Volmaan 7 Julie 2009 | SkalkSkryf
Volmaan 7 Julie 2009
Julie 7, 2009 deur Joh
Diegene wat baie te sê het
is nie noodwendig wys nie.
Die wyse leef in vrede met die lewe,
vry van vyandskap en angs.
Dhammapada vers 258
Hoe word ons wys? Miskien is dit nie ‘n goeie benadering om te probeer om wys te word nie. Reken net hoe maklik mens ontstig kan word deur die gespartel om vreedsaam te wees, terwyl dinge natuurlik kalmeer as mens net die hart en verstand laat stil word. Wanneer ons na iets soek wat verlore is, kyk ons baie keer nie in die voor die hand liggendste plekke nie. Ons begin dalk daar, maar dan moet ons kreatief raak. Wysheid word nie blootgelê deur die gewoontes van strewe na plesier en vermyding van pyn slaafs te volg nie. Boeddhisme vertel ons dat wanneer ons pyn en teleurstelling op ons pad raakloop, ons kan leer om hulle met vaardige gewilligheid en bewustelikheid te hanteer, wat kan lei tot insig. Dieselfde geld ook vir geluk en plesier: sulke ervarings kan ons verfris en hernieu, maar sonder dat ons onsself daarin verloor.
Vyandigheid en angs is nie noodwendig hindernisse nie. Hulle kan ook leermeesters wees wat ‘n ruimer en wyser lewenswyse aandui.
Posted in Joh | Tagged Boedhisme, maanpreke, volmaan, wysheid | 2 Kommentaar
op Julie 8, 2009 at 7:42 vm Emil
Ek dink ons kan wyser word, nie noodwendig wys nie. Dit is steeds ‘n wordingsproses waar mens nooit die bestemming wysheid bereik nie – alhoewel baie voorgee hulle het.
Wysheid is nie dieselfde as intelligente woorde nie. Ek dink byvoorbeeld dat Dawkins slim is, maar nie wys nie; teenoor Hawking wat altwee is. Buddha was dalk nie nooodwendig slim nie, maar gewis wys. En die feit dat die mens ‘n eenvoudige spies kan vervorm tot balistiese missiele dui aan dat hierdie spesie inderdaad baie slim is, maar nie noodwendig wys nie.
Ek dink die strewe na wysheid sluit alles in: beproef alle dinge, maar behou die goeie. En as dit nou ook die gramskap van ons donker psiges insluit, en die behoud van die ego, dan seker daarmee ook angs, pyn en teleurstelling. Want hierdie dinge is, net soos die goed van die lewe, dít wat tot die menslike kondisie behoort. Dinge van die menslike gees (wat is tog ‘n goeie vertaling vir “human spirit”?), met sy vermoë tot liefde en genoegdoening, kreatiwiteit en deernis, hoop en moed. Al is ons die outeur van so baie ellende en boosaardige wreedhede, hebsug, konflik en barbaarshede – die goeie is steeds rede vir opwinding en optimisme. Iewers in hierdie besef, dink ek, is ‘n tikkie wysheid.
A person who does not think about life is like a stranger mapless in a foreign land, for one such, lost and without directions, any turning in the road is as good as any other, and if it takes him somewhere wothwhile it will have done so by the merest chance.
Maar ons weet dat blote toeval nog nooit “fate” oorrompel het nie.
op Julie 9, 2009 at 5:42 nm Louwie
Twee wyse manne het gespreek! Sela!
Is so. Om wys te word is `n reis, nie `n finale bestemming nie.
Word sommige mense wys gebore, of dalk net wyser as ander? Ek vermoed so. En die wat die saad van wysheid dra, word meer so deur die pyn (en die pret) van die lewe. Die ander bly soos hulle is? Die wat nie dink oor die lewe nie?