Die vind van die spesiale brief wat trane van verligting gebring het - IVF Babble
Ek sit en staar na die beige tapyt op die vloer in my ouers se slaapkamer deur warm trane wat stil oor my gesig stroom.
Dit was nie trane van woede of hartseer nie. In plaas daarvan was dit trane van verligting.
Ek het dit in 'n plakboek onder in een van die kaste in my ouers se slaapkamer ontdek. Ek het in die kas begin snuffel toe ek hul troualbum bespied.
Ek was tien en was aangetrokke tot die retro-style wat my ouers aangehad het. Nadat ek deur die troualbum geblaai het, het ek meer fotoalbums gevind, waarvan een gevul was met openhartige familiekiekies van die tyd voor my geboorte.
Sy was in 'n kraamrok, haar gesig straal van geluk. Maar wat destyds my aandag aan daardie foto gevestig het, was nie die vreugde in haar gesig nie: dit was eerder die feit dat die vrou 3 duim hakke op 9 maande swanger dra!
Die volgende bladsy bevat meer foto's - hierdie keer van pa wat 'n antieke vlak en bottel Keulen oopmaak.
Dit was sy taak om my telling op die immer belangrike Apgar-toets te bepaal, en sy taak om die res van die span dokters te vertel of ek 'n 'normale, gesonde' baba was of nie.
Die dag, op die vloer van my ouers se slaapkamer, het my 10-jarige gedagtes 'n bietjie leer ken oor dr Wirth
'Maar nie oor hoe jy gebore is nie. Vanweë hoe lief u ouers vir u is en u wou hê. Jy is spesiaal, want jy is hulle s'n. '
. . . sonder om die bloedige besonderhede wat by die mediese prosedures betrokke was, uit te lê, of die alledaagse besonderhede oor hoe gereeld hulle heen en weer tussen Virginia en Massachusetts gevlieg het net vir my ma se ondersoeke.
Uiteindelik, na ongeveer 'n maand, het ek op 'n webwerf afgekom vir 'n kliniek in Pennsylvania, en dit blyk dat my man, Fred, pas 'n boek gepubliseer het. ' in die VSA
Dis my man, dink ek
Ek het 'n e-pos gestuur met behulp van die kontakvorm op sy webwerf, aangesien ek geen telefoonnommer kon vind nie. En toe wag ek.
'Ek het honderde kinders se lewens gered, en nie een van hulle het die moeite gedoen om my eers te bel nie. Ek is oorweldig, "het hy aan die verslaggewer gesê.
Ek was ook daardie dag oorweldig - meestal omdat ek een van die eerste kere in my lewe nie geweet het wat om te sê nie