HAAI, Sonlanders! Vandag plaas ons ’n splinternuwe kortverhaal in twee dele deur MARIANA LOOTS. Dit gaan oor ’n ryk man wat met sy erfporsie ’n eiland koop en besluit om ontslae te raak van die plaaslike stam wat daar woon. Maar gaan hy dit regkry? Gaan hy nog miljoene kan maak met sy ontwikkeling op die eiland? Of gaan die verrimpelde vroutjie wat hom teen sy planne waarsku, hom kan keer om hul eilandtuiste vir ewig af te vat. Geniet hierdie kortverhaal wat sy “Die Vloek” noem.
“Ek weet nie vir wat julle agter­like spul eilandmense julle nog aan al daardie soort ouvroustories steur nie.
“’n Mens sou waaragtig nooit sê daar is ’n beskawing net anderkant die grense van hierdie eiland nie.
Hy waai haar egter soos ’n lastige vlieg weg en gee ’n skop in die rigting van die uil wat altyd om haar draai.
Haar geteem oor die kastige vloek van die verlore skat het hom sommer dadelik spyt gemaak dat hy nou juis vandag gekies het om die eiland te verken wat hy met ’n deel van sy erfporsie aangeskaf het.
Sy prokureur het eindelik ’n skuiwergat gevind wat hulle in staat sal stel om van die stam ontslae te raak.
Hoe meer hy egter met die mense van sy nuwe eiland te doen het, hoe meer glo hy dit is waarskynlik elke laaste sent werd.
Al wanneer hy dit dalk nog kan uitstaan om naby hulle te kom, is wanneer hulle met die volmaan offers bring aan die god wat oor die sogenaamde skat in die kuil waak.
Hy moet seker dankbaar wees; offertyd word die lywe skoon gewas en is die reuk gangbaar – tot en met donkermaan, wanneer die moddersmeerdery en bierbrouery weer begin.
As die inwoners nie ’n bohaai opskop wanneer ’n mens te na aan die woud beweeg nie, swiep die uile wat daar hou, so gevaarlik naby jou verby dat ’n mens sommer gou die aftog blaas.
Die genoegdoening oor wat hy met sy slinksheid vermag het, laat dit vir hom omtrent voel asof hy gloei.
Laurent wil net weer glimlag oor sy groot sukses, maar toe gewaar hy die geplooide ou giftong van die plein waar sy nou eenkant staan.
Terselfdertyd begin die vrou met haar regtervoet op die grond stamp. Ritmies, terwyl sy ál harder dreunsing.
Dankie tog, dink hy verlig, en ver­lustig hom weer aan die ongereptheid van die eiland waaruit hy hoop om binnekort miljoene der mil­joene te maak.
Sy lei hom reguit na die kuil toe. Die vroutjie draai haar kort-kort om om te kyk of hy wat Laurent is, nog agter haar aankom ...