Volund - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Völund is 'n mitiese smidgod van die Nordiese en Germaanse volke, wie se skokkende en wrede wraakverhaal in die Völundarkviða, 'n gedig in die Poëtiese Edda. Hy is intiem verwant aan Weyland (ook gespel Wayland, Weland en Watlende), die smidende god van die Anglo-Saksiese godsdiens wat saam met die Saksiese setlaars uit Brittanje gebring is, hoewel die presiese verband met die Nordiese weergawe (of dit nou direkte ekstrapolasie of sinkretisme is) onduidelik is.1
Norse Mythology is bekend vir sy ryk tapisserie van kleurvolle verhale, gedenkwaardige karakters, heldhaftige opofferinge en epiese gevegte. In die geskiedenis van Noord-Europa het hierdie versameling verhale betekenis en doel aan beide die Skandinawiese volke en die Noord-Germaanse stamme vir baie eeue gebring. Alhoewel die spirituele aanleg van die Noorse mitologie, soos feitlik die hele menslike geskiedenis self, gewelddadig is, oorlog en menslike opoffering verheerlik, het hierdie streek nou 'n leier geword van vrede en ontwapening op die internasionale verhoog.
Völund in 'n Noorse konteks
As figuur in die Noorse mitiese korpus, behoort Völund tot 'n komplekse godsdienstige, mitologiese en kosmologiese geloofstelsel wat deur die Skandinawiese en Germaanse volke gedeel is. Hierdie mitologiese tradisie, waarvan die Skandinawiese (en veral Yslandse) subgroepe die beste bewaar word, ontwikkel in die periode vanaf die eerste manifestasies van godsdienstige en materiële kultuur in ongeveer 1000 B.C.E. tot die veroudering van die gebied, 'n proses wat hoofsaaklik plaasgevind het tussen 900-1200 C.E ... 2 Die verhale wat in hierdie mitologiese korpus opgeneem is, toon 'n verenigde kulturele fokus op fisieke bekwaamheid en militêre mag.
Binne hierdie raamwerk postuleer die Noorse kosmologie drie afsonderlike "clans" van gode: die Aesir, die Vanir en die Jotun. Die onderskeid tussen Aesir en Vanir is relatief, want daar word beweer dat die twee vrede gemaak het, gyselaars omgeruil het, met mekaar getrou het en na 'n langdurige oorlog saam geheers het. Die grootste divergensie tussen die twee groepe is in hul onderskeie invloedsareas, met die Aesir wat oorlog en verowering verteenwoordig, en die Vanir verkenning, vrugbaarheid en rykdom.3 Die Jotun, aan die ander kant word dit gesien as 'n algemeen malefiese (hoewel wyse) ras van reuse wat die primêre teëstanders van die Aesir en Vanir verteenwoordig het.
Völund, in die semi-gelyknamige verhaal uit die Poëtiese Edda, is 'n interessante karakter. Aan die een kant blyk hy 'n (taamlik immorele) mens te wees wat bloedige wraak op 'n martelaar maak. Aan die ander kant bevat die mitiese en argeologiese rekord enkele elemente (hieronder bespreek) wat 'n goddelike herkoms impliseer. Hy is in elk geval een van die meer dubbelsinnige (en dus intrigerende) karakters in die Nordiese mite.
Völund se verhaal, wat in die Völundarkvitha afdeling van die Poëtiese Edda,4 is 'n koue verhaal van ontvoering, verraad, verkragting, moord en wraak. Dit begin in die huis van drie bachelor-broers, Völund, Egil en Slagfiðr (Slagfid / Slagfinn), wat een nag uithaal om net drie valkyries teë te kom wat by die rivier vlas draai. Nadat die jong meisies hul swaantakke verwyder het (en dus nie in staat was om weg te vlieg nie),5 die broers kruip op, gryp hulle en bring hulle terug na hul huis, waar hulle hulle as vrouens geneem het. Na nege jaar het ''n verlange na die stryd oor die Valkiere gekom, en ... hulle het gevlug.'6 Toe die broers daardie dag van die jag af terugkeer huis toe, vind hulle hul verlate:
Völund huis | van sy jag af gekom het,
Van 'n vermoeide manier, | die weerwyser boegmaker,
Slagfith en Egil | die saal leeg gevind,
Uit en in het hulle, | oral op soek na Egil | na Olrun,
En Slagfith suid | om na Swan-Wit te soek;
Völund alleen | in Ulfdalir gelê.7
As die enigste memento wat die hartgebroke Völund van sy geliefde gehad het, was haar goue ring, het hy tuis gebly en replika gebou nadat hy dit replika gemaak het, en geleidelik meesterlike metaalbewerkings- en smede-vaardighede ontwikkel.
Rooi goud wat hy gevorm het met die mooiste juwele,
En ringe het hy gespan | op toue van bast;
Dus vir sy vrou | hy het lank gewag,
As die regverdige huis is mag na hom toe kom.8 Völund se smede in die middel, Nidud se dogter aan die linkerkant, en die dooie seuns van Nidud wat aan die regterkant van die smid versteek is. Tussen die meisie en die smede kan Völund gesien word in 'n arendstapel wat wegvlieg. Van die Ardre-beeldsteen.
Kort daarna het verhale van Völund se vaardigheid in metaalwerk die gehoor van koning Nidud, die plaaslike soewerein, bereik. Die koning, wat die vaardighede wou gebruik om sy eie grotes te gebruik, het die smid ontvoer, sy swaard en ringe gesteel en hom op 'n eiland gevange geneem. Om seker te maak dat sy nuwe aanklag nie kan ontsnap nie, het Nidud Völund gehamer (wat hom kreupel en nie kon loop nie). Daar is hy gedwing om items vir die koning te smee. Weyland se vrou se ring is aan die koningsdogter Bodvild toegegee, en die ongeërgde monarg het die swaard van Weyland aangehou en gedra.
Uitbeelding van die hamstrung-smid Weyland aan die voorkant van die Franks Casket.
Völund, wat in sy gevangenis op die eiland vasgevang was, het weinig anders om te doen as om wraak te neem. Eerstens lok hy die twee jong seuns van koning Nidud na sy eiland:
Völund het gesê:
"Kom, alleen, | kom die volgende dag,
Goud aan julle albei | sal dan gegee word;
Vertel nie die slavinne nie of die manne van die saal,
Vir niemand sê | dat jy my gesoek het. "
Vroer het broer | na broer bel:
'Laat ons vinnig gaan | die ringe om te sien.' Hulle kom op die bors, | en hulle het na die sleutels gesoek,
Die boosheid was oop as hulle binne gekyk het;
Hy slaan hul koppe af, | en hulle voete het hy weggesteek
Onder die sooty | bandjies van die blaasbalk.9
Nadat die jeugdiges onthoof is en hul liggame weggesteek het, kon Völund voortgaan met sy plan. In die volgende fase, soos 'n geslagsomgekeerde weergawe van die verhaal van Procnê en Tereus,10 hy maak juwele uit hul oë (wat hy aan die koningin voorhou), kelkies uit hul skedels (wat hy vir die koning gee), en borsspelde uit hul tande (wat hy aan die prinses aflewer). As hy sy bose doelstellings bevorder, oortuig hy later die jong prinses om hom op sy eiland te besoek, waar hy haar sintuie met vergiftigde bier bedwelm en verkrag. Sy wraak voltrek, Völund beduie met 'n swaanmantel en vlieg na die koning se slaapkamer om te gloei:
"Soek die smid wat jy opgestel het,
U sal die blaasbalk vind | met bloed besprinkel;
Ek slaan die koppe af van albei u seuns,
En hul voete onder die roet | Ek het my bandjies weggesteek. "Hulle skedels, een keer weggesteek | aan hul hare, het ek geneem,
Stel dit in silwer | en hulle na Nithuth gestuur;
Juwele vol kermis | uit hul oë het ek die mode gemaak,
Aan die vrou van Nithuth (Nidud) | so wys het ek hulle gegee. 'En van die tande het ek gewerk
'N Borsspeld, Ek het dit aan Bothvild gegee;
Nou groot met kind | gaan Bothvild,
Die enigste dogter | julle twee het dit ooit gehad. 'Nithuth het gesê:
"U het nooit gepraat nie | dat dit my erger kan seermaak,
Dit het my ook nie gemaak nie, Völund, | bitterder vir wraak;
Daar is niemand so hoog nie van jou perd af om jou te neem,
Of so 'n slinkse boogskutter | soos om jou te skiet,
Terwyl dit hoog in die wolke is u koers neem u. "11Daarmee het die donker antihero gevlug en die verdwaasde koninklikes tot hul smart en verlies oorgelaat.
Lag Völund | opgestaan,
Maar in hartseer gelaat | Nithuth het gesit.12
Terwyl die ontstellende verhaal van Völund bloot 'n verhaal van menslike verdorwenheid blyk te wees, kan sekere godsdienstige elemente daarin gesien word. Eerstens word daar gereeld na die smid verwys as "prins van die álfar (elwe) "en" landgenoot van die álfar,"wat lyk of hy sy plek binne hul geledere voorstel.13 Tweedens impliseer die tekstuele getuienis ook 'n soortgelyke skakel as die Völundarkvitha word tussen twee mitologiese gedigte geplaas (Thrymskvida en Alvíssmál) in die Codex Regius weergawe van die Poëtiese Edda - wat vreemd is, aangesien die teks in twee dele verdeel is: 'n mitologiese en 'n heldhaftige gedeelte.14 Hierdie plasing maak dus 'n berekening van die godheid van die sentrale karakter. Derdens (en mees eksplisiet), word elemente van die verhaal in die Germaanse aangetref Thidreks Saga, wat baie van dieselfde gebeure bevat as die Völundarkvitha, maar begin deur Velent (Völund) te beskryf as die seun van 'n reus wat die smede-kunsvlyt by twee dwerge geleer het.15 Vierdens word die mitologiese belang daarvan getuig deur die vele argeologiese leidrade tot die alomteenwoordigheid van die mite, vanaf sy teenwoordigheid op kruisigings.16 op die inskripsie op grafkiste.17 Laastens maak hierdie goddelike toeskrywing 'n sekere sin van die brutaliteit van die gedig, want "as Völund die goddelike figuur was wat hy waarskynlik eens was, sou die ekstreme aard van sy 'geregtigheid' op 'n antieke, primitiewe manier aanvaarbaar gelyk het, en soos Kaaren Grimstad daarop gewys het, bly daar oor hom iets van die wraakgierige god wat 'n mens konfronteer wat hom beseer het. '18
En ten spyte van hierdie besonderhede, bly dit egter die geval dat die bestaande Völund oorwegend 'n menslike agent is, wat beteken dat sy optrede volgens menslike standaarde beoordeel moes word. Soos McKinnell die gevolgtrekking maak:
Anglo-Sakse blyk ook twyfel te hê oor die regverdigheid van Weland se wraak. "Deor en Alfred s'n Boethius, Metrum 10, vermy albei om dit te bespreek, en die Franks Casket-snyder is by implikasie vyandig teenoor hom in die samestelling van die bring van die ring van Bodvildr met die geskenke van die Magi aan Christus - die wraakgierige ou orde wat teen die nuwe barmhartige opgestel is. Die digter van 'Völundarkvitha is genoeg van 'n kunstenaar om meer eweredig te wees, en laat ons ons eie siening toe, maar die mening is alreeds teen sulke primitiewe 'geregtigheid', en Völund se dae as 'n held is getel.19
↑ Sien John McKinnell, "Die konteks van Völundarkviða," Sage-Book XXIII (1), (1990), 1-27, wat veronderstel dat die mitiese verhaal na vore gekom het in 'n Oudnoorssprekende gebied in Yorkshire, een of ander tyd in die tiende of elfde eeu (11-13).
↑ John Lindow. Handboek van die Noorse mitologie. (Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, 2001. ISBN 1576072177), 6-8. Alhoewel sommige wetenskaplikes betoog het teen die homogeniserende effek van die groepering van hierdie verskillende tradisies onder die rubriek van 'Noorse mitologie', neig die diepgaande verkennende / nomadiese aard van die Viking-samelewing sulke besware. Soos Thomas DuBois op 'n duidelike manier argumenteer: 'wat ons ook al oor die verskillende volke van die Noorde gedurende die Vikingtydperk kan sê, kan ons nie beweer dat hulle van hul bure afgesonder of onkundig was nie ... Terwyl godsdiens die bekommernisse en ervarings van sy menslike aanhangers uitspreek, verander dit voortdurend in reaksie op kulturele, ekonomiese en omgewingsfaktore. Idees en ideale word gereeld met gereeldheid tussen gemeenskappe oorgedra, wat lei tot en interafhanklike en interkulturele gebied met breë gemeenskaplikheid van godsdiens en wêreldbeskouing. "(27-28).
↑ Meer spesifiek argumenteer Georges Dumézil, een van die voorste owerhede oor die Noorse tradisie en 'n bekende vergelykende, dat die onderskeid tussen Aesir en Vanir 'n onderdeel is van 'n groter triadiese verdeling (tussen heersersgode, vegtergode en landbougode). en handel) wat weerklink onder die Indo-Europese kosmologieë (van Vediese Indië, deur Rome en tot in die Germaanse noorde). Verder merk hy op dat hierdie onderskeid ooreenstem met die patrone van sosiale organisasie wat in al hierdie samelewings voorkom. Sien Georges Dumézil. God van die Antieke Noordmanne, Geredigeer deur Einar Haugen; Inleiding deur C. Scott Littleton en Udo Strutynski. (Berkeley: University of California Press, 1973 1977), xi-xiii, 3-25) vir meer besonderhede.
↑ Andy Orchard. Cassell's Dictionary of Norse Myth and Legend. (Londen: Cassell; New York: Distribueer in die Verenigde State deur Sterling Pub. Co., 2002), 390.
↑ Hierdie verhaal maak 'n aanname (gedeel in baie van die latere mitiese tekste wat swaanmeisies het) was valkyries (en omgekeerd): "Die opvatting van die bonatuurlike krygsmaagd is vermoedelik in baie vroeë tye na Skandinawië gebring uit die Suid-Germaanse rasse, en later is dit verweef met die ewe suid-Germaanse tradisie van die swaanmeisie ... 'N Komplikasie het ontstaan ​​toe die oorspronklik redelike menslike vroue van die helde-legendes die eienskappe van sowel Valkyries as swaanmeisies gehad het.' Voetnota na "Voluspa," in die Poëtiese Edda, aanlyn verkrygbaar by sacred-texts.com. 14 ff 31.
↑ P.A. Munch, "Norse Mythology: Legends of Gods and Heroes." In die hersiening van Magnus Olsen, uit die Noorse vertaal deur Sigurd Bernhard Hustvedt. (New York: Die Amerikaanse-Skandinawiese stigting; Londen: H. Milford, Oxford University Press, 1926), 126.
↑ Völundarkvitha (6-7), Poëtiese Edda, 256-257.
↑ Völundarkvitha (8), Poëtiese Edda, 257.
↑ Völundarkvitha (22-24), Poëtiese Edda, 262-263.
↑ Procnê herken haar babaseun en voed hom aan haar onbewuste man. Ovidius, Metamorfosen (6.424-676).
↑ Völundarkvitha (36-39), Poëtiese Edda, 266-267.
↑ Völundarkvitha (40), Poëtiese Edda, 267.
↑ Thomas A. DuBois. Nordiese godsdienste in die Vikingtydperk. (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1999), 150.
↑ Philip Webster Souers, "The Wayland Scene on the Franks Casket," Speculum: 'n Tydskrif vir Middeleeuse studies 18 (1) (Jan. 1943): 104-111.
↑ John McKinnell, "Die konteks van Völundarkviða," Sage-Book, Vol. XXIII (1) (1990), 24.
DuBois, Thomas A. Nordiese godsdienste in die Vikingtydperk. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1999. ISBN 0812217144.
Dumézil, Georges. God van die Antieke Noordmanne, Geredigeer deur Einar Haugen; Inleiding deur C. Scott Littleton en Udo Strutynski. (UCLA Center for the Study of Comparative Folklore & Mythology. Publications, 3) Berkeley: University of California Press, 1973 1977. ISBN 0520020448.
Lindow, John. Handboek van die Noorse mitologie. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, 2001. ISBN 1576072177.
McKinnell, John. "Die konteks van Völundarkviða," Sage-Book, Vol. XXIII (1), 1990. 1-27.
Munch, P. A. "Norse Mythology: Legends of Gods and Heroes." In die hersiening van Magnus Olsen, vertaal uit die Noorse deur Sigurd Bernhard Hustvedt. New York: die Amerikaanse-Skandinawiese stigting; Londen: H. Milford, Oxford University Press, 1926.
Orchard, Andy. Cassell's Dictionary of Norse Myth and Legend. Londen: Cassell; New York: Versprei in die Verenigde State deur Sterling Pub. Co., 2002. ISBN 0304363855.
Die Poëtiese Edda, Vertaal en met aantekeninge deur Henry Adams Bellows. Princeton: Princeton University Press, 1936. Verkry aanlyn op sacred-texts.com.sacred-texts.com. 8 Junie 2008 herwin.
Souers, Philip Webster. "The Wayland Scene on the Franks Casket," Speculum: 'n Tydskrif vir Middeleeuse studies 18 (1) (Jan. 1943): 104-111
Sturluson, Snorri. Die prosa Edda, Vertaal uit die Yslands en met 'n inleiding deur Arthur Gilchrist Brodeur. New York: Amerikaans-Skandinawiese stigting, 1916. Aanlyn beskikbaar op 1. northvegr.org. 8 Junie 2008 herwin.
Turville-Petre, Gabriel. Mite and Religion of the North: The Religion of Ancient Scandinavia. New York: Holt, Rinehart en Winston, 1964. ISBN 0837174201.