Illusie - wat dit is, tipes illusies - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
illusie - dit is 'n menslike persepsie van 'n onderwerp of verskynsel op 'n verwronge manier. Die begrip illusie het gekom van die Latynse illudere - om te mislei. Met ander woorde, die hoofoorsake van illusie is die gevolge van decepties van persepsie. Om hierdie bedrog te openbaar, om verkeerde dade van hulle verkeerd te verander, word die redes vir die illusie van sielkundiges bestudeer en onthul. Dit is ook 'n gewilde en nuuskierige onderwerp vir die gemiddelde persoon; dit is verwant aan speel met ons sintuie. Die bekendste, maklik omskrewe illusies van visie, is te wyte aan die eienaardighede van die oogstruktuur, oorskatting van grootte, verkeerde persepsie van beweging en kontras.
Wat is 'n illusie?
In die sielkunde is dit die vorming van 'n nuwe doelwit, bo-modale beeld in plaas van 'n beeld van 'n regte, regte onderwerp. Eenvoudig gestel, dit is wanneer 'n persoon een in plaas van 'n ander beskou.
Die begrip illusie word ook soms gebruik om die baie konfigurasies van stimuli aan te dui waaruit onvoldoende persepsie gebou word.
In sielkunde is illusie 'n verskynsel eie aan gesonde mense. Terwyl hallusinasies en delusies reeds deur psigiaters en psigoanaliste bestudeer word.
Wat is die doel van illusoriese persepsie, wat is die funksie wat aan hom toegewys word in die verstandelike werklikheid van die mens? Illusies ontstaan ​​om sommige onsekerheid te verwyder, om 'n omstrede situasie op te los. Soos die proses om die angs te beswaar, wanneer 'n persoon bekommerd is oor iets en soek na 'n verduideliking, 'n rede en die uitkoms van sy angs en vind hierdie voorwerp, dan kry die persoon deur middel van die gevormde objektiewe beeld deur die illusie 'n ordelike organisasie van die waargenome materiaal. Illusies speel dus 'n kompenserende rol, help om die onsekerheid, spanning en angs op te los as gevolg van die dubbelsinnigheid van wat gebeur. Selfs as die voorkoms van die objektiewe beeld negatief gekleur is, is die psige geneig om dit te skep, want dan is dit ten minste vir die persoon duidelik wat om te vrees, en jy kan voortgaan met aksie. Natuurlik sal optrede gebaseer op illusoriese persepsie foutief wees.
Die opkoms van illusoriese persepsie is ook te wyte aan sosiale. Nie een eksperiment is uitgevoer toe die oorspronklike persepsie van die onderwerp direk beïnvloed is deur die gedrag van die res van die mense nie en die oorgrote meerderheid van die vakke het hul skerpte van persepsie onder die druk van die samelewing verloor. Persepsieverdraaiing beïnvloed ons motivering, want, afhangende van begeertes en onbewuste aspirasies, kan vals beelde in 'n persoon vorm. Dit is ook belangrik verlede ervaring, wanneer 'n persoon op 'n sekere manier gewoond geraak het aan die persepsie van 'n bepaalde verskynsel.
Wanneer die stimulus verander, kan die beeld van die voorwerp dieselfde bly of verdraai word, wat veral tydens professionele vervorming waarneembaar is. Danksy gewoontes verminder 'n mens nie net tyd en hulpbronne om 'n bekende taak uit te voer nie, maar verloor hy ook die vermoë om dit lewendig, vars en heeltemal korrek te beskou, selfs met geringe afwykings van die normale gang van sake. Afhangende van die behoeftes, om hulle te bevredig, kan jy ook die verkeerde beeld van die voorwerp kry. 'N Voorbeeld hier is die mirage in die woestyn, wat gesien word as moeg en dors reisigers. Natuurlik word die aantal foute in die persepsie van die werklikheid ook beïnvloed deur die vlak van intellektuele ontwikkeling, omdat dit bekend is dat onkunde van sekere verskynsels aanleiding gee tot gerugte en legendes.
Beduidend betrokke by die skep van illusoriese persepsie en emosionele staat, in hartseer en vreugde in een prent, kan jy verskillende besonderhede en betekenisse sien. In die transformasie van beelde van die werklikheid, houdings, 'n beeld van die wêreld en semantiese formasies is betrokke. Interessant genoeg kan die eienaardighede van 'n persoon se illusies oor sy tipologiese kenmerke praat as 'n persoon, eienskappe van karakter, sielkundige toestand, selfbeeld, vatbaarheid vir suggestie, patologiese afwykings. Die verskyning van illusoriese persepsie kan ook beïnvloed word deur die aktualisering in die gedagte van die beeld van 'n beduidende ander persoon of die situasie van interaksie daarmee.
Na aanleiding van Karl Jaspers, sal ons hierdie soort illusies oorweeg.
Die eerste is die affektiewe wat verband hou met die emosionele toestand, meestal vrees. Byvoorbeeld, 'n meisie loop in die nag langs 'n donker stegie, haastig en pasop vir alles en sien in 'n donker hoek 'n maniak. Dit is egter net 'n asblik. Om die illusoriese persepsie te verdryf, is dit nodig om die voorwaardes van kontak met hierdie voorwerp te verbeter, byvoorbeeld deur nader te kom en dit beter te beskou, sal die meisie verstaan ​​dat daar geen maniac is nie. Sy sal dit egter nie doen nie, en illusoriese persepsie sal haar gedrag beïnvloed.
Die tweede soort is die illusie van aandag. Hulle kan vergelyk word met die illusies van die installasie, hulle het soortgelyke meganismes. Aandag kan verhoog of verminder word. Toenemende aandag verskyn ook dikwels in samehang met die emosionele toestand. Hulle ontstaan ​​dikwels wanneer hulle wag vir iets belangrik - 'n oproep, boodskap, aankoms van 'n persoon. Situasies van verminderde aandag is byvoorbeeld wanneer 'n moeg student in die nag vir 'n eksamen voorberei en een woord in plaas van 'n ander lees.
Die verbinding van die illusie met die installasie kan op 'n strokiesprent gewys word. Die sielkundige loop die straat af, sien die boek "Geestelike installasies" in die winkelvenster. Kom in, met 'n begeerte om deur te kyk en moontlik te koop, maar sien dat die boek Douglas Installasies genoem word.
En die derde soort - paradoksale illusies, hulle word ook paradydole genoem. Die naam kom van die Griekse woorde para - naby en eidolon - beeld. As voorbeeld van so 'n illusie kan ons 'n situasie gee wanneer 'n mens na 'n mat kyk, en in plaas van 'n patroon sien hy wat nie uitgebeeld word nie: diere, gesigte. Van die elemente van die prentjie bou hy iets anders, herstruktureer die prentjie. Sulke illusies word waargeneem deur mense met hoogs ontwikkelde verbeelding, in grensstate of met siektes.
Paradosiese illusies kan staties wees of beweeg - byvoorbeeld, in die patroon sien jy 'n trop galopperende herten. In teenstelling met ander illusoriese persepsies, is paradydole moeilik om te verdryf. As mens meer en meer kyk, sien die persoon die illusie net meer real. Dit is egter moontlik om 'n sekere punt van illusiwiteit te bereik, sodat u hierdie beelde van persepsie kan omskakel.
Die paradoksale illusies illustreer die oortuigendste dat die basis van die verwringings van persepsie die herstrukturering van die stelsel van intra-subjektiewe verhoudings is, wat Gestalt-sielkundiges goed verduidelik. Wanneer 'n ander vorm op die elemente van die tekening toegepas word, heroorweeg hulle die verband tussen die elemente, hulle kry 'n nuwe beeld, dit word ingebou in die stelsel van interdissiplinêre verhoudings. Byvoorbeeld, die vullisblik in die donker kant van die steeg, wat in plaas van 'n maniak in die verbeelding van die meisie was toe dit ondersoek is, is op dieselfde plek waar die maniak gesien en ook aangesteek is.
Illusies kan ook volgens modaliteit geklassifiseer word. Dit is moontlik om verbale illusies afsonderlik te skei. 'N Goeie voorbeeld van verbale persepsie kan gesien word in die werk van Lolita deur Nabokov. Humbert bring Lolita na die hotel toe, dit reën, die lantern bars - die gespanne atmosfeer, Humbert, dink die stem van 'n vreemdeling: "Hoe het jy haar uit?". Hy vra: "Verskoon my?". "Die reën het opgehou," sê die vreemdeling. En verder in die gesprek sê Humbert: "Sy is my dogter." "Jy lieg, nie 'n dogter nie," het hy weer die antwoord gehoor, het hy weer gevra. "Die reën het opgehou," sê die vreemdeling. Dit is 'n wonderlike illustrasie van wat ons hoor, wat ons wil of vrees om te hoor.