MOU VIR HOND OPLEIDING. OEFENINGE - VERDEDIGENDE VAARDIGHEDE - 2020
Hoof Verdedigende vaardighede
Gryp tande, dra oor, veg, veg met die gebruik van 'n rubberstokkie. Aanvanklik word die hond op 'n leiband gehou. Die afrigter sit op 'n sagte mou. Die eerste stap of die greep van die tande kom voor, soos in die geval van 'n oefening met 'n wors, slegs hierdie keer is die afrigter in beskermende oorpak aangetrek. Die doel van die oefening is om die hond met die volle mond te gryp. Op hierdie stadium word die hoofrol die hoofrol gespeel, wat die volle verantwoordelikheid het vir sukses en mislukking.
Die belangrikste ding is om die mou in die korrekte posisie te hou, altyd horisontaal, nie te laag nie en nie te hoog nie, ongeveer op die hoogte van die bekken. As die afrigter regshandig is, word die mou aan die linkerhand vasgelê. In hierdie geval, op die oomblik van botsing met die hond, moet die persoon sy linkerhand terug trek sodat die hond nie daaraan struikel nie en nie self seermaak nie. Die regterhand moet aan die kant uitgesteek word om balans te handhaaf.
Wanneer die hond die mou gryp, strek die afrigter sy linkerhand uit om die hond met ondersteuning te gee. Hier begin die sogenaamde oordrag. Die afrigter trek die hond, maak seker dat dit nie die mou laat los nie. Die eienaar of die instrukteur beweeg langs die hond en moedig haar aan om haar te hou op 'n lang leiband om haar maksimum bewegingsvryheid te verseker. As die hond goeie vegkwaliteite demonstreer, beweeg hulle na verskeie sulke oefeninge na 'n stewige mou, wat presies dieselfde oefeninge daarmee uitvoer.
Na 'n paar sessies begin die eienaar om die leiband los te maak en gee die hond volle vryheid. Maar terwyl hy altyd langs haar bly. Elke beroep eindig altyd met die hond wat die mou gryp en lof en aanmoediging van die eienaar ontvang. Die volgende stap, naamlik die stryd, hang ook heeltemal af van die vaardigheid van die afrigter. Hy moet eers sy mou op en af ​​beweeg, eers baie stadig en saggies, dan meer en meer beslissend.
Terselfdertyd word die spoed en karakter van die beweging gekies, afhangende van die karakter en die militantheid van die hond. Ten slotte is dit die beurt van oefeninge met die gebruik van 'n rubberstokkie of sweep wat die afrigter die hond tydens die geveg tref. Die afrigter moet in staat wees om die gunstigste oomblikke vir die eerste aanvalle te kies, sodat die hond nie die voorwerp laat los nie, nie bang word nie en nie die beweging vertraag nie.
Die slag van die stok word toegepas op die oomblik wanneer die hond die mou styf met sy tande hou en toon 'n duidelike begeerte om te veg. Nadat dit geslaan het, moet die afrigter nie wegtrek nie, maar die stryd voortgaan om die hond se krisis reaksie te versterk. Na net 'n paar oomblikke gee hy haar mou op. As die hond die voorwerp loslaat na die impak, moet dit terugkeer na die stap om te sleep of selfs na die stap om met tande te gryp. Terselfdertyd moet die afrigter egter nie die sweep laat los sodat die hond gewoond is aan sy voorkoms nie.
Dit moet egter onthou word dat honde met goeie verhard die blaas van die stok bloot ignoreer. Verder, stakings dien as 'n aansporing vir hulle om die mou meer beslissend te gryp. Dus, na 'n staking, as die hond die druk verswak of selfs die mou uit die tande loslaat, is die trainer byna altyd skuldig aan die keuse van die verkeerde oomblik om te staak.