Belisarius - Geskiedenis Podcasts - 2022
Flavius ​​Belisarius (l. 505-565 CE) is gebore in Illyria (die westelike deel van die Balkan-skiereiland) aan arm ouers en het opgestaan ​​om een ​​van die grootste generaals, indien nie die grootste nie, van die Bisantynse Ryk te word. Belisarius word gelys onder die noemenswaardige kandidate vir die titel 'Laaste van die Romeine', waarmee die laaste individu bedoel word wat die waardes van die Romeinse Ryk op sy beste weergegee het. Hy dien as bevelvoerder van die weermag onder die Bisantynse keiser Justinianus I (r. 527-565 nC) met wie hy 'n berugte moeilike verhouding gehad het.
Hy het eers in die weermag aangestel onder die Bisantynse keiser Justinus I (r. 518-527 nC), en na Justin se dood het sy opvolger, Justinianus I, die volle bevel van die leër aan Belisarius toegeken. Hy het die Nika-opstand in Konstantinopel in 532 HJ neergelê, die gevolg van wrok teen Justinianus I, wat tussen 20-30 000 mense geslag het. Daarna het hy bevel gegee oor die Bisantynse magte teen die Perse, Vandale, Gote en Bulgare, wat die ryk edel en getrou bedien het tot sy dood.
Vroeë loopbaan en die Nika -opstand
Belisarius se moedertaal was Thracies met Latyn as tweede taal. As 'n tiener werf in die Bisantynse weermag, bewys hy homself as 'n bekwame soldaat en maak hy duidelik indruk op sy meerderes omdat hy tydens die bewind van Justin I verhef is en kort daarna die persoonlike lyfwag van die keiser beveel het. Justin I was so beïndruk deur die jong man dat hy hom 'n offisier gemaak het en hom toe tot kommando bevorder het.
Belisarius is 'n paar keer verslaan voordat dit lyk asof hy 'n beter begrip van die grootskaalse verbintenisse en die bevel van groot magte gekry het.
Ongeag watter belofte Justin ek in Belisarius gesien het, dit is nie bewys deur sy eerste verlowing nie. Belisarius is 'n paar keer verslaan voordat dit lyk asof hy 'n beter begrip van die grootskaalse verbintenisse en die bevel van groot magte gekry het. Toe Justin I sterf, ten spyte van die nederlae van Belisarius, het Justinianus I hom bevorder tot bevel van die oostelike magte teen die Sassanidiese Ryk, en hy het tydens die Iberiese Oorlog 'n groot oorwinning behaal tydens die Slag van Dara. Sy volgende verlowing, egter, die Slag van Callinicum in 531 nC, was nie so suksesvol nie, aangesien hy met groot verliese verslaan is. Belisarius is beveel om terug te keer na Konstantinopel om aanklagte van sy nederlaag op grond van onbevoegdheid aan te kla, maar is van alle aanklagte ontslaan en sy pligte hervat.
Die beleid van Justinianus I-veral rakende belasting en die invorderingsmetodes-was uiters ongewild by die mense van sy hoofstad Konstantinopel, en in 532 nC het hierdie situasie ontplof in die sogenaamde Nika-onluste. Die onmiddellike oorsaak van die konflik was die arrestasie en gevangenisstraf van twee atlete van die twee mededingende strydwaensportspanne die Blues en die Groenes. 'N Aantal atlete is gearresteer weens moord na 'n geveg na 'n wedloop en die meeste is tereggestel. Justinianus I het die vonnisse van die laaste twee van teregstelling tot gevangenisstraf verander, toe dit duidelik word hoe ongelukkig die bevolking was met sy vorige keuses.
Die skare by die Hippodrome in Januarie 532 nC was nie gelukkiger met die gevangenisuitspraak as met die teregstelling nie, en tydens die wedrenne daardie dag het hulle uitgebreek in 'n oproer wat "Nika!" ("Wen") en storm die paleis van Justinianus I binne. Die skare is ondersteun deur senatore wat ook moeg was vir Justinianus I se beleid en sy neiging om dit te ignoreer ten gunste van sy prefek Johannes die Kappadokiaan (gedien ongeveer 532-541 nC), 'n korrupte amptenaar wat verantwoordelik was vir belasting.
Die skare het die konsul Hypatius as hul nuwe keiser gekies, en hy moedig hulle opstand verder aan en praat met die skare wat nou die Hippodrome pak. Justinianus I het privaat opgegee sonder om te veg en sou saam met sy ondersteuners uit die stad vlug, maar word deur sy vrou Theodora (l. 500-548 n.C.) voorgekeer, wat dit sterk aanbeveel het deur daarop te wys dat hy sy lewe kan red deur die stad, maar sou dit daarna 'n lewe vind wat nie die moeite werd is nie, aangesien daar geen eer of waardigheid in sou wees nie.
Justinianus I neem haar raad en beveel Belisarius om die oproer te hanteer. Belisarius, nadat hy toegang tot die Hippodrome gekry het, het die opstand verpletter en tussen 20 000 en 30 000 burgers doodgemaak (hedendaagse geleerdes het die aantal aansienlik hoër gestel). Hypatius is gevange geneem en later tereggestel.
Noord -Afrika veldtog
Die rebellie het verpletter, Justinianus I stuur Belisarius toe teen die Vandale in 533 HJ om die Afrikaanse provinsies terug te wen aan die ryk en 'te bevry' Trinitariese (Nicene) Christene van die vermeende tirannie van die Vandale wat die Ariese Christendom beoefen het. Die Vandale het die Afrika-provinsies van die voormalige Romeinse Ryk verower onder leiding van hul koning Gaiseric (r. 428-478 nC). Die Arian Christian Vandals, nadat hulle hulself gevestig het, het stelselmatig die Nicene Christene vervolg wat as volgelinge van die 'Romeinse' handelsmerk van die Christendom beskou is.
Of Justinianus I werklik die inval in Noord -Afrika beveel het om hierdie vervolgings te stop, word nog bespreek, net soos die vraag of hy die inval enigsins beveel het, aangesien sommige geleerdes, met verwysing na die werk van Procopius, daarop wys dat die inval eintlik die idee van Belisarius was. Dit lyk asof Justinianus I se enigste aanvanklike doel was om die winsgewende hawens van Tripolitania, wat Oea, Sabratha en Leptis Magna aan die kus insluit, terug te wen. Aangesien hierdie hawens en aangrensende lande nie meer deur die ryk beheer word nie, genereer dit geen inkomste vir Justinianus I nie, wie se gewildheid op 'n alledaagse laagtepunt was na die Nika-onluste en ander terugslae en wat 'n groot oorwinning nodig gehad het (en meer geld ) om sy aansien te herstel.
In 533 nC het Belisarius met 5000 kavallerie, 10.000 infanterie, 20.000 matrose op 'n vloot van 500 oorlogskepe begin, en 92 kleiner oorlogskepe wat deur 2 000 slawe geroei is. Hierdie groot invalmag het Konstantinopel verlaat en op Sicilië geland om weer te voorsien. Volgens historikus J. F. C. Fuller het Belisarius eers op hierdie stadium besluit op 'n volskaalse inval in Noord-Afrika nadat hy intelligensie ontvang het, dat die Vandaalkoning Gelimer (r. 530-534 CE) geen idee gehad het dat hy sou kom nie.
Belisarius het sy magte in Noord -Afrika laat beland en opgeruk na Kartago, die hoofstad van die Vandaalse koninkryk. Onderweg het hy streng dissipline onder sy troepe gehandhaaf, sodat geen van die bevolkings waardeur hulle deurgeloop het, benadeel of onreg aangedoen is nie. Sy ridderlike optrede teenoor die mense van Noord -Afrika het hul vertroue gewen en hulle het hom van voorrade en intelligensie voorsien. Gelimer, wat uiteindelik verneem het dat 'n Bisantynse mag op sy hoofstad neerdaal, het 'n plan geloods waardeur hy sy vyand in die vallei van Ad Decium sou vasvang en die Bisantyne in 'n drieledige verrassingsaanval sou vernietig.
Gelimer se plan berus op 'n presies gekoördineerde aanval onder leiding van homself, sy broer Ammatus en sy neef Gibamund. Om die plan te laat werk, moes almal op die regte tyd beweeg. Soos Fuller opgemerk het, "omdat korrekte tydsberekening die voorvereiste vir sukses was, sou dit in 'n tydlose tyd 'n geluk gewees het as die drie kolomme gelyktydig ingeskakel was" (312). Ammatus het eers toegeslaan voordat Gelimer en Gibamund in posisie was en vinnig vermoor terwyl sy magte versprei het. Gibamund het daarna aangekla sonder om op Gelimer te wag en is deur die Bisantynse kavalerie verslaan. Toe Gelimer daar aankom, het hy slegs die lyke van sy verslaan leër en sy dooie broer gevind. Hy was so ontsteld oor Ammatus se dood dat hy die weermag gestop het om hom met die regte rituele te begrawe. Dit het Belisarius in staat gestel om Kartago te bereik en dit maklik te neem.
Gelimer marsjeer op Kartago, maar word verslaan tydens die Slag van Tricameron in Desember 533 CE. Gelimer het uit die veld gevlug in die lig van die Bisantynse aanslag, en sy troepe het toe paniekbevange geraak en geledere gebreek. Gelimer is later gejag, gevange geneem en in kettings na Konstantinopel teruggebring as deel van Belisarius se triomf.
In 535 is Belisarius teen die Ostrogote in Italië gestuur. Die land was stabiel en voorspoedig onder die Ostrogot-koning Theodoric die Grote (r. 493-526 nC) wat aan die Bisantynse Ryk inkomste gebied het, maar sedert sy dood in chaos verval het onder die heerskappy van selfsugtige en swak vorste. Op die oomblik dat Justinianus I besluit het om op te tree, is die dogter van Theodoric, Amalasuntha (ongeveer 495-535 n.C.), die heersende koningin, vermoor deur haar neef Theodahad, wat toe die troon aangeneem het.
Belisarius neem Sicilië eers in 535 CE en dan Napels en Rome in 536 CE. Theodahad was nie opgewasse om sy stede te verdedig nie en het homself in alle opsigte as 'n baie arm koning bewys. Hy is vermoor deur Amalasuntha se skoonseun Witigis (ook gegee as Vitiges, r. 536-540 CE) in 536 CE, wat toe die verdediging van sy koninkryk georganiseer het, maar niks beter as Theodahad gedoen het nie. In 540 CE het Belisarius die stad Ravenna ingeneem en Witigis as gevangene beveilig. Justinianus I bied toe aan die Gote sy voorwaardes aan wat volgens Belisarius te ruim was: hulle kon 'n onafhanklike koninkryk behou en, ten spyte van die probleme wat hulle veroorsaak het, slegs die helfte van hul tesourie aan Justinianus I. Justinianus sou moes oorgee Dit lyk asof ek nie die bedoeling gehad het om hierdie ooreenkoms te eerbiedig nie, en selfs as hy dit gedoen het, het Belisarius dit onnodig toegeeflik geag.
Die Gote het nie Justinianus of sy voorwaardes vertrou nie, maar wel Belisarius wat gedurende die oorlog eerlik gedra het teenoor die oorwinnaars. Hulle het geantwoord dat hulle sal instem tot die voorwaardes van oorgawe as Belisarius die verdrag onderskryf. Belisarius kon dit egter nie as 'n eerbare man en soldaat doen nie. 'N Faksie van die Ostrogote -adel stel 'n manier om hierdie doodloopstraat te vermy, deur Belisarius self hul nuwe koning te maak.
Belisarius het voorgegee dat hy hul voorstel aanvaar, maar, getrou aan Justinianus I en met die wete dat hy 'n bekwame soldaat as staatsman was, het hy met al hul voorbereidings saamgegaan om hom by Ravenna te kroon, en daarna die hoofmanne van die plot laat arresteer en die hele Ostrogoth -ryk geëis, en die hele tesourie, in die naam van Justinianus I. Geleerde David L. Bongard sê:
Belisarius, 'n dapper en vaardige soldaat, was 'n talentvolle taktikus, dapper, slim en buigsaam; ondanks sy lafhartige behandeling deur Justinianus, gedra hy hom altyd lojaal [selfs tot die punt om te weier] die aanbod van 'n eie kroon by Ravenna. (Harper Encyclopedia of Military Biography, 76)
Keer terug na Konstantinopel en Persiese oorloë
Terug in Konstantinopel was Belisarius so gewild soos altyd - veel meer as Justinianus I.
Alhoewel Belisarius nooit vir Justinianus I 'n rede gegee het nie, het die keiser agterdogtig geraak oor sy lojaliteit. Belisarius was ongelooflik gewild onder sy manne sowel as onder diegene wat hy verower het, en volgens Justinianus I was daar geen rede waarom sy generaal nie teen hom sou opstaan ​​nie. Hy het dit die beste gedink om Belisarius byderhand te hou waar hy beter beheer kan word, en Belisarius dus teruggeroep na Konstantinopel en hom in Italië vervang deur Bisantynse amptenare. Dit was 'n ernstige fout, aangesien die amptenare korrup was en die mense van Italië, veral die Ostrogote, onder hul administrasie gely het.
Terug in Konstantinopel was Belisarius so gewild soos altyd - veel meer as Justinianus I. Historikus Will Durant noem Procopius in die verslag hoe die mense van die stad die generaal beskou:
Die Bisantyne het dit geniet om Belisarius elke dag uit sy huis te kyk ... Want sy vordering het soos 'n stampvol feesoptog gelyk, want hy was altyd begelei deur 'n groot aantal Vandale, Gote en Moors. Verder het hy 'n mooi figuur en was hy lank en merkwaardig aantreklik. Maar sy gedrag was so sagmoedig en sy maniere so vriendelik, dat hy soos 'n baie arm man gelyk het en sonder reputasie. (110)
Belisarius het in hierdie tyd 'n relatief rustige lewe geleef saam met sy vrou Antonia (l. 495 - ongeveer 565 nC), aan wie hy toegewy was, al was sy ontrou aan hom. Antonia het Belisarius op sy veldtogte gevolg en blykbaar 'n lojale vrou en vertroueling te wees, maar volgens Procopius was sy eintlik in diens van die keiserin Theodora om op Belisarius te spioeneer.
Hy was egter nie lank tuis nie, voordat Justinianus hom gestuur het om teen die Perse te veg. Belisarius het hierdie oorloë gewen deur sy gewone versigtige taktiek en die gebruik van bedrog. Op 'n stadium, toe hy weet dat hy in die minderheid is en die Persiese generaal probeer het om intelligensie te verkry oor die sterkte van sy magte, kom Belisarius by 'n vergadering aan met Persiese ambassadeurs met 'n groot groep mense (6 000 volgens Procopius) geklee asof hulle was 'n jag ekspedisie. Die indruk was dat, as 'n blote jaggeselskap soveel is, Belisarius se leër die Perse aansienlik moet oorskry. In plaas daarvan om aan te val, trek die Perse terug en Belisarius wen.
Totila se oorlog
Terwyl hy besig was om teen die Perse te veg, het die situasie in Italië vererger. Die Bisantynse amptenare, aan wie Justinianus goewerneurskap gegee het, het hul magte so misbruik dat 'n Gotiese opstand, onder leiding van 'n charismatiese, nasionalistiese Ostrogoth met die naam Totila (geboortenaam Baduila-Badua, 541-552 n.C.), die streek ingegooi het chaos. Totila is gekies as die koning van Ostrogote en het die Bisantyne verdryf en Italië as sy eie koninkryk opgeëis.
Totila was 'n charismatiese en effektiewe generaal, terwyl die Bisantynse bevelvoerders wat deur Justinianus I teen hom gestuur is, meer besorg was oor hoe hulle persoonlik voordeel uit die veldtog kon trek. Totila het hulle maklik verslaan en teen 542 n.C. het hy meer as 20 000 man onder sy bevel gehad, terwyl sy geledere daagliks swel. Toe hy 'n Bisantynse leër verslaan het, het hy genade gebied en baie wat gevange geneem is, het van kant gekant en vir hom geveg.
In 545 nC stuur Justinianus I Belisarius terug na Italië om met Totila te handel, en in Desember van daardie jaar neem Totila die stad Rome in. Alhoewel Rome nie meer die setel was nie, het dit steeds 'n simboliese belangrikheid behou vir die Bisantyne. Totila het Konstantinopel laat weet dat hy oop is vir onderhandelinge, maar Justinianus I het teruggeskryf dat hy met Belisarius moet handel. Totila, gefrustreerd, het Belisarius geskryf dat, as die Bisantyne nie uit Italië sou terugtrek nie en hom in vrede sou laat, hy Rome sou vernietig en die senatore wat sy gevangenes was, sou teregstel.
Belisarius reageer in 'n noukeurig geformuleerde brief waarin hy verduidelik dat Totila se eise onmoontlik was, want Italië behoort tot die Bisantynse Ryk en Justinianus I was nie van plan om dit liggies oor te gee nie. Belisarius beklemtoon Totila se reputasie as 'n eerbare en barmhartige generaal wat stede en diegene wat hy verslaan het, gespaar het en waarsku dat as hy voortgaan met sy plan om Rome te vernietig en sy gevangenes tereg te stel, sy goeie naam vir ewig aangetas sal word. Rome was 'n beroemde stad, het Belisarius opgemerk, en as Totila dit ongeskonde sou laat, sou hy goed onthou word; as hy dit vernietig, sou hy vir ewig in minagting gehou word.
Selfs na al sy diens aan Justinianus I, is Belisarius beskuldig van korrupsie en in 562 CE opgesluit.
Totila stem saam in 'n stap waarna die geleerde Herwig Wolfram (met die uitdrukking van wetenskaplike konsensus) verwys as "die belangrike fout om Rome prys te gee" (356). Hy het alle manne onder sy bevel nodig gehad om die oorlog voort te sit en kon Rome dus nie versterk laat nie; daarom het hy gekies om dit te laat vaar. Belisarius het die stad daarna ingeneem, die mure herstel en versterk en dit gestut, in 'n poging om Totila 'n belangrike bron te weier in toekomstige onderhandelinge.
Totila het sy suksesvolle veldtogte voortgesit en selfs Belisarius uitoorlê, terwyl sy leër tussen 547-548 nC gegroei het-hoofsaaklik met rekrute van verslaan imperiale magte-totdat hy in 550 nC terugkeer en Rome terugneem. Daarna het hy afgevaardigdes na Konstantinopel gestuur om 'n vrede te onderhandel, maar sy boodskappers is 'n gehoor geweier en toe gearresteer. Justinianus herroep Belisarius uit Italië en vervang hom met die generaal Germanus, tweede eggenoot van wyle Amalasuntha, maar Germanus sterf voordat hy Italië kan bereik en word vervang deur Narses (l. 480-573 CE) wat Totila in die Slag van Taginae sou verslaan in 552 n.C., hom doodgemaak en Italië teruggebring tot die Bisantynse Ryk.
Terug in Konstantinopel, en ondanks sy swak behandeling van Justinianus I, aanvaar Belisarius weer die bevel van troepe en verpletter die Bulgare toe hulle probeer om die Bisantynse Ryk binne 559 nC binne te val. Hy het weer die vyand oor die grens teruggedryf en die grense van die ryk verseker. Selfs na al sy diens aan Justinianus I, is Belisarius beskuldig van korrupsie (wat vandag algemeen as opskudding aangekla word) en in 562 nC opgesluit.
Justinianus I het hom egter vergewe en hom by die Bisantynse hof tot sy vorige status en eer herstel. 'N Mite het later ontstaan ​​rondom hierdie gebeurtenis waarin Justinianus I Belisarius laat verblind het en die groot generaal 'n bedelaar op die strate van Konstantinopel geword het. Hierdie mite het egter geen grondslag nie, alhoewel baie kunswerke, soos Jacque-Louis David se skildery Belisarius, het dit as historiese waarheid uitgebeeld. Belisarius sterf aan natuurlike oorsake in 565 nC, binne enkele weke na Justinianus I, op sy landgoed net buite Konstantinopel. Will Durant spreek die meerderheidsmening uit oor die reputasie van Belisarius en skryf:
Geen generaal sedert Caesar ooit soveel oorwinnings behaal het met so 'n beperkte hoeveelheid mense en geld nie; min het hom ooit oortref in strategie of taktiek, in gewildheid by sy manne en genade aan sy vyande; miskien is dit die moeite werd om daarop te let dat die grootste generaals - Alexander, Caesar, Belisarius, Saladin, Napoleon - genade as 'n magtige oorlogsmotor gevind het. (108)
Hy word onthou as een van die grootste militêre bevelvoerders in die geskiedenis, en soos Durant sê, word hy gereeld vergelyk met die mees gevierde generaals van alle tye. Anders as baie van hulle, het Belisarius egter nederigheid gewaardeer, gereeld met sy personeel gekonsulteer voordat hy besluite geneem het wat hulle sou raak, en konsekwent sy eie erekode nagekom en sy integriteit behou onder omstandighede wat 'n mindere man sou bederf het.
Belisarius in die ooste
Die eerste poging hierna (na 'n paar onvermydelike en broodnodige regstellings, dankie vir al die advies) het redelik goed afgeloop, maar ek was nie tevrede daarmee nie en het gevoel dat dit te droog was om pret te hê.
Waarskuwing: Dit sal vol treurige, wrede, grafiese en afgryslike oorlogsgeweld wees, tesame met 'n realistiese voorstelling van hoe mense gedurende daardie tye behandel en behandel sou word, asook baie taai taalgebruik.
'N Oondige briesie dryf oor die sandgrond en blaas dik stof in die gesigte van die wagende Romeinse troepe. Quintus Pallus vervloek met moeg gif en pas sy greep op sy Contus aan.
Hier en daar gee frustrerende soldate grafiese detail na hul gevoelens totdat hulle stil word.Quintus glimlag simpatiek agter sy grimmige gesigmasker, maar hou sy gevoelens by homself; hy voel hoe 'n konstante woede in hom flikker by die ellendige hitte, die onophoudelike wind, die stof en die perse wat nooit genoeg verdoem moet word nie, maar hy het nie die energie om behoorlik te ventileer.
Hy het sy sitplek verstel en kronkel omdat die jeuk nie bedaar het nie, maak nie saak wat jy gedoen het nie, die sand bly steeds in die skeure en skeure van jou klere en vel vas, en met pantser kon jy niks daaraan doen nie .
Regs van hom hoor hy die geluid van staal-op-staal en verre gille van perd en man terwyl die generaal se manne aan die voorkant met die pos geklee bots Savarane van Khosrau I.
Sy perde se ore prik toe die geluide van die geveg nader kom en Quintus leun en tik oor Typhon se nek, die perd kan dit nie deur 'n laag bronsskubbe oor sy nek voel nie, maar hy is seker dat die dom dier die gebaar waardeer.
Hy het hom reggemaak toe die Arabiese kavallerie na hul voorkant skielik verstewig het, hul wapens gereedgemaak en die woord aangee dat die Persiese kavallerie nader kom. Quintus haal rustig asem en kyk 'n laaste keer na sy rat.
En toe gaan hy weer wag.
Dit was nie lank nie, terwyl die arabs goed geveg het, was hulle lig gewapen en was hulle nie bedoel om teen Khosrau se beste te veg nie, en daarom het Belisarius hulle geplaas om sy linkerflank te beskerm.
Die Perse het die aas gevat en deur die Arabiese lyne gebars, dit verstrooi en gelaai in 'n golf van glansende pos terwyl die son skyn op hul deurmekaar wapens en hul pragtige hingste.
En voordat hulle kon optrek en hul samehorigheid kon herwin, het die val gekom en die vyftienhonderd Buecallari Belisarius het agter die arabe gestasioneer, hulle leisels stywer gespan, hul wapens gereedgemaak, hul spore teruggehaal en aangekla.
Quintus het Typhon hoor gons en sien hoe die brute se ore by die kans op 'n geveg trek en toe hardloop 'n massiewe dier uit, sy ore plat teen sy gepantserde kop, sy neusgate vlieg en word bloedrooi en dan slaan twee mure van staal mekaar met 'n neerstort soos die einde van die wêreld.
Steed en ruiter gil toe hulle saamstorm, perde op hul hakke teruggooi of kop-oor-hakke deur die vyand se lyne neerslaan vanweë die skok van die impak, warm bloed gespuit op wapenrusting en vlees, verminkte ingewande wat van die gillende eienaar se kant toe gly mae om oor die verstyfende lyke op die stowwerige grond te val en onder die perde se hoewe vertrap te word. Wapens flits deur die wervelende stof terwyl staalbeklede soldate soos iets uit 'n mite veg in 'n genadelose stryd om die ander neer te sit.
Die hitte en die ongemak word vergeet toe Quintus se hart teen sy bors klap, hy hoor hoe die bloed in sy ore raas en dit alle geluide uitvee, behalwe die deurdringende note van die goggel.
Hy voel hoe sy kakebeen teen sy gesigmasker rek terwyl hy lag, en hy voel hoe Typhon se kragtige lyf onder sy saal inskuif terwyl die hengstige hings sy bors in die liggaam van 'n perser se perd stamp.
Quintus ' Contus deur die wapenrusting van 'n Savaran geslaan en in 'n spuit helderrooi bloed in die ingewande van die man begrawe, gooi die pers sy arms op en gooi 'n stortstorting deur die lippe van sy glimmende gesigmasker voordat hy neersak en Quintus ' Contus geknak.
Die gesplete skag het nog steeds 'n doel gehad en 'n ander pers teen die kantel van sy sierlike saal toegeslaan. Quintus gooi dit neer, trek sy Mace en koop dit neerstort op die helm op die Pers, voordat hy kan herstel, en dan verloor hy die spoor en die stryd raak deurmekaar en vervaag terwyl hy koortsig veg om sy plek in die tou en sy lewe te behou. .
Het Justinianus Belisarius verblind?
Leser Bryan het gevra wat ek dink van die legende dat Belisarius deur Justinianus verblind is. Volgens die verhaal het 'n jaloerse en vreesbevange Justinianus Belisarius in hegtenis geneem ná sy laaste oorwinning en hom weens verraad laat verhoor. Die lojale generaal se oë word uitgesteek, sy boedels is gekonfiskeer, en hy is gedwing om deur die strate van Konstantinopel te dwaal om brood te bedel terwyl hy na die wisselvalligheid van geluk kyk.
Belisarius het laat in die regering van Justinianus kortliks in die guns geval, maar is in die openbaar gerehabiliteer. Die verhaal van sy verblinding het sy oorsprong in die 12de eeu by die monnik John Tzetzes, wat die politieke figure van sy eie tyd wou kritiseer. Dit was 'n goeie morele verhaal en is in die 18de eeu in gebruik geneem deur Europeërs (meestal Franse) wat 'n parallel sien tussen die tirannie van Justinianus en hul eie outokratiese samelewings. (sien die skouspelagtige skildery deur Jacques-Louis David en die toneelstuk 'Bélisaire' deur Jean-François Marmontel)
Sommige geleerdes voer steeds aan dat die legende eintlik 'n grondslag het (Justinianus was beslis daartoe in staat), maar daar is verskeie redes om dit nie te aanvaar nie. Die kruisvaarders wat Konstantinopel in 1204 afgedank het, het melding gemaak van verskeie groot standbeelde van Belisarius wat nog staan. As hy verblind en in die skande was, sou dit beslis vernietig gewees het. Op dieselfde manier was daar ook 'n groot siklus van mosaïek wat die oorwinnings van Justinianus en Belisarius beskryf het bo die poort na die keiserlike paleis. Dit is tydens die lewe van Justinianus gemaak en was nog duisend jaar later in plek. Laastens is daar die geskrifte van die hedendaagse historikus Procopius. In sy 'geheime geskiedenis' maak hy geen melding van die keiser wat sy generaal verneder het nie, ondanks die feit dat hy Justinianus duidelik gehaat het en sy naam probeer swartmaak het. Hy beskuldig Justinianus daarvan dat hy 'n duiwel is in die vorm van 'n man, dat hy verantwoordelik was vir die dood van 'n biljoen mense, en dat hy 'n kop het wat gereeld sou verdwyn- maar nie om Belisarius te benadeel nie.
Die legende bly egter voortduur- miskien omdat die les nog steeds resoneer. Soos Henry Wadsworth Longfellow dit netjies saamgevat het in sy gedig oor die groot generaal:
Is die dankbaarheid van konings. "
[…] Hierdie plasing is op Twitter genoem deur Sean M. en Anders Brownworth, Lars Brownworth. Lars Brownworth het gesê: Het Justinianus Belisarius verblind? http://larsbrownworth.com/blog/?p=125 […]
[…] beide oor die Bisantynse Ryk. Eerstens is die antwoord van Lars Brownworth op hierdie vraag en het Justinianus Belisarius verblind? Justinianus (c. 482-565) was 'n Romeinse opkomer in Konstantinopel. Belisarius was een van sy beroemde […]
Justinianus was gewoonlik genadeloos net as dit 'n doel was eerder as om genadeloos te wees. Eintlik was daar later selfs twee pogings op sy lewe, en hy vergewe die moontlike moordenaars. En al was hy genadeloos om die mag te behou tydens die Nika -opstand toe dit die eerste keer plaasgevind het, het hy eintlik beloof om die skare te red, maar hulle het nie geluister nie, en daar word gesê dat Justinianus Hypatius en Pompeius sou vergewe tydens die Nika -opstand, maar hy het nie & #8217t sedert Theodora gedink het dat hulle verdien het om te sterf sedert hulle betrokke was by die omverwerping van Justinianus, of dit nou die gepeupel was of nie. Die idee dat Justinianus wreedaardig was, kom uit die geheime geskiedenis van Procopius.
Geskiedenis se model -generaal? Besinning oor die lewe en tye van Belisarius
In 1780 voltooi die groot neoklassieke skilder Jacques-Louis David een van sy beste werke. Die olieverfskildery, met die titel "Belisarius smeek om aalmoese", beeld 'n verouderde kryger uit, verblind met 'n uitgestrekte hand, aan die voet van 'n kolossale Romeinse monument. Sy voete is kaal, sy baard onversorg en sy wapenrusting in growwe lappe, dof van glans. 'N Skraal loopriet rus op sy sy, gestut teen 'n klipblad met die naam van 'n beroemde voormalige generaal - Belisario, of Belisarius. 'N Pragtige vrou, haar gesig geëts van kommer, gooi 'n paar muntstukke in 'n helm omgedraai en fluister trooswoorde. Haar man, 'n man in die jeug en vol militêre gesag, is geskok, sy arms omhoog en sy mond oop. Hy het pas besef dat die veteraan wat getref is, sy voormalige bevelvoerder is, die legendariese Belisarius self.
Alhoewel sy naam nie so bekend is as wat dit vroeër was nie, word Belisarius al lank beskou as een van die beste taktici in die geskiedenis. Onder bevel van die Bisantynse keiser Justinianus I, het die generaal van die sesde eeu groot dele van Wes -Romeinse gebied, van Noord -Afrika tot by die Italiaanse skiereiland, teruggeneem. Die Thraciese bevelvoerder, wat gereeld in aantal was en 'n eklektiese groep krygers saamgestel uit romaioi (Oos -Romeine), foederati (Barbariese bondgenote) en ethnikoi (spesialis -etniese troepe) het, het die voetspoor van die Bisantynse ryk aansienlik uitgebrei in 'n tyd dat baie gedink het dat Rome voorvaderlike lande het onherroeplik verlore gegaan. Die feit dat baie van hierdie verowerings, soos ons sal sien, slegs vlugtig geblyk het, het sy mite in elk geval net aan die brand gesteek, wat die soldaat tot 'n kreupele ikoon verander het- Wes-Europa se laaste grootse Romeinse beskermer voor die koms van die ... Dark Age genoem.
Vir Liddell Hart was Belisarius ook die volmaakte praktisyn van die sogenaamde "indirekte benadering" en die "meester van die kuns om sy swakheid in krag te omskep en die teenstander se krag in 'n swakheid." T.E. Lawrence, 'n ywerige leser van die antieke militêre klassieke, beskou 'die Thraciese genie' as een van 'drie werklik eersteklas Romeinse generaals in die geskiedenis' (die ander twee is Scipio Africanus en Julius Caesar) en moedig sy vriend, Robert Graves, aan , om die roman te skryf Graaf Belisarius. Hierdie stuk histories ingeligte fiksie herhaal Belisarius se militêre veldtogte en word baie bewonder deur Winston Churchill, wat na bewering gereeld tydens die moeilike beginjare van die Tweede Wêreldoorlog daarheen gewend het.
Wie was die man agter die mite? En waarom resoneer die verhale oor Belisarius se lewe en militêre bedrywighede steeds en verbeeld die verbeelding van groot manne van David tot Churchill en Lawrence van Arabië? Watter insigte kan verkry word, nie net uit sy veldtogte nie, maar ook uit die strategiese literatuur van die Oos -Romeinse Ryk?
Vainest of All Things is die dankbaarheid van konings
Voordat u probeer om hierdie vrae te beantwoord, is dit die moeite werd om een ​​van die mees boeiende aspekte van die generaal se mythos te ondersoek. Inderdaad, deur die eeue het Belisarius se lewe - of die verskillende interpretasies daarvan - 'n unieke vorm van simboliek aangeneem. Deur die geskrifte van historici, digters en romanskrywers het hy geleidelik verander in die edele kryger-burger by uitstek, die onbaatsugtige staatsamptenaar wat oorloë oor kontinente gevoer het, en deur berg, bos en versengende woestyn-alles in diens van 'n megalomaan keiser wat deur sy eie onsekerheid opgeval het, hom valslik van verraad beskuldig het en hom verblind het. Maak nie saak dat moderne historici die legende van sy verblinding as apokrief beskou nie, en dat dit hoogs onwaarskynlik is dat selfs 'n onteerde generaal hom ooit op die strate van Konstantinopel laat neerslaan het om kos en munt te smeek. Vir baie mense bly die legende van die toegewyde soldaat wat deur sy wispelturige politieke meesters verraai word, steeds 'n kragtige. In 'n breër sin spreek dit tot 'n tydlose hunkering na 'n deugsame militêre figuur, een wat - gelei deur 'n sterk gevoel van die openbare belang - bo en behalwe die onwrikbare skrum van elite -politiek kan styg. U hoef net te dink aan die reaksie wat baie Amerikaners verlede maand gehad het, terwyl ons kyk na beeldmateriaal van sekretaris Jim Mattis, 'n voormalige generaal, wat Amerikaanse troepe aanspoor om afsydig te bly van hul land se toenemend gewaagde politieke debatte om op 'n hoër doel te fokus.
Belisarius word dus dikwels voorgehou as 'n eensame, gruwelike en eerbare dienspligtiges wat die geselskap van sy barbaarse ruiters verkies bo die hofdienaars van die keiserlike paleis, en die eksigensie van 'n veldtent teen die gemarmerde villa's van Konstantinopel. Daar word herhaaldelik kontraste getrek tussen sy morele waarheid en die siedende korrupsie van Bisantium. Hierdie kontraste word nog duideliker gemaak deur 'n lang en ongelukkige Westerse tradisie om Byzantium in 'n negatiewe lig uit te beeld, en as 'n kuil van ongelykheid, kruipend met skelm eunuchs, feckless burokrate en seksueel heersende heersers.
Selfs Edward Gibbon, wie se opinies oor die Bisantynse Ryk en sy burgers andersins deur 'n orientalistiese vorm van minagting gekleur is, beskryf die Thraciër in die volgende terme:
Sy verhewe gestalte en sy majestueuse voorkoms het aan hul verwagtinge van 'n held voldoen (...) Die toeskouer en historikus van sy bedrywighede het opgemerk dat hy te midde van die gevare van oorlog gewaag het sonder verwoesting, verstandig sonder vrees, stadig of vinnig volgens die noodsituasies van die oomblik dat hy in diepe nood deur ware of skynbare hoop besiel is, maar dat hy beskeie en nederig was in die voorspoedigste fortuin.
Aan die einde van die 18de eeu het die Franse skrywer Jean-Francois Marmontel geskryf Belisaire, 'n roman wat 'n geromantiseerde weergawe van die lewe van die generaal voorgehou het, wat die verhaal van sy val uit genade en in nood ook weer gewild gemaak het, ondanks sy dekades van roemryke diens aan die ryk. Die roman word beskou as 'n nie-so-subtiele morele gelykenis oor die dubbelsinnigheid en ondankbaarheid van monarge. Dit is onmiddellik verbied deur 'n deurwinterde Lodewyk XV - 'n teenproduktiewe en kortsigtige stap, aangesien dit sy skrywer net nog meer bekend gemaak het. 'N Halwe eeu later het die Engelse historikus Lord Mahon 'n biografie van Belisarius neergeskryf wat die reekskrywer uitgebeeld het as die toonaangewende figuur van Bisantium, en as 'n glansende baken van moraliteit in 'n andersins troebel moeras van politieke korrupsie en ondoeltreffendheid:
Aan die begin van die sesde eeu van die Christelike era was die koninkryk van Konstantinopel teëgestaan ​​met vyande en het dit tot verval gegaan ... Gereelde opstande het die hulpbronne van die staat vermors en die regering alle energie en ondernemings ontneem terwyl die leërs onstuimig en swak was. , het die beperkings van militêre dissipline weggegooi. Dit is die doel van hierdie vertelling om aan te toon hoe die genie van een man hierdie gevare afgeweer het, en hierdie gebreke reggestel het hoe die wankelende ryk gehandhaaf is hoe die opvolgers van Augustus vir 'n tyd lank hul vorige opkoms kon hervat en om die belangrikste besittings uit die hande van die barbare te neem.
Die panegiriek van Lord Mahon pas in 'n lang tradisie, terug na Plutarchus, om biografieë as nuttige manier van morele onderrig te beskou. Die didaktiese biografie het tydens die Victoriaanse era 'n besonder gewilde genre geword, toe biograwe gefokus was op die geestelike opbou van hul medeburgers. Klassieke figure van heldhaftige deugde, soos Belisarius, is gretig in hierdie literêre tradisie ingereken. Intussen, oorkant die Atlantiese Oseaan, het die groot romantiese digter Henry Ladsworth Longfellow ook hulde gebring aan die Byzantynse bevelvoerder se ikoniese status as 'n tragiese held in een van sy mees spookagtige gedigte:
Ag! ydelste van alle dinge
Is die dankbaarheid van konings
Die lofsange van die skare
Is maar die gekletter van voete
Om middernag in die straat,
Hol en rusteloos en hard.
Maar die bitterste skande
Is om vir ewig die gesig te sien
Van die monnik van Efese!
Die onoorwinlike wil
Ook dit kan nog steeds verdra
Ek is Belisarius!
Die man agter die mite
Wie was die man agter die mite en watter lesse kan hy uit sy lewe en militêre optrede put? Toe Robert Graves die eerste keer verskyn Graaf Belisarius, was daar een kritiek wat deur beoordelaars gelê word, wat hy veral as 'n afkeer beskou het. Die mening van die held van sy roman was te perfek en 'styf edel' - byna vervelig. Gesteurd deur hul kritiek, lewer Graves 'n vurige antwoord in 'n brief aan Die Sunday Times, waarin hy geskryf het dat dit '' 'n skokkende opmerking oor die twintigste-eeuse literêre smaak is dat wanneer ... 'n baie goeie man getoon word ... moet gesê word dat hy nie werklik tot lewe kom nie. '
Die waarheid is dat dit nie moontlik is nie - en dit is ook nie raadsaam nie - om grootse morele oordele te lewer oor historiese figure wie se privaat en innerlike lewens in die duistere bedek bly. Dit gesê, daar is min twyfel dat Belisarius 'n uiters begaafde generaal was. Hy het moontlik nie al sy gevegte gewen nie - gedurende sy vroeë loopbaan langs die Persiese front het hy gereeld onsuksesvol geblyk - maar sy verowerings in Noord -Afrika en Italië was niks minder as merkwaardig nie. Hierdie oorwinnings lyk selfs indrukwekkender as die verskillende magsverhoudinge in elke onderskeie veldtog ondersoek word. Die Thraciër werk inderdaad gereeld met 'n ernstige numeriese nadeel, duisende kilometer van die huis af, en met baie gespanne finansiële en logistieke hulpbronne. Keer op keer het hy daarin geslaag om hierdie tekortkominge deur bedrog te versag (om groot getalle kampvure aan te steek, geraas te veroorsaak of om sy troepe te versprei om sy teenstander te laat dink dat hy aan die hoof van 'n veel groter mag staan), dapper optrede ( afleidings teenbesteding of vlieguitval tydens beleg), of deur sekere belangrike taktiese voordele bo sy vyande te benut. In Noord-Afrika het hy byvoorbeeld uitstekend gebruik gemaak van sy hoogs beweeglike Romeinse en Hunniese perdeboogskutters teen die swaarder gepantserde (en stadig bewegende) Vandal-gemonteerde lansers.
Toe hy gekonfronteer word met 'n besonder twyfelagtige vyand, het hy 'n kundige beoordelaar geword van wanneer om te veg, hoe om te veg en wanneer hy moet wegstap en sy tyd moet afwyk. Dit is opgemerk deur 'n anonieme tydgenoot in 'n wyd geleesde militêre verhandeling, en wie se gerugte oor asimmetriese oorlogvoering nog steeds die moeite werd is:
As die toestande aan beide kante gelyk is en die oorwinning in elk geval kan gebeur, moet ons nie die stryd aangaan voordat die vyand in sekere opsigte minderwaardig aan ons geword het nie. Dit kan teweeggebring word as ons op hulle val as hulle moeg kan raak nadat hulle eers 'n lang opmars of een deur 'n rotsagtige en heuwelagtige land voltooi het. Ons kan ook op hulle val wanneer hulle in wanorde is, byvoorbeeld om hul tente op te sit of hulle af te haal. Die beste tyd is wanneer die vyand hul eenhede verbreek het weens 'n gebrek aan voorraad of om 'n ander rede. Dan kan ons die afdelings een vir een aanval. Dit is wat Belisarius vroeër gedoen het. As die vyandelike mag so groot was dat hy dit nie kon hanteer nie, sou hy die proviand in die gebied vernietig voordat dit verskyn. Die behoefte aan voorrade sou die vyand dwing om hul eenhede van mekaar te skei en in verskillende groepe saam te marsjeer en dan sou hy elke eenheid self verslaan. Deur hierdie metodes is groot leërs dikwels deur baie kleiner verslaan, om nie te praat van ewe of amper net so sterk magte nie.
Hy het ook 'n sekere aanvoeling getoon vir wat ons nou spesiale operasies sou noem, en 'n klein aantal elite -soldate suksesvol binnegedring deur 'n ongebruikte akwaduk om 'n beleg van Napels te verbreek. Miskien die belangrikste is dat talle kontemporêre verhale sy morele waarheid en menslikheid beklemtoon - nie net teenoor die oorwonne nie, maar ook teenoor die burgerlike bevolkings van geskille.Zacharias van Mitylene, 'n hedendaagse biskop en historikus, sê dus dat "Belisarius nie gierig was na omkoopgeld nie, en 'n vriend van die kleinboere was, en die leër nie toegelaat het om hulle te molesteer nie." Procopius van Caeserea, die privaat sekretaris van Belisarius en ons belangrikste bron van inligting oor sy veldtogte, beskryf 'n voorval in Noord -Afrika, toe sy bevelvoerder troepe swaar gestraf het toe hulle vrugte van plaaslike boorde gesteel het. Dit is duidelik dat die Bisantynse bevelvoerder aandag gegee het aan die behoefte om 'harte en gedagtes' te wen tydens sy uitgebreide operasies in die buiteland. Sommiges het voorgestel dat hierdie reputasie van eerlikheid en matigheid 'n rol gespeel het in die verowering van verskeie Italiaanse dorpe tydens sy eerste veldtog teen die Ostrogote. Hierdie burgerlike bevolkings, is teoreties, was meer bereid om hulle oor te gee aan 'n mens wat hulle geken het as menslik, veral in 'n tyd toe uitgerekte beleërings dikwels tot uiterste brutaliteit teen stadsburgers gelei het.
U moet egter nie vergeet dat Belisarius ook 'n betaalde swaard was wat lojaal was aan sy beskermheer en keiser, 'n mede -geromaniseerde Thraciër. As sodanig was hy nie onwillig om aan ekstreme brutaliteit deel te neem nie. In 532, tydens die onluste in Nika, toe onrus in die stad in Konstantinopel in die heerskappy van Justinianus bedreig het, het Belisarius 'n leidende rol gespeel om die meningsverskil te beëindig. Hy het sy troepe by die uitgange van die hoofhippodroom geplaas, waar die meeste gewelddadige betogers bymekaargekom het, en het die keiser se vyande metodies doodgemaak en volgens 'n verslag uit die 7de eeu 'baie oproeriges tot in die aand afgesny'. Daar word berig dat terwyl die son oor die Bosporus sak, soveel as 30 000 mans en vroue dood op die deurweekte sand van die hippodroom gelê het.
Ondanks sy hardnekkige lojaliteit, is Belisarius dikwels agterdogtig gehou. Sy suksesse op die slagveld het wrok en angs by die keiserlike hof gewek, sowel as onder sy meer polities ambisieuse militêre subalternes, wat soms nie geskroom het om valse gerugte of intrige teen hom te versprei nie.
Maar al te dikwels is sy verhouding met Justinianus ernstig vereenvoudig. Laasgenoemde was nie 'n Nero of Caligula nie en het met sy generaal 'n opregte, indien soms gespanne, band gedeel. Soos vroeër genoem, was albei geromaniseerde Thraciërs in 'n Ryk waarvan die elite meestal Grieks, eerder as Latyn, as hul eerste taal aangeneem het. Albei was ook relatief beskeie in die provinsie en het gekies om met sterk vroue te trou met 'n skandering van hul name. Justinianus het 'n mate van rusteloosheid en 'n gevoel van bestemming met Belisarius gedeel, tesame met 'n brandende begeerte vir die herstel van die Romeinse beskawingsgrootte - al was dit in 'n sterk gekerstende vorm. Benewens die oprigting van sommige van die mooiste monumente van Bisantium, soos die Hagia Sophia, was sy belangrikste prestasie die opstel van Justinianus se wetskode, 'n monumentale wetenskaplike onderneming. Aan hierdie skerpsinnige en wettig gesinde keiser skryf 'n mens die nogal wonderlike gesegde toe dat 'keiserlike majesteit nie net met wapens versier moet word nie, maar ook met wette'. Terwyl Belisarius daarvan beskuldig word dat hy betrokke was by 'n komplot teen die keiser en kortliks in skande verval het, blyk dit dat sy naam uiteindelik skoongemaak is en dat sy eer volledig herstel is. Die dramatiese, maar fantasievolle verhaal van sy verblinding is na berig word eers 'n volle ses eeue na sy dood opgemaak deur 'n berugte onbetroubare Bisantynse digter.
Bisantium se strategiese skatkis
As 'n mens egter bereid is om verder te kyk as die tragiese mite en soms eiesinnige kontemporêre verhale (Procopius het 'n parallelle verslag van Justinianus se heerskappy geskryf, die Geheime geskiedenis, wat - hoewel dit baie vermaaklik is - grens aan die pornografies absurde), is daar nog baie uit die studie van Belisarius se veldtogte en byna chirurgiese toepassing van militêre geweld.
Sommige van die belangrikste lesse kan ongetwyfeld afgelei word van wat gebeur het in die onmiddellike nasleep van sy verowerings. Alhoewel die hiperaktiewe kampvegter die grootte van die ryk meer as verdubbel het, was baie van hierdie verkrygings van korte duur. Na Belisarius se eerste vertrek om op die Persiese front te veg, het Justinianus die Bisantynse heerskappy in Italië toevertrou aan 'n "mini-junta" van vyf ondergeskikte generaals, wat nie die gevoel van gematigdheid van Belisarius gedeel het nie, en dit min gedoen het om die plaaslike bevolking lief te hê. Die Italianers het reeds 'n sekere kulturele verwydering van hul meestal Griekssprekende 'bevryders' gevoel en begin jammer kry vir Justinianus se tollenaars. Soos 'n wrede winter na 'n oorvloedige oes, het die Bisantynse heerskappy op die skiereiland aan die wingerdstok begin verdor. Dekades van onstuimigheid en onrus het gevolg, totdat die Lombarde in 565, slegs drie jaar na Belisarius se dood, daarin geslaag het om die grootste deel van die Oos -Romeinse gebied in Italië te verwyder. Ander gebiede wat tydens die regering van Justinianus by die ryk gevoeg is, dreig ook om te ontbind. In Spanje knaag die opkomende Visigote stadig aan die Bisantynse gebied en het teen 616 die meeste spore van Konstantinopel se militêre teenwoordigheid weggevee. In Noord -Afrika was die situasie egter ietwat minder erg, en die Bisantynse ryk het daarin geslaag om nog 'n ander eeu en 'n half aan sy besittings vas te hou.
'N Volledige nadoodse ondersoek van die koste en gevolge van Belisarius se veldtogte is hier nie haalbaar nie. Die vraag wat die meeste historici hulself sedertdien gevra het, is die duidelikste: was dit alles die moeite werd? Was Belisarius se onvermoeide pogings bloot 'n oefening in nutteloosheid? Het Justinianus se strewe na beskawingseenheid en Mediterreense oorheersing sin gehad of was dit 'n koorsdroom - een wat te veel jong mans op buitelandse oewers die lewe gekos het en te veel kosbare fondse van die staatskas weggevee het? Het Belisarius se perdeboogskutters, spiesmanne en beroemde lansers bloot 'n transkontinentale spel van 'n mol gespeel teen selfaanvullende hordes kwaai barbare?
Dit lyk vir my vanselfsprekend (ten minste vir my) dat dit een van die interstitiële tydperke in die geskiedenis is wat studente van groot strategie die moeite werd sou vind om nader ondersoek te word. In 'n tyd waarin die Verenigde State bots oor die aard van hul rol in die wêreld, die omvang van sy strategiese omtrek en die baan van sekere van hul buitelandse verbintenisse, sou meer forensiese ontledings van hoe vorige groot moondhede oor soortgelyke kwessies gedebatteer het, geen twyfel is nuttig.
Meer algemeen, die gebied van die Bisantynse militêre geskiedenis - wat tans 'n ware goue era beleef - bly verbasend onontgin deur hedendaagse strategiese studente. Dit is des te meer teleurstellend, gegewe die buitengewoon ryk bewaarplek van militêre verhandelinge en tekste wat die Bisantyne ons nagelaat het, uit die Strategikon van keiser Maurice, wat na bewering slegs 'n generasie na Belisarius en Justinianus se dood geskryf is, na die handleidings oor Skermutseling en Veldtogorganisasie en Taktiek laat in die tiende eeu saamgestel. Edward Luttwak se boek uit 2009, Die groot strategie van die Bisantynse Ryk, is tereg deur vooraanstaande Bisantiniste gekritiseer vir sy groot bewerings en historiese onjuisthede. Die sogenaamde "Machiavelli of Maryland" verdien egter 'n mate van krediet vir sy pogings om Byzantium se lang geskiedenis van strategiese denke aan 'n groter publiek bekend te stel.
Die Oos -Romeinse Ryk, wat meer as 'n millennium lank omring is deur 'n kaleidoskopiese stel plaaslike mededingers, was buitengewoon vaardig om sy militêre instrument aan te pas by verskillende teëstanders en geografiese teaters. Alhoewel militêre verhandelinge wat oorleef het, verskil in ooreenstemming met hul fokusgebiede, die beroepe van hul skrywers en hul tydperke van herkoms, het hulle ook opvallende tematiese ooreenkomste. In elke dokument word baie aandag geskenk oor verkenning, intelligensie -insameling en om op 'n subtiele, diskriminerende wyse met 'n verskeidenheid vreemde vyande om te gaan. Die tiende eeu De Administrando Imperiobegin byvoorbeeld met 'n kommentaar van die keiser Konstantyn VII oor hoe dit nodig is dat heersers 'n deeglike ondersoek moet doen, of wat ons vandag 'n 'netto beoordeling' van die streekkompetisies van die Oos -Romeinse staat kan noem om beter te begryp "Die verskil tussen elkeen van hierdie nasies en hoe om met hulle te behandel en hulle te versoen, óf om oorlog te voer teen hulle."
Daar is 'n verfrissende omsigtigheid aan die Bisantynse militêre denke, met die fokus daarop om die hulpbronne te gebruik en verminkende krag-op-krag konfrontasies te vermy. Bisantynse strateë toon 'n goeie begrip van die sielkunde van die stryd, met tekste soos die Strategikon waarskuwing teen die skepping van vyande wat, gedryf deur desperaatheid, niks meer te verloor het nie,
As die vyand omring is, is dit goed om 'n leemte in ons lyne te laat sodat hulle kan vlug, as hulle oordeel dat vlug beter is as om te bly en hul kanse in die geveg te waag.
Bisantynse skrywers se bespreking oor hoe om buitelandse betrekkinge te bestuur, is ewe gesofistikeerd. Beskou byvoorbeeld hierdie gedeelte uit die Anonieme behandeling van strategie (uit die Justiniaanse era) oor hoe om met buitelandse gesante om te gaan, en oor die belangrikheid daarvan om u diplomasie aan te pas by die mag van u gespreksgenoot:
Gesante word deur ons en na ons gestuur. Diegene wat na ons gestuur word, moet eerlik en mildelik ontvang word, want almal het gesante in ag. Hulle dienaars moet egter onder toesig gehou word om te verhoed dat hulle inligting kry deur vrae aan ons mense te stel. As die gesante uit 'n baie ver land kom, en ander tussen hulle en ons woon, dan kan ons hulle wys wat ons wil in ons land. Ons kan op dieselfde manier optree, selfs al is hul land langs ons land, maar dit is baie swakker. Maar as hulle ons baie beter is, hetsy in die grootte van hul leër of sy moed, dan moet ons nie hul aandag vestig op ons rykdom of die skoonheid van ons vroue nie, maar op die aantal mans, die poets van ons, wys wapens en die hoogte van ons mure.
Spioenasie en disinformasie is hoofmotiewe van Bisantynse militêre verhandelinge. Dit is eintlik moeilik om aan ander ou tekste te dink waar sulke kenmerke van geopolitieke mededinging net so prominent voorkom. (Een uitsondering kan die Arthashastra, die monumentale Indiese teks oor strategie en staatskaping wat in die beginjare van die Mauryan -ryk geskryf is. ) Skermutseling, wat leiding gee oor hoe om vyandige Moslem -magte te "skadu" en toe te skryf in die ruwe Taurusberge, is 'n gesofistikeerde, voormoderne bespreking oor spesiale oorlogvoering en operasies. Moderne operateurs vir spesiale bedrywighede sal inderdaad 'n paar van die temas vind wat in hierdie bundel en in hierdie artikel ondersoek word Veldtogorganisasie en taktiek skokkend bekend. Die Byzantyne se afbakening van die verskillende rolle van hul geheime operateurs word byvoorbeeld uitgevoer met 'n byna uitstekende korrelasie, met duidelike en gedetailleerde onderskeid tussen die verkenners wat opgelei is vir strategiese verkenning, trapezitai of huzare wat direkte aksie -missies agter vyandelike linies uitvoer, en spioene (dikwels handelaars) wat 'n bestendige stroom inligting na Konstantinopel teruggee.
'N Breër lees van geskiedenis in sekuriteitstudies
Sommige groot krygers is meer as die som van hul militêre optrede. Gedurende die duisendjarige geskiedenis van Bisantium het die legende van Belisarius daarin geslaag om die verbeelding van generasies storievertellers vas te vang, terwyl honderde van sy opvolgers grootliks vergete was en teruggesak het in die newels van tyd. Deur die eeue heen het die Thraciese bevelvoerder verskillende dinge vir verskillende mense beliggaam. Belisiarius is 'n simbool van militêre deug vir sommige, 'n argument ten gunste van verligte pretorianisme vir ander, en word ook uitgebeeld as die meester van die 'indirekte benadering' - 'n spesiale operasionele bevelvoerder in kettingpos - met 'n preternatuurlike aanleg vir ligte voetspoor, oorsee bedrywighede.
'N Bespreking van sy lewe bied in die eerste plek 'n kosbare venster op 'n strategiese tradisie wat al te lank oor die hoof gesien word. Soos die Middeleeuse Dan Jones onlangs opgemerk het tydens die bespreking van die rol van 'valse nuus' in die val van die Tempeliers, moet ons minder tyd spandeer aan die bespreking of die geskiedenis 'relevant' is, en meer tyd om te fokus op of dit 'resonant' is. Die afgelope paar jaar getuig van 'n toename in belangstelling in die strategiese kanon van die Wes -Romeinse en Hellenistiese wêrelde. Die onlangse debatte rondom die interpretasie van Thucydides bied 'n stimulerende voorbeeld van hierdie intellektuele heerskappy. U kan egter net hoop dat hierdie nuuskierige nuuskierigheid ook buite ons mees onmiddellike kulturele kus sal begin strek en ooswaarts oor die Egeïsche See sal dryf, in die rigting van die beskawing - so vreemd en tog so bekend - dit is Bisantium. Mits 'n mens bereid is om te kyk, is daar baie wat relevant is - en miskien selfs resonant - is vir vandag se strategiese denkers.
Iskander Rehman is 'n senior genoot by die Pell -sentrum vir internasionale betrekkinge en openbare beleid aan die Salve Regina Universiteit. Voordat hy by die Pell -sentrum aangesluit het, was hy 'n postdoktorale genoot by die Brookings Institution. Hy kan gevolg word op Twitter @IskanderRehman
Die stryd wat sy reputasie gemaak het
Die Perse het eers die Bisantynse linkervleuel hard getref en dit teruggedwing, maar die Huns het tot die redding gery en die Heruls het agter hul heuwel gekom en die Persiese aanvallers van agter aangeval. Toe gooi Peroz sy elite -onsterflikes teen die Bisantynse regtervleuel in, maar Belisarius het 'n paar van sy eie wagte beweeg om dit te versterk, en weereens het die Huns gered. Die Perse is in wanorde teruggedwing, en hulle terugtog het 'n roete geword. Hulle slagoffers was swaar. Die Slag van Dara was die eerste oorwinning oor die Perse aan die oostelike grens in meer as 'n eeu. In die minderheid het Belisarius die oorwinning behaal, wat sy reputasie gemaak het.
Die volgende jaar het hy dit amper verloor. Die Perse, vergesel van hul Arabiese bondgenote uit die Lakmid -stam, het oor Sirië na Antiochië getrek. Belisarius het hulle teëgestaan ​​en agtervolg tot by die Eufraatrivier. Belisarius, altyd versigtig, sou hulle die rivier laat oorsteek en huis toe keer, maar sy troepe het hom met lafhartigheid getart en teen sy beter oordeel het Belisarius 'n geveg uitgenooi. Hy trek sy strydlyn reghoekig met die rivier. Getroue Procopius, wat 'n verslag geskryf het oor wat gebeur het wat Belisarius verontagsaam het, vertel dat wat die Bisantyne verslaan het, die ineenstorting van hul regtervleuel was toe hul eie Arabiese bondgenote-onder leiding van die sjeik van die Ghassanid-stam al-Harith-omgedraai en gevlug het. Belisarius het self afgeklim en met sy troepe skouer aan skouer baklei en sodoende die roete gestrem. Maar dit lyk asof die amptelike verslag 'n baie minder vleiende verhaal vertel het, en Belisarius is na Konstantinopel teruggeroep.
Beste Talisbome van Belisarius
Die volgende ding waaroor ons gaan praat, is die beste talent om vir Belisarius te kies. Voordat ons oor elke talentopbou praat, wil ek daarop wys dat Belisarius 'n bevelvoerder is wat die beste sal baat as hy slegs met suiwer kavalerie spesialiseer. Aangesien hy met kavallerie en mobiliteitsfokus kom, is dit sinvol om kavallerie slegs vir Belisarius te gebruik. U kan egter 'n begroting beleër met kavallerie om die hulpbronne van plekke en vyandelike spelers na u stad te sleep. Hieronder is 'n lys van die beste talentontwerpe van Belisarius:
Vredesbewaring Talent Build
Hierdie talentopbou is een van die beste keuses vir Belisarius. Dit gee die epiese bevelvoerder beter skade aan barbare en neutrale eenhede Onweerstaanbaar wat 'n bykomende skadebonus bied. Elke speler wat op soek is na 'n vinnige barbaar vir ervaring en hulpbronne, sal hierdie talent wil geniet.
Boonop kry u 15 pakke hulpbronne vir elke verslane barbaar. Dit is 'n goeie voordeel wat boonop geplunder word uit u oorwinnende gevegte en dien as aanvullende hulpbronne om die koste te vergoed om u troepe terug te kry in die stryd. Woedensnelheid word ook verbeter en die meerderheid punte word belê in die verbetering van die algehele skade onder leiding van Belisarius '.
As u verkies om Belisarius te speel in PvP -gevegte soos Arenas of Expedition, dan is dit die beste talent vir 'n PvP Belisarius. Eintlik gaan die meerderheid van die punte oor die verbetering van die gesondheid, aanval, verdediging en marsspoed van die kavalerie. Dit help Belisarius om 'n sterk vegmag te lewer wat maklik vyandelike magte kan vernietig.
Die optogspoed word ook verbeter, wat dien as 'n teengewig teen moontlike afwykings van die vyandelike beweging, in sommige gevalle om groter skade aan vertraagde vyande te berokken. Belisarius stop hierdie met hierdie talentopbou, wat hom veral belangrik maak in PvP -gevegte en in ekspedisie, afhangende van die tipe bevelvoerders waarmee u veg.
As u ooit ekstra ondersteuning nodig het, fokus die Blitzkrieg -talentbou op mobiliteit. Dit beteken dat Belisarius, benewens sy passiewe vaardighede, ook 'n massiewe optog in die spoed kry. Hierdie talentbou alleen gee ongeveer +40% marssnelheidsbonus met moontlikhede om dit met nog een te verhoog
Dit bring die totale marsspoedbonus op 60% te staan ​​en sy passiewe vaardigheid sal dit nog verder neem. Blitzkrieg Belisarius is wonderlik om vooruit te jaag om ondersteuning te bied of om kritieke strukture soos alliansievlae en alliansiefestings te bereik.
Belisarius en sy verowering in Noord -Afrika en Italië
Justinianus het geweet dat hy die man vir die pos in Belisarius gehad het. Die generaal was jonk, begaaf in taktiek en strategie, en 'n natuurlike leier van mans. Die eerste gebied wat gekies is vir herowering, was die Vandaalse koninkryk van Noord -Afrika. Op Midsummer Day in 533 vertrek Belisarius na Kartago. Die mag bestaan ​​uit ongeveer 10 000 infanteriste en 'n kavalleriemag van 5 000 man. Die het gereis in 500 vervoerskepe, vergesel van twee en negentig Bisantynse oorlogskepe. Die stryd om Noord -Afrika was vinnig verby en op 15 September het Belisarius met sy vrou Antonia aan sy sy na Carthago gegaan.
Teen Maart het al die oorblywende Vandale leërs oorgegee en in die somer herroep Justinianus Belisarius na Konstantinopel. Justinianus was mal oor 'n skouspel en Belisarius marsjeer in 'n optog na die Hippodrome. Met Belisarius aan die hoof van sy soldate, het die Vandaalkoning, Gelimer en sy gesin gevolg. Later het Justinianus Gelimer 'n gehoor toegestaan ​​en na hul gesprek het Justinian Gelimer 'n landgoed in Galatië toegeken.
Die volgende taak vir Belisarius was die verowering van Italië. Jare lank het die Ostrogoths oor Rome geheers en Justinianus wou die stad in die hande van die Ryk hê. Belisarius vaar na Sicilië, verower die eiland sonder veel moeite en beleër daarna Napels. Die beleg het drie weke geduur en nadat die burgers verslaan is, het die weermag 'n stormloop van moord, verkragting en plundering ondergaan. Belisarius wag toe 'n paar maande en reël 'n uitnodiging van die pous om Rome te beset.
Kaart wat die Bisantynse Ryk toon met 'n rooi kleur in die tydperk toe Justinianus keiser geword het en oranje kleur dui op die uitbreiding van die Bisantynse Ryk na die verowering van Belisarius. Bron van die kaart: Wikimedia onder lisensie CC BY-SA 2.5
Belisarius het op 9 Desember in die jaar 536 na Rome opgeruk. Terwyl die Bisantynse leër ingetrek het, het die Gotiese garnisoen vreedsaam vertrek. Die volgende twee jaar was daar 'n gee en neem tussen die Bisantyne en die Gote. Justinianus word jaloers op Belisarius en stuur die eunug, Narses, met versterkings en bevele om Belisarius dop te hou. Narses het egter nie lank gehou nie, en nadat die stad Milaan by die Gote geval het, het Belisarius Narses na Konstantinopel laat terugroep. Gou verower Belisarius die Gotiese hoofstad Ravenna.
Die generaal het sy lojaliteit aan Justinianus getoon deur 'n aanbod te weier wat die Gote gemaak het. Die Gote het aangebied om 'n vredesverdrag met Belisarius te onderteken en Belisarius as keiser te erken, as hy Ravenna nie sou ontslaan en hulle gebied noord van die Po -rivier laat behou nie. Belisarius het geweier en het deur bedrog toegang tot die stad verkry. Belisarius keer terug na Konstantinopel belaai met die skat van die Gote.
Justinianus en Theodora Verneder Belisarius
Justinianus se jaloesie het toegeneem na elke oorwinning van sy talentvolle jong generaal. Dit is immers hoeveel van die Bisantynse en Romeinse keisers in die verlede die troon verower het deur hul militêre oorwinnings te gebruik om die publiek te lok. Belisarius het Konstantinopel nie binnegegaan met 'n triomfantelike optog nie, maar in plaas daarvan bevind hy hom vrygestel van bevel en word sy skat gekonfiskeer onder bevel van die keiserin, Theodora. Toe val die Perse die Siriese stad Antiochië aan en die Persiese koning vernietig die stad en maak slawe van wat van die bevolking oorgebly het. Justinianus het Belisarius na die ooste gestuur om die Perse te beveg. Belisarius besluit om die Perse in hul vaderland aan te val en marsjeer na hul hoofstad. Daarna het die onverwagte gebeur. Die builepes het Konstantinopel getref en die keiser self het siek geword. Belisarius keer terug na Konstantinopel en verval weer in onguns by Theodora. Theodora het Belisarius in die tronk laat gooi en beslag gelê op sy eiendom. Sowat 'n kwart van die bevolking van die Middellandse See -gebied het gesterf en die ryk was erg verlam. Die ryk in die weste het vinnig ontbind en slegs die gedenkplaat het die Perse weggehou. Weer het die keiser Belisarius versoek om Italië te red. Ongelukkig het slegs 4 000 duisend troepe Belisarius vergesel.
Belisarius het 'n dooiepunt bereik met die Gote, maar hy het geweet dat sy leër sonder versterking geen kans op sukses het nie. Belisarius het so wanhopig geword dat hy sy vrou Antonia na Konstantinopel gestuur het in die hoop dat haar vriendskap met Theodora hulp kon bring. Helaas, toe Antonia in Konstantinopel aankom, vind sy die stad in rou Theodora is dood.
Justinianus herroep Belisarius na Konstantinopel. Belisarius het 'n groot paleis ontvang en die keiser het selfs 'n bronsbeeld van die generaal opgerig. Belisarius was nederig en ongemaklik met al die lof wat hy gou op die agtergrond uittrek.
Die laaste stryd om generaal Belisarius
Die gedenkplaat en konstante oorlogvoering het die grootte van die Bisantynse leër verminder, van 'n hoogtepunt van 500 000 man tot slegs 150 000. Binnekort het die barbare voordeel getrek uit die verswakte grense en 'n mag van Huns het binne 30 km van Konstantinopel ingeval en gevorder. Na tien jaar se aftrede keer Belisarius terug na aktiewe diens. Die generaal het 'n leërmag van wagte, veterane en vrywilligers bymekaar geskraap en die Huns aangeval en hulle tot by die grens teruggestuur. Justinianus se jaloesie keer terug en hy onthef Belisarius van bevel. Belisarius was nooit weer bevelvoerder oor 'n leër nie. Ooit die lojale dienskneg wat hy in stilte gely het, alhoewel hy nooit die troon wou hê nie, sou dit syne gewees het om te neem. Belisarius, ongetwyfeld die grootste generaal wat die Bisantynse Ryk ooit opgelewer het, sterf in sy slaap, agt maande voordat ook Justinianus oorlede is.
Belisarius - Geskiedenis
& quotVigilius. bestyg die pouslike stoel (538 n.C.) onder die militêre beskerming van Belisarius. & quot History of the Christian Church, Vol. 3, bl. 327
Historiese verslae toon aan dat die pousdom in 538 nC begin het op bevel van keiser Justinianus, en onder die militêre beskerming van Belisarius. En die Bybel sê dat die dier PRESIES 1260 jaar sal regeer voordat hy 'n dodelike wond kry. Nou is dit net 'n kwessie van eenvoudige wiskunde. Dit is ook 'n wonderlike metode om die Here te verheerlik. As die profesie korrek is, moet die Dier 1260 jaar na 538 nC 'n dodelike wond kry. As u 1260 jaar by die beginjaar tel vir die Rooms -Katolieke kerk, 538 nC, kom u in die jaar 1798 nC. Volgens die Bybel word ons dus meegedeel dat die eerste bewind van die Dier tot in 1798 sal duur. So, het dit in 1798 geëindig, en hoe? Verstaan ​​eerstens, volgens die profesie leer ons dat, & quotHy wat in ballingskap lei, sal in ballingskap gaan: hy wat met die swaard doodmaak, moet met die swaard gedood word. & quot Openbaring 13:10.
Die profesie vertel ons dat die dier aan die einde van sy bewind van presies 1260 jaar met die swaard (swaard = militêr) vernietig sou word. Het dit in 1798 met pouslike Rome gebeur. Ja, dit het gebeur! Op 10 Februarie stuur Napoleon Bonaparte in daardie presiese jaar 1798 n.C. sy generaal Louis Alexandre Berthier met sy leër na Rome, Italië. Dit word opgeteken. In 1798 het generaal Berthier sy intrede in Rome gemaak, die pouslike regering afgeskaf en 'n sekulêre regering gestig. & quot - Encyclopedia Britannica 1941 uitgawe
Dit is presies 42 profetiese maande, of 1260 jaar, of 'n tyd en tye, en 'n tydsverskil nadat die pousdom sy kragtige heerskappy begin het dat die pous en die gevangene deur die weermag in gevangenskap sou gaan! Terloops, kort na sy ballingskap sterf die pous in werklikheid in ballingskap.
Gotiese oorlog: die Bisantynse graaf Belisarius neem Rome terug
Op 9 Desember 536 AD, Het die Bisantynse graaf Belisarius Rome deur die Asinarian -poort aangekom aan die hoof van 5 000 troepe. Terselfdertyd het 4000 Ostrogote die stad deur die Flaminian -poort verlaat en noordwaarts na Ravenna, die hoofstad van hul Italiaanse koninkryk, vertrek. Vir die eerste keer sedert 476, toe die Germaanse koning, Odoacer, die laaste Wes -Romeinse keiser afgesit het en homself as die Koning van die Romeine bekroon het, was die stad Rome nogmaals deel van die Romeinse ryk, hoewel 'n ryk wie se hoofstad ooswaarts na Konstantinopel verskuif het.
Belisarius het die stad teruggeneem as deel van die keiser Justinianus se groot plan om die westelike provinsies van hul barbaarse heersers te herstel. Die plan was ambisieus, maar dit was bedoel om uitgevoer te word met 'n byna belaglike klein ekspedisiemag. Die 5 000 soldate wat generaal Belisarius gelei het, was onder meer Hunniese en Moorse hulpverleners, en daar sou van hulle verwag word om kringmure van 12 myl in deursnee te verdedig teen 'n vyand wat binnekort sou terugkom en wat hulle ten minste 10-tot-1 sou oorskry.
Die Romeinse ryk is in die 5de eeu permanent deur Theodorik die Grote verdeel, wat amptelik verklaar het wat 100 jaar gelede gebeur het sedert Konstantyn die Grote sy hoofstad van Konstantinopel op die Goue Horing gevestig het, waar hy nader aan die onrustige grens was langs die Donau -rivier. Die hoofstad van die weste is na Milaan en daarna na Ravenna verskuif, wat, omring deur moerasse, makliker was om te verdedig en ook nader aan die oostelike ryk was. In werklikheid is die Romeinse ryk in twee state verdeel. Slegs die oostelike helfte sou nog 1000 jaar lank as 'n politieke entiteit oorleef, maar in 'n heel ander vorm as in die weste. Die Oos -Romeine, of Bisantyne, het Grieks gepraat en was Ortodokse Christene, maar hulle het hulself tereg as die direkte politieke afstammelinge van die Wes -Romeinse staat beskou. Teen 536 regeer Justinianus 18 jaar lank en beskou homself as die opvolger van Augustus, Marcus Aurelius en Konstantyn. As sodanig wou hy die weste herower.
Die Rome wat Belisarius betree het, weerspieël die algemene agteruitgang van die westelike ryk. Alhoewel dit steeds die grootste stad in die weste was, het die bevolking gekrimp, mense het beeste deur die forums gedryf, en geboue wat in die vorige eeu deur die Visigote en Vandale vernietig is, is nie herstel nie.
Die leërs wat die keiser Justinianus teen die Perse, Vandale, Franken en Gote gestuur het, het radikaal verskil van die Romeinse leërs van eeue gelede. Die leër waarmee Rome Europa, die Midde -Ooste en Noord -Afrika verower het, het bestaan ​​uit swaar infanteriste wat spies gooi en daarna met pilum, swaard en skild ingejaag het. Hulle is op die flanke ondersteun deur 'n klein aantal kavalleriste wat gewerf is van provinsiale persone wat meer vaardig is met die perd as die tipiese Romein. Eeue se oorlogvoering teen beroemde vyande soos die Gote, Huns en Perse het egter die samestelling van die Romeinse leër verander. Teen die 6de eeu het die weermag hoofsaaklik bestaan ​​uit 'n ruitermag van gepantserde lansers, of cabalariidra lyfwapens en kan 'n boog van 'n perd hanteer. Garnisoenpligte en verdedigingsposisies is deur twee soorte infanterie beklee: liggewapende boogskutters en swaar gewapende soldate in posbaadjies wat met swaard, byl en spies geveg het.
Organisatories was die Romeinse leër al 'n eeu lank nie in legioene verdeel nie. Nou is dit verdeel in eskaders wat genoem word banda, 'n Griekse woord wat uit Duits geneem is en voorheen gebruik is om Duitse geallieerde troepe aan te dui. Terwyl baie van die soldate in die Bisantynse leër onderdane van die ryk was, hetsy dit Grieke, Trasiërs, Armeniërs of Isauriërs was, was baie ander huursoldate wat slegs trou aan hul bevelvoerder gesweer het. Hierdie praktyk was 'n oorskot van die huur van hele maatskappye van barbare, genaamd foederati, om onder 'n opperhoof te dien, 'n maatreël wat keiser Theodosius aan die einde van die 4de eeu aanvaar het. Hierdie taktiek het so versprei dat inheemse generaals teen die 6de eeu klein privaat leërs gehad het. Belisarius self het 'n regiment van 7 000 van hierdie huishoudelike troepe gehad. Omdat sulke soldate hul bevelvoerder se belange op die hart dra, kan 'n suksesvolle generaal 'n moontlike bedreiging vir die regering se stabiliteit of selfs 'n aanspraakmaker op die troon word.
'N Hedendaagse beskrywing van 'n laat-Romeinse kavalleris is gegee deur Procopius van Caesarea, persoonlike sekretaris van Belisarius, wat hom op sy veldtogte vergesel het en teenwoordig was tydens die beleg van Rome: ' [Ons] boogskutters is op perde gemonteer, wat hulle bestuur met bewonderenswaardige vaardigheid hul kop en skouers word beskerm deur 'n kis of gesp, hulle dra ysterplate op hul bene en hul liggame word beskerm deur 'n pospos. Aan hul regterkant hang 'n koker, 'n swaard aan die linkerkant, en hul hand is gewoond om 'n lans of spies te swaai in nouer gevegte. Hulle boë is sterk en gewig, hulle skiet in alle moontlike rigtings, vorder, trek terug, na voor, na agter, óf na flank, en terwyl hulle geleer word om die boogstring nie na die bors te trek nie, maar na die regteroor, ferm inderdaad die wapenrusting wat die vinnige geweld van hul as kan weerstaan. '
Die opvolgers van die ou legioene was hoogs georganiseerd, en hul generaals was goed opgelei in taktiek en strategie. Die tipiese Bisantynse generaal het sy optrede aangepas om sy vyande te ontmoet, of dit nou Goth, Persies of, later, Arabies is, soos om perdeboogskutters teen lansers te gebruik, of lansers teen perdeboogskutters waar hulle vasgekeer en neergeval kan word. In hierdie opsig lyk die nuwe Romeine ten minste op die vroeëre legioenen wat volgens plan geveg het en hul vyand begryp voordat hulle aangaan.
Een kritieke verskil tussen antieke Rome en Justinianus en Konstantinopel was egter met betrekking tot dissipline. Die huursoldate en buitelandse hulpverleners was net so hoog opgelei as die Romeinse infanterie van ouds, maar was meer geneig tot ongehoorsaamheid. Aangesien die belangrikste deel van die leër egter die kavallerie was, wat natuurlik meer losweg as infanterie gewerk het en meer van individuele inisiatief afhang, was die ondeugd nie so belangrik soos vir infanteriegevegte in noue vorming nie.
Die toerusting van die nuwe Romeinse leër het verander om die uitdagings van oorlog met barbare wat deur die eeue verander het, die hoof te bied. Die Romeinse legioen het kettingpos en die galmhelm van die Kelte en die gladius, of kort swaard, so dodelik in noue gevegte, van die Iberiërs en Ibero-Kelte wat hulle in die Puniese oorloë geveg het.
Vir die klein leër van Belisarius ' het die stryd om Rome taktiek vereis wat ruiters behels wat vinnig uit ommuurde stede toeslaan, net soos die ridders van 'n latere ouderdom sou doen. Die veldtog sou neerkom op 'n reeks beleërings teen en afskortings van versterkte plekke eerder as om in die veld geveg te word soos vroeë Romeinse oorloë was.
Die man wat Justinianus gekies het om die ekspedisie te lei, graaf Belisarius, was ongeveer 30 jaar oud en vers van 'n pragtige oorwinning oor die Vandale in Noord -Afrika. Belisarius, afkomstig van 'n Thraciese familie, het gedien in die korps lyfwagte van keiser Justinus, Justinianus se oom en voorganger, voordat hy hom as generaal onderskei het.
Voordat Belisarius op Rome kon vorder, moes hy eers Napels na die suide neem, wat hy in die somer van 536 belê het. Nadat hy die bevolking nie kon oorreed om vreedsaam te onderwerp nie, het hy die stad aan 'n maand lange beleg onderwerp. Napels is so hardkoppig verdedig dat Belisarius begin wanhoop om die plek in te neem totdat 'n nuuskierige voetsoldaat ontdek het dat 'n vernietigde akwaduk as 'n tonnel langs die stadsmure gebruik kan word. Soldate het langs die akwaduk die hart van die stad binnegedring, met 'n oorhangende olyfboom afgeklim, rustig deur die strate gegaan na 'n toring in die muur en, nadat hulle die verdedigers verras en vermoor het, die posisie beklee terwyl hulle hul kamerade het hul skaalladers saamgesnoer wat hul timmermanne te kort gemaak het en teen die muur geklim het.
Die geveg het die hele oggend voortgeduur, die hewigste opposisie wat na bewering afkomstig was van die Joodse bevolking van Napels, wat verwag het dat hulle vervolging onder 'n onverdraagsame Christelike regime sou ondergaan. Gevolglik, toe weerstand breek, het die woedende Isauriese troepe deur die stad gevee om burgerlikes te slag. Belisarius het gehoop om so 'n slagting te vermy, maar dit het hom gehelp om nog 'n geruime tyd verdere bloedvergieting te vermy. Namate die noodlot van Napels bekend geword het, het verskeie ander Italiaanse dorpe hul poorte oopgemaak vir die Bisantyne, en pous Silverius het Belisarius laat weet dat hy in Rome verwelkom sou word.
Belisarius ' onverwagte vordering het die Ostrogote ontstel, waarvan die meeste die skuld gegee het aan die wankelende leierskap van hul koning, Theodatus, 'n korpulente Goth wat geromaniseer geraak het en meer geïnteresseerd was in rykdom en troos as om sy koninkryk te verdedig. Theodatus het probeer om te vlug, maar is aangeval en vermoor deur sy eie mense op die pad na Ravenna, waarna die Ostrogote 'n kryger met die naam Vittigis as hul nuwe koning verkies het.
Vittigis besef die Bisantynse bedreiging ten volle, maar trek sy troepe noordwaarts om eers 'n geskil met die naburige Franken te besleg voordat hy met die indringer te doen kry. Daardeur het hy die Gotiese garnisoen van Rome aan sy lot oorgelaat. Die Ostrogote het die Romeine redelik goed behandel, maar die bevolking was nie bereid om die toorn van die keiserlike soldate op te doen deur hulle te weerstaan ​​soos Napels gedoen het nie. Toe dit vir die garnisoen duidelik word dat die Romeinse bevolking die poorte na die Bisantyne sou oopmaak, het die Gote hulle gereed gemaak om die stad te verlaat. Slegs hul bevelvoerder, Leuderis, was eerbiedig om nie sy pos te verlaat nie en wag op Belisarius. By die beveiliging van die stad het Belisarius Leuderis na Konstantinopel gestuur met die sleutels van die stadspoorte.
Vittigis word gekritiseer omdat hy die stad in 'n Bisantynse hande laat beland het sonder om te veg, en het daarop gewys dat Rome nog nooit 'n beleg suksesvol deurstaan ​​het nie. Onlangse geskiedenis het hom getref. Alaric en sy Visigote het die stad eers in 410 ingeneem, en die skok van die verowering het Augustinus van Hippo laat skryf Die Stad van God as 'n troos vir Christene oral, wat daarop dui dat alles wat met Rome kan gebeur, die koninkryk van die hemele, ten minste, onaantasbaar was. Alaric se prestasie is in 455 deur die Vandale herhaal.
Terwyl die Bisantynse beskrywings van die Vittigis -leër met 150.000 getalle ongetwyfeld oordrewe is, kan hy 'n beleërmag van ongeveer 50.000 man tegelyk teen Belisarius en#8217 5.000 soldate onderhou, waarvan 2 000 die keiserlike generaal na garnisoen moes vertrek dorpe wat hy op pad na Rome geneem het. Hy het skaars genoeg soldate gehad om die mure te beman. As Rome maklik by Belisarius geval het, was Vittigis vol vertroue dat hy dit met nog groter gemak sou oorneem.
Die Romeine self het Vittigis se mening gedeel en was verslae toe hulle besef dat die Bisantyne bedoel was om 'n beleg te weerstaan. Belisarius het dus nie net 'n Gotiese militêre bedreiging in die gesig gestaar nie, maar ook lomp steun van die Romeine self, wat in teëspoed teen hom sou kon draai. Hy het vinnig aan Justinianus geskryf en versterkings aangevra.
Vittigis, daarenteen, het geen probleem gehad om sy magte, wat spoedig van Ravenna af suidwaarts begin beweeg het, in die suide te bring nie, gereed om Rome vir 'n jaar te beleër, indien nodig. Belisarius het nie op hul aankoms gewag voordat hy hom voorberei het om die stad te verdedig nie. Daar was meer hekke as wat hy kon hoop om suksesvol te bewaak, en daar was altyd die gevaar dat die stedelinge die poorte vir die Gote kon oopmaak soos hulle vir hom gedoen het, en daarom het hy verskeie van die hekke ommuur.
Rome was te groot vir die Gote om te omsingel. By die aankoms in Rome op 2 Maart 537 het hulle 'n reeks van ses kampe opgerig wat voor verskeie van die hoofhekke uitkyk. Die kampe was oorkant die dele van die stad oos van die Tiberrivier geleë. Die Tiber vorm deel van die westelike verdediging van Rome, en 'n muur loop na die water. Oor die rivier het die Mulvian -brug gestaan, waar 140 jaar tevore die leërs van die strydende keisers Konstantyn en Maxentius geveg het, waarna die wenner Konstantyn die Christendom as staatsgodsdiens gevestig het. Belisarius het iets meer as historiese betekenis in die brug gesien. Vanweë die topografie het hy gereken dat die Gote minstens nog 20 dae nodig sou hê om nog 'n brug te bou om hul troepe oor die rivier te beweeg. Sonder 'n kamp daar sou die stad nie heeltemal deur die Gote omring word nie. Belisarius wou ook 'n duidelike toegangsweg hê vir die versterkings wat hy versoek het.
Gevolglik versterk hy die Mulvian -brug met 'n toring en stel 'n klein garnisoen van huursoldate om dit te verdedig. Belisarius moes gedink het dat 'n klein mag in 'n vesting 'n groot aantal onbepaalde tye kan weerhou, veral omdat dit deur nabygeleë troepe versterk kan word en die Gote slegs vanaf die smal voorkant van die brug se pad kan aanval. Maar hierdie barbaarse huursoldate was onbetroubaar. Kort nadat die groot mag van Vittigis aangekom het, het die garnisoenmag verskrik en verlate geraak aan die vyand en die beheer oor die versterkte brug oorgegee.Die volgende oggend het Belisarius 'n verkenning in die gebied gedoen met 1000 ruiters, heeltemal onbewus daarvan dat hy nie meer die brug gehou het nie. 'N Groot liggaam Gotiese kavallerie het hom verras en hom van naby betrek. Die woestyne van die brug herken die generaal wat op 'n witbaai geleë was en het almal aangespoor om hom aan te val om die veldtog ter plaatse te beëindig. Maar Belisarius, wat met die swaard in die hand veg, en sy manne het die Gote in 'n bloedige geveg gevoer waarin hulle 1 000 doodgemaak het. Die Gote het gebreek en gevlug na hul kamp, ​​agtervolg deur die Bisantyne. Versterk daar, dwing die Gote Belisarius om 'n terugtog terug te keer na die stad, waar hy tot sy woede die hekke vir hom gesluit vind. Trouens, daar was reeds vals gerugte dat Belisarius dood is, en die Romeine, wat hom nie in die donker herken het nie, was bang dat die Gote die vlugtelinge die stad in sou volg en die stad sou inneem as hulle die hekke oopmaak.
Toe Belisarius en sy manne onder die mure vergader, het 'n steeds groter aantal Gote op hulle afgekom om die geveg te voltooi. Op daardie stadium het die generaal 'n eenvoudige sowel as gewaagde plan beraam, en hy het 'n aanklag gelas. Die Gote, verras en veronderstel dat hy versterk word deur vars troepe wat van 'n ander hek af kom, trek terug. In plaas daarvan om hulle te agtervolg, draai Belisarius terug na die stad en word uiteindelik toegelaat. Ondanks ure se noue gevegte, was die generaal nie deur 'n enkele wapen aangeraak nie.
Belisarius het besef dat Rome binnekort heeltemal omring sou word en dat daar geen maklike pad vir versterkings sou wees nie. Hy het tereg 'n sewende kamp in die Vatikaanveld opgerig en voorberei op 'n aanval. Intussen het Belisarius flense aan die linkerkant van die kantels laat bou om die verdedigers te beskerm, katapulte op die stadsmure te plaas en 'n sloot of 'n fosse onder die mure te laat beveel. Hy het ook stedelinge in brigades opgeneem om die mure te verdedig en tussen sy eie soldate afgewissel om dissipline af te dwing. Hy versprei dus sy dun magte verder en betrek die Romeine by die verdediging van hul eie stad. Hy het 'n ketting oor die Tiber laat trek om te verhoed dat die Gote op bote kan inkom en die graf van die keiser Hadrianus versterk. Die graf, 'n vesting wat vandag bekend staan ​​as die Castel ' Sant 'Angelo, het destyds 'n bietjie uit die stadsmure gestamp om 'n onbedoelde bastion te vorm.
Dit het die Gote 18 dae geneem om hul aanval voor te berei. Hulle het vier belegstorings tot op die hoogte van die stadsmure gebou, wat elkeen 'n slagram bevat het. Die Gote het ook boeie voorberei om in die fosse te gooi sodat die torings deur osse oor die sloot en teen die muur getrek kon word. Ander soldate het met skaalletters bygestaan ​​om op ander plekke langs die mure te slaan.
Op 21 Maart het die Gote begin om die belegstorings vorentoe te bring terwyl die verdedigers wakker kyk. Belisarius het egter vrolik gebly toe hy die aanvaller ondersoek, daarna sy boog opgeneem en 'n Gotiese offisier op 'n groot afstand doodgemaak. Sy manne het hom gegroet, en hy het die merkwaardige prestasie herhaal. Belisarius het toe die mans beveel om nie op die mans te skiet nie, maar op die osse wat die torings trek. Die diere vrek in 'n hael van pyle, en die torings het tot stilstand gekom sonder om die mure te bereik.
Intussen het 'n paar Gote by die ingebreek vivarium, 'n omheining aan die oostekant van die stad gemaak deur twee lae mure reghoekig teen die buitekant van die stadsmuur te verbind. Romeine het wilde diere daar neergeskryf voordat hulle na die amfiteater gestuur is vir bestryding met gladiators, maar die sport was lank reeds verbied en die mure het verbrokkel. Terselfdertyd het die Gote 'n aanval op die graf van Hadrianus geloods. Die Bisantynse soldate wat daar geplaas is, was in groot gevaar, omdat die reghoekige vorm van die monument se voet uit die stadsmuur uitsteek en die Gote in staat gestel het om agter die verdedigers te kom. Die verdedigers het teruggeskiet op die aanvallers totdat hulle uit die pyle gehardloop het. Toe breek hulle in wanhoop die standbeelde by die graf in stukke rots en gooi dit op die Gote. Deur dit te doen, kon hulle hul posisie beklee.
Intussen het Belisarius troepe uit die stad gestuur om die poort van die vivarium en val die Gote daar van agter af aan. In harde gevegte het die Bisantyne hulle verdryf. Sallies van verskillende stadspoorte het die Gote wanordelik van die Gote afgery en daartoe gelei dat hul belegsmotore tot die grond afgebrand het. Die Gote het erken dat hulle 30 000 dooies verloor het, met 'n gelyke aantal gewondes.
Daarna het die stad en sy belegers tot 'n wagoorlog gekom. Dit is onderbreek deur af en toe uitstappies deur die Bisantynse kavallerie, wat in wese dieselfde taktiese prestasie behels het: 'n Tonnel ruiters sou die stad verlaat by een van die hekke, wat 'n aantal Gote uitlok om hulle aan te val. Die Bisantynse perdeboogskutters skiet hul aanvallers dan van ver af met hul kragtige boë. Toe die Gote terugtrek in die lig van die raketaanval, sou die Bisantyne die onbeskermde Gotiese infanterie met hul lansies aankla. Terwyl die Gote beide gepantserde lansers en voetboogskutters gehad het, het hulle nooit die twee metodes om te veg tot 'n enkele stelsel gekombineer soos die Bisantyne gedoen het nie, en die Byzantynse strategie het dus gereeld geslaag.
Die kumulatiewe suksesse van die aanvalle het 'n ongewone uitwerking op die Romeinse bevolking gehad. Omdat hulle ongetwyfeld gedroom het oor hul vroeëre glorie, wou hulle by die Bisantynse soldate aansluit in 'n groot aanval op die Gote. Belisarius het die idee uitdruklik gekant, omdat die burgers nie die opleiding of die gevegservaring gehad het nie en nie eens genoeg pantser gehad het nie. Tog het die Romeine daarop aangedring, en hy het teësinnig ingestem.
Die sortie, soos Belisarius gevrees het, was 'n fiasko. Die gereelde Byzantynse kavallerie het uit 'n aantal poorte gekom en homself goed vrygespreek en die Gote suksesvol verloof. Die stadsmanne-voet-soldate het as spitsmanne geveg en is in 'n falanks buite die Flaminian-hek, noord van die stad, gereël. Hulle is in bewaring gehou totdat Belisarius tevrede was dat hulle die vyand met die minste gevaar vir hulself kan betrek. Hulle marsjeer daarna vorentoe teen die gedemoraliseerde Gote en ry hulle van die veld van Nero af in die omliggende heuwels. Op daardie stadium het die Romeine, wat meestal 'n ongedissiplineerde rommel was, egter geledere gebreek en 'n Gotiese kamp begin plunder, net om aangeval te word deur Gote wat kon sien dat hulle in wanorde was. Die Romeinse voetsoldate is in vlug na die mure van Rome teruggedryf, net om die bevolking te vind, wat weer bang was vir die agtervolgende Gote en geweier het om die hekke oop te maak. Die Bisantynse kavallerie het tussenbeide getree en hulle uitgehaal. Enige wins wat uit die geveg gekom het, het verlore gegaan.
Namate die beleg voortduur, het die Gote die akwadukte wat die meelmolens aangedryf het, vernietig. Belisarius het dit teëgestaan ​​deur die meulens in bote op die Tiber binne die stadsmure neer te sit en die meulwiele in die vloeiende water op te skort. Omdat hy geweet het dat daar 'n tekort aan voedsel sou wees, het hy almal wat hy as onnodig gedink het, uit die stad ontslaan.
Die beleg het tot 'n meer volledige blokkade gelei toe die Gote die hawe van Rome 'n paar kilometer van die stad self inneem, waar die Tiber in die Middellandse See vloei. Dit belemmer Belisarius ' reeds pogings om voedsel en voorrade na die stad te bring. Toe die hongersnood begin, het die bevolking eers aangedring op 'n beslissende stryd om die beleg op te los, maar later wankel toe Belisarius die mense verseker dat versterkings op pad is. Niemand het egter opgedaag nie, ondanks sy versoek aan keiser Justinianus. Belisarius het geweet dat die mense wispelturig was, en daarom het hy die sluise van die stadshekke verander en die horlosies daaroor gedraai, sodat die Gote nie vriendskappe kon sluit nie en met die wagte. Saans het Belisarius ' Moorse hulpverleners, vergesel van honde, die sloot buite die mure gepatrolleer. Die wysheid van sy omsigtigheid is bewys toe 'n brief van pous Silverius aan Vittigis onderskep word, waarin aangebied word om die stad te verraai. Belisarius het Silverius as 'n monnik laat aantrek en na die ooste in ballingskap gestuur terwyl 'n nuwe pous verkies is.
Die Gote het oortredings gemaak vir vrede, en Belisarius het ingestem tot 'n wapenstilstand om die Gote toe te laat om verteenwoordigers na keiser Justinianus in Konstantinopel te stuur. Intussen het 'n klein aantal versterkings en#82113,000 Isauriese infanterie en 800 Thrakiese kavalleries uiteindelik Rome bereik, asook voorrade wat tydens die wapenstilstand die Tiber bereik het.
Op daardie stadium het die stryd nog 'n wending geneem toe Belisarius besluit het om aan te val. Hy het een van sy ondergeskikte offisiere, John, wat die Latynse bynaam Sanguinarius gedra het, of 'Bloody, ' opdrag gegee om noordwaarts na Toskane te trek. Hy het John aangesê om die skietstilstand in ag te neem, maar om te klop wanneer hy ook al vind dat die Gote dit oortree het, wat hulle gedoen het, soos hy verwag het. Bloody John het 'n trop van 2 000 ruiters gelei en het min weerstand ondervind omdat die meeste manlike Gote van militêre ouderdom betrokke was by die beleg van Rome. So swiep hy oor die noorde in ooreenstemming met die bevele van Belisarius ' om geen vyandelike troepe van enige grootte te betrek of om versterkte plekke te probeer inneem nie. Na 'n bemoedigende aantal suksesse vorder hy egter teen die Gotiese hoofstad Ravenna.
Toe die nuus van John ' se aanval by Vittigis in Rome kom, besluit hy om 'n laaste poging aan te wend om die stad in te neem, en begin met 'n onsuksesvolle poging om soldate deur 'n akwadukt na Rome te glip, net soos deur Belisarius in Napels gedoen is. oplettende wag. Hy het toe probeer om agente in die stad te gebruik om die wagte by die Asinarian Gate te bedwelm, maar een van hulle het die plan aan Belisarius verraai. 'N Laaste aanranding met skalers by die Pincian Gate het ook misluk.
Op daardie stadium eindig die beleg van Rome nie met 'n knal nie, maar met 'n tjank. Vroeg in 538 het die Gote plase in die omliggende platteland geplunder en ly aan honger en pes. Op 12 Maart verbrand Vittigis en sy moedelose mans hul kampe en trek hulle terug na Ravenna. Belisarius het 'n laaste sally gemaak en 'n vyandelike band aangeval wat die Mulvian -brug oorsteek. Die Bisantyne het 'n paar van die vyandelike soldate doodgemaak, maar die terugtrekkende Gote en die grootste verlies kom toe baie van hulle paniekerig raak en van die brug val.
Vir 'n jaar en nege dae lank het 'n klein Bisantynse leër Rome teen 'n onevenredige numeriese kans gehou. Dit was 'n merkwaardige oorwinning vir Belisarius, maar die betekenis daarvan was beperk. Vittigis het die klein mag van Bloody John na Rimini gedryf, maar Belisarius, saam met 'n ander Bisantynse leër onder bevel van die Armeense eunug -generaal Narses, het die Gote genoop om na hul hoofstad Ravenna terug te trek. Aan die einde van 539 het die Gote aangebied om Belisarius te ondersteun as keiser van die weste, wat hy voorgegee het dat hy aanvaar totdat Ravenna oorgegee het, en op daardie stadium stuur hy Vittigis as 'n gevangene na Konstantinopel. Justinianus het verneem van die Goths -aanbod, en hoewel Belisarius dit nie aanvaar het nie, het hy begin twyfel aan die algemene lojaliteit. In 541 herroep hy Belisarius na Konstantintopel, waarna die Ostrogote onder leiding van Ildibad en na sy dood Vittigis ' neef Totila die meeste terugneem van wat die Bisantyne opgedoen het. In 544 stuur Justinianus Belisarius weer met 'n onvoldoende mag van 4000 troepe en terug na Italië, waar Totila die volgende jaar Rome inneem, om dit kort daarna aan Belisarius te verloor. Belisarius het 'n tweede beleg deur Totila in 546 suksesvol weerstaan, maar in 549 het die jaloerse Justinianus hom weer na Konstantinopel teruggeroep.
Die Gotiese oorlog het jare lank voortgeduur, waartydens Italië verder verwoes is deur 'n ander veldtog teen die Franken, wat uit die noorde binnegeval het om voordeel te trek uit die verswakte Ostrogote. Uiteindelik was die poging net te groot vir Bisantynse hulpbronne, alhoewel dit die Ostrogotiese koninkryk vernietig het. Om die vyand te verslaan was een ding, om die gebied heeltemal anders te hou. Met verloop van tyd het die Bisantynse beheer in Suid -Italië en op Sicilië voortgeduur. Ander Bisantynse enklawe in die weste was Sardinië, Korsika en Suid -Spanje, en die Frankiese koninkryk Gallië het Justinianus nominaal as sy heerser erken. Wat ook al die gevolge op lang termyn van die veldtog is, die verdediging van Rome bly egter 'n wonderlike prestasie en 'n voorbeeld van wat 'n klein, vasberade en georganiseerde mag kan doen teen oorweldigende kanse.
Hierdie artikel is geskryf deur Erik Hildinger en oorspronklik gepubliseer in die Oktober 1999 -uitgawe van Militêre geskiedenis.
Sommige geleerdes voer steeds aan dat die legende eintlik 'n grondslag het (Justinianus was beslis daartoe in staat), maar daar is verskeie redes om dit nie te aanvaar nie. Die kruisvaarders wat Konstantinopel in 1204 afgedank het, het melding gemaak van verskeie groot standbeelde van Belisarius wat nog staan. As hy verblind en in die skande was, sou dit beslis vernietig gewees het. Op dieselfde manier was daar ook 'n groot siklus van mosaïek wat die oorwinnings van Justinianus en Belisarius beskryf het bo die poort na die keiserlike paleis. Dit is tydens die lewe van Justinianus gemaak en was nog duisend jaar later in plek. Laastens is daar die geskrifte van die hedendaagse historikus Procopius. In sy 'geheime geskiedenis' maak hy geen melding van die keiser wat sy generaal verneder het nie, ondanks die feit dat hy Justinianus duidelik gehaat het en sy naam probeer swartmaak het. Hy beskuldig Justinianus daarvan dat hy 'n duiwel is in die vorm van 'n man, dat hy verantwoordelik was vir die dood van 'n biljoen mense en dat hy 'n kop het wat gereeld sou verdwyn- maar nie om Belisarius te benadeel nie.