir die veiligheid van die medici. Of so het hulle gedink. Daar was 'n onmiddellike herrie van die troepe. Dit kom nie soseer van die medici as van hul GI -vriende wie se lewens hulle gered het en in wie se sorg hulle toevertrou is nie.
Een soldaat het die uiteindelike bedreiging aangebied: 'Wag, Ernie Pyle hoor hiervan!' Die generaals het die boodskap gekry, en die gevegskentekens is spoedig by die medici herstel.
Niemand kon die dapperheid van die hulpman skuldig maak nie. Teen die einde van die oorlog is vyf medici in die Europese teater met die ere -toekenning bekroon. Honderde meer het Silver en Bronze Stars gewen.
Verminder die slagoffers van die slagveld
Ideaal gesproke is die stelsel van mediese behandeling ingestel sodat dokters in die voorste linie 'n gewonde man kan behandel waar hy val. Dit het gewoonlik bestaan ​​uit 'n skoot morfien om te voorkom dat hy in skok beland, 'n bietjie sulfapoeier om te voorkom dat sy wonde besmet raak, en 'n vinnige verband om bloeding te stop.
Toe is draagbaars na vore geroep om die pasiënt van die veld af te vervoer na 'n bataljonstasie, miskien 'n kilometer agter die lyne. By die hulpstasie kon deegliker noodhulp toegedien word, 'n diagnose gemaak word en 'n ernstig beseerde man gestabiliseer word. Van daar af is die gewondes gedra of terug vervoer na 'n versamelingsstasie wat die ernstiger ongevalle vir die PSH uitgesorteer het (indien beskikbaar) of die gewondes na 'n opruimingsstasie gestuur wat bestaan ​​uit 12 dokters en 96 aangewese mans.
Sy kop is verbind, 'n gewonde marinier op die eiland Rendova in die Solomons ontvang voortgesette sorg by 'n hulptafel naby die voorste linie.
Die skoonmaakstasie was baie beter toegerus as die mediese personeel, en groot mediese operasies kon onder sanitêre toestande uitgevoer word voordat die ergste gevalle na 'n ontruimingshospitaal ongeveer 12-15 myl agter die lyne gestuur is. Van daar is die ernstig gewonde na 'n algemene hospitaal gestuur, so naby as moontlik aan die huis van die individuele soldaat.
Ander pasiënte het in die ontruimingsstasies gebly terwyl hulle herstel het. In hierdie gevalle het die personeel probeer om die hospitaal so terapeuties moontlik te maak. Korrespondent Raymond Clapper het uit die 171ste stasiehospitaal in Port Moresby, Nieu -Guinea, gesê: 'Helder blomme word in tuine rondom die hospitaaltente geplant. Baie van die seuns word van die huis af saad gestuur.#8230 Pasiënte werk in 'n tuin van 5 hektaar en kolonel Wilkinson [die bevelvoerder] het 'n waatlemoen van 15 pond buite sy tent gepluk. "
Dit was natuurlik nie altyd moontlik om so georganiseerd te wees nie, maar dit was 'n reuse -stap vir sorg en troos vir soldate tydens enige vorige oorlog. Die sterftesyfer van gewonde soldate het gedaal van 8,1 persent in die Eerste Wêreldoorlog tot slegs 3 persent in die Tweede Wêreldoorlog. Tydens die Burgeroorlog was die sterftesyfer tot 25 persent.
Bestryding van nie -bestrydende sterftes
Selfs meer indrukwekkend as die oorlewing van die strydwond, was die afname in sterftes sonder bestryding. Die sterftesyfer as gevolg van longontsteking het tussen die wêreldoorloë van 24 persent tot 6 persent gedaal. Hierdie vooruitgang in mediese vermoëns word grootliks toegeskryf aan nuwe medisyne en medisyne wat, tesame met vinnige behandeling, die plaag van baie siektes help beëindig het.
Dit het geblyk dat slegs 585 Amerikaanse soldate aan siektes gesterf het uit 918 298 mans wat behandel is. Die kans op oorlewing het verbeter namate die oorlog vorder. In 1943 sterf een uit 700 militêre malariapasiënte. Teen 1944 was die syfer een op 14 000, 'n indrukwekkende rekord, aangesien byna agt miljoen Amerikaanse soldate by die konflik betrokke was.
Die Tweede Wêreldoorlog was die oorlog van die "wondermiddels", en dit is wyd gebruik. In die oerwoudgebiede het mans wat bedreig word deur malaria daagliks tougestaan ​​vir hul dosis atabrien, alhoewel dit hul vel 'n grys geel kleur gegee het. Teen die veertigerjare word gedink dat atabrine meer effektief is as kinien vir malariapasiënte.
Sulfa -middels is ook op groot skaal gebruik om infeksie deur dokters en dokters te voorkom. Penisillienskote is gereeld gegee vir die minste snuffel. Morfien is byna outomaties toegedien aan 'n gevegbeseerde man uit klein spuitpype, 'n soort spuit vir eenmalige gebruik wat 'n halwe gram van die pynstiller bevat. Baie sterftes weens skok is deur hierdie slagveld voorkom, en meer as een GI het aan die dwelm verslaaf geraak.
Die kuns om bloedplasma uit volbloed te maak, is vervolmaak. Dit was baie makliker om plasma te stoor en te stuur as volbloed, en plasma het oral gegaan waar die weermag gegaan het. Maar daar was newe -effekte van haas en onbekende faktore. In teenstelling met volbloed, kan die plasma saamgevoeg word, en spoedig het hepatitis sy weg in die hele voorraad gevind. Weermagdokters het vinnig uit hul foute geleer. In die middel van die oorlog, na duisende gevalle van hepatitis, is die plasmaprogram geskrap ten gunste van die nou algemene bloedbank. Burgers by die huis het tougestaan ​​om bloed vir die seuns oorsee te gee.
'N Weermagarts stel 'n lewegewende vloei van binneaarse plasma op vir 'n gewonde G.I. in die relatiewe veiligheid van 'n uitgrawing op 'n Stille Oseaan -eiland.
Na die oorlog is die gebruik van die plaagdoder DDT verbied weens die rampspoedige ekologiese newe -effekte daarvan. Dit is egter tydens die oorlog baie gebruik om insekte en hul siektes te bestry. Hedendaagse literatuur het DDT 'n 'wondermiddel' genoem, en almal het sy lof besing. Soldate het hul koppe daarmee besoedel om luise en ander ongediertes dood te maak. Dit word oral ter wêreld gebruik vir die vermindering van muskiete. Die liberale gebruik van DDT word selfs toegeskryf aan die stop van 'n tyfus -uitbraak in Napels in Januarie 1944, en dit het miskien duisende militêre en burgerlike lewens gered. Op 'n werklike manier het dokters en soldate uit die Tweede Wêreldoorlog hierdie horing van medisyne en medisyne as 'n reuse vooruitgang in die geneeskunde beskou. Die kommer oor newe -effekte het eers in die prentjie verskyn voordat die oorlogskrisis veilig verby was.
Die Army Medical Department Goes Island Hopping
Aangesien die omvang van die oorlog wêreldwyd was, moes die weermag se mediese afdeling in elke teater dubbele operasies onderhou. In die Suidelike Stille Oseaan, wat begin in Nieu-Guinee en in die daaropvolgende veldtogte vir eilandspring, was die mediese owerhede nie net meer besorg oor siektedraende bakterieë, insekte en muskiete as met vyandelike koeëls nie.
Jungle rot was 'n GI-geïnspireerde naam wat 'n verskeidenheid verskriklike en geheimsinnige swamsiektes insluit wat soldate opgedoen het in die digte reënwoude wat tropiese eilande bedek het. Malaria, disenterie, tifus en 'n aantal ander kwale het meer soldate as die hele Japanse leër laat kantel. Maar die slagoffers was hoog genoeg, en Japannese soldate was onderworpe aan dieselfde afbrekende oerwoudsiektes as Amerikaners. Die Japannese het gewoonlik nie toegang tot die kwaliteit van Amerikaanse soldate nie.
'N Enkele geveg illustreer die doeltreffendheid van die Army Medical Department. In die stryd om Saipan was Amerikaanse slagoffers 3 000 dood en 13 000 gewondes. Van die gewondes is uiteindelik 5 000 na hul eenhede terugbesorg. Uit elke amfibiese veldtog is meer geleer oor hoe om gewonde mans in die geveg te behandel, hulle na die strand te ontruim en dit onmiddellik na waghospitale te stuur vir 'n groot operasie indien nodig. In die Stille Oseaan is waardevolle diens aan die weermag se mediese afdeling gelewer deur inboorlinge van die eiland wat voorrade en toerusting vervoer het, onvermoeid as rommeldraers gewerk het en troepe deur die spoorlose oerwoud gelei het.
Met Merrill 's Marauders
Voorrade vir die operasies in die oostelike Birma moes oor die "bult" van die Himalaya -berge gevlieg word. Gewere, ammunisie, kos en petrol het almal om ruimte geveg met mediese voorraad in vol vliegtuie. Vanaf Chinese vliegvelde is die voorraad op vragmotors gelaai en in lang konvooie in die noordelike gedeelte van die Birma -pad gery en uiteindelik op die rug van Chinese koelte gelaai en muile gepak om die voorkant te bereik. Gewonde soldate beweeg in die teenoorgestelde rigting nadat die kosbare vragte afgelaai is.
In Birma het dieselfde oerwoudsiektes wat die soldate in die Suidelike Stille Oseaan geteister het, die vegters aan beide kante getref. Temperature kan 110 tot 120 grade Fahrenheit bereik. Een infanteris het gesê: 'U kon nie weet waar die sweet geëindig het en die reën begin het nie.' Veldhospitale is langs die Birma -weg opgerig. Hulle het in kwaliteit verbeter namate die vragmotors wat terugkeer, verder noordwaarts gery het. Soos altyd was die reël dat hoe verder 'n gewonde soldaat van voor was, hoe beter die mediese fasiliteite.
'N Amerikaanse chirurg en sy bywonings doen operasies aan 'n gewonde Chinese soldaat in die onlangs bevryde Chinese stad Kwelin. Hierdie operasie vind plaas in 'n draagbare chirurgiese hospitaal, 'n fasiliteit wat naby die voorste linies gevestig is.
Vrywillige chirurge is deur die alomteenwoordige Piper Cub -vliegtuie na afgeleë oerwoudbase gevlieg om slagoffers van Merrill's Marauders in Birma te behandel. Op die terugreis uit die oerwoud kon die vliegtuie elk een slagoffer akkommodeer. Ontruiming deur die lug was tipies voorbehou vir die ernstigste gewondes. Nadat Merrill en sy manne die Japannese vliegveld by Myitkyina verower het, het dr. Gordon Seagrave, wat later die boek geskryf het, Birma chirurg, het die mediese behoeftes van die Marauders bedien deur saam met 10 van sy persoonlik opgeleide Birmaanse verpleegsters in die geveg te vlieg.
Toe Dr Seagrave by Myitkyina aankom, het die Marauders slegs die vliegveld beheer. Japannese troepe het steeds die omringende oerwoud vasgehou en na willekeur op die vliegveld geskiet. Daar was geen tente om die gewondes te beskerm nie, en dr. Seagrave het beveel dat valskerms oor pale gestrek moes word om sy verpleegsters en pasiënte 'n bietjie verligting te bied van die warm tropiese son en die gereelde reën. Die valskerms wat hy beveel het, is gebruik in die toevoer van druppels aan die beleërde geallieerde troepe, en elkeen was helderkleurig om die inhoud daarvan aan te dui. Alhoewel die kleure die posisie van sy hospitaal weggee, het dr. Seagrave gedink dat die Japanners reeds weet waar hulle is. Skaduwee was belangriker as kamoeflering.
Toe gewonde mans gereed was vir ontruiming uit die ooste van Birma en China, is hulle oor die bult gevlieg in spesiaal aangewese Douglas DC-3-vliegtuie wat beman is deur vroue wat bekend staan ​​as lugontruimingsverpleegsters. Na berig word, is hierdie vroue gekies uit lugdienspersoneel voor die oorlog wat ondervinding gehad het om gemaklik te bly in allerhande vliegomstandighede. Mediese opleiding was sekondêr.
Respek vir die Rooi Kruis
Die Stille Oseaan -teater het baie gevare vir mediese personeel inhou. Die beroemde Rooi Kruis -simbool wat deur alle dokters en medici gebruik is, was nie die Japannese wat gereeld met respek behandel word nie. Japan het nie die Genève -konvensie voor die oorlog onderteken nie en was nie verplig om die internasionale gedragsreëls teenoor mediese personeel na te kom nie.
Die maklik herkenbare rooi en wit embleem van die Internasionale Rooi Kruis was geen waarborg vir veiligheid nie. Dokters en rommeldraers is op elke front vermoor en vermink. Amerikaanse mediese spanne het vinnig geleer om modder oor die rooi en wit simbool op hul tente, helms en vragmotors te smeer om te verhoed dat hulle meer 'n teiken was as wat hulle reeds was. In Nieu-Guinee het Amerikaanse dokters verbonde aan die PSH's teikenpraktyk ondergaan met M-1 karabiene toe sommige van hul nie-mededingende kollegas deur die vyand vermoor is.
Duitse soldate respekteer gewoonlik die korpsen en die Rooi Kruis, maar nie altyd nie. Dokters is oral in Europa doodgemaak. Geallieerde soldate was egter ook nie altyd nougeset met Duitse Rooi Kruis -manne nie, en baie van hulle het teen Amerikaanse koeëls geveg.
'N Gevangene kry mediese sorg deur mediese sorg van die Amerikaanse tiende bergafdeling naby Bologna.
Dokters van beide kante wat gevange geneem is, is deur hul vyande aan die werk gesit. Daar was baie gevalle van Duitse dokters wat op Amerikaners gevange geneem is en Amerikaanse dokters gevange geneem het toe Duitsers gewond is. As 'n reël is gevange dokters deur hul eweknieë as gerespekteerde kollegas behandel. Een Amerikaanse dokter het berig dat hy en Duitse dokters vrylik verskillende mediese prosedures van mekaar geleer en geleer het. Die Amerikaanse mediese korps het oor die algemeen dieselfde sorg aan gewonde Duitse gevangenes gegee as aan geallieerde slagoffers.
Siektes en beserings van die Mediterreense veldtog
Tydens die Noord -Afrikaanse veldtog was die bedreiging van siektes nie so erg soos in die Stille Oseaan nie. Desondanks kan woestyninsekte, slange en goggas net so gevaarlik wees as hul neefs in die oerwoud. Personeel van die mediese korps het baie geleer in Noord -Afrika tydens die behandeling van gevegsongevalle, en hulle het die kennis benut tydens die gevegte in Europa.
Die Italiaanse veldtog het nuwe lesse en verfynings na standaard mediese prosedures gebring. 'N Tandarts het 'n manier uitgevind om die nek van 'n soldaat in traksie te hou deur 'n bord te gebruik wat op die monddak pas en dan aan die draagbaar vasgemaak is. Dit het tyd bespaar vir die dokters in die voorste linie wat voorheen 'n beseerde soldaat in 'n rolverdeling moes immobiliseer voordat hy hom agtertoe skuif.
In enige oorlog kan geslagsiektes 'n groot probleem word. Tekens en lesings wat die troepe waarsku oor die vloek van VD was algemeen, maar nooit heeltemal effektief nie. In Italië, net soos elders, is spesiale mediese stasies deur die mediese afdeling opgerig om kondome aan die mans te versprei. Daar word na hierdie stasies verwys as 'pro -stasies'. Toe die Army Public Relations Office (PRO) 'n winkel in Italië oprig om die toenemende aantal burgerpers wat die oorlog wou dek, te vestig, het die akroniem PRO egter meer as een soldaat verwar wat by die kantoor vir openbare betrekkinge ingekom het en kondome soek.
Massiewe mediese voorbereidings vir D-dag
Die grootste uitdaging wat die weermag se mediese departement tydens die oorlog ondervind het, was die opbou vir die geveg op die strande van Normandië. Daar is groot ongevalle verwag tydens Operation Overlord. Al die ervaring en lesse wat geleer is in die amfibiese landings van die Stille Oseaan sowel as in Noord -Afrika, Sicilië en Italië is toegepas tydens die beplanning van die grootste inval wat die wêreld nog ooit gesien het.
In Engeland is 97 400 hospitaalbeddens bedoel vir ongevalle. In totaal is akkommodasie vir 196 000 pasiënte voorberei. Agtduisend dokters en 10 000 verpleegsters is ingespan om die gewondes te versorg. Daar is 800 000 liter bloedplasma opgeberg. Tot 600 000 dosisse penisillien is gereed vir die inval, met nog 600 000 wat gereed was gedurende die maand na die landing op 6 Junie 1944. Vyftien hospitaalskepe en 50 toegewyde Rooi Kruis -vliegtuie wat 18 swaar gewonde mans op wiegies kon vervoer, is voorberei. Landingsvaartuie was dikwels vol gewondes vir die terugreis na Engeland nadat hulle hul vragte voorraad en voertuie op die strande van Normandië afgesny het.
'N Veldhospitaal van die Amerikaanse weermag, duidelik gekenmerk deur groot rooi kruise bo -op sy tente, is op die Cherbourg -skiereiland in Frankryk opgerig gedurende die somer van 1944. Die kenmerkende merke is geplaas vir maklike visuele herkenning uit die lug.
Oor die algemeen het die plan gewerk, maar daar was soms probleme. Die koolstofmonoksied van die uitlaat van voertuie deurdring dikwels in die tenkdekke van vervoer wanneer gewonde mans aan boord gebring en neergelê is waar tenks so onlangs gerus het. Die lopende gewondes is op die dek gestuur, as die weer dit toelaat. Ruwe seë was 'n faktor in die weke na D-Day, en storms het mans wat reeds pyn gehad het, laat val.
Toe die vervoer die Engelse waters bereik, is pasiënte gewoonlik na kleiner vaartuie oorgeplaas en op leë strande geland sodat die gewondes nie by die hoofhawe hoef te klim nie, wat die verwarring by die oorwerkte hawe kan verhoog. Dit is belangrik geag om slegs uitgaande verkeer te hê by die oorvol hawe -fasiliteite, wat oorloop van manne en materiaal wat na Frankryk gestuur is.
Die terugkerende gewondes is op die kleiner bote gedra, wat daarna op pad was na 'n strandlanding waar ambulanse en mediese personeel sou wag. Die skepe wat gewondes meebring, moes dikwels wag vir die regte getye voordat hulle land. In die vroeë dae van die inval kan dit tot 14 uur neem voordat 'n man by 'n hospitaal in Engeland kom. Uit Engeland vaar gewonde Amerikaanse en Kanadese soldate aan boord van spesiaal aangewese en volledig toegeruste hospitaalskepe wat tot 500 man elk kon vervoer. Die skepe het volledige operasionele en chirurgiese fasiliteite gehuisves.
Dokters het op D-Day, in samewerking met die troepe, in Normandië aangekom. Deur D+1 is veldhospitale op die strand opgerig. Teen 10 Junie het die eerste verpleegsters opgedaag, en vroeg in Julie was chirurgiese tenthospitale in Normandië volledig in staat om 15 operasies tegelyk te doen.
Die behandeling van die gewondes in die Europese teater
Hoewel die slagoffers van die inval in Europa nie so hoog was as wat gevrees is nie, was daar steeds duisende. Benewens slagoffers, het veldhospitale dikwels gevalle van "psigoneurose" of strydmoeidheid behandel. Rus en sorg het die meeste van hierdie pasiënte in hul eenhede herstel, maar 'n paar mans het erger geestelike gestremdheid gehad en is na die hospitaal gestuur vir langtermynversorging.
Die chirurg -generaal het gesê: 'Daar is niks geheimsinnigs aan psigoneurose nie. Dit beteken nie waansin nie. Dit is 'n mediese term wat gebruik word vir senuweestoornisse. Dit manifesteer deur spanning, bekommernis, geïrriteerdheid, slapeloosheid, verlies aan selfvertroue of vrees of te veel besorgdheid oor die gesondheid en sommige van ons suksesvolste sakeleiers en politieke leiers was psigoneuroties. "
Net so goed voorbereid, toegerus en beman soos die veldhospitale, kon hulle oorweldig word deur die groot hoeveelheid ongevalle wat deur moderne oorlogvoering veroorsaak is. 'N Beampte van die 171ste stasiehospitaal het opgemerk: "Vier dae nadat ons hierdie vaste eiendom (in Port Moresby) gekry het, wat met hoë kunai -gras bedek was, het ons 500 pasiënte gehad."
Mediese personeel van die VSA35ste Infanteriedivisie dra werpsels gewonde soldate agter, naby die sneeubedekte stad Lutrebois, België.
In Bastogne, tydens die Slag van die Bulge, het die hulpplek van die 101ste lugafdeling 'n veldhospitaal geword sonder om die gewondes te ontruim. Die hardgedrukte korpsmanne het gou morfien, plasma en verbande opgeraak. Dit moes lug in die enklawe laat val. Daar is 'n oproep vir chirurge, en 'n paar hartlike vrywilligers het per sweeftuig na Bastogne gevlieg om noodoperasies uit te voer.
Gedurende die Slag van die Bulge het soldate aan beide kante geweldig gely onder die koue van die winteroffensief. Slootvoet was meer algemeen as gevegswonde. Die 77ste Evac -hospitaal was toegerus vir 'n maksimum van 750 pasiënte. Tydens die Bulge het dit twee keer soveel gekry.
Terugkeer huis toe
Die laaste skakel in die ketting van gewonde mans wat van voor af terugvloei, was die aankoms huis toe. Die weermag se mediese departement het sy werk nie as voltooi beskou toe ernstig gewonde mans by die land aangekom het nie. Mans wat pas blind, doof of met ledemate was, het rehabilitasie nodig gehad. Hospitale en beroepsprogramme is ingestel en beman vir die duisende wat bykomende hulp nodig gehad het vir die opleiding van die burgerlike lewe.
Vandag word die programme van die Veterane -administrasie as vanselfsprekend aanvaar en selfs vir gewonde soldate verwag. Dit was vernuwings van die veertigerjare, en duisende mans het rehabilitasie ondergaan.
'N Merkwaardige tweeledigheid bestaan ​​in die militêre gees. Aan die een kant word toenemend vernietigende metodes bedink om soldate en burgerlikes dood te maak en aan die ander kant te vermink; daar word groot vordering gemaak in militêre medisyne om lewens te red. As die Army Medical Department 'n nalatenskap het, is dit dat die vordering van pasiëntesorg en die vinnige reaksie op beserings ook die mediese sorg in vredestyd verbeter het.
Glenn Barnett lewer gereeld bydraes tot WO II geskiedenis. Sy pa was bevelvoerder van die 23ste PSH in Nieu -Guinee.