Oor die poësiekenner Stephen Burt (foto) het ek reeds vantevore geskryf. En volgens ‘n berig op The New York Times se webblad is dié man nie iemand wat jy op sy baadjie moet takseer nie, want trek hy ietwat op Boy George van Culture Club-faam, word hy tans allerweë beskou as een van die invloedrykste poësie-kommentators in die Amerikaanse lettere. Hulle drink met oorgawe, soen mekaar, streel mekaar, vroetel aan mekaar en kruip twee-twee weg in ’n mossel of sit saam in ’n reuse bel van ’n distel (hoe lieflik kan onkruid nie wees nie!) of binne-in die vrugvlees van ’n perske. In die foto hierbo steek daar ’n bos blomme uit die anus van ’n hurkende man. Die Bybel is vir hulle n historiese geskrif wat slegs in die periode toe dit geskryf is, toepaslik was omdat dit die denke en bygeloof van daardie tyd weerspieël, bv. die bygeloof dat daar n duiwel en n brandende hel is.