König is 'n aktuele en invloedryke teoloog en sy standpunte kan nie gei'gnoreer word nie (Strauss 2004:123). König (2002:13) beskou homself as 'n gereformeerde teoloog. Tog verskil sy voorsienigheidsleer van die klassieke gereformeerde siening. In sommige gevalle word König se teologie as reformatories gesien (bv. sy leer oor die regverdigmaking) en in ander gevalle weer nie soos met die leer oor die voorsienigheid (Strauss 2004:139).
Volgens Van Wyk (2002:545) het König eers 'n bepaalde Godsbeeld ontwikkel en daarna die Skrifgegewens bygewerk. Dit is presies wat met professio bedoel word. Professio is 'n amptelike verklaring of verwoording van 'n saak wat self tot stand gebring is en dit ontwikkel nie uit die openbaring nie. Professio gee rekenskap van die eie insig en herinterpretasie of die aktualiserings van die tradisie. Professio staan altyd in verband met die aflê van 'n menslike geloofsgetuienis. 'n Gemeente wat die belydenisskrif as confessio verlaat het, kry plaasvervangers daarvoor soos die vernuwing van die geloof, 'n herlewing, of die kontekstualisering daarvan (Britz 1999:6). König se oproep tot 'n aktuele voorsienigheidsleer, los van die openbaring van God, is daarom 'n logiese gevolg uit sy persoonlike menslike geloofsgetuienis (professio).
Teenoor 'n persoonlike menslike geloofsgetuienis (professio) staan 'n geloofsbelydenis (confessio), wat 'n erkenning en vereenselwiging met 'n saak is en wat nie deur menslike toedoen ontstaan het nie. Die ontstaan van die saak word dan bely, confessus. Deurdat die reformatore vir die begrip confessio gekies het, het hulle werklik die wesenlike aard van die geloof na vore gebring. Confessio beklemtoon dat geloof 'n middel is wat deur God geskenk is. Die geloof en die belydenis van daardie geloof (confessio) kom in diens van die oortuiging dat 'n mens uit genade alleen gered word. Petrus se belydenis dat Jesus die Seun van die lewende God is, het van die Vader gekom. Die confessio van Petrus het dus sy oorsprong uit die openbaring van die Vader. 'n Geloofsbelydenis (confessio) is dus in ooreenstemming met die openbaring van die Skrif en verklaar daarom nie die rekenskap van 'n teologiese of kerklike verklaring nie (Britz 1999:6-7).
Gebeure soos die 2001-aanvalle op die Wêreld-Handelsentrum in New York het die vraag na God se voorsienigheid weer oopgekrap. Dit is moelik om antwoorde op die volgende hartsvrae te kry: Waar is God in hierdie swaarkry, deurmekaar wêreld? Waar was God tydens die tsunami's in Japan? Waar was God tydens die 2001-terreuraanvalle op New York? Waar was God tydens die moorde op die Jode in die Tweede Wêreldoorlog? Hierdie vrae is lewensvrae waarmee baie mense worstel. 'n Mens kan maar net kyk na al die boeke wat die laaste paar jaar oor die onderwerp gepubliseer is. Die noodsaaklikheid dat ons juis in 'n tyd soos vandag waar mense so baie vrae het as gevolg van die lyding en kwaad, vrae oor die voorsienigheid maar ook oor God self vra, beklemtoon die dringendheid na vastigheid - die vastigheid van God se Woord. Niks anders kan werklik troos bring nie. Die gereformeerde belydenisskrifte, byvoorbeeld die Heidelbergse Kategismus wat ontwikkel is in 'n tyd van groot vervolging, bied egter 'n groot troos, die troos van die Woord self. Dit is die troos dat ons in lewe en in sterwe aan Jesus Christus behoort.