Navy Yokosho I-go Ko-gata seevliegtuigafrigter - Inligting
Die vliegtuig se benaming kom van die stelsel wat tussen 1918 en Januarie 1922 in die Japannese vloot gebruik is. In hierdie stelsel het I-go aangedui dat die vliegtuig 'n afrigter was, terwyl Ko-gata die ekwivalent was van Model A, die eerste Yokosho-afrigter wat deur die vloot aanvaar.
Die I-go Ko-gata is ontwerp deur Lieut Kishichi Umakoshi gedurende 1920. Hy gebruik 'n paar elemente uit vroeëre ontwerpe, waaronder die verspringende vlerke van die Avro 504K. Die vliegtuig het kort tweevlotte gehad met 'n hulpvlot wat net onder die stert gedra is, soos gebruik op die vroeëre Yokosho Ro-go Ko-gata-verkenningsvliegtuie. Nadat 'n reeks enjins getoets is, is 'n 110 pk Gasuden Benz ses-silinder watergekoelde inlyn-enjin vir die meeste vliegtuie gekies
Sewentig vliegtuie is gebou - 24 in 1920, 42 in 1921 en 4 in 1922. Van hierdie vliegtuie is tien aangedryf deur 'n 70 pk Renault -enjin, twee met 'n 100 pk Renault, ses met 'n 200pk Hispano -Suiza -enjin, twee met 'n 100 pk Benz -enjin , ses en dertig met 'n 110 pk Benz-enjin en veertien met 'n 130 pk Benz-enjin.
Die I-go Ko-gata was die eerste doelgerigte watervliegtuigafrigter wat die Japanse vlootdiens betree het. Die meeste is in 1924 uit militêre diens onttrek en het in burgerlike gebruik gegaan, sodat die vloot die Avro 504-seevliegtuig-afrigter kon gebruik tot by die aankoms van die Yokosho K2Y Navy Type 3 landgebaseerde primêre afrigter.
In die staatsdiens was die I-go Ko-gata bekend as die Chidori-go (Plover). Sommige is gebruik as klein vrag- en posvervoer.
Enjin: Gasuden Benz ses-silinder watergekoelde inlyn-enjin
Krag: 100-130 pk
Span: 45ft 2.75in
Lengte: 32 voet
Hoogte: 10ft 8in
Leeg gewig: 1,924 pond
Laai gewig: 2,478 pond
Maksimum spoed: 77 mph op seevlak
Klimkoers: 5 minute tot 3,280 voet
In die reeks van Richard M. Bueschel oor Japannese Tweede Wêreldoorlogvegters (dws "Nakajima Ki-84 Hayate in Japanese Army Air Force Service) en Rene Francillon se" Japanese Aircraft of the Pacific War "), noem die skrywers herhaaldelik dat laasgenoemde Japannese vegters Alhoewel dit tegnies gelyk was aan hul geallieerde eweknieë, word dit geteister deur veranderlike en swak vakmanskap, maar Bueschel skryf dat die Ki-84 slegs 'n gelyke snelheid van 400 km per uur kon bereik. 620 km per uur, maar na berig word, kan die meeste eksemplare van laat produksie nie eens 400 km per uur bereik nie as gevolg van swak afwerking van die vliegtuigraam en enjin.
Wat die Ki-84 betref, onthou ek dat ek met 'n P-51-vlieënier van SWPA gepraat het. Hy het gesê dat hulle soms die Franke sou probeer onderskep, wat hulle 'n skoon stel genesings kon en wel gewys het. As dit 'n algehele probleem was, sou ek dink dat hierdie 'legging it' nie sou gebeur het nie. 'N Goeie vraag sou wees waar die inligting vandaan kom. Is dit van die VSA, wat vliegtuie gedoen het en nog steeds neergesit het wat óf beter was as ten minste dieselfde as hul eie, of het hierdie werklike Japannese rekords dit getoon.
Ek vra om verskoning aan ons Amerikaanse vriende daarbuite; die opmerking hierbo is nie 'n aanval op julle nie, maar net iets wat ek deur die jare deur verskillende skrywers en veeartse gesien en gehoor het.
Ek onthou dat ek die verhale gelees het oor die proewe van Japannese vliegtuie, veral die Ki-84, wat verklaar dat die aanbring van Amerikaanse bougies 'n groot verskil gemaak het aan die vliegtuig se prestasie. Ook die bevestiging van Amerikaanse remblokkies, waar moontlik, is 'n moet! Materiële tekorte en kwaliteitsprobleme in oënskynlik geringe gebiede kan 'n dramatiese uitwerking op die algehele prestasie hê.
Was die Luftwaffe -vegters van die laat oorlog aan soortgelyke teenstrydighede in vakmanskap en kwaliteitskontrole blootgestel?
Dit is 'n aanvaarde feit dat die afwerking van die produksie Me-262's baie kan verskil. Met komponente uit verskillende bronne en plekke, was dit onmoontlik om dieselfde soort streng toleransies te kry as wat 'n enkele fabriek van daardie tydperk kon produseer. Daar was berigte oor sommige Me-262's wat deur hul bouers ontdek is dat vreemde voorwerpe (gereedskap, voorrade, ens.) In leë ruimtes gestoot is, ongetwyfeld in reaksie op hul slawerny. Ek het ook hier gelees dat 'n Junkers 290 neergestort het en later is vasgestel dat die stertgedeelte met 'n baie groot hoeveelheid swaar gereedskap in die stert versteek is.
Die Switsers het gedink dat die 109G's wat hulle ontvang het, vreeslik was, in teenstelling met die paar F's wat hulle in die middel van die oorlog ontvang het. Die Franse dink dieselfde oor die Fw.190s wat hulle probeer het om na die oorlog te bedryf. Dit was deels te wyte aan druk in die oorlog, en deels aan die invloed van al die buitelandse (slawe, as u wil) werkers wat in die laat oorlog in die Duitse bedryf werk.
Daar moet bygevoeg word dat laat P-40's baie growwer was as die vliegtuie uit die vroeë oorlog, hoewel dit te wyte is aan 'n intense veldtog "vereenvoudig en voeg meer ligtheid toe" eerder as 'n afname in vakmanskap as sodanig.
Bf 109 -kwaliteit soos in Finland waargeneem
Die Finse AF sien ook 'n groot afname in die vakmanskap van Bf 109G-6's wat in die somer 1944 ontvang is, vergeleke met die kwaliteit van die G-2's wat in die winter-lente 1943 ontvang is. Alle 109's is dus deeglik opgeknap by VL (behalwe 'n paar vliegtuie wat is direk na die voorste linie gebring en die eerste missies nog uitgevoer met Duitse oordragtekens/sien Vol 6 van FAF History deur Keskinen & ampStenman). Die FAF en VL het baie hard probeer om 'n volledige herstellisensie vir die 109 (insluitend tekeninge, onderdele en gereedskap) vir die 109 te beding, maar om duidelike politieke redes was die Duitsers baie huiwerig (dit was aan die Duitsers bekend dat daar reeds kontakte was April 1943 na Moskou geneem). Volledige stel tekeninge en gereedskap vir die 109 is nooit afgelewer nie, waarom VL probeer het om die inheemse Pyörre-Myrsky rondom die Daimler-Benz 605-enjin te ontwerp.
Ontwikkeling en ontwerp [wysig | wysig bron]
In 1930 was die basiese afrigter van die Imperial Japanese Navy Air Service die Yokosuka K1Y of Type 13 Seaplane Trainer, wat sedert 1925 in gebruik was, en het die First Naval Air Technical Arsenal in Yokosuka opdrag gegee om 'n plaasvervanger te ontwerp. Ώ ] Die ontwerpteam, onder leiding van Jiro Saha en Tamefumi Suzuki, het 'n enkelbaai-tweedekker ontwerp met 'n gelaste staalbuis-romp en houtvlerke, en dit was die eerste Japanse vliegtuig met so 'n romp. ΐ ]
Yokosuka het twee prototipes gebou, aangedryf deur 90 pk (67 kW) Hatakaze viersilinder lugverkoelde inlynmotors in 1930, wat in 1930 vlieg, en na suksesvolle toetsing, 'n weergawe aangedryf deur 'n 130 pk Gasuden Jimpu ΐ &# 93 radiale enjin is as produksie bestel Navy Type 90 watervliegtuig afrigter, met die kort benaming K4Y1. ΐ ]
Na aanvaarding in Oktober 1925, is ongeveer 40 deur Nakajima gebou,  met nog 48 gebou deur Kawanishi van 1928 tot 1928 tot 1932,  en 10 deur Watanabe in 1933–34, wat saam met ses vliegtuie wat deur Yokosuka gebou is, het 'n totaal van ongeveer 104 gegee.  Die tipe was die standaard vlottervliegtuigafrigter van die Keiserlike Japanse vloot totdat dit vanaf 1933 deur die Yokosuka K4Y vervang is , hoewel 'n paar nog in gebruik was tot die beginjare van die Tweede Wêreldoorlog.
In 1930 was die basiese seevliegtuigafrigter van die Imperial Japanese Navy Air Service die Yokosuka K1Y of Type 13 Seaplane Trainer, wat sedert 1925 in gebruik was, en dit het die First Naval Air Technical Arsenal in Yokosuka opdrag gegee om 'n plaasvervanger te ontwerp. Ώ ] Die ontwerpteam, onder leiding van Jiro Saha en Tamefumi Suzuki, het 'n enkelbaai-tweedekker ontwerp met 'n gelaste staalbuis-romp en houtvlerke, en dit was die eerste Japanse vliegtuig met so 'n romp. ΐ ]
Aan die einde van 1935 het die lugdiensbevel van die keiserlike Japannese vloot die Yokosuka Navy Technical Arsenal opdrag gegee om aërodinamiese navorsing te doen met 'n parasolmonoplan soortgelyk aan die Parnall Parasol, maar nie verwant nie. Die vliegtuig is in November 1937 deur Watababe gebou en teen September 1938 voltooi.
Ontvang die benaming "MXY1" (M. (Spesiale doel), X (Eksperimenteel), Y (Yokosho)), dit was 'n parasol -eenvliegtuig met 'n groot glaskajuit, wat die vlieënier en 3 of 4 vlugtoetswaarnemers kon huisves. Die vliegtuig is aangedryf deur 'n 670–730 pk (500–540 kW) Nakajima Hikari 1 kai-enjin met 'n lang koord NACA-kap. Reghoekige vlerke is ondersteun deur groot stutte en die wiele van die gestutte onderstel is in groot spatsels toegemaak. Ώ ]
Die toetse toon swak prestasie van die vliegtuig, sowel as 'n ernstige probleem met die vibrasie van die vliegtuig. 'N Paar maande se werk is daaraan bestee om tekortkominge reg te stel, maar uiteindelik is die vliegtuig laat vaar, terwyl onderdele in ander navorsing gebruik is.
Terselfdertyd is werk aan byna identies gedoen MXY2, maar as gevolg van die sluiting van die projek, is die ontwikkeling opgehou.
Hidroaviasie van die Japannese duikbootvloot in die Tweede Wêreldoorlog. Deel VI
Vroeg in Desember 1941 het Japan as deel van die keiserlike vloot 11 duikbote met vliegtuie gehad-I-7 en I-8 (projek "Junsen 3"), I-9 en I-10 (projek "Ko-Gata A1"), sowel as I-15, I-17, I -19, I-21, I-23, I-25 en I-26 (van die Otsu-Gata B1-projek).
Die Kugisho E14Y1 verkenningsvliegtuie was destyds slegs gebaseer op die I-7, I-8 en I-15 bote, en was ook in diens van die opleidingseenheid Saeki en Kokuta Maizuru in Japan.
In vlug, 'n paar Kugisho -verkenningskuslyn E14Y1 seevliegtuie
Die dag voor, op 7 Desember 1941, is 'n belangrike aanval op die lugvaart van die Japannese vloot geloods by die Amerikaanse basis in Pearl Harbor Bay en ander geriewe op die eiland Oahu, die verkenning van die teikens is uitgevoer deur die Kugisho E14Y1 -verkenning watervliegtuig, gelanseer vanaf die duikboot I-7. Die Amerikaners het sy vlug ongemerk verbygesteek en die vliegtuig het veilig teruggekeer na sy vervoerder.
Verkenningswatervliegtuig "Kugisho" E14Y1, wat deel uitmaak van die duikboot I-7, spat neer ná die opdrag, 1941 jaar
Die eerste E14Y1-sortie van die I-7-duikboot het op 17 Desember vroegoggend die resultate van die aanval op Amerikaanse skepe in Pearl Harbor Bay herken. Soos voorheen het die vyand nie die klein vliegtuig opgemerk nie. Die taak is suksesvol voltooi. Die bemanning van die "Glen" (eers in Desember 1941 het die Geallieerdes geleer oor die bestaan ​​van die "Kugisho" E14Y1 en hom so 'n kodenaam toegeken) het veilig na sy boot teruggekeer. Geskiedkundiges verskil nog steeds of die vliegtuig self op die boot geklim het of verlore gegaan het tydens 'n dringende duik (of na 'n noodlanding op die water).
Die volgende verkenningsvlug E14Y1 oor die eiland Oahu het die eerste dag van die nuwe 1942 -jaar gemaak. Nadat hy die missie suksesvol voltooi het, keer hy veilig terug na sy vervoerder, die I-9 duikboot. Soos voorheen het sy vlug ongemerk by die Amerikaanse kant verbygegaan.
Suksesvolle optrede van duikbote met vliegtuie met Kugisho E14Y1-vliegtuie om verkenning in die Oahu-streek uit te voer, bevestig die moontlikheid om verkenning van afgeleë en goed bewaakte vyandelike ontplooiingsplekke te verken. Die monitering van die Pearl Harbor, volgens besluit van die Japannese bevel, het gereeld begin doen.
Hervulling van die Kugisho E14Y1 seevliegtuig by die kusvliegveld
23 Februarie 1942 van die E14Y1 van die I-9 duikboot maak weer 'n suksesvolle lugverkenningsvlug van die belangrikste Amerikaanse vlootbasis in die Stille Oseaan. Die volgende verkenningsvlugte het egter eers in die herfs van 1943 plaasgevind. Teen hierdie tyd het die Amerikaners hul verdediging teen duikboot verhoog, en die doeltreffendheid van radarstasies, vliegtuie in die lug en met die skip gedra word om die doelwitte van die lug en die oppervlakte op te spoor. Die tyd van die ongestrafde optrede van die Japannese duikbote wat met vliegtuie vervoer word, is verby.
In die middel van September 1943 het 'n Japannese duikboot I-36 die Hawaiiaanse eilande genader vir verkenning buite Pearl Harbor. Die boot het verskeie pogings aangewend om die Amerikaanse basis op 'n veilige afstand te benader, wat die suksesvolle bekendstelling van die Glen E14Y1 "Glen" hidrovliegtuig vanaf 'n aanvaarbare afstand moontlik gemaak het. Hulle het egter almal misluk. Die minimum veilige afstand wat I-36 Pearl Harbor kon bereik, was ongeveer 555,6 km, wat meer as 'n derde langer is as die normale E14Y1-reeks.
Onder hierdie omstandighede, 19 Oktober 1943, het die bevelvoerder besluit om die "Glen" te lanseer vir die verkenning van die Amerikaanse vlootbasis. Vir die E14Y1 -bemanning was dit 'n 'eenrigtingkaartjie'. Nietemin het die bemanning van die Glen die taak voltooi - lugverkenning van die Pearl Harbor -baai uitgevoer en die data oor die samestelling van die vyand se skeepsgroep in die databasis deurgegee. Die vliegtuig het natuurlik nie die karboot bereik nie. Die lot van die bemanning E14Y1 was onbekend.
Deur op te klim met behulp van 'n pneumatiese katapult E14Y1 "Glen", draai u om die I-19 duikboot van die projek "Otsu-Gata В1"
In November is die duikboot I-1943 deur die 19 gewerf vir verkenning op die Hawaiiaanse eilande. Die eerste verkenningsmissie, voltooi op E14Y1 19 November, was suksesvol. Die vliegtuig is veilig terug na die duikboot. Op 25 November, tydens die terugkeer van die Glen na die lugverkenning van Pearl Harbor, is die vervoerder, die duikboot I-19, deur die Amerikaanse vernietiger Redford ontdek en gesink.
Na hierdie gebeure het die Japannese bevel geweier om lugverkenning van die Amerikaanse vlootbasis by Pearl Harbor uit te voer met behulp van seevliegtuie aan boord van vliegtuie wat duikbote dra.
Benewens Pearl Harbor, het die Kugisho E1942Y14 seevliegtuie tydens 1 aktiewe verkenning in verskillende streke van die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan uitgevoer.
In Februarie-Maart het die I-1942 duikboot onder bevel van kaptein Meiji Tagami suksesvol in Australiese waters gewerk 25. Op grond daarvan het E14Y1 'n hele reeks suksesvolle verkenningsvlugte uitgevoer oor Sydney (17 Februarie), Melbourne (26 Februarie) , Hobart op Tasmanië (1 Maart), Wellington in Nieu -Seeland (8 Maart) en Auckland (Nieu -Seeland, 12 Maart) en Nieu -Seeland, 18 in Maart, Nieu -Seeland, XNUMX in Maart, Nieu -Seeland, XNUMX in Maart en Auckland (Nieu -Seeland, XNUMX in Maart), Auckland (Nieu -Seeland, XNUMX Maart) By die terugkeer na die metropool is lugverkenning uitgevoer oor die eiland Suva (Fidji -argipel, XNUMX Maart) en Pago Pago (Tutuila -eiland).
Die 29 Mei 1942 van die jaar was herhaalde lugverkenning van die Sydney-hawe met 'n E14Y1-seevliegtuig van I-21.
In die lente en somer van 1942 het die vliegdekskip duikbote I-10 en I-30 suksesvol opereer in die 4 eskader duikbote in die westelike deel van die Indiese Oseaan. Begin Mei het E14Y1, gebaseer op I-10, lugverkenning van Durban en Port Elizabeth uitgevoer. Die Glen van I-30 het om Aden (7 Mei), Djibouti (8 Mei), Zanzibar en Dar es Salaam (19 Mei) gevlieg.
Einde Mei het die bote aan die kus van Madagaskar gevaar. Tydens die verkenningsvlug E14Y1 met I-10 oor die hawe van Diego-Suárez 29 in Mei 1942, is die nodige inligting verkry om twee klein Japannese duikbote op die Britse skepe te slaan wat die volgende dag plaasgevind het. As gevolg van die aanval het die slagskip Ramilles (later na Durban gesleep vir herstel) ernstige skade opgedoen en die tenkwa is gesink. Een van die deelnemende Japannese klein (dwerg) duikbote het verlore gegaan.
Die verkenningswatervliegtuig "Kugisho" E14Y1 word voorberei vir die lansering op die katapult van die duikboot I-29, 1942 jaar
Die watervliegtuig "Kugisho" E14Y1 begin met die duikboot I-29, 1942 jaar
In April-Mei is 1942 seevliegtuie van ses duikbote (I-9, I-15, I-17, I-19, I-25 en I-26) gebruik vir die verkenning van die kusstrook van die Aleoetiese Eilande. Die vervulling van die taak word belemmer deur die slegte weer en die hoë aktiwiteit van die vyandelike skepe en patrollievliegtuie. Ter voorbereiding vir die bekendstelling van die E14Y1 op die I-19, is die Japannese duikboot deur 'n Amerikaanse patrollievliegtuig opgemerk. Om 'n aanval te vermy, beveel die kaptein van die I-19 dringend om onder te dompel; die watervliegtuig wat op die dek van die boot staan, word op die wateroppervlak gelaat.
Tog het die Japannese duikboot I-19 groot gewildheid gekry, nie as die draer van 'n verkenningswatervliegtuig nie, maar in sy oorspronklike kwaliteit as 'n onderwater torpedobomwerper. 15 September 1942 het die boot die doeltreffendste torpedosalvo van die Tweede Wêreldoorlog opgelewer. As gevolg hiervan, is drie torpedo's gesak wat die vliegdekskip CV-7 "Wasp" gesink het (erge skade opgedoen het, die brandende vliegdekskip is deur 'n torpedo van die USS afgehandel), die vierde torpedo het 'n slagskip "South Carolina" beskadig en die die vyfde is deur 'n torpedo -vernietiger "O'Brien" gesink. Die sesde torpedo het die Hornet -vliegdekskip getref, maar die gevolge daarvan was nie so tragies nie.
In die somer van 1942 is die duikboot I-17 gestuur om die Britse vlootbasisse in Colombo en Trincomalee (Ceylon Island) te verken. 'N Doeltreffende verdediging teen duikbote, wat deur die Britte geskep is, het die I-17-boot egter nie toegelaat om die taak te voltooi nie. In Augustus is die duikboot ontdek en gesink toe hy die lanseringsgebied E1943Y14 nader vir verkenning van die Noumea -basis (New Caledonia Island).
Navy Yokosho I-go Ko-gata seevliegtuigafrigter-Geskiedenis
Die oorspronklike onderneming is in 1915 gestig as SIAI (Società Idrovolanti Alta Italia - watervliegtuigmaatskappy van Noord -Italië). Na die Eerste Wêreldoorlog het dit die naam Savoia gekry toe dit die Società Anonima Costruzioni Aeronautiche Savoia, 'n Italiaanse vliegtuigmaatskappy wat in 1915 deur Umberto Savoia gestig is, verkry het.
Die SIAI S.8 was 'n Italiaanse 1910's vliegboot met twee sitplekke wat verken het.
Die SIAI Savoia S.9 was 'n Italiaanse verkenningsvliegboot, vervaardig deur Societa Idrovolanti Alta Italia (SIAI) vanaf 1918. Die vleuelstruktuur was ongewoon omdat dit 'n tweevlerkvlerk met een baai was, met bykomende stutte in die middel van die baai by die kruising van die vlieënde en landingsdrade, sodat dit blyk dat dit 'n tweevoudige vleuel het. Die S.9 is ook in Frankryk deur CAMS (Chantiers Aéro-Maritimes de la Seine) in lisensie gebou as die CAMS C.9.
In 1929 het die Regia Marina (Italiaanse Royal Navy) 'n kontrak toegeken aan SIAI om die prototipe van 'n nuwe vlieënde bootvegter te vervaardig vir gebruik as 'n katapult-gelanseerde vliegtuig aan boord van Cruisers van die Condottieri-klas. In reaksie, SIAI ontwerp die S.67, 'n houtvliegboot met 'n enkelstoel, met 'n enkelvliegtuig wat aangedryf word deur 'n 313 kilowatt (420-pk) Fiat A.20 V12 vloeistofgekoelde enjin wat 'n drie-blad stootskroef aandryf. Die vlerkspate is aan die romp vasgemaak, en die enjin is op staalbuisstutte bokant die romp gemonteer, elk met een pen aan die enjinhouer vasgemaak. Die S.67s-bewapening het bestaan ​​uit twee vaste, vooruitskietende 7,7 millimeter (0,303 duim) Vickers-masjiengewere wat in die boog gemonteer is. Die S.67s -ontwerp het 'n span van ses mans aan boord van 'n cruiser toegelaat om dit op sy katapult op te rig en binne vyf minute gereed te wees vir die bekendstelling.
SIAI later het die ontwerp van die romp van sy S.58 -vlieëndebootvegter van 1924 gebaseer op die van die S.51s -romp.
* Lugvaart: SIAI jaag seevliegtuie
Die SIAI S.19 was 'n Italiaanse vliegboot wat gebou is deur SIAI vir die Schneider Trophy -wedloop van 1920.
Byvoorbeeld, siai loa.
Die SIAI S.17 was 'n Italiaanse vliegboot wat gebou is deur SIAI vir die Schneider Trophy -wedloop van 1920.
In 1925 gebruik die Italiaanse vlieënier Francesco de Pinedo (1890-1933), 'n tenente colonnello (luitenant-kolonel) in die Regia Aeronautica (Italiaanse Royal Air Force) 'n SIAI S.16ter noem hy Genariello vir 'n rekordvlug van Rome na Australië en Tokio om sy idee te demonstreer dat seevliegtuie beter is as vliegtuie vir langafstandvlugte. Op 21 April vertrek Pinedo en sy werktuigkundige, Ernesto Campanelli, aan boord van Gennariello uit Rome. Hulle stop eers by Brindisi in Italië, daarna by Leros in Griekeland Bagdad in Irak Bushehr en Chabar in Persië Karachi, Bombay, Cocanada en Calcutta in die Britse Indië Akyab, Rangoon, Tavoy en Mergui in Burma Phuket in Siam Penang in Brits Malaya Singapoer Batavia, Surabaya, Sumbawa en Kupang in Oos -Indië, en Broome, Carnarvon, Perth, Bunbury, Albany, Israelite Bay en Adelaide in Australië voordat hulle Melbourne aangekom het, waar hulle op 10 Junie aangekom en 36 dae deurgebring het. Op 16 Julie vlieg Pinedo en Campanelli na Sydney, waar hulle nog drie weke deurgebring het. Hulle het hul vlug op 6 Augustus hervat en besoek Brisbane, Rockhampton, Townsville, Innisfail, Cooktown en Thursday Island in Australië Merauke, Dobo, Amboina en Menado in Oos -Indië, Cebu, Atimonan, Manila en Aparri in die Filippyne Tamsui Formosa Shanghai in China Mokpo in Korea en Yamakawa en Kagoshima in Japan, voordat hy op 26 September in Tokio aankom.
In die herfs van 1928 het die S.58ter, 'n effens aangepaste S.58bis wat ook die Fiat A 20 V12 -enjin gebruik, vir die eerste keer gevlieg. In 1929 het die Regia Marina weer 'n wedstryd gereël vir 'n vervanging van M.7ter, en SIAI die S.58ter betree. Die S.58ter verloor die Macchi M.41bis en wen nie 'n produksiebestelling nie.
SIAI later het die eerste S.58-prototipe 'n 313-kilowatt (420-pk) Fiat A.20 V12 toegerus, wat die hermotorvliegtuig die S.58bis herontwerp het. In 1927 het die Regia Marina weer 'n wedstryd gehou om 'n plaasvervanger vir die Macchi M.7ter, en SIAI het die S.58bis ingeskryf. Die Regia Marina het dit indrukwekkend genoeg gevind om planne te maak om 97 S.58bis-vliegtuie aan te skaf, maar hierdie planne is gekanselleer toe die Regia Marina weer as 'n ekonomiese maatreël gekies het om die lewensduur van die M.7ters te verleng deur dit weer te motor, en geen produksie nie bestelling vir die S.58bis.
Volgens Næss, A., & Hovdhaugen, E. (2011) het die omgangstaaluitspraak van siai is hiai, maar die standaard geskrewe vorm is siai. Siai kom na voorwoordelike argumente, maar word voor die gespanne aspek-bui-deeltjie geplaas en na die klitiese voornaamwoord.
Die SIAI S.51, Savoia Marchetti S.51 of Savoia S.51 was 'n Italiaanse vliegboot wat deur gebou is SIAI vir die Schneider Trophy -wedloop van 1922.
Die SIAI S.58 of Savoia-Marchetti S.M.58 was 'n Italiaanse vlieënierbootvegterprototipe van die 1920's wat deur SIAI ontwerp en vervaardig is.
Ten spyte van hierdie ongelukkige einde van die toetsprogram, SIAI 'n produksiebevel vir nog drie vliegtuie ontvang. Een hiervan is gekanselleer, maar die ander twee tree in diens met die 162ª Squadriglia (162ste eskader) van die 88 ° Gruppo Caccia Marittima (88th Maritime Fighter Group). Hulle is in 1935 afgetree.
Die S.58 het vroeg in die somer van 1924 sy eerste vlug gemaak en op 25 Augustus 1924 'n wêreldhoogte -rekord vir vliegtuie van sy soort opgestel deur 5,831 meter (19,130 ​​voet) te bereik met 'n vragvrag van 250 kilogram (551 pond). SIAI het drie prototipes gebou, maar die Regia Marina het gekies om geld te bespaar deur die Macchi M.7ter te herontwerp om sy lewensduur te verleng eerder as om 'n nuwe vliegtuig aan te skaf. SIAI het egter ten minste nog 'n S.58 gebou wat die Scuola di Alta Velocità (High Speed ​​School) by Desenzano gebruik het.
In 1924 het die Regia Marina (Italiaanse koninklike vloot) 'n vereiste uitgereik vir 'n plaasvervanger vir sy Macchi M.7ter vlieënde bootvliegtuig. Om mee te ding met die Macchi M.26 vir 'n produksiebestelling as vervanging, SIAI ontwikkel die S.58. Dit was 'n hout, enkel sitplek tweebaan met 'n enkele baai met 'n romp gebaseer op die van die SIAI S.51 vliegboot wat aan die Schneider Trophy -wedloop in 1922 deelgeneem het. Die S.58s-enjin, 'n 221-kilowatt (296-rem-perdekrag) Hispano-Suiza HS 42 V8 wat 'n stootskroef bestuur, is op stutte bokant die romp gemonteer. SIAI 'n bewapening voorgestel van twee vaste, vooruitskietende 7,7 millimeter (0,303 duim) Vickers-masjiengewere wat aan die romp aan weerskante van die kajuit gemonteer is.
Klantbeoordeling van Amazon.co.uk (2de) en#149 2014-03-04
Amazon.com-klantbeoordeling (2de) • 2014-03-04
Modelvliegtuie 2013/04 • 2014-03-04
Aerospace & amp Defence News webwerf • 2014-03-04
Klantbeoordeling van Amazon.co.uk (1) • 2014-03-04
Amazon.jp-kliëntresensie (1) • 2014-03-04
Amazon.it-klantbeoordeling (1) en#149 2014-03-04
Lugvaart van Japan-blog • 2014-03-04
Amazon.com-kliëntresensie (1ste) • 2014-03-04
Vir al die uitgebreide wêreldwye konflik tydens die Tweede Wêreldoorlog, bly daar slegs een vliegtuig oor wat bomme op die vasteland van die Verenigde State laat val het. Hierdie boek dokumenteer die vliegtuie, die verkleinende Kugisho E14Y "Glen" duikboot-gebaseerde seevliegtuig. E14Y -vliegtuie was ter weerwraak vir die Doolittle -aanvalle en was besig met twee bombardemente aan die kus van Oregon, wat weinig meer as 'n voetnoot in geskiedenisboeke behaal het. Hierdie titel van Mushroom Model Publications verander dit en bied ongetwyfeld die mees deeglike geskiedenis van die E14Y "Glen" wat tans in druk is. Die boek ondersoek die E14Y op 'n tipiese MMP-manier, met 'n omvattende oorsig van die ontwikkeling van vliegtuie op onderzeeërs. Die eerste twintig bladsye bevat 'n uiteensetting van die verskillende tipes waarnemings- en verkenningsvliegtuie wat ontwikkel is vir duikbote, met foto's, tekeninge en kleurillustrasies wat 'n volledige prentjie gee. Na hierdie inleiding gaan die boek oor na die E14Y, insluitend die prototipes sowel as produksievoorbeelde.
Die meerderheid van die boek dek egter die operasionele rekord van die E14Y, en dit is goed, want dit is 'n fassinerende verhaal. Vroeë operasies het in die suidweste van die Stille Oseaan plaasgevind voordat hulle na die Amerikaanse kuslyn gegaan het. Daar is selfs 'n Duitse verband, wat sorg vir 'n kleurryke geskiedenis. As ons van kleur praat, bevat die boek ook die kleure en merke van die E14Y, beide in kleurprofielillustrasies en baie foto's. Laastens is daar baie bladsye skaaltekeninge regdeur die boek, wat die modelmaker tevrede stel wat 'n Glen vir die rak wil bou.
5,0 van 5 sterre 'n Fantastiese boek oor 'n Japannese vliegvliegtuig wat selde bespreek word
30 April 2013 Deur El Kabong
Eerstens was ek vertroud met die MMPBooks, aangesien ek verskeie van hul titels besit het. Hierdie boek is nie dieselfde grootte as die 'oranje titels' nie, dit is eintlik die grootte van 'n groot tydskrif, maar in boekvorm.
Nou die kern van die boek self.
Baie min mense besef dat die Japannese eintlik Noord -Amerika gedurende die vroeë deel van die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer het. Nie deur swaar of medium bomwerpers nie, maar deur 'n klein vlotvliegtuig wat aan boord van die tipe I -boot -duikbote oor die oseaan gedra is.
Die E14Y 'Glen' was 'n klein tweemansvliegtuig met 'n ligte vrag, hoofsaaklik gebruik as verkenning vir die duikbote. Maar die Japannese het gehoop om die vliegtuig te gebruik om brandbomme in die noordweste van die Stille Oseaan te laat val om groot brande te begin, maar het misluk omdat hulle dit gedurende die reënseisoen laat val het.
In die boek word die ontwikkeling van die vliegtuie, die gebruik aan boord van die onderdele en selfs uitstekende merke en kamoeflering aangetref, asook uitstekende tekenings op die 1/48ste skaal en talle foto's. Saam met foto's van die enigste bekende bestaande voorbeeld van 'n Glen, ongelukkig in die wrak van die versonke Akibasan Maru.
Vir die WW2 Japanese Aviation -entoesias, WW2 Aviation -fan of liefhebber van selde bespreekde 'Odd Ducks' van lugvaart, is hierdie boek die moeite werd om in u biblioteek te plaas.
Resensie deur Geoff Coughlin (April 2013)
Die Japannese was die enigste nasie in die Tweede Wêreldoorlog wat in enige getal onderzee-gedrewe verkenningsvliegtuie gebruik het en hierdie boek vertel die verhaal van die belangrikste van hierdie vliegtuie wat die vliegtuig deur sy vlieëniers die bynaam "Kingyo" (goudvis) gegee het. Een E14Y Glen, wat uit 'n duikboot gelanseer is, was die enigste vyandelike vliegtuig wat ooit bomme op die Amerikaanse vasteland laat val het - in twee soorte oor die Oregon -woude. Hierdie aanvalle was 'n weerwraak vir die "Doolittle" -aanval op Tokio en ander Japannese stede wat deur B-25 Mitchell-bomwerpers uitgevoer is. Die Glen het gedurende die oorlog in baie Japannese duikbootoperasies verskyn, insluitend die eerste vervoermissies na Duitsland, wat hier in detail beskryf word. Benewens die volledige tegniese besonderhede van die E14Y, beskryf en illustreer die boek vroeëre duikbootgedrewe vliegtuie en die duikbote wat dit vervoer het.
Nuttig vir skaalmodelleerders ...
Hierdie boek word uitgebrei geïllustreer met foto's, planne, kaarte en kleurprofiele en het selfs kleurfoto's van die enigste oorblyfsels van die E14Y wat nog ondergedompel is in die wrak van die Akibasan Maru by Kwajalein Atoll in die Stille Oseaan.
Die kwaliteit van die profiele is uiters hoog en die lyntekeninge bied bykomende besonderhede baie nuttig vir die modelleerder. Ook voordelig is die tydfoto's wat die vliegtuigraam naby aan die einde van die boek toon. Ek hou baie van hierdie titel, dit is goed geskryf en bied uitstekende insig in die rol van 'n belangrike Japannese vliegtuig uit die Tweede Wêreldoorlog.
Kugisho E14Y Glen: Die vliegtuig wat Amerika gebombardeer het
Ryusuke Ishiguro en Tadeusz Januszewski.
Jim Lansdale het u reeds 'n vooraf kyk gegee na hierdie nuwe boek deur Ryusuke Ishiguro en Tadeusz Januszewski. Op http://www.j-aircraft.org/smf/index.php?topic=13142. En Ryusuke het ook 'n kennisgewing by
Dit bly vir my om u 'n paar besonderhede te gee, maar ek moet u aanmoedig om u kopie van hierdie uitstekende bundel so gou as moontlik te bekom. Maak dit 'n vakansiegeskenk vir jouself. U sal nie verkeerd gaan as u hierdie wonderlike boek koop nie. As u enigsins geïnteresseerd is in die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog en die dele wat Japannese vliegtuie in die groot Stille Oseaanoorlog gespeel het, geniet u van die diepte en detail wat hierdie boek kan bied.
Maar moenie my woord daarvoor neem nie. Ek gee u die kans om in te gaan op die besonderhede van die dekking wat Ryusuke, Tadeusz en hul kundige illustreerder, Zygmunt Szeremeta, by hierdie uitstaande aanbod ingesluit het. As u die vorige boek van hierdie skryf-en-illustrerende span met die titel "Japanese Special Attack Aircraft & amp Flying Bombs" gehad het, en gedink het dat dit 'n onontbeerlike toevoeging tot u lugvaartbiblioteek was, en u was baie bly dat u dit gekoop het, want dit was omtrent Japannese vliegtuie in maklik leesbare Engels, jy wil hierdie nuwe boek hê.
Laat ek eers 'n paar besonderhede oor die publikasie gee. Die boek is 128 bladsye lank, soos Jim Lansdale berig het, 'n telling wat die voor- en agterkant bevat. Die boek meet 21 sentimeter by 29,7 sentimeter. Die voorblad- en agterkant van die enkelblad bevat 'n dik blad van hoë gehalte. Die ruggraat is vasgeplak. Alle bladsye, behalwe bladsy een, het ongeveer 7 sentimeter gegradeerde blougrys skadu marges aan die bokant. This feature doesn't interfere with reading the text, but does slightly encroach upon six of the three-view drawings of aircraft. Still, this coloration shouldn't be a hindrance to anyone, except perhaps to someone trying to copy these three-view drawings as black-and-white documents on a copy machine. None of the fine artwork is affected by the page coloration.