Parlementshuise, 1945 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hierdie foto van Tower Bridge is geneem deur Bob Tucker Sr tydens 'n besoek aan Londen na VE Day.
Hierdie databasis bevat die 21,420 artikels wat tot dusver deur die History of Parliament gepubliseer is en wat die loopbane van parlementslede dek. Tans is die artikels vir die afdelings 1604-29 en 1820-32 nie beskikbaar nie: dit sal onderskeidelik laat in 2012 en laat in 2011 op die webwerf gepubliseer word.
'n Lid se naam word gegee in die styl wat hy gehad het toe hy die eerste keer in die betrokke tydperk in die huis ingegaan het-vir alternatiewe spelling, naamsveranderinge en weergawes met 'n dubbele loop, probeer om die Search te gebruik eerder as die Browse-fasiliteite
Huise van die parlement
Huise van die parlement, ook genoem Paleis van Westminster, in die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Noord -Ierland, die setel van die tweekamerparlement, insluitend die House of Commons en die House of Lords. Dit is op die linkeroewer van die Teemsrivier in die stad Westminster, Londen, geleë.
Daar word gesê dat daar 'n koninklike paleis onder die Deense koning van Engeland Canute bestaan ​​het. Die gebou, wat deur William Fitzstephen 'n 'onvergelykbare struktuur' genoem word, is egter in die 11de eeu vir Edward die Belyder gebou en vergroot deur William I (die Veroweraar). In 1512 het die paleis baie onder brand gely en daarna nie meer as 'n koninklike woning gebruik nie. Die St. Stephen's Chapel is teen 1550 gebruik vir die vergaderings van die Laerhuis, wat voorheen in die hoofhuis van die Westminster Abbey gehou is. Die Here het 'n ander woonstel van die paleis gebruik. 'N Brand in 1834 het die hele paleis verwoes, behalwe die historiese Westminster -saal, die Jewel Tower, die kloosters en die grafkelder van die St. Stephen's Chapel.
Die gebou en sy versamelings
Die paleis van Westminster, of die parlementshuise soos dit ook bekend staan, het in die loop van byna duisend jaar se geskiedenis dramaties verander. Van die koninklike woning na die tuiste van 'n moderne demokrasie, het die argitektuur en kulturele versamelings van die paleis en die breër parlementêre landgoed voortdurend ontwikkel, soms ontwerp, soms deur 'n ongeluk of aanval.
Die intrigerende en kleurryke geskiedenis van die geboue waaruit die huise van die parlement bestaan. Dit strek 900 jaar van die tyd van die Angelsaksiese konings tot vandag toe
Die toenemende vraag na ruimte het beteken dat die parlementêre landgoed nou verder strek as die paleis van Westminster. Dit bevat die Norman Shaw -geboue wat oorspronklik deur Scotland Yard gebruik is, asook geboue in Parlementsstraat.
Die parlement beskik oor 'n aantal belangrike historiese versamelings. Artikels word versamel of in opdrag van die parlement vanweë hul relevansie vir die werk en die land
Besoek ons ​​webwerf vir meer inligting oor die program om die paleis van Westminster op te knap. Vind die nuutste nuus, video's en verslae.
Huise van die parlement vandag
Vandag bly die Houses of Parliament die setel van die Britse parlement wat gereeld daar vergader. Daar is baie maniere om te besoek, insluitend deur verskillende toere. Die Democratic Access Tour is gratis en oop vir inwoners van die Verenigde Koninkryk, terwyl 'n aantal betaalde toere ook aangebied word vir buitelandse toeriste wat die vele kamers en die fassinerende geskiedenis van die vooraanstaande gebou verken.
Besoekers kan ook die Houses of Parliament buite die begeleide toere bekyk. Debatte en komiteevergaderings is oop vir die publiek en kan vanuit die openbare galerye besigtig word, terwyl die eerste minister se vrae (PMQ's) elke Woensdag om 12:00 plaasvind.
As 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied en een van die mees ikoniese geboue ter wêreld, is die Houses of Parliament 'n moet-besoek vir diegene wat die ryk geskiedenis van Londen wil verken. Hierdie webwerf is ook een van ons top tien Britse toeriste -aantreklikhede.
Die huise van die parlement. Geskiedenis, kuns en argitektuur
Vir al die bladsye wat oor onlangse politiek en politici in Westminster gedruk is, is dit die eerste boek oor die gebou self wat in meer as twintig jaar gepubliseer is. Geïllustreer met pasgemaakte fotografie en voorheen ongesiene kunswerke en argiefmateriaal wat die ryk versierde interieurs en argitektuur onthul, Die huise van die parlement begin met die fokus op die seremonies en tradisies van die huidige paleis van Westminster, wat deur Charles Barry ontwerp is toe die oorspronklike gebou in 1834 afgebrand het.
Die daaropvolgende gedeeltes, met bydraes deur kundiges soos David Cannadine, Gavin Stamp, William Vaughan en Steven Parissien, ondersoek die argitektuur, meubels, versiering en historiese konteks vir die nuwe paleis, wat vinnig een van die bekendste en onmiddellik herkenbare geboue in die wêreld.
Teen die 13de eeu was 'n parlement toe konings met Engelse baronne vergader het om kontant in te samel vir oorloë - meestal teen Skotland. Danksy Magna Carta van 1215 was konings nou verplig om te vra voordat hulle iemand se geld neem. Dit het die rye egter nie gestuit nie. Sommige baronne was keelvol vir Henry III - nie die minste nie as gevolg van sy mislukte, duur gevegte in Wallis. Die ambisieuse Simon de Montfort het Henry van kant gemaak en homself heerser gemaak. De Montfort was 'n groot fan van die parlement. Die een in 1265 was die eerste wat 'buitengewone' ridders betrek het, nie net die superrykes nie. En dit was die eerste keer dat daar verkiesings gehou is - die eerste roeringe van die Laerhuis wat ons vandag ken. Die lokaal was gewoonlik Westminster, waar een ondernemende monarg 'n massiewe saal op 'n moeras gebou het, wat uitgegroei het tot die paleis van Westminster. Westminster Hall word vandag nog gebruik.
Skotland het sy eie parlement uit die 13de eeu gehad, wat soms in die oop lug gehou is. In daardie dae het die koning egter die werklike mag gehad. Een van die vroeë veldtogte vir onafhanklikheid is dus veroorsaak deur 'n Engelse koning wat homself as koning van Skotland verklaar het. William Wallace het die opstand gelei. In daardie dae was veldtogwapens boë en pyle. Wallace is uiteindelik skuldig bevind aan verraad. Hy is kaal deur die strate van Londen gesleep voordat hy gehang, getrek en in kwartiere gehang is.
Raak maar 'n spinnerak in Westminster Hall, en die ou spinnekop van die wet is op jou met al sy ongediertes op sy hakke.
Henry Fox, LP en staatsman, 1705-1774
Die Houses of Parliament, ook bekend as die Palace of Westminster, simboliseer Groot -Brittanje. Sy beeld versier alles, van aandenkings tot sousbottels. En die besluite wat in sy magsgange geneem is, het Brittanje in die verlede en die hede gevorm.
Die gebou wat met trots aan die oewer van die Teems sit, is die New Palace, gebou tussen 1840 en 1870. Maar binne die mure is die Great Hall (of Westminster Hall), alles wat oorbly van die Middeleeuse Ou Paleis.
Dit is gebou deur William II tussen 1097 en 1099, en was destyds die grootste saal in Engeland, met sy groot skaal om sy vakke met ontsag te vervul.
Die paleis is deur verskillende koninklike inwoners opgeknap en uitgebrei tot in die 1500's, toe sy rol as koninklike woning skielik beëindig is. In 1512 het die 'privy' (of privaat) kamers deur 'n vuur geskeur en Henry VIII besluit om na 'n nabygeleë gebou in Whitehall te verhuis. Toe die koninklikes uittrek, verhuis die prokureurs. Die parlement het sedert die bewind van Henry III gereeld in Westminster vergader. Maar Henry se breuk met die Heilige Kerk in Rome, sy verskillende egskeidings en die daaropvolgende veranderings in die opvolgingslyn, het die prokureurs en politici in Westminster genoeg gegee om te doen en die rol daarvan as 'n sentrum vir wet en bestuur is vasgemaak.
Westminster was die tuiste van die belangrikste geregshowe sedert die laat 15de eeu en het baie hoëprofielverraadverhore gehou. Guy Fawkes en sy mede-samesweerders in die kruitplot is in 1606 verhoor en tereggestel. En Charles I, terwyl hy nog koning was, is daar in 1649 verhoor en veroordeel as ''n tiran, verraaier en moordenaar'-selfs al het geen hof 'n wet gehad nie gesag oor hom. Die howe het eers in die 1800's verhuis.
Die geleentheid om 'n nuwe paleis te bou, was lank ongeskik en het in 1834 aangebreek toe 'n brand die grootste deel van die ou struktuur verwoes het. Die wenner van die kompetisie om te herbou was sir Charles Barry, wat saam met Augustus Pugin saamgewerk het om die loodregte Gotiese gebou van vandag te bou, met 1 100 kamers rondom twee binnehowe. Dit beslaan agt hektaar met 'n indrukwekkende rivierfront van 266 m. Die kloktoring, die tuiste van die klok wat met liefde bekend staan ​​as die Big Ben, staan ​​trots op die hoofgebou. Ongelukkig het nóg Barry nóg Pugin geleef om die nuwe paleis te sien voltooi.
Bomme en ander gewelddade het trouens 'n prominente rol gespeel in die geskiedenis van Westminster. In 1812 is premier Spencer Percival daar vermoor. 'N Feniaanse bom in 1885 het die gemeenskaplike kamer ernstig beskadig en drie ernstig beseer. Tydens die Blitz is die paleis nie minder nie as 14 keer getref. 'N Bom van 9 kg wat deur die IRA geplant is, het in 1974 in Westminster Hall ontplof.' N Motorbom het in 1979 in die parkeerterrein ontplof en die konserwatiewe politikus Airey Neave is dood.
Strenger veiligheid sedertdien het verdere tragedies verhoed. Maar mense met byle om te slyp, sien Westminster nog steeds as die perfekte agtergrond vir hul protesoptredes: van meelbomaanvalle Tony Blair tot op die dak sit-ins geklee as superhelde. As die setel van regering en mag, het die Paleis van Westminster sedert die 11de eeu die nuus gemaak - en dit toon geen tekens van stop nie.
HUISE VAN DIE PARLEMENT, Westminster History
Hallo, ek is Ed, u persoonlike gids. Ek verwelkom u saam met MyWoWo by een van die wonders van die wêreld.
Vandag vergesel ek u deur die Houses of Parliament, een van die mees simboliese monumente in Londen!
U staan ​​nou voor die groot, neogotiese regeringsgebou wat strek langs die oewer van die Teems, wat ongetwyfeld een van die belangrikste simbole van die stad is danksy die onmiskenbare vorm van die kloktoring genaamd "Big Ben".
Byna 'n duisend jaar het verloop sedert koning Edward die Belyder 'n paleis vir sy woonplek naby laat bou het Westminster Abbey, wat ook ontwerp is vir administratiewe en politieke gebruik. Al die Engelse konings het in hierdie middeleeuse paleis gewoon en regeer tot koning Henry VIII, waarna dit die House of Parliament geword het.
In die eerste helfte van die negentiende eeu is dit verwoes deur so 'n verskriklike brand dat byna die hele paleis afgebreek moes word, behalwe Westminster Hall. Die kompetisie vir die ontwerp van die rekonstruksie het spesifiek gevra vir 'n gebou wat hulde bring aan tradisie en neig na moderniteit. Die wen-ontwerp het 'n neogotiese styl, wat nogal gewild was in die tyd van koningin Victoria, en daarna in die daaropvolgende dekades aangeneem is vir ander parlementêre geboue in verskillende Europese lande.
Die twee onmiskenbare torings wat u langs die kompleks sien, is die skraal Kloktoring, bekend as "Big Ben", en die massiewe Victoria -toring, wat meer as 100 meter lank is.
Die Huise se belangrikste saal is Westminster Hall, wat duisend jaar gelede gebou is en in die 1300's aangepas is met die toevoeging van eikehoutkelders. Dit word al eeue lank as 'n hof gebruik, en dit is nou die plek waar laat lede van die koninklike familie voor hul staatsbegrafnisse in die staat lê.
Soos u waarskynlik weet, is die Engelse parlement in twee huise verdeel (die Laerhuis en die Huis van Here): die groot kamers word verbind deur 'n groot agtkantige saal, wat die hart van die hele kompleks is en bekend staan ​​as die Sentrale voorportaal.
PRETFEIT: die Britte is beroemd om hul praktiese sin en het 'n manier geskep om geskille in die Laerhuis te vermy. Daar is twee rooi lyne op die vloer wat geskei word deur die lengte van twee verlengde swaarde: hulle dwing die regering en opposisie om nooit verder as hul onderskeie lyne te gaan nie en kom dus nooit in aanraking nie.
Die geskiedenis van die parlement
The History of Parliament is 'n belangrike akademiese projek om 'n wetenskaplike naslaanwerk te skep wat die lede, kiesafdelings en aktiwiteite van die parlement van Engeland en die Verenigde Koninkryk beskryf. Die projek is die mees ambisieuse kollektiewe biografie, afgesien van die Oxford Dictionary of National Biography in die Verenigde Koninkryk, en moontlik, afgesien van ander nasionale biografiese woordeboeke, op enige ander plek. Boonop is dit een van die mees gevestigde en produktiewe historiese projekte in Brittanje, tesame met die geskiedenis van Victoria County en waarskynlik die mees uitgebreide woordeboek van politieke figure ter wêreld. Die geskiedenis word befonds deur beide parlementshuise en beskik oor sy eie navorsingspersoneel op Bloomsbury Square 18, hoewel dit nie formeel deel is van 'n universiteit nie, het dit noue verbintenisse met die Institute of Historical Research (IHR).
Alhoewel dit sterk verband hou met Sir Lewis Namier en ndash, so dat die woord 'Namierisme' feitlik geskep is om die projek te beskryf, is die geskiedenis van die geskiedenis meer kompleks. Dit lê gedeeltelik in die parlement self. Die inisieerder van die Geskiedenis was 'n amateurhistorikus en politikus en het die Liberale, destydse Labour -LP vir Newcastle onder Lyme van 1906, Josiah (later Lord) Wedgwood (1872 en ndash1943) geïdentifiseer. (1) Identifiseer en beskryf die lewens van parlementslede vir spesifieke kiesafdelings het in die laat 19de eeu 'n gewilde genre van antiquariese navorsing in Brittanje geword, waarin Wedgwood self gedink het: sy Staffordshire parlementêre geskiedenis is in 1918 en ndash22 in drie volumes gepubliseer.
Wedgwood se geskiedenis was vol romantiek en nasionalisme: hy het dit in sy Staffordshire -bundels geskryf
York of Lancaster, Protestant of Katoliek, Hof of Land, Roundhead of Cavalier, Whig of Tory, Liberaal of Konserwatief, Labour of Unionist, hulle pas almal in die lang toernooi wat geen ander land ter wêreld kan wys nie. En hulle gee almal dieselfde onuitblusbare fakkel oor en brand helder of flikkerend na die volgende man in die wedloop, terwyl vryheid en ervaring ooit toeneem. Hierdie manne wat verbygegaan het, wat die glans van die fakkel 'n rukkie op gehad het, is diegene wie se herinneringe ek wil red. (2)
Wedgwood se romantiek weerspieël ook die Whiggish, Anglo-Amerikaanse geskiedskrywing van werke soos C. H. McIlwain Hooggeregshof van die Parlement (3) of A. F. Pollard's Die evolusie van die parlement van 1920, waarin die parlement 'n byna mistieke rol in die vorming van die politieke toekoms van die Engelse en Britse nasie aangeneem het: 'Parlementêre instellings was in werklikheid onvergelykbaar die grootste geskenk van die Engelse volk aan die beskawing van die wêreld' ' Die parlement was die middel om die Engelse nasie en die Engelse staat te maak. '(4)
In die 1920's het Wedgwood begin lobby vir 'n staatsbefondsde nasionale woordeboek van parlementslede, wat die regering in staat gestel het om die oprigting van 'n semi-amptelike komitee in 1928 te ondersteun om dit voor te berei, alhoewel hy nie die wreedaardige meningsverskille oor die aard verwag het nie van die projek wat die parlementariërs en die akademici in sy komitee sou verdeel (sy grootste voorstander onder laasgenoemde was Pollard, die stigter-direkteur van die IHR).
Ondanks die steun van sy komitee, kon hy in die ekonomiese en politieke klimaat van die vroeë dertigerjare niks meer van die regering verseker nie, behalwe 'n belofte om die publikasie van die bundels te finansier, nie die navorsing self nie. Nadat hy die meeste historici vervreem het, het Wedgwood self begin werk, met 'n klein aantal assistente, betaal deur vasberade geldinsameling. Hy en sy span het teen 1938 twee volumes gelewer: hoewel hul geleerdheid nie te noukeurig ondersoek is nie, was dit 'n merkwaardige prestasie.
Die geskiedenis het tydens die oorlog, en met Wedgwood se dood, verdwyn. Maar in 1951 is dit herleef en die finansiering van die tesourie verseker, deels as gevolg van die pogings van Lewis Namier en 'n aantal kragtige akademiese kollegas, waaronder sir Frank Stenton, die eerste voorsitter van die redaksie van die geskiedenis. Namier was die enigste lid van Wedgwood se komitee van 1928 en was duidelik die man wat Wedgwood se visie van die projek die naaste gedeel het.
In 1928 het hy ter ondersteuning van die Wedgwood -projek geskryf in opmerklik soortgelyke terme as die van Wedgwood:
die biografie van die gewone mens kan nie winsgewend probeer word nie, tensy 'n mens die geskiedenis van 'n menigte skryf. hulle is verbind en gekorreleer, kyk na die individuele miere, en vergeet tog nooit die mierhoop nie.
Namier se belangstelling was egter nogal minder emosioneel, en was in die kumulatiewe effek van sulke biografieë as 'n instrument om die tydperk as geheel te ondersoek. Dit was in werklikheid prosopografie, hoewel dit lyk asof hy nooit die woord gebruik het nie, en dit is moeilik om te dink dat daar geen invloed op Namier was uit die Duitse prosopografiese tradisie in die klassieke geskiedenis wat Sir Ronald Syme in die 1920's so beïnvloed het nie en 1930's: die Prosopographia imperii Romani, waarvan die eerste reeks in 1897 gepubliseer is, en die werk van Friedrich Mnzer, 'n pionier in die wetenskaplike prosopografie.
Namier was nie alleen om gesamentlike biografie voor te stel nie: Mary Frear Keeler ('n student van Wedgwood se vriend, die Amerikaanse geleerde Wallace Notestein) wat in 1954 gepubliseer is The Long Parliament 1640 & ndash41, (6) 'n biografiese woordeboek van diegene wat tot 'n enkele, baie belangrike parlement verkies is. Sir John Neale & ndash het nog 'n lid van die vroeë redaksie in syne geskryf Die Elizabethaanse Lagerhuis van 1949 oor die agtergrond van diegene wat in die Huis sit, met die argument dat 'The House of Commons' 'n weerspieëling van die Elizabethaanse samelewing was en 'n benadering tot die sosiale geskiedenis bied wat 'n fout sou wees om te ignoreer '. (7)
Die geskiedenis werk sedertdien voortdurend, hoewel die beskikbare hulpbronne wissel. Die bundels hetsy gepubliseer of ter voorbereiding dek die House of Commons van 1386 tot 1832 en die House of Lords van 1660 tot 1832. Tot dusver (2008) is 28 volumes gepubliseer. Hulle handel oor die House of Commons in 1386 & ndash1421, 1509 & ndash58, 1558 & ndash1603, 1660 & ndash90, 1690 & ndash1715, 1715 & ndash54, 1754 & ndash90 en 1790 & ndash1820: altesaam ongeveer 16 miljoen woorde oor 281 jaar parlementêre geskiedenis, insluitend ongeveer 18.000 jaarverslag en 100.000 artikels oor 100.000 artikels elke kiesafdeling in die betrokke tydperk.
Tans word 'n stel volumes op die Commons in 1422 & ndash1504, 1604 & ndash29, 1640 & ndash60 en 1820 & ndash32 voorberei. Die geskiedenis het ook begin werk aan die House of Lords, met navorsing en skryfwerk aan die gang oor die herstel- en Augustan -periodes, 1660 en 1717, en beplan vir die res van die 'lang' 18de eeu. Dit sal ook begin werk aan die tydperk na 1832, onmiddellik op 1832 en ndash68, aan die dreigende voltooiing van die 1820 & ndash32 -projek.
Met verloop van tyd het die biografieë vollediger en deegliker geword, en dit handel oor baie meer as die belangrikste belange van Namier in verband en beskerming. In die mees onlangse projekte het die geskiedenis van die parlement as 'n instelling sy besigheid en werkswyse, wat in die vroeë volumes grootliks geïgnoreer is, 'n groeiende tema geword: die House of Lords -projekte en die projek wat die tydperk na 1832 dek, sal handel oor 'n paar besonderhede oor hoe die Parlement gewerk en bedink is, asook met die aktiwiteite van sy lede. Meer besonderhede is beskikbaar op die webwerf van die Geskiedenis.
Die geskiedenis is nie uniek nie en was nie die eerste in sy soort nie. Adolphe Robert en Gaston Cougny het in 1889 die Dictionnaire des Parlementaires Franais depuis le premier Mai 1789 jusqu'au premier Mai 1889. (8) Baie ander parlemente het nou soortgelyke projekte ingestel. (9) Maar nie een van hulle het naastenby soveel chronologiese terreine as die geskiedenis van die parlement gedek nie, of pas dit by die akademiese strengheid en ambisie daarvan. The History beplan tans om binne die volgende 18 maande sy volledige produksie aanlyn te plaas, wat meer geskiedkundiges en baie ander navorsers die geleentheid sal gee om die volle potensiaal van die geskiedenis te ondersoek as 'n rekord van politieke, maar ook sosiale, ekonomiese, kulturele en intellektuele lewe meer as 600 jaar.
Daar is 'n aantal verslae van Wedgwood, insluitend die biografie van sy niggie, die historikus C. V. Wedgwood, en sy eie outobiografie: C. V. Wedgwood, Die laaste van die radikale (Londen, 1951) J. C. Wedgwood, Memoirs of a Fighting Life (Plymouth, 1940) sien ook David Cannadine, 'Josiah Wedgwood and the History of Parliament', in David Cannadine, In Churchill's Shadow: Confronting the Past in Modern Britain (Londen, 2002), pp. 134 en ndash58.
J. C. Wedgewood, Die parlementêre geskiedenis van Staffordshire vanaf die vroegste tye tot vandag (4 volumes, London, 1919 & ndash34), vol. 1, bl. xxii.
C. H. McIlwain, Die hooggeregshof van die parlement en sy oppergesag: 'n historiese opstel oor die grense tussen wetgewing en beoordeling in Engeland (New Haven, Conn., 1910).
A. F. Pollard, Die evolusie van die parlement (Londen, 1920), bl. vi.
Aangehaal deur John Brooke, 'Namier and Namierism', Geskiedenis en teorie, 3 (1964), 336. Vir Namier, sien Linda Colley, LewisNamier (Londen, 1989).
Mary Frear Keeler, The Long Parliament, 1640 en ndash1641: 'n biografiese studie van sy lede (Philadelphia, Pa., 1954).
J. E. Neale, Die Elizabethaanse Lagerhuis (Londen, 1949), p. 14.
Adolphe Robert en Gaston Cougny, Dictionnaire des Parlementaires Franaisdepuis le premier Mai 1789 jusqu'au premier Mai 1889 (Parys, 1889) Robert en Cougny is nou beskikbaar op die webwerf van die Assemble Nationale, op http://www.assemblee-nationale.fr/histoire/biographies/index.asp, net soos die opvolgers daarvan, en neem die woordeboek tot 1958.
Daar is 'n nuttige lys van sommige van hulle in Joseba Agirreazkuenaga en Mikel Urquijo, 'Biografiese woordeboeke van parlementêre lede in Suid -Europa', Parlemente, boedels en verteenwoordiging, 25 (2005).