Van die oomblik wat my voete die vloer slaan, is dit ‘n gejaag. Dit is ‘n gejaag om Lisa se sak te pak en seker te maak ek het vir haar gesonde kossies ingepak vir die dag. (Dit sal dalk minder van ‘n gejaag wees as Lisa nog vir so uurtjie wou slaap, want dan sou ek nie elke twee minute moet loer waarmee sy besig is nie…gewoonlik kry ek haar besig om die diewering van haar kamer uit te klim sodat sy vir die honde kan hallo sê….OF besig om met die tampons in die badkamerkassie te speel.
Dan na skool is dit natuurlik weer ‘n gejaag. Ek stop vinnig by die winkel en jaag deur die rakke opsoek na ‘n goedkoop-gesonde-vinnige aandeet-opsie. Dan is dit weer ‘n gejaag om Lisa op te tel sodat ek darem vir ‘n kort tydjie met haar kan speel voordat dit weer badtyd en bedtyd is. Dit alles terwyl jy ook die kos moet regkry sodat ons nie na 9:00 eet nie.
Teen die tyd wat Lisa in die bed is en ons geëet het, is ek oppela. So moeg dat ek lanklaas na 9:00 in die bed gekom het. Ek is so moeg dat ek niks anders gedoen kry nie. Te moeg vir beenhare skeer, te moeg om nog daai watsapp vir my ma te stuur wat ek al vir dae in my kop het, te moeg vir huis skoonmaak, te moeg vir seks, te moeg vir hare was, te moeg vir praat, te moeg vir dink, te moeg om met vriende te kuier, net te moeg.
En skielik besef ek net dat die lewe te kort is om die heeltyd te jaag. Vat ‘n oomblik, raak rustig…en wees stil! Sit musiek aan of sit net ‘n bietjie op die gras (indien jy nog gras oor het nadat die honde daar gespeel het) in die tuin. Haal net vir n oomblik diep asem en “connect” ‘n bietjie met die Here. En na jou oomblik…al is dit net vir ‘n paar minute…kan jy maar weer die wasmasjien aansit of die speelgoed optel, want hey…als is OK!
Hi Marieta, Baie dankie vir jou terugvoer. Jy is heeltemal korrek. Ek poog nie om ooit ‘n puris te wees nie en ek skryf maar soos ek praat. Jammer dat dit jou so pla. Vir my gaan dit maar meer oor die skryf en die aanklank wat dit by my lesers vind. Groete!