Hoe werk geheue? - In detail - 2021
Hoe werk geheue?
Geheue word beskryf as die geestelike kapasiteit of krag wat dit moontlik maak om te bewaar en te onthou deur onbewuste assosiatiewe prosesse, gewaarwordinge, indrukke, idees en konsepte wat voorheen ervaar is, sowel as al die inligting wat bewustelik aangeleer is. Die menslike brein het verskillende soorte geheue. Een daarvan is korttermyngeheue, wat slegs sekere inligting vir 'n paar sekondes kan bewaar, soos 'n telefoonnommer. 'N Ander is die sogenaamde langtermyngeheue wat dien om inligting vir minute, ure, weke of selfs jare te bewaar.
Tweesoorte geheue dit is semantiek en episodies
die semantiese geheue stoor spesifieke data, aangesien die hoofstad van Frankryk Parys is, 2 × 2 4 is, ens. Terwyl die episodiese geheue dit bewaar die herinneringe aan gebeure wat direk deur ons geleef is en hou dit verband met verskillende elemente. Die eerste hou bewuste inligting oor wat ons wil onthou. Die tweede keer dat ons dinge behou sonder dat ons oplet, soos die besonderhede van 'n landskap waaraan ons nie spesiale aandag geskenk het nie, of aankondigings sonder veel belangstelling, en dat ons dit kan besef sonder om dit te besef.
Daar is ook 'n ander soort geheue wat genoem word prosedureel, wat ons toelaat om dinge te doen nadat ons dit geleer het, sonder om voortdurend ons aandag te hou. 'N Goeie voorbeeld hiervan is om 'n motor te ry of te fiets. As ons eers die tegniek geleer en geïnternaliseer het, doen ons dit byna sonder om na te dink in al ons bewegings. Ons doen hierdie aktiwiteite so onbewustelik dat ons dalk aan ander dinge dink of praat, omdat hulle nie meer ons permanente aandag nodig het nie.
Die menslike geheue het eintlik 'n baie groter kapasiteit as die van die kragtigste rekenaar
Dit kan tien miljard stukkies (inligtingseenhede) bevat.
Maar die kapasiteit van die menslike geheue kan nie alles verklaar nie, want ons kan ook 'n voorwerp herken, selfs al is dit op sy sy, met die gesig na onder of in 'n normale posisie. Ons weet byvoorbeeld dat 'n glas 'n glas is, selfs al is dit horisontaal of effens verstop. En nog meer, ons weet dat 'n voorwerp 'n glas was as ons 'n fragment groot genoeg vind nadat dit gebreek is. Dit alles kom voor in ons brein sonder dat dit logies is dat ons geheue inligting bevat oor alle moontlike posisies van 'n glas en ander voorwerpe. Die menslike geheue het die buitengewone vermoë om inligting te bekom sonder om dit eksplisiet te bekom, maar deur vinnige, byna onmiddellike afleidings te maak. Ons weet hoe om 'n boom te herken sonder dat ons die spesifieke spesie ooit gesien het. Ons hoef nie al die bome in die wêreld te sien om dit as sodanig te identifiseer nie.
Hoe kan die menslike geheue soveel inligting bevat en weet hoe om dit binne ons brein te herstel? Die antwoord op hierdie vraag was vir baie wetenskaplikes deur die geskiedenis 'n navorsingspad. Dit wil voorkom asof herinneringe herwin kan word danksy die elektriese opgewondenheid van sekere neurone. Deur die aktivering van 'n spesifieke groep hiervan, kan u 'n geheue herwin. En die oordrag van elektriese seine deur die neurone, word op sy beurt veroorsaak deur chemiese stowwe wat genoem word neurotransmitters. Daarom is geheue gebaseer op chemie.
Die proses waardeur menslike geheue nuwe inligting kan stoor, blyk te wees van die plastisiteit van sinapse of neuronale kontakte. Die menslike brein is nie 'n netwerk van kabels wat al gevorm is nie, maar kommunikasie en die nuwe stroombane tussen neurone word geskep soos ons nuwe lewensituasies en konkrete gegewens leer en onthou.
Herinneringe word in ons brein geregistreer danksy die nuwe stroombane wat geskep is. Hoe meer verskillende besonderhede oor 'n beeld en sy omgewing is, hoe makliker sal dit vir ons wees deur net 'n deel te sien om die hele stel te onthou. Daar is geen stroombane vir elke geheue geaktiveer nie, maar 'n stel stroombane wat terselfdertyd geaktiveer word, bied die geheue.
Daar is gedenktegnieke waarin, die assosiasie van visuele of gehoorstimulasies help ons om inligting te herwin. Dit sou makliker wees om 'n lys geskrewe woorde te onthou as iemand benewens die lees daarvan hardop herhaal en nog meer as ons dit ook geskryf het, want hier word 'n motoriese aktiwiteit bygevoeg wat hierdie assosiasie versterk. Dit is waarom konteks baie belangrik is in die herstel van herinneringe. Daar is herinneringe wat makliker is om te ontlok as ons in die oorspronklike konteks is waar hulle verkry is, byvoorbeeld, kinderherinneringe aan 'n plek waar ons op vakansie was, kom baie duideliker na vore wanneer ons na daardie plek terugkeer en kyk Ons hoor en voel die reuke van daardie plek. Dit is 'n duidelike voorbeeld van assosiatiewe geheue.
Persoonlike vermoëns kan verbeter word memoriseringstegnieke soos mnemoniese woorde bestaan ​​uit die eerste lettergreep met die name om te onthou. Ander gebruik die rol van die omgewing of verskillende stimuli (visueel, ouditief, reukwerk) om die geheue te verbeter. Alhoewel die eenvoudige memorisering van woordelyste slegs 'n spesifieke soort geheue kan uitoefen.
Die menslike geheue het 'n ingewikkelde struktuur, dit is 'n proses wat op verskillende plekke van die brein plaasvind, want om verskillende funksies te memoriseer, soos visuele, ouditiewe identifikasie, klassifikasie van wat ons sien, ens. Soos ander geestelike vermoëns, kan geheue verbeter word deur opleiding persoonlike, soos in fisieke en handmatige vaardighede. By verskeie geleenthede doen ons dit amper sonder om dit te besef, met studeer stokperdjies of stokperdjies. Die belangrikste is om op alle maniere in ons lewens aktief te bly, sodat ons kapasiteit in plaas van afneem deur die jare aanhou groei.