Qing-dinastie - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Raad vir burgerlike aanstellings (Lìbú) - Die personeeladministrasie van alle siviele amptenare - insluitend evaluering, bevordering en ontslag. Dit was ook in beheer van die 'honours list'.
Raad van Finansies (Húbú) - Die letterlike vertaling van die Chinese woord Hu is 'huishouding'. Vir die grootste deel van die geskiedenis van die Qing-dinastie het die regering se grootste bron van inkomste ontstaan ​​uit belasting op grondbesit aangevul deur amptelike monopolieë oor noodsaaklike huishoudelike items soos sout en tee. Dus, in die oorwegend agrariese Qing-dinastie, was die 'huishouding' die basis van imperiale finansies. Die departement is aangekla van die invordering van inkomste en die finansiële bestuur van die regering.
Raad van Rites (Lǐbú) - Dit was verantwoordelik vir alle aangeleenthede rakende protokol by die hof, wat nie net die periodieke aanbidding van voorouers en verskillende gode deur die keiser, in sy hoedanigheid as die "Seun van die hemel", insluit nie. (Tianzi), om die vlot verloop van die ryk te verseker, maar ook om te sorg vir die welsyn van besoekende ambassadeurs van sytakke. Die Chinese begrip van hoflikheid (Li), soos deur Confucius geleer, is dit 'n integrale deel van die onderwys. Daar word gesê dat 'n intellek 'kennis dra van boeke en hoflikheid (rites)'. Die ander funksie van die ministerie was dus om toesig te hou oor die landswye burgerlike ondersoekstelsel vir toegang tot die burokrasie. Omdat demokrasie nie bekend was by die pre-Republikeinse Sjina nie, het die neo-Confuciaanse filosofie eksamens deur die staat geborg as 'n manier om 'n regime te legitimeer deur die intelligentsia-deelname aan 'n andersins outokratiese en onverkose stelsel toe te laat.
'N Seël in die Qing-dinastie
Raad van Oorlog (Bìngbú) - Anders as sy Ming-dinastie-voorganger, wat volle beheer oor alle militêre aangeleenthede gehad het, het die Qing-dinastie-oorlogsraad baie beperkte magte gehad. Eerstens was die Banner-leërs onder die direkte beheer van die keiser en oorerflike Mantsjoerye en Mongoolse vorste, wat die bediening slegs met gesag oor die Green Standard-leërs gelaat het. Verder was die funksies van die ministerie bloot administratiewe veldtogte en troepbewegings word deur die keiser gemonitor en gelei, eers deur die Manchu-regerende raad, en later deur die Algemene Kommandosentrum. (Junjichu).
Strafraad (Xīngbú) - Die Raad van Straf het alle regsaangeleenthede hanteer, insluitend die toesig van verskillende geregshowe en gevangenisse. Die regsraamwerk van Qing was relatief swak in teenstelling met die hedendaagse regstelsels, aangesien daar geen skeiding tussen die uitvoerende en wetgewende takke van regering was nie. Die regstelsel kan teenstrydig wees, en soms arbitrêr, omdat die keiser op 'n bevel regeer en finale uitspraak oor alle geregtelike uitkomste gehad het. Keisers kon van tyd tot tyd uitsprake van laer howe omverwerp (en gedoen het). Regverdigheid van behandeling was ook 'n kwessie onder die apartheidstelsel wat deur die Manchu-regering oor die Han-Chinese meerderheid beoefen is. Om hierdie tekortkominge teë te werk en die bevolking in lyn te hou, het die Qing 'n baie streng strafreg teenoor die Han-bevolking gehandhaaf, maar dit was nie erger as
Raad van Werke (Gongbu) - Die Raad van Werke het alle regeringsbouprojekte hanteer, insluitend paleise, tempels en die herstel van waterweë en vloedkanale. Dit was ook in beheer van muntstuk.
Benewens die ses direksies, was daar 'n kantoor van die Feudatory Affairs (Lǐfànyuán) uniek aan die Qing-regering. Hierdie instelling het ontstaan ​​om toesig te hou oor die welsyn van die Mongoolse bondgenote van Qing. Namate die ryk uitgebrei het, het dit administratiewe verantwoordelikheid oorgeneem van alle etniese groepe wat in en om die ryk woon, insluitend vroeë kontak met Rusland - wat destyds as 'n huldeblyk-nasie gesien is. Die kantoor het die status van 'n volledige bediening en was onder leiding van amptenare van gelyke rang. Aanstellers is egter aanvanklik slegs tot kandidate van Mantsjoerye en Mongoolse etnisiteit beperk.
Alhoewel die Raad van Rites en die kantoor van die Feudatory Affairs 'n aantal pligte van 'n kantoor vir buitelandse sake gedeel het, het hulle nie daarin geslaag om een ​​te wees nie. Dit spruit uit die tradisionele keiserlike wêreldbeskouing om China as die middelpunt van die wêreld te sien en alle buitelanders te beskou as onbeskaafde barbare wat onwaardig is tot gelyke diplomatieke status. Dit was eers in 1861, 'n jaar na die verlies van die "Tweede Opium-oorlog" aan die Anglo-Franse koalisie, dat die Qing-regering voor Buitelandse druk gebuig het en 'n behoorlike kantoor vir buitelandse sake opgerig het, bekend onder die omslagtige naam "Tribunal for the Management of Sake van alle nasies " (Zǒnglǐgégūoshíwú Yāmēn), of "Zǒnglǐyāmēn" (kortliks). Die kantoor was oorspronklik bedoel om tydelik te wees en is deur amptenare van die Algemene Kommandosentrum beman (Jūnjīchú) deeltyds. Namate die omgang met buitelanders al hoe ingewikkelder en meer gereeld geraak het, het die kantoor in omvang en belang gegroei, aangehelp deur inkomste uit doeaneregte wat onder sy direkte jurisdiksie val. Ondanks die vermoede van die keiserlike hof oor alle buitelandse sake, het die kantoor een van die magtigste departemente in die laat Qing-regering geword.
Begin en vroeë ontwikkeling
Die ontwikkeling van die militêre stelsel van Qing kan in twee breë periodes verdeel word, geskei deur die Taiping-rebellie (1850 - 1864). Vroeë Qing-weermag was gewortel in die Manchu-baniere wat die eerste keer deur Nurhachi ontwikkel is as 'n manier om die Manchuriese samelewing te organiseer buite die kleinsake-affiliasies. Daar was altesaam agt baniere wat deur kleure gedifferensieer is. Die baniere in hul volgorde van voorrang was soos volg: Geel, Bordered Yellow (geel vaandel met rooi rand), Wit, Rooi, Bordered White, Bordered Red, Blue en Bordered Blue. Die geel, grensgeel en wit baniere was gesamentlik bekend as die 'boonste drie baniere' en was onder die direkte bevel van die keiser. Slegs Manchus wat tot die boonste drie baniere behoort, kon as die persoonlike lyfwagte van die keiser gekies word. Die oorblywende baniere was bekend as 'The Lower Five Banners' en is beveel deur oorerflike Mantsjoeriese vorste, afstammelinge van Nurhaci se onmiddellike familie, en was informeel bekend as die 'Iron Cap Princes'. Hulle het saam die regerende raad van die Manchu-volk gevorm, asook 'n hoë bevel oor die leër. In 1730 het keiser Yongzheng die Algemene Kommandosentrum opgerig (Junjichu) aanvanklik om daaglikse militêre operasies te rig, maar geleidelik Junjichu het ander militêre en administratiewe pligte oorgeneem en gedien om gesag tot die kroon te sentraliseer. Die Iron Cap Princes het egter voortgegaan om aansienlike invloed uit te oefen oor die politieke en militêre aangeleenthede van die Qing-regering tot en met die bewind van keiser Qianlong.
Terwyl die Qing-mag in die laaste jare van die Ming-dinastie noord van die Groot Muur uitgebrei het, is die banierstelsel deur Nurhaci se seun en opvolger Huang Taiji uitgebrei om die spieëls in die Mongoolse en Han Banners in te sluit. Aangesien hulle die gebiede voorheen onder Ming-beheer beheer het, is die relatiewe klein Banner-leërs verder aangevul deur die Green Standard-leër, wat uiteindelik die getal van die baniereël drie tot een oortref het. Die Green Standard-leër wat so genoem is na die kleur van hul gevegstandaarde, bestaan ​​uit daardie etniese Han-troepe. Hulle is gelei deur 'n mengsel van beamptes van Banner en Green Standard. Die troepe van die Banners en Green Standard was staande leërs wat deur die sentrale regering betaal is. Daarbenewens het die plaaslike goewerneurs van provinsiale tot dorpsvlak hul eie onreëlmatige plaaslike milisies onderhou vir polisiepligte en ramphulp. Hierdie milisies het gewoonlik klein jaarlikse toelaes van streekkiste ontvang vir deeltydse diensverpligtinge. Hulle het, indien enigsins, 'n baie beperkte militêre boor ontvang en is nie as vegtroepe beskou nie.
Vrede en stagnasie
Banner-leërs is volgens etniese lyne verdeel, naamlik Mantsjoerye en Mongools. Alhoewel daar 'n derde tak van Han bannermen bestaan ​​het, bestaan ​​uit diegene wat voor die stigting van die Qing-dinastie by die Manchus aangesluit het, word Han bannermen deur die regering nooit as gelykstaande aan die ander twee takke beskou nie, weens hul laat toevoeging tot die Manchu-saak. sowel as hul Han-Chinese voorouers. Die aard van hul diens, hoofsaaklik as infanterie, artillerie en sappers, word ook gesien as vreemd vir die Manchuriese nomadiese tradisies om as ruiters te veg. Na die verowering is die militêre rolle wat deur Han bannermen gespeel is, vinnig deur die leër van die Green Standard opgeskort. Die Han-baniere het opgehou om te bestaan ​​ná die hervorming van keiser Yongzheng se Banner-registrasie wat daarop gemik was om die imperiale uitgawes te verminder. Die sosio-militêre oorsprong van die Banner-stelsel het beteken dat die bevolking in elke tak en hul onderafdelings oorerflik en styf was. Slegs onder spesiale omstandighede wat deur die keiserlike bevel goedgekeur is, is sosiale bewegings tussen baniere toegelaat. In teenstelling daarmee was die Green Standard-leër oorspronklik bedoel om 'n professionele mag te wees. Gedurende die uitgerekte periode van vrede in China van die agtiende tot middel negentiende eeu, het rekrute uit landbougemeenskappe egter afgeneem, deels te danke aan Neo-Confucianism se negatiewe houding oor militêre loopbane. Om sterk punte te behou, het die Green Standard-leër begin internaliseer en in die praktyk geleidelik erflik geword.
Die ongeveer tweehonderdduisend sterk Manchu Banner-leër was eweredig verdeel; die helfte is as die Verbode Agt-banierleër aangewys (Jìnlǚ Bāqí) en was in Beijing gestasioneer. Dit het gedien as die garnisoen van die hoofstad en die belangrikste stakemag van die Qing-regering. Die res van die Banner-troepe is versprei om sleutelstede in China te bewaak. Dit was bekend as die territoriale agt banierleër (Zhùfáng Bāqí). Die Manchu-heersers, deeglik bewus van hul eie minderheidstatus, het 'n streng beleid van rasseskeiding tussen die Manchus en Mongole van Han versterk uit vrees dat hulle deur Han geassimileer sou word. Hierdie beleid is direk van toepassing op die Banner-garnisoene, waarvan die meeste 'n afsonderlike ommuurde gebied beset het in die stede waar hulle gestasioneer was. In stede waar die ruimte beperk was, soos in Qingzhou, is 'n nuwe versterkte stad doelbewus opgerig om die Banner-garnisoen en hul gesinne te huisves. Regent Dorgon, wat die keiserlike setel in Beijing was, het die hele Chinese bevolking met geweld na die suidelike voorstede hervestig, later bekend as die "Buite Citadel". (Wàichéng). Die noordelike ommuurde stad genaamd "Inner Citadel" (Nèichéng) is uitgedeel na die oorblywende Manchu Agt Banners, wat elkeen verantwoordelik was vir die beskerming van 'n gedeelte van die Inner Citadel om die verbode stadspaleiskompleks (Zǐjìnchéng).
Die beleid om Banner-troepe as territoriale garnisoen te plaas, was nie om beskerming te gee nie, maar om ontsag vir die onderdanige bevolking te inspireer ten koste van hul kundigheid as ruiters. Gevolglik het die Manchurian Banner-troepe na 'n eeu van vrede en 'n gebrek aan veldopleiding baie agteruitgegaan in hul gevegwaardigheid. Tweedens, voor die verowering was die Manchu-vaandel 'n 'burgerlike leër', en sy lede was Manchu-boere en veewagters wat verplig was om militêre diens aan die staat te lewer in oorlogstye. Die besluit van die Qing-regering om die Banner-troepe te omskep in 'n beroepsmag waarvan die welstand en behoefte deur staatskoffers bevredig is, het welvaart gebring - en daarmee saam korrupsie - tot die rangorde van die Manchu Banners wat sy agteruitgang as 'n vegsmag verhaas het. Dit word weerspieël deur 'n soortgelyke daling in die Green Standard-leër. In vredestyd het soldate bloot 'n bron van aanvullende inkomste geword. Soldate en bevelvoerders het opleiding afgeskeep in hul ekonomiese winste. Korrupsie was wydverspreid namate bevelvoerders van die streekseenheid betaal- en voorsieningsrekwisisies op grond van oordrewe hooftellings by die kwartiermeesterafdeling ingedien en die verskil in die sak gebring het. Toe die Taiping-rebellie in 1850's uitgebreek het, het die Qing-hof te laat verneem dat die troepe van die Banner en Green Standards nie interne opstand kan neersit of buitelandse indringers in toom kon hou nie.
Oorgang en modernisering
Portret van Zeng Guofan
Vroeg tydens die Taiping-rebellie het die Qing-magte 'n reeks rampspoedige nederlae gely, wat neerkom op die verlies van die plaaslike hoofstad Nanjing in 1853. Die rebelle het die hele Manchu-garnisoen en hul gesinne in die stad vermoor en dit as hul hoofstad gemaak. Kort daarna dring 'n Taiping-ekspedisiemag so ver noord as die voorstede van Tianjin in wat as keiserlike hartlande beskou word. In desperaatheid het die hof 'n Chinese mandaryn Zeng Guofan gelas om streek- en dorpsmilisies te reorganiseer (Tuányǒng en Xiāngyǒng) in 'n staande leër in om die Taiping-rebellie te bevat. Zeng se strategie was om op plaaslike heide te vertrou om 'n nuwe soort militêre organisasie uit die provinsies wat die Taipings regstreeks bedreig, op te rig. Hierdie nuwe mag het bekend geword as die Xiang-leër, vernoem na die streek waarin dit grootgeword het. Xiang Army was 'n baster van die plaaslike militia en 'n staande leër. Dit is professionele opleiding ontvang, maar dit is betaal deur plaaslike koffers en fondse wat sy bevelvoerders - meestal Chinese heide - kon versamel. Xiang Army en sy opvolger die "Huai" Weermag geskep deur Zeng se kollega en 'leerling' Li Hongzhang (gesamentlik genoem) Yongying).
Voordat hy die Xian-leër gestig en beveel het, het Zeng geen militêre ervaring gehad nie. As 'n klassiek opgeleide Mandaryns, is sy bloudruk vir die vorming van die Xian-leër gekopieër uit 'n historiese bron - die Ming-dinastie-generaal Qi JiGuan, wat weens die swakheid van die gewone Ming-troepe besluit het om sy eie 'private' leër te vorm stoot aanval op Japanese seerowers in die middel van die sestiende eeu. Die leerstelling van Qi het baie vertrou op Neo-Confuciaanse idees om die troepe se lojaliteit te bind aan hul onmiddellike meerderes en ook op die streke waarin hulle grootgemaak is. Dit het die troepe aanvanklik 'n sekere punt gegee esprit de corps. Daar moet egter daarop gewys word dat Qi se weermag 'n ad hoc-oplossing was vir 'n spesifieke probleem teen die seerowery, asook Zeng se oorspronklike voorneme vir die Xiang-weermag om die Taiping-rebelle uit te roei. Die omstandighede het egter gesien dat die Yongying stelsel het 'n permanente instelling geword in die Qing-weermag wat op die lange duur sy eie probleme vir die beleërde sentrale regering geskep het.
Qing-troepe oefen in die Westerse boor
In die eerste plek, Yongying stelsel het die einde van Manchu-oorheersing in die militêre instelling van Qing aangedui. Alhoewel die leërs van die Banners and Green Standard bly staan ​​het om hulpbronne wat deur die res van die Qing-administrasie benodig is, uit te put, Yongying korps was die de facto eerste linie-troepe van die Qing-regering. Tweedens Yongying korps is gefinansier deur provinsiale kiste en is gelei deur streekbevelvoerders. Hierdie magteverswakking het die sentrale regering se greep op die hele land verswak en is verder vererger deur buitelandse moondhede wat probeer het om outonome koloniale gebiede in verskillende dele van die land op te stel. Ten spyte van die negatiewe gevolge, is die maatreël egter nodig geag toe belastinginkomste uit rebelle besette provinsies opgehou het om die sentrale regering te bereik. Laastens, die aard van Yongying Die kommandostruktuur het onder die bevelvoerders 'n cronyism bevorder, wat, toe hulle die burokratiese geledere opgetrek het, die saad gelê het tot die ondergang van Qing en die uiteindelike uitbreek van die streeks- "warlordisme."
Teen die laat 1800's was China vinnig besig om na 'n semi-koloniale staat te daal. Selfs die mees konserwatiewe elemente in die Qing-hof kon nie meer die militêre swakheid van China ignoreer in teenstelling met die buitelandse "barbare" wat sy poorte letterlik verslaan het nie. In 1860 tydens die Tweede Opiumoorlog word die hoofstad Beijing gevange geneem en die (ou) somerpaleis afgedank deur die relatief klein Anglo-Franse koalisie met 25,000. Alhoewel die Chinese hulself as die uitvinder van wapenmag verheug het, en vuurwapens sedert die Sung-dinastie voortdurend in Chinese oorlogvoering gebruik is, was die koms van moderne wapens wat voortspruit uit die Industriële Revolusie in Europa soos die gegroefde geweervat (1855 ), Maxim-geweer (1885), en stoomgedrewe slagskip (1890's) het China se tradisioneel opgeleide en toegeruste leër en vloot verouderd gemaak. Verskeie stukmaaltydpogings om die bestaande troepe se wapen te vestig en op te dateer - meestal in die Haui-leër het min blywende resultate opgelewer. Dit was deels te wyte aan 'n gebrek aan geld, maar meestal 'n gebrek aan politieke wil binne die Qing-regering om maatreëls vir hervorming deur te sien.
Die verlies aan die Chinese-Japannese Oorlog van 1894-1895 was 'n waterskeiding vir die Qing-regering. Japan, 'n land wat lankal deur die Chinese beskou is as net 'n hoër land van seerowers, het sy groter buurman oortuigend geslaan en in die proses die Qing-regering se trots en vreugde vernietig - die gemoderniseerde Beiyang-vloot. Op hierdie manier het Japan die eerste Asiatiese land geword wat by die voorheen uitsluitlik Westerse geledere van koloniale magte aangesluit het. Die nederlaag was 'n onbeskofte ontwaking vir die Qing-hof, veral as dit gesien word in die konteks dat dit slegs drie dekades ná die Meiji-hervormings plaasgevind het wat Japan op 'n koers geplaas het om die Westerse nasies na te streef in hul ekonomiese en tegnologiese prestasies. Uiteindelik in Desember 1894 het die Qing-regering konkrete stappe gedoen om militêre instellings te hervorm en geselekteerde eenhede op te lei in Westerse bore, taktieke en wapens. Hierdie eenhede word gesamentlik die New Model Army genoem. Die suksesvolste daarvan was die Beiyang-leër onder die algehele toesig en beheer van 'n voormalige bevelvoerder van die Huai-weermag, die Han Chinese generaal Yuan Shikai, wat sy posisie uitgebuit het om uiteindelik Republiekpresident, diktator en uiteindelik aborsiewe keiser van China te word.
Val van die Qing-dinastie
Teen die vroeë twintigste eeu het die burgerlike wanorde begin en voortdurend toegeneem. Cixi en die keiser van Guangxu is albei in 1908 oorlede, wat 'n relatiewe magtelose en onstabiele sentrale gesag gelaat het. Puyi, die oudste seun van Zaifeng, prins Chun, is op tweejarige ouderdom as opvolger aangestel, wat Zaifeng met die regentskap verlaat het. Dit is gevolg deur die ontslag van generaal Yuan Shikai uit sy voormalige magsposisies. In die middel van 1911 het Zaifeng die 'Imperial Family Cabinet' opgerig, 'n regerende raad van die keiserlike regering wat feitlik geheel en al uit Aisin Gioro-familielede bestaan ​​het. Dit het 'n wye verskeidenheid negatiewe opinies van senior amptenare soos Zhang Zhidong gebring.
Die Wuchang-opstand het op 10 Oktober 1911 opgevolg en is gevolg deur 'n proklamasie van 'n aparte sentrale regering, die Republiek van China, in Nanjing met Sun Yat-sen as voorlopige hoof. Talle provinsies het begin "skei" van die Qing-beheer. Die Qing-regering het gesien hoe 'n desperate situasie ontvou, en het 'n onwillige Yuan Shikai teruggeneem na militêre mag, met die beheer van sy Beiyang-leër, met die aanvanklike doel om die rewolusies te verpletter. Nadat hy die pos as premier aangeneem het en sy eie kabinet opgerig het, het Yuan sover gegaan om te vra dat Zaifeng uit die regentskap verwyder word. Die verwydering het later voortgegaan met aanwysings van die keiserin Dowager Longyu.
Nadat Zaifeng weg is, het Yuan Shi-kai en sy Beiyang-bevelvoerders die Qing-politiek effektief oorheers. Hy het geredeneer dat oorlogvoering onredelik en duur sou wees, veral as hy opmerk dat die doel van die Qing-regering konstitusionele monargie is. Net so wou die regering van Sun Yat-sen 'n Republikeinse grondwetlike hervorming hê, wat beide ten doel het om die Chinese ekonomie en die bevolking te bevoordeel. Met toestemming van keiserin Dowager Longyu, het Yuan begin onderhandel met Sun Yat-sen, wat besluit het dat sy doelwit bereik is met die stigting van 'n republiek, en dat hy daarom kan toelaat dat Yuan in die posisie van president van die Republiek optree. In 1912, ná onderhandelingsrondtes, het Longyu die keiserlike edik uitgevaardig wat die ontvoering van die kinderkeiser Puyi teweeg gebring het.
Die ineenstorting van die Qing-dinastie in 1912 het meer as tweeduisend jaar van die keiserlike China beëindig en 'n lang tydperk van onstabiliteit begin, nie net op nasionale vlak nie, maar in baie lewensareas. Duidelike politieke en ekonomiese agterlikheid gekombineer met wydverspreide kritiek op die Chinese kultuur het tot bevraagtekening en twyfel oor die toekoms gelei. China se onstuimige geskiedenis sedert die omverwerping van die Qing kan ten minste gedeeltelik verstaan ​​word as 'n poging om belangrike aspekte van die historiese Chinese kultuur te verstaan ​​en te herwin en dit te integreer met invloedryke nuwe idees wat in die vorige eeu na vore gekom het. Die Qing-dinastie is die bron van 'n groot deel van hierdie pragtige kultuur, maar die waargenome vernederings daarvan bied ook baie om te leer.
Fan, Fa-ti. Britse natuurkundiges in Qing China: wetenskap, ryk en kulturele ontmoeting. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2004. ISBN 0674011430
Spence, Jonathan D. Die soeke na die moderne China. New York: W. W. Norton, 1999. ISBN 0393973514
Waley-Cohen, Joanna. The Culture of War in China: Empire and the Military under the Qing Dynasty. Londen: I. B. Tauris, New York: Versprei in die VSA deur Palgrave Macmillan, 2006. ISBN 1845111591