Skokkende verhale uit Middeleeue bied tog lesse vir vandag | Kerkbode
Bloedbruide van Christus 2: Vrouemartelaars in die Middeleeue deur Jaap Durand en Verena Schoeman
In die eerste Bloedbruide van Christus het Durand en Schoeman vertel van vrouemartelaars in die eerste drie eeue na Christus. In hierdie tweede volume word die tydperk rondom die Hervorming belig, met spesifieke fokus op Spanje (en die Inkwisisie), Engeland, Nederland en Frankryk (veral die Hugenote).
Hier word ook nie net gekyk na die verhale van vroue wat gesterf het nie, maar mense wat gely het – dus ook sake soos tronkstraf en lyfstraf. Verder vertel Durand en Schoeman relatief min individuele verhale, met 'n groter fokus op die breër bewegings van vervolging.
'n Interessante aspek van hierdie spe­sifieke bundel, is die rol van vroue self in die vervolging en marteling van ander. Hierdie vroue se strewe na politieke mag bied 'n goeie, ewewigtige perspektief op vrou-wees (hoewel die skrywers hulle motiewe soms – myns insiens verkeerdelik – as emosioneel probeer weergee).
Veral die verhale van die Hugenote sal vandag vir baie Suid-Afrikaners na aan die lyf wees.
Wat egter uitstaan met die lees van hierdie bundel, die ding wat na die tyd nog by die leser bly spook, is dat hierdie oorwegend verhale is van Christene wat Christene vervolg, martel en vermoor. Teologiese verskille en uiteenlopende geloofservarings eindig in verdagma­kery, agterdog en massamoord. So word vertel van vroue wat in sakke gestop en verdrink is – weens die geestelike liedere wat hulle gesing het. Ander het weens wederdopery op die brandstapel geëindig. Nog ander het vir die Protestantse geloof dieselfde lot gedeel.
Treffend is die woorde van Teresa van Ávila, wat oortuig was dat die In­kwisisie iemand met 'n geloof soos hare geen kwaad sou aandoen nie.
Met die lees van hierdie boek, het ek die hele tyd in my agterkop gesien hoe gelowiges vandag met mekaar en met onderlinge verskille omgaan, juis in ywer vir die suiwerheid van die Christelike geloof. Bloedbruide van Christus 2 is waarskynlik 'n deel van die kerkgeskie­denis wat ons voor 'n spieël moet lees – en moet onthou.