John Hancock - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
John Hancock (12 Januarie 1737 - 8 Oktober 1793) was 'n Amerikaanse leier, politikus, skrywer, politieke filosoof en een van die Stigtingsvaders van die Verenigde State. Hancock was president van die Tweede Kontinentale Kongres en van die Kongres van die Konfederasie. Hy dien as die eerste goewerneur van Massachusetts na die afskeiding van Engeland. Hy was die eerste persoon wat die onafhanklikheidsverklaring onderteken het en het 'n instrumentele rol gespeel - soms per ongeluk, ander kere deur ontwerp - om die Amerikaanse rewolusie-oorlog uit te lok.
Gebore uit voorreg en rykdom, gebruik Hancock sy geld om die saak vir onafhanklikheid van die Britse bewind te bevorder. Dit was onder sy leierskap as president dat die Kontinentale Kongres Philadelphia ontruim het toe die opstand gedurende 1776 in ernstige gevaar was en na die platteland in Newton, Pennsylvania, verhuis het. Gedurende sy volwasse lewe het Hancock onvermoeid aan die saak van menslike vryheid oorgegee.
Hancock is gebore in Braintree, Massachusetts, in 'n deel van die stad wat uiteindelik die afsonderlike stad Quincy, Massachusetts geword het. Sy pa is dood toe hy jonk was, en hy is aangeneem deur sy vader oom Thomas Hancock, 'n baie suksesvolle handelaar in New England. Nadat hy aan die Latynse skool in Boston gegradueer het, het hy die Harvard-universiteit bygewoon en in 1754 'n sakegraad ontvang, toe hy 17 was. Na sy studies werk hy by sy oom. Van 1760-1764 het Hancock in Engeland gewoon terwyl hy verhoudings opgebou het met kliënte en verskaffers van die skeepsboubedryf van sy oom. Kort na sy terugkeer uit Engeland is sy oom oorlede en hy het die fortuin en besigheid geërf, wat hom destyds die rykste man in Nieu-Engeland gemaak het.
Hancock trou met Dorothy Quincy. Quincy se tante, ook Dorothy Quincy genoem, was die ouma van Oliver Wendell Holmes, sr.
Die egpaar het twee kinders gehad, en nie een van hulle het tot volwassenheid oorleef nie.
Hancock se handtekening oor die onafhanklikheidsverklaring
'N Verkieser van Boston en verteenwoordiger van die Massachusetts Court, het sy koloniale handelsonderneming hom van nature afgestaan ​​om die Seëlwet te weerstaan, wat gepoog het om koloniale handel te beperk.
Die seëlwet is herroep, maar latere handelinge (soos die Townshend-wette) het tot verdere belasting op gemeenskaplike goedere gelei. Uiteindelik het Hancock se skeepspraktyke ontwykend geraak, en hy het glas, lood, papier en tee begin smokkel. In 1768, met sy skip uit Engeland, het hy gekom Liberty is deur Britse doeanebeamptes opgeslaan weens die oortreding van inkomstewette. Dit het 'n oproer onder sommige woedende Bostoniërs veroorsaak, afhangende van die voorrade aan boord.
Sy gereelde handelaar sowel as sy smokkelpraktyke het baie van sy streek se weerstand teen Britse gesag gefinansier en sy finansiële bydraes het die mense van Boston laat grap dat "Sam Adams die briewe aan koerante skryf en John Hancock die posgeld betaal" (Fradin & McCurdy 2002).
John Hancock, ca. 1776
Aanvanklik slegs 'n finansierder van die groeiende rebellie, word hy later 'n openbare kritikus van die Britse bewind. Op 5 Maart 1774, die vierde herdenking van die Boston-bloedbad, het hy 'n toespraak gelewer waarin hy die Britte veroordeel het. In dieselfde jaar is hy eenparig verkies tot president van die Voorlopige Kongres van Massachusetts, en het hy die Komitee vir Veiligheid voorgesit. Onder Hancock kon Massachusetts bande met 'minutemen' -verkopers opwek wat onder 'n enkele oomblik kennis gegee het om gereed te wees vir die stryd - en sy boikot tee wat deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie ingevoer is, het uiteindelik tot die Boston Tea Party gelei.
In April 1775, toe die Britse voorneme blyk, het Hancock en Samuel Adams van Boston weggeval om die gevangenskap te ontwyk, terwyl hulle in die Hancock-Clarke-huis in Lexington, Massachusetts, gebly het. Daar wek Paul Revere hulle omstreeks middernag voordat die Britse troepe teen dagbreek opdaag vir die Slag van Lexington en Concord. Op hierdie stadium het generaal Thomas Gage beveel dat Hancock en Adams weens hoogverraad gearresteer word. Na die geveg is 'n proklamasie uitgereik waarin 'n algemene kwytskelding toegestaan ​​word aan almal wat lojaliteit aan die kroon sou toon - met die uitsonderings van Hancock en Adams.
Op 24 Mei 1775 word hy verkies tot die derde president van die Tweede Kontinentale Kongres, opvolger van Peyton Randolph. Hy sou dien tot 30 Oktober 1777, toe hy self opgevolg is deur Henry Laurens.
In die eerste maand van sy presidentskap, op 19 Junie 1775, het Hancock George Washington opdrag gegee as opperbevelvoerder van die Kontinentale Leër. 'N Jaar later stuur Hancock Washington 'n afskrif van die resolusie van 4 Julie 1776 op die kongres waarin gevra word om onafhanklikheid, sowel as 'n afskrif van die onafhanklikheidsverklaring.
Die beroemde skildery van John Trumbull word soms verkeerd geïdentifiseer as 'n uitbeelding van die ondertekening van die verklaring; Wat die skildery eintlik uitbeeld, is die vyf-man-komitee wat hul werk aan die Kongres voorgehou het
Hancock was die enigste wat op 4 Julie die onafhanklikheidsverklaring onderteken het; die ander 55 afgevaardigdes het op 2 Augustus onderteken. Hy het ook versoek dat Washington die verklaring aan die Kontinentale Leër moet voorlees. Volgens die populêre legende het hy sy naam grotendeels en duidelik onderteken om seker te wees dat King George III dit sonder sy bril kon lees, waardeur hy sy naam in die Verenigde State 'n naamwoord vir 'handtekening' sou maak.
Van 1780-1785 was hy goewerneur van Massachusetts. Hancock se vaardighede as orator en moderator is baie bewonder, maar tydens die Amerikaanse rewolusie is hy meestal gesoek na sy vermoë om geld en voorrade vir Amerikaanse troepe in te samel. Ondanks sy vaardigheid in die handelaar, het selfs Hancock probleme ondervind om aan die eis van die Kontinentale Kongres vir vleisbeeste om die honger leër te voed, te voorsien. Op 19 Januarie 1781 waarsku generaal Washington Hancock:
Ek sou u uitnemendheid nie met die herhaalde toepassings op die telling van voorrade, as daar voorwerpe wat minder is as die veiligheid van hierdie poste aan hierdie rivier, en inderdaad die bestaan ​​van die leër, op die spel was nie. Deur die ingeslote uittreksels uit 'n brief van Gister van majoor Heath, sien u ons huidige situasie en toekomsvooruitsigte. As die aanbod van vleisbeeste wat deur die versoeke van die Kongres van u staat geëis word, nie gereeld aan die weermag gestuur word nie, kan ek my nie as verantwoordelik hou vir die instandhouding van die Garrisons onder West Point, New York, of die voortsetting van 'n enkele Regiment in die veld. (Verenigde State Library of Congress, 1781)
Hancock het voortgegaan om as goewerneur van Massachusetts te dien tot sy dood in 1793. Hy is op die Granary Burying Ground in Boston begrawe.
Fowler, W. M. The Baron of Beacon Hill: A Biography of John Hancock. Boston: Houghton Mifflin, 1980. ISBN 978-0395276198
Fradin, Dennis Brindell en Michael McCurdy. Die ondertekenaars: Die 56 verhale agter die onafhanklikheidsverklaring. New York: Walker, 2002. ISBN 978-0802788498
Herrmann, Edward en Roger Mudd. Stigters lede. New York: A & E Television Networks, 2000. ISBN 978-0767030403
Somervill, Barbara A. John Hancock: Ondertekenaar vir onafhanklikheid. Minneapolis, MN: Compass Point Books, 2005. ISBN 978-0756508289
Unger, Harlow G. John Hancock: Merchant King en Amerikaanse patriot. New York: John Wiley & Sons, 2000. ISBN 978-0471332091