Die Edik van Fontainebleau - Nuut
Die edik van Fontainebleau
Titel: Allegorie op die intrekking van die Edik van Nantes deur Lodewyk XIV in 1685
Skeppingsdatum : 1685
Datum getoon: 1685
Afmetings: Hoogte 142 cm - Breedte 180 cm
Kontak kopiereg: Paleis van Versailles, Dist. RMN-Grand Palais / Christophe Fouin
Prentverwysing: 15-601764 / MV6892
Allegorie op die intrekking van die Edik van Nantes deur Lodewyk XIV in 1685
Herroep die Edik van Nantes
Op 18 Oktober 1685 verseël Lodewyk XIV die edik van Fontainebleau, waardeur hy byna negentig jaar se Franse uitsondering en verdraagsaamheid ten opsigte van die gereformeerde godsdiens binne die koninkryk van die Lys beëindig het. Deur die Edik van Nantes wat sy grootvader Henri IV in 1598 toegestaan ​​het, te herroep, beweer hy dat hy erken dat die bekering tot die Katolisisme - deels deur die dragonnades gedwing - die Franse protestantisme tot 'n oorblywende werklikheid verminder het. Hierdie politieke sowel as godsdienstige daad word in Frankryk gevier met 'n lofkonsert ten gunste van die herstel van die eenheid van geloof, al dra dit sterk by tot die konstruksie van die swart legende van Lodewyk XIV in Noord-Europa, waarheen tienduisende Hugenote-vlugtelinge gedurende die 1680's gestroom het.
Guy Louis Vernansal verkies om die herroeping van die Edik van Nantes in sy ontvangsstuk by die Royal Academy of Painting and Sculpture in 1687 te vier. Deur sy keuse neem hy deel aan die allegoriese beeld van die herroeping van die edik van Nantes.
Oorkom chaos en herstel godsdiens
Drie groepe organiseer die struktuur van die doek. Regs - dus in die edelste deel van die komposisie - sit 'n antieke gepantserde personeeldraer van Louis XIV met pruike. Leunend teen 'n massiewe argitektuur (kolomme en trappies), in 'n hewige houding en gedrape in 'n pers toga, sit hy op 'n troon en lig 'n dwingende vinger in die rigting van die edik van Fontainebleau. Hy word omring deur Vroomheid, wat sy hand na sy bors lig en die opregte geloof van die koning inspireer, en Justisie, wat die swaard swaai terwyl hy opgeneem is in die horlosie van 'n portier wat die ketterboeke gooi.
Verlig deur 'n glorie wat ook die koning bevoordeel, bied die waarheid die teks van die Edik van Fontainebleau aan en swaai die son (uniek as die waarheid), terwyl die bedekte geloof die kruis dra. Hulle neem die middelpunt van die komposisie in, in 'n verhouding wat beide komplementêr en simmetries aan weerskante van die kruis is. Godsdiens, met die pouslike tiara, lig die kelk en die gasheer, en herinner aan die wonder van die Eucharistie, die sentrale dogma van die Katolieke geloof. Hierdie simboliese groep lê 'n hallusinêre atmosfeer op wat in die heilige gehul is, waarin Lodewyk XIV die enigste wese is wat nie allegories is nie. Hy rig die blik op die verhoging van die siel wat die herroeping van die Edik van Nantes inspireer en daardeur versterk.
Die verslane "ketters" word deur allegories van ondeugde gesimboliseer en in die minder eervolle deel van die doek, onder en links, voorgestel. Hulle is gedompel in duisternis en wanordelike beweging soos die voorkamer van die hel. Geveinsheid haal sy masker af, Discord, 'n onverligte fakkel in sy linkerhand, draai in pyn, terwyl die rebellie, helm en toegerus met 'n swaard, na die vlamme jaag.
Die kontras in helderheid en die duidelike samestelling van die drie tonele (die eerste twee kommunikeer met mekaar, terwyl die derde deur 'n wolk gesluit word) beklemtoon die duidelike teenkanting tussen twee wêrelde: die ikonografiese interpretasie van Vernansal stel dus 'n beeld van Louis voor. XIV wat orde in chaos herstel, wat die duisternis van dwaalleer verdryf en 'n triomfantelike geloof vier omdat dit verbind is met die Waarheid.
Skryf ortodoksie om orde en wet te sê
Die 'sogenaamde gereformeerde godsdiens', soos die katolieke dit noem, word gelykgestel aan 'n opstand teen die koninklike gesag en teen die goddelike majesteit. Hierdie tema word baie gebruik in anti-protestantse diskoers, ondanks die lojale protes van die Hugenote. Enersyds steun die geloof en vroomheid die ontslag deur die koning; aan die ander kant, dié van die Protestante, het die misdaad van rebellie die Prins gedwing om teen sommige van sy slegte denkendes te handel. Vanuit watter perspektief u ook al ag, blyk dit dat die oorsaak van die ontslag aangehoor word en dat die herstel van die orde en die wet getuig van volkome legitieme en noodsaaklike koninklike optrede.
Deur die Edik van Nantes te herroep, bevestig Louis XIV sy plek van "Very Christian King" en illustreer hy die rol wat Bossuet aan die prins toegeken het, naamlik "om sy gesag te gebruik om valse godsdienste in sy staat te vernietig". Hy het 'n periode van progressiewe beperking van die vryhede van sy gereformeerde onderdane (sedert die 1660's) afgesluit, toe van openlike vervolging sedert die einde van die 1679's, en beweer dat hy terugkeer na tye voor die godsdiensoorloë. Die gevolge van die herroeping was egter skadeliker as voordelig vir die koninkryk: gedwonge bekerings het nie klandestiene godsdienstige gebruike, selfs die wapenopname aan die begin van die 18de eeu, verhinder nie.e eeu (die beroemde oorlog van die Camisards); ballingskap buite die koninkryk sou 200 000 Hugenote besorg het en die toesprake van Vauban of Ancillon aangevuur oor ontvolking en die ekonomiese ramp as gevolg van die herroeping (sonder enige werklike basis); die Europese anti-Franse koalisie het sterker geword ... Agter die goue liggies van die doek van Vernansal het die swart beeld van die Sonkoning gegryp.
Janine GARRISSON, Die Edik van Nantes en die herroeping daarvan. Geskiedenis van onverdraagsaamheid, Drempel, 1985.
Élisabeth LABROUSSE, "Een geloof, een wet, een koning? 'Die herroeping van die Edik van Nantes, Payot / Labor and Fides, 1985.