Agter die skadu van die liedjieboer se rooi Ray Ban’sAnton Goosen (Foto: Maroela Media/Cyril Blackburn) Dis kort ná 21:00. Die flou ligte in die sinkdaksaal gooi skaduwees teen die sementvloer. In ŉ aparte vertrek, een vir slegs die belangrikes, sit Anton op ŉ bruin leerbank in die hoek. Hy drink salig aan ŉ whiskey, skoon – met net ys, terwyl hy telkens deur sy “publiek” oorval word – diegene wat nie in dié vertrek behoort te wees nie, maar met alle geweld ŉ oomblik in die liedjieboer se geselskap wil wees. Hy sit dan sy whiskey op die koffieblad neer en staan op om hand te skud. Geduldig. Vriendelik. Warm. Elke keer. Soos ŉ mens amper nie van die “Vader van Afrikaanse rock” sou verwag nie. Dan, in gesprek met sy aanhangers, is hy nog spitsvondig en skerp ook – maar dít weet aanhangers al jare. Ten spyte van die dowwe lig in die saal, het hy vanaand ook sy rooi Ray Ban-sonbril en pet op. Hy dra dit seker al agt jaar of so, sou hy later opmerk. Dié bril en pet is al so kenmerkend van die sanger dat aanhangers onmiddellik wil weet waar dit is wanneer hy die dag daarsonder betrap word. Hy moet dit ook nie waag om ŉ ander bril te dra nie – die vrae is dan te veel. Dan was daar natuurlik ook die keer dat die Ray Ban by die KKNK verlore geraak het en ŉ karwag dit aan hom terugbesorg het ná die storie op lamppale gepryk het. Maar vanaand gaan nie oor sy bril en pet nie. Die sanger, “oud gebore en 70 jaar jonk” soos Coenie de Villiers vroeër in ŉ toespraak sou opmerk, is vanaand wéér vir sy loopbaan vereer. Dié keer deur die FAK (Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge) – ŉ toekenning wat verseker dat die lysie duskant 20 draai. Anton Goosen, sy verloofde Estie Geldenhuys en Lochner de Kock. Foto: Facebook via Lochner de Kock Dit kon alles anders gewees het, vertel hy – die liedjieboer wat so byna nie ŉ stem gehad het nie. Hier waar hy vanaand sit, sy skouerlengte grys hare wat onder sy pet uithang, ŉ T-hemp van sy pasvoltooide toer uit Australië en ŉ gemaklike swart jean en sneakers, glimlag hy wanneer hy oor die beginjare vertel. Hy was seker 17 jaar oud toe die skoolsielkundige vir hom gesê het hy moet liefs ŉ musiekloopbaan vaarwel toeroep. Die sielkundige het gesê dis net “groot name” wat ŉ bestaan in die musiekbedryf kan maak – en hy, ŉ jong bogsnuiter, het gŉ kat se kans nie. Maar dit het die jong Anton nie van stryk gebring nie. Hy het ŉ “musiekbeheptheid” gehad, ŉ vuur wat ná 40 jaar steeds in hom knetter. Ná skool het hy in die onderwys studeer, ŉ beroep wat hy ŉ paar jaar beoefen het. Selfs toe, “in die begintyd van rock en roll”, het hy nie ophou musiek maak nie. In daardie selfde tyd het hy ŉ musiekrubriek vir Huisgenoot geskryf, en ná Sonja Herholdt ŉ treffer met “Ek verlang na jou” gehad het, moes hy ŉ onderhoud met haar vir dié tydskrif voer. Sy het lirieke gekort, hy was die liedjieboer, en ŉ jare lange samewerking, met liedjies soos “Mooi Griekeland”, het tussen hulle gevolg. Toe maak Anton sy gróót deurbraak in 1979 met Boy van die suburbs en daarna was daar geen stop aan dié trein nie. Anton Goosen en Sonja Herholdt (Foto: Facebook) “Hoekom sou ek my aan die sielkundige steur? Ek het gesê ‘ag, whatever!’ en daarvan vergeet. Ek wou hom nooit verkeerd bewys nie, want dit wat hy gesê het, was nie my motivering nie. Ek wou sing, basta met die res,” vertel hy. En hy hét gesing en later die onderwys gegroet, maar so ŉ bietjie van die onderwyser het tog in hom agtergebly. Wanneer ŉ vrou ons vir ŉ handtekening onderbreek waar ons langs mekaar op die leerbank sit, sit hy eers die koppeltekens in “Kruidjie-roer-my-nie” voor hy die plakkaat teken. Dan glimlag hy vir haar met die regtermondhoek wat skuins optrek en vra mooi om verskoning voordat ons die gesprek voortsit. Altesaam 40 jaar in die bedryf moet ŉ mens darem iets leer, of hoe? “Ja,” sê hy. “Ek het geleer in die bedryf kry jy kunstenaars en jy kry kulkunstenaars. Die een kan sing, en die res maak bloot of hulle kan.” Daarom het hy ŉ broertjie dood aan back tracks wanneer kunstenaars op die verhoog is. “Musiek kom nie uit ŉ computer nie. Dis in jou kop, dis in jou siel, dis iets waarmee jy lééf. Musiek kom uit jou hart uit. Daarom sê ek altyd solank daar houtinstrumente gemaak word, sal régte musiek bly voortbestaan.” Maar hy baklei nie, dis nie in sy geaardheid nie. Elkeen moet maar sy dingetjies doen, sê hy. “Daarom woon ek op Gansbaai – ons baklei nie. ŉ Argument word sommer met ŉ sekere lelike woord beslis.” Wat is die geheim van só ŉ suksesvolle loopbaan? “Respek. Respek is die grootste van alles. Vir jouself, vir musiek, vir ander. Musiek gaan oor alle grense heen en moet met sorg hanteer word. Wees geduldig. Wees getrou aan jouself.” Hy lag weer, vat ŉ sluk van sy whiskey. En wat van sy kritici? “Wie gee om? Ek sê niks. Whatever. Ek’t nie ŉ saak met hulle nie.” Hy het ook gŉ rede om hom oor ander te bekommer nie. Hy het immers vroeër vanjaar aan sy vriendin van agt jaar, Estie Geldenhuys, verloof geraak, en daar is nét tyd vir haar en sy musiek. “Ons beplan om in die somer te trou. Daar is nog nie ŉ dag nie. Dit gaan sommer ŉ nice hippie-troue wees, niks fênsie en groot nie.” Ons moet eers groet. Buite staan nog ŉ skare met ŉ enkele begeerte: om die liedjieboer se blad te skud. Hy vat ŉ groot sluk van die whiskey voor hy opstaan om elkeen individueel te groet. “Ek wil net sê dankie. ŉ Toekenning soos dié deur die FAK is vir my ŉ geweldige eer. Nes musiek oor grense gaan, doen kultuur ook. Daarom is ŉ organisasie soos dié belangrik. En dankie vir 40 jaar se genot en ondersteuning in die bedryf.”