Heilige Romeinse Ryk - Daarbenewens - 2021
Die Heilige Romeinse Ryk was moontlik die grootste staat van Europa. Teen 1600 was die Heilige Romeinse Ryk egter 'n blote skaduwee van sy eertydse glorie. Duitsland was die hart van die Heilige Romeinse Ryk. Maar teen 1600 sou 'n beter term vir die gebied 'Germanies' gewees het, omdat die hart van die Heilige Romeinse Ryk verdeel is in 'n massa prinse en state wat sedert die tyd van Luther gedoen het wat hulle kon om hul onafhanklikheid en mag ten koste van die keiser. Die werklike mag in Duitsland lê by 30 sekulêre en 50 kerklike vorste.
Die belangrikste state het aan die sewe kiesers behoort - mans wat die toekomstige Heilige Romeinse keiser gekies het. Dit was die hertog van Sakse, die Margrave van Brandenburg, die koning van Beiere, die graaf Palts van die Ryn en die drie aartsbiskoppe van Mainz, Trier en Keulen. Daar word na die sewe verkiesers die Eerste Landgoed verwys. Die Tweede Landgoed was die nie-verkiesingsprinsesse en die Derde Landgoed het die leiers van die 80 Imperial Free Cities bevat. Al drie Estates het jaloers op hul voorregte gewag - alles ten koste van die keiser. In teorie was al die vorste in die Heilige Romeinse Ryk onderdanig aan die keiser. Maar dit was eenvoudig in teorie. In die praktyk kon die Duitse vorste vry van keiserlike inmenging doen wat hulle graag wou doen, en dit het hulle byna 75 jaar sedert Luther se tyd gedoen.
Die keiser was 'n territoriale magnaat in eie reg. Die keiser het grond in Binne, Bo, Neder en Verdere Oostenryk besit. Die keiser het ook Bohemen, Morawië, Silesië en Lusatië beheer. Die gewaardeerde gebied word as Bohemia beskou. Toe Rudolf II in 1576 Heilige Romeinse keiser word, maak hy Praag - die hoofstad van Bohemen - sy basis.
Rudolf II was 'n nuuskierige man. Hy het gereeld kranksinniges gehad wat die struktuur van sy regering ondermyn het. Meer en meer van die werk van die Heilige Romeinse Ryk is deur Matthias, die derde broer van Rudolf, aangeneem, hoewel Rudolf nie toestemming daarvoor gehad het nie. Teen 1600 lyk dit asof die Habsburgse hof op die punt was om op te breek onder die druk om 'n keiser te hê wat nie kon regeer nie, gekombineer met 'n man wat nie die reg gehad het om te regeer nie.
Die Duitse vorste het probeer om hierdie probleem te benut, maar in 1600, eerder as om hul pogings te kombineer, is hulle onder mekaar verdeel. Die belangrikste Duitse vorste was:
Die Verkieser van die Palts: hy word beskou as die belangrikste verkiesing van die sewe. Hy besit die Neder-Palts, 'n ryk wynbougebied, en die Bo-Palts, 'n relatief arm gebied tussen die Donau en Bohemen. In 1600 was die kieser Frederick. Hy was 'n Calvinis. Sy staat was goed bestuur en hy was 'n vaste instandhouer van die Protestantisme en het sy uiterste bes gedoen om die verspreiding van die teenhervorming te stop. Hy kon 'n belangrike leier van die Duitse vorste gewees het, behalwe dat hy deur hulle vertrou is. Frederick was egter gretig om buitelandse steun op te bou, veral van die Verenigde Provinsies, Engeland, Bohemen en Oostenryk. Hy het ook steun verleen aan antibesburgse magte soos Frankryk, Savoy en Venesië. Elke streekskrisis waarby Frederick betrokke was, sou internasionale kommer wek.
Verkieser Johannes van Sakse: Johannes was 'n Lutherse. Hy was gereeld dronk en ver van kultuur. Sy belangrikste prioriteit was die handhawing van vrede in Duitsland, maar min was duidelik oor die metodes wat hy wou gebruik. Hy was 'n sterk gelowige in die Duitse vryheid en het die Habsburgers se geloof in absolute gesag as 'n duidelike bedreiging hiervoor beskou. Hy het Calviniste en Katolieke as sy vyande geklassifiseer en dit was moeilik om te bepaal aan wie se kant hy werk. John het die potensiaal gehad om 'n destabiliserende faktor in Duitsland te wees.
Maximilianus van Beiere: hy was een van die bekwaamste van die Duitse vorste. Sy lang jare aan bewind het hom in staat gestel om 'n bekwame administrateur te word en Beiere het 'n stabiele, oplosbare en moderne regering gehad. Hy het die Katolieke Bond ontwerp om sy doel te dien, maar hy het ook voorgestel dat dit kan aansluit by die Protestantse Evangeliese Unie om die Duitse prins-onafhanklikheid teen die Habsburgers te bewaar. Vir die Heilige Romeinse keiser het Maximilianus, hoewel 'n Katoliek, 'n mededinger geblyk te wees.
Die verkiesing van Brandenburg, John Sigismund: hy het die grootste besittings in Duitsland besit, maar hulle was ook die armstes. In 1618 verkry John Pruise wat hom via Konigsberg 'n afsetpunt na die see gegee het. Die meeste van sy onderdane was Luthers, maar Johannes was 'n Calvinis. Hy was bang vir 'n Habsburg-inval in sy gebiede en doen sy bes om hulle nie te ontstel nie. Hy was egter ook geneig om die leiding van die maverick John van Sakse te volg. Sy gebiede was gefragmenteerd en toekomstige verkiesers was wys genoeg om die interne kommunikasie van die staat te moderniseer.
Die verdeeldheid tussen die vorste en die Heilige Romeinse keiser het 'n onstabiele situasie in Sentraal-Europa geskep. Veral Spanje wou 'n sterk teenwoordigheid van Habsburg in Sentraal-Europa hê. 'N Aantal klaarblyklik geringe krisisse het voorgekom wat vinnig deur die Habsburgers opgetree moes word om te verseker dat hul gesag gehandhaaf word. Spanje is betrek by 'n sentraal-Europese kwessie vanweë haar familiebande met Oostenryk. Enige Spaanse betrokkenheid in Sentraal-Europa sou egter uitdagend wees; in die besonder sou lande soos Frankryk hierdie soort bewegings met groot kommer gesien het en weer haar vrees vir die omringing van Habsburgse weer opwek.
Een van Duitsland se grootste probleme was dat die noordelike state steeds verdeeld was oor godsdiens, hoewel dit ironies genoeg verdeeldheid tussen die Protestantse state was. Na die godsdienstige vrede van Augsburg (1555) het Protestantse state op twee verskillende maniere verdeel. Daar was die lande wat 'n buigsame benadering tot Protestantisme wou hê - bekend as die Filippyne. Hierdie state het waarde in sommige van die idees van Calvyn en Zwingli gesien en het geen skade berokken by die aanneming van 'n kombinasie van Protestantse oortuigings nie. Teenoor hierdie state was die harde Lutherse state. In 1577 het hierdie state die 'Formule van akkoord' geproduseer wat hul posisie duidelik uiteengesit het, en die Filippynse state het daarop gereageer deur openlik na Calvyn oor te skakel. Daarom was daar 'n duidelike gemors onder die Protestantse wêreld in Duitsland en kon daar nie 'n gemeenskaplike front teen die Katolieke Kerk geskep word nie.
Dit het die Katolieke Kerk in Duitsland 'n wins gemaak. In die 1580's wou die aartsbiskop van Keulen sy land in Keulen sekulariseer. Dit sou baie winsgewend vir hom gewees het, maar dit het ook die bepalings van die keiserlike reservaat in die Augsburg-nedersetting in 1555 verbreek, wat so 'n beweging verbied het. Hy is uit sy posisie verwyder deur die Heilige Romeinse keiser wat Spaanse troepe gestuur het om sy gesag af te dwing. Dit was 'n volkome wettige beweging deur die keiser. 'N' Waar 'Katolieke plaasvervanger is gevind. Maar Spaanse troepe so naby die Wes-Franse grens is nie goed ontvang in Parys nie.
In antwoord hierop is die Protestantse Evangeliese Unie gestig. Dit was 'n verdedigende alliansie van 9 vorste en 17 keiserlike stede. Dit is gelei deur die Verkieser Palts en die generaal daarvan was Christian van Anhalt. Hierdie unie was oorwegend Calvinisties en baie Lutherse leiers het daarvan weggehou omdat hulle van mening was dat die bestaan ​​daarvan tot anargie kan lei.
In antwoord op hierdie Unie het Maximilianus van Beiere die Katolieke Liga in 1609 gestig. Ironies genoeg het hy nie die Katolieke Oostenrykse Habsburgers gevra om daarby aan te sluit nie - 'n simbool van hoe ver die status van die Habsburgers geval het. Phillip III van Spanje het finansiële hulp ontvang om die betrokkenheid van Habsburg te behou, maar sy betrokkenheid by 'n sentraal-Europese kwessie sou die Franse uitlok.
'N Groot krisis het wel plaasgevind oor baie klein Duitse state - 'n teken van hoe broos die vrede van Sentraal-Europa was. Die krisis was betrokke by die vyf state Julich, Cleves, Mark, Berg en Ravensberg. Al vyf is deur net een gesin besit. Die vyf state was 'n ryk mengsel van godsdienste; Julich en Berg was Katoliek; Markus en Ravensberg was Luthers en Cleves was Calvinisties.
In 1609 sterf die hertog van Julich-Cleves sonder 'n erfgenaam. Volgens wet kon die Heilige Romeinse keiser 'n tydelike staatshoof aanstel totdat daar ondersoek ingestel is wie die volgende wettige staatshoof sou wees. Rudolf II het sy neef Leopold aangestel as keiserlike kommissaris om die vyf state ten volle in besit te neem totdat daar oor 'n behoorlike erfgenaam besluit kon word. Wat Rudolf II gedoen het, was volgens die keiserlike wet toepaslik en korrek.
Twee familielede van die dooie hertog se suster het sake in eie hande geneem toe hulle aangekondig het dat hulle die state sou beset. Dit is in stryd met die aanvaarde keiserlike reg en Leopold het Julich in Rudolf se naam aangegryp.
Ek wou nie 'n uitbreiding van die keiserlike gesag so ver noord-wes in Duitsland sien nie (die algemene reël was dat hoe verder 'n staat van Wene af was, hoe minder was dit lojaal aan die Heilige Romeinse keiser). ondersteuning aan die twee familielede. Maurice van Oranje lei 'n Nederlandse mag om Julich te vang en hy installeer 'n Nederlandse garnisoen daar.
Europa het op die punt van oorlog gekyk, maar die moord op Henry IV van Frankryk het die angel uit die situasie gehaal en die situasie kalmeer. Die spanning is in 1612 verder verminder toe Rudolf II gesterf het. Die Julich-Cleves-affêre is in 1614 opgelos deur die state aan die twee familielede uit te deel wat die gesag van Rudolf in 1609 betwis het.
Sommige staatsleiers was besorg dat oënskynlik triviale kwessies Europa op die rand van oorlog druk. Sommige, soos die hoofadviseur van die Heilige Romeinse keiser, kardinaal Khlesl en die aartsbiskop van Mainz het die situasie probeer ontlont. Hulle kanse was skraal. Dit het net een voorval nodig om 'n groot oorlog te veroorsaak. Dit sou in Bohemië plaasvind.