Hoe Woodrow Wilson aan die bewind gekom het en Amerika tot die Eerste Wêreldoorlog gelei het - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 5 November 1912 word Woodrow Wilson (1856-1924) die 28ste president van die Verenigde State nadat hy 'n beslissende verkiesingsoorwinning behaal het.
Gebore as Thomas Woodrow Wilson in Virginia, was die toekomstige president die derde van vier kinders vir die presbiteriaanse minister Joseph Ruggles Wilson en Jessie Janet Woodrow. Nadat hy aan Princeton en die Law School van die University of Virginia gegradueer het, het hy sy doktorsgraad aan die John Hopkins Universiteit verwerf.
Hy keer terug na Princeton as professor in politieke wetenskap, waar sy reputasie die aandag van konserwatiewe Demokrate begin trek.
Woodrow Wilson as goewerneur van New Jersey, 1911. Krediet: Commons.
Wilson se bewind aan bewind
Nadat hy as goewerneur van New Jersey gedien het, is Wilson genomineer vir die presidensie tydens die Demokratiese Konvensie van 1912. In die daaropvolgende verkiesing het hy gekant teen die voormalige president Theodore Roosevelt vir die Progressive Party, en die huidige Republikeinse president William Howard Taft.
Sy veldtog fokus op progressiewe idees. Hy het 'n beroep gedoen op bank- en valutahervorming, 'n einde aan monopolieë en beperkinge op die mag van korporatiewe rykdom. Hy het 42 persent van die openbare stemme gekry, maar in die kieskollege het hy in veertig state gewen, gelykstaande aan 435 stemme - 'n groot oorwinning.
Wilson se eerste hervorming fokus op tariewe. Wilson het geglo dat die hoë tariewe op ingevoerde buitelandse goedere Amerikaanse ondernemings beskerm teen internasionale mededinging en die pryse te hoog hou.
Hy het sy argumente na die kongres geneem, wat in Oktober 1913 die Underwood Act (of die Wet op Inkomste of die Tarief) goedgekeur het.
Dit is gevolg deur die Federal Reserve Act wat beter toesig oor die land se finansies moontlik gemaak het. In 1914 is die Federal Trade Commission gestig om onregverdige sakepraktyke te voorkom en om verbruikers te beskerm.
Gedurende sy eerste ampstermyn het Wilson die Verenigde State uit die Eerste Wêreldoorlog gehou. In 1916 is hy genomineer om vir 'n tweede ampstermyn te dien. Hy het hom beywer vir die slagspreuk "Hy het ons uit die oorlog gehou", maar nooit openlik belowe om nie sy land in die konflik te neem nie.
Inteendeel, hy het toesprake gehou oor die aggressie van Duitsland in die Atlantiese Oseaan en gewaarsku dat duikbote -aanvalle wat Amerikaanse sterftes tot gevolg het, onbetwis sou bly. Die verkiesing was naby, maar Wilson het met 'n skrale kant gewen.
Teen 1917 het dit vir Wilson al hoe moeiliker geword om Amerika se neutraliteit te handhaaf. Duitsland het weer onbeperkte duikbootoorlogs in die Atlantiese Oseaan ingestel en Amerikaanse vaartuie bedreig, en die Zimmerman Telegram het 'n voorgestelde militêre alliansie tussen Duitsland en Mexiko onthul.
Tydens die Meuse-Argonne-offensief is die 77ste Afdeling van die Verenigde State, beter bekend as 'The Lost Battalion', afgesny en omring deur Duitse magte. U kan meer leer oor hul fassinerende verhaal deur na ons dokumentêr, The Lost Battalion, te kyk. Kyk nou
Op 2 April het Wilson die kongres gevra om die oorlogsverklaring teen Duitsland goed te keur. Hulle het dit op 4 April gedoen en die land het begin mobiliseer. Teen Augustus 1918 het 'n miljoen Amerikaners in Frankryk aangekom en saam het die Geallieerdes die oorhand gekry.
Wilson se breinkind: die Volkebond
In Januarie 1918 het Wilson sy veertien punte, Amerika se langtermyn -oorlogsdoelwitte, aan die kongres voorgelê. Dit het die stigting van 'n Volkebond ingesluit.
Met die wapenstilstand onderteken, reis Wilson na Parys om aan die Vredeskonferensie deel te neem. Hy word daardeur die eerste president wat in sy amp na Europa reis.
In Parys het Wilson met 'n grimmige vasberadenheid gewerk om steun vir sy Volkebond te wen, en hy was bly dat die handves by die uiteindelike Verdrag van Versailles opgeneem is. Vir sy pogings, in 1919, word Wilson die Nobelprys vir Vrede toegeken.
Woodrow Wilson (heel regs) by Versailles. Hy staan ​​saam met die Britse premier David Lloyd George (heel links), die Franse premier Georges Clemenceau (regs in die middel) en die Italiaanse premier Vittorio Orlando (middel links). Krediet: Edward N. Jackson (US Army Signal Corps) / Commons.
Maar by die huis het die kongresverkiesings in 1918 die meerderheid geswaai ten gunste van die Republikeine.
Wilson het 'n nasionale toer onderneem om ondersteuning te probeer kry vir die Verdrag van Versailles, maar 'n reeks verswakkende, byna dodelike beroertes het hom genoodsaak om sy reis kort te maak. Die Verdrag van Versailles het met sewe stemme in die senaat die nodige steun ontbreek.
Nadat hy sulke energie bestee het om die oprigting van die Volkebond te verseker, moes Wilson kyk hoe dit in 1920 tot stand kom sonder die deelname van sy eie land.
Wilson het nooit heeltemal herstel van sy beroerte nie. Sy tweede ampstermyn het in 1921 ten einde geloop en hy is op 3 Februarie 1924 oorlede.
Woodrow Wilson, tenvolle Thomas Woodrow Wilson, (gebore 28 Desember 1856, Staunton, Virginia, VS - oorlede 3 Februarie 1924, Washington, DC), 28ste president van die Verenigde State (1913–21), 'n Amerikaanse geleerde en staatsman wat die beste onthou word vir sy wetgewende prestasies en sy hoogmoedige idealisme. Wilson het sy land na die Eerste Wêreldoorlog gelei en die skepper en voorstander van die Volkebond geword, waarvoor hy die Nobelprys vir Vrede van 1919 ontvang het. Gedurende sy tweede termyn is die negentiende wysiging van die Amerikaanse grondwet, wat vroue die stemreg gegee het, aanvaar en bekragtig. Hy het 'n verlamde beroerte opgedoen terwyl hy Amerikaanse openbare steun vir die Verdrag van Versailles (Oktober 1919) gesoek het, en sy ongeskiktheid, wat vir die res van sy ampstermyn geduur het, het die ergste krisis van presidensiële gestremdheid in die Amerikaanse geskiedenis veroorsaak.
Wanneer was Woodrow Wilson president?
Woodrow Wilson, een van 13 Amerikaanse presidente wat twee volle ampstermyne gedien het, was die 28ste president van die Verenigde State, wat van 1913 tot 1921 gedien het. Gedurende sy presidentskap het Wilson geveg vir hervormings ten opsigte van arbeidswette, die regte van vroue, en internasionale betrekkinge.
Wat was Woodrow Wilson se prestasies?
Woodrow Wilson het die Volkebond gestig ná die Eerste Wêreldoorlog (1914–18). Hy was die voorsitter van die bekragtiging van die negentiende wysiging, wat vroue die stemreg gee, en wette wat kinderarbeid verbied en 'n werkdag van agt uur vir spoorwegwerkers vereis het. Hy het die eerste Joodse regter, Louis Brandeis, in die Amerikaanse hooggeregshof aangestel.
Waarom was Woodrow Wilson so invloedryk?
Alhoewel sy historiese reputasie in sy laaste jare gely het as gevolg van Republikeinse politieke winste, het Woodrow Wilson se reputasie tydens die Tweede Wêreldoorlog die hoogte ingeskiet. Hy word beskou as 'n profeet met 'n verkeerde insig, wie se beleid die wêreldramp sou verhoed het. Nietemin word die skepping van die Verenigde Nasies en kollektiewe veiligheidspakte beskou as die vervulling van sy internasionalistiese visie.
'N Historikus het ons vertel waarom Woodrow Wilson die ergste Amerikaanse president ooit was
Kernpunt: Wilson het Amerika in die Eerste Wêreldoorlog ingebring en die oorlogspoging geknou.
As u met vertroue die ergste president in die Amerikaanse geskiedenis wou identifiseer, hoe sou u dit hanteer? Een benadering sou wees om die verskillende akademiese meningspeilings oor presidentsranglys te raadpleeg wat van tyd tot tyd gedoen is sedert Harvard se Arthur M. Schlesinger Sr.
Die meeste van die opnames identifiseer Warren G. Harding van Ohio as die ergste ooit. Dit is belaglik. Harding was 'n baie sterk ekonomiese tyd. Nie net dit nie, maar hy het 'n verwoestende ekonomiese resessie geërf toe hy in 1920 verkies is en vinnig slegte tye in goeie tye verander, insluitend 'n BBP -groeikoers van 14 persent in 1922. Arbeids- en rasse -onrus het tydens sy toesig aansienlik afgeneem. Hy het die land in geen moeilike oorloë gelei nie.
(Dit verskyn 'n paar jaar gelede vir die eerste keer en word weer geplaas weens die belangstelling van die leser.)
Daar was natuurlik die Teapot Dome -skandaal wat groot figure in sy administrasie betrek het, maar daar was nooit bewyse dat die president self aan enige gemeenskap deelgeneem het nie. Soos Theodore Roosevelt se dogter, Alice Roosevelt Longworth, dit stel: "Harding was nie 'n slegte man nie. Hy was net 'n slenter. "
Die akademiese opnames plaas ook konsekwent naby die onderste James Buchanan, van Pennsylvania. Hier is 'n man wat werklik 'n karakter ontbreek en hulpeloos toegekyk het hoe sy land in die ergste krisis in sy geskiedenis neerdaal. Hy stap die presidentskap binne met 'n blatante leuen aan die Amerikaanse volk. In sy intreerede het hy belowe dat hy die uitspraak wat die Hooggeregshof in die dreigende saak van Dred Scott gelewer het, sal aanvaar. Wat hy nie aan die Amerikaanse volk gesê het nie, was dat hy reeds geweet het wat die oordeel sou wees (verkry deur hoogs onvanpaste gesprekke met regters). Dit is politieke sinisme van die hoogste rang.
Maar die mislukte presidentskap van Buchanan dui op 'n relevante onderskeid in die beoordeling van presidensiële mislukking. Buchanan is verpletter deur gebeure wat te sterk was vir sy eie swak leierskap. En so beweeg die land onverbiddelik in een van die ergste krisisse in sy geskiedenis. Maar Buchanan het nie die krisis geskep nie, hy was bloot te wispelturig en wankelrig om beheer daaroor te kry en sodoende die land tot 'n soort resolusie te lei. Dit het sy opvolger, Abraham Lincoln, geneem om dit te doen.
Dit illustreer die verskil tussen versuim van versuim en mislukking van kommissie - die verskil tussen presidente wat nie krisisbyeenkomste kon hanteer nie en presidente wat die krisisse werklik geskep het.
Op die gebied van kommissiemislukking kom drie presidente in gedagte - Woodrow Wilson, Richard Nixon en George W. Bush. Hou hier in gedagte dat bykans alle mislukte presidente hul verdedigers het, wat soms met uitgebreide redes sê dat die mislukking nie werklik misluk is nie of dat dit nie die presiese skuld van hierdie spesifieke president was nie. Ons sien dit in ons eie tyd sterk, met die voortdurende debatte oor die presidentskap van die tweede Bush, weerspieël in die reaksie op senator Rand Paul se onlangse voorstel dat GOP hawks, met hul onophoudelike oproepe om Amerikaanse binnedringing in die lande van Islam, het bygedra tot die opkoms van die gewelddadige radikalisme van die Islamitiese Staat.
Die oorheersende siening van Bush is dat sy inval in Irak, die grootste voorbeeld in die Amerikaanse geskiedenis van wat bekend staan ​​as 'voorkomende oorlog', een van die grootste kolossale buitelandse beleid in die hele Amerikaanse geskiedenis was, indien nie eintlik die grootste nie . Volgens hierdie siening het Bush die Midde -Ooste gedestabiliseer, dit in wese aan die brand gesteek en die gevolglike opkoms van die Islamitiese Staat en die verdiepende sektariese oorlog tussen Soennitiese en Sjiïtiese Moslems in die streek bevorder. Waar dit alles lei, kan niemand weet nie, maar dit gaan duidelik nog lank met verwoestende gevolge afspeel.
Maar daar is natuurlik diegene wat ontken dat Bush al hierdie chaos geskep het. Nee, sê hulle, Bush het Irak eintlik onder beheer gehad en dit was sy ongelukkige opvolger, Barack Obama, wat dit alles weer laat uitval het deur nie 'n Amerikaanse militêre mag in die land te onderhou nie. Dit is die minderheidsopvatting, wat deur baie mense hardnekkig aangeneem word met die behoefte om hul eie medepligtigheid in die gemors oor te dra.
Daar is geen twyfel dat die geskiedenis uiteindelik die meerderheidsopvatting sal herstel nie - dat Bush die oplewing van chaos, bloedvergieting en ellende wat die streek nou in sy greep het, losgemaak het. Soos Princeton se Sean Wilentz in 2006 geskryf het, toe Bush nog in die Ovaalkantoor gesit het, "baie historici wonder nou of Bush in werklikheid onthou sal word as die ergste president in die hele Amerikaanse geskiedenis." En hou in gedagte dat Bush ook voorsitter was vir die opkoms van een van die verwoestendste finansiële krisisse in die land se geskiedenis.
Dan is daar Nixon, wie se Watergate -oortredings die nasie in een van sy mees ontstellende grondwetlike krisisse gedryf het. Daar is sommige wat beweer dat Nixon se oortredings eintlik nie so erg was as wat baie meen nie, veral as dit noukeurig gekyk word in die konteks van die maneuverings en manipulasies van baie van sy mense, waarvan sommige agter die president se rug was. Daar kan 'n mate van waarheid hierin wees. Maar uiteindelik maak dit nie saak nie. Hy was president en moet verantwoordelikheid neem vir die kultuur en atmosfeer wat hy in die West Wing en die Ou Uitvoerende Kantoorgebou geskep het. As sy mense rondhardloop en die wet oortree, moet hy verantwoordelikheid dra, ongeag sy kennis of medepligtigheid. En ons weet definitief dat Nixon self die toon in sy binnekring gegee het - 'n toon so donker, verdedigend en dreigend dat oortreding byna die onvermydelike gevolg was. Daar kan ook geen twis wees dat die president self by verskeie geleenthede oor die streep gegaan het nie.
Dit bring ons by Woodrow Wilson, wie se mislukkings in die kommissie waarskynlik die ergste gevolge van enige Amerikaanse president gehad het. Sy groot gebrek was sy heilige geaardheid, meer skerp en gedistilleerd as dié van enige ander president, selfs John Quincy Adams (wat nie 'n voorloper in die afdeling vir heiligmaking was nie). Hy het gedink dat hy altyd die beste weet, omdat hy gedink het dat hy meer weet as enigiemand anders. Kombineer dit met 'n kragtige humanitêre gevoel, en u kry 'n president wat die wêreld wil verbeter vir die verbetering van die mensdom. Pasop vir sulke leiers.
Selfs gedurende sy eerste termyn, met oorlog in Europa, het hy probeer om die Verenigde State as 'n neutrale bemiddelaar betrokke te kry en 'n vredesooreenkoms te bevorder om die tragiese dooiepunt wat die nasies van Europa in die greep gehad het, te verbreek. Toe die poging afgeweer is, het hy vir herverkiesing gehardloop deur homself te beskou as die man wat die Verenigde State uit die oorlog gehou het.
Maar onmiddellik toe hy sy tweede termyn betree, het hy probeer om sy land in die oorlog te kry deur die neutraliteitsbeleid te manipuleer. Terwyl hy Amerikaanse neutraliteit verkondig, bevoordeel hy Brittanje deur die Britse blokkade van Duitsland waar te neem (het 'n jong Winston Churchill opgelê om Duitsers, insluitend Duitse babas, te laat onderdanig) en deur gewapende Britse handelskepe toegang tot Amerikaanse hawens toe te laat, wat weer het 'n vloei van Amerikaanse ammunisie na die Geallieerde moondhede bevorder. Terselfdertyd het Wilson verklaar dat Duitsland 'streng' aanspreeklik gehou sal word vir enige Amerikaanse lewensverlies of eiendom weens Duitsland se duikbootaanvalle. Volgens Wilson was hierdie beleid van toepassing, selfs al het dit Amerikaners geraak of op Britse of Franse skepe gewerk of gewerk. Hy wou nie die Amerikaners se "reg" om op vaartuie wat met Frankryk of Brittanje verbind is (maar nie Duitsland), te beperk.
Wilson is gewaarsku, veral deur sy minister van buitelandse sake, William Jennings Bryan, dat hierdie skewe beleid Amerika onvermydelik in die oorlog sou trek. Toe hy hierdie waarskuwings ignoreer, bedank Bryan prinsipieel uit die kabinet van Wilson.
Soos Bryan voorspel het, het Amerika wel in die konflik geraak, en dit blyk beslis dat dit die bedoeling van Wilson was. Toe gebeur daar drie dinge.
Eerstens het Wilson die oorlog gevoer op 'n manier wat die tuisfront verwoes het. Pryse het in dubbelsyfers gestyg, en toe kom 'n kragtige ekonomiese resessie wat drie jaar geduur het. Hy het die onderdrukking van burgerlike vryhede deur sy berugte prokureur -generaal, A. Mitchell Palmer, aanvaar. Sy regering het baie private nywerhede genasionaliseer, waaronder die telegraaf-, telefoon- en spoorwegbedryf, asook die verspreiding van steenkool. Rasse -onluste het uitgebreek in talle stede wat in twee jaar bykans 150 lewens geëis het.
Tweedens het Amerika se toetrede tot die oorlog die dooiepunt verbreek, wat die Geallieerde moondhede toegelaat het om Duitsland verwoestende wapenstilstandsvoorwaardes op te lê. Derdens, toe Wilson na die vredeskonferensie in Versailles gegaan het om sy humanitêre uitkyk na te streef en die wêreld veilig te maak vir demokrasie, het hy onmiddellik die manlike nasionalistiese leiers van Brittanje en Frankryk, waarvan die agenda niks te doen gehad het met Wilson se dromerige idees nie, uitgestuur. oor 'n harmonieuse wêreld gebore uit sy humanitêre visie.
Die gevolg was 'n vernedering van Duitsland wat 'n ander oorlog byna onvermydelik gemaak het en in daardie land 'n stuk burgerlike wrok en gif geskep het wat sy politiek vir 'n generasie sou vergiftig. Ons kan nie met sekerheid sê dat Adolf Hitler nie in Duitsland sou ontstaan ​​het as die dooiepunt van die Eerste Wêreldoorlog deur middel van onderhandelinge eerder as deur 'n diktat opgelos is nie. Maar ons kan sê dat die wêreld wat ontstaan ​​het deur Wilson se naïewe oorlogsbeleid beslis 'n politieke klimaat in Duitsland geskep het wat die weg gebaan het vir Hitler.
Wat was die veertien punte?
In sy toespraak het Wilson 14 strategieë uiteengesit om nasionale veiligheid en wêreldvrede te verseker. Verskeie punte het spesifieke territoriale kwessies in Europa aangespreek, maar die belangrikste gedeeltes het die toon aangegee vir die naoorlogse Amerikaanse diplomasie en die ideale wat die ruggraat van die Amerikaanse buitelandse beleid sou vorm namate die nasie in die vroeë 20ste eeu 'n supermoondheidstatus bereik het.
Wilson kon voorsien dat internasionale betrekkinge net belangriker sou word vir Amerikaanse veiligheid en wêreldwye handel. Hy bepleit gelyke handelsomstandighede, wapenvermindering en nasionale soewereiniteit vir die voormalige kolonies van Europa en die verswakkende ryke.
Een van die doelwitte van Wilson met die toespraak van die veertien punte was om 'n praktiese alternatief te bied vir die tradisionele idee van 'n internasionale magsbalans wat deur alliansies tussen nasies behoue ​​bly en die geloof in die lewensvatbaarheid daarvan wat deur die Eerste Wêreldoorlog en#x2014 gebreek is. die bolsjewistiese geïnspireerde drome van wêreldrevolusie wat destyds besig was om veld te wen, binne en buite Rusland.
Wilson het ook gehoop om 'n konflikgeteisterde Rusland in die oorlog aan die geallieerde kant te behou. Hierdie poging het misluk, aangesien die Bolsjewiste einde 1917 vrede gesoek het met die Sentrale Magte, kort nadat hulle die bewind oorgeneem het na die Russiese Revolusie.
Op ander maniere het Wilson se veertien punte egter 'n noodsaaklike rol in die wêreldpolitiek gespeel oor die volgende paar jaar. Die toespraak is vertaal en versprei aan die soldate en burgers van Duitsland en Oostenryk-Hongarye en het bygedra tot hul besluit om in November 1918 tot 'n wapenstilstand in te stem.
Woodrow Wilson, 'n leier van die Progressiewe Beweging, was die 28ste president van die Verenigde State (1913-1921). Na 'n beleid van neutraliteit by die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, het Wilson Amerika in 'n oorlog gelei om 'die wêreld veilig te maak vir demokrasie'.
Soos Roosevelt voor hom, beskou Woodrow Wilson homself as die persoonlike verteenwoordiger van die mense.'Niemand behalwe die president', het hy gesê, 'blykbaar word verwag dat hy moet let op die algemene belange van die land nie.' Hy het 'n program vir progressiewe hervorming ontwikkel en beweer internasionale leierskap in die bou van 'n nuwe wêreldorde. In 1917 het hy Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog tot 'n kruistog uitgeroep om die wêreld 'veilig vir demokrasie' te maak.
Wilson het die skrikwekkendheid van oorlog gesien. Hy is gebore in Virginia in 1856, die seun van 'n presbiteriaanse predikant wat tydens die burgeroorlog 'n leraar was in Augusta, Georgia, en tydens heropbou 'n professor in die verkoolde stad Columbia, Suid -Carolina.
Nadat hy aan Princeton (destyds die College of New Jersey) en die Law School van die University of Virginia gestudeer het, behaal Wilson sy doktorsgraad aan die Johns Hopkins Universiteit en begin 'n akademiese loopbaan. In 1885 trou hy met Ellen Louise Axson.
Wilson vorder vinnig as 'n konserwatiewe jong professor in politieke wetenskap en word president in Princeton in 1902.
Sy groeiende nasionale reputasie het daartoe gelei dat sommige konserwatiewe Demokrate hom as presidentshout beskou het. Eers het hulle hom oorreed om vir die goewerneur van New Jersey te staan ​​in 1910. In die veldtog beweer hy sy onafhanklikheid van die konserwatiewes en die masjien wat hom benoem het, en onderskryf 'n progressiewe platform wat hy as goewerneur volg.
Hy is tydens die Demokratiese Konvensie van 1912 vir president benoem en het 'n veldtog gevoer oor 'n program genaamd die nuwe vryheid, wat die individualisme en state se regte beklemtoon. In die drievoudige verkiesing het hy slegs 42 persent van die stemme gekry, maar 'n oorweldigende verkiesingsstem.
Wilson het drie belangrike wetgewing deur die kongres bestuur. Die eerste was 'n laer tarief; die Underwood -wet wat aan die maatreël geheg is, was 'n gegradueerde federale inkomstebelasting. Die aanvaarding van die Federale Reserweraad het die Nasie die meer elastiese geldvoorraad voorsien wat dit broodnodig het. In 1914 het antitrustwetgewing 'n federale handelskommissie ingestel om onbillike sakepraktyke te verbied.
Nog 'n reeks wetgewing volg in 1916. Een nuwe wet verbied kinderarbeid en 'n ander spoorwegwerkers tot 'n dag van agt uur. Kragtens hierdie wetgewing en die slagspreuk 'hy het ons uit die oorlog gehou', het Wilson 'n herverkiesing gewen.
Maar na die verkiesing het Wilson tot die gevolgtrekking gekom dat Amerika nie neutraal kon bly in die Wêreldoorlog nie. Op 2 April 1917 het hy die kongres gevra om 'n oorlogsverklaring teen Duitsland.
Massiewe Amerikaanse pogings het stadig die weegskaal ten gunste van die Geallieerdes omgeslaan. Wilson het in Januarie 1918 voor die kongres gegaan om Amerikaanse oorlogsdoelwitte uit te spreek - die veertien punte, waarvan die laaste '' 'n algemene vereniging van nasies '' sou stig, wat wedersydse waarborge van politieke onafhanklikheid en territoriale integriteit bied aan groot en klein state.
Nadat die Duitsers die wapenstilstand in November 1918 onderteken het, is Wilson na Parys om 'n blywende vrede te probeer bewerkstellig. Hy het later die Versailles -verdrag met die Verbond van die Volkebond aan die Senaat voorgelê en gevra: "Durf ons dit verwerp en die hart van die wêreld breek?"
Maar die verkiesing van 1918 het die balans in die kongres na die Republikeine verskuif. Met sewe stemme het die Versailles -verdrag in die senaat misluk.
Die president het, teen die waarskuwings van sy dokters, 'n nasionale toer onderneem om die openbare sentiment vir die verdrag te mobiliseer. Uitgeput het hy 'n beroerte gekry en is hy amper dood. Hy het tot 1924 geleef deur sy tweede vrou, Edith Bolling Galt.
Die presidensiële biografieë op WhiteHouse.gov kom uit "The Presidents of the United States of America" ​​deur Frank Freidel en Hugh Sidey. Kopiereg 2006 deur die White House Historical Association.
Kom meer te wete oor president Wilson se eerste vrou, Ellen Axson Wilson, wat tydens haar termyn oorlede is.
Kom meer te wete oor president Wilson se tweede vrou, Edith Bolling Galt Wilson.
Wilson is op 3 Februarie 1924 dood aan 'n beroerte en hartkomplikasies op 67 -jarige ouderdom. Wilson is begrawe in die Washington National Cathedral.
Wilson is gedryf deur 'n gevoel van sending en 'n ideaal wat sy pa by hom ingeboesem het om die wêreld 'n beter plek te laat as wat jy dit gevind het. Wilson het 'n nalatenskap van vrede, sosiale en finansiële hervorming en staatsmanskap met integriteit nagelaat, wat voortleef by die vele skole en programme wat na hom vernoem is, veral die Woodrow Wilson National Fellowship Foundation en sy ou alma mater, Princeton University & aposs Woodrow Wilson School of Openbare en internasionale aangeleenthede.
Die volgende artikel oor Woodrow Wilson en die Eerste Wêreldoorlog is 'n uittreksel uit H.W Crocker III, The Yanks Are Coming! 'N Militêre geskiedenis van die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog. Dit kan nou bestel word by Amazon en Barnes & Noble.
Woodrow Wilson was nie 'n duidelike oorlogsleier nie. Eerstens het hy gesê hy weet nie waaroor die oorlog gaan nie. Hy vra die Cincinnati Women's City Club in 1916: 'Het u ooit gehoor wat die huidige oorlog begin het? As u dit het, wens ek dat u dit sou publiseer, want niemand anders het dit, sover ek kan versamel. Niks in die besonder het dit begin nie, maar alles in die algemeen. "
Wilson het 'n nuweling in die buitelandse beleid by die Withuis ingegaan. Nadat hy die verkiesing as president in 1912 gewen het, vertrou Wilson aan 'n vriend: "Dit sou 'n ironie van die noodlot wees as my administrasie buitelandse probleme moes hanteer, want al my voorbereiding was in huishoudelike aangeleenthede." Selfs nadat Europa in oorlog gedompel het, het kolonel Edward M. House, een van Wilson se naaste persoonlike adviseurs, betreur dat die president 'die unieke belangrikheid van hierdie Europese krisis in besonder ontbreek. Hy lyk meer geïnteresseerd in binnelandse sake, en ek vind dit moeilik om sy aandag op die een groot vraag te vestig. "
DIE OORLOG kom nader
As Wilson nie 'gefokus was op die een groot vraag' nie, was die weermag, selfs al sou dit onwaarskynlik wees dat Amerika die oorlog sou betree. In September 1915 het die United States Army War College 'n verslag uitgereik waarin gewaarsku word dat 'die beskerming van isolasie nie meer bestaan ​​nie. Die oseane, wat eens hindernisse was, is nou maklike benaderings vanweë die aantal, spoed en drakrag van vaartuie wat vaar. Die toenemende radius van duikboot, die vliegtuig en die draadlose telegrafie, komplimenteer alle seevaart deur ons Atlantiese en Stille Oseaan -kus binne die gebied van vyandige aktiwiteite van oorsese lande te plaas. Die War College -verslag het bygevoeg: 'Die groot massa van die publiek besef nog nie die effek van hierdie veranderde toestande op ons verdedigingsplan nie.'
By die 'groot massa van die publiek' kan 'n mens Woodrow Wilson byvoeg, alhoewel hy 'n skaars verskoning het. Vlootgewere het reeds in November en Desember 1914 in die Westelike Halfrond geblaas, toe Britse en Duitse skepe teen die kus van Chili en die Falkland -eilande bots, wat meer as 3 500 mense tot gevolg gehad het. Teen 1915 voer die Duitsers 'n beleid van onbeperkte duikbootoorlogvoering, behalwe neutrale handelsvaart.
Wilson was niks, indien nie beslis neutraal nie. Dit was sy konstante refrein. Dit is onderskryf deur die meerderheid Amerikaners, van wie baie (veral dié van die Duitse en Ierse erfenis) geen begeerte het om aan 'n Europese oorlog aan die kant van die Britse Ryk deel te neem nie - ongeag die anglofiliese simpatie van die opgevoede klasse van die Suide en die Oos- en Weskus.
Wilson se aanstellings by die vloot- en oorlogsdepartemente was op die oog af nie toegerus vir die historiese oomblik nie. Sy eerste keuse vir oorlogsekretaris was 'n Quaker -pasifis, Alexander Mitchell Palmer. Toe Palmer weier - "As 'n sekretaris van die kwaker, moet ek myself 'n lewende illustrasie van 'n aaklige ongerymdheid wees" - het hy eerder probeer prokureur -generaal ('n posisie wat hy uiteindelik in 1919 gewen het), en kies Lindley M. Garrison, 'n advokaat in New Jersey sonder militêre ervaring. Garrison het nietemin met Wilson in die gesig gestaar oor kwessies van militêre paraatheid. Die oorlogsekretaris wou verpligte militêre opleiding en ander hervormings hê wat nie by Wilson of by die kongres gewild was nie. Toe Garrison in 1916 bedank, het Wilson hom vervang deur Newton Baker, 'n prokureur, voormalige burgemeester en vermoedelike pasifis. Die dag toe hy aangestel is, het Baker aan verslaggewers erken: 'Ek is 'n onskuldige. Ek weet niks van hierdie werk af nie. " Hy was 'n baie Bryan-agtige afspraak.
Baker se teenoorgestelde nommer, die sekretaris van die vloot, was Josephus Daniels, 'n koerantman eerder as 'n vlootman (alhoewel sy pa 'n skeepsbouer was), 'n cheerleader van die Demokratiese Party en 'n Bryan -populis. Hy was ook 'n ander naby-pasifis en 'n gemoedelike roerder wat matrose aangemoedig het om koffie te drink (dus ''n koppie Joe') eerder as rum, en alkohol in 1914 verbied het uit vlootskepe. profiteerders in die private industrie en het gedink dat die regering 'n eie staalmaatskappy moet hê om die vloot te bedien. Hy het ook in die demokratiese styl gewerk om offisierregte te verminder en die lot van die gewone matroos te verbeter (behalwe om hom 'n drankie te weier).
Terwyl Europa in 'n allesoorheersende oorlog verswelg was, was die kabinet van Wilson gevul met manne wat oor die algemeen eerder whiskey-vate wou verpletter het as om die Hun te slaan. Aan die hoof van hulle was natuurlik die liberale, progressiewe Woodrow Wilson, wat 'n universiteitsprofessor, president van Princeton en goewerneur van New Jersey was. Uit 'n ernstige Presbiteriaanse predikant was hy regop, ambisieus, vasberade en meer as net 'n bietjie eiegeregtig. Hy het dit moeilik gevind om die standpunt van die ander kaptein te sien, en kon nie maklik met mense wat met hom verskil, kommunikeer of aangaan nie (as president gebruik hy kolonelhuis as sy afsender vir vermoeiende teenstanders). Terwyl Wilson, 'n Virginiër, die Suid -gentleman met vroue gespeel het, was hy beslis nie 'n suidelike bravo met die perd en geweer nie. Hy het nie gedink vir die verlore saak nie, hy het gedink dat die Suide beter daaraan toe was omdat hy die oorlog verloor het, en hy het geen reaksionêre vurigheid vir die regte van state gehad nie - hy glo inderdaad in 'n sterk sentrale regering.
Wilson het veral geglo dat hy ten gunste was van demokrasie, meritokratiese individualisme en aanspreeklikheid van die regering, wat volgens hom verborge was deur Amerika se stelsel van grondwetlike kontrole en saldo's. Hy verkies baie 'n parlementêre stelsel, of ten minste 'n meer aktiewe uitvoerende gesag. Hy verklaar homself as 'n liberale Jefferson in sy geloof in die mense, 'n konserwatiewe Burkese in sy minagting vir ideologie, en 'n demokratiese vriend van die aspirantklasse in sy steun aan regeringsinmenging om klein ondernemers te beskerm teen die verswakking van korporatiewe sakemag.
'Selfbesit' en 'kalmte van denke' was vir Wilson so belangrik dat hy dit in Januarie 1915 in sy toespraak op Jackson Day aan sy mede-demokrate herhaal het: 'Is u nie van mening dat die wêreld ooit na Amerika sal draai nie en sê: 'U was reg en ons was verkeerd. Jy het kop gehou toe ons ons s'n verloor het. . . mag ons, in u eie besit, in u koelte, in u krag, nie tot u wend vir advies en hulp nie? ' Europa het nie gedink dat dit 'n huweliksberader nodig het nie.
Wilson was nog nie klaar nie, maar in dieselfde toespraak het hy 'n nog groter, as nog nie -oorlogsugtige, rol vir Amerika uiteengesit. "Mag ons nie uitsien na die tyd dat ons geseënd onder die nasies genoem sal word nie, omdat ons die nasies van die wêreld in hul tyd van nood en ontsteltenis geseën het? Ek bid een vir die Here dat daardie plegtige uur mag kom. . . . Ek dank God dat diegene wat in Amerika glo, wat haar mense probeer dien, waarskynlik ook sal wees wat Amerika van die eerste af gehoop en bedoel het om te wees - die dienaar van die mensdom. "
Terwyl die Groot Oorlog Europa nou in beslag neem, het Wilson homself as hoofprofessor aangewys, met 'n rits lesingsnotas oor die teorie en praktyk van neutraliteit. Op 19 Augustus 1914, drie dae voor die Britse ekspedisiemag in Frankryk aangekom het, het Wilson sy medeburgers gemaan dat neutraliteit meer beteken as dat die Amerikaanse regering nie een van die strydlustige magte bevoordeel nie. Neutraliteit was die verantwoordelikheid van elke Amerikaner wat daarna moes streef om 'onpartydig in denke sowel as in aksie' te wees. Wilson het veral klem gelê op "wat koerante en tydskrifte bevat, op wat predikante op hul kansels uitspreek en mans as hul opinies op straat verkondig". As iemand twyfel dat 'n president van die Verenigde State moet bepaal wat mense dink, sê en skryf, het Wilson vinnig gesê dat so 'n eenvormige gewetens- en daadneutrale neutraliteit nodig is om die Verenigde State "werklik diensbaar te maak vir die vrede van die wêreld. "
In September 1914 het Theodore Roosevelt 'n ander siening uitgespreek: 'President Wilson is deur al die professionele pasifiste baie toegejuig omdat hy aangekondig het dat ons begeerte na vrede ons dit vir onsself moet verseker deur 'n neutraliteit wat so streng is dat ons selfs nie kan fluister nie. 'n protes teen verkeerde dade, sodat sulke fluisteringe ons gemak en welsyn versteur. Ons betaal die boete vir hierdie optrede - of liewer berugte beroertes - deur die reg te verbeur om op die oomblik alles namens vrede vir die Belge te doen. " Vir Roosevelt was België die oorlog se 'onskuldige' slagoffer. Wilson was Amerika se onbeskaamde president. 'Wilson', het Roosevelt tot die gevolgtrekking gekom, 'is amper net so 'n prysprys as Bryan.' 'Die president, in teenstelling met meneer Bryan,' het Roosevelt opgemerk, 'gebruik goeie Engels en sê nie dinge wat op hul gesig is belaglik nie. Ongelukkig laat sy stylvolle wysheid en sy hele weiering om feite in die gesig te staar hom glo glo dat hy werklik die lelike realiteite van die hand gewys het en dat hy 'n mooi frase daaroor uitgespreek het. "
"TE trots om te veg "
Wilson het geen protesoptog teen Duitse gruweldade in België gemaak nie. Deur privaat pro-Britte en anti-Duits volg hy sy eie advies, probeer om neutraal te wees in denke, woord en daad, en homself te oortuig dat die oorlog Amerika nie hoef aan te raak nie-alhoewel dit onmiddellik gebeur het. Wat handel en finansies betref, was die oorlog 'n moontlike seën vir die Amerikaanse ekonomie.
Aan die begin van die oorlog het Brittanje 'n gedeeltelike blokkade van Duitsland ingestel. Die Britse minister van buitelandse sake, sir Edward Gray, het die Amerikaanse mening gevra en probeer Franse en Russiese oproepe om strenger blokkade te weerstaan. Toe katoen byvoorbeeld by die lys van smeermiddels gevoeg word wat nie na Duitsland gestuur kan word nie, het hy Brittanje Amerikaanse katoen laat koop. Die gedeeltelike blokkade het 'n volledige blokkade geword eers nadat Duitsland op 4 Februarie 1915 'n U-boot-oorlog teen handelskepe in die waters rondom Brittanje en Ierland verklaar het, 'n bietjie onderzeese sabel-rammel wat selfs die Wilson-administrasie genoodsaak gevoel het as 'n daad "ongekend in vlootoorlog". Die administrasie het gewaarsku dat as die Amerikaanse lewens en skepe verlore gaan, 'die Verenigde State 'n beperkte aanspreeklikheid van die Duitse keiserlike regering sal hou. As dit 'n bedreiging van oorlog was, het die Duitse regering dit verdiskonteer, gegewe Wilson se veelvuldige protesaksies ten gunste van vrede, neutraliteit, koelte en selfbesit.
Desondanks lyk dit asof die Amerikaanse buitelandse beleid in 'n byna onvermydelike pro-entente-rigting gly, ondanks die beweerde neutraliteit van Amerika. Aanvanklik, op aandrang van Bryan, het Wilson ingestem om lenings aan die strydende nasies van Europa te verbied - 'n beleid wat beide gedryf word deur die vermoede van die Demokrate oor Wall Street en deur Bryan se afskrywings van finansies as die vet van oorlog. Maar die verbod het spoedig ontrafel, en lenings van miljoene dollar het by die handel aangesluit om Amerika aan Brittanje en Frankryk te bind.
Duitse duikbootbevelvoerders is in die geheim aangeraai om nie te slaan van Amerikaanse skepe nie. In Maart 1915 het die Duitsers 'n klein Britse passasierskip gesink en 'n Amerikaner in die winskopie doodgemaak. Terwyl Wilson van mening was dat die Amerikaanse regering verplig was om sy burgers te beskerm - en gevrees het wat dit kon behels - het Bryan geglo dat Amerikaanse burgers verplig was om Amerika nie in oorlog te sleep nie.
Dit was veral waar met betrekking tot die Lusitania. In April 1915 het Duitsland die Verenigde State in kennis gestel dat die Britse luukse voering nie net passasiers van New York na Brittanje sou vervoer nie, maar ook ammunisie vir die Britse weermag en meer as sestig Kanadese soldate. Die Duitse regering haal 'n advertensie uit - goedgekeur deur Bryan - in die New York -koerante wat Amerikaners waarsku om nie passasie op die skip te bespreek nie. Voornemende passasiers het die Duitse bedreiging bespot: op die passasierslys was vooraanstaande Amerikaners soos die miljoenêr Alfred Vanderbilt. Die Lusitania was groot, vinnig en kan as voorsorgmaatreël toegerus word met gewere (alhoewel die gewere nooit gemonteer is nie). Niemand het vrees getoon nie, niemand kon hulle voorstel dat die Duitsers in elk geval op 'n luukse passasierskip sou afvuur nie. Maar voor die kus van Ierland op 7 Mei 1915 het 'n Duitse U-boot 'n enkele torpedo gelanseer wat die skip laat sink het Lusitania, met die dood van 1 195 passasiers en bemanning, waaronder 95 kinders en 124 Amerikaners.
Op 10 Mei het Wilson 'n toespraak gehou vir sy mede -Amerikaners: 'Daar is iets soos 'n man wat te trots is om te veg.' So 'n man was Woodrow Wilson beslis-alhoewel Bryan bekommerd was dat die toenemend pro-Britse kolonelhuis en ander in die administrasie die president op 'n dwaalspoor lei. Die staatsekretaris sou geen verskil sien tussen Duitse U-bote wat skepe met burgerpassasiers sink, en Brittanje wat sy vloot van Duitsland onderhou nie. Wilson het. Hy eis dat Duitsland om verskoning vra dat hy die sak gesink het Lusitania, vergoeding betaal en "voorkom dat iets herhaaldelik onder die beginsels van oorlogvoering val." 'N Maand later het hy 'n spesifieke eerste beginsel bygevoeg waarop Amerika sou aandring: "Die lewens van nie -mededingers kan nie wettig of met reg in die gedrang kom deur die gevang en vernietiging van 'n onversetlike handelaar nie." Bryan het dit heeltemal te hard geag. Dit sou, het hy gewaarsku, Duitsland in oorlog voer met die Verenigde State. Wilson het daarby gestaan, en Bryan het bedank, om vervang te word deur die veel meer pro-Britse Robert Lansing. Die Duitsers, minder apoplekties as Bryan, het ingestem tot die eise van Wilson.
Roosevelt blameer die sink van die Lusitania oor die gebrek aan diplomasie van die Wilson-administrasie vroeër in die oorlog en die versuim om Duitse gruweldade te veroordeel. Die kolonel van die Rough Rider het teen Wilson se "oneerlike lafhartigheid en swakheid" geveg en gesê dat die president "en Bryan moreel verantwoordelik is vir die lewensverlies van die Amerikaanse vroue en kinders. . . . Hulle is albei gruwelike wesens en hulle sal nie oorlog toe gaan tensy hulle daarin geskop word nie. " Roosevelt het gedink Amerika moet alreeds aan die kant van Brittanje en Frankryk wees, ten minste diplomaties, en voorbereid wees op militêre ingryping. Duitse "seerowery", wat "op 'n groter skaal van moord was as wat enige ou seerower elke beoefen het", en "die oorlogvoering wat Louvain en Dinant vernietig het" in België, behoort enige twyfel te beëindig. Roosevelt skryf aan sy seun Archie dat "Elke sagte wese, elke lafaard en swakkeling, elke man wat nie meer as ses sentimeter vorentoe kan kyk nie, elke man wie se god geld is, of plesier of gemak, en elke man wat nie ingekom het nie beide die sterker deugde en die krag om na 'n ideaal te soek, is entoesiasties ten gunste van Wilson "en sy beleid van dryfkrag, geweldlose diplomasie en passie.
William Jennings Bryan, inteendeel, was bang dat Wilson veels te strydig was. Hy het saam met pasifistiese kongreslede opgehou om op te staan ​​teen militêre paraatheid. Hy was gekant teen 'n vrywillige offisieropleidingsprogram, betaal deur die vrywilligers, bekend as die 'Plattsburgh-beweging' en het hard op die kongres aangedring om Amerikaanse reise op die handelskepe van vegmagte te verbied.
Intussen is Amerikaners steeds op see doodgemaak. In Maart 1916 het 'n Duitse U-boot 'n ongewapende Amerikaanse stoomboot (die Sussex) sonder waarskuwing. Tagtig burgerlikes, sommige van hulle Amerikaners, het met die skip afgegaan. Op 1 April 1916 het 'n ander Amerikaanse stoomboot (die Asteke) getorpedeer is, en die Wilson -administrasie en die regering van die Kaiser het hul wedersydse eise en beloftes herhaal wat voortspruit uit die ondergang van die Lusitania.
"HY HOU ONS BUIT DIE OORLOG " - MAAR BOU' N SEEVLOT
Die 1916 Naval Appropriations Act en United States Shipping Board Act stel voor dat die Verenigde State presies dit gee: 'n vloot groter as die gesamentlike magte van enige twee ander vloote en $ 50 miljoen wat bestee sou word aan die bou en aankoop van die Merchant Marine. Alhoewel Wilson, probeer om neutraal te wees in denke en daad, het beide "Duitse militarisme" en "Britse marine" die skuld vir die rampspoed van die oorlog, was hy nie 'n man wat te trots was om self 'n bietjie marinisme te geniet nie - en 'n bietjie militarisme : die Nasionale Verdedigingswet van 1916 het 'n inkrementele vyfjaarplan uiteengesit om die weermag uit te brei na 175,000 man en die National Guard tot 400,000.
Wilson beywer hom vir president in 1916 as "die man wat ons uit die oorlog gehou het", en hy weet dat die Wet op Vaartoewilligings hom in stryd met 'n groot deel van sy party bring. Hy ondersteun dit in elk geval uit gegronde omsigtigheid-om nie net, of selfs in die eerste plek, teen Duitse U-bote te waak nie, maar teen die oorheersing van die Britse vloot. Die Verenigde State, in plaas van Britannia, sal in die toekoms die golwe regeer en die vrye vervoer van Amerikaanse goedere oor die oseane verseker.
Dit was, soos Wilson voorspel het, konflik op see wat Amerika in die oorlog gebring het. Wilson is in 1916 herkies op die slagspreuk "hy het ons uit die oorlog gehou", en begin 1917 deur sy gretigheid aan te kondig om 'vrede sonder oorwinning' te onderhandel, 'n voorstel wat onvermydelik met minagting deur alle partye in die Europese stryd behandel is. Op 31 Januarie 1917 verneem Wilson dat Duitsland sy beleid van onbeperkte U-boot-oorlogvoering hernu. Uit protes het hy die diplomatieke betrekkinge met Duitsland verbreek.
Die Duitsers het egter bereken dat hulle die oorlog sou kon wen voordat die Amerikaners hulself aangemoedig het om in te gryp. Hoe kon die Kaiser en sy generaals nie spot as hulle na Wilson kyk nie: 'n opperbevelvoerder wat te trots was om te veg, wat in vrede geglo het sonder oorwinning, en wat geweier het om sy leër en vloot op 'n oorlogsvoet te plaas, sodat dit nie gedink word nie uitlokkend. So 'n man het nie beïndruk diegene wat hulle vertroue stel in 'reukbuis en ysterskerf' nie. Die Verenigde State was 'n Atlantiese Oseaan ver. Sy leër was jammerlik klein en belaglik swak toegerus. Die mees onlangse militêre optrede was 'n strafekspedisie teen Pancho Villa omdat hy oor die grens na die Verenigde State toegeslaan het. Dit kon heel moontlik in Duitse oë lyk asof die Amerikaanse weermag goed was om Mexikaanse bandiete te jaag. Soos generaal Erich von Ludendorff gesê het: 'Wat kan sy doen? Sy kan nie hiernatoe kom nie! . . . Ek gee niks oor Amerika nie. "
Wilson het nou gepraat oor 'gewapende neutraliteit', wat beteken dat Amerikaanse handelskepe bewapen moet word. Dit het nog dringender geword nadat die Duitsers die Amerikaanse handelsskip die Algonquin op 12 Maart 1917. Nog drie Amerikaanse handelskepe is minder as 'n week later gesink.
Theodore Roosevelt het geglo dat Duitsland nie so gewaagd sou gewees het as Amerika op oorlog voorberei was nie. Hy het in Maart 1917 geskryf dat Duitsland se beleid van onbeperkte duikbootoorlog teen neutrale vaartuie 'n duidelike oorlogsdaad teen die Verenigde State is en so behandel moes word. Duitsland, het hy geskryf, 'het ons skepe laat sink, ons hawens is onder druk gebring. . . . As dit nie openlike oorlogshandelinge is nie, was Lexington en Bunker Hill nie openlike oorlogshandelinge nie. Dit is goed om te onthou dat die Duitsers die afgelope twee jaar soveel of amper soveel Amerikaners vermoor het as wat hulle op Lexington en Bunker Hill vermoor het, en terwyl die Britte in 'n oop konflik gewapende Amerikaanse vegmanne doodgemaak het, die Amerikaners wat die Duitsers vroue en kinders en ongewapende mans doodgemaak het wat vreedsaam oor hul wettige sake gegaan het. " In plaas daarvan om te erken dat ons in 'n oorlog met Duitsland was, het die Wilson-administrasie onbedagsaam weggekruip agter die skuiling van die Britse koninklike vloot, die stadiger tempo van U-bootaanvalle was "uitsluitlik te wyte aan die doeltreffendheid van die Britse vloot. Ons het niks gedoen om ons eie veiligheid te verseker of om ons eer te bewys nie. Ons was tevrede om ons te skuil agter die vloot van 'n vreemde mag. "
OM DIE WORRELD 'VEILIG VIR DEMOKRASIE' TE MAAK
Britse intelligensie het Wilson die spreekwoordelike rookwapen oorhandig: die afskrif van 'n kabel wat op 17 Januarie 1917 van die Duitse minister van buitelandse sake, Arthur Zimmermann, aan die Duitse minister in Mexiko gestuur is. Deur die Britte onderskep en ontsyfer, lui dit:
Op die eerste Februarie beoog ons om onbeperk met duikbootoorlog te begin. Desondanks is dit ons bedoeling om die Verenigde State van Amerika neutraal te hou.
As hierdie poging nie suksesvol was nie, stel ons 'n alliansie voor op die volgende basis met Mexiko: dat ons saam oorlog sal maak en saam vrede sal maak. Ons sal algemene finansiële steun verleen, en dit word verstaan ​​dat Mexiko die verlore gebied in New Mexico, Texas en Arizona moet herwin. Die besonderhede word aan u oorgelaat vir afhandeling.
U word opdrag gegee om die president van Mexiko met die grootste vertroue hiervan in kennis te stel sodra dit seker is dat daar 'n oorlog met die Verenigde State sal plaasvind en stel voor dat die president van Mexiko op eie inisiatief met hom in verbinding tree. Japan stel voor dat hierdie plan tegelyk nagekom word, en bied terselfdertyd bemiddeling tussen Duitsland en Japan aan.
U moet die president van Mexiko onder die aandag bring dat die aanwending van genadelose duikbootoorlog nou beloof om Engeland oor 'n paar maande te dwing om vrede te sluit.
Wilson is in Februarie ingelig oor die telegram en het dit in Maart openbaar gemaak - dieselfde maand het die tsaar die troon afgelê en Rusland 'n kort tydjie gegee van die liberale (eintlik gematigde sosialistiese) regering. Die vertrek van die tsaar het Rusland 'n meer aangename bondgenoot vir Amerikaanse liberale gemaak, en die gewaarwording van die Zimmermann -telegram het die saak van die Geallieerdes onvermydelik Amerika se eie gemaak.
Op 2 April 1917 het president Wilson sy 'Oorlogsboodskap' aan die kongres gelewer en bevestig dat die Verenigde State 'geen twis met die Duitse volk' het nie, maar slegs met die Duitse outokrasie wat oorlog teen die Verenigde State afgedwing het. 'Die wêreld', het Wilson gesê, 'moet veilig wees vir demokrasie.' En dit sou die deegseuns van die American Expeditionary Force wees wat daarvan aangekla sou word.
Hierdie artikel oor Woodrow Wilson en die Eerste Wêreldoorlog is uit die boek The Yanks Are Coming! 'N Militêre geskiedenis van die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog © 2014 deur H.W Crocker III. Gebruik hierdie data vir enige verwysings. Besoek die aanlynverkopingsbladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.
beweer — v. om te eis dat ander mense (iets) aanvaar of respekteer
geleentheid — n. 'n hoeveelheid tyd of 'n situasie waarin iets gedoen kan word
uitskakel — v. verwyder om van ontslae te raak
voorreg - n. 'n reg of voordeel wat aan sommige mense gegee word en nie aan ander nie
reguleer - v. om reëls of wette te maak wat (iets) beheer
kommersieel - adj. wat verband hou met of gebruik word in die koop en verkoop van goedere en dienste
wapenstilstand - n. 'n ooreenkoms om die oorlog te beveg
uitputting - n. die toestand van uiters moeg
verlam - adj. nie in staat is om die hele of 'n deel van die liggaam te beweeg of te voel nie
Brittanje het sy groot vloot gebruik om te voorkom dat vragskepe Duitse hawens binnekom, hoofsaaklik deur dit in die Noordsee tussen die kus van Skotland en Noorweë te onderskep. Die groter see -benaderings na Brittanje en Frankryk, die afstand tot die Duitse hawens en die kleiner grootte van die Duitse oppervlaktevloot, het dit vir Duitsland moeiliker gemaak om terug te keer. In plaas daarvan gebruik Duitsland onderzeeërs om handelskepe op te lê en dan te sink, wat op pad was na Britse en Franse hawens.
Die strategie agter die blokkade Edit
Die Royal Navy het die versending van die meeste oorlogsvoorrade en voedsel na Duitsland suksesvol gestaak. Neutrale Amerikaanse skepe wat met Duitsland probeer handel dryf, is in beslag geneem of teruggedraai deur die Royal Navy wat die handel as 'n direkte konflik met die Geallieerdes se oorlogspogings beskou het. Die impak van die blokkade het baie stadig geblyk omdat Duitsland en sy bondgenote uitgebreide landerye en grondstowwe beheer het. Dit was uiteindelik suksesvol omdat Duitsland en Oostenryk-Hongarye hul landbouproduksie gedimineer het deur soveel boere in hul leërs te neem. Teen 1918 was die Duitse stede op die punt om 'n groot voedseltekort te kry, terwyl die voorste soldate op kort rantsoene was en die noodsaaklike voorraad op was. 
Duitsland het ook 'n blokkade beskou. 'Engeland wil ons verhonger', het admiraal Alfred von Tirpitz gesê, die man wat die Duitse vloot gebou het en 'n belangrike adviseur van die keiser Wilhelm II gebly het. "Ons kan dieselfde spel speel. Ons kan haar bottel en elke skip vernietig wat poog om die blokkade te breek".  Tirpitz kon nie die kragtiger Royal Navy op die oppervlak uitdaag nie, en wou handels- en passasierskepe afskrik op pad na Brittanje. Hy het geredeneer dat, aangesien die eiland Brittanje afhang van die invoer van voedsel, grondstowwe en vervaardigde goedere, die afskrik van 'n aansienlike aantal skepe die effektiwiteit van die langtermyn om 'n weermag aan die Westelike Front te onderhou, effektief sou ondermyn. Terwyl Duitsland aan die begin van die oorlog slegs nege langafstand-U-bote gehad het, het dit genoeg skeepswerfkapasiteit om die honderde wat nodig was te bou. Die Verenigde State eis egter dat Duitsland die internasionale ooreenkomste oor "vryheid van die see" moet respekteer, wat neutrale Amerikaanse skepe op die oop see beskerm het teen beslaglegging of sinking deur een van die twee strydlustige. Verder het Amerikaners daarop aangedring dat die dood van onskuldige Amerikaanse burgers ongegrond was en 'n rede vir 'n oorlogsverklaring was.  Die Royal Navy het Amerika se neutrale regte gereeld geskend deur op handelskepe beslag te lê. Die hoofadviseur van Wilson, kolonel Edward M. House, het gesê: 'Die Britte het sover gegaan as wat hulle kon met die skending van neutrale regte, hoewel hulle dit op die hoflikste manier gedoen het'.  Toe Wilson teen hierdie oortredings van die Amerikaanse neutraliteit protesteer, het die Royal Navy teruggetrek.
Duitse duikbote het skepe sonder waarskuwing getorpedeer, wat matrose en passasiers laat verdrink het. Berlyn het verduidelik dat duikbote so kwesbaar is dat hulle nie waag om naby handelskepe wat gewere kan dra nie en wat te klein is om duikbootbemanning te red, te waag. Brittanje het die meeste van sy handelskepe gewapen met mediumkalibergewere wat 'n duikboot kan laat sink, wat aanvalle bo water te riskant maak. In Februarie 1915 het die Verenigde State Duitsland gewaarsku oor die misbruik van duikbote. Op 22 April het die Duitse keiserlike ambassade Amerikaanse burgers gewaarsku teen aan boord van vaartuie na Brittanje, wat 'n Duitse aanval sou moes ondergaan. Op 7 Mei het Duitsland die Britse passasiersvoertuig getorpedeer RMS Lusitania, haar laat sink. Hierdie daad van aggressie het die verlies van 1,198 burgerlike lewens veroorsaak, waaronder 128 Amerikaners. Die sink van 'n groot, ongewapende passasierskip, gekombineer met die vorige verhale oor gruweldade in België, het Amerikaners geskok en die openbare mening vyandiggesind teenoor Duitsland geword, hoewel dit nog nie tot op die punt van oorlog was nie.  Wilson het 'n waarskuwing aan Duitsland uitgereik dat dit 'streng aanspreeklikheid' in die gesig staar as dit meer neutrale Amerikaanse passasierskepe sink.  Berlyn stem toe en beveel sy duikbote om passasierskepe te vermy.
Teen Januarie 1917 besluit veldmaarskalk Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff egter dat 'n onbeperkte duikbootblokkade die enigste manier was om 'n beslissende oorwinning te behaal. Hulle eis dat keiser Wilhelm beveel dat onbeperkte duikbootoorlogs hervat moet word. Duitsland het geweet dat hierdie besluit oorlog met die Verenigde State beteken, maar hulle het gedink dat hulle kon wen voordat Amerika se potensiële krag gemobiliseer kon word.  Hulle oorskat egter hoeveel skepe hulle kan sink en dus die mate waarin Brittanje verswak sou word. Uiteindelik het hulle nie voorsien dat konvooie hul pogings kon en sou gebruik nie. Hulle het geglo dat die Verenigde State militêr so swak was dat dit nie langer as 'n jaar 'n faktor aan die Westelike Front kon wees nie. Die burgerlike regering in Berlyn het beswaar aangeteken, maar die keiser het sy kant van sy weermag geskaar. 
Die begin van die oorlog in Europa val saam met die einde van die resessie van 1913–1914 in Amerika. Uitvoer na strydlustige lande het in die eerste vier jaar van die oorlog vinnig gestyg van $ 824,8 miljoen in 1913 tot $ 2,25 miljard in 1917.  Lenings van Amerikaanse finansiële instellings aan die geallieerde nasies in Europa het ook in dieselfde tydperk dramaties toegeneem.  Ekonomiese bedrywighede teen die einde van hierdie tydperk het hoogty gevier, aangesien staatshulpbronne die produksie van die private sektor gehelp het. Tussen 1914 en 1917 het die industriële produksie met 32% gestyg en die BNP met byna 20% gestyg.  Die verbeterings aan die industriële produksie in die Verenigde State het die oorlog oorskry. Die kapitaalopbou wat Amerikaanse ondernemings in staat gestel het om oorlogvoerders en die Amerikaanse weermag te voorsien, het gelei tot 'n groter produksietempo op lang termyn, selfs nadat die oorlog in 1918 geëindig het. 
In 1913 het JP Morgan Jr.  The House of Morgan het bystand gebied in die oorlogstydfinansiering van Brittanje en Frankryk vanaf die vroegste stadiums van die oorlog in 1914 tot en met Amerika se ingang in 1917. JP Morgan & amp, die House of Morgan se bank in New York, is aangewys as die primêre finansiële agent by die Britse regering in 1914 na suksesvolle lobby deur die Britse ambassadeur, sir Cecil Spring Rice.  Dieselfde bank sou later 'n soortgelyke rol in Frankryk speel en sou uitgebreide finansiële hulp aan beide strydende nasies bied. J.P. Morgan & ampCo. het die primêre uitreiker van lenings aan die Franse regering geword deur geld by Amerikaanse beleggers in te samel.  Morgan, Harjes, die House of Morgan se Franse geaffilieerde bank, beheer die meerderheid van die finansiële transaksies tussen die Huis van Morgan en die Franse regering na die primêre uitreiking van skuld op Amerikaanse markte.  Die betrekkinge tussen die Huis van Morgan en die Franse regering het gespanne geraak namate die oorlog voortduur sonder dat daar 'n einde in sig was.  Frankryk se vermoë om by ander bronne te leen, het verminder, wat gelei het tot groter uitleenkoerse en 'n afname in die waarde van die frank. Na die oorlog, in 1918, het JP Morgan & amp. Voortgegaan om die Franse regering finansieel te help deur monetêre stabilisering en skuldverligting. 
Omdat Amerika nog steeds 'n verklaarde neutrale staat was, het die finansiële transaksies van Amerikaanse banke in Europa groot twis tussen Wall Street en die Amerikaanse regering veroorsaak. Minister van Buitelandse Sake, William Jennings Bryan, het ten sterkste gekant teen die finansiële steun van strydende nasies en wou in Augustus 1914 lenings aan die strydlustiges verbied.  Hy het aan president Wilson gesê dat "weiering om aan enige strydlustige te leen, natuurlik 'n einde aan die oorlog sal maak. . " Wilson het eers ingestem, maar het homself toe omgekeer toe Frankryk aangevoer het dat as dit wettig was om Amerikaanse goedere te koop, dit wettig was om krediete op die aankoop uit te neem. 
JP Morgan het lenings aan Frankryk uitgereik, waaronder een in Maart 1915, en na onderhandelinge met die Anglo-Franse Finansiële Kommissie, nog 'n gesamentlike lening aan Brittanje en Frankryk in Oktober 1915, laasgenoemde bedra $ 500,000,000.  Alhoewel die standpunt van die Amerikaanse regering was dat die stop van sodanige finansiële hulp die einde van die oorlog kan bespoedig en daarom lewens kan red, is daar min gedoen om te verseker dat die verbod op lenings onderhou word, deels weens druk van die geallieerde regerings en Amerikaanse sakebelange. 
Die Amerikaanse staalbedryf het tydens die resessie van 1913–1914 probleme en dalende winste ondervind.  Namate oorlog in Europa begin het, het die toenemende vraag na oorlogsgereedskap egter begin met 'n tydperk van verhoogde produktiwiteit wat baie Amerikaanse nywerheidsondernemings van die lae-groei-omgewing van die resessie verlig het. Bethlehem Steel het veral voordeel getrek uit die toenemende vraag na bewapening in die buiteland. Voor die Amerikaanse toetrede tot die oorlog, trek hierdie ondernemings voordeel uit onbeperkte handel met soewereine kliënte in die buiteland. Nadat president Wilson sy oorlogsverklaring uitgereik het, is die maatskappye onderhewig aan prysbeheer wat deur die Amerikaanse handelskommissie ingestel is om te verseker dat die Amerikaanse weermag toegang tot die nodige bewapening het. 
Teen die einde van die oorlog in 1918 het Bethlehem Steel 65 000 pond vervalste militêre produkte en 70 miljoen pond pantserplaat, 1,1 miljard pond staal vir skulpe en 20,1 miljoen rondes artillerie -ammunisie vir Brittanje en Frankryk vervaardig. Bethlehem Steel het voordeel getrek uit die binnelandse wapenmark en het 60% van die Amerikaanse wapens en 40% van die artillerie -skulpe wat in die oorlog gebruik is, vervaardig.  Selfs met prysbeheer en 'n laer winsmarge op vervaardigde goedere, het die winste uit verkope uit die oorlog die onderneming uitgebrei tot die derde grootste vervaardigingsonderneming in die land. Bethlehem Steel het in 1939 weer die primêre wapenverskaffer vir die Verenigde State en ander bondgenote geword. 
Uitsig oor die elite Redigeer
Historici verdeel die sienings van Amerikaanse politieke en sosiale leiers in vier verskillende groepe - die kampe was meestal informeel:
Die eerste hiervan was die Non-Interventionists, 'n los-verbonde en polities diverse anti-oorlogsbeweging wat die Verenigde State heeltemal uit die oorlog wou hou. Lede van hierdie groep beskou die oorlog as 'n botsing tussen die imperialistiese en militaristiese grootmoondhede van Europa, wat as korrup en onwaardig beskou word. Ander was pasifiste, wat beswaar gemaak het op morele gronde. Vooraanstaande leiers was onder meer Demokrate soos die voormalige minister van buitelandse sake, William Jennings Bryan, die nyweraar Henry Ford en die uitgewer William Randolph Hearst Republikeine Robert M. La Follette, senator van Wisconsin en George W. Norris, senator van Nebraska en die progressiewe party -aktivis Jane Addams.
Aan die heel linkerkant van die politieke spektrum was die sosialiste, onder leiding van hul meerjarige kandidaat vir president Eugene V. Debs en bewegingsveterane soos Victor L. Berger en Morris Hillquit, sterk anti-militariste en gekant teen enige Amerikaanse ingryping, wat die konflik as 'n 'kapitalistiese oorlog' wat Amerikaanse werkers moet vermy. Nadat die VSA in April 1917 by die oorlog aangesluit het, het daar egter 'n skeuring ontstaan ​​tussen die meerderheid teen die oorlog in die party en 'n vooroorlogse faksie van sosialistiese skrywers, joernaliste en intellektuele onder leiding van John Spargo, William English Walling en E. Haldeman-Julius . Hierdie groep het die mededingende Social Democratic League of America gestig om die oorlogspoging onder hul mede -sosialiste te bevorder. 
Die volgende was die meer gematigde liberaal-internasionaliste. Hierdie tweeparty -groep het onwillig 'n oorlogsverklaring teen Duitsland gesteun met die doel na die oorlog om kollektiewe internasionale veiligheidsinstellings te vestig wat daarop gemik is om toekomstige konflikte tussen nasies vreedsaam op te los en liberale demokratiese waardes breër te bevorder. Hierdie groepe se standpunte word bepleit deur belangegroepe soos die Liga om vrede te handhaaf. Onder die aanhangers was die Amerikaanse president Woodrow Wilson, sy invloedryke adviseur Edward M. House, voormalige president William Howard Taft, die beroemde uitvinder Alexander Graham Bell, Wall Street -finansier Bernard Baruch en president van Harvard Universiteit, Abbott Lawrence Lowell. 
Laastens was daar die sogenaamde Atlantiste. Vurig pro-entente, het hulle die Amerikaanse ingryping in die oorlog beywer sedert die sinking van die Lusitania. Hul primêre politieke motivering was om die VSA voor te berei op 'n oorlog met Duitsland en om 'n blywende militêre alliansie met Groot -Brittanje te sluit. Hierdie groep het die paraatheidsbeweging gesteun en was sterk onder die Anglophile -instelling, waaronder oudpresident Theodore Roosevelt, generaal -majoor Leonard Wood, prominente prokureur en diplomaat Joseph Hodges Choate, voormalige oorlogsekretaris Henry Stimson, joernalis Walter Lippman en senatore Henry Cabot Lodge, sr. . van Massachusetts en Elihu Root van New York. 
'N Verrassende faktor in die ontwikkeling van die Amerikaanse openbare mening was hoe min die politieke partye betrokke geraak het. Wilson en die Demokrate het in 1916 'n veldtog onderneem oor die slagspreuk "Hy het ons uit die oorlog gehou!" En gesê dat 'n Republikeinse oorwinning oorlog met beide Mexiko en Duitsland sou beteken. Sy posisie was waarskynlik van kritieke belang om die Westerse state te wen.  Charles Evans Hughes, die GOP -kandidaat, het daarop aangedring om die oorlogskwessie te verklein. 
Die Sosialistiese party het vrede gepraat. Sosialistiese retoriek het die Europese konflik "'n imperialistiese oorlog" verklaar. Dit het 2% van die stemme van 1916 vir Eugene V. Debs gewen, die oorlog teen kapitalisme blameer en totale opposisie toegesê. Die propaganda het gesê dat ''n bajonet' 'n wapen was met 'n werker aan elke kant '.  Toe die oorlog egter begin, het ongeveer die helfte van die sosialiste, wat deur kongreslid Meyer Londen getipeer is, die besluit gesteun en die kant van die pro-geallieerde pogings aangeneem. Die res, onder leiding van Debs, het ideologiese en hardnekkige teenstanders gebly.  Baie sosialiste het ondersoek ingestel na die Spioenasiewet van 1917 en baie wat verdink word van verraad is in hegtenis geneem, waaronder Debs. Dit sou net die sosialiste se anti-oorlogsgroepe toeneem in wrok teenoor die Amerikaanse regering. 
Werkers, boere en Afro -Amerikaners Redigeer
Die werkersklas was relatief stil en het geneig om op etniese grense te verdeel. Aan die begin van die oorlog het nóg werkende manne of boere 'n groot belangstelling in die debatte oor oorlogsvoorbereiding gehad.    Samuel Gompers, hoof van die AFL -arbeidersbeweging, veroordeel die oorlog in 1914 as 'onnatuurlik, ongeregverdig en onheilig', maar teen 1916 ondersteun hy Wilson se beperkte paraatheidsprogram teen die besware van die sosialistiese vakbondaktiviste. In 1916 ondersteun die vakbonde Wilson oor huishoudelike aangeleenthede en ignoreer die oorlogsvraag. 
Die oorlog het eers die katoenmark ontwrig wat die Royal Navy versendings na Duitsland geblokkeer het, en die pryse het van 11 sent per pond tot slegs 4 sent gedaal. Teen 1916 het die Britte egter besluit om die prys tot 10 sent te verhoog om te verhoed dat hulle steun in die suide verloor. Dit lyk asof die katoenkwekers ongeveer dieselfde tempo as die res van die land van neutraliteit na ingryping oorgegaan het.   Boere in die Midde -Weste het die oorlog in die algemeen gekant, veral dié van Duitse en Skandinawiese afkoms. Die Midde -Weste het die vesting van isolasie geword, maar ander afgeleë plattelandse gebiede het ook geen oorlog nodig gehad nie. 
Die Afro-Amerikaanse gemeenskap het nie op die een of ander manier sterk standpunt ingeneem nie. 'N Maand nadat die kongres oorlog verklaar het, het W.E.B. Du Bois 'n beroep op Afro-Amerikaners gedoen om "skouer aan skouer met die wêreld te veg om 'n wêreld te verkry waar daar geen oorlog meer is nie".  Nadat die oorlog begin het en swart mans opgestel is, het hulle gewerk om gelykheid te bewerkstellig.  Baie het gehoop dat die gemeenskap se hulp in die oorlogspogings in die buiteland burgerregte tuis sou verdien. Toe sulke burgerlike vryhede nog steeds nie toegestaan ​​word nie, het baie Afro-Amerikaners moeg geword om te wag vir erkenning van hul regte as Amerikaanse burgers. 
Daar was 'n sterk teenoorlogse element onder arm plattelandse blankes in die suide en grensstate.  Op die platteland van Missouri, byvoorbeeld, het wantroue oor kragtige Oosterse invloede gefokus op die risiko dat Wall Street Amerika in 'n oorlog sou lei.  Oor die suide heen het arm wit boere mekaar gewaarsku dat ''n oorlog van 'n ryk man 'n arm man se stryd beteken', en hulle wou niks daarvan hê nie.   Antiwar -sentiment was die sterkste onder Christene wat verbonde was aan die Kerke van Christus, die Heiligheidsbeweging en Pinksterkerke.  Kongreslid James Hay, Demokraat van Virginia, was die magtige voorsitter van die Huiskomitee oor Militêre Sake. Hy het herhaaldelik vooroorlogse pogings om die weermag te moderniseer en uit te brei, geblokkeer. Gereedheid was nie nodig nie, want Amerikaners was reeds veilig, het hy in Januarie 1915 aangedring:
As ons alleen is, veilig in ons omvang, beskerm deur 'n groot vloot en beskik oor 'n leër wat voldoende is vir enige noodgeval wat mag ontstaan, kan ons die klaagliedere en voorspellings van die militariste verontagsaam. 
Opgevoede, stedelike, middelklas-suidelike inwoners ondersteun oor die algemeen die toetrede tot die oorlog, en baie werk aan mobiliseringskomitees. In teenstelling hiermee het baie plattelandse suidelike blankes gekant teen die oorlog.  Diegene met meer formele opleiding was meer ten gunste van die oorlog en die in die suide met minder formele opleiding was meer geneig om die oorlog te betree. Briewe aan koerante met spelfoute of grammatikale foute was oorweldigend briewe wat die toetrede tot die oorlog teenstaan, terwyl letters sonder spelling of grammatikale foute die letters wat die toetrede tot die oorlog ondersteun het, oorweldigend was.  Toe die oorlog begin, het Texas en Georgia die suidelike state met vrywilligers gelei. 1.404 van Texas, 1.397 van Georgia, 538 van Louisiana, 532 van Tennessee, 470 van Alabama, 353 van Noord -Carolina, 316 van Florida en 225 van Suid -Carolina.  Elke suidelike senator het ten gunste van die toetrede tot die oorlog gestem, behalwe die vuurwapen van die Mississippi, James K. Vardaman.  By toeval was daar sommige streke in die suide wat sterker ten gunste van ingryping was as ander. Georgië het voor diensplig die meeste vrywilligers per capita uit enige staat in die vakbond verskaf en het die grootste deel pro-Britse koerante gehad voor Amerika se toetrede tot die oorlog. Daar was vyf mededingende koerante wat die gebied van Suidoos -Georgië behandel het, wat almal uitgesproke Anglofilies was gedurende die dekades voor die oorlog en tydens die vroeë fases van die oorlog. Al vyf het ook Duitse gruweldade beklemtoon tydens die verkragting van België en die moord op Edith Cavell. Ander tydskrifte met landswye verspreiding wat pro-Brits was, soos The Outlook en The Literary Digest, het 'n oneweredig hoë verspreiding in elke streek van die deelstaat Georgia, sowel as in die gebied van Noord-Alabama in die omgewing van Huntsville en Decatur (tydens die oorlog) Daar was 470 vrywilligers uit die staat Alabama, waarvan meer as 400 uit die Huntsville-Decatur-streek gekom het).  ​​  
Duitse Amerikaners Edit
Duitse Amerikaners het teen hierdie tyd gewoonlik slegs swak bande met Duitsland gehad, maar hulle was bang vir negatiewe behandeling wat hulle sou kry as die Verenigde State die oorlog sou binnegaan (sulke mishandeling het reeds met burgers van Duitse afkoms in Kanada en Australië gebeur). Byna niemand het gevra om tussenbeide te tree aan die kant van Duitsland nie, maar pleit eerder vir neutraliteit en praat van die superioriteit van die Duitse kultuur. Namate meer nasies in die konflik ingetrek is, ondersteun die Engelssprekende pers Brittanje egter toenemend, terwyl die Duits-Amerikaanse media vir neutraliteit gevra het, terwyl hulle ook die posisie van Duitsland verdedig. Die Duitsers van Chicago het gewerk om 'n volledige embargo op alle wapentransport na Europa te verseker. In 1916 het groot menigtes in die Germania van Chicago die Kaiser se verjaardag gevier, iets wat hulle nie voor die oorlog gedoen het nie.  Duitse Amerikaners het vroeg in 1917 nog steeds 'n beroep op neutraliteit gedoen, maar verklaar dat as daar 'n oorlog kom, hulle lojaal aan die Verenigde State sal wees. Teen hierdie tydstip is hulle byna geheel en al uitgesluit van die nasionale diskoers oor die onderwerp.  Duits-Amerikaanse sosialiste in Milwaukee, Wisconsin, het hulle aktief beywer vir die toetrede tot die oorlog. 
Christelike kerke en pasifiste Redigeer
Leiers van die meeste godsdienstige groepe (behalwe die Episkopaliërs) was geneig tot pasifisme, net soos leiers van die vrouebeweging. Die Metodiste en Kwakers was onder meer die teenstanders van die oorlog.  President Wilson, wat 'n toegewyde Presbiteriaan was, sou die oorlog dikwels in terme van goed en kwaad omskep in 'n beroep op godsdiensondersteuning van die oorlog. 
'N Gesamentlike poging is aangewend deur pasifiste, waaronder Jane Addams, Oswald Garrison Villard, David Starr Jordan, Henry Ford, Lillian Wald en Carrie Chapman Catt. Hulle doel was om Wilson se pogings aan te moedig om 'n einde aan die oorlog te bemiddel deur die strydlustiges na die konferensietafel te bring.  Uiteindelik in 1917 het Wilson sommige van hulle oortuig dat hulle 'n oorlog sou wees om alle oorloë te beëindig om waarlik teenoorlog te wees. 
Nadat oorlog verklaar is, het die meer liberale denominasies, wat die sosiale evangelie onderskryf het, 'n oorlog vir geregtigheid opgeroep wat die hele mensdom sou help ophef. Die tema - 'n aspek van Amerikaanse uitsonderlikheid - was dat God Amerika gekies het as sy hulpmiddel om verlossing aan die wêreld te bring. 
Amerikaanse katolieke biskoppe handhaaf 'n algemene stilte oor die kwessie van ingryping. Miljoene Katolieke het in albei strydende kampe gewoon, en Katolieke Amerikaners was geneig om op etniese grense te skei in hul opinies oor Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog. Destyds bevat swaar katolieke dorpe en stede in die Ooste en Midde -Ooste dikwels verskeie gemeentes, wat elk 'n enkele etniese groep bedien, soos Iers, Duits, Italiaans, Pools of Engels. Amerikaanse Katolieke van Ierse en Duitse afkoms het die ingryping die sterkste gekant. Pous Benedictus XV het verskeie pogings aangewend om oor vrede te onderhandel. Al sy pogings is deur die Geallieerdes en die Duitsers afgeweer, en gedurende die oorlog het die Vatikaan 'n beleid van streng neutraliteit gehandhaaf.
In 1914–1916 was daar min Joodse Amerikaners ten gunste van Amerikaanse toetrede tot die oorlog. [ aanhaling nodig ] Die stad New York, met sy Joodse gemeenskap van 1,5 miljoen, was 'n sentrum van antiwar -aktivisme, waarvan baie gereël is deur vakbonde wat hoofsaaklik aan die politieke linkerkant was en daarom gekant was teen 'n oorlog wat volgens hulle 'n stryd was tussen verskeie groot magte.  
Sommige Joodse gemeenskappe het gedurende die oorlogsjare saamgewerk om hulp aan Joodse gemeenskappe in Oos-Europa te verleen, wat deur gevegte, hongersnood en verskroeide aarde-beleid van die Russiese en Oostenryk-Duitse leërs verwoes is.  
Die grootste tsaar vir die Joodse Amerikaners was die tsaristiese bewind in Rusland, omdat dit berug was omdat dit pogrome verdra en aanhits het en antisemitiese beleid gevolg het. Soos historikus Joseph Rappaport berig het tydens sy studie van die Jiddiese pers tydens die oorlog, "was die pro-Germanisme van immigrante-Jode in Amerika 'n onvermydelike gevolg van hul Russofobie".  Die val van die tsaristiese regime in Maart 1917 het egter 'n groot struikelblok verwyder vir baie Jode wat geweier het om Amerikaanse toetrede tot die oorlog aan die kant van die Russiese Ryk te ondersteun.  Die konsep het vlot verloop in New York, en die linkse opposisie teen die oorlog het grootliks in duie gestort toe Sioniste die moontlikheid gesien het om die oorlog te gebruik om 'n staat Israel te eis. 
Die mees effektiewe binnelandse teenstanders van die oorlog was Iers-Amerikaanse katolieke. Hulle het min belangstelling in die vasteland gehad, maar was neutraal oor die hulp van die Verenigde Koninkryk omdat dit onlangs die Wet op die regering van Ierland in 1914 uitgevaardig het, wat Ierse huisregering moontlik gemaak het. Die wet is egter opgeskort totdat die oorlog geëindig het. John Redmond en die Ierse Parlementêre Party (IPP) het verklaar dat Ierse vrywilligers Amerika se pro-geallieerde oorlogspogings moet ondersteun, eers het sy politieke teenstanders aangevoer dat dit nie die tyd was om Brittanje te ondersteun in sy poging om haar ryk te versterk en uit te brei nie.  Die aanvalle op die IPP en pro-geallieerde pers toon 'n vaste oortuiging dat 'n Duitse oorwinning die bereiking van 'n onafhanklike Ierse staat sal bespoedig. Maar eerder as om ingryping namens die Duitsers voor te stel, het Ierse Amerikaanse leiers en organisasies gefokus op die eis van Amerikaanse neutraliteit. Maar die toenemende kontak tussen militante Ierse nasionaliste en Duitse agente in die Verenigde State het slegs die kommer laat ontstaan ​​oor waar die primêre lojaliteit van Ierse Amerikaners lê.  Nietemin het byna 1000 Iers-gebore Amerikaners in die Eerste Wêreldoorlog met die Amerikaanse weermag omgekom.  Die Easter Rising in Dublin in April 1916 is binne 'n week verslaan en sy leiers tereggestel deur 'n vuurpeloton. Die hoofstroom Amerikaanse pers het die opstand as dwaas en misleidend beskou, en vermoed dat dit grotendeels deur die Duitsers geskep en beplan is. Die algemene mening van die publiek bly getrou pro-entente. 
Iers-Amerikaners oorheers die Demokratiese party in baie groot stede, en Wilson moes rekening hou met hul politieke standpunte. Iers-Amerikaanse politieke pogings het die Verenigde State beïnvloed om hul eie doelwitte te definieer uit die oorlog, apart van dié van sy bondgenote, wat hoofsaaklik (onder andere doelwitte) selfbeskikking was vir die verskillende nasies en etniese groepe van Europa. Die Iers-Amerikaanse gemeenskap het gedink dat hulle Wilson se belofte het om Ierse onafhanklikheid te bevorder in ruil vir hul steun aan sy oorlogsbeleid, maar na die oorlog was hulle teleurgesteld oor sy weiering om hulle in 1919 te ondersteun.  Wilson beskou die Ierse situasie bloot as 'n interne aangeleentheid en beskou die geskil en die onrus in Ierland nie as dieselfde scenario wat die verskillende ander nasionaliteite in Europa in die gesig staar nie (as 'n uitval uit die Eerste Wêreldoorlog).  Die vordering van die Ierse raskonvensies gee 'n voorsmakie van die verskillende en veranderende menings tydens die oorlog.
Pro-geallieerde immigrante Redigeer
Sommige Britse immigrante het aktief gewerk vir intervensie. Die in Londen gebore Samuel Insull, die voorste nyweraar in Chicago, het byvoorbeeld entoesiasties geld, propaganda en middele verskaf aan vrywilligers om die Britse of Kanadese leërs binne te gaan. Na die toetrede van die Verenigde State het Insull die Illinois State Council of Defense aangestel, met die verantwoordelikheid om die mobilisering van die staat te organiseer. 
Immigrante uit Oos -Europa gee gewoonlik meer om oor politiek in hul vaderland as oor politiek in die Verenigde State. Woordvoerders van Slawiese immigrante het gehoop dat 'n geallieerde oorwinning hul tuislande onafhanklik sou bring.  Groot getalle Hongaarse immigrante wat liberaal en nasionalisties was in sentiment, en 'n onafhanklike Hongarye gesoek het, los van die Oostenryk-Hongaarse Ryk, het ten gunste van die oorlog gelobiseer en hulself verbind met die Atlantiese of Anglofiele deel van die bevolking. Hierdie gemeenskap was grootliks pro-Brits en anti-Duits in sentiment.    Albanees-Amerikaners in gemeenskappe soos Boston het hulle ook beywer vir toelating tot die oorlog en was oorweldigend pro-Brits en anti-Duits, sowel as hoopvol dat die oorlog sou lei tot 'n onafhanklike Albanië wat sou wees vry van die Ottomaanse Ryk.  Die staat Wisconsin het die onderskeid gehad dat dit die mees isolasionistiese staat was as gevolg van die groot aantal Duits-Amerikaners, sosialiste, pasifiste en ander wat in die staat teenwoordig was, maar die uitsondering hierop was sakke in die staat, soos die stad Green Bay. Green Bay het 'n groot aantal pro-geallieerde immigrante, insluitend die grootste Belgiese immigrantegemeenskap in die hele land, en daarom was anti-Duitse sentiment en vooroorlogse sentiment albei aansienlik hoër in Green Bay as in die land as geheel .  Daar was 'n groot Servies-Amerikaanse gemeenskap in Alaska wat ook entoesiasties was ten gunste van Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog. In die geval van Alaska, wat destyds 'n gebied was, het duisende Serwiese immigrante en Serwies-Amerikaners vrywillig gewerk vroeg om by die Amerikaanse weermag aan te sluit kort na die oorlogsverklaring, nadat die gemeenskap uitgesproke ten gunste was van Amerika se toetrede tot die oorlog. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het baie Serviese Amerikaners vrywillig geveg om oorsee te veg, met duisende wat uit Alaska gekom het.  
Gewilde pasifisme Redigeer
Henry Ford het die pasifistiese saak ondersteun deur 'n groot privaat vredesmissie te borg, met talle aktiviste en intellektuele aan boord van die "Peace Ship" (die seevaart Oscar II).Ford het die skip in 1915 gehuur en prominente vredesaktiviste genooi om saam met hom leiers aan beide kante in Europa te ontmoet. Hy hoop om genoeg publisiteit te skep om die strydlustige nasies aan te spoor om 'n vredeskonferensie te belê en 'n einde te maak aan die oorlog. Die missie is wyd bespot deur die pers, wat oor die "Ship of Fools" geskryf het. Gevegte tussen die aktiviste, bespotting deur die perskontingent aan boord en 'n uitbraak van griep het die reis benadeel. Vier dae nadat die skip in neutrale Noorweë aangekom het, het 'n beleërde en liggaamlik siek Ford die missie laat vaar en na die Verenigde State teruggekeer, het hy getoon dat onafhanklike klein pogings niks bereik het nie. 
Duitse agente Edit
Op 24 Julie 1915 het die kommersiële attaché van die Duitse ambassade, Heinrich Albert, sy aktetas op 'n trein in New York gelos, waar 'n waarskuwende geheime diensagent, Frank Burke, dit opgeraap het.  Wilson laat die koerante die inhoud publiseer, wat dui op 'n stelselmatige poging van Berlyn om vriendelike koerante te subsidieer en Britse aankope van oorlogsmateriaal te blokkeer. Die beroemde spioenasie -agent in Berlyn, debonnaire Franz Rintelen von Kleist, bestee miljoene om sabotasie in Kanada te finansier, probleme tussen die Verenigde State en Mexiko op te wek en werkstakings aan te wakker.  Duitsland het die skuld geneem namate Amerikaners hulle steeds meer bekommerd oor die kwesbaarheid van 'n vrye samelewing vir ondermyning geraak het. Een van die grootste vrese wat Amerikaners van alle stasies in 1916-1919 gehad het, was dat spioene en saboteurs oral was. Hierdie sentiment het 'n belangrike rol gespeel in die opwekking van vrees vir Duitsland en die vermoede oor almal van Duitse afkoms wat nie 100% lojaliteit kon bewys nie. 
Teen 1915 het Amerikaners baie meer aandag aan die oorlog gegee. Die sink van die Lusitania het 'n sterk uitwerking op die openbare mening gehad as gevolg van die dood van Amerikaanse burgerlikes. Daardie jaar het 'n sterk "paraatheidsbeweging" ontstaan.  Voorstanders het aangevoer dat die Verenigde State onmiddellik sterk vloot- en landmagte vir verdedigingsdoeleindes moes opbou, 'n onuitgesproke veronderstelling was dat Amerika vroeër of later sou veg. Generaal Leonard Wood (nog steeds in diens nadat hy 'n termyn as stafhoof van die weermag gedien het), voormalige president Theodore Roosevelt en voormalige oorlogsekretarisse Elihu Root en Henry Stimson was die dryfkrag agter paraatheid, saam met baie van die land se grootste prominente bankiers, nyweraars, prokureurs en bondgenote van prominente gesinne. Daar het inderdaad 'n 'Atlantisistiese' buitelandse beleidsinstelling ontstaan, 'n groep invloedryke Amerikaners wat hoofsaaklik afkomstig is van prokureurs uit die hoër klas, bankiers, akademici en politici van die noordooste, wat toegewyd is aan 'n deel van die anglofiele internasionalisme. Paul D. Cravath, een van die voorste korporatiewe advokate in New York, was verteenwoordiger. Vir Cravath, in die middel-vyftigerjare toe die oorlog begin het, was die konflik 'n belydenis wat 'n belangstelling in internasionale aangeleenthede gewek het wat sy oorblywende loopbaan oorheers het. Vreemd anglofiel, het hy die Amerikaanse ingryping in die oorlog sterk ondersteun en gehoop dat noue Anglo-Amerikaanse samewerking die leidende beginsel van die naoorlogse internasionale organisasie sou wees. 
Die paraatheidsbeweging het 'n 'realistiese' filosofie van wêreldaangeleenthede-hulle was van mening dat ekonomiese krag en militêre spiere beslissender was as idealistiese kruistogte wat fokus op oorsake soos demokrasie en nasionale selfbeskikking. Met klem op die swak toestand van nasionale verdediging, het hulle getoon dat die Amerikaanse leër van 100 000 man wat selfs aangevul is deur die 112 000 nasionale wagte, 20 tot een in die getal was van die Duitse weermag, wat uit 'n kleiner bevolking getrek is. Net so in 1915 was die weermag van Brittanje en haar Ryk ), Frankryk, Rusland, Oostenryk-Hongarye, Ottomaanse Ryk, Italië, Bulgarye, Roemenië, Serwië, België, Japan en Griekeland almal groter en meer ervare as die Verenigde State militêr, in baie gevalle aansienlik so. 
Hervorming vir hulle beteken UMT of 'universele militêre opleiding'. Hulle het 'n nasionale diensprogram voorgestel waarvolgens die 600 000 mans wat jaarliks ​​18 jaar oud was, ses maande aan militêre opleiding moes deurbring en daarna in reserwe -eenhede aangewys sou word. Die klein gereelde weermag sou hoofsaaklik 'n opleidingsagentskap wees.
Antimilitariste het gekla dat die plan Amerika sou laat lyk na Duitsland (wat twee jaar aktiewe diens vereis het). Advokate het teruggegee dat militêre 'diens' 'n noodsaaklike burgerskapplig is, en dat die nasie sonder die gemeenskaplikheid van so 'n diens in antagonistiese etniese groepe sou verdeel. Een woordvoerder het belowe dat UMT ''n werklike smeltkroes sal word, waaronder die vuur warm genoeg is om die elemente in een gemeenskaplike massa Amerikanisme saam te smelt'. Verder het hulle belowe, die dissipline en opleiding sal sorg vir 'n beter betaalde arbeidsmag. Vyandigheid teenoor militêre diens was destyds sterk, en die program het nie goedkeuring gekry nie. In die Tweede Wêreldoorlog, toe Stimson as minister van oorlog 'n soortgelyke program vir universele vredestyd voorgestel het, is hy verslaan. 
Deur sy toewyding te beklemtoon, het die paraatheidsbeweging sy eie someropleidingskampe in Plattsburgh, New York, en ander plekke opgerig en gefinansier, waar 40 000 universiteitsstudente fisiek fiks geword het, geleer het om te marsjeer en te skiet en uiteindelik die kader van 'n offisierkorps in die oorlog te voorsien. .  Voorstelle deur vakbonde dat talentvolle werkersklas-jeug na Plattsburgh genooi word, is geïgnoreer. Die paraatheidsbeweging was nie net ver van die werkersklasse nie, maar ook van die middelklas-leierskap van die grootste deel van Amerika. Dit het min nut gehad vir die National Guard, wat volgens hom gepolitiseer, lokalisties, swak gewapen, siek opgelei was, te geneig was tot idealistiese kruistogte (teenoor Spanje in 1898), en ook nie 'n gebrek aan begrip van wêreldaangeleenthede het nie. Die National Guard, aan die ander kant, was veilig gewortel in staats- en plaaslike politiek, met verteenwoordiging uit 'n baie breë dwarssnit van die Amerikaanse samelewing. The Guard was een van die min instellings van die land wat (in sommige noordelike state) swartes op gelyke voet aanvaar het.
Trouens, nóg die weermag nóg vloot was in staat om oorlog te voer. Die vloot het goeie skepe gehad, maar Wilson het dit gebruik om Mexiko te bedreig, en die vloot se gereedheid het gely. Die spanne van die Texas en die New York, die twee nuutste en grootste slagskepe, het nog nooit 'n geweer afgevuur nie, en die moraal van die matrose was laag. Boonop was dit in die minderheid en outgunned in vergelyking met die Britse en Duitse vloot. Die lugmag van die weermag en die vloot was klein. Ondanks die vloed van nuwe wapensisteme wat deur die Britte, Duitsers, Franse, Oostenryk-Hongare, Italianers en ander in die oorlog in Europa geskep is, het die weermag maar min aandag gegee. Dit het byvoorbeeld geen navorsing gedoen oor slootoorlogvoering, gifgas, swaar artillerie of tenks nie en was heeltemal onbekend met die vinnige ontwikkeling van lugoorlogsvoering. Die Demokrate in die Kongres het probeer om die militêre begroting in 1915 te besnoei. Die paraatheidsbeweging het effektief die toename in woede oor die Lusitania in Mei 1915, wat die Demokrate gedwing het om 'n paar verbeterings aan die militêre en vlootmagte te belowe. Wilson, minder bang vir die vloot, het 'n langtermyn-bouprogram omhels wat daarop gemik was om die vloot teen die middel van die twintigerjare gelyk te stel aan die Royal Navy, hoewel dit eers in die Tweede Wêreldoorlog bereik sou word. 'Realisme' was hier aan die werk; die admirale was Mahaniërs en daarom wou hulle 'n oppervlakte vloot van swaar slagskepe van ongeëwenaard hê - dit wil sê gelyk aan Brittanje. Die feite van duikbootoorlogvoering (wat vernietigers nodig gehad het, nie slagskepe nie) en die moontlikhede van dreigende oorlog met Duitsland (of met Brittanje, vir die saak), is eenvoudig geïgnoreer.
Wilson se program vir die weermag het 'n vuurstorm afgeskakel.  Oorlogssekretaris Lindley Garrison het baie van die voorstelle van die paraatheidsleiers aangeneem, veral hul klem op 'n groot federale reservaat en verlating van die National Guard. Die voorstelle van Garrison het nie net die lokalistiese politici van beide partye woedend gemaak nie, maar ook 'n sterk oortuiging wat die liberale vleuel van die Progressiewe beweging deel. Hulle het gevoel dat oorlogvoering altyd 'n verborge ekonomiese motivering het. Hulle het spesifiek gewaarsku dat die hoof -warboers bankiers uit New York (soos JP Morgan) is wat miljoene in gevaar stel, winsgewende munisipaliteite (soos Bethlehem Steel, wat wapens gemaak het, en DuPont, wat poeier gemaak het) en ongespesifiseerde nyweraars wat wêreldmarkte soek om te beheer. Antiwar -kritici het hulle in die steek gelaat. Hierdie spesiale belange was te sterk, veral, het senator La Follette opgemerk in die konserwatiewe vleuel van die Republikeinse Party. Die enigste pad na vrede was ontwapening, herhaal Bryan.
Garrison se plan het die hewigste stryd in vredestydgeskiedenis ontketen oor die verhouding van militêre beplanning tot nasionale doelwitte.  In vredestyd het die arsenale van die oorlogsdepartement en vlootwerwe byna alle ammunisie vervaardig sonder burgerlike gebruike, insluitend oorlogskepe, artillerie, vlootgewere en skulpe. Artikels wat op die burgerlike mark beskikbaar is, soos kos, perde, saal, waens en uniforms, is altyd by burgerlike kontrakteurs gekoop. Pantserplaat (en na 1918, vliegtuie) was 'n uitsondering wat 'n eeu lank onophoudelike kontroversie veroorsaak het. Na die Tweede Wêreldoorlog was die arsenale en vlootwerwe baie minder belangrik as reuse burgerlike vliegtuie en elektroniese firmas, wat die tweede helfte van die 'militêr-industriële kompleks' geword het. Vredesleiers soos Jane Addams van Hull House en David Starr Jordan van Stanford het hul pogings verdubbel en het nou hul stem gekeer teen die president omdat hy "die saad van militarisme saai, 'n militêre en vlootkaste oprig". Baie ministers, professore, plaaswoordvoerders en vakbondleiers het hierby aangesluit, met kragtige ondersteuning van Claude Kitchin en sy groep van vier dosyn suidelike demokrate in die kongres wat beheer oor die komitee vir militêre sake geneem het.  
Wilson, in groot moeilikheid, het sy saak vroeg in 1916 na die mense geneem tydens 'n groot toespraak, 'n opwarming vir sy herverkiesingsveldtog wat val.  Dit lyk asof Wilson die middelklasse gewen het, maar 'n geringe impak gehad het op die grootliks etniese werkersklasse en die diep isolasionistiese boere. Die kongres het steeds geweier om te ontwyk, daarom het Wilson Garrison as sekretaris van oorlog vervang met Newton Baker, die Demokratiese burgemeester van Cleveland en 'n uitgesproke teenstander van paraatheid (Garrison het stilgebly, maar was van mening dat Wilson ''n man met hoë ideale maar geen beginsels' was). Die gevolg was 'n kompromie wat in Mei 1916 aangegaan is, terwyl die oorlog voortduur en Berlyn debatteer of Amerika so swak is dat dit geïgnoreer kan word. Die weermag sou verdubbel in grootte tot 11 300 offisiere en 208 000 man, sonder reserwe, en 'n nasionale garde wat oor vyf jaar vergroot sou word tot 440 000 man. Somerkampe op die Plattsburg -model is goedgekeur vir nuwe offisiere, en die regering het $ 20 miljoen gekry om 'n eie nitraataanleg te bou. Gereedheidsondersteuners was neerslagtig, die antiwarre mense was jubelend: Amerika sou nou te swak wees om oorlog toe te gaan.
Die Huis het ook die vlootplanne van Wilson vernietig en 'n 'groot vloot' -plan teen 189 tot 183 verslaan en die slagskepe verslaan. Daar het egter nuus gekom oor die groot seestryd tussen Brittanje en Duitsland, die Slag van Jutland. Die vloot het die vlootkundiges gebruik om te argumenteer oor die voorrang van die seepkrag wat hulle toe in die Senaat oorgeneem het, die koalisie van die Huis verbreek en 'n vinnige opbou van drie klasse van alle oorlogskepe goedgekeur het. 'N Nuwe wapensisteem, vlootvaart, ontvang $ 3,5 miljoen, en die regering is gemagtig om 'n eie pantserplaatfabriek te bou.  Die swakheid van die Amerikaanse militêre mag het Berlyn aangemoedig om in 1917 met sy onbeperkte duikbootaanvalle te begin. see tot 1919, teen die tyd dat dit geglo het dat die oorlog verby sou wees, met Duitsland as oorwinnaar. Die argument dat bewapening tot oorlog gelei het, is op sy kop gedraai: die meeste Amerikaners was bang dat mislukking in 1916 aggressie teen die VSA waarskynliker maak. 
Grootte van die militêre Edit
Die Verenigde State was afsydig van die wapenwedloop waarmee die Europese moondhede gedurende die dekades voor die oorlog betrokke was. Die Amerikaanse weermag het in 1916 effens meer as 100,000 aktiewe soldate getel, teen die tyd dat die Franse, Britse, Russiese en Duitse leërs almal gevegte gevoer het waarin meer as 10 000 mans op een dag doodgemaak is, en veldtogte gevoer het waarin totale slagoffers plaasgevind het 200 000 oorskry. Met ander woorde, die hele Amerikaanse weermag, soos dit aan die vooraand van die ingryping was, kan in 'n enkele week van die gevegte wat die oorlog tot dusver gekenmerk het, uitgewis word. Amerikaners het 'n toenemende behoefte gevoel aan 'n weermag wat respek kan geniet. Soos een redakteur dit stel: "Die beste van 'n groot leër en 'n sterk vloot is dat hulle dit soveel makliker maak om te sê wat ons in ons diplomatieke korrespondensie wil sê." Berlyn het tot dusver teruggetrek en om verskoning gevra toe Washington kwaad was, wat die Amerikaanse selfvertroue versterk het. Amerika se regte en Amerika se eer kom toenemend in fokus. Die slagspreuk "Vrede" maak plek vir "Vrede met eer". Die weermag het egter ongewild gebly. 'N Werwer in Indianapolis het opgemerk dat "die mense hier nie die regte gesindheid teenoor die weermaglewe as 'n loopbaan het nie, en as 'n man hiervandaan aansluit, probeer hy dikwels om stil te word". Die paraatheidsbeweging het sy maklike toegang tot die massamedia gebruik om aan te toon dat die oorlogsdepartement geen planne, geen toerusting, min opleiding, geen reserwe, 'n lagwekkende nasionale garde en 'n heeltemal onvoldoende organisasie vir oorlog het nie. In 'n tyd toe Europese generaals veldleërs met 'n aantal korpse aangestuur het, op gevegsfronte wat dekades of honderde myl gestrek het, het geen Amerikaanse aktrise meer as 'n afdeling bevel gegee nie. Rolprente soos Die Slagkreet van Vrede (1915) het invalle van die Amerikaanse vaderland uitgebeeld wat optrede vereis. 
Die gereedheid en vermoë van die Amerikaanse vloot was 'n saak van omstredenheid. Die pers het destyds berig dat die enigste ding waarvoor die weermag gereed was, 'n vyandelike vloot was wat probeer het om die hawe in New York te gryp - in 'n tyd toe die Duitse gevegsvloot deur die Royal Navy vasgemaak is. Die vlootsekretaris Josephus Daniels was 'n joernalis met pasifistiese neigings.  Hy het die opvoedkundige hulpbronne van die vloot opgebou en sy Naval War College in Newport, Rhode Island, 'n noodsaaklike ervaring gemaak vir toekomstige admirale. Hy het die offisierkorps egter vervreem met sy moralistiese hervormings, waaronder geen wyn in die gemors van die offisiere nie, geen haas by die Naval Academy nie, en meer kapelane en YMCA's. Daniels het as koerantman die waarde van publisiteit geken. In 1915 stig hy die Naval Consulting Board onder leiding van Thomas Edison om die advies en kundigheid van vooraanstaande wetenskaplikes, ingenieurs en nyweraars in te win. Dit het tegnologie, vlootuitbreiding en militêre paraatheid gewild gemaak en is goed gedek in die media.  Maar volgens Coletta ignoreer hy die land se strategiese behoeftes en verontagsaam die advies van sy kundiges, skort Daniels vergaderings van die Joint Army and Navy Board vir twee jaar op omdat dit ongewenste advies gee, in die helfte van die algemene raad se aanbevelings vir nuwe skepe, verminder die gesag van offisiere in die vlootwerwe waar skepe gebou en herstel is, en ignoreer die administratiewe chaos in sy departement. Bradley Fiske, een van die mees innoverende admirale in die Amerikaanse vlootgeskiedenis, was in 1914 die beste hulp van Daniels. In plaas daarvan het hy Fiske in 1915 vervang en 'n onbekende kaptein, William Benson, vir die nuwe pos van Chief of Naval Operations ingebring. Gekies vir sy nakoming, was Benson 'n slim burokraat wat meer geïnteresseerd was om die Amerikaanse vloot voor te berei op die moontlikheid van 'n uiteindelike kragmeting met Brittanje as 'n onmiddellike een met Duitsland. Benson het aan Sims gesê dat hy 'so gou as die Duitsers sou veg'. Voorstelle om waarnemers na Europa te stuur, is geblokkeer, wat die vloot in die duister laat oor die sukses van die Duitse duikbootveldtog. Admiraal William Sims het na die oorlog aangekla dat in April 1917 slegs tien persent van die vloot se oorlogskepe volledig beman was, en die res ontbreek 43% van hul seelui. Ligte antisubmarine -skepe was min, asof Daniels nie bewus was van die Duitse duikboot bedreiging wat die fokus van die buitelandse beleid vir twee jaar was nie. Die vloot se enigste oorlogsplan, die 'Black Plan' het aangeneem dat die Royal Navy nie bestaan ​​nie en dat Duitse slagskepe vrylik oor die Atlantiese Oseaan en die Karibiese Eilande beweeg en die Panamakanaal bedreig. Daniels se ampstermyn sou nog minder suksesvol gewees het, behalwe vir die energieke pogings van assistent -sekretaris Franklin D. Roosevelt, wat die departement effektief bestuur het.  Sy mees onlangse biograaf kom tot die gevolgtrekking dat, "dit is waar dat Daniels nie die vloot voorberei het vir die oorlog wat dit sou moes voer nie." 
Teen 1916 kom 'n nuwe faktor na vore-'n gevoel van nasionale eiebelang en Amerikaanse nasionalisme. Die ongelooflike sterftesyfers in Europa was ontnugterend - twee groot veldslae het meer as een miljoen slagoffers veroorsaak. Dit is duidelik dat hierdie oorlog 'n deurslaggewende episode in die geskiedenis van die wêreld sou wees. Elke poging om 'n vreedsame oplossing te vind, was gefrustreerd.
Kendrick Clements beweer dat burokratiese besluitneming een van die belangrikste bronne was wat die Verenigde State gedwing het om oorlog teen Duitsland te verklaar en by die Geallieerdes in te skakel. Hy noem die eis van die staatsdepartement dat Duitse duikbote verouderde seilwette uit die 18de eeu gehoorsaam as een van die eerste misstappe deur die Amerikaanse burokrasie rakende die oorlog. Deur dit te doen, het die Verenigde State in wese Duitsland die keuse gegee of die VSA die oorlog sou binnegaan of nie. Buitelandse minister William Jennings Bryan het die grootste deel van die herfs van 1914 buite kontak met die staatsdepartement deurgebring, en die meer konserwatiewe Robert Lansing het die destydse vermoë gehad om die Amerikaanse buitelandse beleid te vorm. Een van hierdie besluite is geneem in reaksie op Britse protes dat die Duitsers Amerikaanse radiotorings gebruik om boodskappe na hul oorlogskepe te stuur.Onmiddellik voor die oorlog wat in 1914 begin, het Brittanje alle kabelkommunikasie wat uit Duitsland gelei het, insluitend die trans-Atlantiese kabel, afgesny. Die Amerikaanse regering het Duitse ambassades toegelaat om die Amerikaanse kabellyne te gebruik vir 'behoorlike' diplomatieke sake. Duitsland het aangevoer dat die gebruik van die torings nodig was om doeltreffende kontak tussen die VSA en Duitsland moontlik te maak. Lansing reageer deur te vereis dat beide kante die Amerikaanse vloot afskrifte van die boodskappe wat hulle oor die torings gestuur het, moet gee. Die Franse en Britte kon nog steeds die kabels gebruik om te verseker dat Duitsland die enigste strydlustige is wat nodig is om die VSA van hul boodskappe te voorsien. Hierdie en ander oënskynlik klein besluite wat Lansing gedurende hierdie tyd geneem het, sal uiteindelik stapel maak en die Amerikaanse steun na die Geallieerdes verskuif. 
Zimmermann Telegram Edit
Nadat Duitsland in Januarie 1917 besluit het oor onbeperkte duikbootoorlogvoering, het hy probeer om nuwe bondgenote, veral Mexiko, te vestig. Arthur Zimmermann, die Duitse minister van buitelandse sake, het op 16 Januarie 1917 die Zimmermann -telegram na Mexiko gestuur. oor Duitsland. Duitsland het belowe om vir die koste van Mexiko te betaal en dit te help om die gebied te herstel wat met geweld deur die Verenigde State in 1848 geannekseer is. Hierdie gebiede sluit in die huidige state van Kalifornië, Nevada, Utah, die grootste deel van Arizona, ongeveer die helfte van New Mexico en 'n kwart van Colorado. Britse intelligensie het die telegram onderskep en ontsyfer en dit aan die Wilson -administrasie oorgedra. Die Withuis sou dit op 1 Maart aan die pers bekend maak. Die woede het verder gegroei namate die Duitsers Amerikaanse skepe begin sink het, selfs toe isolationiste in die Senaat 'n filibuster geloods het om wetgewing te blokkeer om Amerikaanse handelskepe te bewapen om hulself te verdedig.  
Sink van Amerikaanse handelskepe Edit
Vroeg in 1917 dwing Kaiser Wilhelm II die kwessie af. Sy verklaarde besluit op 31 Januarie 1917 om neutrale vaartuie in 'n aangewese oorlogsgebied  te teiken, het die onmiddellike oorsaak geword van die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog.  Kaiser Wilhelm II het tien Amerikaanse handelskepe van 3 Februarie 1917 tot 4 April 1917 gesink (maar nuus oor die skoener Marguerite kom eers nadat Wilson die oorlogsverklaring onderteken het).  Ontstoke openbare mening ondersteun Wilson nou oorweldigend toe hy die kongres op 2 April 1917 vir 'n oorlogsverklaring vra. dit die volgende middag.
Amerikaanse geregistreerde skepe het 3 Februarie 1917 tot 4 April 1917 gesink 
Skip se naam
Housatonies Vragskip 3 Feb 0 0 Van Scilly Isles af Housatonic Co. U-53 Hans Rose
Lyman M. Law Schooner 12 Februarie 0 0 Uit Sardinië George A. Cardine -sindikaat U-35 Von Arnauld
Algonquin Vragskip 12 Maart 0 0 Van Scilly Isles af American Star Line U-62 Ernst Hashagen
Waaksaamheid Vragskip 16 Maart 6 15 Uit Plymouth Gaston, Williams en Wigmore O-70 Otto Wunsch
Stad Memphis Vragskip 17 Maart 0 0 Uit Ierland Ocean Steamship Company UC-66 Herbert Pustkuchen
Illinois Tanker 17 Maart 0 0 Uit Alderney Texaco UC-21 R. Saltzwedel
Healdton Tanker 21 Maart 7 21 Van Holland af Standaard olie Myne
Asteke Vragskip 1 April 11 28 Van Brest af Oosterse navigasie U-46 Leo Hillebrand
Marguerite Schooner 4 April 0 0 Uit Sardinië William Chase U-35 Von Arnauld
Missourian Vragskip 4 April 0 0 Middellandse See Amerikaans-Hawaiiaanse lyn U-52 Hans Walther
Geskiedkundiges soos Ernest R. May het die proses van Amerikaanse toetrede tot die oorlog benader as 'n studie van hoe die openbare mening binne drie jaar radikaal verander het. In 1914 het die meeste Amerikaners 'n beroep gedoen op neutraliteit, aangesien die oorlog 'n verskriklike fout was en was vasbeslote om weg te bly. Teen 1917 het dieselfde publiek net so sterk gevoel dat oorlog nodig en wys was. Militêre leiers het tydens hierdie debat min te sê gehad, en militêre oorwegings is selde geopper. Die beslissende vrae handel oor moraliteit en toekomsvisies. Die heersende houding was dat Amerika 'n beter morele posisie het as die enigste groot nasie wat toegewy is aan die beginsels van vryheid en demokrasie. Deur van die twis van reaksionêre ryke af te bly, kan dit daardie ideale bewaar - vroeër of later sal die res van die wêreld dit waardeer en aanneem. In 1917 het hierdie baie langtermynprogram die ernstige gevaar in die gesig gestaar dat op kort termyn kragtige kragte wat die demokrasie en vryheid benadeel, sou seëvier. Sterk steun vir moralisme kom van godsdienstige leiers, vroue (onder leiding van Jane Addams) en van openbare persone soos die jare lange Demokratiese leier William Jennings Bryan, die minister van buitelandse sake van 1913 tot 1916. Die belangrikste moralis van alles was president Woodrow Wilson - die man wat die besluitneming so totaal oorheers het dat die oorlog vanuit 'n Amerikaanse oogpunt 'Wilson's War' genoem is. 
In 1917 het Wilson die steun van die meeste moraliste gewen deur ''n oorlog uit te roep om die wêreld veilig te maak vir demokrasie'. As hulle werklik in hul ideale glo, het hy verduidelik, is dit nou die tyd om te veg. Die vraag word toe of Amerikaners sal veg vir dit waarin hulle diep geglo het, en die antwoord blyk 'n dawerende "ja" te wees.  Sommige van hierdie gesindheid is gemobiliseer deur die Gees van 1917, wat die Gees van '76 opgeroep het.
Antiwar -aktiviste destyds en in die dertigerjare beweer dat daar onder die fineer van moralisme en idealisme bybedoelings moes gewees het. Sommige het 'n sameswering voorgestel van bankiers in New York wat $ 3 miljard se oorlogslenings aan die Geallieerdes hou, of staal- en chemiese ondernemings wat ammunisie aan die Geallieerdes verkoop.  Die interpretasie was gewild onder linkse Progressives (onder leiding van senator Robert La Follette van Wisconsin) en onder die "agrariese" vleuel van die Demokratiese party-insluitend die voorsitter van die belastingskrywende Ways and Means Committee of the House. Hy het oorlog ernstig gekant, en toe dit kom, herskryf hy die belastingwette om seker te maak dat die rykes die meeste betaal. (In die dertigerjare is neutraliteitswette aangeneem om te verhoed dat finansiële verstrengelinge die nasie in 'n oorlog sleep.) In 1915 het Bryan gedink dat Wilson se pro-Britse sentimente sy beleid onnodig beïnvloed het, en daarom word hy die eerste minister van buitelandse sake wat ooit bedank. protes. 
Historikus Harold C. Syrett voer egter aan dat sake neutraliteit ondersteun.  Ander historici verklaar dat die vooroorlogse element nie deur wins gemaak is nie, maar deur afkeer van wat Duitsland eintlik gedoen het, veral in België, en die bedreiging wat dit vir Amerikaanse ideale verteenwoordig. België het die simpatie van die publiek behou toe die Duitsers burgerlikes,  en die Engelse verpleegster Edith Cavell tereggestel het. Die Amerikaanse ingenieur Herbert Hoover het 'n private hulpverleningspoging gelei wat groot steun geniet het. Die wreedhede in België was nuwe wapens wat Amerikaners afstootlik gevind het, soos gifgas en die lugbombardeering van onskuldige burgerlikes toe Zeppelins bomme op Londen laat val het.  Selfs teenoorlogse woordvoerders beweer nie dat Duitsland onskuldig is nie en dat pro-Duitse skrifte swak ontvang is. 
Randolph Bourne het die moralistiese filosofie gekritiseer en beweer dat dit 'n regverdiging van Amerikaanse intellektuele en magselites was, soos president Wilson, om onnodig oorlog toe te gaan. Hy voer aan dat die druk op oorlog begin het met die paraatheidsbeweging, aangevuur deur groot ondernemings. Alhoewel groot ondernemings nie veel verder sou strek as paraatheid nie, en die meeste baat by neutraliteit, sou die beweging uiteindelik ontwikkel tot 'n oorlogskreet onder leiding van oorlogsvalke-intellektuele onder die dekmantel van moralisme. Bourne meen elites het goed geweet wat oorlog toe gaan inhou en die prys in Amerikaanse lewens wat dit gaan kos. As Amerikaanse elites die rol van die Verenigde State in die oorlog as edel kan uitbeeld, kan hulle oortuig dat die algemeen isolasieistiese Amerikaanse openbare oorlog aanvaarbaar sou wees. 
Bo alles het die Amerikaanse houding teenoor Duitsland gefokus op die U-bote (duikbote), wat die Lusitania in 1915 en ander passasierskepe "sonder waarskuwing".    Dit was vir Amerikaners 'n onaanvaarbare uitdaging vir Amerika se regte as 'n neutrale land, en as 'n onvergeeflike belediging vir die mensdom. Na herhaalde diplomatieke betogings het Duitsland ingestem om op te hou. Maar in 1917 besluit die Duitse militêre leierskap dat 'militêre noodsaaklikheid' die onbeperkte gebruik van hul duikbote bepaal. Die adviseurs van die Kaiser het gevoel Amerika was ekonomies geweldig kragtig, maar militêr te swak om 'n verskil te maak.
Twintig jaar nadat die Eerste Wêreldoorlog geëindig het, het 70% van die ondervraagde Amerikaners geglo dat Amerikaanse deelname aan die oorlog 'n fout was. 
Op 2 April 1917 het Wilson 'n spesiale gesamentlike kongresvergadering gevra om oorlog te verklaar teen die Duitse Ryk, en gesê: "Ons het geen selfsugtige doel om te dien nie".  Om die konflik na 'n beter idee te laat lyk, het hy die konflik idealisties geskilder en gesê dat die oorlog 'die wêreld veilig sou maak vir demokrasie' en later dat dit 'n 'oorlog om oorlog te beëindig' sou wees. Die Verenigde State het 'n morele verantwoordelikheid om die oorlog te betree, het Wilson verklaar. Die toekoms van die wêreld word op die slagveld bepaal, en Amerikaanse nasionale belang vereis 'n stem. Wilson se definisie van die situasie het groot lof gekry, en het inderdaad sedertdien die rol van Amerika in wêreld- en militêre aangeleenthede gevorm. Wilson het geglo dat as die sentrale magte wen, die gevolge vir die Verenigde State sleg sou wees. Duitsland sou die kontinent oorheers het en miskien ook beheer oor die see sou kry. Latyns -Amerika kon heel moontlik onder Berlyn se beheer geval het. Die droom om die demokrasie, liberalisme en onafhanklikheid te versprei, sou verpletter gewees het. Aan die ander kant, as die Geallieerdes sonder hulp gewen het, was daar 'n gevaar dat hulle die wêreld sou opdis sonder inagneming van Amerikaanse kommersiële belange. Hulle was reeds van plan om staatsubsidies, tariefmure en beheerde markte te gebruik om die mededinging van Amerikaanse sakelui teë te werk. Die oplossing was 'n derde weg, 'n 'vrede sonder oorwinning', volgens Wilson. 
Op 6 April 1917 verklaar die Kongres oorlog. In die senaat het die resolusie 82 tot 6 aangeneem, met senatore Harry Lane, William J. Stone, James Vardaman, Asle Gronna, Robert M. La Follette, senior en George W. Norris wat daarteen gestem het. In die Huis het die verklaring 373 tot 50 geslaag, en Claude Kitchin, 'n senior demokraat, was veral gekant daarteen. 'N Ander teenstander was Jeannette Rankin, wat alleen teen die toetrede tot die Eerste en Tweede Wêreldoorlog gestem het. Byna al die opposisie kom uit die Weste en die Midde -Weste. 
Die Senaat van die Verenigde State het met 'n stemme van 74 teen 0 op 7 Desember 1917 oorlog verklaar teen Oostenryk-Hongarye, met verwysing na die verbreking van diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State, Oostenryk-Hongarye, die gebruik van onbeperkte duikbootoorlogvoering en sy alliansie met Duitsland.  Die verklaring is in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers aangeneem met 'n stemming van 365 teen 1. 
President Wilson het ook onder druk gekom van senator Henry Cabot Lodge, en van voormalige president Theodore Roosevelt, wat 'n oorlogsverklaring geëis het teen die Ottomaanse Ryk en Bulgarye, as bondgenote van Duitsland. President Wilson het in Desember 1917 'n verklaring aan die kongres opgestel waarin gesê word: "Ek beveel aan dat die Kongres die Verenigde State onmiddellik in 'n oorlogstoestand met Oostenryk-Hongarye, Turkye en Bulgarye verklaar". Na verdere konsultasies is die besluit om oorlog te voer teen die ander bondgenote van Duitsland egter uitgestel. 
In papier begrawe
Vir die meeste joernaliste was die grootste deel van hul kontak met die VPI deur die News Division, wat 'n ware propagandamotor geword het op dieselfde manier as soortgelyke staatsbedrywighede in Duitsland en Engeland, maar van 'n soort wat voorheen onbekend was in die Verenigde State.
In die kort en anderhalf jaar van sy bestaan ​​het die CPI 's News Division besluit om die dekking van die oorlog in Amerikaanse koerante en tydskrifte te vorm. Een tegniek was om joernaliste in papier te begrawe, ongeveer 6000 persverklarings te skep en te versprei, of gemiddeld meer as 10 per dag.
Die hele operasie het voordeel getrek uit 'n feit van die joernalistieke lewe. In tye van oorlog probeer lesers honger na nuus en koerante om aan die vraag te voldoen. Maar terselfdertyd het die regering ander stappe gedoen om verslaggewers se toegang tot soldate, generaals, wapensmakers en ander wat by die stryd betrokke was, te beperk. Nadat die vraag na nuus gestimuleer is terwyl die aanbod kunsmatig beperk is, het die regering die gevolglike vakuum binnegegaan en 'n groot aantal amptelike verhale verskaf wat soos nuus lyk.
Die meeste redakteurs het die aanbod onweerstaanbaar gevind. Hierdie offergawes wat deur die regering geskryf is, verskyn elke week in ten minste 20 000 koerantrubrieke, volgens een skatting, teen 'n koste van slegs $ 76 000 vir belastingbetalers.
Boonop het die CPI 'n stel vrywillige " -riglyne vir Amerikaanse koerante uitgereik om die patriotiese redakteurs wat die oorlogspoging wou ondersteun, te help (met die implikasie dat die redakteurs wat nie die riglyne gevolg het nie, minder patrioties was as diegene wat het gedoen).
Die CPI News Division gaan toe 'n stap verder en skep iets nuuts in die Amerikaanse ervaring: 'n dagblad wat deur die regering self uitgegee word. Anders as die partydige pers " van die 19de eeu, was die amptelike nuusblad van die Wilson-era geheel en al 'n regeringspublikasie, wat elke dag uitgestuur en in elke militêre installasie en poskantoor sowel as in baie ander regeringskantore gepos is. In sommige opsigte is dit die naaste wat die Verenigde State aan 'n koerant soos die Sowjetunie se Pravda of China 's People 's Daily daagliks gekom het.
Die VPI was kortliks 'n groot poging tot propaganda. Die komitee het voortgebou op die baanbrekerpogings van die skakelbeampte man en#160 Ivy Lee en#160 en ander, en het die jong veld van openbare betrekkinge tot nuwe hoogtes ontwikkel. Die VPI het 'n aansienlike fraksie gehuur van al die Amerikaners wat enige ervaring op hierdie nuwe gebied gehad het, en dit het nog baie meer opgelei.
Een van die jong rekrute was Edward L. Bernays, 'n neef van Sigmund Freud en 'n pionier in die teoretisering van menslike gedagtes en emosies. Bernays het vrywillig vir die VPI gewerk en hom in die werk gewerp. Sy uitkyk en 'n mengsel van idealisme oor die oorsaak van die verspreiding van demokrasie en sinisme oor die betrokke metodes was tipies vir baie by die agentskap.
Die bewuste en intelligente manipulasie van die georganiseerde gewoontes en menings van die massas is 'n belangrike element in die demokratiese samelewing, " Bernays het 'n paar jaar na die oorlog geskryf. Propaganda is die uitvoerende arm van die onsigbare regering. "
Al met al was die VPI baie effektief in die gebruik van advertensies en PR om nasionalistiese gevoelens by Amerikaners te kweek. Baie veterane van die CPI 's -oortuigingsveldtog het gedurende die twintigerjare 'n loopbaan in reklame gedoen.
Kyk die video: PRVI SVETSKI RAT. MIROVNI PREGOVORI (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Hoe Woodrow Wilson aan die bewind gekom het en Amerika tot die Eerste Wêreldoorlog gelei het...