Haruki Murakami, die Japanse skrywer van nostalgie en topverkopers Huidige literatuur
Haruki Murakami is vandag die bekendste Japannese skrywer ter wêreld. Ons praat oor 'n topverkoper-outeur gedurende die hele kwartaal. As surrealisties gelys, hoewel hy al meer as een keer met realisme gewaag het. Die kombinasie van Westerse kenmerke met kenmerke van die Japannese eienaardigheid is deel van sy eie styl.
Eensaamheid, weemoed en liefde is van sy terugkerende temas. Hulle heelalle gaan van die mees onderdrukkende atmosfeer - dystopieë, in literêre terme - tot die mees hoopvolle oneirisme. Dus, is erken met verskeie toekennings dwarsdeur sy trajek. Boonop kla sy mees passievolle lesers jaar ná jaar dat hy nog nie die Nobelprys vir letterkunde ontvang het nie.
1 Van Kyoto tot die wêreld
2 Nostalgie in die werk van Haruki Murakami
2.1 'N Voorbeeld: Kafka on the Shore
4 'N Depressiewe skrywer?
5 Baie aanhangers en 'n gelyke aantal haters
6 Niemand is 'n profeet in hul eie land nie?
7 Die mees "Amerikaner" van die Japannese
8 Die koning van bemarking
9 Hoekom verander?
Van Kyoto tot die wêreld
Gebore op 12 Januarie 1949 in Kyoto, woon hy 'n groot deel van sy jeug in Kobe. Juis hierdie stede, tesame met Tokio, is enkele van die herhalende scenario's wat Murakami deur sy karakters ondersoek het. Omdat baie van sy verhale juis om daardie werkwoord draai: verken.
Die liefde vir briewe het hy direk van sy ouers geërf; albei was besig met die onderrig van Japannese letterkunde. Daarbenewens van jongs af is hy sterk beïnvloed deur die Westerse kultuur. Tot dusver bevat sy werk 14 romans, 5 verhale versamelings, 5 geïllustreerde verhale en 5 opstelle.
Nostalgie in die werk van Haruki Murakami
Murakami dompel sy lesers in die diepste introspeksie. Sy tekste bestaan ​​uit 'n fyn mengsel tussen werklikheid en fantasie., gekruid met 'n geweldige hartseer in feitlik al sy verhale. Daarom is sy vertellings uiters melankolies, met 'n groot emosionele lading in elke sin.
'N Voorbeeld: Kafka aan die oewer
Met Murakami se boeke ervaar lesers die ervarings van sy karakters asof dit in hul eie vlees is. In hulle is dit soms moeilik om 'n lig van hoop tussen soveel bewolkte gedagtes te sien. Kafka aan die oewer (2002) - vir baie die beste werk van die outeur - stel al die bogenoemde vertellingskenmerke saam.
Diegene wat 'n boek in hul hande het, is nie net getuies van wat dit beteken om verlaat te word nie. Nee. Maar hulle voel ook verlore in 'n wêreld van ontmoetings en misverstande met karakters wat weef, sonder om dit te weet, die tragedie van die protagonis. Die dubbele intrige wat op meesterlike wyse deur Murakami afgewissel word, gee geen wapenstilstand nie.
Die lewe van Kafka Tamura wag op lesers in elke vreemde hoofstuk nostalgies, terwyl die verhaal van Satoru Nakata twee-twee op hulle wag. Almal het noukeurig gebaster totdat hulle paaie, onstuitbaar, saamval.
U kan die boek hier koop: Tokyo Blues
Tokyo Blues (1986) is nie sy eerste roman nie, maar die publikasie daarvan het die deure oopgemaak vir internasionalisering. Verteenwoordig 'n wydingstitel, wat hom in staat gestel het om in Japan en in groot dele van die wêreld bekend te word. Dit het so goed verkoop dat die tantieme genoeg was om by sy vrou Yoko te woon, eers in Europa en daarna in die Verenigde State.
Paradoksaal die skrywer self het eenkeer erken dat sy uitdaging was om heeltemal realisties te wees toe hy dit geskryf het. Sy vorige werke - gepubliseer danksy die sukses van hierdie boek, ook bekend as Noorse hout- sowel as die meeste van sy daaropvolgende weergawes, is hulle meer getrou aan die "klassieke Murakami-styl". Hierdie eienaardige vertelvorm kan gedefinieer word as 'droomfantasieë'.
'N Depressiewe skrywer?
Hy is 'n realistiese outeur, maar hy verloën nie ander fantastiese kenmerke nie. Aan Tokyo Blues, Murakami is gedompel in die diepste nostalgie. Net so, ja, die skrywer ondersoek verwante gevoelens soos depressie en skuldgevoelens. Die gebruik van die Engelse woord blues in die titel is dit nie vanweë die blou kleur nie. In werklikheid is dit te danke aan die "hartseer" van die musikale genre, dit is die rigting waarheen die skrywer presies wys.
Baie aanhangers en 'n gelyke aantal haters
In sy boeke word kritici en die breë publiek verdeel in twee groepe wat feitlik dieselfde is. Wel Haruki Murakami is een van die kunstenaars wat mekaar liefhet of haat. Dit lyk egter asof alle literêre kritici 'n onteenseglike behoefte het om 'n mening oor hom uit te spreek. Gunstig of nie ... dit maak nie saak nie, of u min of niks van die uitgebreide katalogus gelees het nie.
Die 'probleem' (wat die aanhalingstekens uitlig) word veroorsaak deur die spesifieke uitdrukkings wat in sommige van sy verhale voorkom. In hulle, die grens tussen die sublieme en die kaasagtige word nie deur 'n 'dun rooi lyn' gemerk nie. Dit is eintlik 'n groot pienk kol besoedel alles wat dit bereik.
Niemand is 'n profeet in hul eie land nie?
Waar sy figuur die meeste besprekings oplewer, is miskien in Japan. Sommige diskwalifiserende stemme beskuldig hom daarvan dat hy hom beperk het tot die versiering van 'n fiktiewe beeld van sy land, sonder om die vooropstellings in die Weste te weerspreek. Natuurlik verstaan ​​ons slegs die "welvarende" Europa (Engeland, Duitsland, Frankryk) en die Verenigde State deur die Weste.
Verder, daar word baie (byna as 'n slegte grap) bevraagteken dat hy as die grootste eksponent van die Japannese literatuur beskou word van die laaste dekades. Hierdie nadelige menings word gekenmerk deur die groot hoeveelheid "westerse" verwysings wat in sy werk voorkom.
Die mees "Amerikaner" van die Japannese
Murakami het nog nooit sy bewondering vir Anglo-Saksiese musiek, veral vir Die Beatles (vandaar die alternatiewe titel vir Tokyo Blues). Sy neerhalende waardering (herhaaldelik getoon) van groepe soos Duran Duran is egter kontroversieel. Net so, die invloed van Hollywood-teater is duidelik in hul verhale.
Die koning van bemarking
Laastens, en laat estetiese oorwegings weg, Murakami is een van die outeurs wat die voordele van moderne bemarking die beste benut het. Elke bekendstelling of herbegin van enige teks met u handtekening is weke of maande 'n tendens op die internet. Die ekonomiese resultate is werklik indrukwekkend.
Genoeg om skuldig bevind te word? Kan 'n goeie skrywer nie 'n topverkoper wees nie? Hierdie tipe debatte is deesdae baie gereeld. In hierdie spesifieke geval - en in sommige ander, soos byvoorbeeld die van Paulo Coelho -, pof oomblikke word 'n gebrek aan dissimulasie gesien op die oomblik dat die "gans wat die goue eiers lê" ingedruk word.
Dit is 'n maksimum van sport en besigheid: wenformules word nie verander nie. Ten minste nie so lank as wat hulle doeltreffend en winsgewend is nie. Aan die einde van die dag, haters hulle is altyd relevant in hierdie vergelyking. Oscar Wilde het dit al gesê: Die enigste ding wat erger is as om oor gepraat te word, is om nie oor te praat nie. Dit vertaal: die enigste ding wat slegter is as om mee afgepraat te word, is om nie oor gepraat te word nie.