Nee, s� ek, dit verwys na die ontsettende lewenstorms wat ons beide vanjaar deurgemaak het. Ons stap laggend deur die re�n.
Jy wys my n brief wat jy aan n vorige liefde gestuur het. Ek is getref deur die verlies in jou toon. En jou ontsettende vergifnis. Ons praat die naweek by herhaling oor haar dokument. Die verband tussen feit en fiksie. En die pynlike haelkorrels van verraad.
Ons stap stadig deur die strate van Parys. Hier digby die Latynse kwartier lag ons albei oor die Rue de Derrida. Ek verwys na Roland Barthes se banale dood. Ons praat oor die dood van die outeur.
Jy vertel my n verhaal uit jou jeug. Ek is geraak deur die gewelddagheid van die ervaring. Vertel my meer van jou jeug? Ek ontwyk jou vraag. Die walvisse is reeds weg  dieper die see in en jy vra my op n warm, soel middag by Hermanus om jou trouring in die see te gooi. Jy sien gelukkig nie die trane wat teen my wange afstroom nie. Ek tel die klein pynspikkels in jou o�.
Jy verskuil jouself agter metatekste, omdat jy te bang is om die waarheid van wie jy werklik is, bloot te stel.
Ek het jou nodig, s� jy,  � hy is nie werklik lief vir my nie � Ek voel veilig by jou � al is ek n heteroseksuele vrou � maar dit gaan om jou, my liefste.