As ons integriteit en heelheid in ons lewens wil hê, moet ons al ons gevoelens omhels. Pluk en kies eenvoudig sal nie werk nie. Glo my, ek het dit baie probeer, en in 'n bietjie vertel ek jou wat met my gebeur het.
Onthou, daar is geen goeie of slegte gevoelens nie. Daar is net gevoelens. Hulle maak ons ​​goddelik menslik en menslik goddelik. Dit mag nie nodig wees om hulle almal met ander uit te druk nie, maar ons moet daarvan bewus wees. Gevoelens is deel van ons ervaring hier op Aarde. Ons gevoelens definieer ons nie. As siele in hierdie liggame is ons altyd meer as ons gevoelens. Tog is dit noodsaaklik.
Kan al die mense nie die hele tyd mislei nie
Joyce en ek onthou onlangs 'n kragtige ervaring wat ek as 'n inwoner van psigiatrie begin het. Ek was veral gefikseer op net gevoel ... en wys ... die bogenoemde gewilde gevoelens. Ek was in staat om baie mense te mislei deur my verskyning van onwankelende vrede en geluk.
Ek was nie in staat om veral twee persone te mislei nie. Een was Joyce. Sy het altyd gesien wat ek regtig gevoel het. Sy het dwarsdeur my valse voorspelling gesien, selfs toe ek dit nie gedoen het nie. Sy het geweet toe ek kwaad was, al glimlag ek. Sy het geweet toe ek hartseer was, selfs toe ek geen idee gehad het nie.
Die ander persoon wat ek nooit kon dwaas het nie Leo Buscaglia, die skrywer van baie boeke oor liefde, en ons vriend terwyl ons in Los Angeles gebly het tydens my laaste twee jaar mediese skool. Hy was nie beleefd met my nie. As ek nie regtig was nie, sou hy reg in my gesig kom en sê: "Barry, jy is nou bedrieglik!" Ek het sy waardering opreg waardeer en het in sy eerlikheid die "harde liefde" gevoel. Ongelukkig het ek nog nie geleer hoe om regtig met my gevoelens te wees nie, toe ons na Portland vertrek het vir my opleiding.
Ontmoeting van my gevoelens
Dit was op die punt om te verander. Vroeg in my psigiatriese opleiding, was die eerstejaar-inwoners, elf van ons en ons gades, verplig om 'n vyf-dag-intensiewe gelei deur Lee Fine, 'n meester-onderwyser van psigodrama, by te woon. Ek moet byvoeg dat die jaar 1973 was, en 'n beduidende deel van die vyf dae sou beter genoem word "Encounter Group."
Al die deelnemers het kwesbaar geword, hul vrese, hul hartseer, hul hartseer oor verliese in hul lewens gewys. Een inwoner het oor die top in die uitdrukking van sy kwesbaarheid gegaan en deur sy trane beskryf dat hy as kind by die huis kom en sy pa in die motorhuis opdok.
Ek het geen kwesbaarheid, geen vrees, geen pyn getoon nie. In plaas daarvan het ek myself met 'n glimlag op my gesig en vrede in my lewe voorgestel. Sommige van die inwoners was sag en medelydend in hul ondersoek na my diepte. Tog het my glimlaggende masker nooit gefluister nie. As ek terugkyk na my vlak van emosionele onvolwassenheid, is dit nou vir my verleentheid.
Die oproep vir ware eerlike gevoelens
Een vir een het al die inwoners om my gekom en my begin konfronteer. Elkeen het op my eie manier gevra om meer opreg en eerlik te wees met al my gevoelens.
Een inwoner het gevra, "Hoe kan ek naby jou voel as jy voorgee om altyd gelukkig te wees?"
'N Ander het gesê: "Dit lyk asof jy agter 'n masker wegkruip."
En nog 'n ander het woedend uitgebars: 'Dit maak my pessant hoe onheil jy nou is!'
Tog bly ek bevrore in my valse geluk. Ek kon nie net my "ongewilde" gevoelens oopmaak nie.
So het die konfrontasie eskaleer. Party van die inwoners was kwaad vir my oënskynlike weerstand. Vergeet psigodrama. Dit was suiwer 1970 se ontmoetingsgroep. Ek het op die vloer gesit terwyl al tien inwoners bo my staan. Ek het gevoel van ware medelye van sommige van hulle.
Uiteindelik het Iets in my gebreek
Ek was net nie sterk genoeg om die gemengde barrage van liefde en woede te weerstaan ​​nie. Ek het begin huil ... en dan gesluimer. Ek het flitse geword van 'n klein seuntjie en wou nie my kwaaddoeners in die moeilike omgewing in Brooklyn hê nie omdat ek weet dat ek bang en seergemaak het. Ek het geleer om die wêreld te wys hoe sterk ek was. Ek het geleer dat my kwesbaarheid nie met iemand anders vertrou kon word nie. Dit was my teen die wêreld.
In daardie oomblik van die werkswinkel voel ek heeltemal kwesbaar met tien inwoners van die psigiatrie. Nou kan hulle my oorval en my afrond. Ek was weerloos.
Maar dit het nie gebeur nie. Toe ek my oë oopmaak, het ek die sagste, mees omgee-gesigte na my gekyk. Ek het liefdevolle vaders, moeders, broers en susters gesien. Ek het sagte medelye in hul woorde gehoor. Ek het aanvaar ... aanvaarbaar. Dit was 'n oomblik om uit te kom as 'n sensitiewe, kwesbare mens.
Opening tot al my gevoelens
Dit was ook 'n keerpunt in my lewe. Van daardie oomblik af het ek geweet dat my geestelike en menslike groei afhanklik was van my opening op al my gevoelens. Ek het hierdie werk as noodsaaklik aanvaar.
Ek is ver van perfek om my gevoelens te identifiseer. Dis harde werk. Soms, wanneer ek Joyce se liefde nodig het, druk ek haar eerder in plaas. Soms, as ek my seergemaak voel, rationaliseer ek myself nog steeds en praat uit die gevoel. Maar ek erken dat, omdat ek my gevoelens voel, word ek 'n beter berader, onderwyser, man, vader ... en persoon.