Waarom word die nooiensvan tradisioneel laat vaar as 'n vrou trou? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Waarom word die nooiensvan tradisioneel laat vaar as 'n vrou trou?
Ek het niks aanlyn gesien nie, selfs nie nadat ek gegoogle het nie. Dit lyk asof Wikipedia slegs die lande wat die praktyk ondersteun, lys, maar geen geskiedenis bevat nie.
Waarom word die nooiensvan tradisioneel laat vaar as 'n vrou trou? Is dit iets wat baie beskawings gelede dateer? Of is dit 'n relatief nuutgevonde neiging?
Ek is eintlik nogal nuuskierig oor hoekom die vrou die nooiensvan sou laat vaar.
Is dit iets wat baie beskawings gelede dateer? Of is dit 'n relatief nuutgevonde neiging?
Oor die algemeen is dit 'n relatief nuwe neiging van die afgelope paar eeue, en baie ou kulture het nie 'n konsep of tradisie nie.
Hou in gedagte dat vanne in baie kulture 'n relatief nuwe neiging is. Daar was geen naam om by die huwelik te laat val as u nie 'n van het nie. Die Nordiese kulture het byvoorbeeld histories patroniemiese "vanne" gebruik. Dit sal oor die algemeen nie verander nie. Emma Jonsdóttir hou nie op om Emma te wees nie, Dogter van Jon by die huwelik met Erik Eriksson.
Soortgelyke gebruike bestaan ​​onder ander mense, soos byvoorbeeld die Walliesers, tot in die vroeë moderne era. Aan die ander kant sou sommige kulture soos Grieks na die getroude vrou verwys het as "vrou van Erik".
In kulture met 'n langer geskiedenis van vanne, het baie histories nie verwag dat vroue hul vanne sou laat val nie. In die verre ooste sluit voorbeelde die Koreane, Japannese of Viëtnamese in. Terwyl sommige Chinese vroue hul mans se van bo -op hul eie bygevoeg het, is dit 'n sosiale gebruik en nie 'n naamsverandering nie. Die meeste vroue in die opgetekende Chinese geskiedenis word in werklikheid slegs geïdentifiseer deur hul vanne (bv.my eerbare ma van Kiangnan).
Dieselfde geld ook in die Nabye Ooste, onder Iraniërs en Arabiere. Selfs in Wes -Europa, tot in die vroeë moderne tyd, het Skotse vroue in die laaglande gewoonlik nie hul nooiensname laat vaar nie. Daar is ook die bekende voorbeelde van Romaanse kulture soos die Spaanse. Verder terug het antieke Romeinse vroue hulle nie verander nie naam ook by die huwelik.
In die Engelssprekende wêreld het die afname van die nooiensvan standaard geword nadat vanne algemeen onder die Engelse mense geword het; iewers in die 13de en 14de eeu. So nee, dit het nie die beskawing vooruit gegaan nie. Trouens, hierdie hele praktyk is nie naastenby so algemeen of 'tradisioneel' as wat dit mag lyk nie. Die belangrikste kulture met so 'n tradisie is blykbaar Engels, (Germaans) Wes -Europa en Slawies.
Dit is baie meer troebel. In die Engelse tradisie word dit dikwels gegrond op vroue wat quasi-eiendomme van hul mans is sonder 'n aparte wettige bestaan; en daarom neem hulle hul man se naam om hulself as 'n uitbreiding van die man van die gesin te noem. Dit is moeilik om die waarheid van hierdie bewering te bepaal.
Oor die algemeen is ek egter meer geneig om aan te voer dat die gebruik van meisjesname in twee situasies voorkom:
In samelewings wat nie sterk, bloedgeoriënteerde gesinsbeskouings gehad het nie. By die huwelik word dus gesien dat vroue by 'n ander gesin aangesluit het, en die name van die mans word aangeneem ter erkenning van hul nuwe gesin. Daarteenoor kultuur wat waardeer het bloed lyne (bv. Japannese stamme) het hul eie stamname vasgehou.
Samelewings wat eers relatief onlangs vanne gehad het, wat oorvleuel met punt 1. Kulture met sterk gesinsbeskouings is geneig om 'n verteenwoordiger naam. By diegene sonder, is vanne geneig om te ontstaan ​​vir identifiseer andersins dieselfde persone genoem. Dit sou gerieflik en inderdaad sinvol gewees het om 'n vrou op haar man se naam te identifiseer ("Agnes wat met Johannes die smid getroud is; nie Agnes wat met Johannes die timmerman getrou het nie"). Namate vanne meer gevestig geraak het, het die afname van nooiensvan in 'n tradisionele tradisie verander.
(Ek neem aan dat hierdie vraag betrekking het op die tradisies van Groot -Brittanje en sy voormalige kolonies, soos Kanada, Australië, Nieu -Seeland en die Verenigde State.)
Die vrou "laat val" nie haar nooiensvan nie. As sy 'n Christen of 'n Jood is, neem sy die naam van haar man aan, want in beide oortuigings sluit die huwelik daad onlosmaaklik by die twee aan as een. Volgens antieke wetgewing, soos die ou Skotse burgerlike wet, word die nooiensvan onder die naam van die huis opgesluit, wat gewoonlik die naam is van die man wat die huis besit, maar in teorie kan beide die man en die vrou se naam verander , as deur die huwelik 'n nuwe huis geskep word. Onder die ou (nie-Christelike) Engelse wet aanvaar kinders en vroue en ander afhanklikes die naam van die mens omdat hy dit besit en ook omdat hy verantwoordelikheid neem vir hul dade. Byvoorbeeld, as meesteres Neville 'n misdaad pleeg, is dit Lord Neville wat aanspreeklik gehou sal word. Die naam skep dus 'n wettige verpligting.
[Wette met betrekking tot vrouens] As 'n vrou trou, gee sy haar self oor, wat sy saambring, aan haar H U S B A N D se krag. Sy skei van haar einste van, en neem haar mans aan. As sy 'n ampstermyn het, is dit alles in Capite, dit wil sê, sy hou dit vas, en deur haar man, wat die hoof van sy vrou is. Sy kan geen ooreenkoms aangaan, geen saak afgee of vervreem sonder die toestemming van haar man nie. Kortom, 'n getroude vrou kan niks haar eie noem nie, tensy dit anders voor die huwelik bepaal word.
- Die huidige staat van Groot -Brittanje en Ierland deur Guy Miege (1715)
Let ook daarop dat volgens die Engelse gemenereg slegs 'n wettige vrou die naam van 'n man kan verkry, sodat 'n byvrou ('n vrou sonder 'n lisensie van die biskop) volgens wet haar nooiensnaam moet behou. Daarom, in die ou dae, as 'n vrou 'n ander naam gehad het as haar man, is dit aanvaar dat sy 'n byvrou was, nie wettig getroud nie. Aangesien die meeste getroude vroue hulle nie as 'n byvrou wou verwar nie, was hulle gewoonlik streng om die naam van hul man te gebruik.
[Opmerking: ek het die oorspronklike vraag aangeneem oor die oorsprong van patrilineêre benamingskonvensies, maar dit is 'n stap wat verwyder is van wat eintlik gevra word. Ek laat die antwoord in elk geval, want ek voel nie dat dit heeltemal sonder verdienste is nie.]
Aangesien u die 'hoekom' vra, is dit die moeite werd om daarop te wys dat, soortgelyk aan die probleem met koring en skaakbord, indien ook nie 'n vennoot hul naam laat vaar het, dan sou dit na minder as 30 geslagte onmoontlik wees om 'n persoon selfs een keer sy volle naam te noem, selfs al sou dit sy lewenswerk wees. 30 generasies is ongeveer 600-700 jaar, dit is toevallig ongeveer net so lank as wat vanne in Brittanje algemeen was. Dit sou net 10 geslagte of so neem voordat 'n naam meer as 'n uur neem om op te sê.
Om dit te vermy, moet een of albei vennote noodwendig die kompleksiteit van hul eie naam verminder om 'n komponent van die naam van hul lewensmaat op te neem, en lewer steeds 'n oorerflike van. Selfs in kulture wat oënskynlik albei name behou, moet ouer of minder belangrike voorouers geknip word. Alhoewel die Spaanse konvensie byvoorbeeld albei vanne behou, word die twee grootmoeders se vanne in die volgende generasie weggegooi, en die van van die moeder se oupa verloor die geslag daarna.
Dit laat net die vraag van watter naam te verwyder en, met enkele uitsonderings opsy, volg dit die breër samelewingspatroon.
Erflike familiename kan as 'n relatief nuwe neiging beskou word, maar dateer eers uit die aanbreek van die Renaissance in Europa, dit wil sê die gebruik daarvan op groot skaal (byvoorbeeld 1500's). In sommige dele van Europa is hulle eers in die 1800's of die 1920's op die bevolking afgedwing, en Ysland gebruik dit steeds nie. Aan die ander kant dateer hulle in Asië duisende jare terug in sommige gevalle, soos China, en word hulle nog nie gebruik nie, soos in Myanmar.
Dit is heeltemal 'n kulturele neiging, en elke klein kultuurgroep werk dit self uit. Dit is nie godsdienstig nie, of dit sou grootliks dieselfde wees in die hele Christendom, en dit was nie. Die Spaanse het veral nie.
Die Italianers in die 1500's het nie. Negri se lys van deelnemers aan Nuove Inventioni di Balli laat ons sien dat enkellopende vroue onder die persoonlike naam of twee en die familienaam (Antonia Viale) bekend is, maar getroude vroue met die plus "en" en die man se familienaam in vroulike vorm: Anna Sfondrata & Visconte is een van die Sfondrati wat getroud is met 'n Visconte, terwyl Anna Visconte & Arconata 'n Visconte is wat met een van die Arconati getroud is. Lucia Visconte & Visconte was 'n Visconte wat met 'n neef getrou het.
Die verandering van die nooiensvan na die man se familienaam is dus nie net relatief onlangs nie (afhangend van hoe om familiename te kry), maar 'n minderheidsgewoonte. Dit is 'n kulturele keuse. Sommige, soos die Italianers of die Chinese, voeg mev. Sy naam by soos 'n titel. Ander, soos die Engelse en die Japannese, verander die naam van die vrou.
Tensy hulle natuurlik die naam van die man verander. In Japan was dit redelik normaal dat 'n man met net dogters haar man sou aanneem sodat die kinders sy gesinslyn sou voortsit, selfs al sou dit tegnies die gelukkige egpaar broer en suster maak. Hulle het geweet wat aan die gang was, en het die tegniese vlak geïgnoreer.
In ander gevalle sou mans in Engeland oortuig word, gewoonlik deur finansiële aansporing, om die naam van die vrou se pa by hulle naam te voeg, en dit is hoe u 'n koppelteken gekry het. Nie dat hulle altyd koppeltekens gebruik het nie. Lord Byron is gebore as George Gordon Byron, 6de Baron Byron, maar het later George Gordon Noel, 6de Baron Byron geword, aangesien die naam Noel die vereiste was om 'n klomp geld te erf van sy vrou se ma, wie se nooiensvan dit was.
LSS: Dit word slegs deur sommige kulture gebruik, veral die Engels, nie deur die meeste nie. Dit is 'n moderne gewoonte in Europa en verdwyn op die regsfront, hoewel die hele mevrou -onderneming dikwels sosiaal behoue ​​bly.
BRON: Ingraham, Mense se name, McFarland, 1997
5 redes waarom vroue hul nooiensname behou
Meer en meer vroue behou deesdae hul nooiensvan, wat nie verbasend lyk totdat jy verneem dat hierdie nommer al 'n rukkie afneem nie. Volgens 'n ontleding deur The Upshot gebaseer op 'n Google Consumer Survey, het 17 persent van die vroue hul vanne in die 70's behou, vergeleke met 14 persent in die 80's en 18 persent in die 90's. Volgens 'n ander ontleding deur Die New York Times op grond van sy trouaankondigings, het die getal in 1990 'n laagtepunt van 16,2 persent bereik, maar sedertdien neem dit toe, met 26 persent van die vroue in 2000 en 29,5 persent verlede jaar wat hul vanne behou het. Die Upshot se studie, wat 'n groter demografiese omvang dek, het bevind dat 19 persent van die vroue in die 2000's en 22 persent in die 2010's hul vanne behou het.
Die New York Times beskryf sommige moderne vroue se redes waarom hul geboorte-gegewe vanne as "prakties, nie polities nie" gehandhaaf word, maar erken ook dat van die tyd dat die gelyke regte-aktivis Lucy Stone beroemd geword het omdat sy haar naam behou het toe sy in 1855 getrou het, was daar jong meisies van polities gelaaide. & quot vanne.
Hier is 'n paar praktiese redes vir die vroue aan wie hulle hul stories vertel het Die tye, plus 'n paar kommentators, het gegee vir die behoud van hul van en waarom hulle feministies is, al is dit nie duidelik nie.
1. & quotDit is net my naam vir 33 jaar van my lewe. & Quot
'Dit is nie noodwendig 'n feministiese rede nie,' het Donna Suh gesê Die tye, voeg by dat die behoud van haar naam mense help om haar op sosiale media te vind en die verwarring voorkom om 'n Asiatiese vrou met 'n wit naam te sien. Die behoud van u individuele en rasse -identiteit klink vir my egter redelik feministies, en sonder feminisme sou dit nie moontlik wees nie. Soos Amy Poehler in die aanhaling hierbo opgemerk het, selfs al het feminisme nie ons besluite direk beïnvloed nie, was dit ons vermoë om dit te neem.
2. & quot Hulle het al in 'n huishouding met twee name gewoon, so miskien lyk dit vir hulle normaal. "
Sosioloog Laurie Scheuble vertel Die tye dat die praktyk, ondanks die groot sosiale stigma van vroue wat hul eie vanne behou, minder ongemaklik word noudat baie kinders dit in hul eie huishoudings sien modelleer. Sy het ook 'n toename in die opvoeding van vroue genoem (vroue met gevorderde grade is meer as vyf tot tien keer meer geneig om hul nooiensname te behou), die toename in paartjies wat voor die huwelik saamleef (miskien die feit dat meer ongetroude paartjies kinders ook bydra), en die voorbeeld wat bekendes stel wat hul vanne behou (en selfs danksy Zoe en Marco Saldana aan hul mans deurgee). Soos paartjies tussen dieselfde ras en dieselfde geslag, hoe meer gewone paartjies met verskillende vanne word, hoe minder skandalig sal dit lyk.
3. Meer vroue het 'n naam gemaak 'vir hulself voor die huwelik.
'N Harvard -studie het getoon dat die waarskynlikheid om die nooiensvan te behou met een persent toeneem vir elke jaar wat 'n huwelik vertraag word. Claudia Goldin, 'n skrywer van die studie, vertel Die tye dit is omdat ouer vroue letterlik 'n naam vir hulself gemaak het en die naam wil behou wat verband hou met hul professionele prestasies. Miskien kan ons die toename in nooiensname deels te danke hê aan die neiging dat Amerikaners op ouer ouderdomme trou as ooit. En ons het beslis hierdie vermoë vir vroue te danke aan hul eie loopbane, eerder as hul mans, aan feminisme te danke.
4. & quotGay -huwelik voeg nog 'n plooi by. & Quot
'N Kommentator onder die naam Judge Q het daarop gewys dat, aangesien gay -huwelike nou wettig is in die VSA, dit nie meer duidelik is wie die naam van wie moet neem nie, wat minder tradisionele reëlings meer algemeen kan maak. Michael Hollan van YourTango maak die breër punt dat gay huwelike kan help om baie aannames oor die huwelik af te breek, insluitend dat dit 'n tyd is dat & quotmen werk kry & quot en & quot vroue kook en skoonmaak en swanger raak. & Quot
5. & quot Ons sou nie kinders hê nie, so nie een van ons het dit van deurslaggewende belang geag dat ek my naam verander nie. & Quot
Vroue wat nie kinders wil hê nie, word steeds met skeptisisme en versekering geken dat hul goeie ou "materiële instink" sal inskop. Maar danksy feminisme verstaan ​​meer mense dat 'n vrou betekenis kan put uit ander prestasies as moederskap. Miskien om die rede, is daar minder paartjies wat beplan om kinders te hê, so minder het te doen met die verwarring van wie se naam die kinders sal neem as die ouers se name anders is. Die kommentator Doc Martin, wat hierdie verduideliking gegee het, het ook gesê dat sy haar van behou om 'n gevoel van onafhanklikheid te behou.
Terselfdertyd het baie vroue redes om hul van te verander, wat hulle betekenisvol en bemagtigend vind, eerder as blote bevestiging van 'n patriargale instelling. 'Dit is asof u 'n eenheid is as u dieselfde van het,' het Sarah Marino, die broodwinner in haar huwelik, maar haar man se naam aangeneem, gesê Die tye. Ek hou nie my persoonlike sukses en ek probeer om 'n suksesvolle vroulike prokureur te wees by my oorspronklike naam nie. " Sy maak 'n groot punt dat hierdie besluit nie as 'n maatstaf van hoe feministies 'n vrou of 'n verhouding moet gebruik word nie. Professor Stephanie Coontz in geskiedenis en familie studies weerspieël hierdie sentiment:
Maar as ek trou, is ek van plan om my van te behou, want ek wil aangespreek word op 'n manier wat vir my bekend is, herkenbaar op Google -soektog (alhoewel ek nou daaraan dink, sal dit lekker wees om sekere spore te hê van my aanlyn -teenwoordigheid ondeursoekbaar), en deurentyd erken gedurende my loopbaan. En al die redes is feministies.
Waarom vroue hul van na die huwelik verander
As The Feminist Bride is hierdie onderwerp vir my die mees ontstellende. Na ondersoek na alle troue tradisies is daar drie wat die beste verouderde, seksistiese en ongelykheids- en#8211 verloofringe, bruidstorte en naamsverandering verdien. Nou begin vroue verstaan ​​dat derde-golf feminisme oor keuse gaan, maar ek moet sê dat dit nie 'n geleerde is as dit by naamsverandering kom nie.
Daar is drie redes waarom die tradisie bestaan ​​dat vroue die naam van hul eggenote aanneem.
1. Die eerste is dat by die huwelik met Abraham, sy nuwe vrou nie meer as haarself bestaan ​​het nie, maar as die vrou van Abraham. As u dus nie godsdienstig is nie, dryf hierdie redenasie van naamsverandering nie regtig nie.
2. Die tweede redes bestaan ​​omdat vóór vaderskapstoetsing die enigste manier was om 'n kind te bewys, die opregte erfgenaam van 'n man was deur naam. Sonder die vaders se naam is die kind as 'n baster beskou. Die enigste manier om sy naam te kry, was dat die ma met die pa getroud was. Huwelik is die enigste opsie vir 'n veilige lewe vir vroue. Nie een van hierdie redes bestaan ​​meer nie.
3. Die derde rede waarom naamsverandering bestaan, was om oorerwing. Die wettige, nie-bastaard kind moes sy vader se naam hê om wettiglik sy erfenis, titel en eiendom te eis. Die moeder het lankal, selfs met die naam van die eggenoot, geen regte gehad om enige van haar bruidskat of familiegoed te erf nie; dit het alles oorgegaan aan haar seun wat ook die familienaam gedeel het. Hierdie rede bestaan ​​ook nie meer nie.
Hier is die moderne redes waarom vroue gekies het om hul man se naam te neem:
2. Dit laat ons soos 'n gesin voel.
4. Dit is wat my man wil hê.
Waar begin ek met hierdie redes.
Dit is romanties. Dit kan een van die ergste redes wees om dit te verander. Mense beskou dit net as romanties as gevolg van sosiale bemarking. Ons het almal grootgeword met media en verhale en mense wat gepraat het oor hoe romanties dit is om by iemand anders op te neem, dat dit die uiteindelike vorm van liefde en opoffering beteken. Dit is slegs 'n persepsie, nie 'n tasbare feit nie. Almal het 'n kans van 40-50% om te skei, dit lyk nie so romanties as u besluit om dit te behou of terug te keer na u oorspronklike naam wat u nooit geskei het nie.
Ja, dit is tradisie, maar soos ek daarop gewys het, is dit nie tradisies nie. Die tradisie bestaan ​​omdat dit afkomstig is uit 'n tyd toe vroue nie outonomie, werk, onafhanklike lewe toegelaat is nie. Nie alle tradisies is goed nie.
Gesinne kom nou in alle vorme, groottes, kleure en geslagte voor. Die kernfamilie is dood. Gesinne bestaan ​​uit halfbroer, stiefsusters, twee mammas, twee pa's, aangenome of pleegkinders, en die kans is baie dat hulle verskillende agtergronde en name het. Hierdie argument vir naamverandering impliseer dat hierdie gesinne minder is as omdat hulle nie een verenigende naam deel nie. Verskoon my, maar ek dink skaars dat dit die geval is. Niemand kan dit aanvoer nie, omdat ek 'n ander naam as my eggenoot het, dat ons minder as 'n gesin voel en lyk as een met 'n gedeelde van. 'N Naam verenig nie 'n gesin nie, die mense daarin.
Diegene wat hul name verander, want dit is wat hul man wil hê, moet erken dat ons nog steeds in 'n tyd leef waarin die oorheersing van vaders nog steeds die mededingende kultuur is. Vroue word grootgemaak om bereid te wees om hul naam te laat vaar, om minder waarde daaraan te heg, om sy eerste voor jouself te stel. Sommige vroue sal nie saamstem met my nie en beweer dat hulle van hul van hou, maar ons vrywilligheid is dikwels besmet met lesse uit 'n leeftyd. My beste teenargument om net die man of man in die verhouding te volg, is dat as jy die rolle omdraai en hom vra om te oorweeg om sy naam te verander, dit te koppel of 'n nuwe te skep, jy dikwels baie minder gewillige mans sal vind doen so. Dit dui op dubbele standaarde in ons samelewing. Glo u dat u 'n verhouding het wat op gelykheid gebaseer is en gelykheid beoefen? Dit is 'n goeie toets om te sien of u dit regtig doen.
Waarom verander vroue steeds hul van?
Name maak vir ons saak. Baie. Dink daaraan hoe beledig jy is as die Starbucks barista jou naam verkeerd skryf. Of terug in die hoërskool toe meneer Wilson die oproep lees en natuurlik die naam uitspreek.
Daar is 'n innerlike gevoel van identiteit gekoppel aan ons name. Dit is 'n skakel na ons kulturele geslag. Dit geld veral in die Verenigde State, aangesien ons 'n immigrantekollektief is wat 'n erfenis voor 1776 onder die knie het.
As name dan vir ons so belangrik is - waarom is vroue dan so vinnig om hul van by huwelik te verander?
Daar was voorheen regsredes. Vroue is verbied om hul familiename 'n handjievol dekades gelede te hou, onder die veronderstelling dat die egpaar deur die wet as 'een persoon' beskou word. Die een persoon was die man, wie se identiteit die vrou se identiteit vervang het. Hy was die enigste persoon wat kon stem, eiendom kon besit, die wet sou kon neem, ens. Trouens, dit was eers in 1972 dat elke Verenigde State 'n vrou wettiglik toegelaat het om haar nooiensvan te gebruik.
Die feit dat 'n vrou se nooiensvan selfs 'n 'nooiensvan' genoem word, is 'n bewys dat hierdie gebruik op sy beste verouderd is. Ongelukkig word 'n vrou wat die naam van haar man nie gebruik nie, steeds in die VSA as abnormale, afwykende gedrag beskou. Dit word ondersteun deur die feit dat ongeveer 90% van die Amerikaanse vroue steeds hul man se van by die huwelik neem, en 'n verbysterende 50% van die Amerikaners meen dit moet wees onwettig vir 'n vrou om nie sy van te neem nie.
Ongeag of jy jou van verander of nie, daar is vurige menings oor wat jy besluit om te doen - as jy 'n vrou is. Alhoewel ek nie hier is om te oordeel watter keuse ook al gemaak word nie, sê ek dat daar redes is waarom 'n vrou 'n fout kan maak.
Ek was spyt dat ek die naam van my man geneem het
Die rede waarom ek my man se naam aangeneem het toe ek op 22 trou, was: ek het nie daaraan gedink nie. My ma het my pa se van geneem. Sy het dit gedoen, so ek het dit gedoen, en dit was dit. Ek het gedink ek bewys liefde aan my man deur my van te laat vaar. Boonop was ek destyds kwaad vir my pa en wou hom vies maak.
Maar toe alles amptelik word en ek 'n goeie McClain was, voel 'n deel van my skielik verlore. Ek het nie meer die naam van my broers gedeel nie. Mense kon nie identifiseer dat my ouers, broerskinders en bloedfamilie selfs op afstand verwant was nie, aangesien ons van heeltemal anders was.
Dit het my 'n bietjie gepla - dan het dit my baie gepla.
Verlies van 'n identiteit
'N Deel van die rede waarom dit so lastig was, was omdat die verlies van 'n naam 'n stukkie identiteit verloor.
Toe ek my naam verander, het ek die Duitse "Erdmann" verloor en in 'n "McClain" verander. Ek was skielik Iers. Dit voel vreemd dat ander nie meer met my Duitse erfenis kan identifiseer deur na my naam te kyk nie. Ek was eerder bekommerd oor vrae oor my Ierse opvoeding, veral rondom St Patrick's Day. Alhoewel daar alles met groen bier reg is, het ek soos 'n bedrieër gevoel.
Ons het 'n aangebore verbinding met ons name, en nadat ek 'n geruime tyd 'n McClain was, het ek van alles ontkoppel begin voel. Dit spreek natuurlik gedeeltelik van die huwelik self, maar ek het verlore gevoel om rond te loop met 'n naam wat my op geen ander manier as my verbintenis met 'n man verteenwoordig nie. Ek het gevoel asof ek agter my man en sy pogings verdwyn het - dit was die rede waarom hierdie praktyk in die eerste plek geskep is.
Waarom ons die name van vroue begin verander het
Dit wil nie sê dat elke paartjie wat kies om die man se van in 'n heteroseksuele huwelik te aanvaar, die identiteit van die vrou wil verwyder nie. Maar as ons kyk na die Amerikaanse en Engelse geskiedenis, (twee van slegs 'n paar lande wat hierdie praktyk gebruik), was die oorspronklike bedoeling.
Die idee het in die tyd van die Normandiese verowering na Engeland gekom, aangesien die Franse die idee van verborgenheid saamgebring het - dat 'haar wettige bestaan ​​as individu opgeskort is onder' huwelikseenheid ', 'n regsfiksie waarin die man en vrou is beskou as 'n enkele entiteit: die man. " As sodanig sou die vrou, as sy getroud was, die naam van haar man aanneem om mev. Sy naam te word. Volgens een hofdokument in 1340, "toe 'n vrou 'n man neem, het sy elke van verloor behalwe 'vrou van'". Sy was slegs bekend in verband met haar man, en dit was eintlik haar enigste identiteit.
Wat om te doen met die noem van 'n huwelik dan?
Dit is tyd dat mans en vroue ophou om so beledig te word oor die keuse van 'n alternatiewe praktyk, aangesien die meeste van ons saamstem met die idee dat vroue identiteit het. As ons beledig word deur 'n vrou wat nie 'n man se van het nie, waarom is dit dan nie aanstootlik vir 'n man om nie 'n vrou se naam te neem nie? Dink net daaroor. Verder, selfs hierdie gesprek maak mense kwaad, tot die mate dat dit 'n bietjie van 'n stokperdjie van my geword het om hierdie vrae te stel en te kyk hoe die vere ritsel. Op 'n onlangse ontmoeting het ek eintlik 'n bruid gevra of sy haar naam na haar troue sou verander, en sy het letterlik geskreeu: "Wat is ek, 'n soort fokken liberaal ?!"
Alhoewel ek 'n stewige lag daaruit gekry het, laat ons net 'n bietjie bedaar hier, mense.
Jou naam is jou identiteit. Dit was een van die eerste dinge wat u geskryf het toe u geleer het hoe om te skryf. U prestasies, u mislukkings en u gesamentlike geskiedenis is alles onder die naam wat u by geboorte gegee het. Dit is alles waarvoor u met trots moet staan ​​en moet teken. Dit is 'n fundamentele merker van wie jy is, en om dit op te offer weens 'n huwelik is 'n idee om nie ligtelik op te neem nie, veral in die lig van die onderdrukkende erfenis van die praktyk.
Dit wil nie sê dat dit noodwendig anti-feministies is om u van te verander nie, nee. Die doel hier is om die heteronormatiewe aanname dat 'n vrou moet neem haar man se van en die absurde idee dat sy 'n mal vrou is as sy dit nie doen nie. Verstaan ​​die redenasie waarom hierdie praktyk in die eerste plek ooit plaasgevind het, en aanvaar dat die handhawing van hierdie praktyk die patriargie versterk, wat eerliker meer aanstootlik is as enigiets anders.
Ek het my naam een ​​keer verander, maar het dit sedertdien verander omdat dit 'n fout was. Ek moet dit regkry, en dit is jammer. Dit is hoekom ek aan u skryf, in die veronderstelling dat u meer hieroor dink as wat my 22-jarige dodobird-self gedoen het. En terwyl u daaroor nadink, moet u weet dat sommige vroue wat hul naam verander, werklik seergekry het (ek is een van hulle).
Ongeag die keuse wat u kies, oorweeg dit om die beperkende boks oop te maak, wat die meerderheid Amerikaners steeds oor paartjies toeneem. 'N Huwelik moet 'n aanduiding wees van 'n egalitêre vennootskap, nie 'n opvolging van die een party agter die ander nie. Jou naam moet dit weerspieël. Vind 'n manier om julleself te verteenwoordig wat uniek is vir u, en neem aan die einde van die dag 'n besluit wat u beide werklik bemagtig.
Die debat oor nooiensvan
Dit was 'n interessante oomblik in die geskiedenis van die nomenklatuur toe Hillary se "Rodham" in die posisie van 'n middelnaam verval het nadat haar man in 1980 sy bod vir herverkiesing as goewerneur verloor het. plak hul man se name op hul eie (nb Judith Steinberg Dean en Teresa Heinz Kerry). Op 'n manier is dit 'n vindingryke politieke oplossing: deur hul ou name in 'n prominente middelnaamstatus te verander, kan aspirant-eerste dames vir rooi state aandui dat hulle hul man uitstel terwyl hulle vir die blou state knipoog dat hulle nog hul eie het. name. (Of in die geval van Teresa Heinz Kerry, hulle ander die man se naam.) Natuurlik is die hele debat oor die behoud van sy naam slegs 'n probleem vir 'n klein deel van die land, aangesien ongeveer 90 persent van die Amerikaanse vroue outomaties die naam van hul man aanneem wanneer hulle trou. Maar vir hierdie opgevoede, vokale segment van die bevolking bly die netelige vraag bestaan ​​wat om met die nooiensvan te doen.
Die beweging om nooiensname te behou, het in die 1850's in Massachusetts begin, toe 'n suffragette met die naam Lucy Stone besluit het om haar naam te behou toe sy op 37 -jarige ouderdom met 'n afskaffer, Henry Blackwell, trou. In 1921 word die Lucy Stone League in New York gestig, en 'n kring van vooruitdenkende vroue het hulself toegewy aan die behoud van vrouename. In 1925 het 'n joernalis onbeskryflik geskryf: 'n paar van die verwarring wat daaruit voortspruit, is onuitwisbaar en kan dus slegs aangedui word. Baie morele hotelbediendes is ontsteld oor die toewysing van kamers aan die reisende Lucy Stoners en hul mans. " Maar totdat die feminisme van die sewentigerjare 'n herlewing van belangstelling in die kwessie veroorsaak het, het byna alle vroue, insluitend hoogopgeleide loopbaanvroue, hul name verander na hul man toe hulle trou. Natuurlik is die meerderheid van hierdie vroue getroud voor hulle 23. Nou dat vroue later trou en meer van hul volwasse lewe met hul nooiensvan leef, kan dit onnatuurlik voel om 'n ander naam aan te neem, selfs vir vroue wat hulself nie ag nie feministe. As u eers 'n naam vir u in die wêreld gemaak het, word dit ingewikkelder en selfs professioneel skadelik om dit te verander.
Maar om kinders te hê, is 'n raaisel: as u u naam verander na u man, hoe is u verbind met u voorouers in die stad, of die aartappelhongersnood, of die dekke van die Mayflower? As u nie u naam verander nie, hoe is u verbind met die toekoms, u kinders en kleinkinders, wat u naam as 'n geheime wagwoord vir bankrekeninge sal gebruik totdat dit uiteindelik vergeet word? (Daar is 'n goeie bloubloedtradisie in hierdie land waarin die moeder se nooiensvan deur die geslagte heen 'n herhalende motief word, soos in die geval van Franklin Delano Roosevelt. Maar dit is nie heeltemal bevredigend vir die hedendaagse moeder nie, soos die meeste mense vandag doen. gebruik nie hul middelname op 'n betekenisvolle manier nie.)
Aan die einde van die 70's en 80's het mense begin om 'n verligte kompromie te maak: om hul name te koppel. Deur albei vanne te gebruik, blyk dit dat hulle 'n billike en bruikbare oplossing vir hul gesinne geskep het. Maar afbreking is sosiaal onverantwoordelik sowel as esteties rampspoedig: Wat gebeur as Julian Hesser-Friend met Tessa Rosenfeld-Cassidy trou? Hulle kleinkinders kan eindig met 'n groot, lang, lus van name, met hul handtekeninge wat die spasies van enige vorm uitspoel. As hulle sinvol 'n deel wegspring en as 'Hesser-Cassidys' eindig, bevind hulle hulself in dieselfde moeilikheid as ons.
Nog onpraktieser is die onlangse opkoms van kwaai egalitêre paartjies wat 'n derde naam uitdink uit die komponente van hul van. In die meeste gevalle wis die nuwe, vals klinkende naam alle etniese resonansie uit: As O'Connor en Rosenblatt in Rosecons verander, gaan die verbale kadens van twee kulture verlore. O'Connor en me. Rosenblatt slaag op een of ander manier daarin om die hooffunksies van die naam gelyktydig te verslaan: hulle verbreek alle bande met die verlede en die toekoms, en laat die naaste gesin 'n eiland Rosecons agter, met geen nomenklatuurlike verhouding met enige van hul neefs, grootouers of toekomstige kleinkinders nie. Om nie te praat dat dit uit 'n suiwer logistieke oogpunt baie moeiliker geword het om die naam sedert 9/11 te verander nie, weens veiligheidsoorwegings. Vir enigiets anders as die aanname van 'n man se naam as hy in die gang loop, staar 'n mens burokratiese struikelblokke soos hofbevele, fooie en lang wagtye in die gesig. Wall Street Journal in 2003 gerapporteer.
Tot vandag toe is daar 'n groep "Lucy Stoners" wat vurig glo dat ons nie vry sal wees voordat die benaming 'gelyk' is nie. Maar hoe kan dit wees? Die verwarring en onbedagsaamheid van die kwessie is op 'n manier 'n perfekte metafoor vir die beperkings van feminisme: ons verkies miskien dieselfde benamingspraktyke, maar hoe kan dit in praktiese sin geïmplementeer word? Hoe kan beide mense die lang lewe en tradisie van hul vanne behou? Die waarheid is dat daar iets onbevredigends is aan die feit dat die bruid of bruidegom hul naam prysgee. By die skepping van 'n gesin is daar 'n soort ongemaklike en opwindende vermenging van identiteit, 'n moeilike uitwissing van die afsonderlike self in kort, dit is een van die genuanseerde, emosionele oomblikke wat selde in die kategorieë pas wat streng deur die suiwerste vorme van feministiese ideologie.
Interessant genoeg, het die afgelope 10 jaar al hoe minder vroue hul nooiensname behou. Volgens 'n onlangse studie deur Claudia Goldin, professor in ekonomie in Harvard, gebaseer op geboortedokumente in Massachusetts, het die aantal kollege-opgeleide vroue in hul dertigerjare hul naam behou van 23 persent in 1990 tot 17 persent in 2000. * Goldin stel voor dat dit omdat ons op pad is na 'n meer konserwatiewe siening van die huwelik. Miskien. Maar dit kan ook wees dat die nooiensvan nie meer 'n moeilike politieke kwessie is nie. Deesdae is niemand geskok as 'n onafhanklike vrou haar man se naam neem nie, meer as een is geskok as sy aankondig dat sy saam met haar kinders tuis bly. Vandag is die besluit gerieflik, 'n soort luukse - van watter naam hou jy? Waaroor voel jy? Die politiek is byna toevallig. Ons fundamentele onafhanklikheid is nie so in gevaar dat ons nodig het om ons name te behou. Danksy 'n meer dogmatiese generasie is die verklaring gemaak. Nou is ons besig met die tradisionele. Ons maak name bymekaar. Op hierdie punt - om verskoning aan Lucy Stone en haar baanbrekerswerk in naambewaring - is ons gesindheid: Whatever works.
Uiteindelik het baie moeders wat ek teëgekom het sedert ek self een geword het, besluit om hul name in die paspoortkantoor, of in die poskantoor, of in 'n dokterswagkamer te verander. Hulle is nie geïnspireer om dit uit 'n nostalgiese liefde vir tradisie te doen nie, of uit 'n gesellige idee van die gesin, of iets so laats of esoteries dat hulle dit doen nie, want dit is makliker om toe te gee aan burokratiese druk as om aan hul ou identiteit vas te hou. Op 'n alledaagse manier is dit makliker om dieselfde naam as u kinders te hê.
En dan is die mooi van die hedendaagse naamsverandering natuurlik dat u nie formeel hoef te besluit nie. U kan u naam professioneel en sosiaal behou, u naam verander vir skoollyste, vliegkaartjies of die presidentsverkiesing van u man - kortom, u kan 'n uiters verwarrende verhouding tot u eie naam (of name) behou. Daar is ten minste vir my 'n element van spel in die hele saak. Daar is iets romanties en aangenaams outyds daaraan verbonde om jou naam op te gee, 'n soort van plesier om jouself soms as mevrou John Doe in die kalligrafie van 'n huweliksuitnodiging te sien. Terselfdertyd is dit gerusstellend om u eie naam in 'n bylyn of 'n kontrak te sien. Soos baie van die hedendaagse vlak, bevredigende, lipstiffie -feminisme: 'n Mens kan dit uiteindelik op twee maniere kry.
Regstelling, 24 Maart 2004: Soos oorspronklik geskryf, het hierdie artikel verkeerdelik navorsing van die professor in ekonomie in Harvard, Claudia Goldin, aangehaal dat die aantal kollege-opgeleide vroue wat hul naam behou, van 27 persent in 1990 tot 19 persent in 2004 gedaal het. Keer terug na die reggestelde sin.
Die geskiedenis en betekenis van vroue wat die naam van hul man neem
Die gebruik om die naam van u man aan te neem, is gebore in 'n diep patriargale samelewing, en eeue later bestaan ​​die tradisie steeds. Glo dit of nie, maar die gewoonte dat 'n vrou die naam van haar man neem, is 'n oorblyfsel van 'n wet wat uit die 11de eeu dateer. Iewers na die Normandiese verowering het die Normandiërs die idee van verborgenheid aan die Engelse bekendgestel, en die sade van 'n jarelange tradisie is geplant.
Onder die Engelse gemenereg het coverture beweer dat 'n vrou se identiteit 'gedek' is deur haar man nadat sy getroud was. Vanaf die oomblik van haar huwelik was 'n vrou bekend as 'n "geheime vrou" of 'n bedekte vrou, wat sy en haar man in wese een geword het. Aangesien haar identiteit in wese onder die dekmantelwet uitgewis is, kon vroue nie eiendom besit of self kontrakte sluit nie. Mans het wettig en finansieel volledige beheer oor hul vrouens gehad. Meer kommerwekkend, die wet beperk die vrou se toevlug tot gevalle van verkragting en huishoudelike geweld, en hulle het geen wetlike regte oor hul kinders nie.
Daar was op sigself geen vervaldatum van geheime wette nie. In plaas daarvan het die wette net uit die guns geval en verdwyn. Die stemregbeweging van die laat 19de en vroeë 20ste eeu het ongetwyfeld bygedra tot die ondergang daarvan. Feministe (toe en nou) het vinnig daarop gewys dat 'n vrou se naamsverandering 'n onweerlegbare handeling van onderdanigheid was. Baie het aangevoer dat as vroue die naam van hul man neem, dit bloot hul waargenome minderwaardigheid teenoor mans blootlê.
Alhoewel die gebruik dat vroue die naam van hul man inneem, nie in enige wetboek voorkom nie, het algemene praktyke steeds hul hande gedwing. Voor die sewentigerjare kon vroue nie paspoorte, rybewyse kry of registreer om te stem nie, tensy hulle die naam van hul man aanneem. Terwyl vroue in 1920 die stemreg verdien, lui die kleinletter dat hulle dit slegs kan doen met die naam van hul man. Eers meer as 'n halwe eeu later het 'n hof in Tennessee die stemreg van vroue gehandhaaf met behulp van hul nooiensvan, met vergunning van Dunn v. Palermo.
Waarom moet 'n baba die vader se van kry?
Deur Carol Lloyd
Gepubliseer 20 Januarie 2000 17:00 (EST)
"Ek het nooit regtig daaraan gedink nie. "" Ek het nie omgegee nie en hy het omgegee. "" Koppelteken is so omslagtig. "" Dit was vir sy pa belangrik dat ons die familienaam sou deurgee. "" Ek het nie regtig van my gehou nie. van in elk geval. "" Ek het my kinders my van as 'n middelnaam gegee. "
Aanhoudend - die rasionalisering van onkonvensionele vroue wat kies om 'n baie konvensionele ding te doen: om die man wat van hul baarmoeder ontstaan ​​het, hul man se van te gee.
In 1994 het die tydskrif American Demographics berig dat 90 persent van die vroue in die huwelik steeds die naam van hul man aanneem. Die oorblywende 10 persent kies 'n alternatief - van die skep van koppeltekenname tot die maak van middelname uit hul nooiensvan. Maar slegs 2 persent kies om hul nooiensvan as hul enigste van te behou.
Gegewe die getalle, kan 'n mens aanneem dat die keuse van 'n kind se van nie juis 'n probleem met 'n knoppie in die huishoudelike arena is nie. Maar dit is. Moderne paartjies gaan sit en kyk hoe hulle hul babas moet noem. Dit is een van die vele emosionele kalistieke wat uitgevoer word in die naam van opsetlike ouerskap.
Sodra ek swanger geraak het, het ek in die familienaamdebat verstrengel geraak. Na navrae oor oggendnaarheid, gewigstoename, keisersnee en die baba se geslag, het mense die onvermydelike vraag gevra: Wat doen u as 'n van? As my ondervraer 'n ma was, antwoord sy gewoonlik op my antwoord met haar eie skeppingsverhaal oor haar kind se van.
Hierdie verhale het radikaal afgewyk van berigte oor vroulike vroulike mediese en regspraktyke tot huwelikskonflikte met die "dit lyk net makliker" riffs. Dikwels was daar estetiese kritiek op verskillende foneme. Die uiteinde van hierdie uiteenlopende verhale was byna altyd dieselfde: die kinders het die vader se van gekry.
Patrilineêre benaming maak natuurlik huwelikskonvensies en manlike ego seermaak. Maar dit lyk asof daar in ons onlangse geskiedenis baie is om vroue minder geneig te maak om hulle te buig vir sulke sosiale druk. Ons het drie dekades van wolkekrabbers se egskeidingsyfers beleef en 'n groeiende aantal dooie pa's. Intussen werk gelukkige getroude vroue toenemend dubbelskofte as die primêre ouers en broodwinners van hul gesinne.
Tog het die patrilineêre fakkel skaars geflikker. Selde gee vroue hul kinders hul vanne - selfs na egskeiding laat hulle hulle as enigste verskaffers en versorgers. (Al betaal hulle dikwels die honderde dollars wat nodig is om die besmetting van 'n vervreemde eggenoot uit hul eie identiteit te verwyder.)
Waarom is dit dan so dat soveel vroue nie omgee vir die name wat hulle aan hul nageslag gee terwyl hulle dit doen nie? Waarom is dit so dat baie vroue net gebeur om 'n estetiese voorkeur vir die naam van hul man te hê? Waarom kies so baie vroue om 'n simboliese verbintenis met hul kinders af te staan ​​om afkeuring van konserwatiewe gesinslede te vermy, selfs al is hulle bereid om die tradisie van die gesin oor ander aangeleenthede te gebruik? Waarom is dit dat wanneer die vrou wil hê dat almal in die gesin dieselfde van moet hê, sy dadelik aanvaar dat dit die geval is sy wat moet verander haar naam? Waarom gaan soveel loopbaanvroue deur die taak om twee vanne te onderhou - een vir hul werk en een vir hul gesin?
Is vroue net selfhaat wimps en mans outydse varke? Die uiteenlopende verklarings van vroue dui daarop dat iets anders werk as die feministiese politiek of persoonlike keuse.
Ek was ontevrede met stereotipes, maar het op soek na politieke wetenskaplikes, historici, regsgeleerdes, bioloë en sielkundiges wat meer lig kan werp op die rede waarom die meeste vroue hul eerste openbare optrede as moeders 'n etimologiese selfmoord maak, wat die mees sigbare identifiserende verband tussen hul kinders en hulself.
Politieke teoretikus Jackie Stevens, skrywer van "Reproducing the State" (Princeton, 1999), kyk na hoe vanne oorspronklik 'n uitvinding was van politieke samelewings wat probeer om nasionaliteit eerder natuurlik as mensgemaak te laat lyk.
'Een van die maniere waarop ons ons nasionale identiteit as natuurlik beskou, is dat ons kan weet wat die nasionaliteit van mense is uit hul van,' verduidelik sy. "Regerings het baie moeite gedoen om te besluit hoe ons genoem word. Daar is byvoorbeeld 'n amptelike lys van voorname in Switserland, en u moet een vir u kind kies."
Stevens hou vol dat handlangers van Willem die Veroweraar in die 11de eeu vanne te midde van 'n sensus geskep het om erfregte te kodifiseer en sodoende belastinginkomste te versterk. Later in Europa is vanne gebruik om verskillende etniese groepe te beheer en homogeniseer.
'Jode sou nie vanne neem nie, want Moses het nie 'n van nie,' verduidelik sy. "Maar toe hulle in opstand gekom het, het die regering hulle baie bruto vanne toegeken soos - Grossman - wat 'n vet man beteken. As jy 'n mooi naam wil hê, moet jy omkoopgeld betaal."
Maar hoe werp die nasiebouende oorsprong van die van die lig op die persoonlike keuses wat moderne paartjies maak?
"Erfwette, politieke liggame, vanne - dit gaan alles oor die vergoeding van mans se onvermoë om geboorte te skenk," beweer Stevens. "Die van bly die enigste manier om legitimiteit te toon. Daarsonder is daar geen sekerheid dat die kind 'n wettige vader het nie."
Sy stel ook 'n sielkundige gevoel in gevaar dat vroue steeds wil aantoon dat hulle 'n man vasgetrek het. "Dit is veral belangrik as vroue hul eie vanne behou. Dit is ironies, want die behoud van 'n nooiensvan moet feministies wees - maar dit kan die ou angs oor legitimiteit aansteek."
Maar as dit alles oor legitimiteit gaan, waarom het geen van die vroue met wie ek gepraat het, dit as 'n verduideliking aangebied nie? En waarom het soveel verhale so anders gelyk?
'Dit is interessant as u baie verduidelikings vir dieselfde keuse kry,' dink die sielkundige Nancy Chodorow, skrywer van die baanbrekende 'Reproduction of Mothering' (UC Press). '' N Mens begin wonder wat onbewustelik aangaan. In haar huidige boek, "The Power of Feelings" (Yale University Press), spreek Chodorow hierdie raaisel aan: Hoeveel sogenaamde "persoonlike keuses" het dikwels interne en onbewuste betekenisse.
Soos Stevens, voel sy dat die patriënale vannaam gaan oor 'n vrou wat haar kind en sy vader 'n definitiewe band gee. Maar sy werp die keuse in 'n meer positiewe lig. '[Om die kind se naam van die man aan die kind te gee] kan 'n gevoel van twee ouers wees,' verduidelik sy. 'Dit is ook 'n manier om op die huwelik te vertrou - om te sê:' Dit is iemand op wie ek kan staatmaak '. Dit gaan daaroor om die goeie dele van die deel van 'n gesin te geniet, om op 'n manier te voel dat hierdie man 'n verbintenis maak. "
Tog is dit interessant dat die man tradisioneel sy toewyding aan die kind toon gee sy naam, terwyl die vrou dieselfde toewyding toon deur gee op haar eie. Waarom is so baie mans nog steeds so geheg aan hul vanne?
'Identifikasie met die pa', sê Chodorow. "Ek dink nie dit is 'n raaisel nie. Dit is die klassieke" in die naam van die vader " - in die Lacaniaanse psigoanalise. Die ma het die baba in die baarmoeder, maar die naam is hoe mans aan hul babas vasgemaak word. Die das moet gebeur op een of ander manier dat 'Dit is ook my baba'. As sy vrygewig voel, is dit 'n manier om dit te wys. "
Choderow merk ook op dat baie jong feministe hul gevegte noukeuriger kies. "Vroue maak keuses oor waar hulle dink dit is belangrik [om te verander] - miskien is hulle daarop ingestel om mans meer in kindersorg te laat belangstel. Hulle leer ook dat elke keer as jy iets tradisioneel doen, dit nie beteken nie dat jy nie 'n feminis is nie. "
Die evolusionêre bioloog Helen Fisher betwis nie die idee van Chodorow oor patrilineêre benaming as 'n linguistiese naelstring nie, maar sy verwerp die idee in biologiese terme. "Dit is uiters voordelig om te dink dat die vader aan [die moeder en die kind] behoort vir Darwinistiese evolusionêre redes. Die belangrikste rede vir die huwelik is dat vroue 'n man moet kry om nie net haar kinders te verwek nie, maar ook om hulle te help grootmaak.
"Selfs in die tyd waarin vroue ekonomies kragtig kan wees, kan hulle op enige manier die band met hul mans bou, dat hulle videorecorders en fietse en universiteitsopvoedings vir hul DNA kan wen."
Sy merk op dat studies getoon het dat moeders en hul familie meer gereeld opmerk dat 'n baba soos sy pa lyk. "Evolusionêre sielkundiges het uiteindelik gedink dat hierdie gewoonte meer is as net 'n kans, dit is 'n manier om die verband [tussen vader en kind] te bou," verduidelik sy.
Selfs met die hoë egskeidingsyfer, die toenemende ekonomiese mag van werkende vroue en die afname in die huwelik, twyfel Fisher daaraan dat die voorkoms van patrilineêre benoeming binnekort sal verander. Hoekom? Omdat onwettigheid nie net 'n paranoïese manlike fantasie is nie.
"Studies oor bloedgroepe in die veertigerjare het per ongeluk onthul dat soveel as 10 persent van die kinders nie die kinders was van die man wat hulle pa genoem het nie," sê sy. "Hulle was nie geneties verwant nie."
Omskryf uit haar onlangse boek "The First Sex: The Natural Talents of Women", voeg sy by: "Dit is 'n groot persentasie en vroue word diep gedryf om hul mans te laat dink dat 'n kind van hulle is, want as dit nie die geval is nie, mag hy nie gee hulpbronne, anders misbruik hy die kind. "
Dat vroue hoegenaamd 'n keuse van vanne het, is slegs 'n relatief onlangse ontwikkeling in die regsgeskiedenis. Oorspronklik was patrilineêre name deel van die Britse en Amerikaanse gemenereg, genaamd "coverture", waarin 'n vrou haar reg op eiendomsbesit verloor het, om kontrakte aan te gaan of 'n ander party te dagvaar sodra sy trou.
Seksistiese eiendomswette het 150 jaar gelede begin ontmantel, maar selfs in die sewentigerjare het baie staatsburokrasies vroue steeds verbied om hul eie name na die huwelik te behou en hul kinders hul vanne te gee.
Interessant genoeg is die laaste regsgevegte van vaderskap nie oor liefde of tradisie of burgerregte gevoer nie, maar oor die ware bloed van ons samelewing: geld. Volgens Hendrik Hartog, regshistorikus van Princeton en skrywer van die komende "Man and Wife in America" ​​(Harvard University Press, Mei 2000), het dit eers werklik irrelevant geword of 'n vrou haar eie naam wil behou nadat vasgestel is dat vroue dit wel doen het inderdaad die reg om hul eie kredietkaarte te hê. Voor dit kon 'n getroude vrou slegs 'n kredietlyn kry as sy haar man se van het.
Ek kon geen huidige wette vind wat vroue verbied om hul vanne na die huwelik te behou of hul name aan hul kinders te gee nie. Die staat-vir-staat-gevegte van die sewentigerjare is verby. Waarom het ons naamrituele dan ook nie verander nie? Hartog hou vol dat ondanks die samelewingsveldtog wat in die 1900's begin het om 'die huwelik te herontdek', baie van wat mense in die huwelik doen, steeds uit gewoonte gedoen word - selfs al het die tradisie geen juridiese of finansiële wortels nie.
'Mense vind dit baie moeilik om voor te stel dat hulle getroud is en nie doen wat hul ouers gedoen het nie,' verduidelik hy. "Daar is 'n sterk trek na die reproduksie van tradisie. Natuurlik is daar enorme egskeidings en mense wat kinders buite die huwelik kry, maar as mense trou, doen hulle iets wat histories gegrond is."
En soos Stevens, Chodorow en Fisher opgemerk het, bly selfs die mees arbitrêre tradisies merkwaardig veerkragtig as hulle 'n biologiese saad het.
Name fladder abstrak oor burokratiese vorme en selfs 'n feministiese vrou, gevul met 'n kind van haar eie bloed en been, kan die simboliek van haar naam as 'n kleinigheid sien in vergelyking met die viscerale band wat sy reeds met hul baba deel. Selfs namate ons regstelsel ontwikkel om die idee te aanvaar dat gesinne in wese kultuurpolitieke instellings is waarin elke ouer gelyke invloed moet hê, dring die liggaam in.
Maar net omdat vroue geseën en vervloek is met die lewensbelangrike naelstring, beteken dit nie dat ons op elke simboliese front moet staatmaak nie. Lank nadat my man deur die bloedige tou gehak het, lank nadat my borsmelk opgedroog het en my swangerskapverlof maar 'n gebrek aan slaap was, sal ons albei ouers wees; ek werk ewe veel, ek hoop, binne en buite die huis.
My man hoef nie ons dogter te merk om te vergoed vir die feit dat sy minder gereeld in sy sorg is as in myne nie. Hy het geen buitekant nodig om hom te herinner aan sy verantwoordelikheid, sy verband, sy belangrikheid nie.
Gister het ek die klein skoppe en stukkies gevoel van ons eerste samewerking in reproduktiewe liefde. Na baie besprekings het ons besluit: Sy kry albei ons van (geen koppelteken) - met myne as die laaste, van.
Biologiese moederskap is 'n wonderlike proses, maar die krag daarvan sal nie so lank duur as die simboliese geskenk aan my dogter van haar ma se van nie. En as sy oud genoeg is om my te vra hoekom sy die naam het, hoef ek nie 'n regverdiging te gee wat ek nie eers self glo nie.
Carol Lloyd werk tans aan 'n boek oor die gentrifikasie -oorloë in San Francisco's Mission District.
Eerstens moet ek natuurlik hierdie kolom se nuwe naam en voorkoms aanspreek. Ek is seker dat baie van julle kan raai wat die verandering nodig gehad het, en uit eerbied vir ons onderwerp (goeie maniere, as u dit vergeet het), laat ek dit daarby!
Aanbeweeg! Ek het vandag 'n baie, baie Suidelike etiketraaisel vir u. Cameron, 'n getroue leser, het my 'n paar vrae oor monogramme gevra. Sy skryf:
& ldquoI liefde liefde liefde dinge met monogramme, dus sal die meeste items op my register gemonogrammeer word. Voordat ek registreer, lees ek aanlyn (maar nie uit geloofwaardige bronne nie) dat die tradisionele manier om items as 'n paartjie te monogram, nooit die bruidegom en rsquos se voornaam van sy van moet skei nie. Ons monogram van ons egpaar soos Tom en Cameron Littlehale sou dus TLC wees. Aangesien al die items met monogramme, soos beddegoed, badlinne, breekware, en selfs ons fyn porselein op ons register, vir ons albei is, het ek ons ​​& lsquoTLC & rsquo -monogram gebruik.
Ek was onder die aanname dat ek ons ​​monogram moet gebruik totdat ek die & ldquo10 Maniere gelees het om Southern Style & rdquo in September 2010 te kry Southern Living. Die artikel sê:
Die belangrikste raad hier? Gebruik altyd die monogram van die vrou, en Phoebe. "Tydperk. Einde van die storie. Mense vra my heeltyd hieroor, en ek dink nie dit is reg om monogramme te kombineer of om die man se monogram te gebruik nie. Dink daaraan: alles in die huis behoort aan haar, en dit is alles wat daar is, sê sy laggend. "Wat myne myne is, en wat joune myne is. " '
Gelukkig is my troue tot volgende Mei moontlik, sodat ek my register nog kan wysig, maar 60% daarvan is gemonogrammeer en ek wil nie die verkeerde monogram op al die items gebruik nie! Ek het nog nooit hiervan gehoor nie, en ek wil nie die verkeerde monogram op al my trougeskenke hê nie, maar ek wil dit ook nie verander nie as gevolg van wat een vrou in haar onderhoud met Southern Living (alhoewel Southern Living is die evangelie). Ek is so geskeur, en om die saak te vererger, Emily Post het niks oor monogramme te sê nie. Ahhh. Wat dink jy?
Dit lei my na my volgende vraag. Gee ek my middelnaam of my nooiensvan? Ek is tans op soek na Cameron Baxter Morehouse, maar nadat ek met Tom getroud is, sal ek Cameron Baxter Morehouse of Cameron Morehouse Littlehale wees? Wat gebruik ek as my monogram? & Rdquo
Alle pragtige voorbeelde van monogram -register -opsies, met vergunning van Pottery Barn
Ek vra om verskoning vir die lengte, maar ek kon dit nie uitsny nie, kan ek nou? Cameron het my ook 'n bietjie laat struikel, so ek het na my regterhandse dame en deskundige oor alle tradisies, juffrou Katharine Waterman, gegaan. Neem dit weg, KTW en hellip
"Dankie, baie dankie. Hier is my professionele opinies:
Reg vs verkeerd: Daar is geen manier om na monogram te kyk nie. Bruide wat hul name verander, gebruik gewoonlik die gesamentlike monogram. (En vir die rekord, ek is vas oortuig dat die bruidegom en rsquos se voorletter tog eerste moet kom in 'n gedeelde monogram, dit is sy van.) Dit is makliker om 'n enkele monogram te deel, en ek hou eintlik nie van die idee nie. is myne, en alles in die huis is myne. & rdquo Is dit regtig hoe iemand haar huwelik sou wou begin?
Vroulike versus manlike gebied: Nou, waar Southern Living dit lyk asof dit deurmekaar raak, tradisioneel vroulik versus manlik. Soos ek en jy bespreek het (Editor & rsquos note: Ek, Emily, het dit per e -pos aan haar gevra, daarom verwys sy na vorige kantoorgesprekke wat ons gedeel het!), Linne, porselein, ensovoorts word gewoonlik as die eiendom van die vrou beskou. Die vangs? Sy gebruik gewoonlik haar GEGEwe voorletters, asof dit deel uitmaak van haar bruidskat. Barware, glase, silwer, ens. Is die man & rsquos -eiendom. Syfers hy sou die mooi goed kry! In Cameron & rsquos geval, sou ek aanbeveel om die gesamentlike monogram te gebruik, aangesien sy sy naam aanneem. Boonop is dit meer egalitêr, en myne is nie myne nie, en dit is myne.
Middel- en nooiensvan: Hier is ook geen regte antwoord nie. Tradisioneel het 'n vrou nie 'n middelnaam gekry nie, met die verwagting dat haar nooiensvan by verstek haar middelnaam sou word sodra sy trou. Persoonlik sou ek die sterkste met my van identifiseer, maar soos ons ook bespreek het, hou sommige mense meer van hul middelname, en dit dra meer gewig. (U hou byvoorbeeld van Armstrong!) Dit is dus net 'n persoonlike keuse. Met watter naam identifiseer sy meer? Wat klink beter met haar nuwe van? As sy 'n tradisionalis is, moet sy haar nooiensvan as haar middelnaam gebruik.
Dankie, Katharine! Vertel my nou: wat dink u van monogramme? Middelname? Wie & rsquos reg? Phoebe? Katharine? Iemand anders?
REDAKTEUR 'S UPDATE: Ons het gedink ons ​​sal 'n paar punte wat in die kommentaarafdeling verskyn het, opklaar. Die tradisie skei nie 'n man se voorletter van sy laaste voorletter nie, en 'n man se voornaam skei nie van sy van nie, asof jy die monogram hardop lees. (Dit is duidelik dat monogramme uit hoofde van die ongemaklike en teen -intuïtiewe eerste, middelste en laaste plasing van voorletters nie bedoel is om hardop voorgelees te word nie.) Tradisioneel word die mannetjie se voorletter eerste (links) gelys om eienaarskap te toon. naam en vrou. Dit is dieselfde met alle ander formele adresse vir getroude paartjies. Byvoorbeeld: meneer en mev John en Jane Smith. Dit is nie mevrou en meneer Jane en John Smith nie. Om die eerste vrou van die vrou te stel dui op die teenoorgestelde.
Dit is eers onlangs dat mense die nuwe reëling informeel aangeneem het, maar dit is die norm vir ons generasie.
'N Bykomende bron van verwarring is dat sekere verwysings die meer egalitêre leuse van die eerste vrou geneem het, waardeur die plek waar hulle die bruid se oorspronklike voor die bruidegom se oorspronklike bruid begin het in 'n gesamentlike poging om aan te toon dat hy haar nie besit nie. Maar weereens, dit is modern, nie tradisie nie.
As ons nou ULTRA-ou skool praat, was daar tradisioneel geen gesamentlike monogram nie! Mans het hulle van geboorte af gegee, en vroue het hulle by die huwelik gekry. Hulle het die verskillende "his " en "hers " -items in die huis met hul monogram of voorletter gestempel. (Byvoorbeeld, my oumagrootjie, KTW I, het nie 'n middelnaam gekry nie, so ek het al die silwer gestempel met haar geboortevoorletter "T " vir Tillinghast na die huwelik.
En 'n laaste punt: dit het nou 'n kwessie van persoonlike voorkeur geword, so om te sê wie reg en verkeerd is, is op sigself verkeerd, aangesien daar baie verwysings vir beide kante is!
Ons vriende by Aisle Dash doen ook 'n uitstekende taak om hier tussen moderne en tradisionele monogramme te onderskei.
Ok, ek het nog 'n kromme -bal om by die mengsel in te gooi. As ek trou, sal my man en ek se voorletters presies dieselfde wees, CAD, so tegnies is ons enkele monogramme dieselfde. Maar ons gesamentlike monogram sou dan CDC wees. Kan ons tegnies ons CDA -monogram gebruik, en is dit net vir ons albei, of is dit te verwarrend en kan ons saam met die gesamentlike monogram gaan? Ek het altyd gedink dit sal oulik wees dat ons dieselfde voorletters het, maar nou verwar dit dinge! O, en ons voorletters sal dieselfde wees, want ek is van plan om my voornaam te behou, aangesien my eerste naam, Smith, so vervelig is. Ek is nie te bekommerd om dit te laat val nie. (Moenie kwaad wees nie, pa!)
Ek was geneig om nie saam te stem met die nuwe mevrou Waterman nie. Ek is 'n suidelike gal, met 'n suidelike ma wat 'n klein onderneming het om persoonlike beursies, linne en ander prettige voorwerpe met monogram te maak. Haar standaard met die getroude monogram is die bruid se voorletter links, bruidegom en regs. Ek stem egter saam met Katherine dat die meeste dinge in die huis 'n gedeelde monogram moet hê. Ek is bang om met 'n man te trou waar ons gekombineerde monogram iets ongewens sou spel. In so 'n geval sou ek beslis al die & quotrules & quot van monogrammering verbreek!
Ek stem saam met Rachel. Ek is nog altyd geleer dat die voornaam van die man nie van sy van moet geskei word nie. Die monogram vir Emily en John Smith sou dus ESJ wees.
As 'n meisie uit 'n ou Virginny -gesin het ek my deel monogramme gesien! Ek is nog altyd geleer dat die vrou se monogram op die porselein is, en daarvandaan is daar meer ruimte, dus dit is goed om die monogram van die egpaar te gebruik. Ek is geleer dat die egpaarmonogram die vrou aan die linkerkant moet wees, die man aan die regterkant, net soos hulle by die altaar staan, ek bedoel, dit is nou albei u name, nie waar nie? so iemand ''s sou geskei word – plus, ek sê eerstens dames. En wat die nooiensvan betref, het ek nie baie suidelike meisies geken om hul nooiensvan nie as hul nuwe middel te behou nie (en jy weet wie jou mense is & quot, soos my ouma sou sê …). Ek stem dan weer saam dat alles deur die venster kan gaan as daar 'n ongewenste nuwe monogram is!
Ek stem saam dat die bruid se voorletter eerste moet kom. Soos wanneer u 'n paar se name uitskryf, skryf u eers die naam van die bruid. Ek dink dat persoonlike keuse die belangrikste is wanneer u besluit wat u nuwe naam moet wees. Ek het persoonlik meer betrekking op my nooiensvan as my middel, en ek is van plan om dit my middelnaam te maak as ek [e -pos beskermd] kry: ek sal waarskynlik CDC gebruik, maar dit is net my mening!
Ek stem ook saam dat die eerste van die bruid eerste kom. Ek werk in 'n winkel in Columbia, Suid -Carolina, met TONDE monogrammeerbare (saamgestelde woord?) Items, en daarom beveel ons aan dat bruide hul getroude monogram formateer. Ek het pas verlede maand self getrou, ek en die hubs, en ek het LBJ gebruik op omtrent alles wat met 'n monogram gemaak kan word. Ek gebruik ook my nooiensvan as my middelnaam, en soos Elizabeth ken ek ook nie iemand wat hul oorspronklike middelnaam behou het nie. Ek vermoed dat dit meer 'n persoonlike keuse is, maar ek hou nie van die idee om die verband met my gesin vir my te verloor nie; trou was omtrent twee gesinne wat een word, en ek hou daarvan dat my naam nou 'n weerspieëling is daarvan.
Ek stem ook saam dat die naam van die bruid eerste kom in 'n paartjie -monogram. Dit is hoe ek vir al my linne en ander dinge geregistreer het. Snaaks is dat ons nuwe paartjies monogram dieselfde is as my NUWE monogram. Ek dink in ons huis is dit regtig wat myne is, myne en wat ons s'n is, is myne (ten minste is dit hoe dit lyk!)
Ek is geen monogramkenner nie, maar soos die meeste van die kommentators hierbo, dink ek dat die dame aan die linkerkant in 'n gesamentlike monogram is. Weet iemand wat om te doen met 'n 4-aanvanklike monogram? Ek kon nie met my middel- of my nooiensvan deelneem nie, so nou het ek wettiglik vier name gekry. Ek is lief vir my middelnaam en ek wil beslis hê dat mense wat my familienaam sien, moet weet wie my mense is, en dit blyk die maklikste oplossing te wees. Ek het ook gedink dit sou my die spelruimte gee om die name te gebruik, maar ek sou dit goedvind (soos ek nog steeds my nooiensvan by die werk gebruik — wou nie die IT -moeite hê nie, want ek sien dit nie lank nie -termyn -konsert). Ook my nooiensvan maak vir my 'n vreeslike middelnaam!
En tog het ek nog 'n kromme bal. Wat van meisies met dubbele name? My volle naam is Anna Louise Dixon, maar ek word my hele lewe lank Anna Louise genoem. Wat sou my nuwe monogram wees as ek trou? A C D (C is net 'n opgemaakte letter) of A C L. Ek is mal oor my dubbele naam, maar ook my van. Sou dit gepas wees om my middelnaam wettiglik te laat vaar, maar ek het nog steeds dinge met my dubbele naam laat monogram, aangesien mense my nog steeds sou noem? Ek dink ek het gesien hoe ouer vriende dit doen.
Ek is mal oor monogram -goed, en ons kom uit die suide, reg ?! Toe ek hierdie berig lees, het ek gehoop dat u die monogramvraag & quotman v women ' wat/hoe monogram beantwoord. Dit was 'n interessante opvoeding om uit te vind dat u inderdaad net die vrouemonogram op die porselein plaas, ek dink dit is 'n pragtige idee en 'n besonderse aanraking, net 'n bietjie vreemd omdat dit albei van u is. Ek vind dit ook soms vreemd om in 'n kamer/TV -kamer in te gaan, en hulle het monogramkussings met net die vrouemonogram, dit is 'n gedeelde ruimte, reg. Wanneer geld die reëls? Ek is dol oor monogramme en#8230 en sou alles monogrammeer as my man my bedank vir die opvoeding!
Anna Louise, ek is by jou meisie! My aanstaande skoonmoeder het my gister hierdie vraag gevra; ek voel ek sal uiteindelik my & quotmiddle & quot naam op die monogram laat val, al was dit net vir simmetrie (my voornaam en my nooiensvan is albei L, so ek sal LGL wees). Maar ek voel asof ek my dubbele naam verlaat :) Het iemand vir ons raad oor monogramme?
Aan Anna Louise en Leigh Ellen: Ek is ook 'n dubbelnaam en na my troue in Maart verlede jaar het ek my nooiensvan laat vaar om albei my voorname te behou. Ek het gevoel dat dit genoeg werk was om twee voorname aan almal te verduidelik sonder om ook twee vanne te hoef te verduidelik. My grootste oorwegings vir hierdie besluit was tweeledig: ek wil dieselfde van hê as my kinders, daarom wou ek nie my nooiensvan as my van behou nie, en ek is nog relatief jonk in my loopbaan, wat die oorgaan 'n gladde uit 'n professionele oogpunt. In ooreenstemming met die tradisie, het ek en my man ons huishoudelike items met my monogram of syne gevestig, en elke informele item wat ons albei gebruik (dit wil sê: handdoeke in die hoofbad) het slegs ons laaste laaste voorletter.
Het iemand van u geregistreer vir China met monogram? Het u dit deur 'n plaaslike winkel gedoen, of is daar winkels in die China wat monogramme verkoop? Dankie!
Hi Stephanie! Een van my gunsteling patrone van porselein met monogram is Pickard's Signature -reeks, verkoop deur onafhanklike kleinhandelaars. Klassiek en pragtig, hoewel duur! Hier is die skakel: http://www.pickardchina.com/info.cfm?action=monogrammed_chinaEmily @ SW
Ek is geregistreer vir Pickard 's Signature Collection met die goue rand deur Williams-Sonoma. Dit lyk asof Williams-Sonoma die beste opsie is om vir China te registreer, want hulle het soveel winkels en bied ook 'n aanlynregister aan!
Ek het altyd die "vrouens eerste" styl geleer, waarvan ek nou mal is, aangesien ons monogram ook MY nuwe monogram is, wat my daartoe gelei het dat ek alles in ons huis wil monogram! En aangesien ek my lewe tot die huwelik deurgebring het met 'n koppelteken, wat monogramme byna onmoontlik maak, behalwe in spesialiswinkels, het ek dit lief om slegs 3 voorletters te hê!
In my familie is dit tradisioneel om al u name moontlik nie wettig te hou nie, maar in u dokumente word u hele geboortenaam plus u getroude naam gebruik. My oumagrootjie het 'n tradisie gehad om sterling silwer aan my tante te gee tydens haar kinderjare met haar monogram. Haar silwer lees dus gSl in plaas van bMg of gMs.
Ek het dit baie geniet om hierdie inligting te lees, so nuttig. My ma het eintlik nooit 'n middelnaam gehad nie en toe sy getroud was, het sy haar nooiensvan as haar middelnaam geneem. Ek het altyd gewonder hoekom sy nooit 'n middelnaam gehad het nie, maar ek dink dit is 'n baie ou tradisie. Wat myself betref, het ek my middelnaam behou, want ek hou baie van die geluid daarvan, en dit klink vreemd by my nooi. Layla Michelle Mayville is wat dit is, maar as ek my nooi geneem het, sou dit Layla Cady Mayville gewees het. Hier is nog 'n bykomende opmerking, ek het gehoor van baie mense wat nou hul kinders se eerste naam gee as wat hul nooiensvan was. In hierdie geval het ek gedink as ek 'n meisie sou hê, sou ek haar Cady sou noem. Ek het wel 'n broer, so die Cady -naam sal wel voortduur.
wat sou die monogram van Ernest M. Van Derhaff wees?
Ek weet dat dit 'n ouer artikel is, maar ek sal in dieselfde posisie wees as kommentator Kathleen en ek is nuuskierig oor hoe om 4-aanvanklike monogramme te hanteer wanneer die nooiensvan en die huweliksnaam nie 'n koppelteken kry nie. Ek is van plan om my nooiensvan te behou en sy van by te voeg (soos byvoorbeeld Mary Higgins Clark). Ek het geen probleem om my middelletterletter vir my eie monogram weg te laat en my meisie in die plek daarvan te gebruik nie, maar dit is die egpaar se monogram wat my laat struikel het. As my naam Norah E (middel) C (nooi) H (sy van) en sy naam is Robbie L (middel) H (sy van), is dit wat ek gesien het vir vroue wat hul nooi (nCHr) behou, is nie# 8217t gepas, want ek sou ook sy voorletter hê. Maar eenvoudig is nHr ook nie heeltemal reg nie. Gedagtes?
Ek is ook laat vir hierdie bespreking, maar ek het 'n raaisel wat nog nie amptelik beantwoord is nie. Ek noem my middelnaam (Afton) en weet daarom nie wat ek moet doen vir 'n monogram van 3 letters wanneer ek volgende jaar trou nie.
Ek wil of is nie van plan om my voornaam (Natalie) te laat vaar nie, maar ek weet nie wat eintlik gepas is nie. Ek wil ook nie vier name op monogram hê nie! My nuwe van sal met 'n S begin sodat ek aSb of nSa kan wees. Hulp word waardeer!
Wat dink u van die hele vier naammonogramme? Ek is 'n Mary Catherine, maar ek was bekommerd oor watter naam ek moes gebruik. Ek wil nie Mary + Maiden + getroude name volg nie, en ek wou nie Mary Catherine N______ J______ doen nie. MCNJ?
Help! Mense vra watter monogram hulle vir geskenke moet gebruik. Ek het daaraan gedink om syne as ons s'n te gebruik: AJM (ongelukkig is ons getroude monogram dieselfde as sy naam + van + my voornaam!) & Lt & lt Dit is so 'n gemors, ek weet.
Gedagtes? (Eerlik, ek hou van my dubbele naam, maar ek wil ook nie my nooiensvan verloor nie.)
Is dit gepas dat 'n weduwee items laat monogram maak met die voorletters van haar man, of gebruik sy nou haar eie? Ek is vier jaar weduwee, ek is nie van plan om weer te trou nie. Die linne wat ek tans het, vertoon slegs my man se voorletters met die van in die middel in 'n groter letter as dié wat daaraan flank. (rFe) Moet ek aanhou om hierdie vorm te gebruik?
Die middelletterletter wat ek gebruik, kom van my nooiensvan. Moet ek nou my huidige van in die middel plaas met my eerste en middel voorletters aan weerskante? (pFm)
'N Baie triviale vraag in so 'n ongelukkige wêreld, maar monogram is 'n besondere luukse wat ek en my weduwees geniet.
Dankie. Pamela M. Fraites
Ek was baie geïnteresseerd in die verskillende gedagtes oor monogramme. Ek en my nuut verloofde dogter wonder oor tydsberekening? Wanneer is dit gepas om 'n bruid te gee om 'n geskenk te wees saam met haar getroude monogram? (verlowing, stort of wag tot die troue) Is dit 'n ongeluk om 'n item met 'n monogram te vroeg te gee? Kan die toekomstige bruid en bruidegom hul getroude monogram gebruik om die datums en uitnodigings te stoor ?? Soveel vrae …
Ek het drie jaar gelede 'n weduwee geword, ek is 55. Die meeste van my monogram -items is 'n kombinasie van my met my nooiensvan as die middelletterletter, aangesien ek tegnies geen "middelnaam" het nie. My volledige voornaam is Sue Anne (twee woorde, een naam), praat met my ouers oor die kwessie.
My kommer is dat ek, as ek items koop om te monogram en my man oorlede is, teruggaan na die voorletters wat ek voor die huwelik gebruik het?
My belangrikste vraag is oor 'n opdienbak met slegs een voorletter wat ek van plan is om op 'n ottoman te plaas en vir onderhouers, TV -afstandsbedienings en tydskrifte te gebruik. Koop ek die een met die voorletter van my voornaam of my van wat my getroude voorletter is, al is ek nie getroud nie, maar weduwee.
Baie dankie vir al die raad! Vir my nuwe monogram weet ek nie wat ek vir my man se naam moet plaas nie? Sy eerste en middelnaam, Charles Hinter, maar hy gaan op jagter. Sit ek 'n C of 'n H vir sy voorletter? Dankie!
Ek het 'n groot monogramvraag vir u, en ek trou met 'n man met 'n koppelteken. Ek is 'n meisie in Noord -Carolina en hou daarvan om alles te monogram, maar hoe werk my monogram?
My huidige volle naam: Brooke Elizabeth Kavit
My toekomstige man se naam: Samuel Bust-Webber
Ek sal my naam wettiglik verander na Brooke Bust-Webber.
Ek is heeltemal stomgeslaan, help my asseblief!
Wel, in my huis het ek monogram -items op beide maniere gebruik! en hoekom nie! dit lyk asof niks meer reg is nie, en dat dit na my mening in die algemeen ok is. Ek dink dit hang af van u persoonlike voorkeur en/of as u neig na die moderne of meer formele tradisies. As u dit wil meng, kan u linne met voorletters van monogramme eerste en glase/silwerware eers met bruidegom gebruik (wat gebaseer is op die baie ou tradisie van watter tipe besittings óf 'his ' of 'hers ' is. Ek sou persoonlik nie silwerware met drie voorletters doen nie, maar slegs een (die laaste naam natuurlik), maar dit is net ek. Dinge soos ysbakkies, kroegware kan die bruidegom se eerste voorletter eers hê, so baseer u miskien op wat u is sit die monogram op. Ek sê alles gaan! net my twee sent !!
U skei nooit die mansnaam van sy van nie. Daarom moet die vrou se voorletter eerste wees.
Hier is nog 'n stumper vir jou. My man is 'n junior en het sy middelnaam. Sy gegewe voorletters is LDL. Sou ons gesamentlike monogram lDl wees, aangesien my naam Lynn is?
Southern Weddings behou die reg voor om opmerkings wat vloekery of persoonlike aanvalle bevat, uit te vee of om 'n onderneming wat nie met die pos verband hou nie, te bevorder. En onthou: 'n goeie gesindheid is soos kudzu - dit versprei. Ons hoor graag u vriendelike gedagtes!
Om u te help met hierdie besluit, het ons 10 voor- en nadele van die verandering van u van genoem.
Hier is 10 voordele ten gunste van die verandering van u naam na die huwelik:
1. Dit is 'n geleentheid om 'n nooiensvan te laat vaar waarvan u nie hou nie.
U kan uiteindelik ontslae raak van die onuitspreeklike, ongemaklike, moeilik spelbare naam.
U kan ook oorweeg om die naam van u man aan te neem as u afstand wil neem van u gesin of 'n negatiewe reputasie wat verband hou met u familienaam.
2. Verandering kan lekker wees.
As u sy van na u troue neem, kry u 'n heeltemal nuwe naam. Jy teken 'n nuwe naam, jy stel jouself anders voor. Dit is pret!
Natuurlik kan verandering, net soos die huwelik, die skrikwekkende soort wees. Deur sy van aan te neem, dui dit nie net op die nuwe rigting wat u ingeslaan het nie, maar dit verteenwoordig ook die nuwe identiteit wat u as vrou en miskien as 'n moeder sal hê.
As jy getroud is, maak jy natuurlik nie minder 'n individu of minder 'jy' nie, maar daar is niks verkeerd om te kies om jouself as deel van 'n eenheid te identifiseer nie.
3. Deur een familienaam te hê, kan 'n gesin saamstaan.
Van eenhede gepraat, 'n gedeelde van kan help om 'n gevoel van gesinsidentiteit te skep as u sou besluit om kinders te hê.
Met die risiko om kaas te wees, wou u nog nooit skree: "Ons Joneses hou bymekaar nie!" tydens 'n gesinsopleiding? Op die minste sal u makliker besluit oor die vanne van die kinders.
4. Deur 'n van te deel, is monogram makliker.
Natuurlik is handdoeke van meneer en mevrou op die lange duur nie so 'n groot probleem nie, maar as u al ooit gefantaseer het dat u 'n deurmat met u nuwe familienaam moet laat oplet, wil u dit moontlik oorweeg om 'n getroude naam te neem.
5. Mense sal u standaard reeds by die naam van u man aanspreek, sodat u net sowel die naam kan gebruik.
Of ons nou daarvan hou of nie, mense verwag van u om u naam te verander nadat u getroud is. Trouens, 'n 2017 -studie wat in die joernaal gepubliseer is Geslagskwessies het getoon dat meer as 70% van die Amerikaners gesê het dat bruide moet neem die naam van hul mans na die huwelik.
Aangesien die oorgrote meerderheid mense wat u ontmoet, u gewoonlik 'n Mevrou se achternaam sal noem, kan dit minder moeite wees om u naam te verander as om dit elke keer reg te stel.
Hier is 5 nadele om u naam te verander nadat u getroud is.
Hoekom jy behoort nie neem sy van.
1. U kan vasloop met 'n van wat u nie hou nie.
Onthou hoe die karakter van Drew Barrymore daarin was Die Trouesanger was amper Julia Gulia genoem? Yuck!
'N Goeie man sal jou verskoon om sy van aan te neem as dit met jou voornaam ongemaklik klink, of as dit net 'n ongemaklike van is.
2. Jy kan 'n nooiensvan verloor waarvoor jy werklik lief is.
Op daardie noot klink jou naam miskien poëties, eksoties of is dit alliteratief met jou voornaam.
Boonop behou baie vroue hul eerste naam vanweë die sentimentele waarde: dit dui op hul etnisiteit, dit het 'n epiese verhaal agter die rug, of dit word verbind met 'n bekende familielid.
3. U sal u professionele identiteit moet verander.
As u 'n topverkoper-skrywer, 'n kenner op u gebied is, of 'n besigheid na u vernoem het, is dit dalk makliker om in die loopbaan te bly, ten minste by die werkplek.
Dink aan al die mense wat u nuwe naam in hul inkassie sien en neem aan dat dit strooipos is of die ontkoppelde Google -soektogte. Miskien is dit nie die moeite werd nie?
4. Jy is moontlik die laaste afstammeling van 'n lang gesinslyn.
As dit u vader se hart sou breek om te sien dat die lyn by u eindig, kan u dit oorweeg om u naam te behou.
Of as u ou 'n oop gemoed het, laat hom daartoe lei om joune te neem. As daar iets is, kan u u nooiensvan as die middelname van u kinders gebruik.
5. Om u naam te verander, vereis papierwerk en soms 'n lang tou by 'n regeringskantoor.
Mense doen dit elke dag, en dit is nie vreeslik moeilik nie (hier is ons gids vir hoe u u naam na die huwelik kan verander, vir 'n voorsmakie).
As u egter nie die naam wil verander wat verband hou met u sosiale sekerheid, rybewys en kredietkaarte nie, kan u baie tyd bespaar deur net u nooiensvan by te hou.
Denise Ngo is 'n vryskut webskrywer/redakteur wat spesialiseer in popkultuur, mode, wetenskap, geloof en verhoudings. Volg haar op Twitter by @ngodenise.
Baie geluk met die feit dat ek 100 dae getroud is!
Hy sal daaraan gewoond raak. Ek twyfel of dit ooit regtig sal gewoond raak, en net nogal ... wees daar.
Ek behou my middelnaam (en neem sy naam).
My FH is opgewonde! Hy was een keer getroud en sy eks het geweier om sy naam te neem (iets oor haar identiteit..blah..blah..blah.). Ek het geen werklike verbintenis met my van nie, so dit was nie 'n groot probleem vir my nie.
Toe ons 'n paar maande gelede ons lisensie gaan haal (amptelik op die rekord geplaas dat ek dit verander), glimlag hy van oor tot oor. Dit maak my bly dat hy werklik omgee vir daardie goed.
Vir my was dit vir DH baie belangrik dat ek sy van sou neem. Ek het nie regtig gesukkel nie (so erg as wat dit klink!), Want ek was nog nooit aan my van verbind nie. Ek dink ek het altyd net aangeneem dat ek my van sou verander as ek trou. Vir my was die keuse dus maklik. Ek het van my nooiensvan ontslae geraak en DH se van geneem. Dit het hom so gelukkig gemaak toe ek dit amptelik verander het.
DH wou nie hê dat ek 'n koppelteken plaas of dit na my middelnaam MET my ander middelnaam skuif nie, maar ondersteun my en verstaan ​​dat dit my besluit is.
Ek het my nooiensvan na my middelnaam gestamp. so ek het nou 2 middelname.
Dit was vir my baie moeilik om my nooiensvan te verloor. deels b/c Ek besit 'n onderneming wat ek begin het, voordat ek my man ontmoet het, in my nooiensvan. Ek is dankbaar dat ek dit gedoen het, dit was 'n paar keer dat dit handig was om my nooiensvan daar op my DL te hê.
Eintlik het ek nog nooit gehoor van die maak van jou nooiensvan jou middelnaam nie en dan sy van, voordat ek by WW aangesluit het. Almal wat ek geken het om te trou, verloor net hul nooiensvan en neem syne. Ek wonder of dit 'n kulturele/streeksaak is.
Wat ek geleer het, is dat dit 'n streeksaak is. Na wat ek kan sien, laat die meeste vroue in die suide hul middelname val en neem hul nooiensvan as hul middelnaam. As ek met mense in die noorde praat, is dit nie die geval nie.
Ek dink ek is meer geheg aan my nooiensvan as wat ek gedink het. 3 redes: 1. dit is 'n baie ongewone naam, 2. my pa is net oorlede, en 3. hy (en ook nie een van sy broers) het natuurlike seuns gehad nie.
Waar ek woon, is dit nie gewoonlik wat gebeur nie. Hier neem u die naam van u mans eenvoudig en eenvoudig. My FH sal my vreemd aanskou as ek vir hom plasings lees oor naamsveranderinge. Ek stem saam dat dit aan jou is en ek sê nie dat iemand dit verkeerd doen nie! Dit is net die trandisie om die FH -naam te neem.
Hey Boerevrou, waar woon jy? 90% van die vroue wat ek ken, het middelname laat vaar en meisie as middel beskou. Ek was geskok toe ek verneem dat almal dit nie doen nie.
@Cavan. die enigste rede waarom ek dit gedoen het, was b/c van my besigheid EN my ma het dieselfde gedoen toe sy met my pa getrou het. haar nooiensvan is nou haar middelnaam.
My ma is 82 jaar oud, behandel 'feministies' asof dit 'n vuil woord is, en het haar nooiensvan as haar middelnaam behou toe sy trou. Ek het tot in WW nog nooit geweet dat daar vroue was nie het nie behou hul nooiensvan ten minste as 'n middelnaam.
My eie siening is natuurlik dat as u nie sy naam kan kies nie, hy nie u naam kan kies nie.
Ek het gedink dit is ten minste 'n algemene gebruik, indien nie standaard nie, om die nooiensvan as 'n middelnaam te behou en sy van te neem. Minstens die helfte van die getroude vroue wat ek ken wat hulle name verander het, het dit gedoen. Die res * ek ingesluit * het net sy van geneem in plaas van ons eie.
As iemand wat in die noorde en die suide gewoon het, dink ek dat dit baie 'n streeksaak is! Uiteraard is daar uitsonderings op beide plekke, maar ek het in die Suide dit baie meer gereeld gesien om die nooiensvan as 'n middelnaam te behou. Dit gesê, ek laat myne val. Ek is mal oor my middelnaam - dit is al lankal aan my moederskant oorgedra - en ek het geen regte gevoelens oor my van nie. Ek sal dus my familienaam heeltemal laat vaar.
Ek het my nooiensvan laat vaar sedert dit lank was. te lank om as 'n middelnaam te bly
Ek het nog nooit gehoor dat ek u meisie na u middel verhuis het nie, totdat ek 'n vriend ontmoet het wat dit gedoen het. Het nogal gedink dit is vreemd. Almal wat ek geken het, het altyd hul van vir sy naam laat vaar en die geboortemiddelnaam behou.
Dit is wat ek doen. Ek is trots op my familie en agtergrond, maar ek is mal oor my tweede naam en wil nie daarvan skei nie. My middelnaam bly dus dieselfde en ek kry 'n nuwe van!
Ek het nog net 'n paar keer gehoor van 'n vrou wat haar middelnaam na haar nooiensvan verander het. Meestal verander die vroue dit heeltemal of laat dit hipnoseer. Ek verander my van. My ouers het eers getroud toe ek 7 was, en ek het my ma se van gehad. Sy hypeneer haar. Ek het die keuse gekry toe ek oud genoeg geword het om my eie besluit te neem oor watter ouers se naam ek sou neem. Ek het my ma behou omdat ek al die tyd dit gehad het en geweet het dat ek dit sou verander as ek trou. Ek voel dat u van nie regtig u 'identiteit' is nie, veral as u trou. Op daardie stadium word u 'een' gesin. As u nie die eienaarskap van uself verloor nie, kry u u eie gesin om mee saam te leef en te groei. Ek is lief vir my gesin en respekteer waar ek vandaan kom, maar ek is lief vir my FH en kan nie wag om ons 'eie' gesin te hê nie.
Ek het ook hiermee gesukkel. Sommige dames het my baie bedroef gemaak omdat ek nie my naam wou verander nie. Uiteindelik verander ek my van, maar behou steeds my ander name.
Daar moet 'n middelweg wees en 'n klein kompromie. Aan albei kante.
Ek was nooit te geheg aan my van nie, maar ek wou dit steeds behou, en toe vertel ek vir FH dat hy dit afskakel en hy was glad nie tevrede daarmee nie, so die kans is goed dat ek dit net sal laat vaar en sy van sal neem - nie 'n groot nie behandel my!