Die raamvertelling (Dts.: Rahmenerzählung; Ndl.: kaderverhaal; Eng.: frame story; Fr.: conte à cadre) is 'n epiese konvensie waarvolgens die verhalende geheel opgebou word deur die samespel van een of meer (soms selfstandige) "binne"-vertelling(s)/portret(te) en 'n "omramende" vertelling, op so 'n wyse dat die vertelsituasie van die raam die binne-vertelling(s), wat in tyd en ruimte onderskei is van die raam, oproep.
In die geraamde enkelvertelling tree daar dikwels in die raam 'n VERTELLER op wat 'n fiktiewe dokument (dagboek, berig, KRONIEK, ou manuskrip, ens.) benut om outentisiteit te verleen aan 'n verhaal wat hy aan die hand daarvan gaan vertel. Sy "eintlike" verhaal is dan die binnevertelling. Hierdie binnevertelling verloop òf in 'n ononderbroke geheel òf word herhaaldelik deur raamfragmente onderbreek (vgl. Maatje, 1971: 145—146).
'n Klassieke verskyningsvorm hiervan is 'n groep mense wat vir mekaar verhale begin vertel: reisigers bv., soos in Chaucer se Canterbury Tales, of adellikes wat vir 'n pes vlug, soos bv. in Boccaccio se // decamerone, of emigrante, soos bv. in Goethe se Unterhaltungen deutscher Ausgewanderten. Die vertel-akt self is gewoonlik 'n funksie van die geheel: in die Decamerone om die tyd om te kry, en in 1001 nagte om die koning elke nag só te boei met verhale, vertel deur sy vrou Sheherazade, dat hy nie sy dreigement om haar te vermoor, kan uitvoer nie.
Gelykenis tussen geskiedenisse kan uitloop op die sg. spieëlteks (Fr. mise en abyme) of Droste-effek, verwysende na die Droste-kakaoblik, met die verpleegster wat 'n Droste-kakaoblik dra waarop 'n verpleegster 'n Droste-kakaoblik dra waarop ...; dit skakel met Opperman se "Royalbakpoeierblik met prent op prent geteken: / jy kry net blik op blik op blik". Die spieëlteks as subteks hou dus in seminale vorm 'n self-bespieëling van die primêre teks in. In taaltekste moet dit egter gesien word as 'n gelykenis in slegs 'n bepaalde opsig, en dus 'n gedeeltelike gelykenis. So 'n spieëlteks kan (in die geval van bv. vooruitduiding, gebruiksaanwysing, ens.) as 'n teken van die primêre geskiedenis optree. Die spanning word hierdeur nie bederf nie, slegs verlê na 'n ander vlak. Afgesien van die leserhulp kan die tegniek ook optree as teken vir die akteur (*karakter) om bv. na analogie van die spieëlteks sy lot te verander (mits hy die parallelle geskiedenisse insien), soos bv. in Poe se "The fall of the house of Usher".