Vandag is ek op pad na ’n begrafnis. Ek het die oorledene nie goed geken nie, behalwe dat hy ’n groot, sagmoedige gees gehad het, maar sy dogter is ’n vriendin wat elke keer aan my sy was as ek seergekry het.
Uiteindelik begin die slak opbreek en ons stroom almal vorentoe. Ek kom by die afdraaipad en gly met die straat langs op die uitkyk vir ’n kerk wat ek nie ken nie. Ek ry verby winkels, voetgangers, ’n vulstasie en ’n tronk. Maar geen kerkgebou nie. Ek bel my vriend, wat reeds daar is, en hy sê ek moet omdraai. Ek het verbygery! Hoe is dit moontlik? Ek ry met skreeuende bande terug. Jaag Jaag Jaag
Ek ry so vinnig dat ek amper nie my vriend sien wat vir my beduie om stil te hou nie. Hy dra ’n hemp wat by my stewels pas en ek onthou skielik hoekom ek hier is. Ek val omtrent uit die motor en draf-draf om betyds vir die diens te wees. Jaag Jaag Jaag
Ek stap in die skemer koelte van die heilige plek in. Dit is stil, behalwe vir die sagte woorde uit die hart van ’n geliefde wat by die kansel staan en vertel van ’n lewe wat voluit geleef is. Die mense is stil. Grys en swart en sagte blou klee die liggame wat geboë in hartseer eerbied sit. Hier en daar glinster ’n traan oor ’n wang. En die proteas in die blommerangskikking skitter in sierlike statigheid.