[62% OFF] 2019 Hooded Christmas Reindeer And Snowflake Print Hoodie In BLACK | ZAFUL Malaysia
Hoodies & Sweatshirts / Hooded Christmas Reindeer and Snowflake Print Hoodie
Bust:48.82 Length:30.31 Shoulder Width:20.47 Sleeve Length:25.98.(In inches)
Ethnic HoodiesRed Striped HoodieFashion HoodiesWhite Sweatshirt HoodieFigure Bathing SuitAnimal Hood SweatshirtMen Print HoodieSolid Fleece Hoodie Adriaan Snyman (1938–) | LitNet
Adriaan Snyman (1938–)
Erika Terblanche ATKV|LitNet-Skrywersalbum 2020-07-27
Adriaan Snyman is op 28 Februarie 1938 op die plaas Klipkuil in die Lichtenburg-distrik in die destydse Wes-Transvaal (vandag Noordwes Provinsie) gebore. Hy woon saam met sy ouers in Lichtenburg tot hy dertien jaar oud is en hulle na Johannesburg verhuis het.
Hy behaal sy matrikulasie-sertifikaat aan die Tegniese Kollege in Johannesburg.
In ’n biografiese skets wat Adriaan vir Naln geskryf het, vertel hy dat hy gedurende hierdie tyd ’n “groot en dringende verlange ondervind na die rustigheid van die platteland, ná die dinge wat onherroeplik verby is en só ontstaan dan ’n klompie onbeholpe gediggies wat aan daardie heimwee uiting probeer gee het.”
Hy ontmoet in hierdie tyd ook vir Jan Kromhout. Hy moedig Adriaan in so ’n mate aan dat hy die skrywery in alle erns aanpak. Sy eerste kortverhaal word in Huisgenoot gepubliseer toe hy agtien jaar oud was en sy eerste gedigte het twee jaar later in Brandwag verskyn.
Ná sy skoolopleiding gaan werk Adriaan by die destydse Transvaalse Provinsiale Administrasie, aanvanklik in die klerklike afdeling en later as boekkeurder in die biblioteek van die Onderwysbiblioteek. Deur middel van deeltydse studies verwerf hy ’n BA-graad deur Unisa (Universiteit van Suid-Afrika). Hierna word hy joernalis in diens van die Departement van Landbou-Tegniese Dienste in Pretoria en sluit daarna aan by die redaksie van Hoofstad in Pretoria en later by Die Burger in Kaapstad. Hy was vir ’n hele rukkie perdewedren-skrywer vir Die Burger.
Nadat Adriaan en sy gesin vir ’n paar jaar ’n sigeunerbestaan gevoer het, vestig hulle hul in 1981 op Hartnebos(Hartensbos) in die Suid-Kaap en begin hy voltyds skryf. Hy vertrek later na Amerika, maar vroeg in die 1990’s keer hy terug na Suid-Afrika.
Hy vestig hom in Mosselbaai, vanwaar hy vanaf 1991 Vaandel-Uitgewers (eers Hugenote Publikasies, toe Libanon Uitgewers en vanaf 1996 onder sy huidige naam) bedryf, ’n uitgewery wat sy vele boeke oor Siener van Rensburg en boeke oor die regse Boere-politiek uitgee.
Hy maak ook ’n video van Siener se lewe en reis in 2001 regdeur die land om mense in te lig oor die voorspellings van ’n gewelddadige burgeroorlog in Suid-Afrika, waartydens blankes op groot skaal uitgemoor sal word. Die video wat hy oor die profeet en sy voorspellings maak word ook wyd vertoon. In 2002 word sy huis deursoek en die polisie lê beslag op verskeie dokumente, asook rekenaars wat inligting oor Siener se profesieë bevat. Die video wat hy gemaak het word later as bewysstuk gebruik in die hofsaak teen regse rebelle wat aangekla word van sameswering tot gewelddadige verset teen die regering.
Hy is getroud met Annelize Morgan, ’n bekende skrywer, en hulle het vyf kinders. Hulle verhuis in 2012 na Ladismith in die Karoo, waar misdaad volgens amptelike statistieke van die laagste in die land is.
Adriaan skop sy skrywersloopbaan af met ’n bundel kortverhale Die sorge van ons dae wat in 1963 by JP van der Walt verskyn. Die kortverhaal “Die telegram” word ook opgeneem in die versamelbundels Mosaïek en Kleinbegin in die prosa, met laasgenoemde wat lank voorgeskryf word vir skole. In Tydskrif vir Letterkunde van Februarie 1983 skryf H le R Slabbert dat die gebeure die belangrikste element in hierdie kortverhaal is. Die skrywer slaag daarin om slim leidrade vir die leser daar te stel sodat hy die slegte nuus verwag – dit word verder vooropgestel deur die koms van die telegram, maar die inhoud van die telegram is egter nie wat verwag is nie. Ander kortverhale van Snyman is ook opgeneem in die bundel Van spoke gepraat.
In 1966 verskyn Adriaan se novelle Priester van die rotte waarin gefokus word op die lewens van mense wat geen ideale meer oor het nie en wat hulle dae in kroeë en bordele deurbring. Benewens hierdie volwassenes wat in ’n stryd met die lewe self is, lees ons ook van ’n jong seun wat verlam is en eers saam met sy pa en later alleen in ’n huis vir sy ma lê en wag in die hoop dat sy sal terugkom nadat sy weggeloop het. (Wikipedia)
In Vaderland van 24 Februarie 1967 skryf Anita de Kock dat Priester van die rotte nie ’n blote dokumentêre verslag van die stadsmens in sy miserabele bestaan is nie, maar dat daar ook ’n tweede meer standhoudende verhaal vertel word: “Die allegoriese word egter subtiel gehanteer, soms óópgeskryf, soms tóégeskryf. In die hantering van hierdie soort dubbelloop-verhaal opanbaar Snyman ’n sensitiwiteit wat dikwels ontbreek by ander jong (en goeie) skrywers wat simbole probeer inwerk. Die parallelle is dáár en oortuigend – vlugtig aangestip sonder onnodige kommentaar of verduideliking.” (...)
“Die direkte verhaal met die bekende gegewe van drank, bordele, ontug en fisieke lyding is plek-plek te konvensioneel om te boei, maar tog goed genoeg om simbool te word. Aangevul en verryk deur die dieper betekenislaag word dit wat pessismisties, nihilerend sou gewees het, optimisties en positief.”
“Ook die styleksperimente in die verhaal is interessant. Die tegniek bly deurgaans deel van die ontdekkingstog. Soms is die vertelwyse strak en onbewoë, soms weer sagter, met meer sentiment. In sy geheel word die novelle gekenmerk deur ’n besondere selfbewustheid en dissipline – vermoë tot konsentrasie en integrasie. Hoewel daar ’n gemis is aan emosionele en intellektuele vitaliteit, maak die eerlikheid van analise en die artistieke ordening van die stof gewis indruk.”
In 1970 verskyn Skip van genade by Tafelberg Uitgewers waarin die verhaal van Noag se roeping, sy arkbouery en die sondvloed uitgebeeld word. In Transvaler van 8 Februarie 1971 skryf die resensent (onbekend) dat Adriaan Snyman se “omanmatige aanbiedinge, goeie eienskappe het, soos sy rekonstruksie van die sondige leefwyse van diegene wat teen Noag in verset kom. Maar ongelukkig kom Noag en sy gesin nie juis uit die werf nie, en die arkbouery self oortuig my nie heeltemal soos dit hier voorgestel word nie. Dit is egter ’n besonder leesbare boek wat ’n mens deurgaans interesseer, soms juis omdat die artistiese vormgewing die worsteling van die skrywer met sy stof openbaar.”
Vir Anna van Zyl (Volksblad, 28 Januarie 1971) het Skip van genade haar laat nadink en gee dit ’n mens nuwe insigte in die arkverhaal asook in die werklikheid van die gebeurtenis.
Een van Adriaan Snyman se bekendste boeke is Kruistog na die ewigheid wat in 1973 vir die eerste maal verskyn het met ’n herdruk in 1983 en ’n grootdrukuitgawe by Makro in 1989. Dit is ’n oorlogsrman wat die lotgevalle van ’n groep Suid-Afrikaanse soldate tydens die Tweede Wêreldoorlog in Noord-Afrika.
Anna Van Zyl (Volksblad, 2 Julie 1983) is van mening dat die roman heeltemal apart staan van die politiek van daardie jare. Dit beeld slegs die oorlog in Noord-Afrika uit, met spesifieke verwysing na die veldslae by Sidi Rezegh, El Alamein en Tobroek. Vir haar oortuig die roman as gevolg van die skrywer se uitstekende navorsingswerk wat hy oor baie jare gedoen het. Hy het hierdie navorsing verwerk tot ’n boeiende roman oor die lewe, ontberings, vrees en lyding van die soldate.
“Die boek is eg en oortuigend, sonder Konsalik-sensasie, en die soldate word menslik uitgebeeld met hul emosies, angs, vrae en heldemoed. Geweld word met rou realisme oorgebring, en liefde, heldhaftigheid en trou met deernis.”
“Die gestalgewing is so kundig dat die leser waarlik binne-in die oorlogsituasie geplaas word en jy neem kennis van omstandighede waarvan jy nie eens kon droom nie. Die boek verdien ’n wye leserstal omrede van die feitelikhede én die skrywer se oortuigende beeldingsvermoë,” sluit Van Zyl haar resensie af.
In Die Oosterlig van 27 Junie 1983 skryf Philip de Bruin dat Snyman se karakters in Kruistog na die ewigheid lewendig word en die leser lag en huil saam met hulle. Die verhaaltrant is “reguit, soldate-taal, soms miskien te kru vir die sensitiewe vroulike oor, maar heerlik realisties. Dit is ’n versamelstuk vir elkeen wat van oorlogsromans hou.”
In 1978 word Kruisvuur gepubliseer. Dit was die eerste roman in Afrikaans met die Angolese oorlog as agtergrond. Snyman het meer as twee jaar aan hierdie roman gewerk. Manie van der Walt, uitgewer by JP van der Walt, het hom in 1976 gevra om ’n verhaal oor die ervaringe van die jong soldate aan die grens te skryf. Van der Walt was van mening dat só ’n roman die jong dienspligtige in ’n mate sou kon voorberei op wat wag en ook aan die families van die soldate.
Snyman het aan Hoofstad (14 Maart 1978) gesê dat dit nie ’n maklike taak was nie, “want in daardie stadium is ons soldate pas teruggetrek uit Angola en was die senior mense in die weermag nie juis oorgretig om oor die saak te gesels nie.”
“Met verloop van tyd het ek egter broksgewyse my inligting versamel, onderhoude met tientalle dienspligtiges gevoer en was ek selfs in Suidwes om ’n beeld van die toestande waaronder die manne moet leef, te kry.”
“’n Mens kan niks anders as net lof vir die heldhaftige stryd, mannemoed en ontberinge wat die Suid-Afrikaners moes deurmaak, hê nie. Sommige van hulle het herhaaldelik hul lewens vir hul makkers gewaag, maar wanneer jy vandag met hulle daaroor praat, is daar geen sweem van trots by hulle te bespeur nie – net ’n nederige dankbaarheid dat hulle nog leef – al is dit dan sonder arm of in ’n rystoel.”
Adriaan Snyman skroom nie om omstrede onderwerpe as temas vir sy romans te gebruik nie. In 1983 verskyn Heuwel van getuienis, met as subtitel die belydenis van pater Nikolaas, wat teen God, mens en dier gesondig het, waarin die satanisme ’n belangrike rol speel. Kerneels Breytenbach (Die Burger, 22 Desember 1983) skryf dat as dit nie vir die verskyning van ’n motor in een van die tonele was nie, ’n mens sou kon dink dat hierdie roman die eerste Afrikaanse roman oor die Middeleeue is.
“Die agtergrond waarteen die verhaal afspeel, die mense en hul opvattings getuig daarvan, en verleen aan die vertelling die soort bekoring wat gewoonlik met (aardse) werke oor die Middeleeue geassosieer word. Maar die bekoring maak gou plek vir ’n makabere verwondering – die satanisme speel ’n sentrale rol in Heuwel van getuienis. Snyman het die onderwerp sonder skroom aangepak, en dit sprekend gekontrasteer met die Christelike geloof.” (...)
“Heuwel van getuienis is ’n beskeie dog aangrypende verhaal, met ’n maklik verstaanbare simboliek. Die feit dat baie van die figure geyk is en dat Snyman nes Hammer Films glo dat geen Protestante en slegs Katolieke die fyn grens van geloof en bygeloof sodanig bewandel dat hulle regstreeks met Satan slaags kan raak, doen myns insiens weinig afbreuk aan die belangrike wins van die boek nie.
“Die wins is naamlik die navorsing en verwerking van sake rondom die satanisme, en die wyse waarop die sterk rituele inslag geplaas word teenoor dié van die Katolieke geloof. Daar kan geen twyfel wees aan wie se kant Snyman eintlik is nie, maar sy beskrywing van ’n gemeenskap in verval, en die helse uiterstes waartoe Satan die mense dryf, is verweef met verwysings en ’n klaarblyklike kennis van geheime gebruike: dit boei, maar ontstem ook.”
“Heuwel van getuienis toon daarbenewens ’n ontwikkeling in Snyman se skryfstyl wat net iets goeds beloof. Die dialoog-gedeeltes veral word nie meer ontsier deur die berekenheid wat dié van Kruistog na die ewigheid so dikwels kenmerk nie, terwyl hy telkens daarin slaag om ’n atmosfeer te skep wat by die vertelling pas. Soms voel dit of jy, die leser, hallusineer. Dit is juis dié gevoel en stemming van sondigheid wat sorg dat Heuwel van getuienis meer word as enige Hammer Horrer-verhaal.”
MC Botha (Vaderland, 2 Julie 1984) se mening is dat die woordkombinasies wat in die dialoog gebruik word, die boek se ondergang is. Ook die pater se “oorwinning” oor Satan word nie baie oortuigend verbeeld nie. “Alles bly maar nog by woorde ... Woorde waarmee die skrywer nie kon slaag om ’n brug tussen die sienbare en onsienbare te bou nie.”
Adriaan neem met sy boeke sy lesers op wêreldreise. In Die laaste vrees (1985) word die leser na Pole geneem en ’n kykie gebied in die partisane se weerstand teen die Duitse besetters. Die storie is tweeledig – fisieke oorlewing en die liefde. In die verhaal word vertel van hoe ’n paar Suid-Afrikaners by die Partisane in Pole betrokke raak. Weer was die skrywer se navorsingswerk uitgebreid en het hy onder andere navorsing gedoen oor Czestochwa, waar die grootste deel van die verhaal afspeel. Hierdie inligting het immigrante uit Pole aan hom meegedeel.
Anna van Zyl sluit haar bespreking van die boek as volg af: “Dis ’n wrede en bitter boek dié en soms onhelder omdat episodes deurmekaar gegooi word. Die verhaal word egter met volgehoue spanning gebeeld. Dit is ’n pakkende verhaal van liefde en haat, van wreedheid, verraad en bedrog.” (Volksblad, 30 November 1985)
In 1994 publiseer Tafelberg Uitgewers vir Meggie wat die verhaal vertel van Meggie, ’n meisietjie wat op twaalfjarige ouderdom saam met haar pa. swanger ma en nog drie kinders na Suid-Afrika kom om hulle fortuin op die delwerye te kom maak. Maar vir hulle werk dinge nie uit soos hulle verwag het nie.
Hulle pa word verplig om by ’n boer op Riversdal te gaan werk en só word die gesin uitgeworpenes in die blanke gemeenskap en word hulle deur die bruin gemeenskap aanvaar. Meggie begin kopdoek dra om haar voor te doen as ’n bruin meisie sodat sy werk by ’n boer kan kry. Sy ontmoet vir Maer-Flip, ’n aalwyntapper van Mosselbaai.
Ia van Zyl skryf in Die Burger van 11 Januarie 1994 dat Meggie vir haar die letterkundige verrassing van 1993 was. “Hier het ons eindelik ’n roman waarin met groot deernis, sonder melodrama en moralisering en met kostelike humor geskryf word oor die lotgevalle van mense wat die slagoffers van ’n bepaalde bestel word. Snyman trap nie in die slaggat van eensydigheid waarin boeke van hierdie aard dikwels beland nie.” (...)
“Snyman verleen deur middel van volgehoue dialoog en op gepaste plek ook vertellersfokalisering, in die tipiese streektaal – met net hier en daar ’n glips – ’n groot onmiddellikheid aan die leser se belewing van die personasies se lotgevalle. Warm humor bly deurgaans ’n reddende faktor in troostelose omstandighede.” (...)
“Uit ’n nawoord blyk dat Meggie se (ware) verhaal deur die skrywer nageloop is uit Edinburgh in Skotland tot in die Tarka-lokasie in Mosselbaai.”
Ook George Weideman het met lof van Meggie gepraat in sy resensie oor Afrikaans Stereo se Oor skrywers en boeke op 11 Augustus 1994. Meggie skryf ook briewe aan “missus Rensburg” waarin sy die “dieptes van haar siel en haar swaarkry” blootlê. “In hierdie briewe is dit veral die die plaaswerker, en by uitstek die bruinvrou, wie se lot onder die soeklig kom. Tydens haar verblyf by die Pertoorse word Meggie herhaaldelik misbruik, sowel deur die blanke voorman as sy bruin handlanger.”
“Wanneer Meggie vertel hoe sy uiteindelik uit hierdie hel ontsnap het, is die leser saam met haar verlig. Sy vind geluk my Maer-Flip wat sy tydens ’n reis na Mosselbaai ontmoet, en Snyman se krag as skrywer kom veral in die onthoubare ontmoeting tussen Meggie en Maer-Flip in die ‘five-forty’ se ‘luggage van’ na vore.” (...)
“Dis nie net die verre verlede waaroor dit hier gaan nie. Die roman ondersoek ook die verhouding tussen impulsiewe dade, toeval en die gevolge daarvan. Plek-plek op ’n naturalistiese wyse. Dit bied ’n besonder eerlike perspektief op sosiale agtergesteldheid.” (...)
“Dit is veral Meggie se onwrikbare optimisme en haar medemenslikheid wat die leser bybly. Die hoofstukke wat in die roman-hede afspeel, omvat die krisis wat opduik wanneer Meggie en Maer-Flip se dogter, produk van hul vermenging, laat weet dat sy haar Skotse vriend, Jamy, wil ‘huis toe bring’.”
“Meggie is ’n boek vol van die soet-suur van die lewe. Die swaarkry het Meggie leer krisisse hanteer; en sy word ’n werklik oortuigend heroïese figuur.”
Resensies van Adriaan Snyman se jeugverhale:
Talita koemi (1973) vertel die verhaal van die dogtertjie van Jaïrus, Ragel, wat deur Jesus uit die dode opgewek is. Na hierdie wonderwerk word Ragel se ouers volgelinge van Jesus, maar Ragel en haar oupa, Hiskea, bly agter in die huis in Kapernaüm. Weens haar geloof in Jesus word sy uitgeskuif en wil niemand enigiets met haar te doen hê nie. “Die skrywer slaag nie slegs daarin om die leser deur die persoon van die dogtertjie al die antagonisme en stryd teen Jesus en sy volgelinge laat ervaar nie, maar laat ook die bekende Bybelse plekke deur sy beeldende taal lewe. Hoewel die verhaal denbbeeldig is, is die milieu, gewoontes en historiese agtergrond redelik getrou aan die tydvak. Hierdie boek word verwerk en later heruitgegee as Dogtertjie staan op (1983).” (Kobus Koch, Die Kerkbode, 27 Julie 1983)
Jokkie vir die sweetvos(1978) is die verhaal van die arm seun, Francois, wat daarvan droom om ’n jokkie te word en met perde te werk. Sy pa is sieklik en sy broer wat vir predikant studeer, veroordeel sy werk as jokkie. Hy is ook verlief op die mooi Lize, dogter van sy Sy een groot ideaal is om met die Sieraad ’n wedren te wen. “In hierdie verhaal verweef, is Francois se oorwinning oor sy gebrek aan selfvertroue en die ontwikkeling van die verhouding tussen hom en Lize. Adriaan Snyman het ’n interessante, positiewe boek geskryf wat vir die meeste jong lesers ’n nuwe wêreld sal laat oopgaan. Sy simpatieke siening van Francois sal dit vir jongmense maklik maak om daarmee te identifiseer.” (Hannie Schutte, Transvaler, 24 Maart 1979)
In Die silwer wiel (1986) is daar by die Laerskool Ligbaken ’n fietswedren waaraan al die standerd vyf-seuns moet deelneem. Daar is die gebruiklike deursnee van kinders – die bullebakke, die arm kinders van die kleinhoewes wat self hul fietse moes bou. Boetie Faber het ’n horrelvoet en hy oefen op oom Sybrand, ’n alkoholis, se dikwielfiets tot tyd en wyl sy fiets klaar gebou is. “Die storie en die karakters is voorspelbaar en Die silwer wiel lê gevaarlik naby die moralisties-didaktiese tranetrekkers van die 1920’s. En tog is daar ’n opregte, onweerstaanbare, eerlike element in die boek. Die milieu van minder bevoorregte mense en klein besonderhede oortuig. As ’n mens dus verby die blatante seksisme, die geforseerde, soms onnatuurlike dialoog en die stereotipiese karakters kyk, word die leser tog oorgehaal deur die basiese, ongeraffineerde attraksie van die boek.” (Marina le Roux, Die Burger, 21 Mei 1987)
Die vuurwoud(1979) speel tydens die Eerste Wêreldoorlog met die slag van Delville-bos in Frankryk af. Dit is die een geveg waarin meer Suid-Afrikaners op een geleentheid hulle lewens neergelê het as in enige ander gebeurtenis. Nadat Stefan Meinhardt teen sy ma se sin by die oorlogtroepe aangelsuit het, bevind hy hom as baardraer by Delville-bos. Sy oom, dokter Wilhelm Coetzer, is hoof van die Korps en Stefan is onder sy toesig. Dus moet Stefan aan sy mede-troepe wys dat hy nie deur sy oom voorgetrek gaan word nie.
Die avontuurverhaal Nagbrug(1987) is ’n herskrywing vir die jeug van die roman Die laaste vrees. Hierdie verhaal speel af tydens die Tweede Wêreldoorlog, wanneer ’n groep jong vlieëniers noodvoorrade van Italië na Warskou neem. “Nagbrug is ’n verdienstelike en lesenswaardige jeugboek wat eie reg kan aanspraak maak op outentisiteit.” (Marina le Roux, Die Burger, 31 Maart 1988)
Ons Koba(1989) speel in die gouddelwerye by Pelgrimsrus in die Oos-Transvaal af. Koba, ’n vyftienjarige dogter probeer om na haar pa se afsterwe, ’n lewe vir haar en haar drie boeties en sussie te maak deur self op Lourens Creek te delf. Maar dit is nie so maklik soos sy gedink het nie. Gelukkig is daar Len Greeff wat aan haar kant is. “Die spanning in die verhaal word oor die algemeen goed hanteer. Hoewel die skerpsinnige leser soms die ontlossings kan raai, is die ontknoping tog verrassend. Daarby het die verhaal ’n vlot verloop, word dit gedra en ondersteun deur gemotiveerde en oortuigende handeling. In 1993 is Ons Koba op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.” (Marina le Roux, Die Burger, 8 Maart 1998)
Klipkuil: kroniek van die diamantveld(1989) fokus op die lewe op Klipkuil, ’n delwersdorp, met die dertienjarige Theo wat in diamantsmokkelary betrokke raak. Die skrywer is op die plaas Klipkuil gebore. “Die leser verwag dus ’n deurleefde en oortuigende milieuskildering, en dit kry hy dan ook. Die daaglikse roetine in Klipkuil en die onmiddellike omgewing word realisties beskryf. (...) Die intrige is opwindend genoeg, maar die spanningslyn word telkens verwring deur beskrywings, belaai met onnodig detail en vervelige monoloë. (...) Die stramien van karakterbeelding is nie deeglik ingevul nie. Karakters is soms so stereotiep en voorspelbaar dat die leser ongemaklik voel. (...) Die dialoog in Klipkuil is soms oorspronklik en verrassend realisties, maar ongelukkig is daar nog te veel asemlose stiltes, massiewe skouers, verweerde hande ensovoorts.” (Marina le Roux, Die Burger, 9 Augustus 1990)
Die jaar van die sneeuskip(1991) vertel die verhaal van Marianne, wat deelneem aan ’n soektog na Noag se ark (die sneeuskip van die titel) wat volgens oorlewering op berg Ararat (Agri Dagi of Berg van Pyn in Turks) in Turkye lê. Die klipharde en swaar tog op soek na die ark word die agtergrond waarteen Marianne haar verhoudings moet probeer uitklaar – veral met Theuns wat by haar broer was toe dié op Tafelberg verongeluk het. “Verhoudings bly die belangrikste element in die verhaal, en dit word genuanseerd en met begrip geteken. As belangrikste karakter oortuig Marianne. Sy is nie ’n vleklose heldin nie, sy ken twyfel en onsekerheid, word bang op pad na die bergtop en begin huil as sy nie meer verder kan nie. (...) Dié uiters boeiende verhaal beslaan juis 21 hoofstukke, wat die innerlike mondigwording van Marianne beklemtoon.” (Elsabe Steenberg, Beeld, 25 November 1991)
Vanaf die middel 1990’s poog Adriaan om die lesers meer besef te maak van die visioene van die Boere-siener, Siener van Rensburg, deur dit te boek te stel. Van die ou Boere-generaals soos De Wet het in sy visioene geglo en om sy hulp gevra tydens die Anglo-Boereoorlog, terwyl De la Rey en en hoogaangeskrewe politici soos Hertzog, Louis Botha en Smuts getuig het dat van sy visioene bewaarheid is.
In 1992 sien ’n reeks oor Siener van Rensburg getiteld Siener van Rensburg: profeet vir sy volk in ses dele by Hugenote Publikasies. Stem van ’n profeet (1993, Hugenote-publikasies) is veronderstel om ’n uitbreiding van hierdie reeks te wees en is daar baie bykomende inligting wat ná die publikasie van die reeks verkry is.
Maar, skryf Ben de Kock (Die Burger, 30 November 1993), “dit is ook die swakheid van die boek, dat Snyman die bykomende inligting nie met die oorspronklike reeks in ’n samehangende geheel kon verwerk nie. Wat hier ontbreek, is die ferm hand van ’n redakteur wat die snoeiskêr kon insteek om ’n helderder lyn en ’n stewige struktuur te verseker. (...) De la Rey het glo gesê as daar ’n boek oor Siener van Rensburg geskryf word, dit een van die interessantste bydraes oor die Tweede Vryheidsoorlog sal wees. Ons wag daarop.”
Oor Die stem van die profeet skryf At van Wyk in Beeld (23 Augustus 1993) dat Siener van Rensburg ongeveer 700 gesigte gesien en visoene gehad het oor die toekoms van spesifiek die Afrikaner. Hierdie visioene word in Die stem van die profeet versamel, maar daar word van die aanhalings en bronne nie genoegsaam geboekstaaf nie. “Historiese perspektief ontbreek, en as die uitlêer met die ‘voorspellings’ omgaan soos met sommige van sy kontroleerbare feite, kry jy bedenkinge. (...) Die uitlêer slyp die Siener tot profeet der profete. Hy sê voorin die kommentaar en verklarings dat dit nie noodwendig sy mening weerspieël nie, maar selfs ’n blinde kan sien wie se stem én politieke stekelhare dit is.”
Vir Daan Rossouw in Volksblad (21 Junie 1993) is Die stem van ’n profeet ’n “kleinood, vir redes wat wissel van die taamlik volledige lys voorspellings wat daarin voorkom, tot die besondere insig wat dit gee in oom Nieklas se tydgenote.”
Ook Charles Fryer (Insig, Junie 1993) was positief oor Die stem van ’n profeet: “In die laaste tien jaar van sy lewe het hy sy dogter Anna honderde visioene laat opteken nadat hy in 1916 ‘gesien’ het sy volk sal aan die einde van hierdie eeu weer met nuwe belangstelling na sy profesieë begin kyk.”
“Dit laat ’n mens wonder of dit blote toeval is dat Adriaan Snyman die oefeningboeke waarin Anna Badenhorst geskryf het, en wat jare lank soek was, juis nou (in ’n vergete houer in Lichtenburg se biblioteek) opgespoor het. Want dit was deurslaggewend vir die skryf van hierdie boek; ten spyte van onnodige herhaling hier en daar, ’n raps te veel geesdrif by sekere interpretasies, en plekke waar die materiaal dalk beter georden kon gewees het, ’n fassinerende, openbarende biografie – met ’n aantal ewe fassinerende foto’s – oor een van die merkwaardigste persoonlikhede in ons land se geskiedenis. ’n Boek wat die Boereprofeet teruggee aan sy volk.”
Stem van ’n profeet is in Engels vertaal as Voice of the prophet en dit is ook in Duits vertaal.
Op Wikipedia word Adriaan Snyman se ander boeke oor die profesieë as volg opgesom:
Teen die aand sal dit lig word(1994) is ’n roman met Siener se gesigte as tema en vertel hoe die Afrikaner hom uit die as van die 1994-verkiesing weer ophef en hom eindelik van die heerskappy van vreemdes bevry.
Siener van Rensburg: Boodskapper van God(1995) is die biografie van die profeet Siener van Rensburg. Dit bevat veral voorspellings van wat met sy volksgenote gaan gebeur en hierdie boek is vol onthullings, historiese gegewens, visioene en honderde verklaring van die Siener se gesigte.
Die laaste loopgraaf(1997) bevat besonderhede oor die volk se laaste groot stryd, die Derde Vryheidsoorlog en die oorwinning van die Boere in hulle vryheidstryd.
Siener: Blaas die basuin (1998) is aanvullend tot die visioene in Boodskapper van Goden verklaar wat vorentoe in Suid-Afrika gaan gebeur.
Die Oera Linda Boek(1998) bestaan reeds sedert 2193 voor Christus en handel oor ’n 4000 jaar oue beskawing. Merkwaardig genoeg bevat die boek talle verstaanbare Afrikaanse woorde en uitdrukkings. Die boek bevat ook ’n profesie wat oor dertig eeue strek.
Bloedvlaag oor Prieska(1999) bevat inligting oor die bloedige stryd wat die Boere sal moet veg voor hulle die oorwinning en vryheid verkry.
Waarskuwing 2000(1999) bevat inligting oor wat in lande regdeur die wêreld gebeur en waarskuwings oor wat mens in die nuwe millennium te wagte kan wees.
Die Messias-kode(2001) bevat inligting oor die geheime kode wat opgesluit lê in die Bybel en die uniekheid van die Bybel bewys, asook vele wetenskaplike ontdekkings verklaar.
Die lewende wesens(2001) verklaar die Bybelse verwysings na hierdie wesens en verduidelik die belangrike rol wat hulle aan die einde van die tyd sal speel.
Adriaan Snyman het ook tientalle boeke onder skuilname soos De Wet le Roux, Stephanie Meiring en Francois Richter geskryf.
Die sorge van ons dae: kortverhale
Priester van die rotte: ’n novelle
Kruistog na die ewigheid: oorlogsroman
Pretoria: El Greco Uitgewery
Dogtertjie, staan op
Kaapstad: Waterkant Uitgewers
Heuwel van getuienis: die belydenis van pater Nikolaas, wat teen God, mens en dier gesondig het
Die laaste vrees
Die silwer wiel
Nagbrug (herskrywing van Die laaste vrees)
Jaar van die sneeuskip
Siener van Rensburg: profeet vir sy volk. Deel 1 tot 6
Mosselbaai: Hugenote Publikasies
Siener van Rensburg: boodskapper van God
Waarskuwing 2000. Saam met Annelize Snyman
Bloedvlag oor Prieska: (en ander profesieë in aantog 1899-2000)
Siener van Rensburg – die laaste loopgraaf
Die Messias-kode: (’n verborge boodskap oor die eindtye)
A last warning: 15 Feb 2006 – Lichtenburg
As De Wet le Roux:
Die afskuwelike sneeuman
Die weg na vryheid: ’n roman oor die Hongaarse opstand
Kruin van geluk
Hoefslag teen die môre
Vlug van verskrikking
Skaakspel met die noodlot
Die geheimsinnige markies
Grendels van die hart
Kamp van vervloeking
Lokval vir ’n meisie
Swaard van vergelding
Koetsrit na onheil
Horings van die takbok
Pad na die afgrond
Totiusdal: Ignesco Uitgewers
Die ruiters van onheil
Goud van verraad
Laksman in boeie
Vallei van vrees
Onrus op Oesterbaai
Die nag sal verdwyn
Baai van vertwyfeling
Vesting van onheil
1996 (In 1986 as vervolgverhaal verskyn in Keur)
As Stephanie Meiring:
Vrou in die skemering
Die wit ballerina
Kasteel in die woud
Waar die soetdorings bot
Môre se goue strande
Erfenis van geluk
Pêrels van geluk
Erfenis van eensaamheid
Die geheim van La Fleur
Swaard van die verlede
Trane sal verbygaan
Vlug na die verlede
Ruiter in die wind
Die goue droom
Oo wieke van geluk
Stephanie Meiring omnibus
Welgemoed: Tiara Uitgewers
As Francois Richter:
Vlug vir die strafgerig
Mosselbaai: Libanon Uitgewers
Mosselbaai: Vaandel Uitgewers
Die derde Wêreldoorlog
Adriaan Snyman as vertaler:
Die Oera Linda Boek: die verstommende verhaal van Atlantis waar Afrikaans 4 000 jaar gelede sy ontstaan gehad het. Mosselbaai: Vaandel-uitgewers, 1998 [ISBN 00919729058 (sb)]
Hawtin, George R: Lewende wesens. Mosselbaai: Vaandel-uitgewers, 2000 [ISBN 1919728236 (sb)]
Artikels oor en deur Adriaan Snyman beskikbaar op die internet:
Siener van Rensburg se voorspellings – Adriaan Snyman
Snyman, Adriaan: Siener: wat wag nou op ons?
Suidlanders Adriaan Snyman
Taljaard, Jan: “Siener” writer’s home raided