Tydlyn van die Renaissance -kuns - Inligting
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Lorenzo Ghiberti.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -argitek en beeldhouer Filippo Brunelleschi.
Die lewe van die Nederlandse Renaissance -kunstenaar Jan van Eyck.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Paolo Uccello.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Donatello voltooi sy beeldhouwerk van Saint George vir die Orsanmichele in Florence.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Donatello beeld sy brons David in Florence uit.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca.
Die Italiaanse Renaissance -beeldhouer Lorenzo Ghiberti werk aan sy tweede stel deure, die 'Gates of Paradise', vir die doopkapel van die katedraal van Florence.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Giovanni Bellini.
Die Gentse altaarstuk word voltooi deur die Nederlandse Renaissance -kunstenaars Jan van Eyck en Hubert van Eyck.
Die Italiaanse Renaissance -argitek Leon Battista Alberti skryf sy verhandeling De pictura (On Painting).
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Paolo Uccello voltooi sy perdry -fresco van Sir John Hawkwood.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Donatello maak sy bronspanele vir die hoë altaar van die Basilica Sant 'Antonio in Padua.
Die Italiaanse Renaissance -beeldhouer Lorenzo Ghiberti skryf sy kommentare, 'n mengsel van kunsgeskiedenis en outobiografie.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Pietro Perugino.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca vervaardig sy siklus van fresco's op die Legende van die Ware Kruis vir die San Francesco -kerk, Arezzo.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Donatello voltooi sy ruiterstandbeeld van Erasmo da Narni, die Gattamelata ('heuningkat') in Padua.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca vervaardig sy geverfde paneel die Flagelling of Christ.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Donatello beeld sy houtbeeld van 'n boetvaardige Maria Magdalena uit.
Die Italiaanse Renaissance -argitek Leon Battista Alberti skryf sy verhandeling oor beeldhouwerk.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Andrea Mantegna werk aan sy fresco -siklusse in die Palazzo Ducale van Mantua.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca vervaardig sy fresco die opstanding van Christus.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca lewer sy portret van die hertog van Urbino, Federico da Montefeltro.
Die lewe van die Duitse Renaissance -kunstenaar Albrecht Dürer.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Piero della Francesca skryf sy verhandeling oor perspektief in skilderkuns.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Michelangelo.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Sandro Botticelli vervaardig sy skildery die geboorte van Venus.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Giovanni Bellini voltooi sy skildery Ecstasy of Saint Francis.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Sandro Botticelli vervaardig sy Primavera -skildery.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Titiaan.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Sandro Botticelli vervaardig sy Klaaglied oor die dooie Christus -skildery.
Leonardo da Vinci voltooi sy skets van 'Vitruvian Man'.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Michelangelo werk aan sy meesterstuk die Pieta.
Die lewe van die Duitse Renaissance -skilder Hans Holbein die Jongere.
Leonardo da Vinci voltooi sy muurskildery 'The Last Supper' in die Sante Maria delle Grazie van Milaan.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Sandro Botticelli vervaardig sy Mystic Nativity -skildery.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Giovanni Bellini voltooi sy portret van Doge Leonardo Loredan.
Leonardo da Vinci voltooi sy skildery die 'Mona Lisa'.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Michelangelo voltooi sy meesterstuk die standbeeld van Dawid.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Raphael voltooi sy The Marriage of the Virgin.
Die Duitse Renaissance -kunstenaar Albrecht Dürer skep sy Adam en Eva -afdruk.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Giovanni Bellini voltooi sy altaarstuk vir die San Zaccaria -kerk in Venesië.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Raphael voltooi sy skildery The Entombment of Christ (ook bekend as The Deposition).
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Michelangelo werk aan sy skildery van die plafon van die Sixtynse Kapel in Rome.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Raphael voltooi sy fresco's in die Stanze della Segnatura van die Vatikaan, waaronder The School of Athens.
Die lewe van die Italiaanse Renaissance -skilder Tintoretto (Jacopo Robusti).
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Michelangelo voltooi sy meesterstukstandbeeld van Moses vir die graf van pous Julius II.
Die Duitse Renaissance-skilder Hans Holbein die Jongere skep sy 41-drukreeks The Dance of Death.
Die Duitse Renaissance -skilder Hans Holbein die Jongere word die hofskilder van Henry VIII van Engeland.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Benvenuto Cellini werk aan sy bronsbeeld van Perseus en Medusa.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Tintoretto vervaardig sy gevierde Miracle of Saint Mark Rescuing a Slave -skildery.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Tintoretto werk aan sy siklus van skilderye vir die Scuola Grande di San Rocco van Venesië.
Die Italiaanse Renaissance -kunstenaar Tintoretto maak sy skildery van Saint George and the Dragon goed.
Renaissance tot post -impressionisme
Vroeë Renaissance, gesentreer in die 14de tot 15de eeu, was 'n tydperk van dramatiese en totale verandering. Dit was die wedergeboorte van diep intellektuele idees en klassieke waardes van humanisme. Antieke Griekse en Latynse tekste is herontdek en geleer aan aspirant -studente. In hierdie nuwe tydperk waarin humanisme begin toeneem het, het kunstenaars meer waarde aan mense self begin heg as aan gode en godinne. Skilders volg die styl van klassieke skilderye na, met die klem op simmetrie en perfekte vorm.
Bekende kunstenaars en hul kunste:
"Gates of Paradise" (1450)
"Die aankondiging" (1450)
Die hoë renaissance was, net soos die vroeë renaissance, in Italië gesentreer. In hierdie tydperk is die artistieke waarde en styl uit die werke van Antieke Rome en Griekeland herwin. Die kennis wat opgedoen is uit die antieke kunswerke, sowel as die tegnieke wat in die vroeë renaissance aangeleer is, het gebore in die werke uit die hoë renaissance. Die skilderye uit hierdie tydperk toon dat die kunstenaars olieverf gebruik het, die vaardighede van baie ingewikkelde gesigsuitdrukkings en die gebruik van verskillende kleurtone bemeester het.
Kunstenaars tydens die hoë renaissance was uiters ambisieus-dit was hul doel om voort te bou op die kennis wat die ou kunstenaars opgedoen het. Bekende kunstenaars uit hierdie tydperk was veelsydig. Leonardo da Vinci, byvoorbeeld, was 'n kunstenaar, wetenskaplike, ingenieur, uitvinder, anatomis, filosoof, en soveel meer. Michelangelo was ook baie talentvol, hy was 'n skilder, 'n beeldhouer en 'n baie begaafde digter. Die kennis wat in hierdie era opgedoen is, is vandag nog steeds belangrik en belangrik.
Bekende kunstenaars en hul kunswerke:
"Aanname van die Maagd" (1518)
Die drie filosowe (1509)
Maniërisme word gebruik om kunswerke uit Italië te beskryf, en "Noordse maniërisme" word gebruik om die maniëristiese skilderye uit Noord -Europa te beskryf. Die kunswerke wat gedurende hierdie tydperk geskep is, verskil drasties van dié van die Renaissance. Dit was nog 'n era van unieke veranderinge.
Maniërisme was 'n tyd waarin kunstenaars geskilder het met 'n te uitgebreide vervorming, 'n bisarre posisie van menslike liggame en dubbelsinnige ruimtes. 'N Mens kan sê dat die skilderye kompleks was, en die diep betekenisse agter figure wat tegelykertyd natuurlik en verbeeldingryk was.
Kunstenaars en hul kunswerke:
''n Allegorie van Venus en Cupido' (1545)
"Madonna dal Colla Lungo" (1535)
"Die laaste oordeel" (1541)
Die verkragting van die Sabine -vroue (1582)
"Perse met die hoof van Medusa" (1541)
"Joseph in Egipte" (1518)
"Portret van Bia de 'Medici" (1545)
In die jaar 1517 stuur Martin Luther King sy & quot95 Theses & quot in, 'n koerant wat die Katolieke kerk erg gekritiseer het vanweë die hebsug en misbruik van mag. Martin Luther King het gedink dat dit verkeerd en onregverdig was dat die Katolieke kerk mense slegs van sonde gered het as hulle lojaal en getrou was-dit het gelyk asof goeie dade glad nie saak maak nie. In reaksie hierop was die Katolieke kerk verdeeld, en die protestante het na vore gekom om Martin Luther King se idees te handhaaf.
Hierdie godsdienstige hervorming het 'n sterk invloed op kultuur, politiek en veral kuns.
Hierdie gebeurtenis het 'n belangrike tydperk in die kunsgeskiedenis genaamd 'Baroque Art', wat in Rome gesentreer is, uiteindelik uitgebrei na die grootste deel van Europa. Barokkuns was baie anders as die kunste in die Renaissance of tydens maniërisme. Die skilderye was gewoonlik direk, duidelik en dramaties. Die kunste is ook baie naby aan die werklikheid-baie mense kon met hulle in verbinding tree. Die gebruik van kleur is ook 'n belangrike aspek van barokkuns. Barokkunstenaars gebruik baie dramatiese kleure en was lief vir kontras, soos swart en wit, lig en donker. Een groot verskil van die Renaissance -kuns is dat die barokkuns baie oorvleuelende figure het, terwyl Renaissance -kunstenaars figure so realisties moontlik geskilder het.
Bekende kunstenaars en kunste:
The Ecstasy of St. Teresa (1652)
Die bekering op pad na Damaskus (1601)
"Die vier kontinente" (1615)
"Afkoms van die kruis" (1634)
Lodewyk XIV was die koning wat 72 jaar en 110 dae lank Frankryk regeer het. Sy dood in 1715 het 'n verskuiwing van monargie na 'n aristokrasie veroorsaak. In reaksie op hierdie verandering in leierskap, het hierdie nuwe kunsstyl, Rococo, ontstaan. Rokokokuns was in Frankryk gesentreer, en in plaas van dramatiese kleure, het dit sagte pastelkleure gebruik. Die skilderye en ander kunsvorme in hierdie tydperk beeld dikwels die ryk aristokratiese lewe uit. Mitologiese temas was dikwels 'n groot deel van die kuns, en baie kunstenaars het onderliggende idees soos skoonheid, romanse, speelsheid of miskien seksuele simbole oorgedra.
"The Embarkation for Cythera" (1717)
"Hercules en Omphale" (1724)
"Die triomf van Galatea" (1720)
"Dansende melkmeisies" (1735)
''n Jong meisie wat lees' (1776)
"Pilgrimage to Cythera" (1717)
"Die swaai" (1767)
Na die Franse Revolusie van 1784, toe die gewone burgers 'n groot stryd met die ryk aristokrate gehad het, was Europa te midde van politieke krisisse, oorloë en dramatiese veranderinge. In reaksie op die chaotiese toestand van Europa, het 'n nuwe kunsperiode genaamd 'Romantiek' in Duitsland begin, wat uiteindelik deur Frankryk, Brittanje en ander Europese lande versprei het.
As toevoeging tot die belangrikste elemente van die neoklassieke kuns, wat respek en verantwoordelikheid was, het die romantiek die klem gelê op emosionele en geestelike aspekte van die lewe. Kunstenaars het kuns geskep wat die onbereikbare idees verteenwoordig. Te midde van die chaos in Europa het kunstenaars kuns gemaak wat mense 'n gevoel van nostalgie laat voel het. Baie mense wou teruggaan na die tye waar dinge meer rustig en ontspanne was.
"Gotiese katedraal by die water" (1813)
Die slaweskip (1840)
Die vlot van Medusa (1819)
"Wanderer above the Sea of ​​Fog" (1818)
Die nagmerrie (1781)
Impressionisme dui op die verskuiwing van tradisionele Europese kuns na moderne kuns, dus bekend as die eerste moderne kunsbeweging. Hierdie kunsstyl het sy oorsprong in Parys, Frankryk, en dit het uiteindelik na die Verenigde State en ander dele van die wêreld versprei. Omdat die impressionistiese skilders van beroemde staatsgesteunde uitstallings, salonne verwerp is, het hulle 'n ateljee gehuur en hul werke ten toon gestel. Hulle skilderye word egter nie waardeer nie, maar hulle het wel 'n paar kritici gelewer. Die kritici het gesê dat die skilderye onvolledig lyk, en dat hulle slegs 'n kortstondige "indruk" agterlaat, maar min het die kritici geweet, dit was presies wat die skilders probeer vasvang-'n indruk.
Impressionistiese skilderye is baie uniek en meer "modern" in vergelyking met die ander kunsstyle wat vroeër genoem is. Die kunstenaars het optiese fisika bestudeer, en hulle het daarin geslaag om 'n meer presiese voorstelling van kleure en kleure te skep. Hulle het verskillende kleure verf in kleiner raakpunte aangebring, sonder veel presisie of detail. Daar was baie skilderye wat 'n besondere blik op 'n toneel buite uitbeeld.
& quotLe dejeuner sur l 'herbe & quot (1863)
"In 'n park" (1874)
Die Boulevard Montmatre op 'n wintermôre (1897)
"Indruk Sunrise" (1872)
"Dans in Le Moulin de la Galette" (1876)
Die balletklas (1874)
"The Cradle" (1872)
Coquelicots, La promenade (1873)
Renaissance -argitektuur, argitektuurstyl, wat die wedergeboorte van die klassieke kultuur weerspieël, wat in die vroeë 15de eeu in Florence ontstaan ​​het en in Europa versprei het, wat die Middeleeuse Gotiese styl vervang het. Daar was 'n herlewing van antieke Romeinse vorms, insluitend die kolom en ronde boog, die tonnelkluis en die koepel. Die basiese ontwerpelement was die bestelling. Kennis van klassieke argitektuur kom uit die ruïnes van antieke geboue en die geskrifte van Vitruvius. Soos in die klassieke tydperk, was proporsie die belangrikste skoonheidsfaktor. Renaissance -argitekte het 'n harmonie tussen menslike afmetings en geboue gevind. Hierdie besorgdheid oor proporsie het gelei tot duidelike, maklik verstaanbare ruimte en massa, wat die Renaissance -styl onderskei van die meer komplekse Goties. Filippo Brunelleschi word beskou as die eerste Renaissance -argitek. Leon Battista Alberti's Tien boeke oor argitektuur, geïnspireer deur Vitruvius, het 'n bybel geword van die Renaissance -argitektuur. Vanaf Florence het die vroeë Renaissance -styl deur Italië versprei. Donato Bramante se verhuising na Rome het die hoë renaissance ingelui (c. 1500–20). Manierisme, die styl van die laat renaissance (1520–1600), word gekenmerk deur gesofistikeerdheid, kompleksiteit en nuwigheid eerder as die harmonie, duidelikheid en rustigheid van die hoë renaissance. In die laat renaissance was daar ook baie argitektoniese teoretisering, met Sebastiano Serlio (1475–1554), Giacomo da Vignola (1507–73) en Andrea Palladio wat invloedryke boeke gepubliseer het.
Pre-Renaissance tot in die 18de eeu
Ek het die tydlyne van Art Movements geskep
As gevolg van die grootte van die lêers, het ek die tydlyn in 4 afdelings verdeel:
Pre-Renaissance – 18de eeu
19de eeu tot laat 19de eeu
20ste eeu tot moderne kuns
Hierdie week se tydlyn is die pre-renaissance 18de eeu
Klik hier vir u aflaai van 9 bladsye
Ek het 'n basiese definisie van elke kunsbeweging gegee en die datums en name van die stigters en die mees vooraanstaande kunstenaars van die beweging ingesluit. Elke kunstenaar het 'n kleinkiekie van hul werk. Ek het elke kunsbeweging op 'n nuwe bladsy geplaas vir duidelikheid en om die studie van verskillende tydperke te help.
Gebruik die tydlyn op verskeie maniere:
Druk dit uit as 'n kunsboek van eeue, of voeg dit by 'n student se eie boek van eeue
Knip en plak die bladsye van kant tot kant as 'n kuns tydlyn
Knip die kunstenaars en hul kleinkiekies uit hul kunswerk by 'n toegewyde kuns tydlyn of 'n bestaande tydlyn
Lamineer en sny die kunstenaars as kaarte en laat kinders die kunstenaars by die tydperke pas
Die volgende kunsbewegings bevat hierdie aflaai:
Die vroeë Renaissance
Die Hoë Renaissance
Die Noordelike Renaissance
Ek het alle inligting vir hierdie tydlyn van Artcyclopedia.com gekry.
Ek sal binnekort die volgende 2 tydlyne oplaai, dus meld u aan vir 'n e -pos kennisgewing of plaas my RSS feed op u tuisblad! (U sal dit op my sybalk net onder my Gravatar vind.)
'N Inleiding tot 'n reeks kunsbewegings wat die verloop van die Westerse kunsgeskiedenis gevorm het.
Welkom by ons kunsgeskiedenis tydlyn!
Ons het hierdie tydlyn geskep om ASLCORE -tekens vir die verskillende kunsbewegings, hul chronologie, hul voorgangers, die invloed wat hulle op latere bewegings uitoefen en die oorgange tussen hulle te illustreer.
Die verskillende tegnieke en artistieke style wat mettertyd ontwikkel het, sal ondersoek word.
As u die verduidelikings en voorbeelde van die kunswerke van daardie tydperk sien, sal u sien hoe die kuns self die skepping van hierdie nuwe voorgestelde tekens ingelig het, en hoe die tekens self noemenswaardige aspekte van die bewegings uitlig.
Tydens die vertoning word kunswerke uit elke beweging vertoon, aangesien verskillende aspekte bespreek word.
Die ASL -verduideliking plus skyfievertonings van die kunswerke sal bydra tot u begrip van die onderwerp.
Dit is belangrik om daarop te let dat alle datums wat vir die begin en die einde van bewegings genoem word, by benadering is.
As gevolg van die vloeibare aard van artistieke evolusie, is daar geen presiese omskrywings vir wanneer een beweging of styl begin of eindig nie.
Ons het noukeurig kunswerke gekies, wat die duidelikste voorbeelde is van die spesifieke beweging en/of styl.
Die keuses op hierdie tydlyn bied 'n goeie beginpunt vir verdere ondersoek, aangesien dit onmoontlik sou wees om die hele korpus van 'n tydperk in een video te wys.
Hierdie tydlyn konsentreer op Westerse kuns, aangesien die meeste inleidende kunsklasse hoofsaaklik die tradisie beklemtoon.
Maar as u belangstel in Afrikaanse of Asiatiese kuns, is daar ander bronne wat u kan ontdek.
Sluit aan terwyl ons in die tydlyn van die kunsgeskiedenis duik!
Vroeë Westerse kuns begin rondom die jaar en duur tot 1400.
Natuurlik was daar voor die tyd baie kuns ter wêreld!
Verskeie kulture, soos die Grieke, Romeine en Egiptenare, het skilderye, beeldhouwerke en ander media gemaak wat nog bestaan.
Maar wat gewoonlik na verwys word as Westerse kuns begin in hierdie tydperk en is hoofsaaklik geleë in die gebied wat gedefinieer word as Europa.
Omdat die meeste mense destyds ongeletterd was, was kuns oorwegend godsdienstig van aard.
Kerkgangers het nie toegang tot die inligting in Bybels of ander tekste nie, maar het eerder godsdiensonderrig ontvang deur na die versierings rondom hulle te kyk terwyl hulle aanbid het.
Bybelse verhale, die lewens van heiliges en godsdiensonderrig was almal te vind in skilderye en beeldhouwerke in die kerk.
Gedurende hierdie tydperk kon kunstenaars nie die vryheid uitoefen om hul kuns na te streef op enige manier wat hulle verkies nie.
In plaas daarvan bestaan ​​daar sterk artistieke konvensies waaraan hulle moet voldoen, en daarom is die visuele ooreenkomste omskryf.
Die skilderye het byvoorbeeld nie probeer om realistiese faksimilee van mense of plekke uit te beeld nie.
Hulle was plat, sonder gebruik van perspektief of pogings om die driedimensionele ruimte te benader.
Daar is verskillende bewegings in die vroeë Westerse kuns, waaronder Bisantynse, Romaanse, Middeleeuse en Gotiese.
U sal sien hoe die kuns in hierdie tydperke mettertyd verander het.
Bisantynse kuns strek oor die tydperk van 330 tot 1450.
Daar is eintlik 'n paar bewegings wat hierdie era beklee, maar Bisantynse is die maklikste herkenbare.
Die styl is konsekwent oor tye, plekke en kunstenaars.
Die kunstenaars kon nie hul eie muses volg nie en hul eie style of kreatiewe fantasieë nastreef.
Hulle moes streng standaarde van die dag volg en sekere elemente bevat, wat gelei het tot kunswerke wat baie ooreenstem.
Een voorbeeld hiervan is die plat kleure wat vir agtergronde gebruik word, met menslike onderwerpe wat reguit vorentoe na die kyker kyk.
Die beelde was redelik plat, daar was geen poging om perspektief of realistiese weergawe te toon nie.
Gesigte is nooit na profiel verander nie, maar altyd na die kyker gekyk.
Dikwels word ikone gebruik wat godsdienstige, simboliese betekenis gehad het wat destyds deur kykers verstaan ​​is.
Beelde soos blomme, bome of skape kan in Bisantynse skilderye verskyn, elk met ingebedde simboliek.
Kleur is wyd gebruik, sterk, gewone kleure soos rooi of blou, met gereelde gebruik van goud.
Dikwels het die onderwerp in die skildery 'n briljante goue stralekrans om sy of haar kop, 'n konvensie wat gedurende die Bisantynse tyd begin het en nog lank daar verby was.
Klein teëls wat gevorm is om beelde te vorm - sogenaamde mosaïek - is tydens hierdie beweging gemaak.
Dit was gewoonlik groot stukke wat op kerkmure en plafonne geleë was om gemeentelede te inspireer en op te hef terwyl hulle aanbid het.
Omdat min mense geletterd was, het artistieke voorstellings van Bybelse verhale gedien as die instruksie wat vir hulle ontoeganklik was uit geskrewe tekste.
Die lewens van heiliges en ander Bybelverhale is ten toon gestel om die gemeente te lei.
Bisantynse kuns bevat mosaïek, sowel as versierde manuskripkuns, met sekere letters en woorde wat uitgebrei geïllustreer is.
Skitterende kleure en fyn lynwerk is gebruik.
Bisantynse kunswerke is bekend omdat dit die visuele woordeskat van metafoor, simbole en motiewe vestig wat weerklank vind in Romaanse, Gotiese en ander daaropvolgende kunsbewegings.
Romaanse kuns beslaan 'n kort tydjie binne die oorkoepelende Bisantynse kunsbeweging.
Dit noem 'n nuwer argitektuurstyl wat ontstaan ​​het, wat breek van die vorige estetika.
Romaanse geboue was geneig om laer op die grond te bou, met swaar, dik mure en stutte, soms met afgeronde torings.
Deuropeninge was nie die tradisionele reghoekige vorm nie, maar eerder in 'n boog gebuig.
Mosaïese is vertoon, asook hoë, geboë vensters.
Kerke het nou al hoe langer geword, en namate die gemeentes sou binnegaan, was hulle blikke opwaarts gerig op hul hemelse inspirasie.
Middeleeuse kuns was tussen die jare 800 en 1300 nC.
U is miskien nuuskierig oor die ASLCORE -teken vir die Middeleeue.
Eerstens verwys dit na die grootte van die kunswerke wat tydens die beweging geskep is - wat gewoonlik redelik groot was.
Die tweede rede het te doen met die menslike onderwerpe van die skilderye.
Dit was dikwels uitbeeldings van heiliges of godsdienstige figure wie se goddelikheid aangedui is deur die teenwoordigheid van stralekrale, soms in goue filigraan.
Hierdie funksie dien as 'n kenmerk van die Middeleeuse kuns.
Ons het hierdie twee konsepte saamgevoeg om 'n teken te skep wat beide idees weerspieël.
As u die Bisantynse en Middeleeuse kuns langs mekaar ondersoek, sien u miskien dat hulle nogal eenders is-veral opvallend: hulle is beide plat/tweedimensioneel, met mense wat amper op die oppervlak vasgeplak lyk en nie in die ruimte dryf nie.
Beide style maak baie gebruik van simboliek en visuele metafoor.
Daar is geen poging tot realisme of natuurlike weergawe nie, geen perspektief nie.
Kunstenaars kon nie outonomie uitoefen oor hul keuse van onderwerp en styl nie, maar was eerder gebind aan die artistieke voorskrifte van hul tyd, wat meer eenvormigheid oor beelde geskep het.
Sowel die Bisantynse as die Middeleeuse kuns beeld godsdienstige temas en Bybelse onderrig uit.
Middeleeuse stukke verskil egter in een noemenswaardige aspek: die kunstenaars gebruik ryk, duur materiaal wat pragtige kunswerke geskep het.
Egte goud is op die doek gesit, net soos kosbare juwele, pigmente en versierings.
Terwyl die Bisantynse kuns 'n beperkte omvang gehad het, het Middeleeuse kuns verskillende filiaalstyle daarin gehad.
Daar was die vorige mosaïek en skilderye, maar nou ook beeldhouwerke en tapisserieë, en ongelooflik versierde manuskripkuns.
Dit is ook gedurende die Middeleeuse tydperk dat u die veranderinge in argitektuur kan sien.
Die vroeëre jare van die beweging volg die meer Romaanse gevoel, maar soos die tyd aanstap, is daar 'n evolusie na die Gotiese styl.
Gotiese kuns is tussen 1150 en 1400 geskep.
Voorheen is mense in skilderye teen plat agtergronde geplaas, nie bedoel om realisties te lyk nie, maar eerder as 'n simboliese funksie.
Gotiese kuns bied kunstenaars aan wat streef na realisme by die mense wat hulle wou uitbeeld.
Daar was egter nog geen stelselmatige poging tot perspektief nie, en die agtergronde was plat en staties.
Let op in hierdie voorbeelde van Gotiese kuns hoe gedetailleerd en versier die kuns geword het!
In die argitektuur van daardie era het die vorige Romaanse strukture wat dikker en swaarder was, plek gemaak vir geboue wat meer oop, lugtig en helder was.
By die ingang van 'n gotiese katedraal sou gemeentelede indrukwekkend hoë ruimtes met skerp skuins dakke en spitse boogplafonne ontmoet.
'N Besondere struktuurpatroon ondersteun die hoogtes, genaamd geribbels.
Gedetailleerde gebrandskilderde vensters is breedvoerig langs die galerymure gebruik, waarin godsdienstige verhale uitgebeeld word om die gemeentes te onderrig.
Renaissance en Post Renaissance Art strek van ongeveer 1300 tot 1850.
Meer dramatiese veranderinge is opvallend in 'n korter tydperk as enige vorige bewegings.
Voor hierdie era was kunstenaars beperk deur streng konvensies en kon hulle nie kreatiewe outonomie uitoefen om hul eie style na te streef nie, wat veroorsaak het dat die meeste kuns nie onderskei kon word nie.
Die onderwerp was oorwegend godsdienstig.
Met die aanbreek van die Renaissance het dit alles dramaties verander!
Kunstenaars het hul muses gevolg, wat daartoe gelei het dat individuele style maklik herken word as hul eie.
Alhoewel godsdienstige onderwerpe steeds gewild was, kon ander ook nou ondersoek word.
Mitologiese verhale, literatuur en uitbeeldings van prosaïese menslike ervaring was alles voedsel vir kunstenaars wat tydens die renaissance en na die renaissance werk, en het groot fonteine ​​van kreatiwiteit losgelaat.
Die belangrikheid van hierdie tydperk kan nie oorbeklemtoon word nie, aangesien die gevolglike kanonne feitlik alle kunsbewegings wat daarop gevolg het, beïnvloed het.
Die Renaissance kan beskou word as die katalisator vir baie daaropvolgende bewegings, soos maniere, barok, rokok, neoklassisisme en romantiek.
Die Renaissance begin in die jaar en duur tot 1520.
Die woord "Renaissance" beteken letterlik "wedergeboorte", en destyds was die hergeboorte klassieke Griekse en Romeinse gevoelens en estetiese ideale.
In die tydperke wat die Renaissance voorafgegaan het - Bisantynse en Romaanse en Gotiese - het kuns baie gelyk, ongeag wie dit geskep het.
Maar die Renaissance -kunstenaars was gereed om die konvensies wat op hulle gedwing is, te ignoreer en hul kreatiwiteit vrye teuels te gee deur hul eie skoonheidsbegrippe te ondersoek en hoe hulle verkies om hul persoonlike estetika uit te druk.
Een van die merkwaardigste veranderinge was hoe realisties die kuns geword het, veral in die aandag op fisiese verhouding by die uitbeelding van mense.
Aars, spier- en skeletstrukture is almal realisties weergegee, in plaas daarvan dat plat liggame in 'n tweedimensionele vlak reguit vorentoe staar.
In vorige bewegings, byvoorbeeld om die hemel aan te dui, was agtergronde gewoonlik effensblou plat op die oppervlak aangebring.
Nou was landskappe 'n eerlike spel, met die natuurskoon van berge en mere op die agtergrond.
Daar kan nou 'n gesofistikeerde gebruik van perspektief gesien word wat verskillende vlakke van tonele en aktiwiteite toon, met bymekaarkomende verdwynpunte om die kykers se aandag terug te trek na die doek, wat die driedimensionele ruimte benader.
Die kleure word ook meer gevarieerd, aangesien kunstenaars eksperimenteer met olieverf wat op verskillende maniere vermenging en lae moontlik maak.
'N Tegniek genaamd chiaroscuro het gewild geraak namate kunstenaars die grenslyn tussen hoogtepunt en duisternis by onderwerpe ondersoek het.
Daar was drie bronne van onderwerp wat tydens die Renaissance herhaal is: godsdienstige temas het natuurlik sterk gebly, klassieke Griekse verhale en mites, en nou is sekulêre ervarings getoon, wat oomblikke vaslê in die lewens van gereelde mense wat op daardie tydstip op aarde gewoon het.
Humanisme - die idee dat mense se lot nie noodwendig buite beheer was nie - was 'n nuwe idee.
Kunstenaars is uiteindelik erken en vereer vir hul talente, en welgestelde gesinne het as beskermhere gedien, werke in opdrag vir privaat genot of finansieel geborgde stukke wat in kerke verskyn het.
Kunstenaars word nie meer as uitruilbare handelaars beskou nie, maar as gerespekteerde beoefenaars van hul ambagte.
Manierisme is 'n beweging wat omstreeks 1520 begin het en tot 1580 geduur het.
Dit is 'n filiaalbeweging wat tydens die Renaissance plaasgevind het.
Die estetiese op hierdie tydstip het die ideale menslike vorm aanneem en daarna oordrewe aspekte daarvan, soos u sien in die skildery wat hier uitgestal word.
Let op die perfek gevormde, maar tog verlengde nek van die vrou.
Terwyl die beklemtoning van die komposisie voorheen balans en simmetrie was, het maniëristiese kunstenaars een spesifieke element van die stuk gekies en beklemtoon, asof dit die aandag daarop wou vestig dat dit 'te perfek' was.
Barokkuns het van 1600 tot ongeveer 1700 geduur.
Die vorige tydperk - Manierisme - beklemtoon die volmaaktheid wat destyds in kuns verskyn het, tot die mate dat dit onrealisties en onmoontlik gelyk het dat sulke volmaaktheid selfs in hierdie wêreld kan bestaan.
Barokkunstenaars wou meer realisme in hul werk uitbeeld, met die duidelikste afwyking van vorige bewegings die uitbeelding van onderwerpe wat besig was met tonele van intense aksie.
In plaas van statiese posisies, was die instellings nou vol dinamiese beweging en interaksies. Hierdie kunswerke was bedoel om emosie by die kykers op te wek terwyl hul oë die opwindende verhale wat voor hulle afspeel, ontleed.
Samestellings was asimmetries, met sterk diagonale lyne wat die beweging beklemtoon.
Daar was gewoonlik 'n sterk ligbron, wat perfekte omstandighede geskep het om die chiaroscuro -tegniek te gebruik.
Barokskilderye fokus op godsdienstige onderwerpe, historiese tonele of mites en fantasie.
Daar is ook 'n argitektoniese styl wat verband hou met die barokperiode.
Eerder as om lig en lugtig te wees, word dit gekenmerk deur swaar strukture met 'n oorvloed versiering, wat gebruik maak van ryk materiale soos goud en silwer.
Die Rokoko -tydperk strek van 1700 tot 1775.
Dit is in Frankryk begin deur kunstenaars wat skeef gekyk het na die barokke kunswerke wat in Italië vervaardig word.
Hulle wou hul eie styl skep deur gebruik te maak van sagter kleure, pienk, ligblou, wit, en beklemtoon krommes en kronkelende vorms.
Die beligting was sag en diffuus, helder, maar nie duidelik nie.
Simboliek en metafoor was teenwoordig in baie van die elemente van die kunswerk.
Die verhale wat voorgelees is, blyk eenvoudig en onbelemmerd te wees, en wys hoe paartjies huiwerend sit, swaai en 'n gemaklike lewe geniet.
Maar agter hierdie sorgelose buitekant skuil daar soms waarskuwende verhale om die kyker te waarsku oor moontlike misstappe om in hul eie lewens bewus te wees.
Rococo is 'n pragtige, elegante, gesofistikeerde kunsvorm.
Die neoklassisisme duur van 1765-1850, en bied 'n teenoorgestelde artistieke gevoel aan die speelse, lighartige aard van Rococo Art.
Neoklassisisme het teruggekeer na die Griekse en Romeinse estetika van die oudheid, met meer balans, simmetrie en formele strukture.
Daar was geen vloeiende en vloeiende gevoel nie, maar eerder ernstige lyne.
Die kleurpalet was nouer, en vorms was meetkundig en presies.
Net soos politieke strukture meer geordend, omskryf en regimenteer word, was Neoklassieke Kuns ook so.
Romantiek het tussen 1765 en 1850 plaasgevind.
In reaksie op die skerp geometriese presiesheid van die Neoklassisisme wat die Griekse en Romeinse ordelikheid en gebalanseerde volmaaktheid beklemtoon, wou die romantiek eerder die wisselvalligheid van menslike emosie oordra.
Dit het probeer om die dieptes van menslike ervaring na te gaan en tonele uit te beeld wat in elke opsig sou aanspreek.
Die onderwerp fokus dikwels op mense in die natuur en ondersoek hul verhouding tot en interaksie met die omgewing rondom hulle.
Die doel van romantiese kuns was om openlike, sterk emosie uit te beeld.
Moderne kuns begin in die 1850's en duur tot in die 20ste eeu en daarna.
In die 19de eeu kom die toenemende industrialisering, vordering in vervoermiddels, tegnologie en groot vernuwende spronge, hoofsaaklik as gevolg van die ontdekkings wat tydens die vorige rede van die rede gemaak is.
Wetenskaplike ontdekkings en metodologieë het plaasgevind parallel met nuwe maniere om met godsdienstige konstrukte te skakel, wat beteken dat die sekulêre en die nie-sekulêre denkwyses nie meer in kompetisie was nie.
In plaas daarvan het hulle kragte saamgesnoer om die hoop aan te wakker dat die mensdom 'n ideaal kon bereik, en die hemel was die grens!
Kunstenaars van die tyd was deurdrenk van hierdie tydsgees en wou dit op nuwe manier van uitdrukking weerspieël, met behulp van eksperimentele vorms en materiaal, in die hoop om die sosiale atmosfeer en opwindende veranderings wat gedurende hul tyd plaasgevind het, akkuraat weer te gee.
Die oorkoepelende tema van Moderne Kuns bestaan ​​uit verskeie bewegings.
'N Voorbeeld hiervan sluit in: Realisme, Impressionisme, Post -impressionisme, Art Deco, Art Nouveau, Kubisme, Surrealisme, The Harlem Renaissance, Futurisme, Pop Art en vele ander wat ons aan u sal voorstel!
Realisme strek van 1840-1880.
Kunstenaars wat tydens die romantiek volwasse geword het, het gevoel dat al die emosies nie noodwendig die waarheid van die onderwerp weerspieël nie.
Hulle het besluit om die prosaïese lewe wat hulle rondom hulle gesien het, uit te beeld, realistiese mense in realistiese tonele en daaglikse aktiwiteite uit te voer.
Kunstenaars het staatgemaak op die ervaring van die waarneming van hul eie lewens en die sosiologiese en historiese tye waarin hulle geleef het, en dan die werklikheid getrou op die doek uitgebeeld.
Impressionisme het begin en tot 1890 geduur.
Die voorafgaande beweging van Realisme was daarop gefokus om die wêreld rondom die kunstenaar te wys, deur middel van presiese detail om die alledaagse ervarings van mense uit te beeld, en dring aan op wat hulle as egtheid op die doek beskou.
Maar nou het 'n groep kunstenaars in die omtrek hul aandag gevestig op die onderlinge verband tussen kleur en lig, hoe verskillende eienskappe van lig en donker atmosfeer die persepsie van vorm en kleur sou beïnvloed.
Namate ligbronne in intensiteit en hoek verskuif het, sou die manier waarop die onderwerp vir die oog sou verskyn, blyk uit kleurveranderinge.
Kunstenaars het 'n obsessie gehad met nie net die onderwerpe nie, maar die atmosfeer en die spel van weerkaatste lig op die oppervlaktes wat die onderwerpe definieer.
Die gebruik van duidelik gedefinieerde lyne en akkuraatheid van detail is nie bevoorreg nie, maar vervang met 'n duidelike kwasslagtegniek.
Terwyl doeke gewaardeer is vir plat oppervlaktes sonder sigbare toedienings van verf, was elke streep nou vet en gedefinieer, wat tekstuur toevoeg tot die gewone tweedimensionele vlak.
In die natuur stel die wêreld hom nie so plat en glad voor nie.
Lig wip, breek en dans op gemoduleerde fasette van alles wat dit aanraak, en kunstenaars het daarna gestreef om die vibrasie vas te vang.
Sommige kunstenaars het gekies om telkens dieselfde plek voor te stel, byvoorbeeld dieselfde kerk, of dieselfde dam, om dit op verskillende tye van die dag te skilder om die verskuiwings in kleur en bui te toon.
Die onderwerp bly dieselfde, maar die eienskappe van lig en kleur het die voorkoms van die gevolglike werk verander.
As u dus aan impressionisme dink en wat dit beteken, bestaan ​​twee belangrike elemente saam en meng dit - kleur - en lig!
Post -impressionisme is die tydperk van 1885 tot 1905.
Die vorige beweging van impressionisme het 'n nuwe tegniek gebruik om die wêreld om hulle te wys.
Dieselfde benadering was nou bedek met meer ekspressiewe eienskappe om nie net te wys wat ons oë sien nie, maar ook die intens persoonlike wêreld van die kunstenaar se gees en siel.
Die kyker sou leer oor die onderwerp, sowel as die kunstenaar wat die onderwerp uitgebeeld het.
Postimpressionisme deel baie van dieselfde visuele styl as impressionisme, met nog meer tekstuur en nog minder detail.
Die kleurpalet was fantasties, en die styl van elke kunstenaar is maklik herkenbaar omdat hulle verskillende en persoonlike tegnieke in hul werk gehad het.
Byvoorbeeld, Seurat het klein kleurpunte gebruik om 'n samehangende skildery te skep, terwyl Van Gogh breë, vet kleurstrepe gebruik het.
Art Nouveau verskyn en bly tot 1910, die tydperk voor die Eerste Wêreldoorlog.
Kunstenaars was verlief op vorms wat in die natuurlike wêreld voorkom, soos plante, wingerdstokke, ens. En hoe hulle organiese vorm en ontwerp op anorganiese items soos tafels, stoele, lampe en selfs argitektuur kan toepas.
In plaas van reguit, hoekige strukture, het kurwes en wiplyne die oorhand gekry.
As u 'n gebou binnekom, vind u moontlik 'n trap met balke van vervlegte ystertrakke en golwende vorms.
Stoele en tafels het elemente van lewende, groeiende vorms in hul ondersteunende strukture.
Lampe kan gloei en drup van kleur as hulle brand, wat nog meer die natuurlike wêreld weerspieël.
Fauvisme neem 'n kort aantekening in kunsgeskiedenis, wat slegs van 1905–1910 duur.
Hierdie groep kunstenaars bewonder die impressionistiese en post-impressionistiese bewegings en besluit om voort te bou op die idees van vet kleure deur dit nog meer te oordryf.
Hierdie ontploffende kleure sal selfs meer emosie by die kyker oproep.
Die wêreld van kunskritici en formele akademies was geskok oor wat hulle as 'n groot gebruik van kleur beskou het, wat Fauve-kunstenaars net aangespoor het om nog meer opvallende kleure te gebruik om hulself uit te druk!
Ekspressionisme word geïdentifiseer van tot ongeveer 1930 en pas baie goed onder die algemene kategorie van modernisme.
Die stukrag vir enige kuns in hierdie beweging is kunstenaars se emosionele toestande van angs en bekommernis oor wat hulle destyds in die wêreld om hulle gesien het.
Die snelheid van verandering in moderniteit, huidige wêreldgebeure en kommer oor 'n onsekere toekoms was inspirasie vir baie ekspressionistiese kuns.
Kenmerke van hierdie styl is die gebruik van helder kleure, langwerpige of oordrewe nie-verteenwoordigende vorms en lyne.
Die punt van ekspressionisme was om die gedagtes en bekommernisse van die kunstenaar artistiek voor te stel, nie realistiese uitbeeldings van die wêreld nie.
Art Deco het van 1910 tot ongeveer 1930 geduur.
Voor die Eerste Wêreldoorlog was Art Nouveau gewild, dit was die gevierde kunsstyl wat sy inspirasie uit die natuurlike wêreld put, deur gebruik te maak van voorstellings van blare, blomme en ander vloeiende, organiese vorme in kunswerke, versierings, meubels en selfs elemente van geboue .
Namate die wêreld die tyd van die Groot Oorlog nader, was daar 'n begeerte om kuns te maak wat die huidige gevoelens van die samelewing weerspieël.
Kunstenaars het besluit dat die gebruik van meer ernstige geometriese elemente die gevoel sal bewerkstellig - herhalende lyne, driehoeke, reghoeke en vierkante.
Een rede vir hierdie meer wiskundige invloed op kuns was die verbeterde vermoë om dit te herhaal en te vervaardig in goedere wat mense kan koop.
Massaproduksie het meer beskikbaarheid beteken, en dus die geleentheid vir meer mense om hierdie produkte te besit.
Dit is makliker om masjiene te vervaardig vir die vervaardiging van eenvoudige driehoeke, vierkante en reguit rande in vergelyking met kromlynige, organiese vorms.
Net omdat hierdie items nou in massa geproduseer kan word, beteken dit egter nie dat daar 'n kompromie in kwaliteit is nie, wat lei tot goedkoop items.
By die ontwerp en vervaardiging is baie sorg geskenk, met die prioriteit die gebruik van ryk en stewige materiale.
Fassinerende meubels, versierings en versierings met 'n meer moderne estetika sal by die art deco -gebou kom.
Kubisme was 'n beweging wat begin het en tot 1915 geduur het.
Die twee bekende kunstenaars van hierdie styl is Picasso en Braque.
Voorheen het skilderye die realistiese gebruik van perspektief, die manier waarop ons oë die wêreld sien, uitgebeeld.
Kubisme het verskillende sienings van 'n onderwerp gehad - asof 'n mens 'n 360 -grade -rondleiding oor die onderwerp kon maak - en dan individuele kiekies van elke uitsig gesegmenteer.
Kubisme het hulle almal gelyktydig in 'n tweedimensionele vlak voorgestel.
En die samestelling van menigte perspektiewe het beelde geskep wat so lyk: Futurisme het begin en tot 1914 geduur.
Kunstenaars is opgewonde oor die snelheid en baan van die veranderinge in ons moderne wêreld.
Sake, nywerheid, tegnologie, vervoer - die energie en trillings van die moderne wêreld het hulle geïnspireer om visuele manifestasies in kuns te probeer.
Leenelemente van die kubisme - wat gelyktydig verskillende perspektiewe van die onderwerp uitbeeld en dit in een visievlak breek - Futuristiese kunstenaars het die konsep verander van waar hierdie perspektiewe vandaan kom.
In plaas daarvan dat die kyker se persepsies om die voorwerp beweeg, verbeel die futuristiese kuns dat die kyker stilstaan ​​en dat die onderwerp self aan die beweeg is.
Dadaïsme het tussen 1916 en 1922 plaasgevind.
'N Groep kunstenaars beskou die wêreld om hulle, 'n wêreld wat kranksinnig krioel van oorlog, politiek, handel - en hulle voel walg en ontsteld.
Hulle het in opstand gekom, word ikoonklasse en weier om beelde te respekteer wat tradisioneel in die kunswêreld vereer is.
Hulle wou kuns skep wat 'n voorbeeld was van die tye waarin hulle geleef het deur verskillende simbole en beelde saam te gooi op maniere wat onmoontlik was om te ontsyfer - en om onbegryplik te wees, was die punt van Dada -kuns!
Surrealisme het van ongeveer 1924 tot 1939 geduur.
Die vorige beweging van Dada Art is as negatief beskou in die verwerping van gevestigde tradisies van kuns en estetika.
Sommige kunstenaars wou 'n meer positiewe aura in hul werk oproep, wat gelei het tot hul ontwikkeling van Surrealisme.
Hulle het probeer om hul verbeelding vry en onbeperk te laat loop, ongebonde deur die werklikheid of wat fisies moontlik is.
Hulle het die onbewuste verken, afbeeldings geneem uit drome en luukse vlugte en dit op nonsensiese maniere geplaas, sonder om besorg te wees oor die aanbieding van enigiets realisties.
Die werk funksioneer as 'n bewussynsstroom, ongekonstrueer en vloeibaar, net soos in ons drome.
Die wetenskap van sielkunde en verkennings van die bewustelose gees is gebruik as inspirasie vir die skepping van surrealistiese kunswerke.
Die Harlem Renaissance het van die 1920's tot die 1940's geduur.
Voor hierdie tyd het Art sy veranderings gereeld sien plaasvind en stadig ontwikkel.
Die Harlem Renaissance was meer soos 'n skielike aardbewing van uitdrukking.
Swart kuns, letterkunde, dans en musiek het vanaf hierdie tyd 'n groot invloed uitgeoefen.
Geïnspireer deur Jazz and the Blues, het swart kunstenaars doelbewus daaraan gewerk om die swart ervaring in die Verenigde State uit te beeld soos hulle dit gesien en geleef het.
Daar was 'n bewuste ondersoek na die negerlewe, los van die dominante wit hegemonie rondom hulle, en hulle het die behoefte gevoel om trots en bemagtiging in te boesem, 'n gevoel van ryk tradisie en eerbied vir wie hulle was en wie hulle was.
Hierdie ontploffing van kreatiwiteit en selfuitdrukking het beïnvloed dat ander kulture in die VSA ook hul vlerke sprei, en baie verskillende style is gebore en ontwikkel.
Ongeag die vorm of inhoud van die kunswerk, die prioriteit was om alle Afro -Amerikaners uit te daag om hul mag te erken en mekaar as individue en hul kultuur as geheel te vier.
Abstrakte ekspressionisme strek van 1940 tot 1960.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die hele wêreldekonomie verander, wat almal oral geraak het.
Die algemene angs destyds word weerspieël deur kunstenaars se gebruik van nie -verteenwoordigende vorms en kleur.
'N Kunstenaar kan kleur sonder onderskeid op die doek spat, of groot hoeveelhede direk op die doek gooi en dan ekspressiewe kwasstrepe en tekstuur gee.
Die beweging van die skilder se liggaam terwyl hulle die werk geskep het, is opgeneem en geïmpliseer in die finale produk.
Popkuns duur van ongeveer tot ongeveer 1970.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse ekonomie gefloreer en 'n robuuste verbruikerskultuur geskep.
Algemene voorwerpe - sopblikke, stoele, eintlik enigiets - het voorwerpe geword van die artistieke blik.
Plakkate het in hierdie tyd gewild geword in die Amerikaanse kultuur.
Beeldkuns was nog altyd te duur vir net iemand om dit te bekostig, maar Popkuns was maklik weergegee en goedkoop en het dus floreer.
Amerikaanse popmusiek en -kuns het albei die wêreld verower en die Amerikaanse kultuur versprei.
Die tradisionele bastions van die kunsgemeenskap keur die nuwe estetika nie goed nie en maak hul misnoeë bekend.
Hierdie nuwe generasie kunstenaars het egter geen belang daarin om te keer dat 'n jonger en varser benadering vermeerder nie.
Postmodernisme het in die 1960's begin en duur tans voort.
Om die begin daarvan te verstaan, laat ons teruggaan na die moderne kuns.
Moderne kuns het sy oorsprong in die idee van vooruitgang en die geloof in 'n steeds opwaartse trajek van die mensdom.
Daar word geglo dat alle aspekte van die wêreld - nywerheid, tegnologie, die lewe self - altyd verbeter, op pad na 'n ideaal.
As 'n mens die wêreld noukeurig ondersoek, was dit duidelik dat daar universele wette, beginsels, reëls en stelsels is wat deur die gebruik van rede en godsdiens ontdek kan word.
Die wêreld kan begryp word, ons kan sin maak daarvan, en daarom sou alles wat ons kon weet en leer, bydra tot hierdie onverbiddelike opmars van vooruitgang na onvermydelike volmaaktheid.
Postmoderniste het hierdie rooskleurige prentjie van die toekoms met skeptiese oë ondersoek en hierdie optimisme oor verstaan ​​en verstaan ​​van dinge as 'n optimistiese droom afgemaak.
Hulle reaksie was om te verklaar dat alles art.
Kuns is nog altyd beskou as iets wat op 'n aparte en eerbiedige bestaansvlak bestaan, en selfs diegene wat meer prosaïese soorte kuns geskep het, het nog steeds gevoel dat uitdrukking deur verskillende media iets anders was as die daaglikse ervaring.
Postmoderniste het volgehou dat beide kuns en meer voetgangerkuns presies dieselfde is en dat alles in die wêreld eintlik kuns is.
'N Tafel kan as kuns beskou word, 'n stoel kan art.
Twee stene langs mekaar geplaas kan Art.
Weereens, alles kan kuns wees!
Postmoderne kuns speel dus met die idee van voorwerpe as kuns, en idees kan ook uitgedruk word deur hierdie normale voorwerpe.
Soms is die betekenis van hierdie versamelings van dinge en idees nie duidelik vir die kyker nie.
Standaard, tradisionele kuns het altyd as iets uitmekaar gefunksioneer, om gesien, ontleed, oorweeg en uiteindelik verstaan ​​te word.
Postmoderne kuns het nie sulke beloftes van begrip gemaak nie, en die waarnemer het dikwels 'n verbasing gelaat oor die punt waarna hulle kyk.
Daar is verskeie bewegings onder die term Postmoderne kuns:
Dit bevat konseptuele kuns, uitvoerende kuns, installasiekuns, grafitti, dekonstruktivistiese kuns en minimalistiese kuns.
Konseptuele kuns het in die 1960's begin en duur tot vandag toe.
In plaas daarvan dat kuns nie meer net in fisiese voorwerpe bestaan ​​nie, word die kuns eintlik die idees wat deur die voorwerpe ontlok word.
Die proses om intellektueel betrokke te raak by wat 'n mens sien, skep die kuns intern binne die kyker, wat beteken dat die kyk na die kuns slegs die begin van die artistieke ervaring is.
So hoe 'n mens na die stuk kyk, skep die idee.
Byvoorbeeld, in hierdie uitstalling wou die kunstenaar hê dat die kyker moet nadink oor wat stoele is en wat dit beteken.
Hy plaas 'n regte stoel, 'n foto van 'n stoel en die woordeboekdefinisie van 'n stoel in 'n galery.
Kykers was verplig om die kern van wat 'n stoel is, te oorweeg.
Die idee self is dus waarmee hulle te doen gehad het.
Konseptuele kunstenaars gebruik dikwels hul liggame as voorwerpe om die idee op te wek, hetsy as die doek self, of om aktiwiteite uit te voer.
Hier gooi die kunstenaar water uit sy mond om die konsep van 'n fontein te wys deur letterlik self 'n fontein te word.
Hy het nie die behoefte gevoel om 'n fisiese fontein in die ruimte te skep nie, maar in plaas daarvan beliggaam hy die konsep.
Dit het mense gedwing om hul opvattings oor 'fontein' te heroorweeg.
Konseptuele kuns stel voorwerpe vry as betekenisdraers.
Die kunstenaar plaas die voorwerpe so dat dit die waarnemer stimuleer om na te dink watter idees ontlok word, en nie bekommerd te wees oor die fisiese voorwerp self nie.
Dekonstruksionisme is 'n argitektoniese styl wat van 1960 tot die 1980's algemeen was.
Argitektuur het altyd 'n sekere standaard gevolg; geboue bestaan ​​uit materiale wat regop en volledig in hul omgewing staan.
Maar dekonstruksionisme het alles op sy kop gedraai om 'n totaal ander voorkoms te gee!
Geboue kan nou asimmetries en onvoorspelbaar wees terwyl besoekers daardeur loop.
Die gebou kan vreemde uitsteeksels in vreemde hoeke hê, en die grondstowwe waaruit dit vervaardig is, is nie versteek nie, maar word opvallend vertoon.
Aluminium of stene sou in die oopte wees vir almal om te sien.
Die strukture was nog steeds heeltemal funksioneel binne, maar buite het dit anders gelyk as enige vorige argitektoniese style.
Dit was 'n heeltemal nuwe manier om te begryp hoe geboue kan lyk.
Minimalisme het tussen 1960 en 1975 plaasgevind.
Abstrakte Ekspressionisme Kuns, met al sy openlike emosie, het as inspirasie vir Minimalisme gedien.
Kunstenaars heroorweeg die essensie van kuns en bepaal dat eenvoud die basis daarvan is.
Daarom moet alle vreemde elemente verwyder word om by die suiwerste en eenvoudigste elemente, vorms en materiale uit te kom.
Vorms vir hierdie soort kuns is eenvoudig, eenvoudig - en - jy raai al - minimaal!
U het pas verduidelikings vir drie moderne kunsbewegings gesien - konseptuele kuns, dekonstruksionistiese kuns en minimalistiese kuns.
Wat die volgende in die kunswêreld betref, wel - dit is aan u!
Skep iets spesiaals van u en dra by tot die toekoms!
Kunsgeskiedenis is 'n interdissiplinêre praktyk wat die verskillende faktore - kulturele, politieke, godsdienstige, ekonomiese of artistieke - analiseer wat bydra tot die visuele voorkoms van 'n kunswerk.
Kunshistorici gebruik 'n aantal metodes in hul navorsing oor die ontologie en geskiedenis van voorwerpe.
Kunshistorici ondersoek werk dikwels in die konteks van sy tyd. Dit word ten beste gedoen op 'n manier wat die skepper se motivering en noodsaaklikhede respekteer met inagneming van die begeertes en vooroordele van sy beskermhere en borge met 'n vergelykende analise van temas en benaderings van die kollegas en onderwysers van die skepper en met inagneming van ikonografie en simboliek. Kortom, hierdie benadering ondersoek die kunswerk in die konteks van die wêreld waarbinne dit geskep is.
Kunshistorici ondersoek ook dikwels werk deur 'n analise van vorm, dit wil sê die skepper se gebruik van lyn, vorm, kleur, tekstuur en komposisie. Hierdie benadering ondersoek hoe die kunstenaar 'n tweedimensionele prentvlak of die drie dimensies van beeldhoukundige of argitektoniese ruimte gebruik om hul kuns te skep. Die manier waarop hierdie individuele elemente aangewend word, lei tot verteenwoordigende of nie-verteenwoordigende kuns. Imiteer die kunstenaar 'n voorwerp of kan die beeld in die natuur gevind word? Indien wel, is dit verteenwoordigend. Hoe nader die kuns aan perfekte nabootsing sny, hoe meer is die kuns realisties. Is die kunstenaar nie nabootsend nie, maar vertrou hy eerder op simboliek of probeer hy op 'n belangrike manier om die essensie van die natuur vas te lê, eerder as om dit direk te kopieer? As dit die geval is, is die kuns nie verteenwoordigend nie-ook abstrak genoem. Realisme en abstraksie bestaan ​​op 'n kontinuum. Impressionisme is 'n voorbeeld van 'n voorstellingstyl wat nie direk naboots nie, maar 'n 'indruk' van die natuur probeer skep het. As die werk nie verteenwoordigend is nie en 'n uitdrukking is van die kunstenaar se gevoelens, verlange en aspirasies, of 'n soeke na ideale van skoonheid en vorm is, is die werk nie-verteenwoordigend of 'n werk van ekspressionisme.
'N Ikonografiese analise fokus op spesifieke ontwerpelemente van 'n voorwerp. Deur hierdie elemente noukeurig te lees, is dit moontlik om hul afstamming op te spoor en gevolgtrekkings te maak rakende die oorsprong en die baan van hierdie motiewe. Op sy beurt is dit moontlik om 'n aantal opmerkings te maak rakende die sosiale, kulturele, ekonomiese en estetiese waardes van diegene wat verantwoordelik is vir die vervaardiging van die voorwerp.
Baie kunshistorici gebruik kritiese teorie om hul ondersoeke na voorwerpe op te stel. Teorie word die meeste gebruik wanneer dit handel oor meer onlangse voorwerpe, dié van die laat 19de eeu af. Kritieke teorie in kunsgeskiedenis word dikwels geleer by literatuurwetenskaplikes en dit behels die toepassing van 'n nie-artistieke analitiese raamwerk vir die bestudering van kunsvoorwerpe. Feministiese, marxistiese, kritiese ras-, queer- en postkoloniale teorieë is almal goed gevestig in die vakgebied. Net soos in literatuurwetenskap, is daar 'n belangstelling onder geleerdes in die natuur en die omgewing, maar die rigting wat dit in die dissipline sal inslaan, moet nog bepaal word.
Meer onlangs het media en digitale tegnologie moontlikhede van visuele, ruimtelike en ervaringsontledings bekendgestel. Die relevante vorms wissel van rolprente tot interaktiewe vorme, insluitend virtuele omgewings, uitgebreide omgewings, geleë media, netwerkmedia, ens. Die metodes wat deur sulke tegnieke moontlik gemaak word, is aktief ontwikkel en beloof om kwalitatiewe benaderings in te sluit wat narratiewe, dramatiese, emosionele klem kan lê. en ludiese kenmerke van geskiedenis en kuns. 
Plinius die Ouere en antieke presedente Redigeer
Die vroegste geskrif oor kuns wat as kunsgeskiedenis geklassifiseer kan word, is die gedeeltes in Plinius die Ouere Natuurlike geskiedenis (c. AD 77-79), met betrekking tot die ontwikkeling van Griekse beeldhouwerk en skilderkuns.  Van hulle is dit moontlik om die idees van Xenokrates van Sicyon (ongeveer 280 v.C.) op te spoor, 'n Griekse beeldhouer wat miskien die eerste kunshistorikus was.  Plinius se werk, hoewel dit hoofsaaklik 'n ensiklopedie van die wetenskappe was, het dus vanaf die Renaissance invloed gehad. (Gedeeltes oor tegnieke wat deur die skilder Apelles c. (332-329 vC) gebruik is, is veral bekend.) Soortgelyke, hoewel onafhanklike, ontwikkelings het plaasgevind in die 6de eeu in China, waar 'n kanon waardige kunstenaars gestig is deur skrywers in die geleerde-amptelike klas. Hierdie skrywers, wat noodwendig vaardig was in kalligrafie, was self kunstenaars. Die kunstenaars word beskryf in die Ses beginsels van skildery geformuleer deur Xie He. 
Vasari en kunstenaars se biografieë Redigeer
Alhoewel persoonlike herinnerings aan kuns en kunstenaars lank reeds geskryf en gelees is (sien Lorenzo Ghiberti Kommentaar, vir die beste vroeë voorbeeld),  was dit Giorgio Vasari, die Toskaanse skilder, beeldhouer en skrywer van die Lewe van die mees uitstekende skilders, beeldhouers en argitekte, wat die eerste ware geskryf het geskiedenis van kuns.  Hy beklemtoon die vordering en ontwikkeling van kuns, wat 'n mylpaal op hierdie gebied was. Dit was 'n persoonlike en historiese verslag met biografieë van individuele Italiaanse kunstenaars, waarvan baie sy tydgenote en persoonlike kennisse was. Die bekendste hiervan was Michelangelo, en Vasari se verslag is verhelderend, hoewel bevooroordeeld [ aanhaling nodig ] op plekke.
Vasari se idees oor kuns was uiters invloedryk en het vir baie as voorbeeld gedien, ook in die noorde van Europa, Karel van Mander Schilder-boeck en Joachim von Sandrart Teutsche Akademie. [ aanhaling nodig ] Die benadering van Vasari het geld tot in die 18de eeu, toe kritiek op sy biografiese verslag van die geskiedenis uitgespreek is. [ aanhaling nodig ]
Winckelmann en kunskritiek Redigeer
Geleerdes soos Johann Joachim Winckelmann (1717–1768) het Vasari se 'kultus' van artistieke persoonlikheid gekritiseer, en hulle het aangevoer dat die werklike klem in die studie van kuns die sienings van die geleerde toeskouer moet wees en nie die unieke standpunt van die charismatiese kunstenaar nie . Winckelmann se geskrifte was dus die begin van kunskritiek. Sy twee opvallendste werke wat die konsep van kunskritiek bekendgestel het, was Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in der Malerei und Bildhauerkunst, gepubliseer in 1755, kort voor hy na Rome vertrek het (Fuseli publiseer 'n Engelse vertaling in 1765 onder die titel Besinning oor die skildery en beeldhouwerk van die Grieke), en Geschichte der Kunst des Altertums (Geskiedenis van kuns in die oudheid), gepubliseer in 1764 (dit is die eerste keer dat die frase 'kunsgeskiedenis' in die titel van 'n boek verskyn). " Jacob Burckhardt (1818–1897), een van die stigters van die kunsgeskiedenis, het opgemerk dat Winckelmann 'die eerste was om te onderskei tussen die antieke kunsperiodes en die stylgeskiedenis met die wêreldgeskiedenis te verbind'. Winckelmann het tot die middel van die 20ste eeu die kunsgeskiedenisgebied gedomineer deur Duitssprekende akademici, en Winckelmann se werk was dus die intrede van kunsgeskiedenis in die hoogfilosofiese diskoers van die Duitse kultuur.
Winckelmann is ywerig gelees deur Johann Wolfgang Goethe en Friedrich Schiller, wat albei oor die kunsgeskiedenis begin skryf het, en sy verslag oor die Laocoön -groep het 'n reaksie van Lessing veroorsaak. Die opkoms van kuns as 'n belangrike onderwerp van filosofiese bespiegeling is verstewig deur die voorkoms van Immanuel Kant Oordeelkritiek in 1790, en is bevorder deur Hegel's Lesings oor estetika. Hegel se filosofie was die direkte inspirasie vir Karl Schnaase se werk. Schnaase's Niederländische Briefe het die teoretiese grondslae vir kunsgeskiedenis as 'n outonome dissipline gevestig, en syne Geschichte der bildenden Künste, een van die eerste historiese opnames van die kunsgeskiedenis van die oudheid tot die Renaissance, het die onderrig van kunsgeskiedenis aan Duitssprekende universiteite vergemaklik. Die opname van Schnaase is gelyktydig gepubliseer met 'n soortgelyke werk deur Franz Theodor Kugler.
Wölfflin en stilistiese analise Redigeer
Heinrich Wölfflin (1864–1945), wat onder Burckhardt in Basel studeer het, is die "vader" van die moderne kunsgeskiedenis. Wölfflin doseer aan die universiteite van Berlyn, Basel, München en Zürich. 'N Aantal studente het voortgegaan met uitstekende loopbane in die kunsgeskiedenis, waaronder Jakob Rosenberg en Frida Schottmuller. Hy het 'n wetenskaplike benadering tot die kunsgeskiedenis bekendgestel, met die fokus op drie konsepte. Eerstens het hy probeer om kuns te bestudeer met behulp van sielkunde, veral deur die werk van Wilhelm Wundt toe te pas. Hy het onder meer aangevoer dat kuns en argitektuur goed is as dit op die menslike liggaam lyk. Huise was byvoorbeeld goed as hul fasades soos gesigte lyk. Tweedens stel hy die idee voor om kuns deur middel van vergelyking te bestudeer. Deur individuele skilderye met mekaar te vergelyk, kon hy styl onderskei. Sy boek Renaissance en barok het hierdie idee ontwikkel en was die eerste om aan te toon hoe hierdie stilistiese periodes van mekaar verskil. In teenstelling met Giorgio Vasari was Wölfflin nie geïnteresseerd in die biografieë van kunstenaars nie. Eintlik het hy voorgestel dat 'n 'kunsgeskiedenis sonder name' geskep word. Uiteindelik bestudeer hy kuns op grond van idees oor nasie. Hy was veral geïnteresseerd in of daar 'n inherente 'Italiaanse' en 'inherente' Duitse 'styl was. Hierdie laaste belangstelling is ten volle verwoord in sy monografie oor die Duitse kunstenaar Albrecht Dürer.
Riegl, Wickhoff, en die Weense Skool Edit
Gelyktydig met Wölfflin se loopbaan, het 'n belangrike kunshistoriese skool ontwikkel aan die Universiteit van Wene. Die eerste generasie van die Weense Skool is oorheers deur Alois Riegl en Franz Wickhoff, albei studente van Moritz Thausing, en is gekenmerk deur 'n neiging om verwaarloosde of vernederde tydperke in die kunsgeskiedenis te heroorweeg. Riegl en Wickhoff het albei uitgebrei geskryf oor die kuns van die laat oudheid, wat voor hulle as 'n tydperk van agteruitgang van die klassieke ideaal beskou is. Riegl het ook bygedra tot die herwaardering van die barok.
Die volgende generasie professore in Wene was Max Dvořák, Julius von Schlosser, Hans Tietze, Karl Maria Swoboda en Josef Strzygowski. 'N Aantal van die belangrikste kunshistorici uit die twintigste eeu, waaronder Ernst Gombrich, het op hierdie stadium hul grade in Wene ontvang. Die term "Second Vienna School" (of "New Vienna School") verwys gewoonlik na die volgende generasie Weense geleerdes, waaronder Hans Sedlmayr, Otto Pächt en Guido Kaschnitz von Weinberg. Hierdie geleerdes het in die dertigerjare begin terugkeer na die werk van die eerste generasie, veral na Riegl en sy konsep van Kunstwollen, en probeer om dit te ontwikkel tot 'n volwaardige kunshistoriese metodologie. Sedlmayr verwerp veral die minuutstudie van ikonografie, patronaatskap en ander benaderings wat in historiese konteks gegrond is, en verkies om eerder te konsentreer op die estetiese kwaliteite van 'n kunswerk. As gevolg hiervan het die Tweede Weense Skool 'n reputasie verwerf vir onbeperkte en onverantwoordelike formalisme, en is dit verder gekleur deur Sedlmayr se openlike rassisme en lidmaatskap van die Nazi -party. Laasgenoemde neiging was egter geensins gedeel deur alle lede van die skool Pächt nie, byvoorbeeld, was self Joods en is in die dertigerjare gedwing om Wene te verlaat.
Panofsky en ikonografie Redigeer
Ons 21ste-eeuse begrip van die simboliese kunsinhoud kom van 'n groep geleerdes wat in die 1920's in Hamburg vergader het. Die mees prominente onder hulle was Erwin Panofsky, Aby Warburg, Fritz Saxl en Gertrud Bing. Saam het hulle 'n groot deel van die woordeskat ontwikkel wat in die 21ste eeu steeds deur kunshistorici gebruik word. "Ikonografie" - met wortels wat "simbole uit skryf" beteken, verwys na kunsonderwerpe wat uit geskrewe bronne afkomstig is - veral die skrif en mitologie. "Ikonologie" is 'n breër term wat verwys na alle simboliek, hetsy afkomstig van 'n spesifieke teks of nie. Tans gebruik kunshistorici soms hierdie terme uitruilbaar.
Panofsky, in sy vroeë werk, ontwikkel ook die teorieë van Riegl, maar raak uiteindelik meer besig met ikonografie, en veral met die oordrag van temas wat verband hou met die klassieke oudheid in die Middeleeue en Renaissance. In hierdie opsig het sy belange saamgeval met dié van Warburg, die seun van 'n welgestelde gesin wat 'n indrukwekkende biblioteek in Hamburg saamgestel het vir die studie van die klassieke tradisie in latere kuns en kultuur. Onder die beskerming van Saxl is hierdie biblioteek ontwikkel tot 'n navorsingsinstituut, verbonde aan die Universiteit van Hamburg, waar Panofsky klasgee.
Warburg sterf in 1929, en in die dertigerjare is Saxl en Panofsky, beide Joods, gedwing om Hamburg te verlaat. Saxl vestig hom in Londen, bring Warburg se biblioteek saam en stig die Warburg Institute. Panofsky vestig hom in Princeton by die Institute for Advanced Study. In hierdie opsig was hulle deel van 'n buitengewone instroming van Duitse kunshistorici in die Engelssprekende akademie in die dertigerjare. Hierdie geleerdes was grootliks verantwoordelik vir die vestiging van kunsgeskiedenis as 'n wettige studieveld in die Engelssprekende wêreld, en veral die invloed van Panofsky se metodiek het die verloop van die Amerikaanse kunsgeskiedenis vir 'n generasie bepaal.
Freud en psigoanalise Redigeer
Heinrich Wölfflin was nie die enigste geleerde wat sielkundige teorieë in die studie van kuns aangewend het nie. Die psigoanalis Sigmund Freud het 'n boek oor die kunstenaar Leonardo da Vinci geskryf waarin hy Leonardo se skilderye gebruik het om die kunstenaar se psige en seksuele oriëntasie te ondervra. Freud het uit sy ontleding afgelei dat Leonardo waarskynlik homoseksueel was.
Alhoewel die gebruik van postuum materiaal vir die uitoefening van psigoanalise kontroversieel is onder kunshistorici, veral omdat die seksuele sedes van Leonardo se tyd en Freud anders is, word dit dikwels probeer. Een van die bekendste psigoanalitiese geleerdes is Laurie Schneider Adams, wat 'n gewilde handboek geskryf het, Kuns oor tyd, en 'n boek Kuns en psigoanalise.
In 1914 kom 'n niksvermoedende wending vir die kunskritiekgeskiedenis toe Sigmund Freud 'n psigoanalitiese interpretasie van Michelangelo se Moses met die titel Der Moses des Michelangelo publiseer as een van die eerste sielkundegebaseerde ontledings oor 'n kunswerk.  Freud het hierdie werk eers gepubliseer kort nadat hy Vasari's gelees het Lewe. Vir onbekende doeleindes het Freud die artikel oorspronklik anoniem gepubliseer.
Jung en argetipes Redigeer
Carl Jung het ook die psigoanalitiese teorie op kuns toegepas. C.G. Jung was 'n Switserse psigiater, 'n invloedryke denker en stigter van analitiese sielkunde. Jung se benadering tot sielkunde beklemtoon die begrip van die psige deur die wêreld van drome, kuns, mitologie, wêreldgodsdiens en filosofie te ondersoek. Baie van sy lewenswerk is bestee aan die verkenning van die Oosterse en Westerse filosofie, alchemie, astrologie, sosiologie, sowel as letterkunde en kunste. Sy opvallendste bydraes sluit in sy konsep van die sielkundige argetipe, die kollektiewe onbewuste en sy teorie van sinchronisiteit. Jung was van mening dat baie ervarings wat as toeval beskou word, nie bloot aan toeval te wyte was nie, maar het in plaas daarvan gesuggereer dat parallelle gebeure of omstandighede hierdie regerende dinamika weerspieël.  Hy het aangevoer dat 'n kollektiewe onbewuste en argetipiese beelding in kuns waarneembaar is. Sy idees was veral gewild onder Amerikaanse abstrakte ekspressioniste in die veertiger- en vyftigerjare.  Sy werk het die surrealistiese konsep geïnspireer om beelde uit drome en die onbewuste te put.
Jung beklemtoon die belangrikheid van balans en harmonie. Hy het gewaarsku dat moderne mense te sterk op wetenskap en logika staatmaak en baat by die integrasie van spiritualiteit en waardering van die onbewuste gebied. Sy werk het nie net analitiese werk van kunshistorici veroorsaak nie, maar dit het 'n integrale deel van kunsmaak geword. Jackson Pollock het byvoorbeeld 'n reeks tekeninge gemaak om sy psigoanalitiese sessies saam met sy Jungiaanse sielkundige, dr. Joseph Henderson, te vergesel. Henderson, wat later die tekeninge in 'n teks vir Pollock se sessies gepubliseer het, het besef hoe kragtig die tekeninge as 'n terapeutiese hulpmiddel was. 
Die erfenis van psigoanalise in die kunsgeskiedenis was diep en strek verder as Freud en Jung. Die prominente feministiese kunshistorikus Griselda Pollock maak byvoorbeeld gebruik van psigoanalise in haar lees in kontemporêre kuns en in haar herlees van modernistiese kuns. Met die lees van Griselda Pollock oor die Franse feministiese psigoanalise en in die besonder die geskrifte van Julia Kristeva en Bracha L. Ettinger, soos met Rosalind Krauss voorlesings van Jacques Lacan en Jean-François Lyotard en Catherine de Zegher se kuratoriese herlees van kuns, Feministiese teorie geskryf in die velde van die Franse feminisme en die psigoanalise het die herontwerp van mans en vrouekunstenaars in die kunsgeskiedenis sterk ingelig.
Marx en ideologie Redigeer
Gedurende die middel van die 20ste eeu het kunshistorici die sosiale geskiedenis aangeneem deur kritiese benaderings te gebruik. Die doel was om aan te toon hoe kuns interaksie het met magstrukture in die samelewing. Een kritiese benadering wat kunshistorici [ who? ] wat gebruik is, was marxisme. Die marxistiese kunsgeskiedenis het probeer wys hoe kuns aan spesifieke klasse gekoppel is, hoe beelde inligting oor die ekonomie bevat en hoe beelde die status quo natuurlik kan laat lyk (ideologie). [ aanhaling nodig ]
Marcel Duchamp en Dada Movement jump het die Anti-art-styl begin. Verskeie kunstenaars wou nie kunswerke skep waaraan almal destyds voldoen nie. Hierdie twee bewegings het ander kunstenaars gehelp om stukke te skep wat nie as tradisionele kuns beskou is nie. 'N Paar voorbeelde van style wat die anti-kunsbeweging vertak, is Neo-Dadaïsme, Surrealisme en Konstruktivisme. Hierdie style en kunstenaars wou hulle nie oorgee aan tradisionele kunswyses nie. Hierdie denkwyse het politieke bewegings soos die Russiese Revolusie en die kommunistiese ideale ontlok. 
Die kunstenaar Isaak Brodsky se kunswerk 'Shock-worker from Dneprstroi' in 1932 toon sy politieke betrokkenheid by kuns. Hierdie kunswerk kan ontleed word om die interne probleme te wys wat Sowjet -Rusland destyds ondervind het. Miskien is die bekendste marxis Clement Greenberg, wat gedurende die laat dertigerjare bekend geword het met sy opstel "Avant-Garde en Kitsch".  In die opstel beweer Greenberg dat die avant-garde ontstaan ​​het om estetiese standaarde te verdedig teen die agteruitgang van smaak in die verbruikersamelewing, en om kitsch en kuns as teenoorgesteldes te beskou. Greenberg beweer verder dat avant-garde en modernistiese kuns 'n manier is om die nivellering van kultuur wat deur kapitalistiese propaganda geproduseer word, te weerstaan. Greenberg het die Duitse woord 'kitsch' gebruik om hierdie verbruikerswese te beskryf, alhoewel die konnotasies daarvan verander het na 'n meer bevestigende idee van oorblywende materiaal uit die kapitalistiese kultuur. Greenberg later [ wanneer? ] het bekend geword vir die ondersoek van die formele eienskappe van moderne kuns. [ aanhaling nodig ]
Meyer Schapiro is een van die mees onthoude Marxistiese kunshistorici van die middel van die 20ste eeu. Alhoewel hy oor talle tydperke en temas in kuns geskryf het, word hy die beste onthou vir sy kommentaar op beeldhouwerk uit die laat Middeleeue en vroeë Renaissance, waarna hy bewyse sien van kapitalisme wat opkom en feodalisme afneem. [ aanhaling nodig ]
Arnold Hauser het die eerste Marxistiese opname van Westerse kuns geskryf, getiteld Die sosiale geskiedenis van kuns. Hy het probeer wys hoe die klasbewussyn weerspieël word in groot kunsperiodes. Die boek was omstrede toe dit in die 1950's gepubliseer is, omdat dit veralgemenings maak oor hele tydperke, 'n strategie wat nou 'vulgêr marxisme' genoem word. [ aanhaling nodig ]
Marxistiese kunsgeskiedenis is verfyn in die departement kunsgeskiedenis aan UCLA met geleerdes soos T.J. Clark, O.K. Werckmeister, David Kunzle, Theodor W. Adorno en Max Horkheimer. T.J. Clark was die eerste kunshistorikus wat vanuit 'n marxistiese perspektief geskryf het om die vulgêre marxisme te laat vaar. Hy skryf marxistiese kunsgeskiedenisse van verskeie impressionistiese en realistiese kunstenaars, waaronder Gustave Courbet en Édouard Manet. Hierdie boeke fokus noukeurig op die politieke en ekonomiese klimaat waarin die kuns geskep is. [ aanhaling nodig ]
Feministiese kunsgeskiedenis Redigeer
Linda Nochlin se opstel "Waarom was daar geen groot vrouekunstenaars nie?" het tydens die sewentigerjare gehelp om die feministiese kunsgeskiedenis aan die brand te steek en bly steeds een van die mees geleesde opstelle oor vroulike kunstenaars. Daarna is 'n 1972 College Art Association Panel onder voorsitterskap van Nochlin getiteld "Eroticism and the Image of Woman in Nineteenth Century Art". Binne 'n dekade het talle artikels, artikels en essays 'n groeiende momentum gekry, aangevuur deur die feminisme van die Tweede-golf, van kritiese gesprekke rondom vroue se interaksie met die kunste as kunstenaars en vakke. In haar baanbrekende opstel pas Nochlin 'n feministiese kritiese raamwerk toe om sistematiese uitsluiting van vroue uit kunsopleiding aan te toon, met die argument dat uitsluiting van kunsbeoefening sowel as die kanonieke kunsgeskiedenis die gevolg was van kulturele toestande wat vroue van kunsproduserende velde beperk en beperk het .  Die paar wat wel daarin geslaag het, is as afwykings behandel en het nie 'n model vir latere sukses gelewer nie. Griselda Pollock is 'n ander prominente feministiese kunshistorikus, wie se gebruik van die psigoanalitiese teorie hierbo beskryf word.
Alhoewel feministiese kunsgeskiedenis op enige tyd en plek kan fokus, is daar baie aandag aan die moderne era gegee. Sommige van hierdie beurs fokus op die feministiese kunsbeweging, wat spesifiek verwys na die ervaring van vroue. Dikwels bied feministiese kunsgeskiedenis 'n kritiese 'herlees' van die Westerse kunskanon, soos Carol Duncan se herinterpretasie van Les Demoiselles d'Avignon. Twee baanbrekers op die gebied is Mary Garrard en Norma Broude. Hulle bloemlesings Feminisme en kunsgeskiedenis: bevraagtekening van die Litanie, Die uitbreidende diskoers: feminisme en kunsgeskiedenis, en Herwinning van feministiese agentskap: feministiese kunsgeskiedenis na postmodernisme is aansienlike pogings om feministiese perspektiewe in die diskoers van kunsgeskiedenis te bring. Die paartjie was ook mede-stigter van die Feminist Art History Conference. 
Barthes en semiotiek Redigeer
In teenstelling met ikonografie wat betekenis probeer identifiseer, is semiotiek gemoeid met hoe betekenis geskep word. Roland Barthes se gekonnekteerde en aangeduide betekenisse is uiters belangrik vir hierdie ondersoek. In enige spesifieke kunswerk hang 'n interpretasie af van die identifisering van aangeduide betekenis  - die erkenning van 'n visuele teken en die gekonnoteerde betekenis  - die onmiddellike kulturele assosiasies wat met erkenning gepaard gaan. Die grootste bron van kommer van die semiotiese kunshistorikus is om maniere te vind om betekenisvolle betekenis te navigeer en te interpreteer. 
Semiotiese kunsgeskiedenis poog om die gekodifiseerde betekenis of betekenisse in 'n estetiese voorwerp bloot te lê deur die verbintenis daarvan met 'n kollektiewe bewussyn te ondersoek.  Kunshistorici verbind hulle gewoonlik nie tot 'n spesifieke merk semiotiek nie, maar bou eerder 'n saamgevoegde weergawe wat hulle in hul versameling analitiese hulpmiddels inkorporeer. Meyer Schapiro het byvoorbeeld die differensiële betekenis van Saussure geleen in 'n poging om tekens te lees soos dit binne 'n stelsel bestaan.  Om die betekenis van frontaliteit in 'n spesifieke beeldkonteks te verstaan, moet dit volgens Schapiro onderskei word van of beskou word in verhouding tot alternatiewe moontlikhede, soos 'n profiel of 'n driekwartaansig. Schapiro kombineer hierdie metode met die werk van Charles Sanders Peirce wie se voorwerp, teken en interpretant 'n struktuur vir sy benadering verskaf het. Alex Potts demonstreer die toepassing van Peirce se konsepte op visuele voorstelling deur dit te ondersoek in verband met die Mona Lisa. Deur die Mona LisaByvoorbeeld, as iets buite die wesenlikheid daarvan, is dit om dit as 'n teken te identifiseer. Dit word dan erken dat dit verwys na 'n voorwerp buite homself, 'n vrou, of Mona Lisa. Dit lyk nie asof die beeld godsdienstige betekenis aandui nie en kan dus aanvaar word dat dit 'n portret is. Hierdie interpretasie lei tot 'n ketting van moontlike interpretasies: wie was die oppasser in verhouding tot Leonardo da Vinci? Watter betekenis het sy vir hom gehad? Of miskien is sy 'n ikoon vir die hele mensdom.Hierdie ketting van interpretasie, of 'onbeperkte semiose', is eindeloos; die kunshistorikus se taak is om grense te plaas aan moontlike interpretasies, net soos om nuwe moontlikhede te onthul. 
Semiotiek werk volgens die teorie dat 'n beeld slegs vanuit die kyker se perspektief verstaan ​​kan word. Die kunstenaar word deur die kyker vervang as betekenisverskaffer, selfs in die mate dat 'n interpretasie steeds geldig is, ongeag of die skepper dit bedoel het.  Rosalind Krauss ondersteun hierdie konsep in haar opstel "In the Name of Picasso." Sy veroordeel die kunstenaar se monopolie op betekenis en dring daarop aan dat betekenis eers verkry kan word nadat die werk uit die historiese en sosiale konteks daarvan verwyder is. Mieke Bal het op dieselfde manier aangevoer dat betekenis nie eers bestaan ​​voordat die beeld deur die kyker waargeneem word nie. Dit is eers nadat dit erken is dat betekenis oopgemaak kan word vir ander moontlikhede soos feminisme of psigoanalise. 
Museumstudies en -versameling Redigeer
Aspekte van die onderwerp wat die afgelope dekades na vore gekom het, is onder meer belangstelling in die beskerming en verbruik van kuns, insluitend die ekonomie van die kunsmark, die rol van versamelaars, die voornemens en aspirasies van die opdragwerke en die reaksies van hedendaagse en later kykers en eienaars. Museumstudies, insluitend die geskiedenis van museumversameling en uitstalling, is nou 'n gespesialiseerde studieveld, net soos die geskiedenis van versameling.
Nuwe materialisme Redigeer
Wetenskaplike vooruitgang het baie meer akkurate ondersoeke moontlik gemaak na die materiaal en tegnieke wat gebruik is om werke te skep, veral infrarooi en röntgenfotografiese tegnieke wat baie ondertekeninge van skilderye weer laat sien het. Die korrekte analise van pigmente wat in verf gebruik word, is nou moontlik, wat baie kenmerke ontstel het. Dendrochronologie vir paneelskilderye en radio-koolstof-datering vir ou voorwerpe in organiese materiaal het wetenskaplike metodes van datering van voorwerpe in staat gestel om datums afkomstig van stilistiese analise of dokumentêre bewyse te bevestig of te ontstel. Die ontwikkeling van goeie kleurfotografie, wat nou digitaal beskikbaar is en op die internet of op ander maniere beskikbaar is, het die studie van baie soorte kuns verander, veral dié wat groot voorwerpe dek wat wyd versprei is onder versamelings, soos verligte manuskripte en Persiese miniature, en baie soorte argeologiese kunswerke.
Gelyktydig met die tegnologiese vooruitgang, het kunshistorici toenemende belangstelling getoon in nuwe teoretiese benaderings tot die aard van kunswerke as voorwerpe. Dingsteorie, akteur-netwerkteorie en objekgeoriënteerde ontologie het 'n toenemende rol gespeel in kunshistoriese literatuur.
Nasionalistiese kunsgeskiedenis Redigeer
Die maak van kuns, die akademiese kunsgeskiedenis en die geskiedenis van kunsmuseums hang nou saam met die opkoms van nasionalisme. Kuns wat in die moderne era geskep is, was eintlik 'n poging om gevoelens van nasionale meerderwaardigheid of liefde vir die land te genereer. Russiese kuns is 'n besonder goeie voorbeeld hiervan, aangesien die Russiese avant-garde en later Sowjetkuns pogings was om die identiteit van die land te definieer.
Die meeste kunshistorici wat vandag werk, identifiseer hul spesialiteit as die kuns van 'n spesifieke kultuur en tydperk, en dikwels is sulke kulture ook nasies. Iemand kan byvoorbeeld spesialiseer in die 19de-eeuse Duitse of kontemporêre Chinese kunsgeskiedenis. Die fokus op volkskap het diep wortels in die dissipline. Inderdaad, Vasari's Lewe van die mees uitstekende skilders, beeldhouers en argitekte is 'n poging om die meerderwaardigheid van die Florentynse kunskultuur aan te toon, en Heinrich Wölfflin se geskrifte (veral sy monografie oor Albrecht Dürer) poog om Italiaans van Duitse kunsstyle te onderskei.
Baie van die grootste en mees befondsde kunsmuseums ter wêreld, soos die Louvre, die Victoria en Albert Museum en die National Gallery of Art in Washington, is in staatsbesit. Die meeste lande het inderdaad 'n nasionale galery met 'n eksplisiete missie om die kulturele erfdeel wat die regering besit, te behou - ongeag watter kulture die kuns geskep het - en 'n dikwels implisiete missie om die land se eie kulturele erfenis te versterk. Die National Gallery of Art vertoon dus kuns wat in die Verenigde State gemaak is, maar besit ook voorwerpe van regoor die wêreld.
Die vakgebied kunsgeskiedenis is tradisioneel verdeel in spesialisasies of konsentrasies gebaseer op tydperke en streke, met verdere onderverdeling gebaseer op media. So kan iemand spesialiseer in '19de-eeuse Duitse argitektuur' of '16de-eeuse Toskaanse beeldhouwerk'. Subvelde word dikwels onder 'n spesialisasie ingesluit. Byvoorbeeld, die Ou Nabye Ooste, Griekeland, Rome en Egipte word almal tipies as spesiale konsentrasies van antieke kuns beskou. In sommige gevalle kan hierdie spesialisasies nou verwant wees (soos byvoorbeeld Griekeland en Rome), terwyl in ander gevalle alliansies baie minder natuurlik is (byvoorbeeld Indiese kuns versus Koreaanse kuns).
Nie-Westerse of globale perspektiewe op kuns het sedert die tagtigerjare toenemend oorheers in die kunshistoriese kanon.
"Hedendaagse kunsgeskiedenis" verwys na navorsing oor die tydperk van die 1960's tot vandag, wat die breuk weerspieël van die aannames van modernisme wat deur kunstenaars uit die neo-avant-garde  gebring is en 'n kontinuïteit in kontemporêre kuns in terme van praktyk gebaseer op konseptualistiese en post-konseptualistiese praktyke.
In die Verenigde State is die belangrikste kunsgeskiedenisorganisasie die College Art Association.  Dit organiseer 'n jaarlikse konferensie en publiseer die Kunsbulletin en Kunsjoernaal. Soortgelyke organisasies bestaan ​​in ander dele van die wêreld, sowel as vir spesialisasies, soos argitektuurgeskiedenis en kunsgeskiedenis van die Renaissance. In die Verenigde Koninkryk, byvoorbeeld, is die Association of Art Historians die voorste organisasie en publiseer dit 'n tydskrif met die titel Kunsgeskiedenis. 
Tydlyn van die Engelse Renaissance: 'n paar historiese en kulturele datums
Hierdie lys bied 'n oorsig van enkele historiese en kulturele datums uit die Engelse Renaissance, met skakels na bronne in ons versamelings. Vir meer inligting oor die wêreld van die Elizabethaanse en Jacobese teater in Engeland, kyk na die afdeling Renaissance Theatre.
1558: Koningin Elizabeth I word gekroon, en Thomas Kyd word gebore.
1563: Martin Luther se nege en dertig artikels word gepubliseer.
1564:William Shakespeare en Christopher Marlowe word gebore.
1569: Noord -Engeland rebelleer namens Mary Queen of Scots.
1570: Die Katolieke Kerk verban koningin Elizabeth I.
1572:Thomas Dekker en Ben Jonson word gebore.
1574: Die St. Bartholomew's Day Massacre vind plaas in Engeland, waarop Marlowe sy toneelstuk gebaseer het Die slagting in Parys.
1576: Die Curtain -teater is gebou.
1577: Raphael Holinshed publiseer sy Holinsheds Chronicles van Engeland, Skotland en Ierland, die primêre bronteks vir die meeste van die geskiedenisstukke van Shakespeare.
1578: Jakobus VI word koning van Skotland.
1580: Francis Drake voltooi sy omseiling van die wêreld.
1580:Thomas Middleton en John Webster word gebore.
1584: Sir Walter Raleigh stig die eerste Engelse kolonie in die Nuwe Wêreld.
1585-1604: Engeland is in oorlog met Spanje.
1586: Die Babington -plan om koningin Elizabeth I te vermoor en Mary Queen of Scots op die troon te plaas, word ontdek.
1587: Mary Queen of Scots word tereggestel in die Tower of London.
1587: Die teater -impresario Phillip Henslowe bou The Rose -teater.
1588: Die Spaanse Armada word deur die vloot van Engeland vernietig.
1592: Christopher Marlowe word in Flushing in Nederland gearresteer vir die munt.
1592: Thomas Kyd's Die Spaanse tragedie word gepubliseer.
1592: Onluste teen vreemdelinge breek uit in Londen.
1593: Die teaters is gesluit weens plaag.
1593: Christopher Marlowe word vermoor, Shakespeare s'n Venus en Adonis word gepubliseer.
1594: Die teaters maak weer oop, Thomas Kyd sterf en die eerste opnames van Shakespeare Titus Andronicus en Die tem van die skerpsinnigheid vind plaas.
1597-1601: Ierland rebelleer teen Engeland.
1597: Die uitvoering van Ben Jonson en Thomas Nashe Die eiland honde As gevolg van Jonson se arrestasie word hy 'n paar maande later vrygelaat.
1599: Die graaf van Essex word gearresteer, die Globe -teater word gebou, Shakespeare's Henry V., Julius Caesar, Soos jy daarvan hou, Hamlet, en Baie opgewonde oor niks oop, en Dekker's Die skoenmaker se vakansie maak oop.
1599-1602: Ben Jonson veg John Marston en Thomas Dekker met verstand en woorde in die War of Theaters, oftewel Poetomachia.
1600: Koningin Elizabeth I verleen die Oos -Indiese Kompanjie sy handves.
1601: Die graaf van Essex word tereggestel.
1602: Shakespeare s'n Twaalfde Nag maak oop.
1603: Koningin Elizabeth I sterf, en Jakobus VI van Skotland word koning James I van Engeland.
1605: Die kruitplot word verwoes en Guy Fawkes, Ben Jon's, aangekeer Volpone open, en Thomas Middleton en Thomas Dekker s'n Die brullende meisie word in The Fortune -teater opgevoer.
1606: Die eerste opnames van Shakespeare's Koning Lear en Middleton's Die wreker se tragedie vind plaas.
1608: John Milton word gebore.
1610: Van Ben Jonson Die Alchemis maak oop.
1612-1618: Thomas Dekker is in die skuldenaarsgevangenis.
1612: Van John Webster Die Wit Duiwel maak oop.
1613: Die Globe -teater brand tydens 'n opvoering van Shakespeare's Henry VIII.
1614: Planne begin vir die Spaanse wedstryd tussen prins Charles van Engeland en prinses Anna Maria van Spanje, John Webster's Die hertogin van Malfi word oopgemaak en The Globe word herbou.
1616: William Shakespeare sterf, King James I publiseer sy volledige werke, en Ben Jonson se eerste folio word gepubliseer.
1617: Ben Jonson word aangewys as Engeland se eerste digterwenner.
1623:Shakespeare se eerste folio word gepubliseer en onderhandelinge vir die ineenstorting van die Spaanse wedstryd.
1624-1630: Engeland oorloë met Spanje.
1624: Middleton s'n 'N Spel by skaak maak oop.
1625: Koning James I sterf en word opgevolg deur koning Charles I.
1627-1629: Engeland oorloë met Frankryk.
1627: Thomas Middleton sterf.
1632: Thomas Dekker sterf.
1634: John Webster sterf.
1637: Ben Jonson sterf.
1642: Die Engelse burgeroorlog begin, en die Puriteinse parlement verbied die teater en sluit die speelhuise.
Kyk vir meer historiese agtergrond na die Victoriaanse poësie en fiksie van Charlotte Barrett: 'n paar historiese en kulturele datums.
Gedurende die Renaissance is daar baie nuwe uitvindings en ontdekkings gemaak, wat die manier waarop mense werk of na dinge kyk, verander het. Sommige van die alledaagse dinge wat ons vandag gebruik, is die dinge wat gedurende daardie tydperk uitgevind is. Hulle was almal werklik revolusionêr en uniek, en die wêreld is wat hulle vandag toekom.
1366 Weegskaal vir weeg.
1514 Nicolaus Copernicus het die feit vasgestel dat die middelpunt van die heelal nie die aarde is nie, maar die aarde daar naby lê.
1520 Ferdinand Magellan het die eerste Europeër geword wat 'n sterrestelsel in die lug opgemerk het, en hy noem dit "Magellan Penguin ". Hy het ook die Magellaanstraat ontdek.
Wat is die Italiaanse Renaissance?
Die Italiaanse Renaissance het tussen die 14de en 17de eeu in Italië plaasgevind. Ontleen aan die woord Rinascimento, of "geboorte, " word die Renaissance oor die algemeen beskou as 'n verligte era van kuns en argitektuur as gevolg van 'n hernieude kulturele belangstelling in die klassieke oudheid.
Die vroeë Renaissance dui op die tydperk tussen 1400 en 1490, toe kunstenaars soos Fra Angelico en Botticelli met realisme begin eksperimenteer het.
Sandro Botticelli, Die geboorte van Venus (1480's) (Foto: Uffizi via Wikimedia Commons)
Tussen 1490 en 1527 het bekende Italiaanse kunstenaars soos Da Vinci, Michelangelo en Raphael veral gevierde kunswerke vervaardig. Daar word dikwels na hierdie tydperk verwys as die "High Renaissance. "
Renaissance en Reformasie
Die Swart Dood, wat een van die verwoestendste pandemies in die geskiedenis was, het ongeveer 30-60% van die Europese bevolking doodgemaak.
Begin van die Renaissance
Die Renaissance, 'n intellektuele en artistieke beweging, was 'n tyd van groei en uitbreiding vir die kunste sowel as die wetenskappe.
Joan of Arc en die beleg van Orleans
Die keerpunt in die 100 jaar oorlog tussen Engeland en Frankryk was ook Joan of Arc se eerste militêre oorwinning.
Johann Gutenberg bedink die Drukpers
Die uitvinding van die drukpers het 'n omwenteling in die studie van die kunste en wetenskappe, sowel as die vervaardiging van boeke, gemaak.
Begin van die Spaanse Inkwisisie
Dit was bedoel om van die nie-Katolieke (dit wil sê Jode en Moslems) ontslae te raak, en was een van die dodelikste ondersoeke van alle tye.
Botticelli verf die geboorte van Venus
Een van die beroemdste kunswerke tydens die Renaissance, dit is geskilder as gevolg van die Platoniese Akademie, die skildery was omstrede omdat sy seksuele aard destyds die grense verskuif het.
Columbus ontdek die Amerikas
Die ontdekking van Columbus sou lei tot die skepping van die Amerikas 100 jaar later, wat sou lei tot die westerse wêreld soos ons dit ken.
'N Reeks konflikte wat ontstaan ​​het as gevolg van dinastiese geskille oor die hertogdom Milaan en die koninkryk van Napels.
Michelangelo verf die Sixtynse Kapel
Gedwing deur die pous, is 9 tonele uit die ou testamente deur Michelangelo op die mure en plafonne van die kapel geverf.
Machiavelli skryf die prins
Dit word beskou as een van die vroegste werke van die moderne filosofie, en is gepubliseer na die dood van Machiavelli uit vrees vir omstredenheid.
Martin Luther 95 stellings
Deur sy probleme met die kerk op die kerkdeur te plaas, word hy geëkskommunikeer van die Katolieke kerk wat hy die vorm van Christendom geskep het wat ons vandag ken as Protestant.
Dieet van wurms
Die bekendste dieet (keiserlike bespreking) van wurms was die wat Martin Luther in 1521 bygewoon het, waar hy as 'n ketter beskou is en die Heilige Ryk verbied is.
Tydens die dispuut in Zürich het Ulrich Zwingli sy 67 tesisse aangebied, wat baie onderwerpe bevat het en omdat dit suksesvol was, 'n wydverspreide hervorming veroorsaak het.
Begin van die Europese godsdiensoorlog
Die oorloë tussen die Katolieke en die Protestante is veroorsaak deur die Protestantse Hervorming in Wes- en Noord -Europa.
Die opstand van die boer
Boos oor die fuedal-stelsel en die stygende pryse, het die Duitse boere besluit om eers in vrede op te tree, maar dit het gou dodelik geword- meer as 40 Duitse kloosters en kastele is verbrand.
Eise van die Phlilppines
Ferdinand Magellan eis die Filippyne vir Spanje, wat bekend staan ​​as die eerste daaropvolgende bekering tot Katolisisme en die eerste in Oos -Asië.
Die belydenis van Augsburg
Die dokument is geskep as gevolg van die vergadering van die parlement en die oplossing van die politieke, sosiale en godsdienstige probleme wat deur die Reformasie ontstaan ​​het, en is steeds die Lutherse leerstandaard.
Die Schmalkaldiese Liga
Gestig in die winter van 1530 as 'n verdedigende alliansie teen die ryk.
Hendrik die 8ste van Engeland Uitgeskakel
As gevolg van die nietig verklaring van sy eerste huwelik en om weer te trou sonder die toestemming van die kerk, is Hendrik die 8ste van Engeland geëkskommunikeer.
Wet van oppergesag
Hendrik die 8ste word tot die opperhoof van die Church of England verklaar.
Oprigting van Church of England
Hendrik die 8ste stig die nuwe onafhanklike entiteit Church of England.
Teregstelling van Thomas More
Thomas More is tereggestel deur koning Henry die 8ste toe hy geweier het om sy bewering om die opperhoof van die Church of England te wees, te aanvaar.
Veertig martelare van Engeland en Wallis
'N Groep mans en vroue wat tereggestel is vir verraad en verwante oortredings in die koninkryk van Engeland.
Stigting van die Mennoniete
Hierdie groep, wat deur Menno Simmons geskep is, het die Hutteriete, Kwakers, Baptiste en Amish beïnvloed.
Oprigting van die Romeinse inkwisisie
Die Romeinse Inkwisisie was 'n stelsel van tribunale (soortgelyk aan 'n hofstelsel) wat verantwoordelik was vir die vervolging van persone wat beskuldig word van 'n wye verskeidenheid misdade wat verband hou met godsdienstige leerstellings/alternatiewe godsdienstige oortuigings.
Stigting van die Jesuïete Orde
Die Jesuïete Orde, gestig deur Ignatius Loyola, het die woord van god versprei deur die lede van die Genootskap van Jesus, wat as Jesuïete bekend gestaan ​​het en as die soldate van god beskou is.
Twee en veertig godsdiensartikels word deur aartsbiskop Crammer vrygestel.
Stigting van die Pontifical Gregorian University
Die Gregoriaanse Universiteit was die eerste universiteit wat deur die Jesuïete gestig is, en die Gregoriaan het een van die grootste teologiedepartemente ter wêreld.
Die Vrede van Augsburg
Die uitkoms was 'n verdraagsaamheidsbevel vir Lutheranisme en het bekend geword as "quotius", "euis religio", wat beteken dat elke prins die godsdiens vir sy gebied kan kies.
Stigting van die Anglikaanse Kerk
Die stigting van die Anglikaanse kerk word voltooi deur die nege-en-dertig artikels
Een van die belangrikste Calvinistiese geloofsuitsprake, dit is 'n protestantse belydenisdokument wat gebruik word in die leer van die gereformeerde Christelike leer.
Organisasie van die Holy League
Pous Pius die 5de organiseer die Holy League, onder leiding van Don Juan de Austria, om Europa te verdedig teen die groter Islamitiese Ottomaanse magte.
Uitgee van die Bishops ' Bybel
Hierdie bybel, 'n hersiening van die Groot Bybel wat teen die Hebreeuse teks nagegaan word, word beskou as die eerste bybel wat in Engeland deur die biskoplike gesag gepubliseer is.
Menigte Franse katolieke het Protestante tydens die Franse godsdiensoorloë vermoor, die vermoord is dat die moord begin het as gevolg van koning Charles die 9de suster Margaret wat met die Protestantse koning Hendrik die 4de trou.
Uitsetting van Jesuïete
Die Jesuïete word deur Toyotomi Hideyoshi uit Kyushu verdryf.
Hierdie sending in St. Augustine, Florida, word beskou as die eerste Katolieke sending na Noord -Amerika.
Vorming van die Oekraïense Katolieke Kerk
Die kerk word gevorm nadat Oekraïense onderdane van die koning van Pole met Rome herenig is, en dit is ook die grootste Bisantynse Katolieke Kerk.
Toekenning van handves
Elizabeth die 1ste verleen handves aan die Oos -Indiese Kompanjie, wat meer handelsgeleenthede bied.
Die Dertigjarige Oorlog
Duitsland is binnegeval deur die keiserlike leërs van Oostenryk en later deur die Sweed wat die Protestante in hierdie tydperk kom help het, het die samelewing verbrokkel en twee derdes van die bevolking het gesterf as gevolg van hongersnood, oorlogvoering en plaag.
Die Vrede van Westfalen
Hierdie reeks verdrae was die begin van die skeiding van die kerk en die staat, en Calviniste is bygevoeg tot die lys van geduldde streke, wat stabiliteit meegebring het.