Dis eintlik my ouma Uys se skuld. ‘n Eiewys en eksentrieke vrou met ‘n kop so hard soos ‘n kanonskoot. Op ‘n dag het sy haar so vererg vir my arme oupa wat sy tyd gevat het om vuurmaakhout in te bring, dat sy ‘n byl gegryp en die kombuistafel stukkend begin kap het. Die d in ons DNA, staan dalk vir dramaties.
Die punt wat ek probeer maak is dit. Daar is dinge wat ons doen wat vir niemand anders belangrik is of lyk nie, maar wat broodnodig is om getrou te bly aan wie God ons gemaak het om te wees. Ek dink een van die grootste dankies wat ons vir Hom kan sê is om te leef as die mens wat Hy gemaak het, en om dit goed en gereeld te doen.
Op daai noot, verskoon my eers, ek het skielik lus om saam met die seuntjie oorkant die pad te gaan sokker speel. Dit lyk verskriklik lekker.