Die doel van hierdie artikel is om aan te toon dat "The possibility of an island" (2005), die jongste roman van die omstrede Franse skrywer, Michel Houellebecq, 'n verskeidenheid sogenaamde marginale genres, soos wetenskapsfiksie, apokaliptiese en utopiese geskrifte asook profesiee rondom die nuwe millennium, gebruik om die millenniumprojek van "Atomised" (2001) te bevraagteken en voort te sit. Laasgenoemde roman, waarvan die oorspronklike Franse weergawe in 1998 gepubliseer is, ondersoek op 'n verbeeldingryke manier die gelydelike totstandkoming van 'n nuwe orde tydens die nuwe millennium, naamlik die van 'n nuwe mensheid geproduseer deur kloning. In "The possibility of an island" verander hierdie utopiese konstruk op ondubbelsinnige wyse in 'n distopie. Hierdie roman voeg 'n dubbelslagtigheid toe tot die apokalipse geteken in "Atomised": die einde was nie die ware einde nie, maar net die begin van 'n nuwe intermediere fase. Hierdie analise van Houellebecq se romantegnieke is gebaseer op teoretiese beskrywings van die genres waarop sy twee romans berus, asook op narratologiese konsepte ontwikkel deur Roland Barthes en Gerard Genette. Die artikel kom tot die konklusie dat Houellebecq se gebruik van marginale genres hom in staat stel om die huidige samelewing te bevraagteken en die gevolge van wetenskaplike navorsing op toekomstige generasies te ondersoek.