Vrese tydens swangerskap - Antwoorde op die vrae - 2022
Waarvoor is ons bang? Die wetenskap kan dit nog steeds organiseer. Kom ons kyk!
Dit veroorsaak angs, angs:
- as ons voel dat ons nie ons situasie kan beïnvloed nie;
- as u onvoorspelbaar is, wat met ons sal gebeur;
- as ons die taak bo ons vermoë vermy;
- as iets gebeur wat ons beeld in gevaar stel;
- As ons lewens belas is met interne konflik (dit wil sê, ons wil iets hê, wil ons dit glad nie hê nie.) Wag en ouerskap, gesinskeuses en ouerskap het beslis al hierdie geleenthede. In werklikheid doen die hele sakkat dit, ondanks die feit dat ons moeders en vaders, met hul vele duisendjarige ervaring, dit vir ons doen. Beslis onoortuigend, aangesien die natuur neem die leisels, vorm ons liggaam, ons gemoedstoestand, verdeel ons tyd - ouerskap sien nie die kalender nie. Dit is onbetroubaar omdat ons nie weet wat met ons gaan gebeur nie. Hoe gaan ons sonde hanteer? Met kinders kan ons voorbereid wees op albei. Ons voel miskien dat die lewe ons vermoëns oortref het: ons sal nie die pyn en moeite van geboorte en die las van die baba dra nie. En ons naam? Tot nou toe het ek gedink ek is 'n stabiele, bekwame, vasberade en skoonkop vrou - en nou blyk dit dat my gevoelens met my speel soos hulle wil. Is dit altyd die geval? Wil ek dit glad nie hê nie, of wil u nog steeds as klein dogtertjie by my ma bly? Dit dui nie op die gebrek aan moederskap nie, maar bloot dat ons nou skryf, moeilike interne werk nodig om reuse-veranderinge te aanvaar. Oor die algemeen is daar geen probleem as ons bang is nie - maar dit is nie goed as ons vrese in ons bly en ons nie aanmoedig om troos of 'n oplossing te soek nie. Dit is 'n goeie tyd vir 'n ernstige geselsie met ons paartjie, ons ouers, ons ouma of ons vriende. As dit nie help nie, moet u nie na 'n sielkundige gaan nie.
Ons raak soms vasgevang in vrees omdat ons dink dat 'n normale persoon weens sulke dinge nie benoud kan raak nie. Dit maak nie saak of ons weet dat vroue vroue ongelooflik sensitief maak nie. Dit kan selfs vreemd wees dat selfs tekens, sondes en bygelowe wat misterieus lyk, begin werk - selfs al sou ons op alle esoteriese maniere so gewaag het. ons is naby aan die oorsprong van lewe en dood, laat ons ook op 'n ander ouderdom na die wêreld kyk. Ons drome, ewekansige toevallighede, 'n sin in ons ore - soos enige van ons vriende, selfs die woorde van ons dokter - is vir ons baie belangrik. jy is familiedat een van ons agterkleinkinders se kinders nie in volwassenheid gesterf het nie - alhoewel ons nou weet dat veertig en sestig jaar nie 'n seldsame verlies van 'n kind was nie. Ons kan bang wees vir bediende situasies wat by ons moeders baie skaars is: dat die fetus se water in die openbaar uitloop, dat ons nie ons sintuie kan beheer tydens die geboorte nie. Maar vir ons kan hierdie gevoelens definitief wees, so dit voel asof iemand anders wat ons kan sê, lekker sou wees, maar jy is nie normaal nie ... ander ly ook daaronder. Kom ons kyk wat ons kan onthou uit u goeie tienjaarrekening!
Die maag het 'n slap plek
Ek het die laaste derde van my avonture die meeste geniet, want my maag was destyds groot en dit was duidelik dat 'n baba van groot grootte binnekant groei. Wonderlike, met die hand gevang en onmiskenbare bewys dat ek 'n baba verwag, so wonderlik. Desondanks, selfs in die weke voor haar geboorte, het sy steeds 'n streek besoek, baie keer keer ek terug: Ek is met 'n groot buik gebore. Toe ek in die hospitaal skryf, wonder ek wat ek in die sitkamer soek. Ek huiwer om op my maag te wys dat hy duisend het. Maar tot op daardie stadium het niks gelyk aan die verligting van 'n spanspek nie. Alhoewel ek geboorte kon kry, het ek 'n klein wit muisie saamgebring. Gewoonlik het ek gesweet, ek was wakker en ek het dae lank die aaklige gevoel gehad dat my buik van kleins af verdwyn het. So vreemd soos dit was, in my huis tuis, was dit my mees algemene en frustrerendste vrees: soos dit blyk, is die hele saak nie waar nieEk is nie swanger nie, geen kind in my maag nie, net om van gesondheid te droom. Asof ek bang is dat hulle hierdie wonderlike sensasie, my groot buik en die klein kindjie waarmee sy so goed is, van my kan wegneem. Ek het skaars die ongeduld van die kleintjies waardeer wat uitsien om 'n baba te hê. En bowenal sou ek hierdie status lank wou uitbrei.
Ek kan nie 'n kind hê nie ...
Alhoewel ek nie angstig is nie, is ek by verskeie geleenthede 'n vervaaging wat in die eerste paar maande van borsvoeding van die baba verslap het, en dit het my 'n rukkie geneem om daar weg te kom. Een van die klein "snorre" mompel van die dermatoloog wat destyds angstig aan 'n aknee-adolessent gely het: "in so 'n hormonale toestand ... w lui, uit die palm), het die res 'n paar babas "gesien" terwyl hulle nog die geslagte ken. Geen aardse of aardse tekens het egter aangedui dat een van my kinders ooit gebore sou word nie. Hierdie twee dinge het so toevallig geklink dat - hoewel ek nogal 'n gek is - soms 'n sekere gevoel van vrees is: die goedheid van die dokter en die vriende is bewys Ek sal nie die kleintjie kan dra nie. Uiteindelik het ek my familie gerusgestel: sulke kinders is 'n bewys dat ek tieners haat, selfs in die lig van die gras.