Voor ek met die storie begin wil ek net eers verduidelik hoe ek en Edge bymekaar uitgekom het. Dit is nou al twee jaar wat ek die Malawi en Zambië vakansie probeer reël en elke keer gebeur daar dinge wat maak ons verhinder om dit te doen. Ek post toe maar die trip op die forum met die hoop om mense te kry wat sou belangstel om dit mee te maak. Daarna PM Edge my toe en vra dat ons bietjie moet gesels. Die situasie was dat Edge alreeds sy Namibië vakansie vir 2018 gereël en uitgesorteer het. Hy maak toe 'n deal met my dat as ek saam met hulle Namibië toe sou gaan, hy en Vivian ons volgende jaar Malawi en Zambië toe sou vergesel. Nouja, praat toe met my vroutjie en sy was game daarvoor. Ek laat weet Edge die deal is aan en so begin ons oor die selfoon en met emails en whattsap korrespondeer. Edge stuur my sy toerplan en sê as daar plekke is wat ek graag wil sien buiten die wat op sy toerplan is, moet ek hom net laat weet. Ek trek toe die kaart nader met sy toerplan en begin die roete volg. Hoe meer ek die roete volg, hoe opgewonder raak ek. Bel toe vir Edge en vra of hy die Van Zylpas vir my kan inwerk. Ek het al so baie van die Van Zylpas gehoor en ek wou dit so graag doen. Edge het dit vir my ingewerk. So gaan die korrespondensie voort vir 7 maande en ons beplan en begroot vir die trip. Tussenin kry ek soos julle weet, die bakkie reg met die daktent, die laaistelsel, die krag en paar ander dinge.
Die pret is dat ek met die korrespondensie kon begin agterkom watter soort persoon Edge is en sê vir my vroutjie, hierdie ou is 'n perfeksonis, alles is in detail uitgewerk. Ons sal maar moet leer om mekaar aan te pas.
Hulle hou dit ongelukkig nie daar aan nie en ons moes maar die pad daarsonder vat. Ons is via Haksteenpan na Rietfontein grenspos, waar ons vinnig sonder problem kon deurkom. By Aroab maak ons die tenk vol teen R12.30 'n liter. Ek het nie dadelik geregistreer dat daar nie 95 oktaan was nie en die joggie gooi toe 93 oktaan in. Toe ek dit opmerk was dit te laat en buitendien was daar nie 95 oktaan nie. Die grondpaaie in Namibië is oor die algemeen mooi, al is hulle lank. So halfpad tussen Aroab en Koes draai ons af op die D503 pad en na 'n ruk begin ons duinpaaie te ry. Eers toe ons by Kalahari Sand kampplek kom sê Edge vir my dat ons die Kalahari duine gery het. Ek het dit egter so geniet sonder dat ek geweet het dat ek die Kalahari duine ry.
Dit was die eerste kersie op die koek van die trip. Omdat daar niemand op die perseel was by wie ons kon betaal nie, slaan ons toe maar kamp op. So met die loop van die tyd gesels ons en Edge stel voor dat ons, in plaas van Gobabis toe te ry, deurdruk Windhoek toe om te kyk of ons die onderdeel vir die radio kan kry. Om die waarheid te sê, dink ek, waarvoor wil ons nou met ‘n radio sukkel, ek is buitendien doof en sal nie lekker oor die radio kan hoor. Maar wat, as dit vir Edge belangrik is, dan doen ons dit maar. Ek het egter duidelik tydens die trip agtergekom hoe noodsaaklik 'n radio op hierdie ver paaie in die uitgestrekte land is.
Die kamp afslaan gaan net al hoe beter, vat so 'n uur nou. Nou ry ons Ruacana toe en dit was die mees vervelige pad gewees want van Oshivelo na Ruacana is dit kort-kort 60 km zone wat my mal gemaak het. Ry nou net lekker dan kom die bordjie wat sê 80 km spoedbeperking en nie lank daarna 60. Dan ry jy so vir 'n ruk en dan kan jy 80 ry en na so 'n ruk 120. Net sodra jy lekker ry dan kom die bordjie weer met sy 60 en 80, en dan weer 80 en 120. So gaan dit aan tot by Ruacana. Alhowel ek nog nooit by Ondwanga en Oshikati was nie, weet ek net uit die vertellings dat dit groot militêre basisse was in daardie wêreld in die ou Suidwes. daar was ggen teken daarvan behalwe die lughawe by Ondwanga wat nog staan. Mens sou nooit kon dink dat die Grensoorlog plaasgevind het 25 jaar terug nie. Wat ek ook toe agtergekom het is dat die swart mense in daardie land geen wrok het teenoor die blankes van wat daar gebeur het nie. Almal is vriendelik en behulpsaam. Laat jou welkom voel. Uit hulle eie uiy praat hulle mooi Afrikaans met jou. In elke geval, Ondwanga en Oshikati is in 'n baie moerasagtige wêreld geleë maar dit was baie droog toe ons daar was. Een van my hoogtepunt sou wees om die Ruacana valle te sien in sy volle glorie. Ek was maar teleurgestel vir een ou enkele stroompie wat daar geval het. So, ons het maar net in die verkeerde tyd daar gekom, Namibië beleef toe maar een van sy droogste jare. Intersante stories wat Edge vir ons vertel het van Ruacana gedurende die Grensoorlog. Daar by die afkeerwal wat die water deur die tonnel lei staan ons ook in Angola sonder dat ons deur die doeane gegaan het.
Maak die tenk weer vol en natuurlik het ek nog nie die petrol gebruik wat in die jerrykanne was nie. Slaap by oor by RuacanaEha Camp teen R140 pp. Maar 'n klein vaal ou dorpie, hoofsaaklik vir die werknemers van NamPower.
Baie lekker Hennie. Lyk asof julle baie lekker gery het. Interesant om te lees van die jerrykan wat jy verloor het. Ek het ook amper a jerry kan verloor op die prado se dak. die knip het gebreek en toe ek 300 km later kyk toe le hulle skuins in die bracket soos hulle geskuif en geskud het. Nie te min ek moes hulle van daar binne in ry omdat die bracket nie meer hulle kon vashou nie.
Nouja, vroeg op en kamp afslaan, is ons nou reg vir die dag, 'n lang dag. Gaan die Van Zyl Pas doen. Pragtige wêreld, anders as die vorige dag se trip wat ons langs die Kunenerevier gedoen het. By Okongwati draai ons heeltemal wes en was die wêreld nie besaai met klippe en klippe en klippe en sand en nogmaals met klippe. Al wat ek moes doen, is om Nesquick en melk te drink en dan het ek sommer my melkskommel gekry. Wat 'n geskuddery was dit nie. Daar tussen Etengwa en Otjitanda is daar ook 'n pas wat nie naam het nie wat ons eintlik voorberei het vir die van Zyl pas. Daar het ek die bakkie seergemaak deur oor twee groot klippe te ry waarna ek nie kon beweeg nie Die "step board" opgefrommel, met 'n gesukkel om daardie twee klippe bietjie geskuif, kon ek toe daar uit manufeer met Edge se hulp. Daarna het ons lekker gery tot waar ons op 'n hoogte gekom het waar mens dan so uitkyk oor die Marienfluss (in Duits beteken dit Marie se rivier) se vlakte.
Die Marienfluss is ook 'n storie op sy eie. Die stink[laatpad is een van die ergste wat ek al gery het. Ek sê mos altyd, moenie 'n nuwe pad maak nie, spaar die natuur. Maar hier sien jy sommer tien paaie langsmekaar soos die mense dit maak om die sinkplaatpad te kan vermy. Nouja, hoe hard ek probeer, ek kon later nie nie meer dit uithou nie en begin somme 'n nuwe pad te maak. So kom ons toe uit by Kunenerivier se Gemeenskap kampeer terrein. Nie 'n eersteklas kampplek nie maar dis oraait om daar te oornag vir een aand. Doen maar gewoonlik die nodige goed en die weer was ook lekker warm. Ons is darem hoog bo in die noorde. Dit is ook waar Edge begin kla oor sy klas wat nie lekker is nie maar ons kan maar aangaan. Die koste vir die kampplek was R100 pp.
Weer 'n stuk van Marienfluss so tussen die Hartsmansberge is ons toe deur na die vlaktes waar al hierdie dromme is wat so gekleurd is, die Rooi drom, die Blou drom, die Oranje drom en die Groen drom. Van daaraf ry ons toe af al so langs die grens van die Skedelkuspark. Ook van die mooiste landskappe in Namibië is daar te vinde. So kom ons toe by Marble kampplek aand en weereens verstaan ek hoekom Edge so graag wil hê dat ons vroeg moet ry. Weer was ons gelukkig om die laaste staanplek te kry. Doen maar die nodige ding om ons self in te rig vir die nag. Koste vir die nag was R100 pp. Lekker warm weer gehad. Ook het Edge genoem dat hy graag 'n spesifieke roete wil ry die volgende dag om 'n kortpad te kan ry en sodoende dan paar uur spaar om by die volgende dag se kampplek by Opuwo te kan kom.
Word wakker met hierdie vreeslike wind wat nog steeds waai. Wat 'n stryd was dit nie om die daktent af te slaan nie. Nadat die tent op sy plek is in die boks sien ek die papwiel. Spaarwiel uit en ruil die bande met hierdie vreeslike wind wat so waai. Stop by Palmwag oor om petrol in te gooi en loer so op die sementblad onder Edge se bakkie om te kyk of ek iets fout kan sien. Enigste afleiding wat ek kon maak is dat die daar 'n solenoid is wat vassit in die briekvloeistof se pyplyn. Was ook nie 100% seker nie. So net uit Palmwag oppad Swakop toe, stop ek en Edge en praat oor die ding dat as ons op Swakop is gaan on verseker nie weer opry om ons roete klaar te ry nie. Ons moet eerder Kamanjab toe gaan wat 'n bietjie van 'n ompad is maar tenminste is ons nog noord van die plekke waar ons graag wil gaan. Draai toe maar om en gaan Kamanjab toe. Redelik vroeg daar aangekom, kry die enigste motorherstelwerk plek wat groot area bedien in daardie wêreld. Ja hulle kan ons help maar die parte wat van Otjiwarongo afkom sal eers vroeg die volgende oggend daar wees. Ek het toe sommer my spaarwiel laat regmaak en wou toe sommer die een gasbottel wat so gelek het opvul maar die ou wys my toe dat dit nie moontlik is nie omrede die valve gelek het waar mens die bottel moet opvul. Doen so paar inkopies en maak sommer die tenk weer vol. Gaan toe na Oppikoppie kampterrein so op die hoogte van die dorp. So het ons maar die res van die dag daar gespandeer en dit maar lekker rustig gevat. Pragtige kampplek, elke staanplek het sy eie lapa met elektrisiteit en was geriewe. Ablusieblokke gerieflik naby en pragtig. Koste was R150 pp.
Volgende oggend maar altyd dieselfde storie, tent afslaan, oppak en vroeg ry. Ry die Omerururivierbed, die eerste twee derdes is nou regtig pragtig maar die laaste derde was dit baie droog en waar mens ookal ry is dit net stof. Op 'n staduim gaan mens weg van die rivierbedding waar mens dan later oor die droë damwla ry. Net daarna draai mens af na die westekant toe oppad na Hentiesbaai. By die grootpad tussen die Skedelkuspark en Swakop draai ons toe op noord se kant toe na Namibië se eie Dooie See. Omtrent so 70/80 kilometer draai mens weer in na die binneland se kant toe. Daardie stukpad so ongeveer 30 kilometer is nou 'n stuk rowwe pad wat mens nou laat wonder of dit nou regtig die moeite werd is om die Dooie See te wil sien maar ons druk nou maar deur. Daar aangekom, uitgeklim om lyf bietjie uit te rek na die rowwe ry, stap ons nou af na die Dooie See. Nie baie groot nie, so omtrent kwart van 'n rugbyveld, in 'n druppel vorm. Lê ook so half in 'n gat so omtrent 15 meter diep. Nou staan ek daar en wonder hoe dapper moet ek nou wees om in te wil gaan. Water ysig koud en dit was winderig ook. Mens kan nogal lekker koud kry as jy met nat lyf in die wind staan. Ek wik en weeg nog, moet ek of nie toe Sonja vir my sê "once in a lifetime". Dis waar, ons ry so vêr, vir wat. Daar trek ek toe maar my klere uit en net in my PT broek gaan ek baie stadig in. Nouja, die water was donders koud. My omtrent 5 minute gevat voordat ek besluit, nou sak ek vinnig in en bly daar onder tot ek gewoon is aan die koue water. Maar net so vinnig wat ek afsak, net so vinnig skiet ek uit daai water soos 'n prop. Wat 'n gevoel was dit nou nie, die uitskiet. Nou lekker nat, sak ek maar stadig af en bly daar so 'n rukkie in die yskoue water. Nou een ding wat ek moet sê, ek kon nog nooit in my hele lewe op die water dryf nie, ek sink net. Wat 'n gevoel was dit nie toe ek stadig agteroor lê en begin drywe. Maak nie saak wat jy doen nie, jy sink net eenvoudig nie. Dit was nou vir my 'n ervaring gewees om te kon drywe op die water. Ander intersante ding gebeur ook nou hier. Nadat ek my afgedroog het, klere aangetrek en uit die gat kom, kom Edge na my toe en sê hoe lyk hierdie klip vir jou en hoe lyk daardie een vir jou. Nouja, van daardie dag tot met die einde van die trip, help Edge my om klippe op te tel. Weer met die rowwe stuk pad terug na die grootpad waar ons toe afdraai Swakop toe. Swakop is ook nie meer die ou Swakop wat ek geken het nie behalwe dat die ou deel van die dorp nog mooi is. Doen so paar inkopies, koop pizzas vir aandetes, eet lekker roomys en ek koop blykbaar die laaste twee appelsnchapps in Namibië want dit word nie meer gemaak nie Loop bietjie rond in die dorp ens, ens. .Kamp oor by Alte Brucke Resort teen R150 pppn vir twee aande, pragtige ablusieblokke - elke staanplek het sy eie. Hoe het ek nou nie die stort geniet nie want nêrens was daar 'n koel luggie wat deurgetrek het nie. Ek is nou maar vol nonsens as dit kom by nat word en koel luggie.
Lekker lees ek nou aan die toer. Dankie Dowe Koos, nou wag ek vir die laaste deel. Ek ken vir Edge, sy toere is almal presies uitgewerk . Het al baie tips by hom gekry.
Hierdie oggend het ons besonder vroeg opgestaan want 'n lank dag lê voor vir ons want ons gaan die Khanrivierbedding doen. So sewentig kilometer na Windhoek se kant is daar 'n stasie met die naam Trekkopje. Daar draai ons af suid na die Khanrivier se kant toe, pragtige roete. Skaars was ons in die rivierbedding, kry ons hierdie hindernis wat Edge die "chute" noem. Soos julle al weet teen hierdie tyd kan ek klippe nie uitlos nie. As mens op 'n trip gaan is jou voertuig swaar gelaai en soos die dae aanstap raak jou voertuig soort van ligter soos mens die goed gebruik wat jy ingepak het. Maar in my geval word dit net weer swaarder soos ek klippe inpak. Nou juis by hierdie "chute" sien ek 'n intersante klip, so pienkerig, so groot soos 'n menskop. Nou staan ek daar en wik en weeg of ek hierdie groot klip moet vat of nie. Intussen dra Edge ook klippe aan wat ek moet besluit, wil ek dit hê of nie. Ek kan maar net nie mooi of intersante klippe weerstaan nie. Dog by myself, ek moet nou nie die bakkie gaan staan en oorlaai nie. Net voor ek inklim om hierdie "chute" aan te pak, besluit ek tog maar om hierdie groot pienk klip op te laai.Wil amper sê dit het langer gevat om daar deur te kom as by die Van Zylspas, niks "scary maar tricky". Mens kan dit seker vinniger doen maar dan gaan jy jou voertuig lelik seermaak. Uiteindlik is ons daar deur en die res van die rivierbedding is asemrowend. Die Khanrivier loop later in die Swakoprivier maar net 'n entjie na dit by Goanikontes is ons daar uit na die Maanlanskap en Welwischia vlaktes. Eintlik maar 'n vervelige pad want daar is niks nie en baie sinkplaatpad. By die Welwischia vlaktes lê hierdie besonderde plante die wêreld vol. Vandaar is ons toe weer terug Swakop toe. Het ook gaan uiteet by The Tug restaurant, ek persoonlik dink nie veel van die kos nie alhoewel dit intersant was om in die brug van hierdie Danie Hugo sleepboot te eet. Daardie aand bespreek Edge en ek oor die volgende dag se trip onder andere die Spreethoogtepas. Blykbaar een van die steilste pas in Namibië. Vir my klink dit na 'n lekker uitdaging.
Ontwetend staan ons op en pak op dat hierdie die langste dag gaan wees van ons hele toer. Van Swakop, is ons na Bluttkoppe en Rock Arch, dan verder deur die Ganabvlaktes na die Khomas hooglande waar die Naukluft canyon is. Hier draai ons toe af na Henno Martin gedenkteken wat 'n besonderde man was wat saam met sy vriend vir twee en 'n half jaar in die canyon gebly het sodat hulle nie na die interneringskamp geneem kan word nie gedurende die Tweede Wêreld Oorlog. Vir my was dit nog 'n kersie op die koek. Juis daar naby hoor Edge by ander mense dat die pad na Solitaire baie sleg is en besluit toe om 'n ompad te vat. Vandaar is ons toe oor die Gamsbergpas via Isabis na die Spreethoogtepas kampplek. Hoe later hoe kwater, net na ons oor die Gamsbergpas is begin dit donker raak. Soos julle al weet, ek hou nie daarvan om in die donker te ry nie. Iewers by Isabis laat weet Edge oor die radio, hy het 'n papwiel. Sorteer dit gou uit maar die son begin stadig wegraak daar agter die berge. Edge ry toe redelik vinnig vooruit om solank te kyk of hy vir ons staanplek kan kry by Spreethoogte. Ek sit toe die bakkie se ligte aan en so met die ry kom ek agter maar die bakkie se ligte is maar powere. Wil net bysê dat vir die eerste keer in 'n lang tyd dat ek in die donkerte moet ry waar daar geen lig is nie. Die ligte was rêrig so swak dat ek maar die res van die pad teen dertig kilometer per uur aankruie. Ons kom toe daar by Namibgrens kampplek en ek sê vir Edge oor die radio, kom ons kamp hier, maar nee, hy is toe al klaar by Spreethoogte kampplek en ek moet kom. Nou kruie ek maar aan en kom toe op hierdie hoogte aan waar die Spreethoogtepas begin. Net daar skop ek vas en besluit om nie verder te ry nie met my swak oë en swak ligte van die bakkie. Op die einde moes Edge maar toe terugkom na my toe om die bakkie af te vat na die kampplek met die pas af. Eerlikwaar, ek sou dit nie kon doen nie. Een ding weet ek, as ek weer by die huis is, moet ek vir my ordentlike ligte kry en sommer ook spotligte. Nouja, dis na agt, dis koud en die wind waai. Slaan die tent op en terwyl Sonja kos maak, doen ek so paar goedtjies, onder andere moet ek hierdie groot pienk klip net op 'n beter plek sit. Dit het by die watertenk se uitlaatpyp met die klep gelê en ek was bang dat die klip met die rond rollery die klep kan beskadig. Haal die klip uit en sit dit daar neer by die ablusieblok se stoep neer. Raak toe besig met ander dinge, was op na ete en ons is toe vroeg in die bed.