Hiermee 'n aantal uittreksels uit die boekie, Die Lewe van Danie Odendaal, 'n Suid-Afrikaanse Billy Bray, deur Ds. E.C. Anderssen, Nasionale Pers, Bloemfontein, 1932. (Billy Bray was 'n eenvoudige tin mynwerker van Cornwall in Engeland wat in die 1800's op 'n besondere wyse deur God gebruik is. Sien op die internet by http://www.spurgeon.org/misc/ep14.htm vir meer inligting oor hom.)
Vir ongeveer ses jaar na sy bekering het hy op die plaas gewerk en deeltyds geestelike werk gedoen. Aan die einde van die 1880's voel hy geroepe om homself as sendeling te laat bekwaam aan die Sending Instituur te Wellington. Die skrywer sê die volgende m.b.t. sy toelating tot die Sending Instituut: " Vireers was Ds. Andrew Murray huiwerig gewees, wat sig natuurlik goed laat verstaan, daar Daniel wat intellektuele toerusting betref betref het, ver aan die vereiste standaard te kort geskiet het. Maar toe Ds. Murray 'n tyd hierna persoonlik 'n besoek aan Heidelberg gebring het, en in aanraking met Danie gekom het, het hy op grond van die kennismaking , sowel as die vrugte op sy werk te Heidelberg, besluit om sy toestemming tot toelating te verleen."
Tydens sy verblyf op Wellington "was hy op 'n dag geroep om 'n gebed te kom doen vir 'n kind van Ds. Bosman, wat baie ersntig siek was. In die geloof het hy die kind uit die kloue van die siekte teruggeëis. Later is hom berig dat die toestand van die kind sorgwekkender geword het. Hy het toe ewe koel aan die persoon, wat hom die berig gebring het gesê: 'Moet julle nie bekommer nie, die kind is gesond.' Danie wou nie weer gaan bid nie, en die kind was kort daarna volkome herstel."
"Hy het nie tyd gehad om persone in te lig oor teks interpretasies, gangbare teologiese beskouinge en en mooi eties-teologiese-filosofiese preke nie - gelukkig kon hy dit ook nie doen nie - maar het persone as siele beskou wat na 'levende water' gedors het, die ewige lewe nodig had, en het dus as sy enigste roeping geag, om die lewende Christus na hulle te bring. Dit kon hy doen, want daar was vir hom g'n groter werklikheid as die Heer nie. Hoe het hy nie soms met gebare probeer duidelik maak, toe woorde gefeil het, van hoe die Seun van God kragdadig in hom geopenbaar was nie! Hy het skrywer eendag van hierdie ondervinding vertel, maar deur 'n ongelukkige omstandighede kon hy nie alles van hom verneem nie. Dit moes waarskynlik 'n tweede ondervinding gewees het kort na sy bekering. Volgens hy vertel, het dit op 'n agtermiddag, in sy werk op die plaas, skielik oor hom gekom. In sy eie woorde:"Ou broer dit was asof die Kruis van Jesus in my ingedaal het, en die geslagte Lam van God my totaal gevul het."
"Hy het 'n baie ernstige preek eendag in die distrik Beaufort-Wes gehad en onmiddellik na hy gepraat het, neem hy skielik die glas water wat langs hom gestaan het, en sê: 'Ek was my hande in onskuld, as hier vanaand een siel is wat verlore sal gaan, is ek vry van sy bloed, laat sy bloed op sy eie hoof wees.' 'n Ou grysaard kon nog die preek weerstaan, maar die laaste het hom gebreek en dit het sy bekering bewerk."
In 'n brief aan 'n ou vriend: "Maar weet jy as ek jou in die hemel kry, kry ek jou nie meer daar met 'n grys baard en swart hoed nie, maar met 'n witte kleed, 'n palmtak in die hand en 'n glorieryke kroon op jou kop. Man sal dit nie heerlik wees nie. Ja, broer, kom ons neem baie saam, wat met ons kan deel in die Heerlikheid Gods. As jy miskien voor my verhuis, groete aan al die broers en susters wat jy daar sal ontmoet. Groete ook vir ou Andrew Murray, ou Johannesburgers, en ou Spurgeon. Moenie Oom Frans Badenhorst, jou pa en Dollie vergeet nie. Gods seën rus op jou en jou vrou. Groete aan al die broers in die Here op Heidelberg."
Die skrywer: "Op 'n dag was hy op besoek in die distrik van Aberdeen. terwyl hy in die huis besig was, het sy perd geskrik en op loop gegaan met kar en al. Hy spring toe dadelik op, maar was te laat om iets self te doen. 'Here!' roep hy uit, 'daar gaan u kar en perd wat die Evangelie rondtrek, keer hom.' Dadelik gee hy die hele situaie aan die Here oor. Op daardie oomblik het iemand uit die blou hemel geval, die perd gekeer, en die karretjie onbeskadig teruggebring."
"Dit was toe hy een aand 'n biduur gelei het dat 'n persoon baie diep getref was en van sy sonde oortuig geword het. Toe die persoon besig was om te bid, nadat geeleentheid daarvoor gegee was, het sy gemoed hom so volgeskiet, dat hy sy trane nie kon bedwing nie. 'Dis reg', roep Danie hardop, 'dis reg, ou broer, stamp stukkend die dop, dat die kuiken kan uitkom.' "
"Omdat hy met die liefde van Christus vervul was, kon hy alle mense liefhê om Christus wil. Hy kon vrede maak tussen twistende partye, waar ander nie sou slaag nie, omdat hy self met die vrede Gods in Christus vervul was. Ek herinner my 'n geval in Goudini. Van Worcester was ons vir 'n paar dae na Goudini gegaan. Daar was 'n gesin, wat in onvrede met mekaar geleef het. Die een party was geneë om af te maak, maar die ander party wou eers hulle sê hê, maar dit kon nie gedoë word nie. Voor daar een woord gespreek kon word, moes ons eers bid. Na die gebede was die onstuimige persoon van gesindheid verander, en het met trane in sy o rk sonder dat hy enige të die ander een die hand gegee en dit was uit en gedaan met die onvrede."
Sannie de Ferrieres se boekie Die God van die Mossie is uitgegee deur die Evangelie Uitgewers. Die verhale in die boekie handel oor God se voorsiening in materiële behoeftes. Nie voorsiening in luukses nie, maar wanneer daar 'n behoefte aan basiese dinge soos bv. klere vir die kinders, petrol vir die kar en huisvesting is.
Deur die jare het die Here dit met tye so ernstig in my hart laat brand dat ek soms snags nie kon slaap nie. Gedurig hoor ek die uitroepe van 'n verlore mensdom. Veral na my bekering het die roeping sterker geword. Dan soek ek die aangesig van die Here baie ernstig, vertel Hom onder baie trane dat ek gewillig is om vir Hom te werk, maar "hoe" en "waar" en "wanneer" en "wat" weet ek nie.
In Januarie 1938 bevind ek myself weer tuis op die plaas met vakansie. Onderkant die huis was 'n vrugteboord en in die middel daarvan 'n besondere groot pragtige ou appelkoosboom. Dit was my gebedsplek as ek tuis was. 'n Paar keer gedurende elke dag was ek bevoorreg om die aangesig van my God daar te gaan soek. Onder daardie ou appelkoosboom het menige traan geval in tye van stryd en probleme, maar glo my, menige gebed is daar verhoor.
Op 'n sekere lieflike somer agtermiddag in Januarie het ek weer daar gaan bid. O die dors om vir my God te gaan werk! Dit brand soos 'n vuur in my hart. Miljoene siele gaan verlore en ek - ek ontwerp en maak trourokke en ander deftige rokke dag en nag, maak goed geld, maar wat van die siele van mense? (die rokke het sy na-ure gemaak omdat sy bv. twee van die jonger kinders se losiesgeld moes help betaal het) In die plaaslike gemeente waar ek aanbid probeer ek my bes doen om in alles getrou te wees vir my Meester, maar dit was nie genoeg nie.
So worstel ek in gebed daardie middag op my knieë onder die bom totdat ek skielik Iemand hoor praat. Ek het geweet daar is niemand by my nie, en omdat die Here meermaal genadiglik tot my gespreek het, was ek bewus dat dit nie 'n mens se stem was nie. Kalm en beslis praat die Persoon - ek het met geboë hoof en geslote oë geluister - "Jou tyd om vir my te gaan werk is nou baie naby. Sommige van jou broers en susters werk werk nou al, andere van die gesin is amper gereed om te begin werk en Ek wil hê dat julle almal nou saamstaan en vir julle ouers 'n huis bou in Johannesburg. Almal kan by hulle in die huis gaan bly (ons het op verskilelnde plekke loseer) en sodoende die huis in stand hou, en dan moet jy vir My gaan werk."
Alles was skielik dood stil om my heen, 'n stilte so heilig dat ek nie kon beweeg nie. Lank daarna maak ek my oë oop - en ek was alleen. Die res van die middag het ek in bepeinsing en aanbidding deurgebring: hoe kan ons ooit hierdie opdrag uitvoer? 'n Huis bou in Johannesburg: waar gaan ons soveel geld kry? Hoe sal ons dit kan meubeleer? My ouers se eenvoudige ou plaas-meubletjies sal tog nie pas nie. 'n Huis bou in Johannesburg? Nee dit lyk te onmoontlik.
Teen sononder gaan ek huis toe en 'n paar minute later kom sy ook daar aan. Ek let baie fyn op of ek iets buitengewoon aan haar kan opmerk, en - O ja, ek was nie teleurgestel nie. Sy was altyd 'n baie opgewekte, vrolike meisietjie, maar vanaand lyk sy baie afgetrokke en ingedagte. Ek het met niemand 'n woord gepraat oor die voorval nie. Wat moet ek ook sê? Wie sal my glo en wie sal verstaan? Sy bly baie diep-dinkend en ernstig tot die tweede dag agtermiddag.
Ons twee was besig om druiwe te pluk en skielik kyk sy vas in my oë en sê: "Ek wil vir jou iets vertel, maar ek weet nie of jy my sal glo nie want dit lyk so onmoontlik." Ek antwoord bedaard: "Het die Here met jou gepraat?" "Ja," sê sy, "maar hoe weet jy dit?" "Omdat Hy met my ook gepraat het, eergister, en ek vir Hom gevra het om dit vir jou ook te sê, sodat dit 'n bevestiging kan wees vir ons ouers, broers en susters. Maar vertel my nou wat die Here Jesus vir jou gesê het." Woord vir woord vertel sy net soos ek dit uit die Meester se heilige mond gehoor het en sy sy sluit af met hierdie sinnetjie: "En dan moet Sannie vir My gaan werk."