Hoe om byna enige 35mm kamera te gebruik: 12 stappe
Hoe om byna enige 35mm kamera te gebruik
In die era van digitale kameras, lyk dit vreemd dat jy instruksies gee oor hoe om `n "verouderde" 35mm kamera te gebruik. Daar is egter baie mense wat kies om hierdie rolle vir artistieke doeleindes te gebruik (of ander redes). Die digitale is byna al die markaandeel beslag, behalwe vir die fotografie van landskappe, wat die toerusting van 35mm kameras goedkoper as ooit laat.
Sekerlik sal daar meer mense wees behalwe jy wat "wil" reel kameras gebruik, maar hulle vind dit intimiderend. Miskien het iemand jou `n reelkamera gegee en jy het geen idee hoe om dit te gebruik nie. Hierdie handleiding sal u help om sommige van die meer ingewikkelde aspekte van reel-kameras aan te pak, wat in moderne digitale punt-en-skiet-kameras geoutomatiseer is.
Vind die basiese beheer van die kamera. Nie alle kameras het al die beheermaatreëls nie, en sommige het nie eens nie, so moenie bekommerd wees as jy iets beskryf wat nie hier in jou kamera is nie. Ons sal later daaroor praat, daarom is dit `n goeie idee om jouself met hulle te vergewis.
Die sluiter spoedwiel van `n Minolta XG-M.Die sluiter spoedknop pas die sluiter spoed aan, dit is die tyd wanneer die film aan die lig blootgestel word. Die nuutste kameras (vanaf 1960) sal dit in gereelde vergrotings soos 1/500, 1/250, 1/125, ens. Wys. Die ou kameras sal skynbaar skaars en arbitrêre waardes gebruik.
Die openingring (naaste aan die liggaam), aangepas in f / 2.8.Die openingsring beheer die diafragma, `n klein opening naby die voorkant van die lense. Hulle word normaalweg gemerk met `n standaard van vergroting, en byna al die lense word gekonfigureer met waardes van f / 8 en f / 11. Die openingsring is gewoonlik op die lens self, maar nie altyd nie. Sommige van die nuutste SLR-kameras (vanaf 1980) sal jou toelaat om hierdie instelling van die kamera self te beheer. Sommige stelsels (soos die Canon EOS) het nie diafragma ringe nie.
`N Groter diafragma (die kleiner getalle, aangesien die opening van die diafragma uitgedruk word in verhouding tot die fokusafstand) beteken minder diepte van die veld (met minder dele van die toneel gefokus) en `n groter liginvoer in die film. `N kleiner opening sal toelaat dat minder lig verbygaan en sal gee meer diepte van die veld. Byvoorbeeld, met `n 50mm gefokus op 8 voet en `n opening van f / 5.6, sal die area van jou samestelling wat van 6.5 voet tot 11 is, gefokus word. Met `n diafragma van f / 16, sou jy fokus van 4,5 tot 60 voet.
Die ISO-skakelaar, wat ook as ASA kan verskyn, lig die kamera van die spoed van die spoel in. Hierdie instelling mag nie `n skakel wees nie, maar `n stel knoppies. Hoe dan ook, dit is nodig vir kameras wat outomatiese blootstelling meganismes het, aangesien die verskillende rolle verskillende eksponerings benodig. `N ISO 50-reel sal byvoorbeeld twee keer soveel blootstelling as `n ISO 100-reel benodig.
In sommige kameras is dit nie nodig nie, en soms is dit selfs onmoontlik. Die meeste nuwer kameras lees die spoed van die spoel danksy elektriese kontakte van die patroon self. As jou kamera elektriese kontakte in die spoelkompartement het, sal dit DX-sensors hê. Dit werk gewoonlik "net", so jy hoef nie veel daaraan bekommerd te wees nie.
Die klassieke Canon modus skakel.Die modus dial pas verskillende outomatiese blootstelling modi aan, as jou kamera dit het. Dit is meer algemeen om vanaf die laat tagtigerjare in volautomatiese elektroniese SLR`s te sien. Ongelukkig onderskei elke kamera hul maniere anders. Byvoorbeeld, Nikon het "S" die prioriteit in die sluiter genoem, terwyl Canon onverklaarbaar "Tv" genoem het. Ons sal dit later analiseer, want u sal dit die meeste van die tyd in "P" (outomatiese program) wil hou.
Die fokusring fokus die voorwerp in die verte. Normaalweg sal dit afstande in voete sowel as meters wys, benewens die punt ∞ (om te fokus op oneindigheid). In teenstelling hiermee sal sommige kameras (soos die Olympus Trip 35) fokusareas hê, soms met oulike klein simbole, en wys op watter gebiede hulle is.
Die knoppie om die spoel terug te spoel en los te maak, is gewoonlik aan die onderkant van die kamera.Die knoppie om terug te spoel en los te maak Dit sal jou toelaat om die spoel terug te spoel. Normaalweg word dit beveilig terwyl foto`s geneem word, sodat jy net vir voor die hand liggende redes vorentoe kan beweeg en nie terug na die spoel nie. Hierdie knoppie maak die sekuriteits meganisme oop. Dit is gewoonlik `n klein knoppie aan die basis van die kamera, effens in die liggaam ingesteek, alhoewel sommige seldsame modelle dit op ander plekke bevat.
Die terugspoelkruk, gewoonlik aan die linkerkant. Let op die aftrekhendel.Die terugspoelingskruk Dit sal jou toelaat om die rolprent op die spoel te rol. Dit word gewoonlik aan die linkerhand geplaas, en die meeste van die tyd het dit `n aftrekhefboom wat die proses sal vergemaklik. Sommige gemotoriseerde kameras het nie hierdie meganisme nie, die film self herwinde of deur `n skakelaar.
Verander die battery as jou kamera een het. Byna al die batterye vir 35mm kameras kan baie goedkoop verkry word, aangesien persoonlike batterye nie gebruik word soos die meeste digitale kameras doen nie, en hulle kan amper vir ewig duur. Daar is geen verskonings om hulle nie te verander nie.
Sommige ouer kameras gebruik kwik batterye 1.35V px, 625, wat baie moeilik om te kom deur vandag en het spanning regulering kringe om te gaan met die PX625 1,5 V batterye, beskikbaar is oral. U kan dit vermy deur te eksperimenteer (skiet `n rol film, kyk of die blootstelling buite verhouding is, en kontroleer dit toepaslik), of gebruik `n stuk draad om `n # 675 battery in die batteryvak vas te wig.
Kontroleer of die film nie gelaai is nie. Dit is `n baie maklike fout om te maak: Kry `n kamera, maak die agterste kompartement oop en vind `n reeds gelaaide spoel (en dus `n goeie deel van die film verwoes). Probeer dit te rol - as jy dit nie kan doen nie, druk die vuurknoppie. As jou kamera `n kruk of terugspoeltoets aan die linkerkant het, kan jy kyk hoe dit draai. (Hoe om dit in gemotoriseerde kameras te doen sonder om kruk te spoel, is `n oefening wat ons na die leser verlaat).
Laai die spoel. Alhoewel die 35mm-cartridges weerstandig is teen lig, is dit steeds `n slegte idee om dit in breë daglig te doen. Soek `n dak of, ten minste, `n plek in skaduwee. Daar is twee soorte kameras wat jou aandag sal kry, en slegs een wat jy waarskynlik sal struikel:
Die agter laai kameras is die mees algemene en die maklikste om te dra.Die agter laai kameras hulle is die eenvoudigste en die mees algemene - hulle het `n skarnierende rug wat, eens oop, die reelkompartement toon. Soms (veral in refleks kameras) word hierdie aksie uitgevoer deur die rewind handvatsel opwaarts op te lig. Ander kameras sal oop wees, danksy `n hefboom. Plaas die spoel in sy kompartement (gewoonlik aan die linkerkant) en trek die begin van die film. Soms moet jy dit na die gleuf van die ontvanger spoel skuif - in ander, trek net die begin van die film totdat sommige lyne met gekleurde merke verskyn.
Maak daarna die agterkant van die kamera. Sommige kameras sal outomaties na die eerste raamwerk rol - anders neem twee of drie toetsskote en rol op. As u `n raam toonbank het wat vanaf 0 oplees, blaai totdat daardie nommer bereik is. Sommige ouer kameras tel terug, dus jy moet die toonbank handmatig aanpas by die aantal blootstellings wat die spoel het. Gebruik die stappe hierbo om te verifieer of die film korrek gelaai is.
Een van die eerste laer FED kameras.Die laer laai kamers, Soos die eerste Leica, Zorki, Fed en Zenit, is hulle minder algemeen en moeiliker om te hanteer. Eerstens moet jy die film fisies sny, so jy sal `n lang en dun gids hê. Mark Tharp het `n uitstekende webwerf wat die proses beskryf.
Verstel die spoed van die film. Gewoonlik moet jy dit aanpas in verhouding tot dié van die fliek. Sekere kameras sal `n sekere mate van oorbelasting of infra blootstelling hê - skiet `n spoel en maak dit eksperimenterend.
Sodra jou kamera gereed is, kan jy uitgaan na die groot "blou kamer" en fantastiese foto`s neem. Ouer kameras sal jou egter nodig hê om sommige dinge (soms alles) aan te pas wat moderne of digitale kameras outomaties hanteer.
Fokus jou skoot. Ons sal oor hierdie eerste praat, aangesien sommige ou SLR-kameras hul diafragma moet stop om te meet. Dit maak die kyker baie donkerder en meer ingewikkeld om te gebruik om te weet of jy goed gefokus het of nie.
Die Canon EOS 650, een van die eerste kameras met outomatiese fokus.Die kameras met outomatiese fokus, algemeen vanaf die middel van die 1980`s, is die maklikste om te gebruik. As jy nie `n fokusring of handrat / outomatiese fokusskakelaar op die lens of kamera het nie, is dit waarskynlik selffokus. Druk liggies die sneller om te fokus. As die beeld in fokus is (gewoonlik sal dit in die soeker aangedui word, of moontlik met `n bietjie irriterende klank sein), sal die kamera gereed wees om `n foto te neem. Gelukkig het die meeste (waarskynlik al) selffokuserende kameras ook outomatiese blootstelling, wat beteken dat jy die volgende stap oor blootstelling-instellings onverskillig kan ignoreer.
Twee algemene fokusmiddels in `n SLR-kyker: die verdeelskerm (die middelste sirkel) en die mikroprismagel (omring dit). Hierdie beeld is buite fokus - kyk na die "gebroke" lyne in die middel en in die mikroprism ring maak ons ​​nog meer voor die hand liggend.Die lensrefleks kameras met handmatige fokus Hulle is effens meer ingewikkeld om te gebruik. Die refeks word onderskei deur hul groot sentrale bult wat die soeker en sy pentaprismes (of pentaespejos) skuil. Draai die fokusring totdat die prent in die soeklig gefokus is. Die meeste handleidingskameras sal twee fokushulpmiddels hê om makliker `n perfekte fokus te bereik. Een is `n verdeelskerm, reg in die middel, wat die beelde in twee verdeel en in lyn bring wanneer hulle gefokus is. Die ander een is `n mikroprismagsel wat die buitekant van die verdeelskerm omring en sal enige verduistering meer voor die hand liggend maak as wat dit werklik sal wees. Baie min sal `n fokusbevestigingsindikator in die Soek hê wanneer fokus bereik word. Gebruik hierdie fokus hulpmiddels as jy dit het.
Die Leica M7, `n kamera met `n baie goeie afstandsbediener.Handskakerkameras met afstandsbediening Hulle is amper die eenvoudigste om te gebruik. Kameras met gekoppelde afstandsbediener vertoon twee beelde van dieselfde voorwerp deur die Soek, waarvan een verander wanneer jy die fokusring draai. Die toneel sal gefokus word wanneer die twee beelde saamval en saamsmelt.
Sommige van die ouer afstandsfinder kameras het nie `n gekoppelde afstandsbediener van hierdie tipe nie. As jy een van hierdie het, vind die verlangde afstand deur die afstandsbediener om die waarde in die fokusring aan te pas.
Die Vito B Voigtlander, `n 1950 soek kamera.Kijker kameras Hulle lyk baie soos kameras met `n afstandmeter, maar hulle bied min hulp aan om die afstand te vind waarna die voorwerp kom. Jy kan óf `n eksterne reekszoeker gebruik of probeer om die afstand na die oog te raai en dit in die fokusring aan te pas.
Pas die blootstelling aan. Onthou dat ouer kameras stomme meters het - hulle lees net `n klein area in die middel van die skerm. Dus, as jou voorwerp uit die middel is, wys dit met die kamera, meet dit en herbeeld die skoot. Die spesifikasies om `n goeie blootstelling te verkry, verskil van een kamera na `n ander:
Die Canon A-1, een van die eerste kameras met volautomatiese modus.Die ten volle outomatiese blootstelling kameras Hulle is die maklikste om te gebruik. As u kamera nie die luikspoed en diafragma het nie, sal dit waarskynlik een van hierdie tipe wees (soos baie kompakte kinders, veral die Olympus Trip-35). Andersins moet die kamera `n "Program" of "Outomatiese" modus hê. As jy dit het, gebruik dit en jy sal baie probleme stoor. Die moderne SLR`s van Nikon en Canon, byvoorbeeld, sal `n draaiknop hê sodat jy op "P" kan stel. As u die opsie het, pas die meter af in "Matrix", "Evaluerende" of soortgelyke en geniet.
Outomatiese blootstellingskameras met `n diafragma-prioriteit (soos die Canon AV-1) sal jou toelaat om `n diafragma aan te pas en dan die sluiter spoed te kies. In die meeste hiervan, pas `n diafragma aan in verhouding tot die hoeveelheid lig wat jy het en / of die diepte van die veld wat nodig is, en laat die kamera die res doen. Natuurlik, kies nie `n opening wat `n sluiter spoed hoër of laer nodig het as wat jou kamera het nie.
As omstandighede toelaat (en jy wil nie uiterste vlakheid of diepte van die veld hê nie), moenie die foto met die groter lensopening neem of dit buite f / 11 sluit nie. Byna alle lense is effens meer gedefinieer wanneer hulle gesluit is as wanneer hulle baie oop is, en alle lense word beperk deur diffraksie in klein openinge.
Die outomatiese blootstellingskameras met sluiterprioriteit, wat nie noodwendig anders as die vorige is nie, sal jou toelaat om die sluiterspoed te kies en dan die diafragma outomaties aan te pas. Kies `n sluiter spoed volgens die hoeveelheid lig wat bestaan ​​en as jy `n bevrore en gedefinieerde of vervaagde beeld wil hê.
Natuurlik moet dit duursaam genoeg wees om seker te maak die lens het `n breë genoeg om die sluiter spoed openingswedstryd, maar vinnig genoeg sodat die lens het `n opening voldoende "klein" (en so kan jy die hou kamera met jou hand, as dit is wat jy doen en jy moet doen).
Die Praktica MTL3, `n klassieke volledig-handige SLR kamera.Die kameras heeltemal handmatig hulle sal jou nodig hê om die diafragma en die sluiter spoed self aan te pas. Die meeste van hierdie kameras het `n meter naald in die Soek, wat albei sal aandui op blootstelling en blootstelling-laag as die naald vang die fokus merk, jou foto sal wees op die skou, en indien nie oortref het `n lae blootstelling . Gewoonlik sal jy dit meet deur die sneller halfpad te druk. Sommige kameras soos die Praktica met L-reeks liggame sal `n meet sleutel hê om dit te doen (wat ook die lens stop). Pas die diafragma, sluitertijd of albei aan, afhangende van wat u nodig het vir die toneel, totdat die naald min of meer in die middelpunt geplaas word. As jy `n negatiewe film (in plaas van `n ander kleur), sal dit nie lastig wees as die naald is geposisioneer `n bietjie verder as die auto negatiewe films het `n hoë toleransie vir oormatige blootstelling.
As jy nie `n meter op die skerm het, gebruik `n bord, jou geheue van vorige ervarings of eksterne lig meter (die beste soort is dié van `n digitale kamera) - `n verouderde kompakte is goed, maar jy sal wil hê om te lees Die uitstalling word in die kyker vertoon. (Onthou dat jy vergoedingsinstellings in die iris en in die sluiter spoed kan maak). Of probeer `n program om die gratis lig van die nuutste generasie fone, soos die Android Photography Assistant, te meet.
Raak die skoot en skiet. Die artistieke elemente vir die samestelling van `n foto is buite die omvang van hierdie artikel, maar jy sal nuttige wenke op internetbladsye vind wat verduidelik hoe om beter prente te neem en fotografiese vaardighede te ontwikkel.
Neem prente totdat die spoel klaar is. Jy weet dat dit gebeur wanneer die kamera weier om te volg likwidasie (diegene met `n outomatiese rolle), of in plaas wanneer die film rol is baie moeilik (indien dit jou saak, "nie dwing"). Dit beteken nie noodwendig gebeur wanneer jy 24 of 36 blootstelling (of wat ook al jy die film wat jy gebruik) - Sommige kameras kan jy `n ekstra 4 rame meer bo die toegekende bedrag. As jy dit bereik, moet jy die fliek terugspoel. Sommige gemotoriseerde kameras doen dit outomaties wanneer die einde van die reel bereik word - ander ewe gemotoriseerde sal `n rewind skakelaar hê.
As joune nie het nie, moenie bekommerd wees nie. Druk die knoppie om die terugspoelen vry te laat. Draai nou die terugwaartse kruk in die rigting wat daarop aangedui word (gewoonlik in die kloksgewyse rigting). Jy sal sien dat die handvatsel naby die einde van die film stywer word en later baie maklik om te draai. As dit gebeur, stop met die rol en maak die agterkant van die kamera oop.
Neem die film uit die verslete spoel. As jy `n negatiewe rolprent gebruik, is jy gelukkig, want hulle bly byna oral bekend. Kleurfilm en tradisionele swart en wit vereis baie verskillende prosesse. Vra jou plaaslike fotoboek as jy iemand moet vind om die film vir jou te openbaar.
Kyk na die film vir blootstelling probleme. Soek op uitstallings en lae duidelike blootstellings. Alle rolprente lyk dikwels verskriklik en donker wanneer hulle lae blootstelling is wanneer hulle vertoon word. Die kleurrolle sal die areas op feitlik net so maklik vertoon soos wat digitale kameras doen. As dit nie die gevolg van swak tegniek (soos gemeet in die verkeerde areas van die toneel), beteken dit dat jou meter is onklaar of die sluiter is verkeerd. Handig die ISO-spoed aan, soos hierbo beskryf. As u byvoorbeeld `n lae blootstelling resultate op `n ISO 400 film het, stel die ISO-skakelaar op 200 of minder.
Sit nog `n reel en gaan maak meer foto`s. Praktyk maak perfek. Gaan uit en neem soveel foto`s as wat jy kan bekostig. En moenie vergeet om jou uitslae aan die wêreld te wys nie.
Daar is ongetwyfeld vreemde kameras wat vreemdhede hier nie beskryf het nie. Gelukkig kan u handleidings vir `n handjievol ou kameras vind die argief van Michael Butkus kamera handleidings. Jy kan ook kontak met mense wat weet hoe om ou kameras of fotografie winkels te gebruik, waar dit die moeite werd sal wees om die geld te spandeer.
Moenie enigiets dwing nie. As iets nie beweeg, miskien jy doen iets verkeerd, of iets nodig het om herstel te word (wat baie goedkoper en makliker sal wees om vas te stel of die probleem niks agravas breek). Byvoorbeeld, moet baie seëls nie aangepas word tot skewe (dikwels die bevordering van die film as die seël op die kamera liggaam, of `n hefboom wanneer gemonteer binne die lens sonder `n meganiese verbinding met die liggaam is gemonteer, soos met `n blaasbalk).
As jy nie `n driepoot gebruik nie, probeer om te verhoed dat die sluiter spoed stadiger is as die wederkerige van die brandpunte van die lens. As jy byvoorbeeld `n 50mm-lens het, probeer om nie `n sluiter spoed minder as 1/50 sekondes te gebruik nie, tensy jy dit regtig nie kan help nie.