Nuuskommentaar: Rassisme en die braaivleisvuur. Dood hét ’n oorsaakArgieffoto: Via Facebook Al word staatsrassisme onder allerlei name soos transformasie, regstellende optrede en affirmative action (nie dieselfde ding nie) en ander eufemistiese woorde verdoesel, is dit dikwels meer verwoestend en blywend as die rassistiese uitlatings van rassiste (wat in elk geval nou kwalifiseer om vir onnoselheid en moedswilligheid eerder as rassisme per se) aangekla te word. Die blootlegging van rassisme is ’n holistiese taak waarby elkeen sy of haar klein deeltjie kan bydra. Leserskommentare onderaan rubrieke, artikels en berigte is uiters waardevol. Dit verklap dikwels hoe minstens sommige mense oor sake voel wat dikwels aan die sensitiewe kant is. Politieke korrektheid verhinder dikwels ook dat sensitiewe onderstrominge spontaan bekend word en die skuldiges, soos die politici, se ore laat tuit. En dis noodsaaklik dat die besluitnemers weet hoe mense regtig dink en glo. Oor die stand van rassisme word gereeld na die “praatjies om die braaivleisvure” verwys waar mense, in die geslote omgewing van vriende, en met die hulp van ’n lange of ’n paar kortes, onbeskimmeld hul ware menings en oortuigings lug. Omtrent soos in die ou dae toe sensitiewe sake oor die slingerfoonnetwerk “vertroulik” bespreek is, maar net so goed via 7de Laan aan die nasie uitgelap kon wees. Kommentators se uitlatings hieroor is dikwels dat leserskommentare ’n onbetwisbare konsensus is dat dit duidelik sal blyk hoe mense regtig voel. Die vinger word dikwels na wit mense, en in die besonder die Afrikaner gewys. Die gevaar van veralgemenings is bekend en dikwels al bespreek, maar is ’n onderwerp op sy eie. Nog ’n relevante onderwerp op sy eie wat al dikwels onder die loep geneem is, is die kwessie van ongelykhandigheid. Dit is iets wat nie net Maroela Media gereeld onder skoot neem nie, maar verskeie organisasies, soos Solidariteit, AfriForum en die Afrikanerbond laat hul stemme gereeld hoor. Wit mense wat hulle aan byvoorbeeld haatspraak skuldig maak, word tot by oom Daantjie in die kalwerhok, via ’n vuil dip en die varkhok en die slagpale verby vervolg en laat die regsbeginsel van “double jeopardy” soos ’n katkisasieles klink. Swart mense se identiese optrede is dikwels sommer niks – dit voldoen kamma nie aan die vereistes van die definisies van rassisme en haatspraak nie, en word “geregverdig” deur te verklaar dat dit binne die raamwerk van toelaatbare vryheid van uitdrukking val. Dat dit oneindig baie tot ontoelaatbare reaksie lei, is nie die oorsaak se skuld nie, maar die een wat met rassistiese haatspraak reageer se skuld. Omtrent soos dit volgens gereelde uitsprake van radikales is dat dit die boere se eie skuld is dat plaasaanvalle en plaasmoorde so skrikwekkend buite proporsioneel is, selfs in vergeleke met Suid-Afrika se skrikwekkende hoë algemene moordkoers. En terwyl die kwessie van politieke korrektheid so van die kantlyn af van agter die wingerdgordyn die openbare diskoers probeer insluip het – ja, dit wat hierbo geskryf is, word volledig deur die omvang van die Afrikaanse begrip van politiek inkorrek ondervang. Die kwessie word vanoggend egter nie deur die onlangse betrekhoue vanuit die akademie, en veral konstant-gedrewe feminisme aangevuur nie, maar leserskommentare waarna ter inleiding verwys is. Die “gewraakte” berig handel oor nege vermeende renosterstropers wat in die Krugerwildtuin vasgetrek is, en ’n vergiftigde buffel wat, nadat die stropers die vleis verwyder het, die gif gestrooi het, en in ’n ekologiese ramp talle skaars roofvoëls vergiftig het. Gedagtig van hoe van ’n “Sparrow” ’n albatros gemaak is, en hoe ’n ander vrou haar eie grootste vyand geword het en al ’n stukkie van haar tronkstraf uitgedien het en nou weer probeer appelleer, weet wit mense oor die algemeen dat hulle hul woorde moet tel, of die Wet van Transvaal van hoes of betaal geld. Of woordefoefies word ingespan om te impliseer wat jy wil sê sonder om dit te sê. Of van die lesers met die betrokke stropergeval sou wegkom met hul woordefoefies sou iemand hulle verkla, is te betwyfel. Presies waar die politiek korrekte en die juridiese grense lê, is nie altyd so duidelik nie. ’n Radiostasie van Vrystaat Landbou het byvoorbeeld ter wille van wat beskou is as vereistes van die Onafhanklike Uitsaai-owerheid gesoekte beweerde misdadigers se ras weggelaat wanneer die polisie die stasie om hulp genader het. Die polisie het soos klokslag gekla omdat die ras weggelaat is, want dit het dikwels die opsporing van die verdagtes onmoontlik gemaak. Twee uiteenlopende vereistes van twee staatsinstellings. Die stasie het nogtans sy uitsaailisensie verloor. Veral vandat migrasie ’n problematiese omvang wêreldwyd begin aanneem het, het rassisme, of minstens ’n beduidende rasbewustheid ’n wêreldwye verskynsel geword. Die Amerikaanse peilingsagentskap Rasmussen het bevind dat 47% van die Amerikaanse kiesers meen dat pres. Donald Trump ’n rassis is. Dit is drie persent minder as in ’n vorige peiling. Die interessantste bevinding in die jongste peiling was egter dat ’n derde van die ondersteuners van die Demokratiese Party meen die blote kritiek van ’n wit politikus op wat ’n swart politikus sê, is rassisme. (Dit sou, as dié konsep ook na Suid-Afrika oorwaai, beteken dat dr. Roy Jankielsohn, DA-leier in die Vrystaatse wetgewer, se getuienis voor die Zondo-kommissie waarin hy onder andere vir mnr. Ace Magashule en oud-minister Mosebenzi Zwane in die Vrede-melkplaasskandaal impliseer, outomaties op rassisme sou neerkom). Rasmussen word dikwels nie deur die media en belangegroepe hoog aangeslaan nie, al oortref sy akkuraatheid ander meer geroemde agentskappe. Rasmussen neig om meer simpatiek teenoor die Republikeine te wees, anders as baie ander agentskappe wat met peilings droogmaak wat weens subjektiwiteit die Demokrate ondersteun. (Hierdie kommentator neig om gereeld Rasmussen in te span weens sy akkuraatheid en die tydsdruk wat dit moeilik maak om ’n verskeidenheid agentskappe se standpunte en bevindings te raadpleeg.) Maroela Media het reeds verskeie kere daarop gewys hoe gedagtes vanuit die Amerikaanse swartbewustheidsgeledere ook in Suid-Afrika nes geskop het. Hieronder tel byvoorbeeld die konsep dat ’n wit mens, selfs al is hy met ’n swart persoon getroud, steeds ’n rassis is tot tyd en wyl hy/sy restitusie betaal het. Hierdie gedagte het in Suid-Afrika nou omtrent net so ’n groot struikelblok geword soos die konsep, uitgebroei deur die Franssprekende Karibiese geweldsfilosoof, Frantz Fanon, se stelling dat swart mense per definisie nie rassiste kan wees nie. (Dis moeilik om die ingeboude rassisme in hierdie stelling te oortref.) Toe die “ou internasionale terreur” van die PLO, die Baader-Meinhoffs, Carlos die Jakkals en andere op hul hoogtepunt was, het die rewolusionêre propagandiste die nadelige impak van mediadekking oor terroriste se terreurdade probeer teenwerk deur “staatsterreur” op te blaas en as die eintlike boosheid voor te hou. Internasionale terrorisme sou min meer ’n propaganda van die daad wees – ’n desperate poging van “menseregte-liefhebbers” wat in hul beperkte vermoë om die rug styf te maak teen staatsterreur, hulle noodwendig self tot die “onbenullige” terreur moet wend. Na aanleiding van hierdie voorbeeld: Wat is die ergste? Die gewoonlik beperkte “rassistiese uitlatings” om die braaivleisvuur waar die braaivleisvuur ’n simbool van geslote, private en beperkte geselskap geword het, of oneindige staatsrassisme soos die onewehandige optrede teen rassisme en haatspraak, en statutêre ras-diskriminerende maatreëls, al veroorsaak daardie beleidsrigtings dat bestaande kundigheid uit die ekonomie onttrek word en die staat dan van die kapasiteit beroof word om sosio-ekonomiese ongelykheid teen te werk? En waar staatskapers, soos met die getuienis voor die Zondo-kommisie oor die Vrede-melkplaasprojek, die skuldiges skynbaar nog meer moeite moes doen om aan die pen te kan ry? Oor wat nodig is om gesonder rasseverhoudinge, of meer polities korrek gemeenskapsverhoudinge, te verbeter het Maroela Media reeds verskeie kere omvattend geskryf. (Die skrywer van hierdie rubriek was in die ou Suid-Afrika die laaste hoofverhoudingebeampte in die Vrystaat tot die NP-regering van FW de Klerk die ondersoek na gemeenskapsverhoudinge deur die Maatskaplike Komitee van die Presidentsraad opgeskort het toe die ondersoek reeds in ’n gevorderde stadium was.) Een van die gevolge was dat die neiging om die oplos van die probleem weer sektoraal te probeer takel. Sommiges het geglo die oplossing lê in die blootlegging van sosio-ekonomiese ongelykhede, ander in die vind van ’n meer regverdige staatkundige model, ander in meer horisontale, nie-paternalistiese kommunikasie, ensovoorts. In werklikheid moes dit op minstens 15 terreine aandag kry, soos die taalterrein (dink maar aan die impak van die Lesufi-uitlatings), die historiese (dink maar aan die idee dat wit mense hul grond bekom het deur dit van swart mense te steel – ’n konsep wat volgens peilings deur sowat 85% van die swart mense geglo word soos blyk uit die meesterverhandeling van die Matie Charl Swart), godsdienstige, juridiese (die aandrang dat artikel 25 van die Grondwet gewysig word om die regering in staat te stel om grond sonder vergoeding te kan gryp), ruimtelik en vele meer. Om een of meer aspek te verabsoluteer dra net by tot die skeeftrek van enige moontlike oplossings. Dit is net so futiel soos om die blaam op die skouers van net een bevolkingsgroep te plaas. Rasse- en geslagsgelykheid word immers nie behaal deur aan te dring dat die een ras of geslag meer gelyk as die ander moet wees nie. Nét daar word die rak met maroelamampoer omgekeer.