Wat is Blockchain – is gerig
blok ketting (ook bekend as "die protokol van vertroue") is 'n verspreide registrasie tegnologie wat daarop gemik is desentralisasie as 'n veiligheidsmaatreël. Hierdie versprei en gedeel databasisse en rekords wat die funksie van die skep van 'n globale indeks vir alle transaksies wat plaasvind in 'n spesifieke mark het. Dit werk soos 'n grootboek, only in a public, shared and universal way, which creates consensus and trust in direct communication between two parties, that is, without the intermediation of third parties.
gepos inblog News
Volgende Posvolgende is gerig aksies
Voer 'n antwoord in syfers in: PressReader - Kuier: 2016-05-18 - ‘EK WENS MY MA KON MY NOU SIEN’
‘EK WENS MY MA KON MY NOU SIEN’
Ly­nel­le skit­ter op die plan­ke
Kuier - 2016-05-18 - FRONT PAGE - DEUR ER­NUSTA VAN WYN­GAARD
Die af­ge­lo­pe jaar kon loop­baan­ge­wys nie be­ter ver­loop het vir die Pa­sel­la- aan­bie­der, san­ge­res en te­a­ter-ak­tri­se, Ly­nel­le Ken­ned, nie. Dit is ver­al in die te­a­ter waar sy uit­blink en e­nig­een wat al na pro­duk­sies gaan kyk het waar­in sy speel, sal be­aam dat haar ta­lent on­mis­ken­baar is. Ly­nel­le (27) het die af­ge­lo­pe jaar be­to­wer in groot te­a­ter­rol­le soos dié in West Si­de S­to­ry waar­voor sy ’n F­leur du Cap­toe­ken­ning ont­vang het; Da­vid Kra­mer se Orp­he­us in A­fri­ca; La Bo­hè­me in Dis­trict Six, wat by die Suid­oos­ter­fees op die plan­ke was en Hei­di – Die mu­siek­bly­spel, ’n KKNK-pro­duk­sie. Maar met el­ke ap­plous, goeie re­sen­sie en selfs die we­te dat die le­gen­da­rie­se te­a­ter­ko­ning Da­vid Kra­mer spe­si­aal vir haar ’n rol ge­skryf het (dié in Orp­he­us in A­fri­ca), knyp sy haar­self, want die kruin van suk­ses wat sy nou in haar loop­baan be­leef, voel nog soms on­werk­lik. Maar wan­neer die gor­dy­ne ge­sak het en die lig­te ge­doof is, staan Ly­nel­le broos voor die re­a­li­teit – dat sy nie hier­die groot oom­blik­ke met haar ma, Chris­ti­ne, sal kan deel nie. (Chris­ti­ne is ver­le­de jaar aan kan­ker dood.) Dán proe Ly­nel­le die bit­ter­soet van haar le­we waar dit op die oom­blik is: Die soe­te ge­voel dat sy werk doen waar­voor sy lief is en daar­voor er­ken word; en die bit­ter, dat die vrou met wie sy dit die graag­ste wou deel, nie meer daar is nie.
Ly­nel­le veg el­ke dag ’n s­tryd teen die som­ber­heid wat haar soms wil oor­wel­dig. An­der tye oor­wel­dig dit haar wel en wil sy sul­ke tye nie op­staan nie en net bly lê en huil tot daar nie meer tra­ne oor is nie.
Maar dan is daar men­se soos haar bes­te vrien­din en huis­maat, Natalie Wil­li­ams, wat haar met gent­le sup­port weer op haar voe­te help, en haar kê­rel wat haar die no­di­ge ruim­te gee om te rou oor haar ma.
Op 5 Mei was dit die eer­ste her­den­king van haar ma se dood en Ly­nel­le sê sy kry nog swaar. Sy gaan nie ’n front van“al­les is fi­ne”pro­beer voor­hou en haar kwes­baar­heid weg­steek nie. Dis hoe­kom sy be­sluit het om ’n siel­kun­di­ge te sien om haar te help de­al met haar ma se dood.
Hier­oor is sy nie s­kaam nie, want sy het be­sef sy hoef nie al­tyd sterk te wees nie.
“Dit voel as­of ek die af­ge­lo­pe jaar vyf jaar ou­er ge­word het. Ná my ma se dood was ek in sur­vi­val mo­de en het nie reg­tig ge­de­al met dit nie. Ek het des­tyds ’n dek­sel op my e­mo­sies ge­sit, maar het ge­leer wan­neer jy dít doen, kom goed soos ’n boom­e­rang te­rug na jou toe. Dis hoe­kom ek met ie­mand gaan praat het, want dit (ie­mand se dood) af­fek­teer al­les in en om jou le­we,”sê Ly­nel­le eer­lik.
Kui­er het oor die ja­re al ’n paar keer on­der­hou­de met Ly­nel­le ge­voer en hier­die keer is daar de­fi­ni­tief iets an­ders aan haar. Sy glim­lag steeds en is die­self­de warm, vrien­de­li­ke mens, maar in haar oë is iets wat am­per soos siels­moeg­heid lyk. Dis nie ’n moeg­heid van die le­we in sy to­ta­li­teit nie, maar moeg van die seer wat die le­we soms bring en waar­van jy nie kan weg­hard­loop nie.
Ly­nel­le raak ook nie som­mer e­mo­si­o­neel in on­der­hou­de nie en ek het haar nog nooit ty­dens een sien huil nie, maar hier­die keer is dit an­ders. Voor ons ons­self kom kry, pik ons ’n paar tra­ne weg wan­neer Ly­nel­le sê:“Ek dink baie dae aan haar wat nie daar gaan wees as ek een­dag trou of an­der myl­pa­le haal nie.
“Baie men­se pro­beer ’n per­fek­te le­we uit­beeld, soos op so­si­a­le me­dia by­voor­beeld, maar die le­we kan aak­lig ook wees en ons moet dit sê! Ek sê nie ’n mens moet ’n pi­ty par­ty hou nie, maar ’n mens moet eer­lik wees oor hoe jy voel.”
Sy is nou op die punt waar sy nie om­gee om haar­self te stroop van e­nig­iets wat in die pad kan staan van haar he­a­ling pro­ses nie.“Te mid­de van my seer wil ek net oop wees. Ie­mand het een­dag vir my ge­sê,‘daar is nie s­terk­te in de­ni­al nie, maar s­terk­te in vul­ne­ra­bi­li­ty’,”ver­dui­de­lik Ly­nel­le haar re­des oor hoe­kom sy o­pen­lik is oor die feit dat sy nog leer om met haar hart­seer te de­al.
Wan­neer sy nou te­rug­kyk op die tyd voor haar ma se dood, wens Ly­nel­le haar ma het aan haar er­ken hoe seer sy ge­had het; hoe bang sy was; dat sy ook ge­voel het die le­we is on­reg­ver­dig vir wat be­sig was om met haar te ge­beur; vir die goed in haar kin­ders se le­we waar­op sy gaan uit­mis; en ja, hoe dit voel om dood te gaan.
Ly­nel­le sê haar ma het nooit oor e­nig­iets ge­kla nie, maar sy voel as haar ma bo­ge­noem­de aan haar er­ken het, sou dit vir haar“toe­stem­ming”ge­gee het om ook nie so sterk te wees nie. Dan sou sy ge­weet het dis ou­kei om kwes­baar te voel.
Dit gaan sta­dig, maar sy leer om met al­les te de­al. Ly­nel­le sê ’n mens kan die im­pak wat ’n ge­lief­de se dood op ’n ge­sin sal hê voor­spel nie, maar dat haar ma se dood vir haar, haar pa, Ralph (54), en boe­tie, Ra­ven (23), e­mo­si­o­neel na­der aan me­kaar ge­bring het.
Hul­le sien me­kaar nie baie nie om­dat hul­le al­mal be­sig is; haar pa met sy mees­ters­graad in te­o­lo­gie; haar broer met sy mees­ters­graad in in­ge­ni­eurs­we­se; en sy met haar te­a­ter- en Pa­sel­la- werk af en toe. Wat hul­le wel weet, is dat hul­le daar is vir me­kaar. Die an­der ding wat vir haar be­moe­di­gend is, is dat sy weet sy nie al een is wat al deur kan­ker van ie­mand spe­si­aals in hul le­we be­roof is nie.
Ly­nel­le sê sy het ook ’n k­lein bin­ne­kring, wat haar on­ge­loof­lik baie on­der­steun.
“Jy kom nie deur so iets op jou eie nie,” sê sy sag. Haar werk help haar ook, meen sy en sê dis juis in haar te­a­ter­werk waar sy haar kre­a­tie­we kant be­hoor­lik kan uit­leef en haar kan oor­gee aan die e­mo­sies.
Te­a­ter­werk is ook waar­in sy tans baie van haar e­ner­gie in­gooi. Dit is hoe­kom sy ook min­der op Pa­sel­la te sien is, sê Ly­nel­le, want sy weet som­mi­ge men­se won­der daar­oor.
“Te­a­ter­werk ver­ryk my, want ek kan men­se e­mo­si­o­neel raak en dit het ’n die­per be­te­ke­nis vir my. Te­a­ter slyp ook my acting skills, daar­om sal ek nie net aan­bie­dings­werk wil doen nie – ek moet my kre­a­tie­we kant ook uit­leef.”
Oor haar suk­ses­se is Ly­nel­le ne­de­rig en sê sy voel on­ge­loof­lik be­voor­reg om te kan doen waar­voor sy lief is en om te kan werk met die ka­li­ber men­se in die be­dryf waar­mee sy werk en wie se werk sy be­won­der.
TYD VIR HAAR­SELF
En ná al­les wat die af­ge­lo­pe jaar ge­beur het – die hoog­te­pun­te en haar laag­ste laag­te­punt – be­plan Ly­nel­le om bin­ne die vol­gen­de paar maan­de tyd vir haar­self te vat. Sy wil die Ca­mi­no-stap­roe­te tus­sen S­pan­je en Por­tu­gal al­leen én son­der ’n foon aan­pak. (Dit vat on­ge­veer ’n maand om hier­die stap­roe­te te vol­tooi en baie men­se doen dit om te re­flek­teer op hul le­we.)“’n Mens moet soms na jou­self kyk. Ek moet nou eer­ste my kop­pie vol­maak voor ek vir an­der kan gee.”
En met hier­die af­slui­ting van die on­der­houd, is haar be­ken­de glim­lag te­rug, maar met ’n nu­we wys­heid in haar oë.