1 - Sigmund Freud se vroeë lewe
Amalia Freud. Biblioteek van die Kongres
Bekende sielkundige Sigmund Freud kan een van die bekendste figure in die geskiedenis wees, maar hy is ook een van die mees omstrede. Die nalatenskap van sy lewe en werk ontlok beide die toegewyde lof van sy ondersteuners en minagting van sy teenstanders. Terwyl sommige hom as 'n kulturele ikoon beskou en ander sien hom as 'n pseudo-wetenskaplike charlatan, is daar geen twyfel dat Freud 'n onuitwisbare punt op die sielkunde gelaat het nie.
In hierdie fotobiografie sal ons Freud se lewe vanaf sy geboorte in die klein dorpie Frieberg, Moravia, verken tot sy dood op 83-jarige ouderdom in Londen. Langs die pad leer jy meer oor hoe sy lewe en werk die teorieë en idees beïnvloed het wat sielkunde, filosofie, letterkunde en kuns beïnvloed.
"Diep binne-in my, oordek, leef daar daardie gelukkige kind uit Freiberg ..." - Sigmund Freud op sy vroeë kinderjare.
Sigismund Schlomo Freud is gebore op 6 Mei 1856, in Freiberg, Moravië. Sy vader, Jakob, was 'n wolhandelaar met twee kinders uit 'n vorige huwelik. Sy ma, Amalia (foto hierbo), was twintig jaar jonger as haar man. Sigismund was haar eerste kind.
As sy moeder se oudste kind was hy ook haar gunsteling, haar "goue Siggie." Amalia het groot hoop vir haar seun gehad. "Ek het gevind," het Freud later gesê, "dat mense wat weet dat hulle deur hul moeders verkies of begunstig word, in hul lewens bewys lewer van 'n eienaardige selfstandigheid en 'n onwrikbare optimisme wat dikwels werklike sukses vir hul besitters bring."
Toe hy vier was, het sy pa se besigheid misluk en die familie het Freiberg vir Wene, Oostenryk, verlaat. Young Freud het uitstekend uitgeblink en vir sewe agt jaar aan die bokant van sy klas geplaas. Hy het sy naam in 1878 na Sigmund verander en later 'n graad in medisyne aan die Universiteit van Wene verwerf.
2 - Sigmund Freud se Invloede
Jean-Martin Charcot leer by die Salpêtrière. Photo Courtesy David Monniaux
"Die histeriese aanval stem ooreen met 'n herinnering uit die pasiënt se lewe." - Sigmund Freud, 1895
Na voltooiing van sy graad het Freud begin navorsing oor neurofisiologie. Hy het 'n mediese graad verwerf, maar hy was nie veral geïnteresseerd in medisyne nie. Terwyl hy meer betrokke was by wetenskap en navorsing, het hy geweet dat hy 'n bestendige loopbaan nodig het om met sy verloofde, Martha Bernays, te trou.
Charcot en Hypnotisme
In 1885 het Freud met Jean-Martin Charcot by die Salpêtrière in Parys gestudeer. Charcot gebruik hipnose om vroue te hanteer wat ly as wat histerie genoem het . Simptome van die siekte sluit gedeeltelike verlamming, hallusinasies en senuweeagtigheid in. Pasiënte is ook gefotografeer, wat Charcot se uitslae twyfel. Baie van sy pasiënte was gretig om vir die kameras te presteer en hul simptome dramaties oordrewe, asook die resultate van Charcot se behandeling.
Anna O. en praatterapie
Freud sou voortgaan om die gebruik van hipnotisme in behandeling te ondersoek, maar dit was sy vriendskap met kollega Josef Breuer wat gelei het tot die ontwikkeling van sy beroemdste terapeutiese tegniek. Breuer beskryf sy behandeling van 'n jong vrou, bekend in die geskiedenis as Anna O., wie se simptome van histerie verlig is deur te praat oor haar traumatiese ervarings. Freud en Breuer het saamgewerk op 'n boek, Studies oor Hysterie , en Freud het voortgegaan om sy gebruik van hierdie " praatterapie " te ontwikkel.
3 - Die vroeë jare van psigoanalise
Sigmund Freud in 1907. Foto hoflikheid van die Biblioteek van die Kongres
"Psigoanalise sal die onderdrukte in die geestelike lewe tot bewuste erkenning bring ..." - Sigmund Freud, 1910.
Freud het voortgegaan om sy idees oor die onbewuste, praatterapie en ander teorieë te ontwikkel. Hy het eers die term "psigoanalise" in 1896 gebruik. Na sy vader se dood in 1896 het Freud 'n lang tydperk van self-analise begin. Gedurende hierdie tyd het Freud baie briewe uitgewisseld met sy vriend, William Fleiss, 'n Berlynse dokter wat baie met Freud gedeel het. In sy briewe het Freud teorieë oor die verborge betekenis van drome en sy eie intense gevoelens van liefde vir sy moeder, wat uiteindelik sou lei tot sy idee van die Oedipal-kompleks. "Ek het in my eie geval gevind" skryf hy: "Ek is verlief op my ma en jaloers op my pa, en ek beskou dit nou as 'n universele gebeurtenis in die vroeë kinderjare" (Freud, 1897).
Die interpretasie van drome
Die publikasie van sy boek The Interpretation of Dreams in 1899 het die grondslag gelê vir baie van sy psigoanalitiese teorie. Terwyl hy groot boeke vir sy boek gehad het, was die aanvanklike verkope stadig en die resensies was oor die algemeen teleurstellend. In sy boek het hy konsepte beskryf wat 'n sentrale deel van psigoanalise geword het, insluitende die onbewuste , die Oedipale kompleks en die interpretasie van die droom . Ten spyte van die swak uitvoering van die boek, het dit een van die belangrikste werke in die geskiedenis van sielkunde geword, en Freud het dit later as sy persoonlike gunsteling beskryf.
Die psigopatologie van die alledaagse lewe
Freud het ook voortgegaan om sy teorieë te ontwikkel, die Psigopatologie van die alledaagse lewe in 1901 te publiseer. Die boek het konsepte soos die Freudiaanse strokie (of klanke van die tong) bekend gestel, wat daarop dui dat sulke gebeure onderliggende, onbewustelike gedagtes en motivering openbaar. In die lig van hoe kontroversiële Freud se teorieë vandag nog steeds is, is dit nie verbasend dat sy idees met groot skeptisisme onder sy eweknieë ontmoet is nie. Die publikasie van sy drie essays oor die teorie van seksualiteit in 1905 het gedien om die kloof tussen Freud en die mediese gemeenskap te verdiep.
4 - Die opkoms van psigoanalise
Internasionale Psigoanalitiese Kongres, 1911. Foto courtesy Library of Congress
"Ek is nog steeds onder die reverberating impak van jou lesing, wat vir my perfek was." -Jong op Freud se lesing by die eerste psigoanalitiese kongres
Die Opkoms van Freudiaanse Sielkunde
Die publikasie van sy boeke het gehelp om Freud se idees te versprei na 'n veel groter gehoor. Terwyl 'n toenemende aantal kritici Freud se teorieë aangeval het, het hy onder 'n aantal van sy tydgenote 'n gevolg ontwikkel. Sy verhouding met Breuer het agteruitgegaan, hoofsaaklik weens Breuer se onenigheid met Freud se klem op seksualiteit, maar teoretici soos Carl Jung en Alfred Adler het toenemend belang gestel in Freud se idees.
Die Wene Psigoanalitiese Vereniging
In 1902 het Freud begin met 'n weeklikse bespreking in sy huis wat later aanleiding gegee het tot die eerste psigoanalitiese organisasie. Die Wier Psigoanalitiese Vereniging is in 1908 gestig, en die eerste Internasionale Psigoanalitiese Kongres is dieselfde jaar in Salzburg gehou. Uiteindelik sal sommige van Freud se vroeë volgelinge van sy idees breek om hul eie denkskole te vorm.
Die psigoanalitiese kongres
In 1908 is die eerste internasionale byeenkoms van psigoanaliste in Salzburg gehou. Freud was die hoofspreker tydens die eendaagse vergadering, hoewel 'n aantal ander psigoanaliste ook lesings gegee het. Die psigoanalitiese kongres sal binnekort 'n jaarlikse gebeurtenis word, wat die verspreiding en ontwikkeling van psigoanalise sal voortduur.
5 - Freud in Amerika
Freud by Clark Universiteit. Voorste ry: Freud, G. Stanley Hall, CJ Jung. Rugry: Abraham A. Brill, Ernest Jones, Sandor Ferenczi. Publieke Domeinbeeld
"Die gedagte van Amerika lyk nie vir my belangrik nie, maar ek sien baie uit na ons reis saam." - Sigmund Freud, 1909
In 1909 het Freud 'n uitnodiging ontvang van die President van Clark Universiteit, G. Stanley Hall , om 'n reeks lesings in Amerika oor die geskiedenis van psigoanalise te gee. Freud het aanvanklik die eerste uitnodiging geweier en verklaar dat hy nie kon bekostig om sy werk vir drie weke te verlaat om Amerika te besoek nie. Die saal was egter aanhoudend. Sy tweede uitnodiging het 'n aanbod ingesluit om Freud ('n bedrag van $ 714,60) te betaal in ruil vir vyf lesings oor die teorieë van psigoanalise (Wallace, 1975).
Freud het Hall se tweede uitnodiging aanvaar en na Amerika vergesel, saam met sy kollega, dr. Sandor Ferenczi. Een van Freud se ander medewerkers, Carl Jung, is ook genooi om by die universiteit te les en die drie het gou besluit om saam te reis. Die reis sou Freud se eerste en enigste keer op Amerika merk. Freud, Jung en Ferenczi het verskeie dae besoek in New York met mede-Freudiaanse dissipels, AA Brill en Ernst Jones, voordat hulle na Clark University reis.
Nadat hy by Clark Universiteit aangekom het, was Freud bly om te ontdek dat Hall die psigoanalise aan die skool se kurrikulum bekend gestel het. In 'n reeks van vyf lesings het Freud die opkoms en groei van psigoanalise beskryf. Die lesings is in Duits afgelewer en was meestal voortydig en hoogs gespreksgerig. "Toe ek op die platform ingeval het, het Freud later beskryf," het dit gelyk asof die besef van 'n paar ongelooflike dagdroom: Psigoanalise was nie meer 'n produk van wanorde nie - dit het 'n waardevolle deel van die werklikheid geword "(Wallace, 1975).
6 - Freud en Jung
'N Vroeë Vriendskap gee pad na 'n bitter wedywering Carl Jung, 1910. Foto met vergunning van die Biblioteek van Kongres
"'N Mens betaal 'n onderwyser sleg as 'n mens net 'n leerder bly." - Nietzsche, So Sprak Zarathustra , aangehaal deur Jung aan Freud
Freud en Jung se vroeë verhouding
In April 1906 het Freud 'n korrespondensie begin met 'n jong psigiater met die naam Carl Gustav Jung. Hulle het eers persoonlik ontmoet toe Jung op 27 Februarie 1907 na Wene gereis het, en die twee was vinnige vriende. Jung beskryf later sy aanvanklike indrukke van Freud as "... uiters intelligent, slim, en heeltemal merkwaardig."
Hulle het oor die volgende sewe jaar grootliks ooreenstem, met Freud wat Jung as protégé en erfgenaam vir psigoanalise beskou.
Breek van Freud
Hierdie verhouding en samewerking het begin versleg soos die jare aangaan. Terwyl Freud Jung as die mees innoverende en oorspronklike van sy volgelinge beskou het, was hy ontevrede met Jung se meningsverskil met sommige van die basiese beginsels van Freudiaanse teorie. Byvoorbeeld, Jung het geglo dat Freud te gefokus op seksualiteit as motiveringskrag was. Hy het ook gevoel dat Freud se konsep van die onbewustes beperk en te negatief was. In plaas van bloot 'n reservoir van onderdrukte gedagtes en motiverings te wees, soos Freud geglo het, het Jung aangevoer dat die onbewuste ook 'n bron van kreatiwiteit kan wees.
Terwyl die amptelike breek van Freud gekom het toe Jung uit die Internasionale Psigoanalitiese Kongres bedank het, was die vyandigheid tussen die twee duidelik in die briewe wat hulle uitruil. Op 'n stadium het Jung scathingly geskryf, "... jou tegniek om jou leerlinge soos pasiënte te behandel, is 'n blunder . Op dié manier produseer jy slavisse seuns of onbeskofte hondjies. Ek is objektief genoeg om deur jou klein truuk te sien" (McGuire, 1974).
Invloed op Sielkunde
Terwyl die teoretiese verskille tussen die twee mans die einde van hul vriendskap gemerk het, het hulle samewerking 'n blywende invloed gehad op die verdere ontwikkeling van hul onderskeie teorieë. Jung het sy eie invloedryke denkskool bekend as analitiese sielkunde gevorm.
Freud se reaksie op die afbreek van Jung, en later dié van Alfred Adler , was om geledere te sluit en sy teorieë verder te beskerm. Uiteindelik is 'n binnekring van slegs die mees toegewyde volgelinge gevorm. Dikwels na verwys as "die komitee", het die groep ingesluit Freud, Sandor Ferenczi, Otto Rank, Karl Abraham en Ernest Jones.
7 - Freud se pasiënte en terapie
Freud se Therapy Couch - Nou geleë in die Freud Museum, Londen. Foto vergunning Konstantin Binder
"Neem my hande in u hande, leer my om te onthou, leer my om nie te onthou nie." - HD, 1961
Baie van Freudiaanse terapie het direk uit Freud se werk met sy psigoanalitiese pasiënte gegroei. Soos hy probeer om hul simptome te verstaan ​​en te verduidelik, het hy toenemend belang gestel in die rol van die onbewuste verstand in die ontwikkeling van geestesongesteldheid.
Terwyl Anna O. dikwels genoem word as een van Freud se bekendste pasiënte, het die twee nooit eintlik ontmoet nie. Die regte Anna O., 'n jong vrou onder die naam van Bertha Pappenheim, was eintlik 'n pasiënt van Freud se vriend en kollega Josef Breuer. Deur haar simptome en behandeling met Breuer te bespreek en hul uiteindelike werk op 'n boek met die titel Studies on Hysteria , het Freud sy teorie en gebruik van praatterapie verder ontwikkel.
Nog 'n van Freud se bekende gevallestudies is dié van 'n jong prokureur genaamd Ernst Lanzer wat in die geskiedenis bekend staan ​​as die "Rat Man". Lanzer is geteister deur obsessies met rotte. In 1908 het Freud die saak in 'n uitgebreide lesing by die eerste vergadering van die Internasionale Psigoanalitiese Kongres aangebied.
Een van Freud se beroemdste pasiënte was die Amerikaanse digter en skrywer Hilda Doolittle, wat na haarself verwys as HD. In 1933 het Doolittle na Wene gereis om met Freud psigoanalitiese behandeling te ondergaan. Sy het ondervind na die einde van die Eerste Wêreldoorlog en was toenemend bekommerd oor die bedreiging van die Tweede Wêreldoorlog. Doolittle het later 'n memoir getiteld Tribute to Freud geskryf , wat oorspronklik in 1945 gepubliseer is.
Die Wolf Man
Sergei Pankejeff was 'n Russiese man wat aan depressie gely het voordat hy uiteindelik hulp van Freud wou soek. As gevolg van 'n kinderdroom oor wolwe, het die "Wolf Man" geduik, het die saak 'n groot invloed op Freud se teorie van psigoseksuele ontwikkeling gehad . Na 'n jaar van behandeling het Freud verklaar die man genees, maar Pankejeff se probleme was ver van verby. Hy het voortgegaan met die behandeling van sy depressie vir die res van sy lewe. Toe hy 'n joernalis voor sy dood in 1979 ondervra het, het Pankojeff geklaag: "die hele ding lyk soos 'n ramp. Ek is in dieselfde toestand as wanneer ek by Freud kom, en Freud is nie meer nie."
8 - Wene verlaat
Freud's Home - Wene, Oostenryk. Foto hoflikheid Dr Meierhofer
"Die triomfantlike gevoel van bevryding word te sterk met rou vermeng ..." - Sigmund Freud om Wene te verlaat vir Londen
Freud het die grootste deel van sy lewe in Wene, Oostenryk, deurgebring. Toe die Nazi's Oostenryk in 1938 aangeheg het, was Freud daarop gerig om joods te wees en vir die stigter van die psigoanalise te wees. Baie van sy boeke is verbrand en beide hy en sy dogter, Anna Freud , is deur die Gestapo ondervra. Met die hulp van sy vriend, Marie Bonaparte, kon Freud uiteindelik op 4 Junie 1938 Wene vir Londen verlaat met sy vrou en jongste dogter. Ten spyte van Bonaparte se pogings om Freud se bejaarde susters deur te gaan, kon sy dit nie doen nie. Al vier vroue is later in Nazi-konsentrasiekampe dood.
9 - Die Finale Jaar
Sigmund Freud, 1938. Foto met vergunning van die Biblioteek van Kongres.
"As hy dikwels verkeerd was en soms absurd is hy vir ons nie meer 'n persoon nie, maar 'n hele klimaat van mening." - WH Auden, "In die geheue van Sigmund Freud"
Nadat hy in Londen aangekom het, het Freud en sy vrou, Martha, in 'n nuwe huis by 20 Maresfield Gardens verhuis. Sedert 1923 het Freud mondkanker gesukkel, wat verskeie operasies vereis het. Sy finale operasie is in September 1938 uitgevoer. In dieselfde jaar het hy sy finale en miskien mees omstrede boek, Moses en Monoteïsme, gepubliseer .
Toe sy kanker weer teruggekeer het, het sy dokter die tumor onbruikbaar verklaar. Sy toestand het gedurende die jaar verswak. Op 21 September het Freud sy dokter gevra om 'n groot dosis morfien te administreer. Hy is dood op 23 September 1939, op die ouderdom van 83.