PressReader - Kuier: 2014-09-24 - Hy is nou (N)IE­MAND
Hy is nou (N)IE­MAND
Dank­sy sy en­kel­ma wat hom aan­ge­moe­dig het, het hy nooit op­hou droom nie. Van­dag veg hy vir an­der se ge­reg­tig­heid. DEUR JACKIE PIE­NAAR-B­RINK
Al was daar geen pa-fi­guur in hier­die Bon­nie­va­ler se le­we nie, het hy dit ver ge­bring dank­sy ’n ma wat in hom glo, ’n po­si­tie­we in­ge­steld­heid en har­de werk.
Dat hy ’n en­kel­ou­er-kind was, het G­re­go­ry Nie­mand (36) nie ge­keer om sy dro­me na te jaag nie. En van­dag be­vind hy hom pre­sies daar waar hy nog al­tyd wou wees: in die regs­be­roep.
Ons ont­moet in sy kan­toor in die Wyn­berg-hof in die Kaap, waar G­re­go­ry dees­dae streek­aan­kla­er is. Ag­ter ’n les­se­naar vol saak­dos­sie­re is hy die toon­beeld van pro­fes­si­o­na­li­teit in sy swart pak, wit hemp met rooi-en-wit kol­le­tjies­das en swart punt­skoe­ne. G­re­go­ry het nooit sy pa ge­ken nie. Tog, die dag toe hy as 20-ja­ri­ge jong man hoor sy pa is oor­le­de, het hy in tra­ne uit­ge­bars.“Ek het nog nooit in my le­we so ge­huil vir ie­mand wat ek nie ken nie. Maar op sy be­graf­nis het ek geen e­mo­sie ge­voel nie. Ek moes gaan om clo­su­re te kry, om com­ple­te te wees.”
Daar het hy die eer­ste keer sy ver­lo­re fa­mi­lie aan sy pa se kant ont­moet. En – so ti­pies aan G­re­go­ry se aard om o­ral vrien­de te maak – is hul­le tot van­dag toe c­lo­se.
Dis nie dat hy son­der lief­de groot­ge­word het nie. Sy ma, an­tie Raai (59), het hom oor die ja­re on­der­steun soos net ’n ma kan en haar ou­ers en agt broers het hom oor­val met lief­de.
“Maar daar is mos maar iets s­pe­ci­al wat jy net by jou pa kan kry,”sê hy sag. Daar­om is dit vir hom so be­lang­rik om van­dag daar­die lief­de op sy twee seun­tjies – Zacko­ry (6) en Jos­hua (4) – uit te stort.
Al het G­re­go­ry in die a­part­heids­ja­re skool­ge­gaan, het sy ma nie ge­skroom om hom na Mo­del C-s­ko­le te stuur nie.“Dit was ’n taw­we tyd,”ont­hou hy sy ja­re aan die Ho­ër­skool Bon­nie­va­le.“Maar daar het ek ge­leer hoe om met men­se te werk en hoe om ver­draag­saam te wees. Dit het van my ’n be­ter mens ge­maak. En ek het baie dis­si­pli­ne ge­leer.”
Hy is ge­se­ënd dat sy ma nog le­we, sê G­re­go­ry oor dié ne­de­ri­ge en po­si­tie­we vrou.“As ek iets wou doen, sou sy sê:‘Let’s do it!’”
Met haar aan­moe­di­ging het hy aan let­ter­lik al­les op skool deel­ge­neem, van ei­s­ted­fodds tot rug­by, vol­ley­ball en de­bat.“Ek is ook bles­sed dat sy nooit ge­trou het nie en dat ons by my ou­ma-hul­le ge­bly het.”
Hy hoor nog sy ou­ma sê:“Man­ners ma­keth the man. As jy ma­nie­re het, my kind, gaan deu­re vir jou oop­gaan, maak nie saak waar jy gaan nie.”
En dít is die rei­ne waar­heid, kan G­re­go­ry ge­tuig.
Dit was vroe­ër op­merk­lik hoe al­mal hom ge­groet het soos ons deur die ge­bou ge­stap het.“Ek re­spek­teer men­se om­dat dit die reg­te ding is om te doen. En daar­om re­spek­teer hul­le my,”sê hy son­der e­ni­ge te­ken van ver­waand­heid.“Ek stre­we na ge­lyk­heid vir al­mal – of jy nou die skoon­ma­ker of die ma­gi­straat is.“
G­re­go­ry was nog maar ’n tjok­ker­tjie toe hy reeds ge­weet het hy wil ’n pro­ku­reur word.“Dit was die a­part­heids­ja­re en my pas­sie was al­tyd om my men­se te help.”
Sy een oom was ’n plaas­li­ke ANC-lei­er.“Ek ken van die po­li­sie wat ons twee­uur in die nag wak­ker klop, van hu­man rig­hts­pro­ku­reurs wat hom kom haal. Ek wou ’n by­drae maak om my men­se te be­vry.”
Van­dag, in ’n de­mo­kra­tie­se ge­meen­skap, dien hy die men­se van Suid-A­fri­ka op ’n an­der ma­nier.“Ons is hier vir reg­ver­dig­heid,”sê hy oor sy werk as aan­kla­er.
G­re­go­ry was nog nooit bang vir werk nie. Op la­er­skool het hy koe­ran­te ver­koop en oor na­we­ke by Pep S­to­res in­ge­val. Va­kan­sies was hy aan sy ou­pa – ’n bou­er – se sy. Van graad 11 af het hy in die De­sem­ber­va­kan­sie by Ash­ton Can­ning ge­werk.
Sy werk in die fa­briek be­skryf hy as die ex­pe­rien­ce van sy le­we.“Ek is ab­so­luut mal oor men­se. En om met ou­er men­se te werk wat my werk­lik leer waar­oor die le­we gaan … ek was in awe.”
Om­dat hy in ’n Mo­del C-skool was, was die e­nig­ste u­ni­ver­si­teits­aan­soek­vorm van S­tel­len­bosch, ont­hou hy. Maar hul­le kon dit nie be­kos­tig nie en ’n buur­vrou wat by die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land (UWK)
werk, het hom ge­help om by hul­le regs­pro­gram in te kom. Fi­nan­si­eel was dit steeds nie mak­lik nie. Die geld wat hy by ash­ton can­ning ver­dien het, het net sy re­gis­tra­sie en tui­ti­on fees vir sy LLb-graad ge­dek. Die res moes kom uit ’n stu­den­te­le­ning, wat hy eers vyf jaar ge­le­de klaar be­taal het.
in 2003 het hy vir sy leer­ling­klerk­skap by die regs­hul­praad op Wor­ces­ter in­ge­val.“i lo­ved e­very mo­ment of it.”
sy oor­se­se rei­se
Twee jaar la­ter is hy in die kaap­se hoog­ge­regs­hof as pro­ku­reur toe­ge­laat.
en toe be­sluit hy om nog ’n kin­der­droom te be­waar­heid deur en­ge­land toe te gaan. Daar was hy ’n door to door krag-sa­les­man in port­smouth, ’n skoen­ver­koops­man in Lon­den en la­ter ’n vei­lig­heids­wag by ’n car de­a­lers­hip se reu­se­de­pot in car­diff.
car­diff was so mis­daad­vry dat hy saans die de­pot toe­ge­sluit en nag­klub toe ge­gaan het.“Tot van­dag weet my ba­se nie,” lag hy en wys die ser­ti­fi­kaat wat aan­dui dat hy ’n Le­vel Two a­ward vir Door Su­per­vi­si­on ver­werf het.
in 2006 het hy te­rug­ge­vlieg om te trou, maar is daar­na weer al­leen oor om geld te maak. Sy vrou en groot on­der­steu­ner, cry­stal, ’n na­vra­e­kon­sul­tant by ned­bank,“was nie te hap­py nie, maar het ver­staan. Sy was klaar deel van die sir­kus . . . ”lag hy.
kort ná sy te­rug­koms in 2007 het hul­le ’n huis in el­sies­ri­vier ge­koop.
ná ’n tyd­jie as on­der­houds­be­amp­te by die paarl-land­dros­hof, is hy as staats­aan­kla­er in kuils­ri­vier aan­ge­stel. en pre­sies twee jaar la­ter het hy as streek­hof­aan­kla­er na Wyn­berg ver­skuif.
G­re­go­ry werk by die een­heid vir sek­su­e­le mis­dry­we en hoof­saak­lik met kin­ders. “jy moet eint­lik bie­tjie ab­nor­maal wees om só iets te kan doen,”sê hy.“Die hard­ste rug­by­spe­ler sal nie ’n dag daar­bin­ne last nie. ek pro­beer my by­drae vir die sa­me­le­wing le­wer deur die bes­te hier­van te maak, dat hul­le stem ook ge­hoor kan word.”
Hy het net een keer, op sy vrou se ver­soek, haar van sy werk ver­tel – van ’n pa wat sy dog­ter­tjie ver­krag het. Daar­na het sy be­sef hoe­kom hy nie by die huis oor sy werk praat nie.
G­re­go­ry het ’n paar groot lief­des: Sy vrou en kin­ders, a­fri­kaans en a­fri­kaan­se op­voe­rings, Wp-rug­by, braai en kos­maak. “ek maak by c­hoi­ce die kos in ons huis. ek dink dit is my te­ra­pie.”
Hy is ook steeds by ’n va­kan­sie­pro­gram vir UWk-stu­den­te by die Wyn­berg-hof be­trok­ke na­dat hy in 2002 as ju­ni­or na­vor­ser ’n in­tern­skap by SaL­Ga se par­le­men­tê­re kan­toor in kaap­stad ge­doen het. Op 6 ju­nie van­jaar is hy as ad­vo­kaat toe­ge­laat – ’n prak­tie­se stap aan­ge­sien die hoog­ge­regs­hof waarskynlik die vol­gen­de fa­se in sy loop­baan gaan wees.
Wat is sy raad aan men­se wat moe­de­loos voel oor hul om­stan­dig­he­de?
“Droom, droom, droom. Dis die e­nig­ste ma­nier om uit jou wê­reld te kom.”
en:“jy moet ’n vi­sie hê. jy moet nooit nee vir ’n ant­woord vat nie. Dis be­lang­rik om te weet jy gaan fail in se­ke­re din­ge. Daar gáán men­se wees wat ne­ga­tie­we din­ge van jou sê, maar aan die ein­de van die dag be­hoort jy aan jou God.”