Filmprestasiebeoordeling: 'n Laat kwartet (2012) - verslaggewer van die EU
Moeg om tweede viool te speel?
Die dinamiek van die strykkwartet is 'n fassinerende een wat hom tot drama leen. Hierdie mense speel saam, toer saam en leef soms saam, met voorspelbare resultate - soms raak hulle op mekaar se senuwees. Faces whiten, egos borsel, buig aanwysings verskil dikwels, om 'n meter van Tennyson te leen. Eerlik gesê, wie kan hulle skuld gee? Daar is die vreemde kwartet wat 'n unie in die hemel gemaak is. Die Amadeus word dikwels as 'n voorbeeld aangehaal, alhoewel hulle gesê het dat die vreemde vurige barney gehad het. Dan is daar daardie kwartette wie se lede weier om met mekaar te praat, behalwe deur middel van 'n tussenganger, gewoonlik 'n altvioolspeler. In die film maak die Fugue Quartet die oorgang van 'n volmaakte unie om na woedendheid te kom, gevolg deur (spoiler pasop) 'n wedergeboorte.
Die traumatiese oorgang word veroorsaak deur die openbaring dat hul cellis Peter (Christopher Walken) die vroeë tekens van Parkinson se begin het en in die nabye toekoms sal moet aftree. Dit neersit 'n versoek van die tweede viool Robert (Philip Seymour Hoffman) om van tyd tot tyd die eerste vioolgedeelte te speel. Juliette, die altvioolspeler en die vrou van Robert, maak 'n geheime ooreenkoms met die eerste viool om Robert te oortuig om by die status quo te hou, wat 'n blikkie wurms oopmaak en Robert se gedagtes bevestig dat hy nie net die tweede viool speel nie. die kwartet, maar ook die tweede viool in sy huwelik. Daar is ook 'n taamlik ingewikkelde skakeling tussen die eerste viool en Robert en Juliette se dogter, en die dogter se verhouding met Peter. As dit 'n Facebook-verhouding was, sou jy sê 'dit is ingewikkeld'. Maar, terwyl dit is ingewikkeld, ek het dit nooit onredelik gevind nie.
Hierdie film doen iets wat Amerikaanse films selde doen, dit kyk na 'n verhouding van 25 jaar. Daar is baie parallelle getrek tussen die vervaagde huwelik van Robert en Juliette en die uitdagings wat die kwartet in die gesig staar. Uiteindelik kom alles goed. Dit is 'n herinnering dat liefde, veral liefde wat bly, verdiep en bly beloon, maar soos ons almal weet, is verhoudings nooit 'n wandeling in die park nie. Ek was gelukkig genoeg om na die film te gaan met twee mense wat baie van musiek weet, die een 'n baie begaafde amateur en 'n verrassend goed aangepaste tweede viool, en die ander 'n gesag vir komposisie. Ek kan u dus vir die musiekblyspel onder u 'n gesondheidswaarskuwing gee: hierdie ouens is nie regtig musikante nie, maar ook akteurs. As u 'n musikant is, kan u verskrik wees oor wat hulle op hul instrumente doen. Ek was salig onbewus van hul oormatige vibrato.
Die film is as 'hoë voorkop' bestempel - dit blyk te wees omdat die verhaal oor 'n kwartet en dus 'klassieke' musiek gaan. Ek sal die eerste wees wat popmusiek se vignette verdedig, en sê een musiekvorm is 'hoë voorkop' en 'n ander 'lae voorkop' mis die punt, dit is net anders. Waar u musikale vooroordele ook al lê, kan ek voorstel dat u dit eenkant gooi en die film geniet.