Dysartria - behandeling, simptome, regstelling, vorms van disartrium - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
ataxiophemia - dit is 'n spraakversteuring wat uitgedruk word in die moeilike uitspraak van sekere woorde, individuele klanke, lettergrepe of in hul verwronge uitspraak. Dysartria kom voor as gevolg van breinskade of afwykings van die instandhouding van die vokale toue, gesigs-, respiratoriese spiere en spiere van die sagte verhemelte, in siektes soos gesplete verhemelte, gesplete lip en weens die afwesigheid van tande.
'N Sekondêre gevolg van disartrië kan 'n skending van die geskrewe taal wees, wat voorkom as gevolg van die onmoontlikheid om die klanke van die woord duidelik te verklaar. In die meer ernstige manifestasies van disartria word spraak heeltemal ontoeganklik vir ander om te verstaan, wat lei tot beperkte kommunikasie en sekondêre tekens van ontwikkelingsgestremdheid.
Die hoofoorsaak van hierdie spraakversteuring word beskou as die gebrek aan innervasie van die spraakapparaat, wat voorkom as gevolg van die nederlaag van sekere dele van die brein. In sulke pasiënte is daar 'n beperking in die mobiliteit van organe wat betrokke is by die voortplanting van spraak - die tong, die verhemelte en die lippe, wat die artikulasie bemoeilik.
By volwassenes kan die siekte voorkom sonder die gepaardgaande ontbinding van die spraakstelsel. dit wil sê nie vergesel van gehoorgestremdheid deur gehoor- of skryfstoornis nie. AANGESIEN dit by kinders, dysartrië is dikwels die oorsaak van afwykings wat lei tot gestremde lees en skryf. Terselfdertyd word spraak self gekenmerk deur 'n gebrek aan gladheid, 'n geslaan asemhaling ritme, 'n verandering in die spoed van die spraak in die rigting van óf vertraag of versnel. Afhangende van die mate van disartria en die verskeidenheid manifestasies, is daar 'n klassifikasie van disartrië. Die klassifikasie van disartrië sluit in die uitgewisde vorm van dysartria wat uitgedruk word en anarthria.
Die simptomatologie van die uitgewisde vorm van die siekte het 'n uitgewisde voorkoms, as gevolg waarvan dysartria verwar word met so 'n versteuring as dyslalia. Dysartria van dyslalia word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n fokusmiddel van neurologiese simptome.
In ernstige vorm van disartrium word spraak gekenmerk as onartikulêr en byna onbegryplik, die klankuitspraak word versteur, en versteurings manifesteer ook in die ekspressiwiteit van intonasie, stem en asemhaling.
Anartria word vergesel deur 'n volledige gebrek aan geleenthede vir spraakreproduksie.
Die oorsake van die siekte sluit in: onverenigbaarheid met Rh-faktor, toksikose van swanger vroue, verskillende patologieë van plasenta-vorming, virusinfeksies van die moeder tydens swangerskap, langdurige of omgekeerde vinnige geboortes wat breinbloeding, infeksie-siektes van die brein en sy membrane kan veroorsaak in pasgeborenes.
Daar is swaar en ligte grade van disartrië. Erge disartrië is onlosmaaklik met mekaar verbind met serebrale verlamming. 'N ligte graad van disartrië word geopenbaar deur 'n skending van fyn motoriese vaardighede, die uitspraak van klanke en bewegings van die organe van die artikulasie apparaat. Met so 'n graad sal die toespraak verstaanbaar wees, maar onduidelik.
Die oorsake van dysartria by volwassenes kan wees: beroerte, vaskulêre insuffisiënt, ontsteking of gewas van die brein, degeneratiewe, progressiewe en genetiese siektes van die senuweestelsel (Alzheimer se siekte, Huntington's siekte), asteniese bultverlamming en veelvuldige sklerose.
Meer algemene oorsake van die siekte, veel minder algemeen, is hoofbeserings, koolstofmonoksiedvergiftiging, dwelm oordosis, dronkskap as gevolg van oormatige gebruik van alkoholiese drank en narkotiese middels.
Dysartria by kinders
In hierdie siekte het kinders probleme om die spraak as geheel te artikuleer, en nie met die uitspraak van individuele klanke nie. Hulle het ook ander afwykings wat verband hou met die siekte van klein en groot motiliteit, probleme met die sluk en kou. Dit is baie moeilik vir kinders met dysartrië, en binne 'n uur is dit heeltemal onmoontlik om op een been te spring, uit papier gesny met 'n skêr, knoppies, dit is baie moeilik om skriftelike taal te bemeester. Dikwels slaan hulle oor en klink dit of verdraai hulle terwyl woorde verdraai word. Siek kinders word meestal verkeerd as hulle voorsetsels gebruik, gebruik verkeerde sintaktiese bundels woorde in 'n sin. Kinders met sulke siektes moet opgelei word in gespesialiseerde instellings.
Die belangrikste manifestasies van dysartria by kinders is in stryd met die artikulasie van klanke, stoornis van stemvorming, veranderinge in ritme, intonasie en tempo van spraak.
Bogenoemde versteurings by babas verskil in hul erns en verskillende kombinasies. Dit hang af van die ligging van die fokale letsel in die senuweestelsel, ten tye van die voorkoms van so 'n letsel en die erns van die oortreding.
Gedeeltelik moeilik of soms heeltemal belemmer geluidspraak is fonasie- en artikulasieversteurings, wat die sogenaamde primêre defek is, wat lei tot die voorkoms van sekondêre eienskappe wat sy struktuur bemoeilik.
Studies en studies van kinders met hierdie siekte toon dat hierdie kategorie kinders redelik heterogeen is vanuit die oogpunt van spraak-, motoriese en geestesversteurings.
Die klassifikasie van dysartria en sy kliniese vorme is gebaseer op die isolasie van verskillende foci vir die lokalisering van breinskade. Kinders wat ly aan verskillende vorme van die siekte, verskil van mekaar deur sekere gebreke in klankuitspraak, stem, artikulasie, hul afwykings van wisselende grade kan aanspreeklik wees vir regstelling. Daarom is dit nodig om verskillende tegnieke en metodes van spraakterapie te gebruik vir professionele regstelling.
Vorms van dysartria
Daar is sulke vorms van disartria by kinders: bolwerk, subkortikale, serebellêre, kortikale, uitgevee of ligte, pseudobulab.
Bulbar dysartria van spraak word gemanifesteer deur atrofie of verlamming van die spiere van die farinks en tong, afname in spiertonus. In hierdie vorm word die spraak vaag, stadig, slurred. Mense met die bolvorm van dysartria word gekenmerk deur swak gesigsaktiwiteite. Dit kom voor in tumore of inflammatoriese prosesse in die medulla oblongata. As gevolg van sulke prosesse is die kerne van die motoriese senuwees daar geleë: vagus, glossofaryngeale, trigeminale, gesig- en hipoglossale.
Subkortikale vorm van disartrië is 'n skending van spiertonus en onwillekeurige bewegings (hyperkinesis), wat die baba nie kan bestuur nie. Kom voor met fokale letsels van die subkortikale nodusse van die brein. Soms kan 'n kind nie individuele woorde, klanke of frases korrek uitspreek nie. Dit word veral relevant as die kind in 'n rustige toestand is in die kring van familie wat hy vertrou. Die situasie kan egter binne 'n kwessie van sekondes radikaal verander en die baba kan nie 'n lettergreep weergee nie. Met hierdie vorm van die siekte ly tempo, ritme en intonasie van spraak. So 'n baba kan baie vinnig of, omgekeerd, baie stadig, hele sinne uitdruk, terwyl hy beduidende pouses tussen woorde maak. As gevolg van die artikulasieversteuring, in verband met die abnormale golosvorming en spraak asemhalingsversteurings, verskyn kenmerkende defekte van die klankvormende kant van spraak. Hulle kan hulself manifesteer afhangende van die toestand van die baba en beïnvloed hoofsaaklik kommunikatiewe spraakfunksies. Selde, met hierdie vorm van die siekte, kan daar waargeneem word stoornisse in die menslike gehoorapparaat, wat 'n komplikasie van die spraakgebrek is.
Kerebellêre dysartria van spraak in sy suiwer vorm is redelik skaars. Kinders is geneig om hierdie vorm van die siekte uit te spreek, hulle te sing en soms individuele geluide uit te roep.
Dit is moeilik vir 'n kind met kortikale dysartria om geluide saam te speel wanneer spraak in een stroom vloei. Maar op dieselfde tyd is die uitspraak van individuele woorde nie moeilik nie. En die intense spoed van spraak lei tot die verandering van klanke, skep pouses tussen lettergrepe en woorde. 'N Vinnige spraak is soos stotterwerk.
Die uitgewis vorm van die siekte word gekenmerk deur ligte manifestasies. By haar word spraakafwykings nie onmiddellik bespeur nie, slegs na 'n omvattende gespesialiseerde ondersoek. Die oorsake is dikwels verskillende aansteeklike siektes tydens swangerskap, fetale hipoksie, swanger vroue se toksie, geboortebeserings en aansteeklike siektes van babas.
Pseudobulbar vorm van disartrië is die algemeenste by kinders. Breinskade as gevolg van geboortebeserings, encefalitis, dronkenskap, ens. Kan die oorsaak van die ontwikkeling daarvan wees. Met 'n sagte pseudobulbar disartrium word spraak gekenmerk deur traagheid en moeilikheid om individuele klanke uit te spreek as gevolg van steurnisse in die bewegings van die tong (bewegings is nie akkuraat genoeg nie), lippe. Pseudobulêre dysartria van matige graad word gekenmerk deur die afwesigheid van bewegings van die gesigsspiere, beperkte mobiliteit van die tong, nasale skaduwee van die stem en oorvloedige druppeling. Die ernstige graad van die pseudobulbêre vorm van die siekte word uitgedruk in die volledige onbeweeglikheid van die vokale apparaat, die mond oop, die beperkte beweging van die lippe, amimisiteit.
Onduidelike vorm is baie algemeen in medisyne. Die hoof simptome van hierdie vorm van die siekte is die onsamehangende en onuitspreeklike spraak, swak dikte, verwronge klanke, die vervanging van klanke in komplekse woorde.
Vir die eerste keer is die term "uitgewis" vorm van dysartria deur O. Tokareva bekendgestel. Sy beskryf die simptome van hierdie vorm as ligte manifestasies van die pseudobulbêre vorm, wat redelik formidabel is. Tokarev glo dat siek kinders met hierdie vorm van die siekte baie geïsoleerde geluide kan maak soos hulle moet, maar in spraak onderskei hulle nie genoeg geluide en swak outomatiseer hulle nie. Die nadele van uitspraak kan heeltemal anders wees. Hulle word egter verenig deur verskeie algemene kenmerke, soos vervaging, vervaging en onduidelikheid van artikulasie, wat hulself veral skerp in die spraakvloei manifesteer.
Die uitgeputte vorm van disartrië is 'n spraakpatologie wat deur 'n wanorde van die prosodiese en fonetiese komponente van die stelsel voorkom, wat voortspruit uit mikrofokale breinskade.
Vandag word diagnostiek en metodes van regstellende aksie uiters swak uitgewerk. Hierdie vorm van die siekte word meer dikwels gediagnoseer nadat die kind vyf jaar oud is. Alle kinders met vermoedelik geswelde vorm van dysartria word na 'n neuroloog verwys om die diagnose te bevestig of nie te bevestig nie. Terapie in die uitgewis vorm van disartrië moet omvattend wees, die kombinasie van geneesmiddelbehandeling, sielkundige en pedagogiese hulp en spraakterapie.
Simptome van wegdoening van dysartrië: motoriese ongemak, beperkte aantal aktiewe bewegings, vinnige spiervermoeidheid tydens funksionele vragte. Siek kinders is nie baie stabiel op een been nie en kan nie op een been spring nie. Sulke kinders is baie later as ander en sukkel om selfdiensvaardighede te bemeester, soos knoppies en die skeur van 'n serp. Hulle word gekenmerk deur skaars gesigsuitdrukkings, die onvermoë om hul monde gesluit te hou, aangesien die onderkaak nie in 'n verhoogde posisie kan sluit nie. Palpasie gesigspiere is slap. Weens die feit dat die lippe ook traag is, vind die nodige labialisering van klanke nie plaas nie, daarom word die prosodiese kant van die spraak versleg. Klanke uitspraak word gekenmerk deur vermenging, vervorming van klanke, hul vervanging of volledige afwesigheid.
Die spraak van sulke kinders is redelik moeilik om te verstaan, dit het nie uitdrukking en verstaanbaarheid nie. In die algemeen is daar 'n gebrek in die afspeel van sissende en fluitgeluide. Kinders kan nie net soortgelyk in die vorm van opvoeding en komplekse geluide meng nie, maar ook teenoorgestelde in klank. In spraak kan 'n nasale tint voorkom, die pas word dikwels versnel. Die kinders se stem is stil, hulle kan nie die toonhoogte van die stem verander nie, enige diere naboots. Spraak word gekenmerk deur monotonie.
Pseudobulbar disartrië is die mees algemene vorm van die siekte. Dit is 'n gevolg van organiese breinskade, wat in die vroeë kinderjare gely het. As gevolg van encefalitis, dronkenskap, tumorprosesse, geboortetrauma by kinders, pseudobulbar parese of verlamming ontstaan, wat veroorsaak word deur letsels van die geleidende neurone wat van die serebrale korteks na die glossofaryngeale, vagus- en hipoglossale senuwees beweeg. Volgens die kliniese simptome op die gebied van gesigsuitdrukkings en artikulasie is hierdie vorm van die siekte soortgelyk aan die bolvorm, maar die waarskynlikheid van 'n volwaardige bemeestering van klankuitspraak met 'n pseudobulbêre vorm is aansienlik hoër.
As gevolg van pseudobulbar parese by kinders, kom algemene en spraakmotiliteitsversteuring voor, die suigrefleks en sluk word versteur. Muskulasie van die gesig is slap, speeksel uit die mond.
Daar is drie grade van erns van hierdie vorm van disartrië.
Die sagte mate van disartrië word gemanifesteer deur die moeilikheid van artikulasie, wat bestaan ​​uit nie baie presiese en stadige bewegings van die lippe en tong nie. In hierdie mate kom lig, onuitdrukte sluk- en kouversteurings ook voor. As gevolg van nie baie duidelike artikulasie nie, is uitspraak gebreek. Spraak word gekenmerk deur traagheid, vervaag in die uitspraak van klanke. Sulke kinders het die meeste probleme met die uitspraak van sulke letters soos: p, h, f, f, w, en die uitgesproke klanke word gereproduseer sonder die korrekte deelname van stemme.
Sagte klanke wat vereis dat die tong na die harde lug opgehef word, is ook vir kinders moeilik. As gevolg van die verkeerde uitspraak, ly die fonemiese ontwikkeling ook, die geskrewe taal word versteur. Maar oortredings van die struktuur van woorde, woordeskat, grammatikale struktuur met hierdie vorm word feitlik nie waargeneem nie. Met die ligte manifestasies van hierdie vorm van die siekte is die hoof simptoom 'n skending van die fonetiek van spraak.
Die gemiddelde graad van pseudobulbêre vorm word gekenmerk deur amimisiteit, gebrek aan bewegings van die gesigsspiere. Kinders kan nie hul lippe opblaas of strek nie. Die beweging van die tong is ook beperk. Kinders kan nie die punt van die tong oplig nie, draai dit links of regs en hou dit in daardie posisie. Dit bied 'n groot probleem om een ​​beweging na 'n ander oor te skakel. Die sagte verhemelte is ook sitentêr, en die stem het 'n nasale toon.
Ook kenmerkende tekens is: oormatige speeksel, probleme om te kou en te sluk. As gevolg van oortredings van die funksies van artikulasie verskyn nogal swaar gebreke van uitspraak. Spraak word gekenmerk deur slurred, vervagen, stil. Hierdie erns van die siekte word geopenbaar deur die vaagheid van artikulasie van klinkers. Klanke word dikwels gemeng, en geluide van y en a word gekenmerk deur onvoldoende duidelikheid. Van konsonante geluide word t, m, n, n, x, k meestal korrek uitgespreek. Sulke klanke soos: h, l, p, c reproduseer ongeveer. Gewone konsonante word dikwels deur doof vervang. As gevolg van bogenoemde oortredings word die spraak by kinders heeltemal onverstaanbaar. Daarom verkies sulke kinders om stil te bly, wat lei tot 'n verlies van die ervaring van verbale kommunikasie.
Die ernstige graad van hierdie vorm van dysartrië word anarthria genoem en manifesteer hom as 'n diep spierskade en voltooi immobilisering van die spraakapparaat. Die sieklike gesig van 'n siek kind is mondvormig, die mond is voortdurend oop en die onderkaak val. 'N Erge graad word gekenmerk deur moeilikheid om te kou en sluk, 'n volledige gebrek aan spraak, soms is daar 'n onhandige uitspraak van klanke.
Diagnose van disartrië
By diagnose is die grootste probleem die onderskeid tussen dyslalia en die pseudobulbêre of kortikale vorm van disartrië.
Die verslete vorm van disartrië is 'n grenspatologie wat op die beurt tussen dyslalia en dysartria lê. Alle vorme van disartrië is altyd gebaseer op fokale breinletsels met neurologiese mikro-simptome. As gevolg hiervan, is 'n spesiale neurologiese ondersoek nodig om 'n korrekte diagnose te maak.
Jy moet ook disartrië van afasie onderskei. In dysartria word die spraaktegniek versteur, maar nie die praktiese funksies nie. dit wil sê In dysartria verstaan ​​'n siek kind wat geskryf en gehoor word, en kan sy gedagtes logies uitdruk, ten spyte van die gebreke.
Die differensiële diagnose word gemaak aan die hand van 'n algemene sistemiese ondersoek wat deur Russiese spraakterapeute ontwikkel is, met inagneming van die besonderhede van die gelysde nie-spraak- en spraakafwykings, ouderdom en die psigo-neurologiese toestand van die kind. Hoe jonger die kind en hoe laer sy vlak van spraakontwikkeling, hoe belangriker is die analise van nie-spraakafwykings in die diagnose. Daarom, vandag, gebaseer op die beoordeling van nie-verbale afwykings, is metodes ontwikkel vir die vroeë opsporing van disartrië.
Die teenwoordigheid van pseudobulbar simptome is die algemeenste manifestasie van disartrië. Его первые признаки можно выявить даже у новорожденного. Такая симптоматика характеризуется слабостью крика или вообще его отсутствием, нарушением сосательного рефлекса, глотания или их полное отсутствие.Die huil van siek kinders oor 'n lang tyd bly stil, dikwels met 'n neuskontak, swak gemoduleer.
Babas wat aan die bors suig, kan verstik, blou word, soms kan melk uit die neus lek. In meer ernstige gevalle mag die kind eers nie die bors vat nie. Voeding van sulke kinders vind plaas deur middel van 'n buis. Asemhaling kan oppervlakkig wees, dikwels aritmies en vinnig. Sulke oortredings word gekombineer met melklekkasie uit die mond, met gesigsimmetrie, sluiting van die onderlip. As gevolg van hierdie siektes kan die baba nie die tepel of tepel van die bors vasvang nie.
Namate die kind grootword, word die intonasie-ekspressiwiteit van die skree en stemreaksies toenemend duidelik. Alle geluide wat deur die kind uitgegee word, word onderskei deur eentonigheid en die voorkoms van die norm later. 'N Kind wat lankal aan dysartrië ly, kan nie byt, kou nie, kan stewige kos verstik.
Soos 'n kind grootword, word diagnose gemaak aan die hand van die volgende spraakimptome: aanhoudende gebreke in uitspraak, onvoldoende arbitrêre artikulasie, stemreaksies, abnormale ligging van die tong in die mondholte, stoornisse van stemvorming, spraak asemhaling en vertraagde spraakontwikkeling.
Die hoofkenmerke waarvoor differensiële diagnose uitgevoer word, sluit in:
- die teenwoordigheid van sagte artikulasie (onvoldoende buiging van die punt van die tong, die tremor van die tong, ens.);
- die teenwoordigheid van prosodiese afwykings;
- die teenwoordigheid van sinkinesis (byvoorbeeld bewegings van die vingers wat tydens bewegings van die tong voorkom);
- stadige tempo van artikulasies;
- die moeilikheid om artikulasie te behou;
- probleme met die omskakeling van artikulasies;
- die stabiliteit van oortredings van die uitspraak van klanke en die probleme om die stel geluide te automatiseer.
Die korrekte diagnose help ook om funksionele toetse op te stel. Byvoorbeeld, 'n spraakterapeut vra 'n kind om sy mond oop te maak en sy tong uit te steek, wat in die middel roerloos gehou moet word. Terselfdertyd word die kind 'n sybewegende voorwerp getoon waarvoor hy gevolg moet word. Die teenwoordigheid van dysartrië in hierdie toets word aangedui deur die beweging van die tong in die rigting waarin die oë beweeg.
By die ondersoek van 'n kind vir die teenwoordigheid van dysartrië moet spesiale aandag aan die toestand van artikulasie in rus, tydens gesigsbewegings en algemene bewegings, veral artikulasie, gegee word. Dit is nodig om aandag te gee aan die omvang van bewegings, hul tempo en gladheid van omskakeling, proporsionaliteit en akkuraatheid, die teenwoordigheid van mondelinge sinkinesis, ens.
Die hoof fokus van behandeling vir disartrië is die ontwikkeling van normale spraak in 'n kind, wat vir ander verstaanbaar is, sal nie inmeng met kommunikasie en verdere opleiding in basiese skryf- en leesvaardighede nie.
Korreksie en terapie in disartrië moet omvattend wees. Benewens die voortdurende spraak terapie werk, is ook 'n mediese behandeling voorgeskryf deur 'n neuroloog en fisiese terapie vereis. Terapeutiese werk moet daarop gemik wees om drie hoofsindrome te behandel: artikulasie en spraak asemhalingsversteurings, stemafwykings.
Mediese terapie vir disartrium impliseer die gebruik van nootropics (byvoorbeeld, Glycine, Encephabol). Hul positiewe effek is gebaseer op die feit dat hulle spesifiek hoër breinfunksies beïnvloed, psigiese aktiwiteit stimuleer, leerprosesse, intellektuele aktiwiteit en herinnering van kinders verbeter.
Fisieke terapie is om gereelde spesiale gimnastiek te verrig, waarvan die werking daarop gemik is om die spiere van die gesig te versterk.
Gewilde massage in dysartria, wat gereeld en daagliks gedoen moet word. In beginsel is massage die eerste ding wat begin met die behandeling van disartrium. Dit bestaan ​​daarin om die spiere van die wange, lippe en onderkaak te prikkel en die lippe saam te voeg in die horisontale en vertikale rigting. Die voorvinger en die middelste vingers van die sagte verhemelte word nie meer as twee minute lank gemasseer nie, terwyl die bewegings heen en weer moet wees. Massering in disartrië is nodig om die toon van die spiere wat betrokke is by artikulasie te normaliseer, die manifestasie van parese en hiperkinesis te verminder, swak werkende spiere te aktiveer, die vorming van breinareas wat verantwoordelik is vir spraak te stimuleer. Die eerste massage moet nie meer as twee minute neem nie, dan verhoog die tyd van die massering geleidelik tot dit 15 minute bereik.
Ook vir die behandeling van disartrië is dit nodig om die kind se asemhalingstelsel op te lei. Vir hierdie doel, dikwels gebruik oefeninge ontwikkel deur A. Strelnikova. Hulle bestaan ​​uit skerp asemhaling wanneer buig en uitasem terwyl hulle reguit maak.
'N goeie effek word waargeneem met selfstudie. Hulle bestaan ​​uit die feit dat die kind voor 'n spieël staan ​​en opgelei is om sulke bewegings van die tong en lippe te reproduseer soos wat hy gesien het toe hy met ander gesels het. Gimnastiek tegnieke om spraak te verbeter: Maak jou mond oop en sluit, strek jou lippe soos 'n "proboscis", hou jou mond oop, dan half oop. Jy moet die kind vra om 'n gaasverband in sy tande vas te hou en probeer om hierdie verband uit sy mond te trek. Jy kan ook snoep op die rak gebruik, wat die kind in die mond moet hou, en die volwassene moet dit kry. Hoe kleiner die lollipop, hoe moeiliker sal dit wees vir die kind om dit vas te hou.
Spraakterapeut met disartrië is in die outomatisering en formulering van uitspraak van klanke. Jy moet begin met eenvoudige klanke, geleidelik na die moeilike klanke vir artikulasie beweeg.
Ook belangrik in die mediese en korrektiewe werk van disartrië is die ontwikkeling van fyn en groot handmotoriese vaardighede, wat nou verwant is aan die funksies van spraak. Vir hierdie doel word vinger gimnastiek, verskeie legkaarte en ontwerpers opgetel, klein voorwerpe gesorteer en gesorteer word gewoonlik gebruik.
Die uitkoms van disartrië is altyd dubbelsinnig weens die feit dat die siekte veroorsaak word deur onomkeerbare ontwrigting in die sentrale senuweestelsel en die brein.
Korreksie van disartrië
Korrektiewe werk om dysartrië te oorkom, moet gereeld uitgevoer word met die gebruik van dwelmbehandeling en rehabilitasie terapie (byvoorbeeld behandelings-en-profilaktiese oefeninge, terapeutiese bad, hirudoterapie, akupunktuur, ens.) Wat deur die neuropatoloog aangestel word. Nie-konvensionele regstelling metodes, soos dolfynterapie, isoterapie, sensoriese terapie, sandterapie, ens., Het hulself goed bewys.
Korrektiewe klasse wat deur 'n spraakterapeut uitgevoer word, impliseer: ontwikkeling van spraakapparaatmotiliteit en fyn motoriese vaardighede, stemvorming, spraakvorming en fisiologiese asemhaling, regstelling van verkeerde klankuitspraak en versterking van klankgeluide, werk op die vorming van spraakkommunikasie en uitdrukking van spraak.
Die inhoud en metodes van korrektiewe werk verskil, afhangende van die erns en vorm van disartrie, die mate van spraakontwikkeling.
Identifiseer die hoofstadia van remediërende werk. Die eerste fase van die klas is 'n massage, waardeur die spiertonus van die spraakapparaat ontwikkel word. Die volgende stap is om oefeninge te doen vir die vorming van korrekte artikulasie, met die doel om die korrekte uitspraak van klanke deur die kind te gee, vir die opstel van klanke. Dan word daar werk gedoen op outomatisering by gesonde leeswerk. Die laaste stap is om die korrekte uitspraak van woorde te leer deur die geluide wat reeds gelewer is, te gebruik.
Belangrik vir 'n positiewe uitslag van disartrië is die sielkundige ondersteuning van die kind deur noue mense. Dit is baie belangrik vir ouers om te leer hoe om kinders vir al sy selfs die kleinste prestasies te prys. Die kind moet 'n positiewe aansporing vir selfstudie en selfvertroue vorm dat hy enigiets kan doen. As 'n kind glad nie enige prestasies het nie, moet hy 'n paar dinge kies wat hy die beste kan doen en hom vir hulle kan prys. Die kind moet voel dat hy altyd lief is, ongeag sy oorwinnings of verliese, met al sy foute.
Kinders se egoïsme