Wat is die etimologie van die naam van Haïti? - Inligting - 2022
Wat is die etimologie van die naam van Haïti?
Lank gelede het iemand vir my 'n storie vertel wat baie onduidelik is.
Hulle het gesê dat Haïti die naam gekry het van die Amerikaanse burgeroorlog na die slawehandel toe die slawe die land beset het of iets dergeliks. Ek dink ek onthou dat Haïti se vorige naam El iets was.
Weet iemand die diepgaande verhaal oor hoe Haïti sy naam gekry het?
Eerstens het Haïti onafhanklikheid in 1804, ver voor die Amerikaanse burgeroorlog, verkry. Haïti was oorspronklik Saint-Domingue genoem
Wikipedia sê dat die naam oorspronklik 'Ayiti' was, afkomstig van Taíno en Afrikaanse tale
Aan die einde van die dubbele stryd om emansipasie en onafhanklikheid, verklaar voormalige slawe op 1 Januarie 1804 die onafhanklikheid van Saint-Domingue,  en verklaar dat die nuwe nasie 'Ayiti' genoem word, beide 'n inheemse Amerikaanse en Afrikaanse term, wat 'tuis' beteken. of moeder van die aarde "in die inheemse Amerikaanse Taíno-Arawak-taal en" heilige aarde of vaderland "in die Fon-Afrikaanse taal, ter ere van een van die inheemse Taíno-name vir die eiland.
Ayiti (land met hoë berge) was die inheemse Taíno- of Amerindiese naam vir die eiland.
Die boek "A Brief History of the Caribbean" bevestig dit
Saint-Domingue behoort uiteindelik aan die swart meerderheid na 15 jaar van verwoesting. Op 1 Januarie 1804 verkondig Dessalines en sy generaals die onafhanklikheid van Haïti, en kies 'n inheemse woord (wat "die land van die berge" beteken) om die Franse naam Saint-Domingue te vervang.
'N Kort geskiedenis van die Karibiese Eilande @ pp. 174-175
Haïti, land in die Karibiese See wat die westelike derde van die eiland Hispaniola en kleiner eilande soos Gonâve, Tortue (Tortuga), Grande Caye en Vache insluit. Die hoofstad is Port-au-Prince.
Haïti, wie se bevolking byna geheel en al afstam van Afrikaanse slawe, het in 1804 onafhanklikheid van Frankryk verkry, wat dit die tweede land in die Amerikas gemaak het, na die Verenigde State, om homself te bevry van koloniale bewind. Deur die eeue het ekonomiese, politieke en sosiale probleme, sowel as 'n aantal natuurrampe, Haïti egter met chroniese armoede en ander ernstige probleme beleef.
Haïti grens in die ooste aan die Dominikaanse Republiek, wat die res van Hispaniola dek, in die suide en weste deur die Karibiese Eilande, en in die noorde deur die Atlantiese Oseaan. Kuba lê ongeveer 80 kilometer wes van Haiti se noordelike skiereiland, oor die Windward Passage, 'n seestraat wat die Atlantiese Oseaan met die Karibiese Eilande verbind. Jamaika is ongeveer 190 kilometer wes van die suidelike skiereiland, oorkant die kanaal van Jamaika, en die eiland Inagua (van die Bahamas) lê ongeveer 110 kilometer noord. Haïti eis soewereiniteit oor Navassa (Navase) -eiland, 'n onbewoonde eiland wat deur die VSA geadministreer word, ongeveer 55 km wes van die Jamaika-kanaal.
Die ou naam van Haïti
Datum: Sun, 31 Jan 1999 11:15:58 -0800 (PST)
Van: Robert Corbett &#[email protected]>
Afsender: Robert Corbett &#[email protected]>
Antwoord-aan: Robert Corbett &#[email protected]>y Onderwerp: Haïti: die ou naam van Haïti
Aan: Bob Corbett &#[email protected]>
Boodskap-ID: &#[email protected]>
Ek het vandag 'n nuwe boekie in my biblioteek gekatalogiseer, genaamd THE ABORIGINES OF THE ANCIENT ISLAND OF HISPANIOLA deur Herbert W. Krieger. Washington, DC: Smithsonian Institution, 1929.
Die eerste sin is: Die eiland Hispaniola, in die ou tyd bekend as Haïti vir sy inheemse inwoners, word gesamentlik deur die Dominikaanse Republiek en die Republiek Haïti beset.
Dit het my nuuskierig opgeval. Die FEIT ter sprake, die ou naam van Haïti, is een wat ek sedertdien geken het. wel, lank. Maar ek dink nooit baie daaroor nie en ek dink nie ek het al ooit so 'n sin opgemerk nie. Dit het my laat besin.
Eers was daar Haïti. Toe verander die Spanjaarde die naam in Santo Domingo. Uiteindelik is daar in 1697 die formele verdeling van die eiland in Santo Domingo en Saint-Domingue. Die Dominikaanse kant het deur die jare verskeie naamwisselings gehad, en, soos hierdie groep maar te goed weet, op 1 Januarie 1804 hou Saint-Domingue op en bestaan ​​die moderne Haïti.
Ek dink elke skoolkind in Haïti weet dit alles, maar dit lyk vreemd dat dit maklik is om te vergeet dat daar ten minste hierdie 1/3 van die eiland Hispaniola van Haïti na Saint-Domingue en dan weer terug na Haïti was. .
Net 'n voorsmakie vir hierdie Superbowl Sondag!
Datum: Sun, 31 Jan 1999 15:08:42 -0800 (PST)
Onderwerp: Re: Haïti: die ou naam van Haïti: Bellegarde-Smith verduidelik
Van: P D Bellegarde-Smith &#[email protected]>
Bob: Eerstens was daar Ayiti, Quisqueya en Bohio. Die Haïtiane het die eerste, die Dominikaanse, die tweede geneem, en dank God, niemand het die derde geneem nie! Die Spaanse noem eers die eiland met drie benoemings, La Isla Espanola (voor Santo Domingo), wat later verkeerdelik uitgespreek en bekend was deur sy verkleinwoord Hispaniola. Op 1 Januarie 1804 gee Jean-Jacques Dessalines en die seëvierende opstandelinge aan die HELE eiland sy ou naam, Hayti. Destyds het die hele eiland aan Frankryk behoort, en die oostelike tweederdes het in Franse hande gebly. In die 1820's sou Dominikane na hul kant verwys as die Spaanse Hayti. In Franse ensiklopedieë en woordeboeke, en dus vir die hele frankofoonwêreld, VANDAG, is daar die eiland Haïti wat onderverdeel is in die Republiek Haïti en die Dominikaanse Republiek. In die dertigerjare glo ek, op aandrang van die Dominikaanse regering, die geografiese raad wat oor hierdie aangeleenthede besluit het, die hele eiland Hispaniola hernoem of genoem. In Haïti is dit beskou as 'n oorwinning vir die Dominikaanse diplomasie. In Haïti verwys ons na die land langsaan as Dominicanie.
Datum: Ma, 1 Feb 1999 07:51:08 -0800 (PST)
Antwoord-aan: Robert Corbett &#[email protected]>
Onderwerp: Die naam van Haïti: meer kommentaar
Van: Elizabeth Ritza Vieux &#[email protected]>
Ek respekteer Bellegarde se standpunt as hy sê en ek haal aan: Bob: Eerstens was daar Ayiti, Quisqueya en Bohio. Die Haïtianers het die > eerste geneem, die Dominikaanse, die tweede, en dank God, niemand het die derde geneem nie!
Maar wie weet, ons sou beter kon gewees het as die derde naam 'Bohio' die regte naam was vir ons land Haïti.
As ons die woord 'haitiens' ontbind, kry ons foneties 'Hai Siens' = qui hait les siens (Een wat sy eie haat)
Is dit nie werklik 'n werklikheid in ons land nie, waar haat soos 'n siektesuur is wat ons land vertas, waar die een die ander haat en gewoonlik sonder 'n spesifieke rede. dit was van die begin af so.
Ek glo dat 'n naam 'n belangrike impak of invloed kan hê op: 'n persoon, 'n dier of hoekom nie 'n land nie. Ek het by my ouma gehoor van 'n meisie wie se naam iets soos veuve = weduwee beteken het. Sy het 3 keer getrou, en elke keer sou sy haar man verloor (deur die dood). Dit hou moontlik nie verband met haar naam nie, maar wie kan sê dat dit ook nie so was nie.
Bohio beteken ten minste soulier = skoen. 'Skoene' is 'n noodsaaklike skoene. Dit is dus nuttig. Dit is baie meer positief as Haïti, wat ek as 'n negatiewe woord beskou.
Ek wil eerder sê: Waarom God, Bohio was slegs die derde naam. Ons het vir die eerste gegaan, maar eintlik was ons die laaste.
Van: ange perrault &#[email protected]>
> Van: P D Bellegarde-Smith &#[email protected]>
>Op 1 Januarie 1804 het Jean-Jacques Dessalines en die
Geweldige opstandelinge het die HELE eiland sy ou naam, Hayti, gegee.
Ek het ou Franse kaarte gesien en dit spel Haïti: AYTI (sonder die H) Kan iemand kommentaar lewer op die spelling van die ou naam?
Dit is alles lekker, maar waarom dring alle geografie/geskiedenisboeke daarop aan om na die eiland HISPANOLA (Klein Spanje) te verwys?
Dominikane sal die eiland nooit HAITI (hoekom beteken High Mountains) langs DR noem nie, maar is plat en bestaan ​​meestal uit vlaktes.
QUISQUEYA noem hulle dit, en ek dink die meeste Haïtianers sal die naam goedkeur. Dit is dus nie ONS wat dit steeds verkeerd verstaan ​​nie; dit is diegene wat die geskiedenisboeke skryf wat weier om die verandering aan te bring (ek dink nie ek hoef uit te brei nie).
PS: Kan iemand my die oorsprong van die woord: AFRIKA vertel? Aangesien dit nie met Haïti verband hou nie, moet u my direk antwoord.
In die dertigerjare glo ek, op aandrang van die Dominikaanse regering,
Die geografiese raad wat oor hierdie aangeleenthede besluit, het die hele naam hernoem of benoem
Ongetwyfeld 'n TRUJILLO -veldtog om ten nouste verbonde aan Spanje te bly en hulself te verwyder van Haïtiërs, maar wat nou? Hoe voel dominikaners om die eiland HISPANOLA te noem, of verkies hulle QUISQUEYA?
Ronel Perrault, PhD
Van: Yacine Khelladi &#[email protected]>
Toma is die van van Haïti
as Robert Corbett of Jhon Doe
Haiti is die enigste land met 'n voor- en van
Datum: Di, 2 Feb 1999 08:27:27 -0800 (PST)
Onderwerp: antieke name (fwd)
Ek het gewonder hoe die Afrikaners van die Franse tyd soveel van die ou inwoners weet. Daar word gesê dat feitlik al die Indiërs teen 1550 weg was.
Teen daardie tyd is daar nie baie slawe na die Karibiese gebied ingevoer nie, altho Hugh Thomas (in The Slave Trade) sê dat Afrikaners wat na Santo Domingo gebring is, die Indiane aangemoedig het om weg te hardloop van die Spaanse nedersettings. Daar kon toe nog nie baie Afrikaners gewees het nie.
Miskien is vroeë Afrikaanse slawe ongetroud met die mense op die eiland? Ek het nog nie veel hiervan gehoor nie.
Haïtiërs eerbiedig wel die cacique Anacaona. Wanneer is sy vermoor? Hoe het hierdie verhale so deel geword van die Haïtiaanse mitologie?
Datum: Di, 2 Feb 1999 17:36:19 -0800 (PST)
Onderwerp: Ou name: verskeie antwoorde
'N Onlangse teks wat mense nuttig kan vind in die bespreking van name van oorsprong en die gemengde erfenis (inheems, Afrikaans en Europees) van die eiland, is Alan Cambeira se __Quisqueya La Bella: The Dominican Republic in Historical and Cultural Perspective__ (ME Sharpe, 1997) wat beide kante van die eiland in persoonlike en historiese terme bespreek. hoogs leesbaar met baie sekondêre bronne wat aangehaal en gelys word. 'N Punt wat Alan maak, is dat dit in werklikheid 'n fout is om te glo dat alle inheemse mense uitgewis is en dat die inheemse erfenis hom kultureel op verskillende maniere openbaar, ens.
Medeprofessor in Engels
P.O. Posbus 870302
In 'n boodskap van 2/2/99 12:57:31 PM het dlyall geskryf:
Ek het gewonder hoe die Afrikaners van die Franse tyd weet
Soveel oor die ou inwoners. Daar word gesê dat feitlik
Al die Indiërs was teen 1550 of so weg.
Ek kan my vier moontlike opsies voorstel:
1. Hulle het dit opgemaak.
2. Hulle het dit uitgevind deur navorsing en lesings by die skouspelagtige biblioteke en akademiese sentrums van die verskillende koninkryke voordat die Spanjaarde hulle vernietig het.
3. Hulle het dit deur hul mistieke vodou -magte verdeel.
4. Iets het gebeur wat die mense wat beide groepe vermoor en onderdruk het, nie geweet het of die moeite gedoen het om dit vir ons waardering te dokumenteer nie.
Soos meneer Vedrine gesê het: Wie skryf geskiedenis, waarom en vir wie? Soos ek wil kommentaar lewer: Wie ken die geskiedenis en hoe?
Van: Madison Bell &#[email protected]>
Ek kan geen absolute onderskeid maak tussen feit en mitologie oor hierdie onderwerp nie, maar hier is 'n bondel idees wat ek ontvang het.
Die priester, Las Casas, is beïnvloed deur sy voorliefde vir die Taino -Indiane om Afrikaanse slawerny in Hispaniola te bevorder, op die idee dat die Afrikaners slawerny beter (!) Kan ondersteun en dat die Taino dus van uitroeiing gered kan word. As soveel waar is (dink ek), dan volg dat daar 'n mate van oorvleueling van die teenwoordigheid van Afrika en Taino onder Spaanse bewind sou wees.
Gedurende daardie tydperk (hier kan die onderskeid tussen mite en feit vervaag) het weggelope slawe, mawon yo, kontak gehad met Taino wat in die berge oorleef het. Dit is beslis moontlik, indien nie bewysbaar nie, dat sommige van die laaste Taino geweier het om vir uitroeiing aan te meld en langer op ontoeganklike plekke gehou het as wat algemeen erken word. En dit is waar dat maroen gemeenskappe rondom sommige van die ou heilige plekke van die Taino gevorm is, soos die grotte van Bahoruco.
Die idee van 'n vermenging van Afrika- en Taino -kulture (en bloedlyne) in die berge is 'n belangrike komponent van die hele idee van marronage. In hierdie siening het die Afrika -marone hulself geënt op die laaste wortels van die Taino -weerstand. Die kulturele samesmelting strek tot by Vodu, wat veronderstel is om 'n paar identifiseerbare Taino -komponente te hê (bv. Die asson). Ek is seker antropoloë aan alle kante van die saak te vinde, maar ek het dit deur sommige van die mees betroubare mense as 'n feit gehoor.
As dit in werklikheid die situasie was, sou die Taino -bloedlyn geleidelik in die Afrikaanse bloedlyn tot die punt van onsigbaarheid ondergedompel het. U kan vandag die laat fase van die proses sien in Dominica, waar daar nog 'n klein Carib -reservaat is. Volgens my oogbalindruk behou slegs die oudste lede van die gemeenskap honderd persent die fisiese eienskappe van hul Indiese bloedstok. Jonger mense het 'n Afrikaanse voorkoms en hulle veronderstel dat die Indiese stam oor 'n paar generasies ook daar onsigbaar sal wees.
Wat ek self dink, is dat die Taino -element van marronage ten minste tot 'n mate waar is en dat Haïtiane nog steeds iets van die oorspronklike inwoners in hulle het, in 'n geringe mate.
Datum: Di, 2 Feb 1999 17:40:33 -0800 (PST)
Van: Robert Corbett &#[email protected]netcom.com>
Onderwerp: Naam van Haïti: Perrault antwoord op verskeie ander
Dominici verwys na die eiland as Hispaniola.
Die term Quisqueya kom in as 'n bynaam en as
>deel van die titel van die volkslied. Dit word baie gebruik
>as Borinquen na Puerto Rico verwys.
> Van: Yacine Khelladi &#[email protected]>
Engeland ('n deel van die Verenigde Koninkryk), het 'n voornaam en van
> (in werklikheid 'n > -bynaam), John Bull. Die Verenigde
>State het oom Sam, en Frankryk, Marianne. Ander
>lande? Die Dominikaanse Republiek het Quisqueya, en
>Puerto Rico, Borinquen! P.B.-S.
Ek het nie gedink ek moet uitwei nie, maar niemand het tot dusver die probleem aan die orde gestel nie, so ek sal. QUISQUEYA, HAYTI en BORINQUEN is almal oorspronklike name. Nie bynaam of van nie. Die punt is dat deur nie die oorspronklike naam aan die land terug te gee nie, die bydrae van hierdie inwoners tot ons geskiedenis verminder, noem ek: Christophe Colon a decouvert Haiti en 1492. Slegs bydraes van die Europeërs wat gekom het, word erken, voorheen was daar niks meer as 'n klomp woeste wat losgeloop het nie.
Ek smeek eerbiedig om te verskil -die DR het Pico Duarte, wat
>is hoër as enige Noord -Amerikaanse berg oos van die
>Mississipi. Daar is groot bergagtige gebiede in die noorde,
Suid en oos, en rondom die sentrale Cibao -vallei
>-Een van die belangrikste sal u belangstel om te weet,
>is Los Haitises, 'n reeks lae berge in die ooste waar
Daar is 'n ekologiese bewarea.
Ek wou nie die hande van die Dominikane draai nie, maar is dit eerlik om te sê, op grond van u argument dat die naam van HAYTI na meer as die westelike 1/3 van die eiland sou verwys? Waarom noem Dominikaners dan nie die eiland HAYTI nie, of noem hulle QUISQUEYA slegs die oostelike 2/3? Waarom nie die eiland QUISQEYA na dnot HISPANOLA noem nie? Die eerste Europese naam is weer die een wat vashou.
> Van: Emmanuel W. Vedrine &#[email protected]>
>Jammer, ek het gedink die woord AYITI beteken mooi en
>terreine in die Marcorix -taal (een van die belangrikste
> tale van Haïti) gepraat deur die Arawaks. En AYISYEN
Die inboorlinge van hierdie spesifieke land sou wees. Doen die oorsprong
Die woord het 'n verband met haat of wit
>meesters het Ayisyen of Haitiens geleer om elkeen te haat
> ander? Het die inboorlinge die heeltyd teen mekaar baklei?
> neem beheer oor die land of was die Franse & Spanjaarde
Om heeltyd teen mekaar te veg om beheer oor AYITI te neem,
> HISPANIOLA of SAINT-DOMINGUE.
Ek dink nie hierdie ayi sien -ding moet ernstig opgeneem word nie. Skoolkinders speel dieselfde spel oor en oor. By my skool het ons altyd gesê: ayi-chien (haat hond).
Dit is skoolkinderspeletjies. U het reg, dit is onopvallende woordspeletjies van 'n eurosentriese opleiding in Haïti sonder om die oorsprong van die woord in ag te neem.
Datum: Do, 4 Feb 1999 18:56:33 -0800 (PST)
Onderwerp: Re: antieke name: 'n antwoord
Van: JAupont &#[email protected]>
As ons kyk na 'n ou Histoire D'Haiti -teks (uit 1942), word daar melding gemaak van die eerste swart slawe wat in 1503 op die eiland aangekom het.Dit is ongeveer 'n jaar nadat Nicolas Ovando aangekom het as die nuwe goewerneur en Bobadilla vervang het. Soos sommige sal onthou, is dit dieselfde Ovando wat verantwoordelik was vir die verraderlike dood van die Cacique-koningin Anacaona. Ovando het haar mislei om sy aankoms na Leogane te aanvaar om 'n vredesverdrag of 'n soort ooreenkoms te onderteken. In elk geval, nadat hy 'n goeie ontvangs van die koningin ontvang het, het Ovando sy hand op die kruis gesit wat hy gedra het, en sy soldate het die koningin gevange geneem, die Indiese kapteins na die ondersteunende kolomme gebind en die hele kamer aan die brand gesteek. Later, in Santo-Domingo, is Anacaona in die openbaar gehang.
Dit blyk dat die Afrikaanse slawe en die oorspronklike Haïtiërs albei ten minste 40 jaar lank op die eiland gewoon het. 'N Ander bewys hiervoor is die verhaal rondom die Cacique Henri en sy outonomie. Die teks noem dat die keiser Charles-Quint, bekommerd, aan die Cacique Henri geskryf het met die versoek om 'n vredesooreenkoms. Een van die motiverings vir so 'n stap van die Koning is dat die eiland nog steeds in gevaar is. Een van die gevare wat genoem is, was 'n slawe-opstand wat reeds plaasgevind het op die woonplek van selfs die vise-Roi, Don Diego Colomb. Die presiese datum vermeld nie in die teks nie, maar ek sal dit waag om te sê dat die eerste slawe -opstand waarskynlik tussen 1503 en 1510 plaasgevind het.
As hierdie gebeure binne die gegewe tydsraamwerk gebeur, wil dit voorkom asof die slawehandel vroeg genoeg begin het sodat 'n aansienlike aantal Afrika -slawe geleef het en baie van die gebeure aanskou het voor die uiteindelike en volledige aftakeling van die Haïtiaanse Arawaks en Caraibes. Ek sal egter nie verbaas wees as die slawe na die openbare hang van die Queen-Cacique Anacanoa gesleep word net om vrees in te boesem en hulle 'n voorsmakie te gee van die gevolge van ongehoorsaamheid van hul Spaanse meesters.
Ek is van mening dat slawerny reeds op die eiland ingestel is lank voor die verdwyning van die inheemse Arawaks en Caraibes. As dit waar is, was dieselfde slawe ooggetuies van baie van die gebeure wat op die eiland gebeur het. Uiteraard het hierdie verhale uiteindelik die basis geword van baie van die mites en volksverhale wat ons vandag in die Haïtiaanse folklore vind.
Datum: Vr, 5 Feb 1999 14:00:06 -0800 (PST)
Onderwerp: Antwoord Hai Siens
Van: Concerned Haitians League/Asanblaj Ayisyen Konsene &#[email protected]>
>. As ons die woord 'haitiens' ontbind, is ons foneties
> kry 'Hai Siens' qui hait les siens (Een wat sy eie haat)
> Is dit nie regtig 'n werklikheid in ons land waar haat is nie?
> soos 'n siekte -suur wat ons land, waar dit is, roes
> haat die ander en gewoonlik sonder 'n spesifieke rede.
> dit was sedert die begin so.
> Ek glo dat 'n naam 'n belangrike impak kan hê of
Dit is in reaksie op die foutiewe uiteensetting van die woord Haïtiens in Hai Siens en die negatiewe assosiasie van so 'n uiteensetting. Die Concerned Haitian League, in sy strewe om almal (ook onsself) op te voed, beskou dit as noodsaaklik om enige poging om die waardigheid van ons land te verminder, aan te dui.
Ayiti, soos gebruik deur die inheemse inwoners - ten tye van die aankoms van die Europeërs - het bergagtige land beteken. Die besluit van ons voorvaders in 1804 om terug te keer na Ayiti met die Franse naam Saint-Domingue, het beteken dat ons Haïtiërs die grond wat van die oorspronklike inwoners geneem is en waarop ons gedwing is, teruggeëis het. Uit hierdie aanvaarde oorsprong van die naam Haïti, sien ek nie hoe 'n superposisie van 'n uiteensetting van Haïtiens as Hai Siens 'n taalkundige betekenis en sielkundige geldigheid kan hê nie.
Tog lyk die uiteensetting hierbo die bedoeling om alle Haïtiane as gemene, haatdraende wesens te beskryf. Omdat ek 'n slagoffer was van etniese stereotipes (en opgelei is as 'n taalkundige), moet ek beklemtoon dat so 'n uiteensetting op heeltemal vals premisse gebaseer is. Ek hoop dat hierdie boodskap die moontlik negatiewe gevolge van die MIS-analise van Haitiens as Hai Siens sal beperk.
Morfologies breek Haïtiens nie in Hai Siens in nie. Hierdie poging toon 'n gebrek aan begrip van basiese taalreëls. 'N Mens moet nie die fonetiese uiteensetting van 'n woord verwar nie - die manier waarop dit eintlik in die spreektaal besef word - en die spelling van die woord - die manier waarop dit skriftelik voorgestel word. The Haitiens-> Hai Siens-uiteensetting gebruik nie die spelling-, morfologiese en fonetiese reëls van Frans nie --- die korrekte morfologiese analise is: Haiti-en-s
Verder het die verskillende komponente van u uiteensetting, Hai en Siens, geen betekenis in Haïtiaans Creools nie. Erger nog, die voorgestelde vertaling (Een wat sy eie haat) sal in Frans weergegee word deur Qui hait les siens of Hair les Haitiens, maar beslis nie Hai (t) Siens nie - 'n handboek oor Franse grammatika sal baie nuttig wees om dit toe te lig punt.
Uiteindelik, soos deur meer as een op die lys genoem is, kan die oorsprong van die wortel Haïti in Haïtiens niks met Frans te doen hê nie, aangesien dit die woord was wat inheemse inwoners van die eiland gebruik het, voor die koms van die Franse.
Laat ons probeer om verdraagsaamheid en liefde vir mekaar te bevorder en nie swak gevormde negatiewe stereotipes voort te sit nie.
Francois -kanaal, koördineerder
Besorgde Haïtiaanse liga
Stony Brook Uniegebou
Telefoon: (516) 632-4131
Is u gereed vir twis? Die geskiedenis van 'Redskin'
Monday Night Football begin vanaand met die Washington Redskins wat op die FedEx Field teen die Philadelphia Eagles te staan ​​kom. Terwyl die Redskins 'n nuwe seisoen begin, is hulle weer in die middel van 'n nasionale debat oor hul naam.
Donderdag het die Oneida Indian Nation in die staat New York die bekendstelling van 'n radio -advertensieveldtog aangekondig waarin die span aangemoedig word om sy naam te verander. Die advertensie begin met 'n Oneida-leier wat die NFL-kommissaris Roger Goodell prys vir die veroordeling van die gedrag van die Eagles-speler Riley Cooper, nadat Cooper hierdie somer tydens 'n konsert met die N-woord opgeneem is. Terwyl die verteller die NFL toegejuig omdat hy vinnig in die Cooper -saak opgetree het, trek hy 'n parallel tussen die mis en die woord "rooi vel". 'Ons verdien nie om rooivelle te noem nie,' sê hy in die advertensie. 'Ons verdien om behandel te word soos ons is - Amerikaners.' Die plekke het Sondag in die DC -mark begin uitsaai. (U kan hier volledig luister.)
Die Oneida -veldtog is slegs die jongste protes teen hierdie jaar teen die rooi velle se naam. Die aanlyn tydskrif Slate het verlede maand opslae gemaak toe hy verklaar dat die webwerf nie meer 'Redskins' sal gebruik om na die franchise te verwys nie, maar eerder om 'na die Washington NFL -span' te verwys. Slate is nie alleen nie: The New Republic en Mother Jones het vinnig die voorbeeld gevolg. Groot nuusbronne soos Die Washington Post, Die New York Times en die Associated Press sal egter steeds na die span verwys as die 'Redskins' hierdie seisoen.
Maar waar kom die woord "rooi vel" vandaan? Baie woordeboeke en geskiedenisboeke sê dat die term ontstaan ​​het met verwysing na die Beothuk -stam van die huidige Newfoundland, Kanada. Die Beothuk het gesê dat hulle hul liggame met 'n rooi oker geverf het, wat die wit setlaars na hulle as 'rooi mans' laat verwys het.
Volgens die Smithsoniese historikus Ives Goddard dui vroeë historiese rekords aan dat 'Redskin' deur die inheemse Amerikaners as 'n self-identifiseerder gebruik is om tussen die twee rasse te onderskei. Goddard het bevind dat die eerste gebruik van die woord "rooi vel" in 1769 gekom het in onderhandelinge tussen die Piankashaws en kolonel John Wilkins. Gedurende die 1800's is die woord gereeld deur inheemse Amerikaners gebruik terwyl hulle met die Franse en later die Amerikaners onderhandel het. Die frase het wydverspreid gebruik onder blankes toe James Fenimore Cooper dit in sy roman The Pioneers uit 1823 gebruik het. In die boek het Cooper 'n sterwende Indiese karakter: 'Daar sal binnekort geen rooi vel in die land wees nie.'
Die Pioniers en ander boeke van Cooper word grootliks as simpatiek beskou teenoor inheemse Amerikaners en hul stryd in die 1800's. Dekades later het die woord "rooi vel" 'n negatiewe, toenemend gewelddadige konnotasie begin aanneem. Skrywer L. Frank Baum, veral bekend vir sy klassieke Die Wizard of Oz, het die dood van Sitting Bull en die slagting by Wounded Knee gevier met 'n paar hoofartikels wat 'n beroep op die uitwissing van alle oorblywende inheemse Amerikaners doen. In een van die stukke van Desember 1890 het Baum geskryf: "Met sy val word die adel van die Rooihuid uitgedoof, en wat min oorbly, is 'n pak kermende vloek wat die hand lek wat hulle slaan."
Omtrent dieselfde tyd word die woord "rooi vel" 'n woord met negatiewe konnotasies, en ander inheemse Amerikaanse woorde en beelde word toenemend gewild as simbole vir sportspanne. In 'n artikel vir die North Dakota Law Review het J. Gordon Hylton bevind dat spaneienaars in die 1850's gereeld woorde met inheemse verbindings begin gebruik het. 'Dit lyk asof die inheemse Amerikaanse name gekies is om die' Americanness 'van die span en sy patriotiese karakter te beklemtoon,' skryf Hylton, sonder om op te let dat die populêre kultuur terselfdertyd die inheemse Amerikaners na die buiteland en die uiterste verplaas het.
Terwyl Cooper die uitbeelding van inheemse Amerikaners in boeke soos Die Pioniers simpatiek was, het die uitbeelding van Indiërs 'n soort terugslag veroorsaak. In 1915 het die digter Earl Emmons Redskin Rimes vrygestel, 'n boek wat so aanstootlik was dat ek moes kyk of dit nie 'n parodie op die rassisme van daardie era was nie. Emmons maak sy voornemens duidelik in die inleiding van die werk: "Die persone wat hul idee van die Indiër van meneer Cooper gekry het, het hom as 'n beseerde onskuldige voorgestel. Die inleiding begin 'n reeks gedigte, liedjies en toesprake, elk meer aanstootlik as die vorige.
Die boek van Emmons was kenmerkend van die gebruik van die woord "rooivelle" in die laat 1800's en vroeë 1900's, aangesien die woord van 'n identifiserende term na 'n neerhalende spreuk gegaan het. Teen die 1910's was dit nie ongewoon dat filmgangers dit teëgekom het nie, met die woord wat gereeld in die titels van American Westerns verskyn.
Die trefferfilm Redskin (1929) was opvallend om twee redes: eerstens dat dit een van die eerste films was wat Technicolor gebruik het, en tweedens dat die draaiboek verrassend simpatiek was vir die hoofkarakter, 'n Navajo -Indiër wat voortdurend geteister word weens sy ras. Die uitbeelding van inheemse Amerikaners in Rooi vel was sy tyd baie vooruit-ander films wat die woord gebruik het, het die kultuur as primitief en oorlogshonger uitgebeeld. Die Tom en Jerry -tekenprent uit 1932 "Redskin Blues" volg die geliefde karakters terwyl hulle deur Indiërs aangeval word, en oorleef nadat hulle deur die Amerikaanse weermag gered is.
Net 'n jaar daarna is die stereotipe belaai Tom en Jerry spotprent vrygestel is, besluit die eienaar van Boston Braves, George Preston Marshall, in 1933 om die franchise se naam te verander van die Braves ('n ander naam met 'n rassegeskiedenis) na die Redskins. Teamlore sê dat die franchise die naam aangeneem het ter ere van die voormalige afrigter William "Lone Star" Dietz, wat hom as inheemse Amerikaner geïdentifiseer het. Dietz het verskeie inheemse Amerikaanse spelers wat hy by die Haskell Indian School afgerig het, saam met hom na die span gebring. Marshall het ook probeer om die span sterk te koppel aan inheemse Amerikaanse beeldmateriaal, wat soms van Dietz vereis dat hy 'n Sioux -hooftooisel op die kantlyn dra en spelers vertel om oorlogsverf te dra terwyl hulle op die veld is.
Die voorblad van die St. Louis Globe-demokraat Sondagbylae vanaf Januarie 1908 toon William "Lone Star" Dietz, wat in 1916 die Washington State University afgerig het na 'n Rose Bowl -oorwinning, in volle Indiese drag. Sommige erken Dietz met die inspirasie van die naam van die Redskins. AP steek onderskrif weg
Die voorblad van die St. Louis Globe-demokraat Sondagbylae vanaf Januarie 1908 toon William "Lone Star" Dietz, wat in 1916 die Washington State University afgerig het na 'n Rose Bowl -oorwinning, in volle Indiese drag. Sommige erken Dietz met die inspirasie van die naam van die Redskins.
Vyf jaar later onthul die span sy vegliedjie "Hail to the Redskins", met lirieke geskryf deur Marshall se vrou, die aktrise Corinne Griffith. Die oorspronklike lirieke van die liedjie bevat beide verwysings na scalping en pidgin English, met die reël "Scalp 'em, moeras' em - ons sal hulle 'n groot telling neem / Read 'em, weep' em, touchdown! - ons wil meer hoop ! "
Die woord het in die sestigerjare van die alledaagse gebruik begin verdwyn (hoewel liedjies soos die 1960 -snit "Redskin" van 1960 af vrygestel word). Soos Ian Crouch onlangs in Die New Yorker, "Sedert 1971 het byna twee derdes van die professionele en amateuratletiese spanne met inheemse Amerikaanse ikonografie 'n verandering aangebring."
Die afgelope maande het verskeie atlete en ander sportfigure ook oor die naam gepraat. In Julie het Redskins Hall of Famers Darrell Green en Art Monk met die DC -radiostasie WTOP gepraat.
'[As] inheemse Amerikaners voel dat Redskins of die Chiefs of 'n ander naam vir hulle aanstootlik is, wie is ons dan om vir hulle te sê:' Nee, dit is nie? ' 'Het Monk gesê. Green het ingestem en gesê: "Dit verdien en verg gesprek, want iemand sê: 'Hey, dit beledig my', en dan voer jy 'n gesprek."
Miskien is dit nie verbasend nie, aangesien die span in Washington gevestig is, het baie verkose amptenare ook gewig. Burgemeester van DC, Vincent Gray, het vroeër vanjaar gesê dat die naam ''n weerligstraal' geword het en dat die span ernstig sou moes oorweeg om die naam te verander as dit wou in die toekoms terugkeer van Maryland na die distrik. Dit lyk asof die burgemeester ook 'n selfopgelegde verbod het om die naam van die span te noem, bloot as 'ons sokkerspan' in sy toespraak in 2013 in die staat. Lede van die kongres het hulle ook uitgespreek teen die naam, terwyl 'n tweeledige groep 'n brief aan die span gestuur het waarin hulle 'n naamsverandering versoek het.
En toe die Smithsonian's National Museum of the American Indian in Februarie 'n simposium oor Indiese gelukbringers aanbied, het museumdirekteur Kevin Gover, self 'n inheemse Amerikaner, gesê dat die woord 'die ekwivalent van die N-woord' is. By dieselfde geleentheid het die voormalige senator van Colorado, Ben Nighthorse Campbell, die skare gevra om 'n ewe beledigende naam vir die plaaslike sportspan te oorweeg: "Hoe wil u hê dat ons die span se naam na die Washington Darkies verander?"
Van sy kant af het die eienaar van Redskins, Daniel Snyder, sy stem vir die naam uitgespreek en daarop aangedring dat dit hier is om te bly. 'Ons sal die naam nooit verander nie,' het Snyder in Mei aan USA Today gesê. "Dit is so eenvoudig. NOOIT - jy kan doppies gebruik."
Die inheemse Amerikaanse aktivis Suzan Shown Harjo sukkel al meer as 20 jaar met die Rooihuid oor die naam. 'Die naam is een van die laaste spore van rassisme wat in die openbaar in Amerika gehou word,' het Harjo in 'n onlangse telefoongesprek gesê. 'Dit is 'n speelding van rassisme, en die mense wat [die naam] vir die lewe lank vashou, weet dit.'
Maar doen hulle dit regtig? 'N Washington Post -peiling van Junie onthul dat 8 uit 10 ondersteuners meen dat die span sy naam moet behou. U moet egter nie verwag dat dieselfde aanhangers die woord in nie -voetbalgesprekke sal gebruik nie. Meer as die helfte van die ondervrae was dit eens dat die woord "rooi vel" 'n onvanpaste term is om inheemse Amerikaners te beskryf.
Regstelling 9 September 2013
'N Vorige weergawe van hierdie verhaal het die skrywer Ian Crouch verkeerdelik geïdentifiseer as Ian Crouther.
Ontdek u laaste > Naam Oorsprong en betekenis
Ondersoek u familiegeskiedenis om te ontdek wie u is en waar u vandaan kom.
U familienaam bevat leidrade in u familiegeskiedenis. Of u nou 'n algemene of unieke van het, as u die betekenis agter u naam leer, kan u nuwe besonderhede van u genealogie ontsluit.
Dit gaan meer as net oor wat u naam beteken. Dit gaan oor jou familiegeskiedenis en die reis van jou voorouer wat gehelp het om te vorm wie jy vandag is. Begin met twee eenvoudige vrae: "Wat is die oorsprong van my van?" en "Wat beteken my van?" om te sien hoe u familiegeskiedenis tot lewe kom.
Voer jou van in.
Ontdek wie jy is en waar jy vandaan kom.
Achternaam Oorsprong: Hoeveel weet u van u van?
'N Soeknaam met 'n soektog kan die volgende onthul:
Waar u gesin in die Verenigde State gewoon het
Die nasionale oorsprong van u gesin - Ierland, Duits, Italië en meer!
Toe u voorouers na die Verenigde State immigreer
'N Voorvader se beroep of bynaam
Van Oorsprong en u familiegeskiedenis
Die meeste Europese vanne kan teruggevoer word na die Middeleeue in die 13de en 14de eeu. Gedurende hierdie tydperk is vanne aangeteken namate die samelewings belasting begin invorder en meer burokraties geword het.
Vroeë vanne is dikwels gekoppel aan beroepe, geografiese kenmerke soos waar u in die dorp woon, 'n bynaam, fisiese kenmerk of selfs 'n kombinasie van die moeder en die vader se naam. Uiteindelik het die meeste mense patronieme name aangeneem wat van hul vaders geërf is.
Vra: "Watter nasionaliteit is my van?" kan 'n paar lank aanvaarde oortuigings oor die wortels van u gesin bevestig, of dit weerlê, insluitend hul etniese oorsprong. Miskien is daar ander lande (en familielede) verbonde aan u stamboom wat u nog nooit oorweeg het nie.
Die geslagsregister agter u van is meer as om net die betekenis uit 'n familienaamlys te vind. Deur die oorsprong van u van te vind, kan u nuwe insigte in u familiegeskiedenis en selfs oor uself kry. U naam is immers 'n deel van u identiteit.
Gebruik ons ​​gratis van, wat beteken dat die soektog bevolk is met data uit Amerikaanse sensusrekords, die doodsindeks vir sosiale sekerheid, koerantargiefs en meer! Lees meer.
Ontdek die gemiddelde lewensduur
Ontdek die beroep van u gesin
Ontdek waar u gesin oor tyd gebly het
Waar kom vanne vandaan?
Mense het meer as een naam gebruik om dit makliker te maak om een ​​persoon te onderskei van 'n ander met dieselfde naam. Namate gemeenskappe groei en samelewings ontwikkel het, het die onderskeidende name vasgestel. Mense het ook 'n sekere naam van geslag tot geslag begin oordra, wat die oorsprong van 'n familienaam geskep het.
Die verhaal agter die van hang af van die prioriteite van die samelewing toe mense vanne begin aanneem het. Samelewings wat jagtergerig was, het hul vanne gebaseer op gebeure, godsdienstige konnotasies of kenmerke van die individu. Minder ontwikkelde samelewings gebruik algemeen vanne wat afkomstig is van die vader se naam. Gemeenskappe wat meer tegnies beter was, het hul vanne gegrond op beroepe, woonplek of sosiale status.
Net omdat 'n persoon die achternaam Tailor dra, beteken dit egter nie dat die beroep van 'n individu iets met kleermakery te doen het nie. Iemand uit hul familie was eens 'n kleremaker en hulle het hul kenmerkende naam aan hul kinders oorgedra, ens. Honderd jaar later vorentoe, as iemand die van Taylor of Tailor dra, kan u met groot sekerheid sê dat een van hulle voorouers kleremaak as 'n beroep beoefen het.
Vanne het in verskillende tydperke in verskillende streke voorgekom. Hulle is eers in die 11de en 16de eeu in Engeland aangeneem.
Het vanne betekenis soos voorname?
Betekenisse van die van kan u baie vertel oor die oorsprong van u voorouers. Van betekenisse kan in die algemeenste tipes ingedeel word:
Beroepsmatige vanne afkomstig van 'n voorouersberoep kan in twee groepe verdeel word: standaard- en titulêre beroepe. Byvoorbeeld,
die naam se oorsprong van iemand met die van Stewart skakel terug na 'n antieke stamtitel in Skotland.
Topografiese vanne word gewoonlik afgelei van landskappe (Ford, Hill, Rivers) of dorps- of plekname (Londen, Austin.) Aanvanklik het families wat grond besit, die vanne wat van plekname afgelei is, aangeneem. Namate mense van die een plek na die ander begin beweeg het, het dit egter meer algemeen geword dat hulle 'n van kies wat afgelei is van die naam van 'n sekere plek.
Beskrywende vanne is meestal afgelei van beledigende eienskappe, en daarom kom hulle minder gereeld voor. Mense het vanne gekry wat gebaseer is op eienskappe soos kaalheid, onnoselheid, hebsug, of selfs eenvoudige beledigings soos die van Blackinthemouth. Baie beledigende beskrywende vanne het verdwyn. Gelukkig is daar nog baie vanne wat afkomstig is van positiewe eienskappe, soos Good, Young, White, Angel, Goodman, ens.
Matronimiese vanne is dié wat afkomstig is van die naam van 'n vroulike voorouer en is baie ongewoon in baie dele van die wêreld. Dit het gewoonlik ontstaan ​​as gevolg van buite -egtelike geboortes, of onder adelstand, toe die ma 'n hoër sosiale posisie as haar eggenoot geniet.
Waarom is sommige vanne soveel meer algemeen as ander?
Die kultuur waarin die stamvader geleef het en hul sosiale status sal 'n van oorsprong beïnvloed. Mense met 'n hoë sosiale status het gewoonlik vanne geneem wat vandag redelik ongewoon is. Terwyl mense uit die laer sosiale klas vanne het wat vandag baie algemeen voorkom. Mense met 'n mindere sosiale status het baie minder beheer oor hul vanne gehad, veral tydens feodalisme. Hulle is gereeld aan hulle oorhandig deur owerhede soos here of groot gemeenskapseienaars. Daarom vind u baie algemene beledigende vanne, soos Purcell - dit beteken letterlik 'klein varkie' in ou Engels, of Barrett wat 'bedrog' beteken en 'n bedrieglike man beskryf.
Sommige van die vanne wat die meeste voorkom, is werkverwant omdat ons voorouers sekere beroepe wyd beoefen het.
Die van Smith is byvoorbeeld in die sensus van 2010 deur 2 442 977 Amerikaners gedeel. Die naam oorsprong verwys na 'n smid, 'n persoon wat met metaal werk. Smith word sedert die Angelsaksiese tydperk as 'n beroepsnaam gebruik. Op grond van 'n wydverspreide beroep, het die van vinnig een van die mees algemene vanne in baie Engelssprekende lande geword. Baie Smiths het die van gekry omdat hulle gewild was, alhoewel hulle geen verband met die beroep gehad het nie.
Vanne wat van vader se name afkomstig is, is ook algemeen, veral dié wat van John, Thomas of Williams afkomstig is, aangesien die drie name lankal die algemeenste was.
Wat kan jou van jou vertel oor jou geskiedenis?
Die betekenis van u van kan u help om baie interessante dinge oor u afkoms te ontdek, insluitend u oorsprong en nasionaliteit. U kan egter soveel meer agter die naam vind.
Benewens die oorsprong van die etniese van, sal u agterkom of u naam woonagtig, beroeps- of beskrywend is. U kan selfs ontdek waar u van die eerste keer verskyn.
As u wonder wat u van beteken, kan 'n eenvoudige soektog u help om sommige of al die volgende te ontdek:
Die naam Haïti (of Hayti) kom uit die inheemse Taíno -taal, wat die inheemse naam [nota 2] was wat aan die hele eiland Hispaniola gegee is, 'land van hoë berge'.  Die h is stil in Frans en die ï in Haïti het 'n diakritiese teken wat gebruik word om aan te toon dat die tweede klinker afsonderlik uitgespreek word, soos in die woord naïve.  In Engels word hierdie reël vir die uitspraak dikwels buite rekening gelaat, dus die spelling Haïti is gebruik. Daar is verskillende verengelsings vir die uitspraak daarvan, soos HOOG-ti, hoë-EE-ti en haa-EE-ti, wat nog steeds gebruik word, maar HAY-ti is die algemeenste en mees gevestigde.  Die naam is herstel deur die Haïtiaanse revolusionêre Jean-Jacques Dessalines as die amptelike naam van die onafhanklike Saint-Domingue, as 'n huldeblyk aan die voorgangers van Amerika. 
In Frans is die bynaam van Haïti die "Pêrel van die Antille" (La Perle des Antilles) vanweë sy natuurlike skoonheid,  en die hoeveelheid rykdom wat dit gedurende die 18de eeu vir die Koninkryk Frankryk versamel het, was die kolonie die wêreld se grootste suiker- en koffieprodusent. 
Die eiland Hispaniola, waarvan Haïti die westelike drie-agtste beslaan,   is sedert ongeveer 5000 vC bewoon deur groepe inheemse Amerikaners wat vermoedelik uit Sentraal- of Suid-Amerika aangekom het.  Genetiese studies toon aan dat sommige van hierdie groepe verband hou met die Yanomami van die Amasone -kom.   Onder hierdie vroeë intrekkers was die Ciboney -mense, gevolg deur die Taíno, sprekers van 'n Arawakaanse taal, waarvan elemente bewaar is in Haïtiaans Creools. Die Taíno -naam vir die hele eiland was Haïti, of alternatiewelik Quisqeya. 
In die Taíno -samelewing is die grootste eenheid van politieke organisasie gelei deur 'n cacique, of hoofman, soos die Europeërs hulle verstaan ​​het. Die eiland Hipaniola was verdeel in vyf 'caciquedoms': die Magua in die noordooste, die Marien in die noordweste, die Jaragua in die suidweste, die Maguana in die sentrale streke van Cibao en die Higüey in die suidooste.  
Taíno -kulturele artefakte bevat grotskilderye op verskeie plekke in die land. Dit het nasionale simbole geword van Haïti en toeriste -aantreklikhede. Die hedendaagse Léogâne, wat begin het as 'n Franse koloniale stad in die suidweste, is langs die voormalige hoofstad van die stad Xaragua. 
Spaanse bewind (1492–1625)
Navigator Christopher Columbus land op 6 Desember 1492 in Haïti in 'n gebied wat hy genoem het Môle-Saint-Nicolas,  ​​en die eiland geëis vir die Kroon van Kastilië. Negentien dae later het sy skip die Santa María gestrand naby die huidige terrein van Cap-Haïtien. Columbus het 39 mans op die eiland gelaat, wat die nedersetting La Navidad op 25 Desember 1492 gestig het.  Verhoudings met die inheemse mense, aanvanklik goed, het gebreek en die setlaars is later deur die Taíno vermoor. 
Die matrose het endemiese Eurasiese aansteeklike siektes gehad, waarteen die inheemse mense nie immuniteit gehad het nie, wat veroorsaak het dat hulle in epidemies in groot getalle sterf.   Die eerste aangetekende pokke -epidemie in die Amerikas het in 1507 op Hispaniola uitgebreek.  Hulle getalle is verder verminder deur die hardheid van die encomienda stelsel, waarin die Spaanse inboorlinge gedwing het om in goudmyne en plantasies te werk.  
Die Spanjaarde het die wette van Burgos, 1512–13, wat die mishandeling van inboorlinge verbied het, goedgekeur, hulle onderskrywing tot die Katolisisme onderskryf  en wettige raamwerk gegee aan encomiendas. Die inboorlinge is na hierdie terreine gebring om in spesifieke plantasies of nywerhede te werk. 
Namate die Spaanse hul koloniseringspogings weer gefokus het op die groter rykdom van die vasteland van Sentraal- en Suid-Amerika, het Hispaniola grootliks tot 'n handels- en brandstofpos teruggesak. As gevolg hiervan het seerowery wydverspreid geword, aangemoedig deur Europese moondhede wat vyandig teenoor Spanje was, soos Frankryk (gebaseer op Île de la Tortue) en Engeland.  Die Spaanse het die westelike derde van die eiland grotendeels verlaat en hul koloniseringspoging op die oostelike tweederdes gefokus.   Die westelike deel van die eiland is dus geleidelik deur die Franse buccaneers gevestig, onder wie Bertrand d'Ogeron, wat daarin geslaag het om tabak te verbou en baie Franse koloniale gesinne uit Martinique en Guadeloupe gewerf het.  In 1697 vestig Frankryk en Spanje hul vyandelikhede op die eiland deur middel van die Verdrag van Ryswick van 1697, wat Hispaniola tussen hulle verdeel het.  
Franse bewind (1625–1804)
Frankryk ontvang die westelike derde en noem dit daarna Saint-Domingue, die Franse ekwivalent van Santo Domingo, die Spaanse kolonie op Hispaniola.  Die Franse het begin met die skep van suiker- en koffieplantasies, gewerk deur 'n groot aantal slawe wat uit Afrika ingevoer is, en Saint-Domingue het hul rykste koloniale besitting geword.  
Die Franse setlaars was met byna 10 tot 1. minder as slawe.  Volgens die 1788 -sensus het die bevolking van Haïti uit bykans 25 000 Europeërs, 22 000 vry kleurlinge en 700 000 Afrikaanse slawe bestaan.  Daarteenoor het die blanke bevolking van Frans -Kanada, 'n baie groter gebied, teen 1763 slegs 65 000 getel.  In die noorde van die eiland kon slawe baie bande met Afrika -kulture, godsdiens en taal behou; hierdie bande word voortdurend hernu deur nuut ingevoerde Afrikaners. Sommige Wes -Afrikaanse slawe het hul tradisionele Vodou -oortuigings vasgehou deur dit in die geheim met katolisisme te sinkroniseer. 
Die Franse het die Kode Noir ("Swart kode"), opgestel deur Jean-Baptiste Colbert en bekragtig deur Louis XIV, wat reëls oor slawebehandeling en toelaatbare vryhede daargestel het.  Saint-Domingue word beskryf as een van die wreedste doeltreffende slawekolonies wat een derde van die nuut ingevoerde Afrikane binne 'n paar jaar dood is.  Baie slawe sterf aan siektes soos pokke en tifus.  Hulle het 'n lae geboortesyfer,  en daar is bewyse dat sommige vroue fetusse aborteer eerder as om kinders binne die slawerny te baar.  Die omgewing van die kolonie het ook swaar gekry, aangesien woude skoongemaak is om plek te maak vir plantasies en die grond oorwerk is om die maksimum wins vir Franse plantasie -eienaars te verkry. 
Soos in sy kolonie in Louisiana, het die Franse koloniale regering 'n paar regte toegelaat om mense van kleur te bevry (gens de couleur), die afstammelinge van gemengde rasse van Europese manlike koloniste en Afrikaanse vroulike slawe (en later vroue van gemengde rasse).  Mettertyd is baie uit slawerny bevry en het hulle 'n aparte sosiale klas gestig. Wit Franse Creoolse vaders het gereeld hul seuns van die gemengde ras na Frankryk gestuur vir hul opvoeding. Sommige bruin mans is in die weermag opgeneem. Meer van die vrye mense van kleur het in die suide van die eiland, naby Port-au-Prince, gewoon, en baie het in hul gemeenskap getrou.  Hulle het gereeld as ambagsmanne en ambagsmanne gewerk en begin om 'n eiendom te besit, insluitend hul eie slawe.   Die vrye mense van kleur het die koloniale regering versoek om hul regte uit te brei. 
Die brutaliteit van die slawelewe het daartoe gelei dat baie slawe na bergagtige streke ontsnap het, waar hulle hul eie outonome gemeenskappe gestig het en as Maroons bekend geword het.  Een Maroen -leier, François Mackandal, het in die 1750's 'n opstand gelei, maar hy is later deur die Franse gevange geneem en tereggestel. 
Haïtiaanse rewolusie (1791-1804)
Geïnspireer deur die Franse Revolusie van 1789 en beginsels van die regte van die mens, het die Franse setlaars en vrye mense van kleur aangedring op groter politieke vryheid en meer burgerregte.  Spanning tussen hierdie twee groepe het tot konflik gelei, aangesien 'n milisie van vrykleuriges in 1790 deur Vincent Ogé op die been gebring is, wat gelei het tot sy gevangenskap, marteling en teregstelling.  In Augustus 1791 word die eerste slawe -leërs in Noord -Haïti onder leiding van Toussaint Louverture geïnspireer deur die Vodou gestig in Augustus 1791 houngan (priester) Boukman, en gesteun deur die Spanjaarde in Santo Domingo-het binnekort 'n volslae slawe-rebellie oor die hele kolonie uitgebreek. 
In 1792 het die Franse regering drie kommissarisse met troepe gestuur om weer beheer te vestig om 'n alliansie met die gens de couleur en slawe-kommissarisse Léger-Félicité Sonthonax en Étienne Polverel het slawerny in die kolonie afgeskaf.  Ses maande later het die Nasionale Konvensie, onder leiding van Maximilien de Robespierre en die Jacobins, die afskaffing onderskryf en dit tot alle Franse kolonies uitgebrei. 
Politieke leiers in die Verenigde State, wat self 'n nuwe republiek was, het met ambivalensie gereageer en soms hulp verleen om planters in staat te stel om die opstand te onderdruk. Later in die rewolusie het die VSA steun gegee aan inheemse Haïtiaanse militêre magte, met die doel om die Franse invloed in Noord -Amerika en die Karibiese Eilande te verminder.  
Met die afskaffing van slawerny het Toussaint Louverture trou aan Frankryk belowe, en hy het die Britse en Spaanse magte wat die situasie benut het en Saint-Domingue binnegeval het, beveg.   Die Spanjaarde is later gedwing om hul deel van die eiland aan Frankryk af te staan ​​onder die voorwaardes van die Vrede van Basel in 1795, wat die eiland onder een regering verenig het. 'N Opstand teen die Franse bewind het egter in die ooste uitgebreek, en in die weste was daar gevegte tussen die magte van Louverture en die vrye mense van kleur onder leiding van André Rigaud in die oorlog van die messe (1799–1800).   Baie oorlewende vrymense van kleur het die eiland as vlugtelinge verlaat. [ aanhaling nodig ]
Nadat Louverture 'n separatistiese grondwet geskep het en homself lewenslank tot goewerneur-generaal uitgeroep het, stuur Napoléon Bonaparte in 1802 'n ekspedisie van 20.000 soldate en soveel seelui  onder bevel van sy swaer, Charles Leclerc, om die Franse beheer weer in stand te hou . Die Franse het 'n paar oorwinnings behaal, maar binne 'n paar maande het die meeste van hul leër aan geelkoors gesterf.  Uiteindelik sterf meer as 50 000 Franse troepe in 'n poging om die kolonie te herower, waaronder 18 generaals.  Die Franse het dit reggekry om Louverture vas te vang en hom na Frankryk te vervoer vir verhoor. Hy is opgesluit in Fort de Joux, waar hy in 1803 aan blootstelling en moontlik tuberkulose gesterf het.  
Die slawe, saam met gratis gens de couleur en bondgenote, het hulle stryd om onafhanklikheid voortgegaan, onder leiding van generaals Jean-Jacques Dessalines, Alexandre Pétion en Henry Christophe.  Die rebelle het uiteindelik daarin geslaag om die Franse troepe op 18 November 1803 beslissend te verslaan tydens die Slag van Vertières, wat die eerste volk tot stand gebring het wat suksesvol onafhanklikheid kon verkry deur 'n slawe -opstand.  Onder die algemene bevel van Dessalines vermy die Haïtiaanse leërs 'n oop stryd en voer 'n suksesvolle guerrilla -veldtog teen die Napoleontiese magte, en werk aan siektes soos geelkoors om die aantal Franse soldate te verminder.  Later daardie jaar het Frankryk die oorblywende 7 000 troepe van die eiland teruggetrek en Napoleon het sy idee opgegee om 'n Noord-Amerikaanse ryk te vestig, wat Louisiana (New France) aan die Verenigde State verkoop in die Louisiana-aankoop.  Daar word beraam dat tussen 24 000 en 100 000 Europeërs, en tussen 100 000 en 350 000 Haïtiaanse eks-slawe, tydens die rewolusie gesterf het.  In die proses het Dessalines waarskynlik die suksesvolste militêre bevelvoerder geword in die stryd teen Napoleontiese Frankryk. 
Eerste Ryk (1804-1806)
Die onafhanklikheid van Saint-Domingue is op 1 Januarie 1804 in Gonaïves   deur Dessalines deur Dessalines afgekondig onder die inheemse naam 'Haiti' en hy is deur sy troepe uitgeroep tot 'keiser vir die lewe' as keiser Jacques I.  Dessalines bied aanvanklik beskerming aan die wit planters en ander.  Maar toe hy aan die bewind was, beveel hy die bloedbad van byna alle blanke mans, vroue, kinders tussen Januarie en April 1804, 3 000 tot 5 000 blankes is dood, insluitend diegene wat vriendelik en simpatiek was teenoor die swart bevolking.  Slegs drie kategorieë wit mense is as uitsonderings uitgesoek en gespaar: Poolse soldate, waarvan die meerderheid uit die Franse leër vertrek het en saam met die Haïtiaanse rebelle geveg het teen die klein groepie Duitse koloniste wat na die noordwestelike streek genooi is en 'n groep mediese dokters en professionele persone.  Na berig word, is mense met verbindings met offisiere in die Haïtiaanse weermag ook gespaar, asook die vroue wat ingestem het om met nie-blanke mans te trou. 
Uit vrees vir die moontlike impak wat die slawe -opstand in die slawestate kan hê, het die Amerikaanse president, Thomas Jefferson, geweier om die nuwe republiek te erken. Die suidelike politici wat 'n kragtige stemblok in die Amerikaanse kongres was, het Amerikaanse erkenning dekades lank verhinder totdat hulle in 1861 onttrek het om die Konfederasie te vorm. 
Die revolusie het gelei tot 'n golf van emigrasie.  In 1809 vestig 9 000 vlugtelinge uit Saint-Domingue, beide wit planters en bruin mense in hul massas in New Orleans, die stad se bevolking verdubbel, nadat hulle deur die Spaanse owerhede uit hul aanvanklike toevlug in Kuba verdryf is.  Boonop het die nuut aangekomde slawe bygedra tot die Afrikaanse bevolking van die stad. 
Die plantasiestelsel is in Haïti herstel, alhoewel dit vir lone was, maar baie Haïtiërs is gemarginaliseer en het 'n ergernis gehad oor die swaarmoedige manier waarop dit in die politiek van die nuwe land toegepas word.  Die rebellebeweging het geskeur, en Dessalines is op 17 Oktober 1806 deur mededingers vermoor.  
Staat Haïti, Koninkryk Haïti en die Republiek (1806–1820)
Na die dood van Dessalines het Haïti in twee verdeel, met die Koninkryk Haïti in die noorde onder leiding van Henri Christophe, wat later homself Henri I verklaar, en 'n republiek in die suide gesentreer op Port-au-Prince, onder leiding van Alexandre Pétion, 'n homme de couleur.      Christophe het 'n semi-feodale corvée-stelsel gevestig, met 'n rigiede opvoeding en ekonomiese kode.  Die republiek van Pétion was minder absolutisties, en hy het 'n reeks grondhervormings begin wat die boereklas bevoordeel het.  President Pétion het ook militêre en finansiële hulp verleen aan die revolusionêre leier Simón Bolívar, wat van kritieke belang was om hom in staat te stel om die onderkoning van New Granada te bevry.  Intussen is die Franse, wat daarin geslaag het om 'n haglike beheer van die oostelike Hispaniola te behou, verslaan deur opstandelinge onder leiding van Juan Sánchez Ramírez, terwyl die gebied in 1809 na die Slag van Palo Hincado teruggekeer het na die Spaanse heerskappy. 
Eenwording van Hispaniola (1821–1844)
Begin in 1821 het president Jean-Pierre Boyer, ook 'n homme de couleur en opvolger van Pétion, herenig die eiland na die selfmoord van Henry Christophe.   Nadat Santo Domingo op 30 November 1821 sy onafhanklikheid van Spanje verklaar het, het Boyer binnegeval en probeer om die hele eiland met geweld te verenig en slawerny in Santo Domingo te beëindig. 
Boyer het gesukkel om die landbou -ekonomie te laat herleef om kommoditeitsgewasse te produseer, en het die Code Rural geslaag, wat boere -arbeiders die reg geweier het om die grond te verlaat, die dorpe binne te gaan of plase of winkels te begin, wat baie wrok veroorsaak het soos die meeste boere wou hê hul eie plase eerder as om op plantasies te werk.  
Die American Colonization Society (ACS) het gratis swartes in die Verenigde State aangemoedig om na Haïti te emigreer. Vanaf September 1824 migreer meer as 6000 Afro -Amerikaners na Haïti, met vervoer betaal deur die ACS.  Baie mense het die toestande te streng gevind en keer terug na die Verenigde State.
In Julie 1825 stuur koning Charles X van Frankryk, tydens 'n herstelperiode van die Franse monargie, 'n vloot om Haïti te herower. Onder druk het president Boyer ingestem tot 'n verdrag waardeur Frankryk formeel die onafhanklikheid van die land erken in ruil vir 'n betaling van 150 miljoen frank.  By 'n bevel van 17 April 1826 verloën die koning van Frankryk sy soewereiniteitsregte en erken hy formeel die onafhanklikheid van Haïti.    Die afgedwonge betalings aan Frankryk belemmer Haïti se ekonomiese groei jare lank, wat vererger word deur die feit dat baie Westerse lande steeds formele diplomatieke erkenning aan Haïti weier. Brittanje erken Haïtiaanse onafhanklikheid in 1833, en die Verenigde State het eers tot 1833 erken 1862.  Haïti het baie leen by Westerse banke teen uiters hoë rentekoerse om die skuld terug te betaal. Alhoewel die bedrag van die vergoedings in 1838 tot 90 miljoen verminder is, word 80% van die land se bruto binnelandse produk teen 1900 bestee aan die terugbetaling van skuld   en het die land dit eers in 1947 voltooi. [ aanhaling nodig ]
Verlies van die Spaanse deel van die eiland
Nadat hy die steun van die elite van Haïti verloor het, is Boyer in 1843 verdryf, met Charles Rivière-Hérard wat hom as president vervang.  Nasionalistiese Dominikaanse magte in die ooste van Hispaniola onder leiding van Juan Pablo Duarte het op 27 Februarie 1844 beheer oor Santo Domingo oorgeneem.  Die Haïtiaanse magte, onvoorbereid op 'n beduidende opstand, het by die rebelle oorgegee en die Haïtiaanse bewind van die oostelike Hispaniola effektief beëindig. In Maart het Rivière-Hérard probeer om sy gesag weer in te neem, maar die Dominikane het skerp opposisie getoon en groot verliese aangerig.  Rivière-Hérard is uit die amp onthef deur die mulatto-hiërargie en vervang met die bejaarde generaal Philippe Guerrier, wat die presidentskap op 3 Mei 1844 aangeneem het.
Guerrier sterf in April 1845 en word opgevolg deur generaal Jean-Louis Pierrot.  Die dringendste plig van Pierrot as die nuwe president was om die aanvalle van die Dominikane, wat die Haïtiaanse troepe geteister het, na te gaan.  Dominikaanse geweerbote was ook besig om aan die kus van Haïti te verneder.  President Pierrot het besluit om 'n veldtog te begin teen die Dominikaners, wat hy bloot as opstandelinge beskou het, maar die Haïtiaanse offensief van 1845 is op die grens gestaak. 
Op 1 Januarie 1846 kondig Pierrot 'n nuwe veldtog aan om Haïtiaanse heerskappy oor die oostelike Hispaniola weer in te stel, maar sy offisiere en mans begroet hierdie nuwe dagvaarding met minagting.  'n Maand later - Februarie 1846 - toe Pierrot sy troepe beveel om teen die Dominikane te marsjeer, het die Haïtiaanse leër gemuterniseer en sy soldate het sy omverwerping tot president van die republiek uitgeroep.  Met die oorlog teen die Dominikaners wat baie ongewild geword het in Haïti, was dit buite die mag van die nuwe president, generaal Jean-Baptiste Riché, om nog 'n inval te doen. 
Tweede Ryk (1849–1859)
Op 27 Februarie 1847 sterf president Riché na slegs 'n jaar aan bewind en word vervang deur 'n obskure offisier, generaal Faustin Soulouque.  Gedurende die eerste twee jaar van die administrasie van Soulouque was die sameswerings en opposisie waarmee hy die mag behou het, so veelvuldig dat die Dominikane 'n verdere asemruimte gekry het om hul onafhanklikheid te konsolideer.  Maar toe Frankryk in 1848 uiteindelik die Dominikaanse Republiek as 'n vrye en onafhanklike staat erken en voorlopig 'n verdrag van vrede, vriendskap, handel en navigasie onderteken, protesteer Haïti onmiddellik en beweer dat die verdrag 'n aanval op hul eie veiligheid is.  Soulouque het besluit om die nuwe Republiek binne te val voordat die Franse regering die verdrag kon bekragtig. 
Op 21 Maart 1849 val Haïtiaanse soldate die Dominikaanse garnisoen in Las Matas aan. Die gedemoraliseerde verdedigers het byna geen weerstand gebied voordat hulle hul wapens laat vaar het nie. Soulouque druk verder en vang San Juan vas. Dit het slegs die stad Azua as die oorblywende Dominikaanse vesting tussen die Haïtiaanse leër en die hoofstad gelaat. Op 6 April val Azua in die Haïtiaanse leër van 18.000 man, en 'n Dominaanse teenaanval van 5.000 man kon hulle nie verdryf nie.  Die pad na Santo Domingo was nou duidelik. Maar die nuus van ontevredenheid in Port-au-Prince, wat Soulouque bereik het, het sy verdere vordering in hegtenis geneem en veroorsaak dat hy saam met die weermag na sy hoofstad terugkeer. 
Deur die skielike terugtrekking van die Haïtiaanse leër, het die Dominikane teenaanval gekry. Hulle vloot het tot by Dame-Marie gegaan, wat hulle geplunder en aan die brand gesteek het.  Soulouque, nou self uitgeroep as keiser Faustin I, het besluit om 'n nuwe veldtog teen hulle te begin. In 1855 val hy weer die gebied van die Dominikaanse Republiek binne. Maar weens onvoldoende voorbereiding was die weermag spoedig gebrek aan eetgoed en ammunisie.  Ondanks die dapperheid van die soldate, moes die keiser weer die idee van 'n verenigde eiland onder Haïtiaanse beheer prysgee.  Na hierdie veldtog het Brittanje en Frankryk ingegryp en 'n wapenstilstand verkry namens die Dominikaners, wat onafhanklikheid verklaar het as die Dominikaanse Republiek. 
Die lyding wat die soldate tydens die veldtog van 1855 verduur het, en die verliese en opofferings wat die land aangerig is sonder om vergoeding of praktiese resultate op te lewer, het groot ontevredenheid ontlok.  In 1858 begin 'n rewolusie, onder leiding van generaal Fabre Geffrard, hertog van Tabara. In Desember van daardie jaar het Geffrard die keiserlike leër verslaan en die grootste deel van die land beheer geneem.  As gevolg hiervan het die keiser op 15 Januarie 1859 van sy troon afstand gedoen. Faustin is op 22 Januarie 1859 aan boord van 'n Britse oorlogskip in ballingskap geneem en generaal Geffrard volg hom op as president.
Laat 19de eeu - begin 20ste eeu
Die tydperk na die omverwerping van Soulouque tot die begin van die eeu was 'n onstuimige periode vir Haïti, met herhaaldelike aanvalle van politieke onstabiliteit. President Geffrard is in 1867 in 'n staatsgreep omvergewerp , net soos sy opvolger, Sylvain Salnave, in 1869.  Onder die voorsitterskap van Michel Domingue (1874–76) is die betrekkinge met die Dominikaanse Republiek dramaties verbeter deur die ondertekening van 'n verdrag waarin beide partye die onafhanklikheid van die ander erken en 'n einde maak aan Haïtiaanse drome om die hele Hispaniola onder hul beheer te bring. In hierdie tydperk het daar ook 'n mate van modernisering van die ekonomie en infrastruktuur plaasgevind, veral onder die presidensies van Lysius Salomon (1879–88) en Florvil Hyppolite (1889–96). 
Die verhoudings van Haïti met buitemagte was dikwels gespanne. In 1889 het die Verenigde State probeer om Haïti te dwing om die bou van 'n vlootbasis in Môle Saint-Nicolas toe te staan, wat deur president Hyppolite sterk weerstaan ​​is.  In 1892 ondersteun die Duitse regering die onderdrukking van die hervormingsbeweging van Anténor Firmin, en in 1897 gebruik die Duitsers kanonbootdiplomasie om die Haïtiaanse regering van president Tirésias Simon Sam (1896-1902) te intimideer en daarna te verneder tydens die Lüders -saak. 
In die eerste dekades van die 20ste eeu het Haïti groot politieke onstabiliteit beleef en was hy baie skuldig aan Frankryk, Duitsland en die Verenigde State. 'N Reeks kortstondige presidente het gekom en gegaan: president Pierre Nord Alexis is in 1908 uit die mag gedwing,   net soos sy opvolger François C. Antoine Simon in 1911  President Cincinnatus Leconte (1911–12) was vermoor in 'n (moontlik doelbewuste) ontploffing by die Nasionale Paleis  Michel Oreste (1913–14) is in 'n staatsgreep verdryf, net soos sy opvolger Oreste Zamor in 1914. 
Besetting in die Verenigde State (1915–1934)
Duitsland het in hierdie tydperk sy invloed in Haïti vergroot, met 'n klein gemeenskap van Duitse setlaars wat 'n oneweredige invloed op die ekonomie van Haïti uitoefen.   Die Duitse invloed het kommer veroorsaak in die Verenigde State, wat ook baie in die land belê het, en wie se regering hul reg verdedig het om buitelandse inmenging in die Amerikas onder die Monroe -doktrine teë te staan.   In Desember 1914 het die Amerikaners $ 500,000 van die Haïtiaanse Nasionale Bank verwyder, maar eerder as om dit in beslag te neem om die skuld te help betaal, is dit verwyder vir bewaring in New York, waardeur die Verenigde State beheer oor die bank en verhoed dat ander magte dit doen. Dit het 'n stabiele finansiële basis gegee om die ekonomie op te bou, en sodoende kan die skuld terugbetaal word. 
In 1915 het die nuwe president van Haïti, Vilbrun Guillaume Sam, probeer om sy swak regering te versterk deur 'n massale teregstelling van 167 politieke gevangenes. Verontwaardiging oor die moorde het tot onluste gelei, en Sam is gevange geneem en vermoor deur 'n lynch -skare.   Uit vrees vir moontlike buitelandse ingryping, of die opkoms van 'n nuwe regering onder leiding van die anti-Amerikaanse Haïtiaanse politikus Rosalvo Bobo, stuur president Woodrow Wilson Amerikaanse mariniers na Haïti in Julie 1915. Die USS Washington, onder admiraal Caperton, het in Port-au-Prince aangekom in 'n poging om die orde te herstel en Amerikaanse belange te beskerm. Binne enkele dae het die mariniers beheer oor die hoofstad en sy banke en doeanehuis geneem. Die mariniers het krygswet verklaar en die pers ernstig gesensor. Binne weke het 'n nuwe pro-VSA. Die Haïtiaanse president, Philippe Sudré Dartiguenave, is geïnstalleer en 'n nuwe grondwet geskryf wat gunstig is vir die belange van die Verenigde State. Die grondwet (geskryf deur die toekomstige Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt) bevat 'n klousule wat vir die eerste keer buitelandse eienaarskap van grond in Haïti moontlik maak, wat die Haïtiaanse wetgewer en burgerskap bitter teëgestaan ​​het.  
Die besetting het sommige van Haïti se infrastruktuur en gesentraliseerde krag in Port-au-Prince verbeter.  1700 km se paaie is bruikbaar gemaak, 189 brûe is gebou, baie besproeiingskanale is gerehabiliteer, hospitale, skole en openbare geboue is gebou en drinkwater is na die belangrikste stede gebring. [ aanhaling nodig ] Port-au-Prince het die eerste Karibiese stad geword met 'n telefoondiens met outomatiese oproepe. [ aanhaling nodig ] Landbou -onderwys is georganiseer, met 'n sentrale landbouskool en 69 plase in die land.  Baie infrastruktuurprojekte is egter gebou met behulp van die corvée -stelsel wat die regering/besettingsmagte in staat gestel het om mense uit hul huise en plase te neem, met geweld, indien nodig, om met geweld paaie, brûe ens te bou, 'n proses wat diep was word deur gewone Haïtiërs gegrief.   Sisal is ook aan Haïti bekendgestel, en suikerriet en katoen het aansienlike uitvoere geword, wat welvaart bevorder het.  Haïtiaanse tradisionaliste, gebaseer in landelike gebiede, was baie bestand teen veranderinge wat deur die VS gesteun word, terwyl die stedelike elite, gewoonlik gemengde ras, die groeiende ekonomie verwelkom het, maar meer politieke beheer wou hê.  Saam help hulle om die besetting in 1934 onder die voorsitterskap van Sténio Vincent (1930–41) te beëindig.   Die skuld was nog steeds uitstaande, hoewel minder as gevolg van verhoogde welvaart, en die Amerikaanse finansiële adviseur-generaal-ontvanger het die begroting tot 1941 hanteer.  
Die Amerikaanse mariniers was gekenmerk deur 'n spesiale paternalisme teenoor Haïtiane, 'uitgedruk in die metafoor van 'n pa se verhouding met sy kinders'.  Gewapende opposisie teen die Amerikaanse teenwoordigheid is gelei deur die cacos onder bevel van Karel die Grote Péralte, sy gevangenskap en teregstelling in 1919 besorg hom die status van 'n nasionale martelaar.    Tydens die verhore van die Senaat in 1921, het die kommandant van die Marine Corps berig dat in die 20 maande van aktiewe onrus 2 250 Haïtiërs dood is. In 'n verslag aan die Sekretaris van die Vloot meld hy egter dat die dodetal 3,250 is.  Haïtiaanse historici beweer dat die werklike getal baie hoër was. 'N Mens het so ver gegaan as om te sê, "die totale aantal slagoffers en die slagoffers van onderdrukking en gevolge van die oorlog sou teen die einde van die pacifikasieperiode vier of vyf keer soveel as dit bereik het - iewers in die omgewing van 15 000 mense. " Die meeste historici buite Haïti ondersteun dit nie. 
Die erkenning van die kenmerkende tradisionalisme van die Haïtiaanse bevolking het 'n invloed gehad op Amerikaanse skrywers, waaronder Eugene O'Neill, James Weldon Johnson, Langston Hughes, Zora Neale Hurston en Orson Welles. 
Tydperk na besetting (1934–1957)
Nadat die Amerikaanse magte in 1934 vertrek het, gebruik die Dominikaanse diktator Rafael Trujillo die anti-Haïtiaanse sentiment as 'n nasionalistiese instrument. In 'n gebeurtenis wat bekend staan ​​as die Pietersieliemoord, beveel hy sy leër om Haïtiërs wat aan die Dominikaanse kant van die grens woon, dood te maak.   Daar is min koeëls gebruik - in plaas daarvan is 20 000–30 000 Haïtiërs geslaan en met bajonet gevul, en dan in die see gestap, waar haaie klaargemaak het met wat Trujillo begin het.  Kongreslid Hamilton Fish, hooggeplaaste lid van die Huis van Buitelandse Sake -komitee, noem die Pietersieliemoord "die mees verregaande gruweldaad wat ooit op die Amerikaanse vasteland gepleeg is." 
President Vincent het toenemend diktatoriaal geword en bedank onder Amerikaanse druk in 1941, vervang deur Élie Lescot (1941–46).  In 1941, tydens die Tweede Wêreldoorlog, verklaar Lescot oorlog teen Japan (8 Desember), Duitsland (12 Desember), Italië (12 Desember), Bulgarye (24 Desember), Hongarye (24 Desember) en Roemenië (24 Desember) ).  Uit hierdie ses aslande was dit slegs Roemenië wat dit op dieselfde dag (24 Desember 1941) oorlog verklaar het.  Op 27 September 1945 word  Haïti 'n stigterslid van die Verenigde Nasies (die opvolger van die Volkebond, waarvan Haïti ook 'n stigterslid was).  
In 1946 word Lescot deur die weermag omvergewerp, met Dumarsais Estimé wat later die nuwe president word (1946–50).  Hy wou die ekonomie en opvoeding verbeter en die rol van swart Haïtiërs versterk, maar toe hy sy heerskappy wou konsolideer, is hy ook omvergewerp in 'n staatsgreep onder leiding van Paul Magloire, wat hom as president vervang het (1950–56 ).   Hy is sterk anti-kommunisties, hy word ondersteun deur die Verenigde State, met 'n groter politieke stabiliteit wat toeriste begin om Haïti te besoek.  Die waterkant van Port-au-Prince is herontwikkel sodat passasiers van cruiseskip van die hawe na kulturele besienswaardighede kan loop. Bekendes soos Truman Capote en Noël Coward het Haïti besoek, die era word vasgelê in Graham Greene se roman uit 1966 Die komediante. 
Duvalier -dinastie (1957-1986)
In 1956–57 het Haïti ernstige politieke onrus ondergaan, en Magloire moes in 1956 bedank en die land verlaat, en vier kort presidente het hom gevolg.  In die verkiesing in September 1957 is dr. François Duvalier verkies tot president van Haïti. Duvalier, wat bekend staan ​​as 'Papa Doc' en aanvanklik gewild was, het tot sy dood in 1971 president gebly.  Hy het swart belange in die openbare sektor bevorder, waar mense mettertyd as die opgevoede stedelike elite oorheers het.   Omdat hy nie die weermag vertrou het nie, het Duvalier, ondanks sy gereelde suiwering van offisiere wat as ontrou beskou word, 'n privaat milisie geskep, bekend as Tontons Macoutes ("Bogeymen"), wat die orde gehandhaaf het deur die bevolking en politieke teenstanders te terroriseer.   In 1964 verklaar Duvalier homself 'president vir die lewe' 'n opstand teen sy heerskappy daardie jaar in Jérémie word gewelddadig onderdruk, met die hoofkoppe wat in die openbaar tereggestel is en honderde gemengde wedrenne in die stad vermoor word.  Die grootste deel van die opgeleide en professionele klas het die land begin verlaat, en korrupsie het wydverspreid geword.   Duvalier wou 'n persoonlikheidskultus skep, wat hom vereenselwig met Baron Samedi, een van die loa (of lwa), of geeste, van Haïtiaanse Vodou. Ondanks die goed gepubliseerde misbruik onder sy bewind, het Duvalier se vaste anti-kommunisme hom die steun van die Amerikaners besorg, wat die land hulp verleen het.  
In 1971 sterf Duvalier, en hy word opgevolg deur sy seun Jean-Claude Duvalier, met die bynaam 'Baby Doc', wat tot 1986 regeer het.   Hy het sy pa se beleid grotendeels voortgesit, hoewel hy sommige van die ergste oordrewe beperk het internasionale eerbaarheid aan die hof.  Toerisme, wat in Papa Doc se tyd neergedaal het, het weer 'n groeiende bedryf geword.  Maar namate die ekonomie aanhou daal het, het Baby Doc se greep op mag begin verswak. Die varkpopulasie van Haïti is geslag ná 'n uitbraak van varkpes in die laat sewentigerjare, wat landelike gemeenskappe wat dit as 'n belegging gebruik het, swaar gekry het.   Die opposisie word harder, versterk deur 'n besoek aan die land deur pous Johannes Paulus II in 1983, wat die president in die openbaar lamgelê het.  Demonstrasies het plaasgevind in Gonaïves in 1985, wat dan onder druk van die Verenigde State oor die land versprei het, en Duvalier het die land in Februarie 1986 na Frankryk verlaat.
In totaal word geraam dat ongeveer 40 000 tot 60 000 Haïtiërs tydens die bewind van die Duvaliers dood is.  Deur die gebruik van sy intimidasie-taktieke en teregstellings, het baie intellektuele Haïtiane gevlug en die land verlaat met 'n massiewe breindrein waaruit dit nog nie herstel het nie. 
Na die vertrek van Duvalier het leërleier -generaal Henri Namphy aan die hoof van 'n nuwe Nasionale Beheerraad gestaan.  Verkiesings wat vir November 1987 geskeduleer was, is afgebreek nadat tientalle inwoners in die hoofstad deur soldate geskiet is en Tontons Macoutes.   Bedrieglike verkiesings het in 1988 gevolg, waarin slegs 4% van die burgers gestem het.   Die nuutverkose president, Leslie Manigat, is 'n paar maande later in die Haïtiaanse staatsgreep in Junie 1988 omvergewerp.  'n Ander staatsgreep volg in September 1988, na die bloedbad van St. Jean Bosco waarin 13–50 mense (skattings wissel) wat 'n mis bygewoon het onder leiding van prominente regeringskritikus en Katolieke priester Jean-Bertrand Aristide, gedood is.   Generaal Prosper Avril het daarna 'n militêre regime gelei tot Maart 1990.   
In Desember 1990 word Jean-Bertrand Aristide tydens die algemene verkiesing in Haïti tot president verkies. Sy ambisieuse hervormingsagenda het die elite egter bekommerd gemaak, en in September van die daaropvolgende jaar is hy omvergewerp deur die weermag, onder leiding van Raoul Cédras, in die Haïtiaanse staatsgreep van 1991.   Te midde van die voortdurende onrus het baie Haïtiërs probeer om uit die land te vlug.  
In September 1994 het die Verenigde State onderhandel oor die vertrek van Haïti se militêre leiers en die vreedsame toetrede van 20 000 Amerikaanse troepe tot Operasie Uithou Demokrasie.  Dit het die herstel van die demokraties verkose Jean-Bertrand Aristide as president moontlik gemaak, wat in Oktober na Haïti teruggekeer het om sy termyn te voltooi.   As deel van die ooreenkoms moes Aristide hervormings op die vrye mark implementeer in 'n poging om die Haïtiaanse ekonomie te verbeter, met gemengde resultate, volgens sommige bronne dat hierdie hervormings 'n negatiewe impak op die inheemse Haïtiese industrie het.   In November 1994 het die orkaan Gordon Haïti afgevee, swaar reën neergegooi en vinnige oorstromings veroorsaak wat modderstortings veroorsaak het. Gordon het na raming 1 122 mense doodgemaak, hoewel sommige skattings tot 2 200 styg.  
In 1995 is daar verkiesings gehou deur René Préval, wat 88% van die algemene stemme behaal het, al was dit met 'n lae stempersentasie.    Aristide het daarna sy eie party, Fanmi Lavalas, gestig, en 'n politieke dooiepunt het tot gevolg gehad dat die verkiesing in November 2000 Aristide met 92% van die stemme in die presidensie terugbring.  Die verkiesing is deur die opposisie geboikot, toe georganiseer in die Convergence Démocratique, oor 'n geskil tydens die wetgewende verkiesings in Mei. In die daaropvolgende jare was daar toenemende geweld tussen mededingende politieke faksies en skending van menseregte.   Aristide het jare lank met die Convergence Démocratique onderhandel oor nuwe verkiesings, maar die konvergensie se onvermoë om 'n voldoende kiesbasis te ontwikkel, het verkiesings onaantreklik gemaak. [ aanhaling nodig ]
In 2004 begin 'n opstand teen Aristide in die noorde van Haïti. Die rebellie het uiteindelik die hoofstad bereik, en Aristide is in ballingskap gedwing.   Die presiese aard van die gebeure word betwis, waaronder Aristide en sy lyfwag, Franz Gabriel, het gesê dat hy die slagoffer was van 'n 'nuwe staatsgreep of moderne ontvoering' deur Amerikaanse magte.  Mev. Aristide verklaar dat die ontvoerders Amerikaanse uniforme gedra het, maar in burgerlike klere verander het toe hulle aan boord van die vliegtuig was om Aristide uit Haïti te verwyder.   Hierdie aanklagte is deur die Amerikaanse regering ontken.   Namate politieke geweld en misdaad steeds toeneem, is 'n Verenigde Nasies se stabiliseringsmissie (MINUSTAH) ingebring om die orde te handhaaf.  MINUSTAH het egter kontroversieel geblyk, aangesien hul soms swaar benadering tot die handhawing van wet en orde en verskeie gevalle van misbruik, waaronder die beweerde seksuele mishandeling van burgerlikes, wrok en wantroue by gewone Haïtiërs uitgelok het.  ​​  Boniface Alexandre het tussentydse gesag tot 2006, toe René Préval herkies is as president na verkiesings.   
Post-Aristide era (2004-hede)
Te midde van die voortdurende politieke chaos, tref 'n reeks natuurrampe Haïti. In 2004 het tropiese storm Jeanne die noordkus deurskemer en 3.006 mense dood gelaat in oorstromings en modderstortings, meestal in die stad Gonaïves.  In 2008 is Haïti weer getref deur tropiese storms Tropical Storm Fay, orkaan Gustav, orkaan Hanna en orkaan Ike het almal swaar winde en reën opgelewer, wat gelei het tot 331 sterftes en ongeveer 800,000 wat humanitêre hulp nodig het.  Die stand van sake wat deur hierdie storms veroorsaak word, is verskerp deur reeds hoë kos- en brandstofpryse wat 'n voedselkrisis en politieke onrus in April 2008 veroorsaak het.   
Op 12 Januarie 2010, om 16:53 plaaslike tyd, is Haïti getref deur 'n aardbewing met 'n sterkte van 7,0. Dit was die land se ernstigste aardbewing in meer as 200 jaar.  Na berig word het die aardbewing tussen 220,000 en 300,000 mense dood en tot 1,6 miljoen haweloos gelaat.   Die situasie is vererger deur 'n daaropvolgende massiewe cholera-uitbraak wat veroorsaak is toe kolera-besmette afval van 'n vredestasie van die Verenigde Nasies die hoofrivier van die land, die Artibonite, besmet het.    In 2017 is berig dat ongeveer 10 000 Haïtiërs gesterf het en byna 'n miljoen siek geword het. Na jare se ontkenning het die Verenigde Nasies in 2016 om verskoning gevra, maar sedert 2017 [update] het hulle geweier om skuld te erken en sodoende finansiële verantwoordelikheid te vermy. 
Algemene verkiesings was vir Januarie 2010 beplan, maar is weens die aardbewing uitgestel.  Verkiesings is gehou op 28 November 2010 vir die senaat, die parlement en die eerste ronde van die presidensiële verkiesings. Die afloop tussen Michel Martelly en Mirlande Manigat het op 20 Maart 2011 plaasgevind.   In 2011 het beide die voormalige diktator Jean-Claude Duvalier en Jean-Bertrand Aristide teruggekeer na Haïti, pogings om Duvalier te verhoor vir misdade wat onder sy bewind gepleeg is, is opgehou na sy dood in 2014.     In 2013 het Haïti Europese lande versoek om vergoeding vir slawerny te betaal en 'n amptelike kommissie in te stel vir die afhandeling van vorige oortredings.   Intussen het Martelly, nadat hy voortgegaan het met politieke stryery met die opposisie en bewerings van verkiesingsbedrog, ingestem om in 2016 uit te tree sonder om 'n opvolger in plek te hê.   'n Tussentydse president, Jocelerme Privert, het toe sy amp aangeneem.  Na talle uitstellings, deels as gevolg van die gevolge van 'n ander verwoestende orkaan, is uiteindelik verkiesings gehou in November 2016.   Die oorwinnaar, Jovenel Moïse van die Haïtiaanse Tèt Kale Party, is daarna as president ingesweer in 2017.   Die Haïtiaanse protesoptogte van 2018–2021 is demonstrasies in stede in Haïti wat op 7 Julie 2018 begin het, in reaksie op verhoogde brandstofpryse. Mettertyd het hierdie protesoptredes ontwikkel tot eise vir die bedanking van president Moïse. 
Haïti vorm die westelike drie-agtste van Hispaniola, die tweede grootste eiland in die Groter Antille. Op 27,750 vierkante kilometer is Haïti die derde grootste land in die Karibiese Eilande agter Kuba en die Dominikaanse Republiek, en laasgenoemde het 'n grens van 360 kilometer (224 myl) met Haïti. Die land het 'n ruwe hoefystervorm en as gevolg hiervan het dit 'n buitensporig lang kuslyn, tweede in lengte (1,771 km of 1,100 myl) agter Kuba in die Groter Antille.  
Haïti is die bergrykste nasie in die Karibiese Eilande, sy terrein bestaan ​​uit berge afgewissel met klein kusvlaktes en riviervalleie.  Die klimaat is tropies, met 'n mate van variasie, afhangende van hoogte. Die hoogste punt is Pic la Selle, op 2,680 meter (8,793 voet).   
Die noordelike streek bestaan ​​uit die Massif du Nord (Noordelike Massief) en die Plaine du Nord (Noordelike vlakte). Die Massif du Nord is 'n uitbreiding van die Cordillera Sentraal in die Dominikaanse Republiek.  Dit begin by die oostelike grens van Haïti, noord van die Guayamouc -rivier, en strek na die noordweste deur die noordelike skiereiland. Die laaglande van die Plaine du Nord lê langs die noordelike grens met die Dominikaanse Republiek, tussen die Massif du Nord en die Noord -Atlantiese Oseaan.
Die sentrale streek bestaan ​​uit twee vlaktes en twee stelle bergreekse. Die Plateau Central (Sentraal -plato) strek langs weerskante van die Guayamouc -rivier, suid van die Massif du Nord. Dit loop van die suidooste na die noordweste. In die suidweste van die Plateau Central is die Montagnes Noires, waarvan die mees noordwestelike deel saamsmelt met die Massif du Nord. Die belangrikste vallei van Haïti in terme van gewasse is die Plaine de l'Artibonite, wat tussen die Montagnes Noires en die Chaîne des Matheux lê.  Hierdie streek ondersteun die land (ook Hispaniola) se langste rivier, die Riviere l'Artibonite, wat in die westelike deel van die Dominikaanse Republiek begin en die grootste deel van sy lengte deur sentraal Haïti loop, waar dit dan in die Golfe de uitmond la Gonâve.  Ook in hierdie vallei lê die tweede grootste meer van Haïti, Lac de Péligre, wat gevorm is as gevolg van die bou van die Péligre-dam in die middel van die vyftigerjare. 
Die suidelike streek bestaan ​​uit die Plaine du Cul-de-Sac (die suidooste) en die bergagtige suidelike skiereiland (ook bekend as die Tiburon -skiereiland). Die Plaine du Cul-de-Sac is 'n natuurlike depressie met die soutwatermere van die land, soos Trou Caïman en die grootste meer van Haïti, Étang Saumatre. Die bergreeks Chaîne de la Selle - 'n uitbreiding van die suidelike bergketting van die Dominikaanse Republiek (die Sierra de Baoruco) - strek van die Massif de la Selle in die ooste tot die Massif de la Hotte in die weste. 
Haïti bevat ook verskeie kus -eilande. Die eiland Tortuga (Île de la Tortue) is aan die kus van Noord -Haïti geleë. Die arrondissement La Gonâve is geleë op die gelyknamige eiland, op die grootste eiland van die Golfe de la Gonâve, Gonâve, word matig bevolk deur plattelandse dorpenaars. Île à Vache (Cow Island) is aan die suidwestelike kus geleë, en 'n deel van Haïti is die Kaaimiete, geleë in die Golf van Gonâve noord van Pestel. La Navasse (Navassa -eiland), 74 km wes van Jérémie op die suidwestelike skiereiland van Haïti, , is onderhewig aan 'n voortdurende territoriale geskil met die Verenigde State, wat die eiland tans via die Amerikaanse vis- en wilddiens. 
Die klimaat van Haïti is tropies met 'n mate van variasie, afhangende van hoogte.  Port-au-Prince wissel in Januarie van 'n gemiddelde minimum van 23 ° C (73,4 ° F) tot 'n gemiddelde maksimum van 31 ° C (87,8 ° F) in Julie, van 25–35 ° C (77–95) ° F). Die reënvalpatroon is uiteenlopend, met reën swaarder in sommige van die laaglande en die noordelike en oostelike hange van die berge. Die droë seisoen van Haïti vind van November tot Januarie plaas.
Port-au-Prince kry 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 1,370 mm (53,9 in). Daar is twee reënseisoene, April - Junie en Oktober - November. Haïti is onderhewig aan periodieke droogtes en vloede, wat erger word deur ontbossing. Orkane is 'n bedreiging, en die land is ook geneig tot droogte, oorstromings en aardbewings. 
Daar is blinde stootfoute wat verband hou met die Enriquillo-Plantain Garden-foutstelsel waaroor Haïti lê.  Na die aardbewing van 2010 was daar geen bewyse van oppervlakbreuk nie en geoloë se bevindings was gebaseer op seismologiese, geologiese en grondvervormingsdata. 
Die noordelike grens van die fout is waar die Karibiese tektoniese plaat ongeveer 20 mm (0,79 duim) per jaar ooswaarts skuif in verhouding tot die Noord -Amerikaanse plaat. Die staking-foutstelsel in die streek het twee takke in Haïti, die Septentrional-Oriente-fout in die noorde en die Enriquillo-Plantain Garden-fout in die suide.
'N Gevaarstudie oor aardbewings in 2007, het opgemerk dat die Enriquillo-Plantain Garden-foutgebied aan die einde van sy seismiese siklus kan wees, en het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n ergste voorspelling 'n 7,2 M sal behelsw aardbewing, soortgelyk in grootte as die aardbewing in Jamaika in 1692.  'n Studiespan het in Maart 2008 'n gevare-evaluering van die Enriquillo-Plantain Garden-foutstelsel aan die 18de Caribbean Geologic Conference voorgelê, en let op die groot spanning. Die span het historiese geologiese breukstudies met 'hoë prioriteit' aanbeveel, aangesien die fout heeltemal gesluit was en min aardbewings die afgelope 40 jaar aangeteken het.  'n Artikel gepubliseer in Haïti Le Matin koerant in September 2008 het kommentaar deur geoloog Patrick Charles aangehaal dat daar 'n groot risiko was vir groot seismiese aktiwiteite in Port-au-Prince  en dat die aardbewing van Haïti op 12 Januarie 2010 op hierdie sterkte op 7 Januarie 2010 plaasgevind het.
Haïti het ook skaars elemente, soos goud, wat by die goudmyn van die Mont Organisé gevind kan word. 
Die gronderosie wat uit die boonste opvanggebiede en ontbossing vrygestel is, het periodieke en erge oorstromings in Haïti veroorsaak, soos byvoorbeeld op 17 September 2004. Vroeër in Mei daardie jaar het meer as 3 000 mense op die suidelike grens van Haïti met die Dominikaanse Republiek gesterf. . 
Die bosse van Haïti beslaan 60% van die land so onlangs as 50 jaar gelede, maar dit is gehalveer tot 'n huidige skatting van 30% boombedekking, volgens meer onlangse omgewingsanalise. Hierdie skatting vorm 'n groot verskil van die foutiewe syfer van 2% wat gereeld in die gesprek aangaande die land se omgewingstoestand genoem word.  Haïti het 'n gemiddelde gemiddelde telling van Forest Landscape Integrity Index van 2019 op 4.01/10, en dit is wêreldwyd 137ste uit 172 lande. 
Wetenskaplikes van die Columbia University's Center for International Earth Science Information Network (CIESIN) en die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram werk aan die Haiti Regenerative Initiative, 'n inisiatief wat daarop gemik is om armoede en kwesbaarheid van natuurrampe in Haïti te verminder deur ekosisteemherstel en volhoubare hulpbronbestuur. 
Ondanks sy klein grootte, het die bergagtige terrein van Haïti en die gevolglike veelvuldige klimaatsones tot 'n wye verskeidenheid plantlewe gelei.  Opvallende boomsoorte sluit in die broodboom, mangoboom, akasia, mahonie, klapperpalm, koninklike palm en Wes -Indiese sederhout.  Die woude was vroeër baie meer omvangryk, maar was onderhewig aan ernstige ontbossing. 
Die meeste soogdiersoorte is nie inheems nie, aangesien hulle sedert die koloniale tyd na die eiland gebring is.  Daar is egter verskillende inheemse vlermuissoorte, sowel as die endemiese Hispaniolan hutia en Hispaniolan solenodon.  Verskeie walvis- en dolfynspesies kan ook aan die kus van Haïti gevind word.
Daar is meer as 260 voëlspesies, waarvan 31 endemies is aan Hispaniola.  Opmerklike endemiese spesies sluit in die Hispaniolan-trogon, Hispaniolan-parkiet, grys-gekroonde tanager en die Hispaniolan Amazon.  Daar is ook verskeie roofvoëlspesies, sowel as pelikane, ibis, kolibries en eende.
Die regering van Haïti is 'n semi-presidensiële republiek, 'n meerpartystelsel waarin die president van Haïti die staatshoof is wat direk verkies word deur volksverkiesings wat elke vyf jaar gehou word.   Die premier van Haïti tree op as regeringshoof en word aangestel deur die president, gekies uit die meerderheidsparty in die Nasionale Vergadering.  Uitvoerende mag word uitgeoefen deur die president en premier wat saam die regering vorm.
Wetgewende gesag berus by sowel die regering as die twee kamers van die Nasionale Vergadering van Haïti, die Senaat (Senat) en die Kamer van Afgevaardigdes (Chambre des Députés).   Die regering is eenheids georganiseer, dus die sentrale regering afgevaardigdes bevoegdhede aan die departemente sonder 'n grondwetlike behoefte aan toestemming. Die huidige struktuur van die politieke stelsel van Haïti is uiteengesit in die Grondwet van Haïti op 29 Maart 1987. 
Haïtiaanse politiek was omstrede: sedert onafhanklikheid het Haïti 32 staatsgrepe beleef.  Haïti is die enigste land in die Westelike Halfrond wat 'n suksesvolle slawe-revolusie ondergaan het, maar 'n lang geskiedenis van onderdrukking deur diktators soos François Duvalier en sy seun Jean-Claude Duvalier het die land merkbaar beïnvloed. Sedert die einde van die Duvalier -era het Haïti oorgegaan na 'n demokratiese stelsel. 
Administratief is Haïti verdeel in tien departemente.  Die departemente word hieronder gelys, met die departementele hoofstede tussen hakies.
Die departemente is verder verdeel in 42 arrondissemente, 145 gemeentes en 571 kommunale afdelings. Dit dien as onderskeidelik administratiewe afdelings op tweede en derde vlak.   
In Februarie 2012 gee Haïti te kenne dat hy sy waarnemerstatus sal wil opgradeer na die volle geassosieerde lidstatus van die Afrika -unie (AU).  Na berig word, was die AU van plan om die status van Haïti van waarnemer na medewerker op te gradeer , maar die aansoek was nog nie teen Mei 2016 bekragtig nie. 
Die ministerie van verdediging van Haïti is die hoofliggaam van die gewapende magte.  Die voormalige Haïtiaanse weermag is in 1995 gedemobiliseer, maar pogings om dit te herstel, is tans aan die gang.  Die huidige weermag vir Haïti is die Haïtiaanse nasionale polisie, wat 'n hoogs opgeleide SWAT -span het, en saam met die Haïtiaanse kuswag werk. In 2010 was die Haïtiaanse nasionale polisiemag 7 000. 
Wetstoepassing en misdaad
Die regstelsel is gebaseer op 'n aangepaste weergawe van die Napoleontiese Kode.  
Haïti het deurgaans onder die mees korrupte lande ter wêreld gereken op die Corruption Perceptions Index.  Volgens 'n verslag van 2006 deur die Corruption Perceptions Index, is daar 'n sterk verband tussen korrupsie en armoede in Haïti. Die land was die eerste plek in alle lande wat ondervra is vir die vlakke van vermeende huishoudelike korrupsie.  Na raming het president "Baby Doc" Duvalier, sy vrou Michelle en hul agente tussen 1971 en 1986 $ 504 miljoen uit die land se tesourie gesteel.  Net soos die Haïtiese leër in 1995 toegevou het, het die Haïtiaanse nasionale Die polisie (HNP) het uitsluitlike gesag by die Haïtiaanse burgers verkry. Baie Haïtianers sowel as waarnemers van die Haïtiaanse samelewing glo dat hierdie gemonopoliseerde mag vir 'n korrupte polisiemag kon weggegee het. 
Sommige media het ook beweer dat miljoene deur die voormalige president Jean-Bertrand Aristide gesteel is.     In Maart 2004, ten tyde van die ontvoering van Aristide, het 'n BBC -artikel geskryf dat die staatsdepartement van die Bush -administrasie verklaar het dat Aristide betrokke was by dwelmhandel.  Die BBC beskryf ook piramideskemas, waarin Haïtiërs in 2002 honderde miljoene verloor het, as die 'enigste werklike ekonomiese inisiatief' van die Aristide -jare. 
In 2010 het die New York City Police Department (NYPD) 'n span veteraanbeamptes na Haïti gestuur om te help met die heropbou van sy polisiemag met spesiale opleiding in ondersoektegnieke, strategieë om die anti-ontvoeringspersoneel te verbeter en gemeenskapsuitreike om sterker te bou verhoudings met die publiek, veral onder die jeug. Dit het die HNP ook gehelp om 'n polisie-eenheid in die sentrum van Delmas, 'n buurt van Port-au-Prince, op te rig.   
In 2012 en 2013 het 150 HNP-beamptes gespesialiseerde opleiding ontvang wat deur die Amerikaanse regering gefinansier is, wat ook bygedra het tot die infrastruktuur- en kommunikasie-ondersteuning deur die opgradering van radiokapasiteit en die bou van nuwe polisiestasies uit die mees gewelddadige buurte Cité Soleil en Grande Ravine in Port -au-Prince na die nuwe noordelike nywerheidspark by Caracol. 
Die gevangenis in Port-au-Prince is die tuiste van die helfte van die gevangenes van Haïti. Die gevangenis het 'n kapasiteit van 1200 gevangenes, maar vanaf November 2017 [update] was die gevangenis verplig om 4,359 gevangenes te behou, 'n besettingsvlak van 454%.  Dit lei tot ernstige gevolge vir die gevangenes.
Een sel kon tot 60 gevangenes huisves, wat oorspronklik slegs vir 18 mense ontwerp is, en dit skep dus moeilike en ongemaklike lewensomstandighede. Die gevangenes word gedwing om tydelike hangmatte uit die muur en plafonne te skep. Die mans is 22/23 uur lank opgesluit in die selle, so die risiko vir siektes is baie hoog.  Nie in staat om voldoende geld van die regering te ontvang nie, aangesien Haïti ernstige natuurrampe verduur wat hul aandag en hulpbronne opneem, soos die aardbewing in 2010, dodelike gevalle van ondervoeding veroorsaak het, tesame met die strakke lewensomstandighede, die risiko van aansteeklike siektes verhoog siektes soos tuberkulose wat in Januarie 2017 alleen tot 21 sterftes in die Port-au-Prince-gevangenis gelei het. 
Volgens die Haïtiaanse wet moet 'n mens binne 48 uur voor die regter gaan, maar dit is baie skaars. In 'n onderhoud met Unreported World het die gevangenis -goewerneur gesê dat ongeveer 529 gevangenes nooit gevonnis is nie; daar is 3 830 gevangenes wat in langdurige verhoor aangehou word. Daarom word 80% nie skuldig bevind nie. 
Tensy gesinne die nodige geld kan voorsien sodat gevangenes voor 'n regter kan verskyn, is die kans baie klein dat die gevangene gemiddeld binne tien jaar 'n verhoor sal hê. Brian Concannon, die direkteur van die Instituut vir Justisie en Demokrasie sonder winsoogmerk in Haïti, beweer dat daar geen aanspraak is om jare lank 'n verhoor te kry sonder 'n aansienlike omkoopgeld om regters, aanklaers en prokureurs te oorreed nie. 
Gesinne kan kos na die gevangenis stuur, maar die meeste gevangenes is afhanklik van die maaltye wat twee keer per dag bedien word. Die meerderheid van die maaltye bestaan ​​egter uit rantsoenvoorraad rys, hawer of mieliemeel, wat tot dodelike gevalle van wanvoedingverwante siektes soos beriberi en bloedarmoede gelei het. Gevangenes wat te swak is, word in die gevangenis gestop. 
In beperkte leefruimtes vir 22–23 uur per dag word gevangenes nie van latrines voorsien nie en word hulle gedwing om in plastieksakke te ontlont en buite hul selle te laat. Hierdie toestande is in 2008 deur die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte as onmenslik beskou. 
Haiti het 'n oorwegend vrye markekonomie, met 'n BBP van $ 19,97 miljard en 'n BBP per capita van $ 1,800 (ramings van 2017).  Die land gebruik die Haïtiaanse kalebas as geldeenheid. Ondanks die toerismebedryf, is Haïti een van die armste lande in die Amerikas, met korrupsie, politieke onstabiliteit, swak infrastruktuur, gebrek aan gesondheidsorg en gebrek aan opvoeding as die hoofoorsake.  Werkloosheid is hoog en baie Haïtiërs probeer emigreer. Die handel het dramaties afgeneem na die aardbewing in 2010 en die daaropvolgende uitbreek van cholera, met 'n afname van die BBP in die land met 8% (van $ 12,15 miljard tot $ 11,18 miljard).  Haïti was 145 van 182 lande in die 2010 Verenigde Nasies se Menslike Ontwikkelingsindeks, met 57,3% van die bevolking wat in ten minste drie van die HDI se armoedemaatreëls ontneem is. 
Na die betwiste verkiesing in 2000 en beskuldigings oor president Aristide se bewind, is  Amerikaanse hulp aan die Haïtiaanse regering tussen 2001 en 2004 afgesny.  Na Aristide se vertrek in 2004, is hulp herstel en het die Brasiliaanse weermag 'n stabilisering van die Verenigde Nasies gelei. Sending in Haiti se vredesoperasie. Na byna vier jaar van resessie het die ekonomie in 2005 met 1,5% gegroei.  In September 2009 het Haïti voldoen aan die voorwaardes van die IMF en die Wêreldbank se program Swaar skuldige arm lande om in aanmerking te kom vir die kansellasie van sy buitelandse skuld. 
Meer as 90 persent van die regering se begroting kom uit 'n ooreenkoms met Petrocaribe, 'n olie-alliansie onder leiding van Venezuela. 
Haïti het van 1990 tot 2003 meer as $ 4 miljard se hulp ontvang, insluitend $ 1,5 miljard van die Verenigde State.  Die grootste skenker is die VSA, gevolg deur Kanada en die Europese Unie.  In Januarie 2010, na die aardbewing, belowe die Amerikaanse president, Barack Obama, US $ 1,15 miljard se hulp.  Nasies van die Europese Unie het meer as € 400 miljoen (616 miljoen dollar) belowe.  Die naburige Dominikaanse Republiek het ook uitgebreide humanitêre hulp aan Haïti verleen, insluitend die befondsing en bou van 'n openbare universiteit,  mensekapitaal, gratis gesondheidsorgdienste in die grensgebied en logistieke ondersteuning na die aardbewing in 2010. 
Volgens die VN -kantoor van die spesiale gesant vir Haïti, vanaf Maart 2012 [update], van humanitêre finansiering wat in 2010 en 2011 deur bilaterale en multilaterale skenkers begaan of uitbetaal is, is slegs 1% aan die Haïtiaanse regering verpand. 
Die Verenigde Nasies verklaar dat altesaam $ 13,34 miljard vir heropbou na aardbewing tot 2020 bestem is, hoewel twee jaar na die aardbewing in 2010 volgens die VN-dokumente minder as die helfte daarvan vrygestel is. Sedert 2015 [update] het die Amerikaanse regering 4 miljard dollar toegeken, 3 miljard dollar is reeds bestee, en die res is toegewy aan projekte op lang termyn. 
Die voormalige Amerikaanse president Bill Clinton se stigting het $ 250 000 bygedra tot 'n herwinningsinisiatief vir 'n susterprogram van "Ranmase Lajan" of "Picking Money" deur gebruik te maak van omgekeerde automate. 
Volgens die 2015 CIA World Factbook is Haïti se belangrikste invoervennote: Dominikaanse Republiek 35%, VSA 26,8%, Nederlandse Antille 8,7%, China 7%(skatting 2013). Die belangrikste uitvoervennoot van Haïti is die VSA 83,5% (geskatte 2013).  Haïti het 'n handelstekort van $ 3 miljard in 2011 gehad, oftewel 41% van die BBP. 
In 1925 was die stad Jacmel die eerste gebied in die Karibiese Eilande wat elektrisiteit gehad het Stad van Lig. 
Vandag maak Haïti sterk staat op 'n olie -alliansie met Petrocaribe vir baie van sy energiebehoeftes. In onlangse jare is hidro -elektriese, son- en windenergie ondersoek as moontlike volhoubare energiebronne. 
Vanaf 2017 produseer Haiti onder al die lande in die Amerikas die minste hoeveelheid energie. Minder as 'n kwart van die land het elektriese dekking.  Die meeste streke van Haïti wat wel energie het, word aangedryf deur kragopwekkers. Hierdie kragopwekkers is dikwels duur en veroorsaak baie besoedeling. Die gebiede wat elektrisiteit kry, ondervind daagliks kragonderbrekings, en sommige gebiede is beperk tot 12 uur elektrisiteit per dag. Elektrisiteit word verskaf deur 'n klein aantal onafhanklike ondernemings: Sogener, E-power en Haytrac.  Daar is geen nasionale elektrisiteitsnetwerk in die land nie.  Die algemeenste energiebron wat gebruik word, is hout, asook houtskool. In Haïti word jaarliks ​​ongeveer 4 miljoen ton houtprodukte verbruik.  Soos houtskool en hout, is petroleum ook 'n belangrike bron van energie vir Haïti. Aangesien Haïti nie sy eie brandstof kan produseer nie, word alle brandstof ingevoer. Jaarliks ​​word ongeveer 691 000 ton olie na die land ingevoer. 
Op 31 Oktober 2018 kondig Evenson Calixte, die algemene direkteur van energie -regulering (ANARSE) die elektrisiteitsprojek van 24 uur aan. Om hierdie doel te bereik, moet 236 MW alleen in Port-au-Prince geïnstalleer word, met 'n bykomende 75 MW in alle ander streke van die land. Op die oomblik het slegs 27,5% van die bevolking toegang tot elektrisiteit, en die nasionale energie -agentskap l'Électricité d'Haïti (Ed'H) kan slegs 62% van die algehele vraag na elektrisiteit voorsien, het Fritz Caillot, minister van openbare werke, vervoer en kommunikasie (Travaux publics, transport et Communication (TPTC)). 
Die World Factbook berig 'n tekort aan geskoolde arbeid, wydverspreide werkloosheid en te min werk, en sê "meer as twee derdes van die arbeidsmag het nie formele werk nie." Daar word ook gereeld gesê dat driekwart van die bevolking van US $ 2 of minder per dag leef. 
Die CIA World Factbook sê ook dat "oorbetalings die primêre bron van buitelandse valuta is, wat gelyk is aan 'n vyfde (20%) van die BBP en meer as vyf keer die verdienste uit uitvoere in 2012 verteenwoordig".  Die Wêreldbank skat dat meer as 80% van die gegradueerdes uit Haïti in 2004 in die buiteland gewoon het. 
Soms kan gesinne wat nie finansieel in staat is om kinders te versorg nie, hulle na 'n ryker gesin stuur herhaal, of huiskneg. In ruil daarvoor is die gesin veronderstel om te verseker dat die kind opgevoed word en van voedsel en skuiling voorsien word, maar die stelsel is oop vir mishandeling en het omstrede geblyk, en sommige hou dit met slawerny van kinders.  
Op die platteland woon mense dikwels in houthutte met sinkdakke. Buitehuise is agter in die hutte geleë. In Port-au-Prince omring die kleurvolle dorpies die sentrale stad en klim teen die berge. 
Die middel- en hoër klasse woon in voorstede, of in die sentrale deel van die groter stede in woonstelle, waar daar stedelike beplanning is. Baie van die huise waarin hulle woon, is soos miniatuurvestings, geleë agter mure met metaalpunte, doringdraad, gebreekte glas en soms al drie. Die hekke na hierdie huise is snags versper, die huis is toegesluit en waghonde patrolleer die erf. Hierdie huise is ook dikwels selfonderhoudend. Die huise het rugsteunopwekkers, want die elektriese netwerk in Haïti is onbetroubaar. Sommige het selfs waterreservoirs op die dak, aangesien die watertoevoer ook onbetroubaar is. 
Haïti is die wêreld se voorste produsent van vetiver, 'n wortelplant wat gebruik word vir die vervaardiging van luukse parfuums, essensiële olies en geure, wat die helfte van die wêreld se voorraad voorsien.    Ongeveer 40–50% van die Haïtiane werk in die landbousektor.   Haïti maak staat op invoer vir die helfte van sy voedselbehoeftes en 80% van sy rys. 
Haïti voer gewasse soos mango's, kakao, koffie, papaja's, mahonie -neute, spinasie en waterkers uit.  Landbouprodukte beslaan 6% van alle uitvoere.  Boonop sluit plaaslike landbouprodukte mielies, boontjies, kassava, patats, grondboontjies, pistache, piesangs, gierst, duiwertjies, suikerriet, rys, sorghum en hout in.  
Die Haïtiaanse gourde (HTG) is die nasionale geldeenheid. Die "Haïtiaanse dollar" is gelyk aan 5 gourdes (goud), wat 'n vaste wisselkoers is wat in die konsep bestaan enigste, maar word algemeen as informele pryse gebruik. [ aanhaling nodig ] Die oorgrote meerderheid van die sakesektor en individue in Haïti sal ook Amerikaanse dollars aanvaar, maar op die buitelugmarkte kan gourdes verkies word. Inwoners kan na die dollar verwys as 'dollar -amerikaan' (dola ameriken) of "dollar VS" (uitgespreek oo-es). 
Die toerismemark in Haïti is onontwikkeld en die regering bevorder hierdie sektor sterk. Haïti het baie van die kenmerke wat toeriste na ander Karibiese bestemmings lok, soos wit sandstrande, bergagtige natuurskoon en 'n warm klimaat die hele jaar deur, maar die swak beeld van die land oorsee, soms oordrewe, het die ontwikkeling van hierdie sektor belemmer.  In 2014 het die land 1,250,000 toeriste ontvang (meestal van vaartuie), en die bedryf genereer $ 200 miljoen in 2014. [ aanhaling nodig ]
Verskeie hotelle is in 2014 geopen, waaronder 'n eksklusiewe Best Western Premier,   'n vyfster Royal Oasis-hotel deur Occidental Hotel and Resorts in Pétion-Ville,    'n vierster Marriott Hotel in die Turgeau-omgewing van Port-au-Prince  en ander nuwe hotelontwikkelings in Port-au-Prince, Les Cayes, Cap-Haïtien en Jacmel. [ aanhaling nodig ]
Die Haïtiaanse karnaval was een van die gewildste karnavalle in die Karibiese Eilande. In 2010 het die regering besluit om die geleentheid elke jaar in 'n ander stad buite Port-au-Prince op te voer in 'n poging om die land te desentraliseer.   Die Nasionale Karnaval-gewoonlik in een van die land se grootste stede (dit wil sê Port-au-Prince, Cap-Haïtien of Les Cayes)-volg die ook baie gewilde Jacmel-karnaval, wat 'n week vroeër plaasvind in Februarie of Maart. 
Caracol Industriële Park
Op 21 Oktober 2012 het die Haïtiaanse president Michel Martelly, die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, Bill Clinton, Richard Branson, Ben Stiller en Sean Penn die nywerheidspark Caracol van 240 hektaar ingewy, die grootste in die Karibiese Eilande.  Die projek, wat 'n 10 megawatt kragstasie, 'n waterbehandelingsaanleg en werkershuisvesting insluit, is bedoel om die noordelike deel van die land te verander deur 65 000 werkgeleenthede te skep. 
Die park is deel van 'n 'meesterplan' vir die Noord- en Noordoos-departemente van Haïti, insluitend die uitbreiding van die Cap-Haïtien Internasionale Lughawe vir groot internasionale vlugte, die bou van 'n internasionale hawe in Fort-Liberté en die opening van die $ 50 miljoen Roi Henri Christophe-kampus van 'n nuwe universiteit in Limonade (naby Cap-Haïtien) op 12 Januarie 2012. 
Die Suid-Koreaanse klerevervaardiger Sae-A Trading Co. Die nywerheidspark het uiteindelik die potensiaal om tot 65 000 werkgeleenthede te skep sodra dit ten volle ontwikkel is.  
Haïti het twee hoofweë wat van die een kant van die land na die ander loop. Die noordelike snelweg, Route Nationale No. 1 (National Highway One), het sy oorsprong in Port-au-Prince, kronkelend deur die kusdorpe Montrouis en Gonaïves, voordat dit by die eindpunt by die noordelike hawe Cap-Haïtien kom. Die suidelike snelweg, Route Nationale nr. 2, verbind Port-au-Prince met Les Cayes via Léogâne en Petit-Goâve. Die toestand van die paaie van Haïti is oor die algemeen swak, baie is in 'n gat vasgekeer en word in ongure weer onbegaanbaar. 
Volgens die Washington Post, "het amptenare van die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs Saterdag [23 Januarie 2010] gesê dat hulle die skade van die aardbewing [12 Januarie] in Port-au-Prince, Haïti, beoordeel het en gevind dat baie van die paaie is nie erger as voorheen nie, want hulle was nog altyd in 'n swak toestand. " 
Die hawe in Port-au-Prince, Port international de Port-au-Prince, het meer geregistreerde gestuur as enige van die ander dosyn hawens in die land. Die fasiliteite van die hawe sluit krane, groot hutte en pakhuise in, maar die fasiliteite is nie in 'n goeie toestand nie. Die hawe is onderbenut, moontlik as gevolg van die aansienlik hoë hawegeld. Die hawe van Saint-Marc is tans die voorkeur-toegangspoort vir verbruikersgoedere wat na Haïti kom. Redes hiervoor kan die ligging, weg van onbestendige en drukke Port-au-Prince, sowel as die sentrale ligging daarvan ten opsigte van talle Haïtiaanse stede insluit.
In die verlede het Haïti spoorvervoer gebruik, maar die spoorinfrastruktuur is swak onderhou terwyl die gebruik en die koste van rehabilitasie buite die middele van die Haïtiaanse ekonomie is. In 2018 het die Regional Development Council van die Dominikaanse Republiek 'n "trans-Hispaniola" spoorlyn tussen beide lande voorgestel. 
Toussaint Louverture Internasionale Lughawe, tien kilometer noord-noordoos van Port-au-Prince in die gemeente Tabarre, is die belangrikste vervoersentrum vir toegang en uitgang na die land. Dit het die hoofvliegtuig van Haïti, en saam met die Cap-Haïtien Internasionale Lughawe naby die noordelike stad Cap-Haïtien, hanteer die oorgrote meerderheid van die land se internasionale vlugte. Stede soos Jacmel, Jérémie, Les Cayes en Port-de-Paix het kleiner, minder toeganklike lughawens wat deur plaaslike lugrederye en private vliegtuie bedien word. Sulke ondernemings sluit in: Caribintair (opgehou), Sunrise Airways en Tortug 'Air (opgehou).
In 2013 is die premier vir die ontwikkeling van 'n internasionale lughawe op Île-à-Vache bekendgestel. 
Tikkraanbusse is kleurvol geverfde busse of bakkies wat as aandeletaxi's dien. Die naam "tik tik" kom van die geluid van passasiers wat op die metaalbusliggaam tik om aan te dui dat hulle wil af.  Hierdie voertuie te huur is dikwels in privaat besit en uitgebrei versier. Hulle volg vaste roetes, vertrek eers totdat hulle vol is met passasiers, en ruiters kan gewoonlik op enige tydstip vertrek. Die versierings is 'n tipies Haïtiaanse kunsvorm. 
In Augustus 2013 is die eerste busbus -prototipe in Haïti gemaak. 
In Haïti sluit kommunikasie die radio, televisie, vaste en selfone en die internet in. Haïti was die laaste plek onder Noord -Amerikaanse lande in die World Economic Forum's Network Readiness Index (NRI) - 'n aanduiding vir die bepaling van die ontwikkelingsvlak van 'n land se inligting- en kommunikasietegnologie. Haïti was algeheel 143 uit 148 in die 2014 NRI -posisie, laer as 141 in 2013. 
Watervoorsiening en sanitasie
Haïti staan ​​voor belangrike uitdagings in die watervoorsienings- en sanitasiesektor: veral toegang tot openbare dienste is baie laag, die kwaliteit daarvan onvoldoende en openbare instellings bly baie swak ondanks buitelandse hulp en die regering se verklaarde voorneme om die sektor se instellings te versterk. Buitelandse en Haïtiaanse NRO's speel 'n belangrike rol in die sektor, veral in plattelandse en stedelike krotbuurte.
Die bevolking van Haïti is ongeveer 10,788,000 (geskatte Julie 2018)  met die helfte van die bevolking jonger as 20 jaar.  In 1950 het die eerste formele sensus 'n totale bevolking van 3,1 miljoen gegee.  Haïti is gemiddeld ongeveer 350 mense per vierkante kilometer (
900 per vierkante myl.), Met sy bevolking die grootste konsentrasie in stedelike gebiede, kusvlaktes en valleie.
Die meeste Haïtiane is afstammelinge van voormalige swart Afrikaanse slawe, waaronder Mulattoes wat gemengde ras is.  Die res is van Europese of Arabiese afkoms, die afstammelinge van setlaars (koloniale oorblyfsels en hedendaagse immigrasie tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorlog).   Haïtiërs van Oos -Asiatiese afkoms of Oos -Indiese oorsprong tel ongeveer meer as 400. [ aanhaling nodig ]
Miljoene Haïtiane woon in die buiteland in die Verenigde State, Dominikaanse Republiek, Kuba, Kanada (hoofsaaklik Montreal), Bahamas, Frankryk, Franse Antille, die Turke en Caicos, Jamaika, Puerto Rico, Venezuela, Brasilië, Suriname en Frans -Guyana. Daar is na raming 881 500 Haïtiërs in die Verenigde State,  800 000 in die Dominikaanse Republiek,  300 000 in Kuba,  100 000 in Kanada,  80 000 in Frankryk,  en tot 80 000 in die Bahamas.  Daar is ook kleiner Haïtiaanse gemeenskappe in baie ander lande, waaronder Chili, Switserland, Japan en Australië.
In 2018 was die lewensverwagting by geboorte 63,66 jaar. 
Die genepoel van Haïti is ongeveer 95,5% Afrika suid van die Sahara, 4,3% Europees, en die res toon 'n paar spore van Oos-Asiatiese gene  volgens 'n outosomale genealogiese DNS-toets van 2010.
Y-chromosoom en mitochondriale DNA
'N Genetiese studie uit 2012 oor Haïtiaanse en Jamaikaanse Y-chromosomale afkoms het aan die lig gebring dat beide bevolkings 'n oorwegend sub-Sahara-vaderlike komponent vertoon, met haplogroepe A1b-V152, A3-M32, B2-M182, E1a-M33, E1b1a-M2, E2b -M98 en R1b2-V88 "bestaande uit (77,2%) van die Haïtiaanse en (66,7%) Jamaikaanse vaderlike genepoele.  Y-chromosome wat dui op Europese afkoms "(dws haplogroepe G2a*-P15, I-M258, R1b1b-M269 en T-M184) is op gelyke vlakke in Haïti (20,3%) en Jamaika (18,9%) opgespoor ".  Terwyl Y-haplogroepe wat dui op Chinese O-M175 (3,8%) en Indiese H-M69 (0,6%) en L-M20 (0,6%) afkoms op beduidende vlakke in Jamaika gevind is,  Levantynse Y-haplogroepe is in Haïti gevind.
Volgens 'n studie uit 2008 wat die frekwensie van die Duffy -antigeenreseptor vir Chemokines (DARC) Single Nucleotide polymorphisms (SNPs) ondersoek het, het (75%) van die Haïtiaanse vroue wat getoets is, die CC -genotipe vertoon (afwesig onder vroue van Europese afkoms) op vlakke wat vergelykbaar is met die VSA Afro-Amerikaners (73%), maar meer as Jamaikaanse wyfies (63%).  
Onder koloniale bewind was Haïtiaanse mulatte oor die algemeen bevoorreg bo die swart meerderheid, hoewel hulle minder regte gehad het as die blanke bevolking. Na die onafhanklikheid van die land het hulle die sosiale elite van die land geword. Talle leiers in die geskiedenis van Haïti was mulatte. Gedurende hierdie tyd het die slawe en die affranchis beperkte geleenthede gebied tot opvoeding, inkomste en beroepe, maar selfs nadat hulle onafhanklikheid verkry het, bly die sosiale struktuur vandag 'n erfenis, aangesien die verskil tussen die hoër en laer klasse nie beduidend hervorm is sedert die koloniale dae.  Mulatoeë, wat uit 5% van die bevolking van die land bestaan, het hul voorrang behou, duidelik in die politieke, ekonomiese, sosiale en kulturele hiërargie in Haïti.  Gevolglik bestaan ​​die elite -klas vandag uit 'n klein groepie invloedryke mense wat oor die algemeen lig van kleur is en hulself steeds in hoë, gesogte posisies vestig. 
Godsdiens in Haïti volgens die Pew Research Center (2010) 
Die 2017 CIA Factbook het berig dat ongeveer 54,7%van die Haïtiërs beweer dat hulle Katolieke is, terwyl Protestante ongeveer 28,5%van die bevolking uitmaak (Baptiste 15,4%, Pinkster 7,9%, Sewendedag Adventiste 3%, Methodiste 1,5%, ander 0,7%). Ander bronne stel die Protestantse bevolking hoër as dit, wat daarop dui dat dit moontlik 'n derde van die bevolking in 2001 sou gevorm het.  Net soos ander lande in Latyns-Amerika het Haïti 'n algemene protestantse uitbreiding beleef, wat grotendeels Evangelies en Pinkster in natuur.   
Die Haïtiaanse kardinaal Chibly Langlois is president van die National Bishops Conference of the Catholic Church.
Vodou, 'n godsdiens met Wes -Afrikaanse wortels soortgelyk aan dié van Kuba en Brasilië, het ontstaan ​​tydens koloniale tye waarin slawe hul loa moes verbloem (lwa), of geeste, as Rooms -Katolieke heiliges, 'n element van 'n proses genaamd sinkretisme en word vandag nog deur sommige Haïtiërs beoefen. As gevolg van die godsdienstige sinkretisme tussen Katolisisme en Vodou, is dit moeilik om die aantal Vodouiste in Haïti te skat.   Die godsdiens is histories vervolg en verkeerd voorgestel in populêre media, maar in 2003 erken die regering die geloof as 'n amptelike godsdiens van die land. 
Baie Protestante en Katolieke in Haïti veroordeel Vodou as duiwel aanbidding, maar ontken nie die krag van sulke geeste nie. In plaas daarvan beskou hulle hulle as teëstanders wat 'boos' en 'satanies' is, wat dikwels aangemoedig word om teen te bid. Net so beskou Protestante die Katolieke verering van heiliges as afgodsaanbidding, omdat yweraars dikwels standbeelde en ander Katolieke toebehore sou vernietig. 
Minderheidsgodsdienste in Haïti sluit Islam, Bahá'í -geloof, Judaïsme en Boeddhisme in. 
Die twee amptelike tale van Haïti is Frans en Haïtiaans Creools. Frans is die belangrikste geskrewe en administratief gemagtigde taal (sowel as die hooftaal van die pers) en word deur 42% van die Haïtiane gepraat.   Dit word deur alle opgeleide Haïtiane gepraat, is die onderrigmedium in die meeste skole en word in die sakesektor gebruik. Dit word ook gebruik by seremoniële geleenthede, soos troues, gradeplegtighede en kerkmesses. Haïti is een van twee onafhanklike nasies in Amerika (saam met Kanada) om Frans as amptelike taal aan te dui; die ander Franstalige gebiede is almal oorsee afdelings, of kollektiwiteite, van Frankryk, soos Frans -Guyana.
Haïtiaans Kreools,  wat onlangs 'n standaardisering ondergaan het, word deur feitlik die hele bevolking van Haïti gepraat.  Haïtiaans Kreools is een van die Frans-gebaseerde kreoolse tale. Die woordeskat is 90% afkomstig van Frans, maar die grammatika daarvan lyk soos dié van sommige Wes -Afrikaanse tale. Dit het ook invloede van Taino, Spaans en Portugees.  Haïtiaans -kreools is verwant aan die ander Franse kreole, maar die naaste aan die Antilliaanse kreoolse en Louisiana -kreoolse variante.
Daar is 'n groot Haïtiaanse diaspora -gemeenskap, hoofsaaklik in die VSA en Kanada, Frankryk en die ryker Karibiese eilande.
Emigrante uit Haïti vorm sedert die onafhanklikheid van Haïti van Frankryk in 1804 'n deel van die Amerikaanse en Kanadese samelewing.   Baie invloedryke vroeë Amerikaanse setlaars en swart vrymanne, waaronder Jean Baptiste Point du Sable en WEB Du Bois, was van Haïtiaanse oorsprong.    
Jean Baptiste Point du Sable, 'n immigrant uit Saint-Domingue (nou die Republiek van Haïti), stig die eerste nie-inheemse nedersetting in die huidige Chicago, Illinois, die derde grootste stad in die Verenigde State. Die staat Illinois en die stad Chicago verklaar du Sable die stigter van Chicago op 26 Oktober 1968.   
Haïti het 'n ryk en unieke kulturele identiteit, bestaande uit 'n mengsel van tradisionele Franse en Afrikaanse gebruike, gemeng met aansienlike bydraes van die Spaanse en inheemse Taíno -kulture.  Die kultuur van Haïti word sterk weerspieël in sy skilderye, musiek en letterkunde. Galerye en museums in die Verenigde State en Frankryk het die werke van die meer bekende kunstenaars uit Haïti uitgestal. 
Haïtiaanse kuns is kenmerkend, veral deur sy skilderye en beeldhouwerke.    Skitterende kleure, naïewe perspektiewe en skelm humor kenmerk die Haïtiaanse kuns. Algemene vakke in Haïtiaanse kuns sluit in groot, heerlike kosse, welige landskappe, markaktiwiteite, oerwouddiere, rituele, danse en gode. As gevolg van 'n diep geskiedenis en sterk Afrika -bande, kry simbole 'n groot betekenis in die Haïtiaanse samelewing. Byvoorbeeld, 'n haan verteenwoordig dikwels Aristide en die rooi en blou kleure van die Haïtiaanse vlag verteenwoordig dikwels sy Lavalas -partytjie. [ aanhaling nodig ] Baie kunstenaars groepeer in 'skilderye' van skilderkuns, soos die Cap-Haïtien-skool, met uitbeeldings van die daaglikse lewe in die stad, die Jacmel-skool, wat die steil berge en baaie van die kusdorp weerspieël, of die Saint-Soleil Skool, wat gekenmerk word deur abstrakte menslike vorme en sterk beïnvloed word deur die Vodou -simboliek. [ aanhaling nodig ]
In die 1920's het die indigéniste beweging het internasionale aansien gekry met sy ekspressionistiese skilderye wat geïnspireer is deur Haïti se kultuur en Afrikaanse wortels. Bekende skilders van hierdie beweging sluit in Hector Hyppolite, Philomé Oban en Préfète Duffaut.  Enkele noemenswaardige kunstenaars van meer onlangse tye sluit in Edouard Duval-Carrié, Frantz Zéphirin, Leroy Exil, Prosper Pierre Louis en Louisiane Saint Fleurant.  Beeldhouwerk word ook in Haïti beoefen. Bekende kunstenaars in hierdie vorm sluit in George Liautaud en Serge Jolimeau. 
Haïtiaanse musiek kombineer 'n wye verskeidenheid invloede van die vele mense wat hulle hier gevestig het. Dit weerspieël Franse, Afrikaanse en Spaanse elemente en ander wat die eiland Hispaniola bewoon het, en geringe inheemse Taino -invloede. Musiekstyle uniek vir die nasie Haïti sluit in musiek afkomstig van seremoniële tradisies van Vodou, musiek van Rara -parade, Twoubadou ballades, mini-jazz rock bands, Rasin beweging, Hip hop kreyòl, meringue,  en kompas. Jeug woon partytjies by nagklubs by disko's, (uitgespreek "deece-ko"), en woon dit by Bal. Hierdie term is die Franse woord vir bal, soos in 'n formele dans.
Compas (konpa) (ook bekend as kompas direk in Frans, of konpa dirèk in creole)  is 'n komplekse, immer veranderende musiek wat voortspruit uit Afrika-ritmes en Europese baldans, vermeng met Haïti se burgerlike kultuur. Dit is 'n verfynde musiek, met meringue as basiese ritme. Haiti het geen opgeneemde musiek tot 1937 toe Jazz Guignard nie-kommersieel opgeneem is. 
Haïti was nog altyd 'n literêre nasie wat poësie, romans en toneelstukke van internasionale erkenning opgelewer het. Die Franse koloniale ervaring het die Franse taal as die plek van kultuur en aansien gevestig, en sedertdien het dit die literêre kringe en die literêre produksie oorheers. Sedert die 18de eeu is daar egter 'n volgehoue ​​poging aangewend om in Haïtiaans Creools te skryf. Die erkenning van Kreools as amptelike taal het gelei tot 'n uitbreiding van romans, gedigte en toneelstukke in Kreools.  In 1975 was Franketienne die eerste wat die Franse tradisie in fiksie verbreek het met die publikasie van Dezafi, die eerste roman wat geheel en al in die Haïtiaanse kreools geskryf is, bied 'n poëtiese prentjie van die Haïtiaanse lewe.  Ander bekende Haïtiaanse skrywers sluit in Jean Price-Mars, Jacques Roumain, Marie Vieux-Chauvet, Pierre Clitandre, René Depestre, Edwidge Danticat, Lyonel Trouillot en Dany Laferrière.
Haïti het 'n klein maar steeds groeiende bioskoopbedryf. Bekende regisseurs wat hoofsaaklik in dokumentêre rolprentvervaardiging werk, sluit in Raoul Peck en Arnold Antonin. Regisseurs wat fiktiewe films vervaardig, sluit in Patricia Benoît, Wilkenson Bruna en Richard Senecal.
Haïti is bekend vir sy kreoolse kookkuns (wat verband hou met die Cajun -kookkuns) en sy sop joumou. 
Monumente sluit in die Sans-Souci-paleis en die Citadelle Laferrière, wat in 1982 as 'n wêrelderfenisgebied ingeskryf is.  Die strukture dateer in die Noordelike Massif du Nord, in een van die nasionale parke van Haïti, en dateer uit die vroeë 19de eeu.  Die geboue was een van die eerstes wat gebou is ná Haïti se onafhanklikheid van Frankryk. Die Citadelle Laferrière, die grootste vesting in die Amerikas, is in die noorde van Haïti geleë. Dit is tussen 1805 en 1820 gebou en word deur sommige Haïtiërs vandag die agtste wonder van die wêreld genoem. 
Die Instituut vir die Beskerming van Nasionale Erfenis het 33 historiese monumente en die historiese sentrum van Cap-Haïtien bewaar. 
Jacmel, 'n koloniale stad wat voorlopig as 'n wêrelderfenisgebied aanvaar is, is grootliks beskadig deur die aardbewing in Haïti in 2010. 
Die anker van Christopher Columbus se grootste skip, die Santa María rus nou in die Musée du Panthéon National Haïtien (MUPANAH), in Port-au-Prince, Haïti. 
Folklore en mitologie
Haïti is bekend vir sy folklore -tradisies.  Baie hiervan is gewortel in die Haïtiaanse Vodou -tradisie. Geloof in zombies is ook algemeen.  Ander folkloriese wesens sluit die lougarou in. 
Nasionale vakansiedae en feeste
Die feestelikste tyd van die jaar in Haïti is gedurende Karnaval (na verwys as Kanaval in Haïtiaans Creools of Mardi Gras) in Februarie. [ aanhaling nodig ] Daar is musiek, parade, en dans en sing in die strate. Karnavalweek is tradisioneel 'n tyd van partytjies gedurende die nag.
Rara is 'n fees wat voor Paasfees gevier word. Die fees het 'n styl van karnavalmusiek opgelewer.  
Sokker (sokker) is die gewildste sport in Haïti, met honderde klein sokkerklubs wat op plaaslike vlak meeding. Basketbal groei in gewildheid.  Stade Sylvio Cator is die veeldoelige stadion in Port-au-Prince, waar dit tans meestal gebruik word vir verenigingsvoetbalwedstryde met 'n kapasiteit van 10 000 mense. In 1974 was die nasionale voetbalspan van Haïti slegs die tweede Karibiese span wat die Wêreldbeker -toernooi gehaal het (na Kuba se toetrede tot 1938). Hulle verloor in die eerste kwalifiseringsfase teen drie van die gunstelinge voor die toernooi Italië, Pole en Argentinië. Die nasionale span het die 2007 Caribbean Nations Cup gewen. 
Haïti het sedert die jaar 1900 aan die Olimpiese Spele deelgeneem en 'n aantal medaljes gewen. Die Haïtiaanse sokkerspeler Joe Gaetjens het in die FIFA Wêreldbeker -toernooi in 1950 vir die Amerikaanse span gespeel en die wendoel aangeteken in die 1-0 opskudding van Engeland. 
-onder bevel van meer as 500 vrywilligers uit Saint-Domingue het saam met Amerikaanse koloniale troepe geveg teen die Britte in die beleg van Savannah, een van die belangrikste buitelandse bydraes tot die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog in 1779 -een van Haïti se merkwaardigste skoonheid queens Miss Universe 2017 eerste naaswenner en Reina Hispanoamericana 2016 derde naaswenner-waarskynlik Haïti se grootste skrywerskandidaat vir die Nobelprys vir letterkunde in 2009-televisie-aktrise (NYPD Blou, Die Jamie Foxx Show)-is moontlik gebore in St Marc, Saint-Domingue in 1745, 'n pelshandelplek in die huidige Chicago, Illinois, gestig as een van die stigters van die stad-seerower wat in New Orleans en Galveston aan die Golfkus van die Verenigde State gewerk het gebore in Port-au-Prince omstreeks 1782 -ornitoloog en skilder gebore in 1785 in Les Cayes, Saint-Domingue, sy ouers keer terug na Frankryk, waar hy opgevoed is as 'n jong man na die Verenigde State en het 'n loopbaan as hy het die voëls van Noord-Amerika geskilder, gekatalogiseer en beskryf-Deense digter en filmmaker -Amerikaanse Oscar-bekroonde akteur, wat tans dien as Ambassadeur-op-groot vir Haïti die eerste nie-Haïtiaanse burger wat so 'n pos beklee -huidige sekretaris-generaal van La Francophonie en 27ste goewerneur-generaal van Kanada gebore in Port-au-Prince in 1957 en woonagtig in Haïti tot 1968-bekroonde Grammy-toekenning hip-hop opnamekunstenaar-voorheen 'n verslaafde Ethiopiese vrou, wie se standbeeld in Bordeaux is
Die onderwysstelsel van Haïti is gebaseer op die Franse stelsel. Onder die verantwoordelikheid van die Ministerie van Onderwys word  hoër onderwys verskaf deur universiteite en ander openbare en private instellings. 
Meer as 80% van die laerskole word privaat bestuur deur nie-regeringsorganisasies, kerke, gemeenskappe en winsgewende operateurs, met minimale toesig deur die regering.  Volgens die 2013 Millennium Development Goals (MDG) -verslag, het Haïti die netto inskrywingsyfer vir primêre onderwys geleidelik verhoog van 47% in 1993 tot 88% in 2011, en gelyke deelname van seuns en meisies aan onderwys behaal.  Liefdadigheidsorganisasies, insluitend Food for the Poor and Haitian Health Foundation, bou skole vir kinders en voorsien die nodige skoolbenodigdhede. Volgens CIA 2015 World Factbook is die geletterdheidsyfer van Haïti nou 60,7% (skatting 2015).
Die aardbewing in Januarie 2010 was 'n groot terugslag vir die hervorming van onderwys in Haïti, aangesien dit beperkte hulpbronne na oorlewing oorgedra het. 
Baie hervormers bepleit die oprigting van 'n gratis, openbare en universele onderwysstelsel vir alle laerskoolleerlinge in Haïti. Die Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank beraam dat die regering minstens 3 miljard dollar nodig het om 'n voldoende befondsde stelsel te skep. 
Na die suksesvolle voltooiing van die hoërskool kan studente voortgaan met hoër onderwys. Die hoëronderwysskole in Haïti sluit die Universiteit van Haïti in. Daar is ook mediese skole en regskole aan die Universiteit van Haïti en in die buiteland. Brown werk tans saam met L'Hôpital Saint-Damien in Haiti om 'n kurrikulum vir pediatriese gesondheidsorg te koördineer. 
In die verlede was die inentingsyfers vir kinders laag - vanaf 2012 [update] is 60% van die kinders in Haïti onder die ouderdom van 10 jaar ingeënt,   in vergelyking met die inentingsyfer vir kinders in ander lande in die 93–95% omvang.  Onlangs was daar massa -inentingsveldtogte wat beweer dat hulle tot 91% van die teikenpopulasie teen spesifieke siektes (masels en rubella) inent.  Die meeste mense het geen vervoer of toegang tot Haïtiaanse hospitale nie. 
Die Wêreldgesondheidsorganisasie noem diarree -siektes, MIV/vigs, breinvliesontsteking en respiratoriese infeksies as algemene oorsake van dood in Haïti.  Negentig persent van die kinders van Haïti ly aan siektes deur die water en dermparasiete.  MIV -infeksie word in 1,71% van die bevolking van Haïti aangetref (skatting 2015).  Die voorkoms van tuberkulose (TB) in Haïti is meer as tien keer so hoog as in die res van Latyns -Amerika.  Ongeveer 30 000 Haïtiërs word jaarliks ​​siek aan malaria. 
Die meeste mense wat in Haïti woon, loop 'n groot risiko vir aansteeklike aansteeklike siektes.Voedsel- of watergedraagde siektes sluit in bakteriële en protosoë-diarree, tifuskoors en hepatitis A en E. Algemene siektes wat deur die vektor oorgedra word, is denguekoors en malaria-waterkontak siektes sluit in leptospirose. Ongeveer 75% van die Haïtiaanse huishoudings het nie lopende water nie. Onveilige water, saam met onvoldoende behuising en onhigiëniese lewensomstandighede, dra by tot die hoë voorkoms van aansteeklike siektes. Daar is 'n chroniese tekort aan gesondheidspersoneel en hospitale het nie hulpbronne nie, 'n situasie wat duidelik na die aardbewing in Januarie 2010 duidelik geword het.  Die kindersterftesyfer in Haïti in 2019 was 48,2 sterftes per 1,000 lewende geboortes, vergeleke met 5,6 per 1,000 in die Verenigde State. 
Na die aardbewing in 2010 stig Partners In Health die Hôpital Universitaire de Mirebalais, die grootste hospitaal op sonkrag ter wêreld.  
Wat is die etimologie van die naam van Haïti? - Geskiedenis
Dit is nogal 'n moeilike taak om die oorsprong van die van te ondersoek en die moeite wat nodig is om selfs die algemeenste van terug te vind. Tog het baie genealoë die verwagting dat die navorsing reeds voltooi is, terwyl ander meen dat daar 'n eenvoudige formule moet wees. So ingewikkeld as wat dit is om die ware oorsprong van 'n van te vind, is 'n noodsaaklike element van navorsing om te weet watter land u vir u familiename moet opspoor.
Vinnige geskiedenis van vanne
Vir duisende jare was eerste (of gegewe) name die enigste benamings wat mense nodig gehad het, aangesien die wêreld baie minder vol was en almal hul bure geken het. Mettertyd het dit al hoe moeiliker geword om individue te onderskei wat relatief naby aan mekaar was en dieselfde naam gehad het.
Alhoewel daar verskillende weergawes is van wanneer vanne vir die eerste keer gegee is, is die meeste dit eens dat die geboorte van die van aan die Normanders [die ras, nie die familie] toegeskryf kan word nie. Trouens, die Domesday Book van 1086 (in Amerika na verwys as die Doomsday Book) is in opdrag geneem om eiendomsbesit aan te dui en sodoende belasting te formaliseer, en is 'n fassinerende studie van die vroeë 11de eeuse lewe en gesinserfenis.
Kort daarna het vanne hulself as deel van die individualiteit van die draer gevestig, en as dit van geslag tot geslag oorgedra is, het dit die simbool geword van 'n hele gesin en alles waarvoor dit gestaan ​​het. Namate vanne by doopname (of gegewe) name gevoeg is, het hulle hul identiteit meer spesifiek begin maak en gehelp om gesinsverhoudinge te onderskei.
Basiese konstruksie van vanne
Die meeste vanne kan teruggevoer word na een van vyf groepe: (1) gevorm uit die voornaam van die vader (algemeen in Engelssprekende lande) (2) wat voortspruit uit fisiese kenmerke of geaardhede (3) afkomstig van die plek of woonplek (4) afkomstig van beroep (kunsvlyt en ambagte wat in die Middeleeue algemeen voorkom) of (5) uitgevind vir hul aangename klank, as bynaam, of bloot uit noodsaaklikheid.
Met verloop van tyd het sommige lande spesifieke reëls ontwikkel en "Naming Systems" gepubliseer vir gebruik by die ontwikkeling van vanne. Hierdie stelsels het byvoorbeeld die gebruik van agtervoegsels soos I, II of III bevorder, wat die naam van die oudste seun dieselfde kan wees as die van die vader as dit gebruik word. Die Normane het ook die agtervoegsels Sr. en Jr. bekendgestel om vader en seun te onderskei.
Daar is gereeld ooreenkomste tussen die manier waarop oorerflike vanne afgelei is. Die Engelse eindig name met "son", "ing" en "kin", wat vergelykbaar is met name wat voor die Gaeliese "Mac", die Normandiese "Fitz", die Ierse "0" en die Walliese "ap" staan. Daar is ook Duitse, Nederlandse, Skandinawiese en ander Europese vanne van soortgelyke vorming, soos die Skandinawiese name wat op "sen" eindig. In die Slawiese lande het die "lug" en "ski" dieselfde rol gespeel.
Die Italianers het 'n verskeidenheid voorvoegsels gebruik vir hul naampraktyke. Die voorvoegsel "di" (wat "van" beteken) was dikwels geheg aan 'n andersins gewone Christelike naam om 'n patroniem "da" en "di" (wat "van" beteken) te vorm, wat dikwels 'n plek van oorsprong en "la" en "lo" "(wat" die "beteken) word dikwels afgelei van byname.
Alhoewel dit voorbeelde is van 'n gestruktureerde benadering tot die benoeming van afstammelinge, het daar maar al te dikwels ander omstandighede bestaan ​​en het ons voorouers gekies vir (of gedwing) 'n alternatiewe benadering.
Meer uitsonderings as reëls
Dit is belangrik om 'n oop gemoed te hê wanneer u die oorsprong van 'n van wil bepaal vir genealogiese doeleindes. Spesifieke individue het moontlik nie geweet (of omgee) oor die benoeming van gebruike van hulle tyd nie. Of in 'n verskeidenheid gevalle het hulle moontlik 'n verandering in hul van wat deur 'n ander party opgelê is, vrywilliglik aanvaar (of nie).
Vanne wat skynbaar klassifikasie of verduideliking weerstaan, kan bloot 'n korrupsie van antieke vorms wees wat dikwels onherkenbaar vermom is. Dit kan wees as gevolg van onkunde oor spelling, variasies in uitspraak of bloot uit persoonlike voorkeur. Sommige gesinne het selfs sonder 'n vaste van na Amerika gekom en emigrante uit die vasteland van Europa het gereeld hul name vertaal of andersins gewysig by aankoms.
As 'n oudste seun die voornaam van sy vader as 'n van sou aanneem, soos die tradisie in sekere kulture was, sou hy as sodanig in regsrekords aangewys word. By die dood van sy vader kan die seun egter terugkeer na die naam van sy vader met die oog op erfenis. Dit is moontlik om verskeie dokumente met dieselfde naam te hê, maar eintlik verskillende individue.
Net so impliseer die terme "Senior" en "Junior" na 'n naam nie noodwendig 'n vader en seun verhouding nie. Dit kon 'n oom en neef gewees het wat dieselfde naam gehad het en naby mekaar 'n oupa en 'n kleinkind gewoon het, of selfs twee onverwante individue met dieselfde naam, maar van verskillende ouderdomme wat naby mekaar gewoon het. In hierdie gevalle het die agtervoegsel bloot die ouer en die jonger bedoel.
Fassinasie met die oorsprong van vanne kom gereeld onder genealoë voor. Omgekeerd, is dit baie subjektief hoe om die inligting optimaal te benut. Soos met alles wat u ontdek terwyl u u wortels ondersoek, gebruik die oorsprong van u van as 'n bron van leidrade oor waar om te soek en waarna u moet soek. As u van op 'n plek gebaseer is, kom meer te wete oor die plek van 'n beroep, leer wat die vaardighede behels (gedurende die onderskeie tydperk) 'n voorouer, kyk of u die patroon of fisiese eienskappe kan opspoor, kyk na ou foto's en kyk of iemand by die beskrywing pas.
Blaai deur ons versameling boeke en webwerfskakels met betrekking tot die oorsprong van vanne uit verskillende lande. Bykomende lande sal in die toekoms bygevoeg word.
Ons naam in die geskiedenisreeks
Ons naam in die geskiedenis is 'n reeks unieke sagtebandboeke met fassinerende feite, statistieke en kommentaar, wat elkeen so ver moontlik in die geskiedenis 'n spesifieke familienaam volg. Meer besonderhede.
Daar is 1 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Haiti. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die sensusrekords van Haïti u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 24 immigrasierekords beskikbaar vir die van Haiti. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die Verenigde Koninkryk aangekom het, en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die hawens van aankoms en vertrek.
Daar is 14 militêre rekords beskikbaar vir die van Haiti. Vir die veterane onder u voorouers in Haïti, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Welkom by Surname Finder, aanlyn sedert 1998, en bied maklike toegang tot gratis en kommersiële hulpbronne vir 1,731,359 vanne. Op elke van die spesifieke "finder" -bladsy kan u 'n verskeidenheid aanlyn databasisse soek wat vooraf met u van geprogrammeer is.
Blaai deur ons van -soekbladsye
U vind 'n nuttige inhoudsopgawe bo-aan die vanfinderbladsye om vinnig toegang tot die gedeelte te kry waarin u die meeste belangstel. Ons het ook verskeie nie-werkende, verouderde skakels hersien/vervang.
Ons het 'n afdeling vir DNA -studies by die kontrolelyste vir vanne gevoeg en meer as 400 webwerwe en blogs vir vanstudies gekatalogiseer.
Daar is nou 'n afdeling vir gesinsfoto's oor die kontrolelyste van van, wat vooraf geprogrammeerde skakels na 'n paar wonderlike versamelings bied.
Die vanfinder -bladsye is nou opgestel om as "kontrolelyste" te funksioneer. Hulle druk mooi uit en kan gebruik word om die items af te merk terwyl u dit besoek.
Bykomende vaninligtingVerskaf deur Ancestry.com
Een grootte pas nie by almal om genealogiese navorsing aanlyn te doen nie. Soek na "Smith" is 'n heel ander saak as om te soek na "Smithberger." Wat vir een van goed werk, werk nie noodwendig goed vir 'n ander nie, maar ek is steeds getuie van gefrustreerde genealoë wat probeer om dieselfde soekstrategie te gebruik vir hul vanne van belang. Dit is geen wonder dat hulle dikwels te veel inligting kry om deur te sif nie, of miskien glad nie.
'N Van of familienaam kan gedefinieer word as 'n wettige identifikasiemerk wat deur familielede van geslag tot geslag oorgedra word. Die gebruik van 'n van is 'n relatief onlangse verskynsel. Vanne is aangeneem om twee individue met dieselfde voornaam wettig te onderskei. Met van, bedoel ons 'n vaste naam waarmee die spesifieke individu bekend is.
Sommige huwelike met dieselfde naam is die gevolg van familielede wat met mekaar trou. Hierdie familielede kan familielede wees van geboorte of huwelik. In sommige gebiede is dit soms ongehoord dat eerste of tweede neefs trou. Persone wat so na verwant is, is meer geneig om 'n van te deel as diegene wat meer verwant is.
Een van my grootste uitdagings in my vroeë genealogiese navorsing was om 'n oupagrootjie in die rekords van 1850 van Caswell County, NC, op te spoor. Jy sien, ek het geweet my oumagrootjie se naam was Caroline Alice Whitfield. Dit blyk uit haar huwelikslisensie en ander dokumente. Ek het in die tellings van 1840 en 1860 na ander Whitfields in die tellings van 1840 en 1860 gesoek, telling vir bladsy, maar kon geen bewyse van haar pa vind nie. Dit het uiteindelik tot my deurgedring dat daar moontlik 'n spellingvariasie op die van was.
Van Finder en die ovaal logo van Genealogy Today is diensmerke van Genealogy Today, LLC
Waarom moet ons omgee vir woordgeskiedenisse?
As die etimologie van 'n woord nie dieselfde is as die definisie daarvan nie, waarom moet ons dan enigsins omgee vir woordgeskiedenis? Wel, om eers te verstaan ​​hoe woorde ontwikkel het, kan ons baie leer oor ons kulturele geskiedenis. Boonop kan die bestudering van die geskiedenis van bekende woorde ons help om die betekenis van onbekende woorde af te lei en sodoende ons woordeskat te verryk. Uiteindelik is woordverhale dikwels vermaaklik en tot nadenke. Kortom, soos elke jongeling jou kan vertel, is woorde pret.