Shakespeare speel hand gebind deur Virginia Woolf in haar slaapkamer in Monk's House, Rodmell, Sussex, UK. Ian Alexanber / Wikimedia Commons, BK BY-NK-SA
In die afgelope jaar het die ortodoksie dat Shakespeare slegs op die verhoog waardeer kan word word wydverspreid. Maar, soos met baie van ons gewoontes en aannames, bied lockdown ons die kans om anders te dink. Dit is nou die tyd om die ou versamelde werke af te stof en 'n paar Shakespeare te lees, net soos mense al meer as 400 jaar doen.
Baie mense het gesê dat hulle 'n bietjie vreesaanjaend is om Shakespeare te lees, so hier is vyf wenke om dit eenvoudiger en aangenamer te maak.
1. Ignoreer die voetnotas
As u voetnotas bevat, let nie daarop nie. Dit lei jou van jou lees en vaardigheid af, sodat jy alles begin kyk, selfs as jy regtig weet wat dit beteken.
Titelblad van die First Folio, deur William Shakespeare, met kopergravering van die skrywer deur Martin Droeshout. Beinecke Rare Book & Manuscript Library, Yale University
Dit is nuttig om te onthou dat niemand al hierdie dinge verstaan ​​het nie - kyk na die knoop van Macbeth "As dit gedoen is as dit gedoen is"Toespraak in Wet 1, Toneel 7, as voorbeeld (en niemand het ooit in hierdie lang, deftige toesprake gepraat nie - Macbeth se toespraak is weer eens 'n voorbeeld). Voetnote is net die poging van die redakteur om dit te ontken.
Probeer om aan die gang te bly en die kern te kry - en onthou, as Shakespeare baie lang of esoteriese woorde gebruik, of sinne wat baie betrokke is, is dit dikwels 'n doelbewuste teken dat die karakter homself of ander probeer mislei (die psigotiese jaloesie van Leontes in Die winterverhaaldruk hom byvoorbeeld uit in ongewone woordeskat en verwronge sintaksis).
2. Let op die vorm van die lyne
Die uitleg van toesprake op die bladsy is soos 'n soort musieknotasie of choreografie. Lang toesprake vertraag dinge - en as al die toesprake aan die einde van 'n volledige lyn eindig, gee dit verrigtinge 'n statige, hiërargiese gevoel - asof die karakters almal toesprake lewer eerder as om in wisselwerking te tree.
Kort toesprake versnel die tempo en betower karakters in verhoudings, veral as hulle reëls begin deel (jy kan dit sien as een reël ingekeep is, sodat dit die halwe reël hierbo voltooi), 'n teken van regte intimiteit in Shakespeare se klankbeeld.
Leë vers, die ongeoorloofde tien maat iambiese pentamenter struktuur van die Shakespeareaanse lyn, wissel sy loopbaan. Vroeë toneelstukke - die geskiedenis en komedies - is geneig om elke reël met 'n leesteken te eindig, sodat die vorm van die vers hoorbaar is. John of Gaunt se beroemde toespraak uit Richard II is 'n goeie voorbeeld.
Hierdie koninklike troon van konings, hierdie eiland met die septer,
Hierdie aarde van majesteit, hierdie setel van Mars.
Latere toneelstukke - die tragedies en die romanse - neig na 'n meer buigsame vorm van leë vers, met die gevoel dat die frase gereeld oor die lynbreuk loop. Wat wel betekenisvol is, is die kontras tussen en binne die spraakritmes van tonele of karakters (kyk na Henry IV Deel 1, en jy sal sien wat ek bedoel).
3. Lees klein gedeeltes
Shakespeare se toneelstukke is nie romans nie, en laat ons dit maar sê: ons twyfel gewoonlik nie oor hoe dinge gaan uitwerk nie. Lees vir die intrige of lees van begin tot einde, is nie noodwendig die manier om die beste uit die ervaring te put nie. Teateropvoerings is lineêr en in reële tyd, maar deur te lees, kan u die vryheid gee om uself aan te pas, terug te beweeg en vorentoe te beweeg, sommige gedeeltes meer aandag te gee en ander minder.
Shakespeare se eerste lesers waarskynlik het presies dit gedoen, nul op die stukke wat hulle die beste hou, of lees selektief vir die gedeeltes wat hul oog gevang het of wat hulle onthou van die uitvoering, en ons moet dieselfde doen. Kyk op waar 'n bekende aanhaling kom: 'Die hele wêreld se verhoog', 'Om te wees of te wees', 'Ek was ook een keer aanbid' - en lees weerskante daarvan. Lees die einde, kyk na een lang toespraak of na 'n stuk dialoog - kersie.
Een groot bevryding om Shakespeare vir die lekker te lees, is net dit: slaan die stukkies wat nie werk nie, of gaan na 'n ander toneelstuk. Niemand gaan vir jou eksamen stel nie.
4. Dink soos 'n regisseur
Aan die ander kant kan die nadenke oor hoe hierdie toneelstukke op die verhoog werk, vir sommige lesers aangrypend en kreatief wees. Shakespeare se toneelstukke was geneig om te hê minimale verhoogaanwysings, dus is die meeste aanduidings van aksie in moderne uitgawes van die toneelstukke deur redakteurs bygevoeg.
Die meeste regisseurs begin met die drama deur al hierdie instruksies weg te gooi en weer uit te werk deur vrae te vra oor wat aangaan en waarom. Toneelaanwysings - of dit oorspronklik of redaksioneel is) is selde beskrywend, dus as u die byvoeglike naamwoorde of byvoeglike naamwoorde byvoeg om die dinge wat op u papierverhoog aangaan, uit te klaar, kan dit u interpretasies van karakter en aksie help ophelder.
'N Goeie wenk is om karakters te probeer onthou wat nie praat nie. Wat gebeur op die gesigte van die ander karakters terwyl Katherine haar lang, kontroversiële toespraak oor skynbare onderdanigheid aan die einde van The Taming of the Shrew lewer?
Die grootste struikelblok om Shakespeare te geniet, is dat die gekke gevoel dat die verstaan ​​van die werke 'n soort literêre IK-toets is. Maar om Shakespeare te verstaan, beteken om sy openheid en dubbelsinnigheid te aanvaar. Dit is nie dat daar 'n regte betekenis weggesteek word as 'n beloning vir intelligensie of vasberadenheid nie - hierdie toneelstukke vra vrae eerder as om antwoorde te gee.
Sou Macbeth die koning doodgemaak het sonder die profesie van die hekse? Presies - dit is die vraag wat die toneelstuk wil hê ons moet bespreek, en dit gee ons getuienis om aan beide kante te redeneer. Was dit reg van die samesweerders om Julius Caesar te vermoor? Goeie vraag, die stuk sê: Ek het myself al self daaroor gewonder.
As u buite Shakespeare terugkeer na die pligsgetroude konteks van die klaskamer en die teater, kan u iets bevry wat u nie onmiddellik met sy werke assosieer nie: plesier.