Hoekom is dit so moeilik om gewig te verloor?
Maak sjokolade eet Verbeter Jou breinfunksie?
Almal hou van 'n studie wat een van ons gunsteling ondeugde in 'n gesondheidsvoordeel verander. Hierdie week het die…
In die middel van die vorige eeu het die gewilde voedingsskrywer Adelle Davis mense aangeraai om te eet ...
Die vloei van verslae oor die impak van outomatisering, meestal erg, duur voort. Hierdie verslag volg op die ...
Ons is ontwerp om kos te soek - ons ry om dit te doen is noodsaaklik vir ons oorlewing en ons het 'n komplekse stelsel om dit te beheer. Onlangse navorsing toon dat volgende gewigsverlies, vlakke van sirkulerende hormone wat ons aptyt raak geneig om te bevorder ooreet en gewig te herwin.
Trouens, die Minnesota eksperiment gepubliseer in 1950 het getoon dat ons geneig om te ooreet na 'n tydperk van energie beperking tot vetmassa het teruggekeer na of oorskry aanvanklike vlakke. En hoewel ons kan oorweeg vet 'n eenvoudige energie reserwe, in tye van voedseltekort brandstofverdeling is nie eenvoudig - spiere proteïen is net so geredelik omgeskakel na energie wat vet winkels beskerm.
Blameer die jagters-versamelaars
Dit kan verbasend wees om te hoor dat oortollige vet streng deur ons eie liggame verdedig word. Maar 'n oomblik se gedagte verduidelik waarom dit moet wees. Ons fisiologie is oor millennia gevorm deur evolusionêre prosesse wat ons geskik maak vir 'n jagter-versamelaar lewenstyl - wat hoë vlakke van fisiese aktiwiteit en waarskynlike tydperke van hongersnood en fees vereis.
diegene met voorspoedig metaboliese aanpassings, wat vir die stoor van 'n oormaat energie bevoordeel as vet meer geneig om te oorleef en te slaag op hul gene sou gewees het. Gedurende periodes van hongersnood, die vermoë om op te hou om gestoor vet sal ook voordelig wees. Hierdie aanpassings wat voorheen nuttig was, is nou veroorsaak ongekende vlakke van vetsug in alle bevolkings wat 'n lewenstyl wat gekenmerk word deur lae vlakke van fisiese aktiwiteit en 'n oorvloed van kos lei. In kort, ons is ontwerp om vet te stoor, en om dit te hou as ons dit het.
Ontwerp vir vet
Om ons fisiologie te verstaan, moet ons homeostase verstaan ​​waarby biologiese sisteme meestal deur negatiewe terugvoerstelsels gereël word. Veranderinge aan 'n gemonitorde toestand (soos liggaamsvet) lewer antwoorde wat die verandering teenstaan ​​totdat die gemonitorde toestand na 'n "setpoint" terugkeer. Dit lyk asof dit die geval is vir gewigsverlies. 'N vermindering van vetweefsel lei tot veranderinge in die vlakke van hormone wat gewoonlik lei tot 'n terugkeer na die oorspronklike vlak van vet.
Dit lyk egter of dit nie die geval is as dit met gewig te doen het nie kry. Ons biologiese sisteme lyk onvoldoende kragtige om ons teruggaan na ons set-punt. Miskien is die omgewing te oorweldigend obesogenic? Of miskien ons fisiologie was nog altyd staatgemaak op 'n eksterne gebeurtenis, soos hongersnood of 'n hoë vlakke van fisiese aktiwiteit, om die liggaam gewig te reguleer?
Solank die omgewing obesogeen bly, bly die probleem van obesiteit. Ons kan nie meer staatmaak op ons instink om liggaamsvet te reguleer nie - ons moet nou op ons verstand staatmaak.
Matthew Haines, Senior Lektor in Gesondheid en Welstand, Universiteit van Huddersfield. Sy agtergrond is oefenfisiologie. Hy het gewerk as 'n persoonlike afrigter en oefen verwysingspesialis vir kliënte met langtermyn gesondheidstoestande soos hartsiektes, diabetes en kanker.