Bring vrede tuis uit Thailand - Versamelings
Thailand het 'n diepgaande impak op Jessica Festa gehad. Sy leer om asem te haal.
Ek het GEBRUIK OM elke dag by die Dipamkara-meditasiesentrum deur te gaan sonder om dit ooit weer 'n tweede keer te bekyk. Ek het nie eens geweet dat dit bestaan ​​nie. Maar sedert ek uit Thailand teruggekeer het, besoek ek die Boeddhistiese meditasiesentrum elke week.
My eerste meditasie-ervaring het gekom tydens 'n reis na Thailand. Julie en ek was op besoek aan Wat Phrathat Doi Suthep, 'n Boeddhistiese tempel in Chiang Ma.
'Ek dink nie ek sal dit na die top haal sonder om my skedel te gly en te breek nie,' het my vriend gesê terwyl hy na die 309 trappies na die tempel gekyk het.
'Jy moet beter probeer,' het ek haar gewaarsku, 'ons moet dit betyds opdaag vir aandgebed.'
Die trap op die trappe was glad van die reën, terwyl ons in ons flip-flops gly en amper 'n paar keer val. Alhoewel daar 'n opsie was om 'n kabelkar na bo te neem, het ons gedink dit sal meer 'n prestasie wees as ons stap.
Ons het foto's geneem van die 360 ​​grade uitsigte oor die stad van bo af voordat ons verder gaan om te gaan soek waar die aand gebed gehou word. Die toneel was groen, met klein wit huise voor 'n berge. Toe hoor ons die gejubel begin. Die klank was vreemd mooi. Na die stemme vind ons waar al die monnike bymekaargekom het en die kamer stil ingegaan het.
Julie en ek het neergekniel en gesorg dat ons ons voete onder onsself insteek (om jou voete in die rigting van 'n Boeddha te wys, is taboe). Ek het al die dekor ingeneem - die versierde Boeddha-standbeelde van alle groottes en kleure omring deur ruikers vol lewendige blomme. Ek maak my oë toe en vou my hande in my skoot, laat die gesang oor my spoel.
By Dipamkara in my tuisstaat New York leer ek die leringe van Boeddha. Die doel is, soos ek verstaan, om 'n denke te bereik wat heeltemal in vrede is en vol geluk is. Ons instrukteur, Maggie - 'n vrou van ongeveer 60 jaar oud wat met 'n Engels praat
aksent - is vriendelik en wys. Ek wil net soos sy wees met haar sagte stem en moeitevolle glimlag.
Ek leer hoe belangrik dit is om ander te koester. Oor hoe niks, nie duur motors of ontwerpersklere, soveel vreugde kan bring as om ander te koester nie. Ek leer dat die wêreld in die wêreld vrede moet ken sodat die wêreld vrede kan ken. Ek leer dat mense moet ophou om ander te haat en ander eerder te help. Ek leer dat as ons onpartydig raak na ons hunkering, ons van ons ongelukkigheid ontslae kan raak.
In Thailand het ek deelgeneem aan 'n ritueel bekend as Alms Giving wat 'n voorbeeld was van hierdie leerstellings. Alms Giving is die handeling van kos gee aan die monnike wat nie mag kook of vreet nie. Ek het op die terrein rondom die klooster aangekom waar die monnike sou loop en gesien hoe mense bymekaarkom met kleefrys, vrugte en ander vorme van voeding om die monnike te gee. Slegs die beste kos is gegee, aangesien die monnike in die Boeddhistiese kultuur baie gerespekteer is en die energie nodig het om hul lesse te bestudeer en te oefen, sodat hulle hul lering met die gemeenskap kan deel.
Vroue in die straat verkoop balle van kleverige rys en piesangs aan mense wat niks het om te gee of meer wou gee nie. Ek het drie balle klewerige rys en vyf piesangs gekoop. As ek aalmoese gee, het ek geleer, is dit noodsaaklik om net soveel te gee as wat u kan, nie te veel en nie te min nie. Ek het gesê dat dit 'n manier is om die monnike te ondersteun terwyl hulle oefen om aan ander te gee en te laat gaan.
Ek was nog nooit regtig blootgestel aan hierdie manier van dink voordat ek na Thailand gereis het nie; die reis het my ingrypend beïnvloed. Deur my in die Thaise kultuur te verdiep, my lewensuitkyk te leer en hul gemeenskapsgevoel te sien, het my gehelp om te besef hoe om 'n rustiger gedagtes te hê en hoe ek ware geluk kan ervaar.
Voor Thailand was ek meer gefokus op myself en hoe ek kortstondige geluk kon bekom. Ek kan onthou 'n geval waar 'n nuwe verhouding vinnig opgeklink het en min gevoel het. In plaas daarvan om my gehegtheidsprobleem te probeer deurwerk en my denkwyse te heroorweeg, het ek direk na die MAC-toonbank by Macy's gehardloop en 'n fondament, bronzer en oogskadu van $ 160 gekoop. Ek het geglo dat dit my gelukkig sou maak. Terwyl ek van my koop gekuier het, het dit my nie gemoedsrus of 'n blywende gevoel van gemak gebring nie, en ek het nie verstaan ​​waarom nie.
Sedert ek van my reis teruggekeer het, het ek moeilike situasies teëgekom, maar voel meer toegerus om dit te hanteer. Mees onlangs het ek 'n kêrel op 'n wrede manier met my opgemaak. Soveel as wat ek hom wou haat, het ek besluit om die alternatiewe roete te neem, 'n meer Boeddhistiese benadering.
'Hy was nie u eiendom nie,' herinner ek myself hardop. 'U is nie die middelpunt van die wêreld nie, en u kan nie iemand haat net omdat hulle nie u skrif gevolg het nie en die rol wat u vir hulle in gedagte gehad het, vervul het.'
Toe ek my oë toemaak, het ek diep ingeasem, my buik toegelaat om met lug te vul en dan uitgeasem. 'N Glimlag vorm oor my gesig. Miskien het ek nie lus gehad om wawiele te doen of 'n grappie te dans nie, maar ek het beslis baie rustiger gevoel.