(MW 215). ’n Mens sou dus kon beweer dat Dot Serfontein as literêre moeder ’n bepaalde soort voorbeeld skep waarby haar dogter dan aansluit met sekere gedigte in haar oeuvre en waaruit die vertaalprojek in Met woorde soos met kerse moontlik gespruit het. Toon van den Heever is deur Mardelene Grobbelaar as “dekadent” geïdentifiseer in haar doktorale proefskrif, Die Bose Skoonheid, nes sy, ook suiwer literêr-wetenskaplik, Eugène Marais, Leipoldt, en J.F.W. Grosskopf as eksponente van die Dekadentisme uitgewys het. Ek post partykeer kos op Instagram wat mooi lyk maar dan hou ek nie werklik so baie daarvan nie. 🙂 Die verhaal in die boek eindig by ‘n tuiskoms in Kaapstad 33 jaar later. ‘n Voltooide siklus? In die afdeling “Die onsigbare sprong” val die klem op die sprong van mens na mens, na die self, en na die natuur. ŉ Uitsonderlike gedig is die beknopte dog veelseggende “[S]arkofaag” (126) waar die spreker weer ŉ kind word wat in die donker skuur uitgestrek op ŉ lusernbaal lê, betower deur die “skerp spies van die sonlig/ wat netjies deur ŉ roesgaatjie/ in die sinkdak pas”.