Gevolglik gaan dit hier om die differensiëring van die eie aard en tipiese aktiwiteite van samehangende lewenskringe, nie om 'n statiese, ruimtelike kompartementalisering of isolering daarvan teenoor mekaar nie. 'n Konsekwente Christen se deelname aan 'n verskeidenheid samelewingskringe moet vanuit die kwalifiseringsfunksie van elke kring aangevul en nie geopponeer word nie. Ek weet nie of sy voorbeelde in hierdie verband al te gelukkig is nie. 'n Samelewing waarin godsdiens nie "triviaal" is nie, is, om 'n voorbeeld van Conradie te gebruik, een waarin mense vir kettery of morele oortredings op die brandstapel kon sterf. Verskeie Afrikaanse skrywers gebruik byvoorbeeld sitate uit Louw se werk as titels vir hulle publikasies. ‘n Mens kan die volgende voorbeelde noem : Marié Heese se roman Die uurwerk kantel (1976), Johann de Lange en Antjie Krog se bloemlesing erotiese gedigte Die dye trek die dye aan (1997), Johann Lodewyk Marais en Ad Zuiderent se versameling gedigte oor die omgewing Ons klein en silwerige planeet (1997), Robert Dorsman en Adriaan van Dis se bloemlesing van Afrikaanse gedigte O wye en droewe land (1998), Hennie Aucamp se bundel verhale Dalk gaan niks verlore nie (1992) en Koos Kombuis se Raka: die roman (2005).