SANDY, SANDY IN DIE GATKANT VAN DIE BAKKIE
13th May 2019 by Wim
So luister ek heel toevallig na Bruce Springsteen se ballades. En sommer so begin hy 'n 'song' sing. Sandy. Bruce jou bliksem. Vir meer as een leeftyd.
Ons was maar kinders. Skoolkinders. Sport was verby. Die grootmense het ons huistoe gevat. Op daardie dag het ek heelwat meer akkolades as jy gekry Sandy. Maar jy was jy. Stil, saam in die gatkant van die bakkie ingepak. Saam met die ander kinders oppad terug na punte waar hulle ons die een na die ander vanuit die bakkie weg, huistoe, laat afklim, laat van mekaar wegstap het.
Ek het gesien, maar eintlik, velseker, soos amper hoendervleis, geweet, jy was daar. 'n Meisiemens met kort blonde hare. Praatloos. En daarom vol van 'n ander soort praat. Die praat wat regtig is. Die kinders het geraas, gejil, soms teikenloos gegil. Ek het ook geglim as ek moes lag, ek was ook, protokolloos, bloot maar posisionerend, kind. Maar iets binnekant die geraas in die gatkant van die bakkie het met my siel soos 'n veer gevroetel. Die korthaar meisiekind. Die stom ene. Die ene wat nie praat nie. Wat nie geluide maak nie.
En toe. Die kinders klim uit. Die een na die ander. Oppad na hulle se huise toe. En die dooie gode grinnik. Hulle laat ons twee alleen agter. In die gatkant van die bakkie. Toe die laaste ander kind uitklim het dit stil geraak. Doodstil. Nie 'n geluid nie. Jy. Jy en ek. Groot pynlike hunkergeraas in die blootsheid van die hoendervleis stilte. In die stilte binne die gatkant van daardie stotterende bakkie.
En die bakkie, daardie middag se wegry, huistoe-ry, bakkie, brom, bly ry. En die grootmense bestuur die bakkie soos 'n kettie. En toe stop die bakkie weer 'n keer. En jy klim uit. 'n Stomte. Vir altyd. Ek het ook later uitgeklim Sandy.
Nie dat hierdie noodwendiglik groots was nie Sandy. Jy, en ek het later 'n ander mens se hand uiteindelik kon vat en kon weet wat pas. Wat, uiteindelik, kan werklik soos 'n nommer een, sonder 'n nommer twee, pas.
So Sandy, ons weet nie. Miskien het jy nie eers so soos hierdie gevoel nie. Maar iewers vertel dit iets van die mens se groot verlange. Om, ten spyte van die gatkant van 'n bakkie, 'n siel, op een of ander manier, huistoe te wil vat.