Buite, langs die bakkie, het die onheil begin toe daar uit die bloute ‘n bol tou oor die bakkie se bak na Ferdinand aangevlieg kom. Knap het hy die tou gevang en gewag op die volgende instruksie. Uiteindelik kom Oom Bêrend om die bakkie gestorm, gryp die tou by hom en knor: “Gaan klim liewer in. Ek sal self die blerrie tou vasmaak.”
Ferdinand het koud geword tot in sy fondamente. Natuurlik, sy was reg! Dit was tog eintlik die groot doel van die kuier, en hier laat hy die geleentheid voor haar oë by die sitkamer uitloop!
Wat hy gesien het toe hy die deur oopstoot, sal hom sy lewe lank bybly. Ma Sanna het regop gesit in die kooi. Reg voor hom was Oom Bêrend: van bo af bles, dan diep frons wat oor die welige, trillende snor loer, dan naghemp sonder broek, dan sy groot, harige kaalvoete. In sy regterhand is ‘n beskuldigende koos, met blommetjies op geverf.
Soos ‘n Italiaanse generaal kon Ferdinand onderskei wanneer die stryd gewonne is. Hy het swyend agteruit getree en weer die deur toegestoot.
Dankie, LM. Ek is self jammer vir die jafel. Ek dink ek moet sy storie later opvolg. Dis wreed om hom so te los!
Baie dankie, Pienkie, vir jou ook! Ek loer dikwels daar by jou in, maar kan niks intelligent oor die wonderlike resepte kwytraak nie.