Wat terapeute wens dat alle ouers geken het - sorg geeLees Meer
Hoof sorg geeWat terapeute wens dat alle ouers geken het
Een van die moedigste dinge wat ouers kan doen, is hulp om die gedrag van 'n kind te bestuur. Om te sê: 'Ek is nie seker wat om aan die gedrag van my kind te doen nie', is 'n eng ding om te erken. Maar die meeste gedragsversteurings en probleme met geestesgesondheid kan behandel word.
Hier is sewe dinge wat terapeute wens dat alle ouers weet:
1. Minderjarige foute met ouerskap sal u kind nie lewenslank skrik nie
Soms is ouers bekommerd dat hul foute 'n kind lewenslank sal laat skrik. Alhoewel daar beslis ouerskapkwessies is wat tot lewenslange gevolge kan lei, is die meeste klein foute redelik onskadelik.
In werklikheid is daar selfs navorsing wat wys dat u klein ouerskapfoute u kind kan help om veerkragtigheid op te bou. As u nie 'n belofte kan nakom nie, of as u 'n paar reëls tydelik ophou handhaaf, kan u kind leer hoe om ander mense se foute doeltreffender te hanteer.
Ouers huiwer dikwels om met dokters te praat oor enigiets anders as die fisieke gesondheid van die kind. Maar as u bekommerd is oor u kind se gemoedstemming of gedrag, is dit belangrik om die probleme met u kinderartse te bespreek. Dokters kan help om vas te stel of u kind verdere evaluering benodig ten opsigte van ontwikkelings-, gedrags- of geestesgesondheidskwessies.
3. Om hulp te kry beteken nie noodwendig medikasie nie
Soms huiwer ouers om hulp te soek vir 'n kind se gedragsprobleme of gemoedsprobleme omdat hulle bekommerd is dat hul kind medikasie kry. Terwyl medikasie een vorm van behandeling kan wees vir probleme soos ADHD, is daar ook baie ander behandelingsopsies beskikbaar. Speelterapie, kognitiewe gedragsterapie en oueropleiding is enkele van die maniere waarop u kind se probleme sonder medikasie aangespreek kan word.
Uiteindelik moet u self besluit of medikasie die beste by u kind is. Selfs as 'n dokter of psigiater u kind aanbeveel om medikasie te probeer gebruik, kry ouers die finale uitspraak oor die vraag of hulle die medikasie wil toedien of nie.
4. Om hulp te soek is nie 'n teken van swakheid nie
Om hulp te vra verg moed en is beslis nie 'n teken van swakheid nie. In plaas daarvan is dit 'n duidelike teken dat u die beste vir u kind wil hê. Of u nou evaluering soek om vas te stel of u kind 'n leergestremdheid het, of u aanmeld vir 'n ouerskapklas om u kind se buie te behandel, u gewilligheid om ondersteuning te soek toon u begeerte om u kind te help om sy grootste potensiaal te bereik .
5. U kind se skool hoef nie van terapie te weet nie
Ouers en kinders het die reg tot vertroulike behandeling. Die skool hoef nie noodwendig te weet of u kind met 'n terapeut vergader nie. Daar kan tye wees wat 'n terapeut aanbeveel om dit aan die skool te vertel, sodat die onderwyser van u kind kan help met die beplanning van behandeling, maar dit is die ouers se verantwoordelikheid om die besluit te neem oor die vraag of hy die skool moet betrek of nie.
6. Ouers se betrokkenheid by behandeling is belangrik
Ouers speel 'n aktiewe rol in die hantering van gedragsprobleme. Byvoorbeeld, eerder as om 'n kind woedebestuur tydens 'n weeklikse terapiesessie aan te leer, is dit meer effektief om die ouers te leer hoe om die kind te begelei. Aangesien ouers baie meer ure per week by kinders is as die terapeut, is oueropleiding dikwels die voorkeurmetode van behandeling. Soms beteken dit dat geskeide ouers, stiefouers en ander versorgers moet saamwerk om 'n kind te help.
7. Gedragsprobleme spruit uit 'n verskeidenheid probleme
U kind se gedragsprobleme beteken nie dat u 'n slegte ouer is nie. Gedragsprobleme kan spruit uit 'n verskeidenheid probleme, wat wissel van onderliggende gedragsversteurings en gestremdhede tot trauma en slaapprobleme in die verlede. Oueropleidingsprogramme kan dikwels effektief wees om ouers te help om alternatiewe dissipline-strategieë te identifiseer wat meer effektief kan wees in die behoeftes van 'n kind.