Op my versoek stuur sy ‘n gedig vir Ensovoort, een wat sy sopas oor die onluste geskryf het & uit die Spaans vertaal het. “Ou Homeros van ouds loop nog breed hier rond”, skryf sy. “Spanje is ‘n Digter, met room en heuning en die byt van staal in sy taal. Ek het iets daarvan probeer oordra in die gedig”:
Ek het ‘n klompie wit & swart foto’s wat iemand van haar in die Amsterdam-tyd geneem, twee daarvan sou later die basis vorm van ’n gedig oor haar & Van Wyk Louw:
Sheila se poësie is vol van die onvergeetlikste suiwer waarnemings, verse waar “kuns en beskouing... één aktiwiteit” is, waar die digter as’t ware met sy oog dink. Dink maar aan die klassieke gedig oor ’n pou.
Ek moet egter erken dat ek as groot katliefhebber nie baie erg het aan haar beskrywing van ’n kat in ‘Manicheër’, hoewel sy, soos altyd, akkuraat was:
Onder die huldeblyke ’n haar dood was dié van Wilma Stockenström vir my die treffendste: “‘n Vriendskap meet jy nie in jare nie, veral nie as ‘n mens reeds in die eerste oomblikke ‘n affiniteit voel gegrond op ‘n respek vir mens, dier en ding nie. Haar aardse humorsin het my aangetrek. Sy bly vir my die vrou van die onverminkte gees. Haar liggaamlike gebrek het jy sommer dadelik vergeet, want haar gees was helder, so deurstraal soos haar verse.”
Sy het ’n groot waardering vir Wilma se poësie gehad. ’n Gedig van Wilma waarvan sy báie gehou het, was ‘Aankoms en vertrek’ – sy het dikwels daarna verwys. In ’n brief van 14 September 1985 skryf sy vir my: “Ek bewonder haar werk baie, maar sukkel plek-plek nog met haar Monsterverse.” In die laaste maande het Wilma ’n paar keer vir haar gedigte gaan voorlees. Sy was baie verknog aan Afrikaans, om dit te hóór toe sy dit nie meer kon skryf nie.
Ek kry baie dikwels gedigte via drome, gevoed met "melk en brood van die Anderkant" soos Opperman in "Penwortel" skryf, & is baie gevoelig vir die inhoud van my drome & die rol wat dit het in die kreatiewe proses. Sheila het dikwels vertel van gedigte wat sy gedroom het, een só 'n gedig was "Die fret" waarin die fret vir haar simbool was van haar psige:
Ek was dus nie verbaas toe ek een nag van haar droom nie, & so tipies van Sheila gebruik sy die droom om aan my vir oulaas nog 'n waarskuwing oor te dra: