Man wat die Franse supermarkafvalverbod begin het, wil sy plan wêreldwyd neem - Nuwe resepte
Stel jou voor hoeveel afval ons kan bespaar as supermarkte nie afval kan gooi nie.
Die nuut aangeneem wysiging van afval uit Franse supermarkte verbied is in Frankryk hartlik goedgekeur, en nou wil die man wat die veldtog begin het om hierdie wet te laat slaag, dit wêreldwyd aanvaar. Arash Derambarsh noem dat die weggooi van voedsel wat honger mense kan voed of in kompos verander kan word 'skandalig en absurd' is volgens The Guardian. Alhoewel hy (en die meeste van Frankryk) bly is dat die wysiging aanvaar is, tesame met 'n wyer wet wat ongelykheid dek, is sy volgende stap om ander Europese lande - en ander plekke regoor die wêreld - te oortuig om soortgelyke wetgewing te aanvaar.
'Ek is beledig en aangeval en daarvan beskuldig dat ek naïef en idealisties was, maar ek het 'n plaaslike raadslid geword omdat ek mense wou help,' het Derambarsh aan The Guardian gesê. 'Miskien is dit naïef om bekommerd te wees oor ander mense, maar ek weet hoe dit is om honger te wees.'
Derambarsh sal sy idee met behulp van die Franse liefdadigheidsorganisasie One, wat deur U2 se Bono gestig is, in September aan die Verenigde Nasies voorlê. Die VN sal waarskynlik in die wet belangstel, aangesien hulle verlede jaar statistieke bekend gemaak het ons mors 1,3 miljard ton, of ongeveer 'n derde van alle voedsel, elke jaar wêreldwyd.
Is u gereed vir die herlaai van u mark?
Vars perspektiewe, nuwe data en baanbrekende insig
in die markte wat saak maak.
Globale neigings vir skoonheid en persoonlike sorg 2021
Mintel identifiseer vier neigings wat die globale skoonheids- en persoonlike sorgbedryf in 2021 sal vorm om handelsmerke te help verstaan ​​wat verbruikers wil hê en waarom.
Globale neigings vir kos en drank 2021
As kenners van wat verbruikers wil hê en waarom, identifiseer Mintel drie tendense wat wêreldwye markte vir voedsel, drank en voedseldiens sal vorm.
Globale huishoudelike neigings 2021
As kenners van wat verbruikers wil hê en waarom, identifiseer Mintel twee tendense wat globale markte vir tuisversorging sal vorm.
Globale verbruikerstendense 2021
As kenners van wat verbruikers wil hê en waarom, identifiseer Mintel sewe tendense wat die globale verbruikersmarkte in 2021 en daarna sal vorm.
Die impak van COVID-19, die beskeie ambisies van Indiese verbruikers en die impak van albei op 2021.
Diepgaande verbruikers- en markanalise oor die Britse landskap in 2020 en geleenthede vir ondernemings en handelsmerke tot 2021.
Mintel kyk na die herstelpad na die COVID-19-pandemie en gee 'n oorsig van hoe die huidige verbruikers in Duitsland leef en inkopies doen.
Diepgaande verbruikers- en markanalise oor die Amerikaanse landskap in 2020 en geleenthede vir ondernemings en handelsmerke tot 2021.
Mintel onthul die veranderinge in die Chinese verbruikersgedrag ná COVID-19. Dit is 'n jaarlikse opsomming van die belangrikste tendense en verhale van Chinese verbruikersbesteding in die 16 marksektore.
Egiptenare het papirus gebruik om verkoopboodskappe en muurplakkate te maak.  Kommersiële boodskappe en politieke veldtoguitstallings is gevind in die ruïnes van Pompeii en antieke Arabië. Verlore en gevind advertensies oor papirus was algemeen in antieke Griekeland en antieke Rome. Muur- of rotskildery vir kommersiële reklame is nog 'n manifestasie van 'n antieke advertensievorm wat tot vandag toe in baie dele van Asië, Afrika en Suid -Amerika voorkom. Die tradisie van muurskildery kan teruggevoer word na Indiese rotskunsskilderye wat dateer uit 4000 vC. 
In antieke China was die vroegste reklame mondeling, soos opgeteken in die Classic of Poetry (11de tot 7de eeu vC) van bamboesfluitjies wat gespeel is om snoepgoed te verkoop. Die advertensie het gewoonlik die vorm van kalligrafiese uithangborde en inkepapiere. 'N Koperdrukplaat uit die Song-dinastie dateer uit plakkate in die vorm van 'n vierkantige vel papier met 'n konynlogo met' Jinan Liu's Fine Needle Shop 'en' Ons koop staalstawe van hoë gehalte en maak naalde van fyn gehalte , om binnekort gereed te wees vir gebruik tuis "bo en onder , word beskou as die vroegste geïdentifiseerde gedrukte advertensiemedium ter wêreld. 
In Europa, soos die dorpe en stede van die Middeleeue begin groei het, en die algemene bevolking nie kon lees nie, in plaas van tekens wat 'skoenmaker', 'meulenaar', 'kleermaker' of 'smid' lees, wat verband hou met hulle handel sou gebruik word soos 'n stewel, pak, hoed, horlosie, diamant, hoefyster, kers of selfs 'n sak meel. Vrugte en groente is op die stadsplein uit die agterkant van karre en waens verkoop, en hul eienaars het straatoproepe (stadsmotors) gebruik om aan te kondig waar hulle was. Die eerste samestelling van sulke advertensies is versamel in "Les Crieries de Paris", 'n dertiende-eeuse gedig van Guillaume de la Villeneuve. 
In die 18de eeu het advertensies in weeklikse koerante in Engeland verskyn. Hierdie vroeë drukadvertensies is hoofsaaklik gebruik om boeke en koerante te bevorder, wat toenemend bekostigbaar geword het met die vordering in die drukpers en medisyne, wat toenemend gesog was. Valse advertensies en sogenaamde "kwak" -advertensies het egter 'n probleem geword, wat die regulering van advertensie-inhoud ingelui het.
Thomas J. Barratt van Londen is 'die vader van moderne reklame' genoem.    Barratt het by die Pears Soap -onderneming 'n effektiewe advertensieveldtog vir die produkte van die onderneming geskep, wat die gebruik van doelgerigte slagspreuke, beelde en frases behels. Een van sy slagspreuke, "Goeie more. Het jy Pears seep gebruik?" was bekend in sy tyd en in die 20ste eeu.  
Barratt het baie belangrike idees agter suksesvolle advertensies bekendgestel, en dit is wyd versprei in sy tyd. Hy beklemtoon voortdurend die belangrikheid van 'n sterk en eksklusiewe handelsmerk vir Pears en beklemtoon die beskikbaarheid van die produk deur middel van versadigingsveldtogte. Hy het ook die belangrikheid daarvan verstaan ​​om die mark voortdurend te herevalueer vir veranderende smaak en sedes, en verklaar in 1907 dat "smaak verander, modes verander en die adverteerder daarmee moet verander. 'N Idee wat 'n geslag gelede effektief was, sou vervalle, verouderde, en nie winsgewend as dit vandag aan die publiek voorgehou word nie. Nie dat die idee van vandag altyd beter is as die ouer idee nie, maar dit is anders - dit tref die huidige smaak. " 
Namate die ekonomie gedurende die 19de eeu oor die hele wêreld uitgebrei het, het reklame saamgegroei. In die Verenigde State het die sukses van hierdie advertensieformaat uiteindelik gelei tot die groei van posbestellings.
In Junie 1836, Franse koerant La Presse was die eerste om betaalde advertensies op sy bladsye op te neem, waardeur dit die prys kon verlaag, die leserspubliek kon vergroot en die winsgewendheid kon verhoog, en die formule is gou deur alle titels gekopieer. Omstreeks 1840 vestig Volney B. Palmer die wortels van die moderne advertensie -agentskap in Philadelphia. In 1842 koop Palmer groot hoeveelhede ruimte in verskillende koerante teen 'n afslagprys en verkoop dit teen hoër tariewe aan adverteerders. Die werklike advertensie - die kopie, uitleg en kunswerke - is nog steeds voorberei deur die maatskappy wat in effek wou adverteer; Palmer was 'n ruimte -makelaar. Die situasie het verander toe die eerste volledige diensadvertensie-agentskap van N.W. Ayer & Son is in 1869 in Philadelphia gestig. Ayer & Son bied aan om volledige advertensieveldtogte vir sy kliënte te beplan, te skep en uit te voer. Teen 1900 het die reklame -agentskap die fokuspunt van kreatiewe beplanning geword, en reklame is stewig gevestig as 'n beroep.  Omstreeks dieselfde tyd, in Frankryk, het Charles-Louis Havas die dienste van sy nuusagentskap, Havas, uitgebrei tot advertensie-makelaars, wat dit die eerste Franse groep was wat georganiseer het. Aanvanklik was agentskappe makelaars vir advertensieruimte in koerante. 
Advertensies in die Verenigde State het dramaties toegeneem namate industrialisering die aanbod van vervaardigde produkte uitgebrei het. In 1919 was dit 2,5 persent van die bruto binnelandse produk (BBP) in die VSA, en dit was gemiddeld 2,2 persent van die BBP tussen dan en ten minste 2007, hoewel dit moontlik dramaties afgeneem het sedert die Groot Resessie.
Die bedryf kan nie baat by die verhoogde produktiwiteit sonder 'n aansienlike toename in verbruiksbesteding nie. Dit het bygedra tot die ontwikkeling van massabemarking wat ontwerp is om die ekonomiese gedrag van die bevolking op 'n groter skaal te beïnvloed.  In die 1910's en 1920's het adverteerders in die VSA die leerstelling aangeneem dat menslike instinkte gerig en ingespan kan word - 'gesublimeer' in die begeerte om goedere te koop.  Edward Bernays, 'n neef van Sigmund Freud, word met die metode verbind en word soms die stigter van moderne reklame en openbare betrekkinge genoem.  Bernays beweer dat:
"[Die] algemene beginsel, dat mans in groot mate deur motiewe wat hulle vir hulself verberg, geaktiveer word, geld net so vir massa as vir individuele sielkunde. Dit is duidelik dat die suksesvolle propagandis die ware motiewe moet verstaan ​​en nie tevrede moet wees met die redes wat mans gee vir wat hulle doen. " 
Met ander woorde, die verkoop van produkte deur 'n beroep op die rasionele gedagtes van kliënte (die belangrikste metode wat voor Bernays gebruik is) was baie minder effektief as om produkte te verkoop op grond van die onbewuste begeertes wat volgens Bernays die ware dryfveer vir menslike optrede was. 'Seks verkoop' het 'n omstrede aangeleentheid geword, met tegnieke om die gehoor te prikkel en uit te brei, 'n uitdaging vir die konvensionele sedelikheid.  
In die 1920's, onder die sekretaris van handel, Herbert Hoover, het die Amerikaanse regering advertensies bevorder. Hoover self het in 1925 'n toespraak gelewer aan die Associated Advertising Clubs of the World met die naam 'Advertising Is a Vital Force in Our National Life.'  In Oktober 1929 het die hoof van die Amerikaanse Buro vir Buitelandse en Binnelandse Handel, Julius Klein, gesê. verklaar: "Advertensie is die sleutel tot welvaart in die wêreld."
Die tabakmaatskappye het groot adverteerders geword om sigarette in die verpakking te verkoop.  Die tabakmaatskappye was 'n pionier in die nuwe advertensietegnieke toe hulle Bernays huur om positiewe assosiasies met tabakrook te skep.  
Advertensies is ook gebruik as 'n middel vir kulturele assimilasie, en het werknemers aangemoedig om hul tradisionele gewoontes en gemeenskapstruktuur uit te ruil ten gunste van 'n gedeelde 'moderne' leefstyl.  'n Belangrike hulpmiddel om immigrantewerkers te beïnvloed, was die American Association of Foreign Language Newspapers (AAFLN). Die AAFLN was hoofsaaklik 'n advertensie -agentskap, maar het ook sterk gesentraliseerde beheer oor 'n groot deel van die immigrantepers gekry.  
Aan die begin van die 20ste eeu was reklame een van die min loopbaankeuses vir vroue. Aangesien vroue verantwoordelik was vir die meeste huishoudelike aankope, het adverteerders en agentskappe die waarde van die insig van vroue tydens die kreatiewe proses erken. Trouens, die eerste Amerikaanse advertensie wat 'n seksuele verkoop gebruik het, is deur 'n vrou geskep - vir 'n seepproduk. Alhoewel dit volgens die huidige standaarde mak is, bevat die advertensie 'n paartjie met die boodskap "'n vel wat jy graag wil aanraak". 
In die 1920's het sielkundiges Walter D. Scott en John B. Watson toegepaste sielkundige teorie bygedra tot die veld van reklame. Scott het gesê: "Die mens is die redeneringsdier genoem, maar hy kan met groter waarheid die skepsel van suggestie genoem word. Hy is redelik, maar hy is in 'n groter mate suggestief".  Hy demonstreer dit deur sy advertensietegniek om 'n direkte opdrag aan die verbruiker te gee.
Radio uit die 1920's
In die vroeë 1920's is die eerste radiostasies gestig deur vervaardigers van radiotoerusting, gevolg deur nie-winsgewende organisasies soos skole, klubs en burgerlike groepe wat ook hul eie stasies gestig het.  Vervaardigers van kleinhandelaars en verbruikersgoedere het vinnig die potensiaal van die radio om verbruikers in hul huis te bereik, erken, en het spoedig reklametegnieke aangeneem wat hulle in staat sou stel om slagspreuke, gelukbringers en jingles op die radio te verskyn in die 1920's en vroeë televisie in die 1930's. 
Die opkoms van massamedia -kommunikasie het vervaardigers van handelsmerke in staat gestel om kleinhandelaars te omseil deur direk aan verbruikers te adverteer. Dit was 'n groot paradigmaverskuiwing wat vervaardigers gedwing het om op die handelsmerk te fokus en die behoefte aan beter insig oor verbruikers se aankope, verbruik en gebruiksgedrag, hul behoeftes, begeertes en aspirasies, te stimuleer.  Die vroegste radiodramareekse is geborg deur seepvervaardigers en die genre het bekend geword as 'n sepie.  Kort voor lank het radiostasie-eienaars besef dat hulle advertensie-inkomste kan verhoog deur 'air-time' te verkoop in klein tydstoekennings wat aan verskeie ondernemings verkoop kan word. Teen die dertigerjare het hierdie advertensie plekke, Namate die tydpakkies bekend geword het, word dit verkoop deur die geografiese verkoopsverteenwoordigers van die stasie, wat 'n era van nasionale radio -advertensies ingelui het. 
Teen die veertigerjare het vervaardigers begin erken hoe verbruikers persoonlike verhoudings met hul handelsmerke ontwikkel in sosiale/sielkundige/antropologiese sin.  Adverteerders het motiveringsnavorsing en verbruikersnavorsing begin gebruik om insigte oor verbruikersaankope te verkry. Sterk handelsmerkveldtogte vir Chrysler en Exxon/Esso, met behulp van insigte wat deur navorsingsmetodes van sielkunde en kulturele antropologie gebruik is, het gelei tot sommige van die mees blywende veldtogte van die 20ste eeu. 
Kommersiële televisie in die 1950's
In die vroeë vyftigerjare het die DuMont Television Network begin met die moderne gebruik om advertensietyd aan verskeie borge te verkoop. Voorheen het DuMont probleme ondervind om borge vir baie van hul programme te vind en vergoed deur kleiner blokke advertensietyd aan verskeie ondernemings te verkoop. Dit het uiteindelik die standaard geword vir die kommersiële televisiebedryf in die Verenigde State. Dit was egter steeds 'n algemene gebruik om enkele borgvertonings te hê, soos The United States Steel Hour. In sommige gevalle het die borge groot beheer uitgeoefen oor die inhoud van die program - tot en met die feit dat u advertensie -agentskap die program eintlik skryf. [ aanhaling nodig ] Die enkelborgmodel kom nou baie minder voor, 'n noemenswaardige uitsondering is die Hallmark Hall of Fame. [ aanhaling nodig ]
Kabeltelevisie uit die 1980's
In die laat 1980's en vroeë 1990's is kabeltelevisie en veral MTV bekendgestel. MTV was 'n pionier in die konsep van die musiekvideo en het 'n nuwe soort advertensies ingelui: die verbruiker skakel in vir die advertensieboodskap, eerder as dat dit 'n neweproduk of nagedagte is. Namate kabel- en satelliet -televisie al hoe meer algemeen geword het, het spesiale kanale ontstaan, insluitend kanale wat heeltemal toegewy is aan advertensies, soos QVC, Home Shopping Network en ShopTV Canada. 
Internet uit die 1990's
Met die koms van die advertensiebediener het aanlyn advertensies gegroei, wat bygedra het tot die 'dot-com' oplewing van die 1990's.  Hele korporasies werk slegs op advertensie -inkomste en bied alles van koepons tot gratis internettoegang. Aan die begin van die 21ste eeu het sommige webwerwe, insluitend die soekenjin Google, aanlyn advertensies verander deur advertensies te personaliseer op grond van webblaai -gedrag. Dit het gelei tot ander soortgelyke pogings en 'n toename in interaktiewe advertensies. 
Die aandeel van advertensiebesteding relatief tot die BBP het sedert 1925 min verander teenoor groot veranderings in die media. In 1925 was die belangrikste advertensiemedia in Amerika koerante, tydskrifte, bordjies op straatmotors en plakkate buite. Advertensiebesteding as 'n deel van die BBP was ongeveer 2,9 persent. Teen 1998 het televisie en radio teen 2017 groot advertensiemedia geword, die balans tussen uitsending en aanlynadvertensies het verskuif, met aanlyn -uitgawes wat die uitsending oorskry.  Nietemin was advertensiebesteding as 'n deel van die BBP effens laer - ongeveer 2,4 persent. 
Guerrilla -bemarking behels ongewone benaderings, soos verhoogde ontmoetings op openbare plekke, geskenke van produkte soos motors wat met handelsmerkboodskappe bedek is, en interaktiewe advertensies waar die kyker kan reageer om deel te word van die advertensieboodskap. Hierdie tipe advertensies is onvoorspelbaar, wat veroorsaak dat verbruikers die produk of idee koop.  ​​Dit weerspieël 'n toenemende neiging van interaktiewe en 'ingebedde' advertensies, soos deur middel van produkplasing, dat verbruikers deur middel van sms -boodskappe moet stem en verskillende veldtogte wat sosiale netwerkdienste gebruik, soos Facebook of Twitter. 
Die advertensie -sakemodel is ook die afgelope paar jaar aangepas. [ wanneer? ] [ verduideliking nodig ] In media vir ekwiteit word advertensies nie verkoop nie, maar word dit aan aanvangsondernemings verskaf in ruil vir ekwiteit. As die onderneming groei en verkoop word, ontvang die mediamaatskappye kontant vir hul aandele.
Registrateurs van domeinname (gewoonlik diegene wat domeine registreer en hernu as belegging) "parkeer" soms hul domeine en laat advertensieondernemings toe om advertensies op hul webwerwe te plaas in ruil vir betalings per klik. Hierdie advertensies word tipies aangedryf deur soekenjins soos Google of Yahoo, betaal per klik, maar advertensies kan soms direk op geteikende domeinname geplaas word deur middel van 'n domeinhuur of deur kontak te maak met die registrant van 'n domeinnaam wat 'n produk beskryf. Registrante van domeinname is oor die algemeen maklik om te identifiseer deur middel van WHOIS -rekords wat in die openbaar op registrateurwebwerwe beskikbaar is. 
Advertensies kan op verskillende maniere ingedeel word, insluitend volgens styl, teikengehoor, geografiese omvang, medium of doel. : 9–15 Byvoorbeeld, in gedrukte advertensies kan klassifikasie volgens styl vertoonadvertensies insluit (advertensies met ontwerpelemente volgens grootte) versus geklassifiseerde advertensies (advertensies sonder ontwerpelemente wat deur die woord of reël verkoop word). Advertensies kan plaaslik, nasionaal of wêreldwyd wees. 'N Advertensieveldtog kan gerig wees op verbruikers of op besighede. Die doel van 'n advertensie kan wees om bewustheid (handelsmerkadvertensie) te verhoog, of om 'n onmiddellike verkoop (advertensie met direkte reaksie) te bewerkstellig.Die term bokant die lyn (ATL) word gebruik vir advertensies waarby massamedia betrokke is, waarna meer gerigte advertensies en promosies verwys word onder die lyn (BTL).   Die twee terme dateer uit 1954 toe Procter & Gamble hul advertensie -agentskappe anders as ander promosie -agentskappe begin betaal het.  In die 2010's, namate reklametegnologie ontwikkel het, het 'n nuwe term, deur die lyn (TTL) begin gebruik, met verwysing na geïntegreerde advertensieveldtogte.  
Feitlik enige medium kan vir advertensies gebruik word. Kommersiële advertensiemedia kan muurskilderye, advertensieborde, komponente vir straatmeubels, gedrukte flyers en rekkaarte, radio-, bioskoop- en televisie -advertensies, webbaniere, selfoonskerms, inkopiemandjies, webopspringe, hemelruim, bushalte, menslike reklameborde en voorkop insluit reklame, tydskrifte, koerante, stadskoffers, sye van busse, baniere aan of sye van vliegtuie ("logojets"), advertensies in die vlug op sitplekbordtafels of opbergbakke, taxi-deure, dakhouers en passasierskerms, musikale verhoog vertonings, metro -platforms en treine, rekkies op weggooibare doeke, deure van badkamerstalletjies, plakkers op appels in supermarkte, handvatsels vir inkopieswaens, die opening van streaming klank en video, plakkate, en die agterkant van kaartjies vir geleenthede en supermarkte kwitansies. Enige situasie waarin 'n "geïdentifiseerde" borg betaal om hul boodskap deur middel van 'n medium te lewer, is advertensies. 
Aandeel van wêreldwye advertensiebesteding 
2017 [ betwis - bespreek ]
Televisie -advertensie 37.7% 34.8%
Desktop aanlyn advertensies 19.9% 18.2%
Mobiele advertensies 9.2% 18.4%
Koerant#Advertensie 12.8% 10.1%
Tydskrifte 6.5% 5.3%
Buitelugreklame 6.8% 6.6%
Radio advertensie 6.5% 5.9%
Bioskoop 0.6% 0.7%
Televisie Televisiereklame is een van die duurste soorte advertensienetwerke wat groot hoeveelhede vra vir kommersiële lugtyd tydens gewilde geleenthede. Die jaarlikse Super Bowl -sokkerwedstryd in die Verenigde State staan ​​bekend as die mees prominente advertensie -geleentheid op televisie - met 'n gehoor van meer as 108 miljoen en studies wat toon dat 50% van diegene slegs ingeskakel het om die advertensies te sien.   Tydens die 2014-uitgawe van hierdie speletjie het die gemiddelde advertensie van dertig sekondes $ 4 miljoen gekos, en $ 8 miljoen is gehef vir 'n plek van 60 sekondes.  Virtuele advertensies kan deur middel van rekenaargrafika in gewone programme geplaas word. Dit word gewoonlik in 'n leë agtergrond  geplaas of gebruik om plaaslike advertensieborde wat nie relevant is vir die eksterne uitsaaigroep nie, te vervang.  Virtuele advertensieborde kan op die agtergrond geplaas word, waar daar geen werklike bestaan ​​is nie. Hierdie tegniek word veral gebruik by sportbyeenkomste op televisie. Virtuele produkplasing is ook moontlik.   'n Inligtingsblad is 'n langformaat televisie-advertensie, gewoonlik vyf minute of langer. Die naam kombineer die woorde "inligting" en "kommersieel". Die hoofdoel van 'n infomercial is om 'n impuls-aankoop te skep, sodat die teiken die aanbieding sien en die produk dan onmiddellik deur die geadverteerde gratis telefoonnommer of webwerf koop. Inligtingstekens beskryf en demonstreer dikwels produkte, en het gewoonlik getuienisse van kliënte en professionele persone in die bedryf. [ aanhaling nodig ]
Nuwe media benaderings
'N Nuwe advertensiebenadering staan ​​bekend as gevorderde advertensies, wat data-gedrewe reklame is, met groot hoeveelhede data, presiese meetinstrumente en presiese doelwitte.  Gevorderde advertensies maak dit ook makliker vir ondernemings wat advertensieruimte verkoop om aankope van kliënte toe te skryf aan die advertensies wat hulle vertoon of uitsaai. 
Ander media verbygaan toenemend baie van die 'tradisionele' media soos televisie, radio en koerante as gevolg van 'n verskuiwing na die gebruik van die internet vir nuus en musiek, sowel as toestelle soos digitale video -opnemers (TvV's). 
Aanlyn advertensies begin met ongevraagde grootmaat e-posadvertensies, bekend as "e-pos spam". Gemorspos is sedert 1978 'n probleem vir e-posgebruikers.  Namate nuwe aanlynkommunikasiekanale beskikbaar geword het, het advertensies gevolg. Die eerste banieradvertensie verskyn op die World Wide Web in 1994.  Pryse van webgebaseerde advertensieruimte is afhanklik van die "relevansie" van die omliggende webinhoud en die verkeer wat die webwerf ontvang. [ aanhaling nodig ]
In aanlyn -vertoningsadvertensies genereer vertoonadvertensies vinnig bewustheid. Anders as soek, wat vereis dat iemand bewus is van 'n behoefte, kan vertoonadvertensies bewustheid van iets nuuts en sonder voorafkennis veroorsaak. Die skerm werk goed vir direkte reaksie. Display word nie net gebruik om bewustheid te skep nie, dit word ook gebruik vir veldtogte met direkte reaksie wat na 'n bestemmingsbladsy verwys met 'n duidelike 'oproep tot aksie'. [ aanhaling nodig ]
Aangesien die selfoon in 1998 'n nuwe massamedium geword het toe die eerste betaalbare inhoud op selfone in Finland verskyn  [ aanhaling nodig ] mobiele advertensies gevolg, ook die eerste keer in 2000 in Finland bekendgestel. [ aanhaling nodig ] Teen 2007 het die waarde van mobiele advertensies $ 2 miljard bereik en verskaffers soos Admob het miljarde mobiele advertensies gelewer. [ aanhaling nodig ]
Meer gevorderde mobiele advertensies sluit banieradvertensies, koepons, prent- en videoboodskappe in multimedia -boodskapdiens, advertensiegame en verskillende bemarkingsveldtogte vir betrokkenheid in. 'N Besondere kenmerk van mobiele advertensies is die 2D -strepieskode, wat die behoefte om webadresse te tik, vervang en die kamera -funksie van moderne telefone gebruik om onmiddellike toegang tot webinhoud te verkry. 83 persent van die Japannese selfoongebruikers is reeds aktiewe gebruikers van 2D -strepieskodes. [ aanhaling nodig ]
Sommige maatskappye het voorgestel om boodskappe of logo's aan die kant van die vuurpyle en die Internasionale Ruimtestasie te plaas. [ aanhaling nodig ]
Die CW Television Network lewer van tyd tot tyd kort programmeringspouses, genaamd 'Content Wraps', om die produk van een onderneming gedurende 'n hele kommersiële pouse te adverteer. Die CW was 'n pionier in 'content wraps' en 'n paar produkte was Herbal Essences, Crest, Guitar Hero II, CoverGirl en Toyota.  
'N Nuwe promosiekonsep het verskyn, "ARvertising", wat adverteer oor augmented reality -tegnologie. 
Daar is kontroversie oor die doeltreffendheid van subliminale reklame (sien mind control) en die algemeenheid van massaboodskappe (propaganda).
Styg in nuwe media
Met die internet het baie nuwe advertensiegeleenthede gekom. Opspring-, flits-, banier-, pop-onder-, advergaming- en e-posadvertensies (wat gereeld ongewenste of strooipos in die geval van e-pos is) is nou algemeen. Veral sedert die opkoms van 'vermaaklike' advertensies, hou sommige mense dalk van 'n advertensie genoeg om later daarna te kyk of 'n vriend te wys. [ aanhaling nodig ] Oor die algemeen het die advertensiegemeenskap dit nog nie maklik gemaak nie, hoewel sommige die internet gebruik het om hul advertensies wyd te versprei aan almal wat dit wil sien of hoor. In die laaste drie kwartale van 2009 het mobiele en internetadvertensies onderskeidelik met 18% en 9% gegroei, terwyl ouer media -advertensies 'n afname ondergaan het: −10,1% (TV), −11,7% (radio), −14,8% (tydskrifte) en - 18,7% (koerante). [ aanhaling nodig ] Tussen 2008 en 2014 het Amerikaanse koerante meer as die helfte van hul inkomste uit gedrukte advertensies verloor. 
'N Ander belangrike neiging ten opsigte van die toekoms van advertensies is die toenemende belangrikheid van die nismark deur gebruik te maak van nis- of doelgerigte advertensies. Adverteerders, wat ook deur die internet en die teorie van die lang stert teweeggebring word, sal 'n toenemende vermoë hê om spesifieke gehore te bereik. In die verlede was die doeltreffendste manier om 'n boodskap oor te dra, die grootste moontlike massamarkpubliek. [ aanhaling nodig ] Gebruiksopsporing, klanteprofiele en die toenemende gewildheid van nisinhoud wat deur alles van blogs tot sosiale netwerke veroorsaak word, bied egter aan adverteerders 'n kleiner maar baie beter gedefinieerde gehoor, [ aanhaling nodig ] wat lei tot advertensies wat meer relevant is vir kykers en meer effektief is vir bemarkingsprodukte van ondernemings. Comcast Spotlight is onder meer een van die adverteerders wat hierdie metode gebruik in hul spyskaarte vir video op aanvraag. Hierdie advertensies is gerig op 'n spesifieke groep en kan besigtig word deur almal wat meer wil weet oor 'n spesifieke onderneming of praktyk, van hul huis af. Dit veroorsaak dat die kyker proaktief raak en eintlik kies watter advertensies hy wil sien.  Nisbemarking kan ook gehelp word deur die kwessie van kleur in advertensies te plaas. Verskillende kleure speel 'n belangrike rol as dit kom by bemarkingstrategieë, byvoorbeeld, die blou sien kan 'n gevoel van kalmte bevorder en 'n gevoel van veiligheid bied, en daarom gebruik baie sosiale netwerke soos Facebook blou in hul logo's. Google AdSense is 'n voorbeeld van nisbemarking. Google bereken die hoofdoel van 'n webwerf en pas advertensies daarvolgens aan; dit gebruik sleutelwoorde op die bladsy (of selfs in e -posse) om die algemene idees van onderwerpe wat nie gebruik word nie, te vind en plaas advertensies waarop kykers van die e -posrekening of webwerf waarskynlik geklik sal word besoekers.
Die konsep van crowdsourcing het plek gemaak vir die neiging van advertensies wat deur gebruikers gegenereer word. Gebruikergegenereerde advertensies word deur mense geskep, in teenstelling met 'n advertensie-agentskap of die onderneming self, wat dikwels voortspruit uit advertensiekompetisies wat deur handelsmerke geborg word. Vir die Super Bowl in 2007 het die Frito-Lays-afdeling van PepsiCo die "Crash the Super Bowl" -kompetisie gehou, waardeur mense hul eie Doritos-advertensies kon skep.  Chevrolet het 'n soortgelyke kompetisie gehou vir hul Tahoe -reeks SUV's.  Weens die sukses van die deur Doritos-gebruiker gegenereerde advertensies in die Super Bowl in 2007, het Frito-Lays die kompetisie vir die 2009 en 2010 Super Bowl weer begin. Die gevolglike advertensies was een van die mees gekykte en gewildste Super Bowl-advertensies. Trouens, die wenadvertensie wat in die Super Bowl in 2009 uitgesaai is, is deur die USA Today Super Bowl Ad Meter as die beste advertensie vir die jaar beskou, terwyl die wenadvertensies wat in die Super Bowl in 2010 uitgesaai is, deur Nielsen's BuzzMetrics as die " die meeste gegons ".   'n Ander voorbeeld van ondernemings wat suksesvol crowdsourcing gebruik, is die drankmaatskappy Jones Soda wat verbruikers aanmoedig om self aan die etiketontwerp deel te neem. 
Hierdie neiging het aanleiding gegee tot verskeie aanlynplatforms wat deur die gebruiker gegenereerde advertensiekompetisies namens 'n onderneming aanbied. Zooppa, wat in 2007 gestig is, het advertensiekompetisies geloods vir handelsmerke soos Google, Nike, Hershey's, General Mills, Microsoft, NBC Universal, Zinio en Mini Cooper.  Crowdsourcing bly omstrede, aangesien die impak op die langtermyn op die advertensiebedryf nog onduidelik is. 
Advertensies het vyf belangrike ontwikkelingsfases ondergaan: binnelandse, uitvoer, internasionale, multi-nasionale en globale. Vir wêreldwye adverteerders is daar vier moontlike mededingende sakedoelwitte wat gebalanseerd moet wees by die ontwikkeling van wêreldwye advertensies: die bou van 'n handelsmerk terwyl u met een stem praat, die ontwikkeling van skaalvoordele in die kreatiewe proses, die maksimum plaaslike doeltreffendheid van advertensies en die verhoging van die onderneming spoed van implementering. Uit die evolusionêre stadiums van globale bemarking is die drie primêre en fundamenteel verskillende benaderings tot die ontwikkeling van wêreldwye advertensie -teregstellings: uitvoer van teregstellings, die vervaardiging van plaaslike teregstellings en die invoer van idees wat reis. 
Advertensienavorsing is die sleutel tot die bepaling van die sukses van 'n advertensie in enige land of streek. Die vermoë om te identifiseer watter elemente en/of oomblikke van 'n advertensie bydra tot die sukses daarvan, is hoe skaalvoordele maksimeer. As u eers weet wat in 'n advertensie werk, kan die idee of idees deur enige ander mark ingevoer word. Marknavorsingsmaatreëls, soos aandagstroming, vloei van emosie en handelsmerkmomente, bied insig in wat in 'n advertensie in enige land of streek werk, omdat die maatreëls gebaseer is op die visuele, nie verbale, elemente van die advertensie. 
Buitelandse openbare boodskappe
Buitelandse regerings, [ watter? ] veral diegene wat handelbare handelsprodukte of -dienste besit, bevorder dikwels hul belange en posisies deur die advertering van daardie goedere, omdat die teikengehoor nie net grootliks onbewus is van die forum as 'n middel vir buitelandse boodskappe nie, maar ook bereid is om die boodskap te ontvang terwyl 'n geestelike toestand om inligting uit advertensies op te neem tydens televisie -advertensies, tydens die lees van 'n tydskrif, of terwyl u by die advertensieborde in die openbare ruimte verbygaan. 'N Goeie voorbeeld van hierdie boodskaptegniek is advertensieveldtogte om internasionale reise te bevorder. Alhoewel advertensies vir buitelandse bestemmings en dienste kan voortspruit uit die tipiese doel om inkomste te verhoog deur meer toerisme te lok, het sommige reisveldtogte die bykomende of alternatiewe doel om goeie gevoelens te bevorder of bestaande onder die teikengehoor na 'n bepaalde land of streek te verbeter. Dit is algemeen dat advertensies wat buitelandse lande bevorder, deur die toerismebedieninge van die lande geproduseer en versprei word, sodat hierdie advertensies dikwels politieke verklarings en/of uitbeeldings bevat van die gewenste internasionale openbare persepsie van die buitelandse regering. Boonop behoort 'n wye verskeidenheid buitelandse lugrederye en reisverwante dienste wat afsonderlik van die bestemmings adverteer, deur hul onderskeie regerings. Qatar Airways (Qatar), China Airlines (Taiwan/Republiek China) en Air China (Volksrepubliek China). Deur hul bestemmings, lugrederye en ander dienste in 'n gunstige en aangename lig uit te beeld, bemark lande hulself aan bevolkings in die buiteland op 'n manier wat vorige openbare indrukke kan versag.
Op die gebied van reklame -agentskappe, het voortgesette diversifikasie in die bedryf gesien dat waarnemers oplet dat 'groot wêreldkliënte nie meer groot wêreldwye agentskappe nodig het nie'.  Dit word weerspieël deur die groei van nie-tradisionele agentskappe op verskillende wêreldmarkte, soos die Kanadese onderneming TAXI en SMART in Australië, en dit word '' 'n revolusie in die advertensiewêreld '' genoem. 
Met die vermoë om programme op digitale video -opnemers (soos TiVo) op te neem, kan kykers die programme opneem om later te kyk, sodat hulle vinnig deur advertensies kan vorentoe beweeg. Aangesien meer seisoene van vooraf opgeneemde kassiestelle te koop aangebied word vir televisieprogramme, kyk minder mense na die programme op TV. Die feit dat hierdie stelle wel is verkoop, beteken dat die onderneming ekstra winste uit hierdie stelle sal ontvang.
Om hierdie effek teen te werk, is 'n verskeidenheid strategieë gebruik. Baie adverteerders het gekies vir produkplasing op TV -reekse soos Survivor. Ander strategieë sluit in die integrasie van advertensies met internetgekoppelde programgids (EPG's), advertensies op metgeselle toestelle (soos slimfone en tablette) tydens die vertoning en die skep van mobiele programme vir TV-programme. Boonop het sommige soortgelyke handelsmerke gekies vir borgskap met sosiale televisie. 
Die opkomende tegnologie van drone -uitstallings is onlangs vir advertensiedoeleindes gebruik. 
In onlangse jare was daar verskeie mediageletterdheidsinisiatiewe, en meer spesifiek rakende advertensies, wat daarop gemik is om burgers te bemagtig in die lig van media -advertensieveldtogte. 
Advertensie -opvoeding het gewild geraak met baccalaureus-, meesters- en doktorsgrade wat in die klem beskikbaar is. [ aanhaling nodig ] 'N Toename in advertensiebelangstelling word tipies toegeskryf aan die sterk verhouding tussen advertensies en kulturele en tegnologiese veranderinge, soos die vordering van aanlyn sosiale netwerke. [ aanhaling nodig ] 'N Unieke model vir die onderrig van advertensies is die advertensie-agentskap wat deur studente bestuur word, waar advertensiestudente veldtogte vir regte ondernemings skep.  Organisasies soos die American Advertising Federation stig maatskappye met studente om hierdie veldtogte te skep. [ aanhaling nodig ]
Reklame is die voorpunt om die regte boodskap aan kliënte en voornemende kliënte te lewer. Die doel van reklame is om die verbruikers in te lig oor hul produk en om kliënte te oortuig dat die dienste of produkte van 'n onderneming die beste is, die beeld van die onderneming te versterk, produkte of dienste aan te dui en 'n behoefte daaraan te skep, nuwe gebruike vir gevestigde produkte aan te toon, nuwe produkte en programme bekend maak, die individuele boodskappe van die verkoopspersoneel versterk, kliënte na die onderneming lok en bestaande kliënte hou. 
Verkoopspromosies en handelsmerklojaliteit
Verkoopspromosies is nog 'n manier om te adverteer. Verkoopspromosies is tweeledig omdat dit gebruik word om inligting te versamel oor watter tipe kliënte 'n mens lok en waar hulle is, en om te begin met verkope. Verkoopspromosies bevat onder meer wedstryde en speletjies, lotte, geskenkbewyse, afslagkoepons, lojaliteitsprogramme en afslag. Die uiteindelike doel van verkoopspromosies is om potensiële kliënte tot aksie te stimuleer. 
Hoewel advertensies as noodsaaklik vir ekonomiese groei beskou kan word,  is dit nie sonder sosiale koste nie. Ongevraagde kommersiële e-pos en ander vorme van strooipos het so algemeen geword dat dit 'n groot oorlas vir gebruikers van hierdie dienste geword het, sowel as 'n finansiële las vir internetdiensverskaffers.  Advertensies dring toenemend die openbare ruimtes binne, soos skole, wat volgens sommige kritici 'n vorm van uitbuiting van kinders is.  Hierdie toenemende moeilikheid om blootstelling aan spesifieke gehore te beperk, kan 'n negatiewe terugslag vir adverteerders tot gevolg hê.  Saam met hierdie kritiek het die advertensiebedryf lae opnamesyfers in opnames en negatiewe kulturele voorstellings gesien. 
Een van die mees omstrede kritiek op advertensies in die huidige tyd is die oorheersing van advertensies van voedsel met baie suiker, vet en sout, spesifiek vir kinders. Kritici beweer dat voedseladvertensies vir kinders uitbuitend is en nie voldoende gebalanseerd is met die regte voedingsopvoeding om kinders te help om die gevolge van hul voedselkeuses te verstaan ​​nie. Boonop verstaan ​​kinders miskien nie dat hulle iets verkoop word nie, en dit is dus meer indrukwekkend.  Michelle Obama het groot voedselondernemings gekritiseer omdat hulle ongesonde kos grotendeels teenoor kinders adverteer, en het versoek dat voedselondernemings hul advertensies tot kinders beperk of voedsel adverteer wat meer in ooreenstemming is met dieetriglyne. Die ander kritiek sluit die verandering in wat die advertensies op die samelewing meebring, en ook die misleidende advertensies wat deur die korporasies uitgesaai en gepubliseer word. Die kosmetiese en gesondheidsbedryf is die produkte wat die hoogste gebruik het en rede tot kommer veroorsaak het. 
Daar is al hoe meer pogings aangewend om die openbare belang te beskerm deur die inhoud en die invloed van advertensies te reguleer. Enkele voorbeelde sluit in beperkings op die advertering van alkohol, tabak of dobbelary wat in baie lande opgelê is, sowel as die verbod op advertensies aan kinders wat in dele van Europa bestaan. Advertensieregulasie fokus sterk op die waarheid van die bewerings, en daarom word daar dikwels strenger beperkings geplaas rondom advertensies vir voedsel en gesondheidsorgprodukte. 
Die advertensiebedrywe in sommige lande maak minder staat op wette en meer op selfreguleringstelsels.    Adverteerders en die media is dit eens oor 'n kode van advertensiestandaarde wat hulle probeer handhaaf. Die algemene doel van sulke kodes is om te verseker dat enige advertensies 'wettig, ordentlik, eerlik en eerlik' is. Sommige selfregulerende organisasies word deur die bedryf befonds, maar bly onafhanklik, met die doel om die standaarde of kodes soos die Advertising Standards Authority in die Verenigde Koninkryk te handhaaf. 
In die Verenigde Koninkryk word die meeste vorme van buitelugreklame soos die vertoon van advertensieborde gereguleer deur die UK Town and County Planning -stelsel. Tans is die vertoon van 'n advertensie sonder toestemming van die Beplanningsowerheid 'n kriminele oortreding met 'n boete van £ 2,500 per oortreding.  In die VSA glo baie gemeenskappe dat baie vorme van buitelugreklame die publieke koninkryk beskadig.  So lank gelede as die 1960's in die VSA was daar pogings om advertensieborde op die oop platteland te verbied.  Stede soos São Paulo het 'n volstrekte verbod ingestel , en Londen het ook spesifieke wetgewing om onwettige uitstallings te beheer.
Sommige regerings beperk die tale wat in advertensies gebruik kan word, maar adverteerders kan truuks gebruik om dit te vermy. In Frankryk druk adverteerders soms Engelse vetgedrukte woorde en Franse vertalings in kleinletters om artikel 120 van die Toubon -wet van 1994 te beperk wat die gebruik van Engels beperk. 
Die advertering van prysinligting is 'n ander kommerwekkende onderwerp vir regerings. In die Verenigde State, byvoorbeeld, is dit algemeen dat ondernemings slegs die bestaan ​​en die bedrag van toepaslike belasting op 'n latere stadium van 'n transaksie noem.  In Kanada en Nieu-Seeland kan belasting as afsonderlike items gelys word, solank dit vooraf vermeld word.   In die meeste ander lande moet die geadverteerde prys alle toepaslike belasting insluit, sodat kliënte maklik kan weet hoeveel dit hulle gaan kos.   
Verskeie mededingende modelle van effekhiërargieë poog om 'n teoretiese onderbou vir advertensiepraktyk te bied. [ verduideliking nodig ] 
Die model van Clow en Baack  verduidelik die doelwitte van 'n advertensieveldtog en vir elke individuele advertensie. Die model postuleer ses stappe waardeur 'n koper beweeg wanneer hy 'n aankoop doen:
Middel-einde-teorie dui daarop dat 'n advertensie 'n boodskap of middel moet bevat wat die verbruiker na die gewenste eindtoestand lei. 
Hanteerpunte het ten doel om die verbruiker te beweeg om die voordele van 'n produk te verstaan, om die voordele met persoonlike waardes te koppel. 
Die bemarkingsmengsel is in die 1960's deur professor E. Jerome McCarthy voorgestel.  Dit bestaan ​​uit vier basiese elemente wat die 'vier Ps". Produk is die eerste P wat die werklike produk verteenwoordig. Prys verteenwoordig die proses om die waarde van 'n produk te bepaal. Plek verteenwoordig die veranderlikes om die produk by die verbruiker te kry, soos verspreidingskanale, markdekking en bewegingsorganisasie. Die laaste P staan ​​vir Promosie Dit is die proses om die teikenmark te bereik en hulle te oortuig om die produk te koop.
In die 1990's het die konsep van vier Cs is bekendgestel as 'n meer klantgedrewe vervanging van vier P's.  Daar is twee teorieë gebaseer op vier C's: Lauterborn se vier Cs (verbruiker, koste, kommunikasie, gemak)  en Shimizu se vier Cs (handelsware, koste, kommunikasie, kanaal) in die 7Cs kompas model (Medebemarking). Kommunikasie kan reklame, verkoopspromosie, openbare betrekkinge, publisiteit, persoonlike verkoop, korporatiewe identiteit, interne kommunikasie, SNS en MIS insluit.    
Advertensienavorsing is 'n gespesialiseerde vorm van navorsing wat die doeltreffendheid en doeltreffendheid van advertensies verbeter. Dit behels talle vorme van navorsing wat verskillende metodieke gebruik. Advertensienavorsing sluit in vooraf toetsing (ook bekend as kopietoetsing) en na-toetsing van advertensies en/of veldtogte.
Voortoetse sluit 'n wye reeks kwalitatiewe en kwantitatiewe tegnieke in, insluitend: fokusgroepe, diepgaande teikengehooronderhoude (een-tot-een-onderhoude), kleinskaalse kwantitatiewe studies en fisiologiese metings. Die doel van hierdie ondersoeke is om beter te verstaan ​​hoe verskillende groepe op verskillende boodskappe en visuele aanwysings reageer, en sodoende 'n beoordeling te gee van hoe goed die advertensie aan sy kommunikasiedoelwitte voldoen. 
Na-toetsing gebruik baie van dieselfde tegnieke as voortoetsing, gewoonlik met die fokus op die begrip van die verandering in bewustheid of houding wat aan die advertensie toeskryfbaar is. Met die opkoms van digitale advertensietegnologieë, het baie ondernemings begin om advertensies deurlopend na te toets met behulp van intydse data. Dit kan die vorm aanneem van A/B-split-toets of multivariate toetsing.
Deurlopende advertensieopsporing en die Communicus-stelsel is mededingende voorbeelde van advertensies wat na die toetsing van advertensies gedoen is. 
Betekenisse tussen verbruikers en bemarkers beeld tekens en simbole uit wat in alledaagse voorwerpe gekodeer is.  Semiotiek is die studie van tekens en hoe dit geïnterpreteer word. Advertensies het baie verborge tekens en betekenisse binne handelsname, logo's, pakketontwerpe, gedrukte advertensies en televisie -advertensies. Semiotiek is daarop gemik om die boodskap wat in (byvoorbeeld) advertensies oorgedra word, te bestudeer en te interpreteer. Logos en advertensies kan op twee vlakke geïnterpreteer word - bekend as die oppervlakvlak en die onderliggende vlak. Die oppervlakvlak gebruik tekens kreatief om 'n beeld of persoonlikheid vir 'n produk te skep. [ aanhaling nodig ] Hierdie tekens kan beelde, woorde, lettertipes, kleure of slagspreuke wees. Die onderliggende vlak bestaan ​​uit verborge betekenisse. Die kombinasie van beelde, woorde, kleure en slagspreuke moet deur die gehoor of verbruiker geïnterpreteer word.  Die 'sleutel tot advertensie -analise' is die betekenaar en die betekenisvolle. Die betekenaar is die voorwerp en die betekenis is die verstandelike konsep.  'n Produk het 'n betekenaar en 'n aangeduide. Die betekenis is die kleur, handelsnaam, logo -ontwerp en tegnologie. Die betekenis het twee betekenisse wat bekend staan ​​as denotatief en konnotatief. Die denotatiewe betekenis is die betekenis van die produk. Die denotatiewe betekenis van 'n televisie kan wees dat dit 'n hoë definisie is. Die konnotatiewe betekenis is die produk se diep en verborge betekenis. 'N Konnotatiewe betekenis van 'n televisie sou wees dat dit top-of-the-line is. 
Apple se advertensies [ wanneer? ] gebruik 'n swart silhoeët van 'n persoon wat op die teikenmark van Apple was. Hulle het die silhoeët voor 'n blou skerm geplaas sodat die prentjie agter die silhoeët voortdurend kan verander. Die enigste ding wat in hierdie advertensies dieselfde bly, is dat daar musiek op die agtergrond is en dat die silhoeët deur 'n wit koptelefoon na die musiek op 'n wit iPod luister. Deur middel van advertensies dui die wit kleur op 'n stel oorfone nou aan dat die musiekapparaat 'n iPod is. Die wit kleur dui byna al die produkte van Apple aan. 
Die semiotiek van geslag speel 'n belangrike invloed op die manier waarop tekens geïnterpreteer word. By die oorweging van geslagsrolle in advertensies word individue deur drie kategorieë beïnvloed. Sekere kenmerke van stimuli kan die uitwerking van die boodskap verbeter of verminder (as die produk as vroulik of manlik beskou word). Tweedens kan die kenmerke van individue die aandag en uitwerking van die boodskap beïnvloed (tradisionele of nie-tradisionele geslagsroloriëntering). Laastens kan situasionele faktore belangrik wees om die uitwerking van die boodskap te beïnvloed. 
Daar is twee soorte bemarkingskommunikasie-eise-objektief en subjektief.  Objektiewe eise spruit uit die mate waarin die eis die handelsmerk assosieer met 'n tasbare produk of diensfunksie. 'N Kamera het byvoorbeeld outofokusfunksies. Subjektiewe aansprake dra emosionele, subjektiewe, indrukke van ontasbare aspekte van 'n produk of diens oor. Dit is nie-fisiese kenmerke van 'n produk of diens wat nie direk waargeneem kan word nie, aangesien dit geen fisiese werklikheid het nie. Die brosjure het byvoorbeeld 'n pragtige ontwerp.  Mannetjies is geneig om beter te reageer op objektiewe bemarkingskommunikasie-eise, terwyl vroue geneig is om beter te reageer op subjektiewe bemarkingskommunikasie-eise. 
Voiceovers word algemeen in advertensies gebruik. Die meeste stemopnames word deur mans gedoen, met syfers van tot 94%.  Daar was die afgelope paar jaar meer vroulike stemopnames, [ wanneer? ], maar veral vir voedsel, huishoudelike produkte en produkte vir vroulike sorg. 
Volgens 'n studie van David Statt uit 1977 verwerk wyfies inligting omvattend, terwyl mans inligting verwerk deur middel van heuristiese toestelle soos prosedures, metodes of strategieë om probleme op te los, wat 'n uitwerking kan hê op hoe hulle advertensies interpreteer.  [ kwotasie benodig om te verifieer ] Volgens hierdie studie verkies mans om beskikbare en skynbare leidrade te hê om die boodskap te interpreteer, terwyl vroue meer kreatiewe, assosiatiewe, beeldryke interpretasie beoefen. Later navorsing deur 'n Deense span  het bevind dat advertensies poog om mans te oorreed om hul voorkoms of prestasie te verbeter, terwyl die benadering tot vroue daarop gemik is om te transformeer na 'n onmoontlike ideaal van vroulike aanbieding. In Paul Suggett se artikel "The Objectification of Women in Advertising"  bespreek hy die negatiewe impak wat hierdie vroue in advertensies, wat te perfek is om werklik te wees, op vroue sowel as mans in die werklike lewe het. Advertensies se manipulasie van vroue se strewe na hierdie ideale tipes soos uitgebeeld in film, in erotiese kuns, in advertensies, op die verhoog, binne musiekvideo's en deur middel van ander media -blootstelling vereis ten minste 'n gekondisioneerde verwerping van die vroulike werklikheid, en neem daardeur 'n hoogs ideologiese aan gooi. Studies toon dat hierdie verwagtinge van vroue en jong meisies hul siening oor hul liggaam en voorkoms negatief beïnvloed. Hierdie advertensies is gerig op mans. Nie almal is dit eens nie: een kritikus beskou hierdie monologiese, geslagspesifieke interpretasie van advertensies as buitensporig skeef en verpolitiseer.  [ kwotasie benodig om te verifieer ] Daar is egter 'n paar maatskappye, soos Dove en Aerie, wat advertensies skep om meer natuurlike vroue uit te beeld, met minder na -produksie -manipulasie, sodat meer vroue en jong meisies daarmee kan skakel. [ aanhaling nodig ]
Meer onlangse navorsing deur Martin (2003) toon aan dat mans en vroue verskil in hoe hulle op advertensies reageer, afhangende van hul bui ten tyde van blootstelling aan die advertensies en van die affektiewe toon van die advertensie. As hulle hartseer voel, verkies mans gelukkige advertensies om hul bui te versterk. Daarteenoor verkies vrouens gelukkige advertensies as hulle gelukkig voel. Die televisieprogramme waarin advertensies ingebed is, beïnvloed 'n kyker se gemoedstoestand.  Susan Wojcicki, skrywer van die artikel "Advertensies wat vroue bemagtig, breek nie net stereotipes nie - hulle is ook effektief"  bespreek hoe advertensies vir vroue verander het sedert die eerste Barbie -advertensie waar 'n dogtertjie vir die pop vertel dit, sy wil net soos sy wees. Klein dogtertjies word groot en kyk na advertensies van skaars geklede vroue wat dinge van vragmotors tot hamburgers adverteer, en Wojcicki sê dat dit vir meisies wys dat hulle óf lekkers óf snoepies is.
Ander benaderings tot inkomste sluit in skenkings, betaalde intekeninge en mikrotransaksies. Webwerwe en toepassings is "advertensievry" as hulle glad nie advertensies vir inkomste gebruik nie. Die aanlyn ensiklopedie Wikipedia bied byvoorbeeld gratis toegang tot die inhoud daarvan deur befondsing van liefdadigheidsskenkings te ontvang. 
1866–1900: Stigting en vroeë jare
Nestlé se oorsprong dateer uit die 1860's, toe twee afsonderlike Switserse ondernemings gestig is wat later Nestlé sou vorm. In die daaropvolgende dekades het die twee mededingende ondernemings hul besighede in Europa en die Verenigde State uitgebrei. 
In 1866 stig Charles Page (Amerikaanse konsul in Switserland) en George Page, broers van Lee County, Illinois, VSA, die Anglo-Swiss Condensed Milk Company in Cham, Switserland. Die eerste Britse operasie van die onderneming is in 1873 in Chippenham, Wiltshire, geopen.  
In 1867 in Vevey, Switserland, het Henri Nestlé baba-voedsel op melk ontwikkel en dit gou begin verkoop. Die volgende jaar het Daniel Peter sewe jaar begin met die vervaardiging van die melk sjokolade proses. Nestlé was die oplossing wat Peter nodig gehad het om sy probleem met die verwydering van al die water uit die melk wat by sy sjokolade gevoeg is, op te los en sodoende te voorkom dat die produk skimmel ontwikkel. Henri Nestlé tree in 1875 af, maar die onderneming onder nuwe eienaarskap behou sy naam as Société Farine Lactée Henri Nestlé. [ aanhaling nodig ]
In 1877 het Anglo-Switsers baba-voedsel op grond van melk in die daaropvolgende jaar by die produkte gevoeg; die Nestlé-maatskappy het kondensmelk by sy portefeulje gevoeg, wat daartoe gelei het dat die maatskappye mededingers kon maak.
In 1879 het Nestlé saamgesmelt met die uitvinder van melksjokolade, Daniel Peter. 
In 1904 neem François-Louis Cailler, Charles Amédée Kohler, Daniel Peter en Henri Nestlé deel aan die skepping en ontwikkeling van Switserse sjokolade, en bemark die eerste sjokolade-melk Nestlé. 
In 1905 het die maatskappye saamgesmelt tot die Nestlé en Anglo-Swiss Condensed Milk Company, wat die naam behou tot 1947 toe die naam 'Nestlé Alimentana SA' geneem is as gevolg van die verkryging van Fabrique de Produits Maggi SA (gestig 1884) en sy beheermaatskappy, Alimentana SA, van Kempttal, Switserland. Die huidige naam van die onderneming is in 1977 aangeneem. Teen die vroeë 1900's het die onderneming fabrieke in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Duitsland en Spanje bedryf.  Die Eerste Wêreldoorlog het die vraag na suiwelprodukte in die vorm van regeringskontrakte geskep, en teen die einde van die oorlog het die produksie van Nestlé meer as verdubbel.
In Januarie 1919 koop Nestlé twee kondensmelkaanlegte in Oregon vir $ 250,000 van die onderneming Geibisch en Joplin. Die een was in Bandon, terwyl die ander in Milwaukie was. Hulle het hulle aansienlik uitgebrei en daagliks 250 000 pond kondensmelk in die Bandon -aanleg verwerk. 
Na die oorlog het regeringskontrakte opgedroog en verbruikers het oorgegaan na vars melk. Die bestuur van Nestlé het egter vinnig gereageer, bedrywighede vereenvoudig en skuld verminder. In die twintigerjare het Nestlé se eerste uitbreiding na nuwe produkte begin, met die vervaardiging van sjokolade die tweede belangrikste aktiwiteit van die onderneming. Louis Dapples was uitvoerende hoof tot 1937 toe hy opgevolg is deur Édouard Muller tot sy dood in 1948.
Nestlé voel onmiddellik die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog. Die wins daal van 20 miljoen dollar in 1938 tot 6 miljoen dollar in 1939. [ aanhaling nodig ] Fabrieke is in ontwikkelende lande gevestig, veral in Suid -Amerika.  Ironies genoeg het die oorlog gehelp met die bekendstelling van die nuutste produk van die onderneming, Nescafé ("Nestlé's Coffee"), wat 'n stapelvoedsel van die Amerikaanse weermag geword het. Nestlé se produksie en verkope het in die oorlogstydse ekonomie gestyg. 
Die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die begin van 'n dinamiese fase vir Nestlé. Groei versnel en talle maatskappye is verkry. In 1947 het Nestlé saamgesmelt met Maggi, 'n vervaardiger van geurmiddels en sop. Crosse en Blackwell het in 1950 gevolg, net soos Findus (1963), Libby's (1971) en Stouffer's (1973).  Diversifikasie was onder voorsitter en uitvoerende hoof, Pierre Liotard-Vogt, met 'n aandeelhouding in L'Oreal in 1974 en die verkryging van Alcon Laboratories Inc. in 1977 vir $ 280 miljoen dollar. 
In die tagtigerjare het Nestlé se verbeterde eindresultaat die onderneming in staat gestel om verdere verkrygings te begin. Carnation is in 1984 vir $ 3 miljard aangekoop en het die merk met verdampte melk, sowel as Coffee-Mate en Friskies na Nestlé gebring. In 1986 het die maatskappy Nestlé Nespresso S.A gestig. 
1990–2011: Internasionale groei
Die eerste helfte van die 1990's was gunstig vir Nestlé. Handelsgrense het verbrokkel en wêreldmarkte het tot min of meer geïntegreerde handelsgebiede ontwikkel. Sedert 1996 was daar verskeie verkrygings, waaronder San Pellegrino (1997), D'Onofrio (1997), Spillers Petfoods (1998) en Ralston Purina (2002). Daar was twee groot verkrygings in Noord -Amerika, albei in 2002 - in Junie het Nestlé sy Amerikaanse roomysonderneming saamgesmelt in Dreyer's, en in Augustus is 'n verkryging van $ 2,6 miljard aangekondig van Chef America, die skepper van Hot Pockets. In dieselfde tydperk het Nestlé 'n gesamentlike bod met Cadbury aangegaan en was naby die aankoop van die Amerikaanse onderneming Hershey's, een van sy felste mededingers, maar die ooreenkoms het uiteindelik uitgeval. 
In Desember 2005 het Nestlé die Griekse maatskappy Delta Ice Cream vir € 240 miljoen gekoop. In Januarie 2006 neem hy die volle eienaarskap van Dreyer's en word daarmee die grootste ysvervaardiger ter wêreld met 'n markaandeel van 17,5%.  In Julie 2007, met die voltooiing van 'n ooreenkoms wat die jaar tevore aangekondig is, verkry Nestlé die afdeling Medical Nutrition van Novartis Pharmaceutical vir $ 2,5 miljard en verkry ook die melkgeurproduk bekend as Ovaltine, die "Boost" en "Resource" lyne van voedingsaanvullings en Optifast -dieetprodukte. 
In April 2007, terug na sy wortels, het Nestlé die Amerikaanse babavoedselvervaardiger Gerber vir $ 5,5 miljard gekoop.    In Desember 2007 sluit Nestlé 'n strategiese vennootskap aan met 'n Belgiese sjokolademaker, Pierre Marcolini. 
Nestlé het ingestem om sy beherende belang in Alcon op 4 Januarie 2010 aan Novartis te verkoop. Die verkoop sou deel uitmaak van 'n groter aanbod van $ 39,3 miljard van Novartis vir die volledige verkryging van die wêreld se grootste oogsorgonderneming.  Op 1 Maart 2010 het Nestlé die aankoop van Kraft Foods se Noord -Amerikaanse bevrore pizza -onderneming vir $ 3,7 miljard beklink.
Sedert 2010 werk Nestlé daaraan om homself te verander in 'n voedings-, gesondheids- en welstandsonderneming in 'n poging om afnemende verkoop van suikergoed en die bedreiging van die uitbreiding van die regering se regulering van sulke voedsel te bekamp. Hierdie poging word gelei deur die Nestlé Institute of Health Sciences onder leiding van Ed Baetge. Die instituut het ten doel om ''n nuwe bedryf tussen voedsel en farmaseutiese produkte' te ontwikkel deur voedsel te skep met voorkomende en regstellende gesondheidseienskappe wat farmaseutiese middels uit pilbottels kan vervang. Die tak van Health Science het reeds verskeie produkte vervaardig, soos drankies en proteïenskud wat bedoel is om wanvoeding, diabetes, spysverteringstelselgesondheid, vetsug en ander siektes te bestry. 
In Julie 2011 het Nestlé SA ingestem om 60 persent van Hsu Fu Chi International Ltd. vir ongeveer US $ 1,7 miljard te koop.  Op 23 April 2012 het Nestlé ingestem om Pfizer Inc. se babavoeding, voorheen Wyeth Nutrition, se eenheid vir $ 11,9 miljard aan te skaf, met 'n gesamentlike bod van Danone en Mead Johnson.   
2012 – hede: Onlangse ontwikkelings
In die afgelope jaar het Nestlé Health Science verskeie verkrygings gedoen. Dit verkry Vitaflo, wat kliniese voedingsprodukte vervaardig vir mense met genetiese afwykings CM & ampD Pharma Ltd., 'n onderneming wat spesialiseer in die ontwikkeling van produkte vir pasiënte met chroniese siektes soos niersiekte en Prometheus Laboratories, 'n firma wat spesialiseer in behandelings vir siektes van die spysverteringskanaal en kanker . Dit het ook 'n minderheidsbelang in Vital Foods, 'n maatskappy in Nieu-Seeland wat vanaf 2012 kiwi-vrugte-oplossings vir gastro-intestinale toestande ontwikkel. 
'N Ander onlangse aankoop sluit die Jenny Craig-gewigsverliesprogram in vir $ 600 miljoen. Nestlé verkoop die Jenny Craig-sake-eenheid in 2013 aan North Castle Partners.  In Februarie 2013 het Nestlé Health Science Pamlab gekoop, wat mediese voedsel vervaardig wat gebaseer is op L-metielfolaat wat op depressie, diabetes en geheueverlies fokus.  In Februarie 2014 verkoop Nestlé sy PowerBar -sportvoedingsonderneming aan Post Holdings, Inc.  Later, in November 2014, kondig Nestlé aan dat hy strategiese opsies vir sy filiaal vir bevrore voedsel, Davigel, ondersoek. 
In Desember 2014 kondig Nestlé aan dat hy wêreldwyd 10 navorsingsentrums vir velsorg open, wat sy belegging in 'n vinniger groeiende mark vir gesondheidsorgprodukte verdiep. Daardie jaar bestee Nestlé ongeveer $ 350 miljoen aan dermatologie -navorsing en -ontwikkeling. Die eerste van die navorsingshubs, die Nestlé Skin Health Investigation, Education and Longevity Development (SHIELD) sentrums, sal middel 2015 in New York open, gevolg deur Hong Kong en São Paulo, en later ander in Noord -Amerika, Asië en Europa. Die inisiatief word geloods in samewerking met die Global Coalition on Aging (GCOA), 'n konsortium wat maatskappye soos Intel en Bank of America insluit. 
Nestlé het in Januarie 2017 aangekondig dat hy sy Amerikaanse hoofkwartier van Glendale, Kalifornië, verhuis na Rosslyn, Virginia buite Washington, DC. 
In Maart 2017 het Nestlé aangekondig dat hulle die suikerinhoud in Kit Kat, Yorkie en Aero sjokoladestafies teen 2018 met 10% sal verlaag.  In Julie volg 'n soortgelyke aankondiging oor die vermindering van suikerinhoud in sy ontbytgraan in die Verenigde Koninkryk. 
Die maatskappy kondig 'n terugkoop van $ 20,8 miljard aan in Junie 2017, na die publikasie van 'n brief wat geskryf is deur die stigter van Third Point Management, Daniel S. Loeb, Nestlé se vierde grootste belanghebbende met 'n belang van $ 3,5 miljard,  waarin hy verduidelik hoe die firma sy onderneming moet verander besigheidstruktuur.  Gevolglik sal die firma beleggings na berig word op sektore soos koffie en sorg vir troeteldiere toespits en verkrygings in die verbruikersgesondheidsbedryf soek. 
In September 2017 verkry Nestlé S.A. 'n meerderheidsbelang in Blue Bottle.  Alhoewel die finansiële besonderhede van die transaksie nie bekend gemaak is nie, berig die Financial Times "Nestlé betaal na bewering tot $ 500 miljoen vir die 68 % -belang in Blue Bottle".  Blue Bottle verwag om die verkope vanjaar met 70% te verhoog. 
In September 2017 het Nestlé USA ingestem om Sweet Earth, 'n Kalifornië-vervaardiger van plantaardige voedsel, vir 'n onbekende bedrag aan te skaf. 
In Januarie 2018 het Nestlé USA aangekondig dat hy sy Amerikaanse suikergoedonderneming aan Ferrero, 'n Italiaanse sjokolade- en lekkergoedmaker, verkoop.  Die onderneming is vir 'n totaal van $ 2,8 miljard verkoop. 
In Mei 2018 is aangekondig dat Nestlé en Starbucks 'n verspreidingsooreenkoms van $ 7,15 miljard gesluit het, waarmee Nestlé Starbucks-koffie wêreldwyd kan bemark, verkoop en versprei en die koffiesoorte van die handelsmerk kan inkorporeer in Nestlé se eie enkelbedieningstelsel, wat die oorsese markte kan uitbrei vir beide maatskappye. 
Nestlé het 'n nuwe winsdoelwit in September 2017 gestel en ingestem om meer as 20 van sy Amerikaanse lekkergoedmerke in Januarie 2018 af te laai. Verkope het egter slegs 2,4% in 2017 gegroei, en vanaf Julie 2018 het die aandeelprys met meer as 8% gedaal. Terwyl sommige voorstelle aanvaar is, het Loeb in 'n brief van Julie 2018 gesê dat die verskuiwings te klein en te stadig is. In 'n verklaring het Nestlé geskryf dat dit 'resultate lewer' en 'n lys maak van aksies wat hy onderneem het, insluitend belegging in belangrike handelsmerke en sy wêreldwye koffievennootskap met Starbucks. Aktivistiese beleggers het egter nie saamgestem nie, wat daartoe gelei het dat Third Point Management NestleNOW begin, 'n webwerf om sy saak te voer met aanbevelings wat verandering aanbeveel en Nestlé daarvan beskuldig dat hy nie so vinnig, aggressief of strategies is as wat dit moet wees nie. Aktivistiese beleggers het 'n beroep op Nestlé gedoen om in drie eenhede te verdeel met afsonderlike uitvoerende hoofde, plaaslike strukture en bemarkingshoofde - drank, voeding en kruideniersware draai meer ondernemings af wat nie by sy model pas nie, soos roomys, bevrore voedsel en suikergoed. buitestaander met kundigheid in die voedsel- en drankbedryf aan die direksie.  
In Oktober 2018 kondig Nestlé die bekendstelling van die Nestlé Alumni -netwerk aan, deur middel van 'n strategiese vennootskap met SAP & amp EnterpriseAlumni, om met hul meer as 1 miljoen alumni wêreldwyd in gesprek te tree. 
In September 2018 kondig Nestlé aan dat hy Gerber Life Insurance vir $ 1,55 miljard sal verkoop.  
In 2019 kondig die maatskappy aan dat dit Nutri-Score sal publiseer oor al sy produkte wat in die Europese lande verkoop word wat die voedingsetiket ondersteun. 
In 2020 wil Nestlé belê in plantaardige kos, begin met 'n "tuna-slaai" en vleisvrye produkte om jonger en veganistiese verbruikers te bereik. 
Op 16 Februarie 2021 het Nestlé aangekondig dat hy ingestem het om sy waterhandelsmerke in die VSA en Kanada aan One Rock Capital Partners en Metropoulos & amp Co. te verkoop. gesuiwerde watermerk en die afleweringsdiens. Die plan het nie die handelsmerke Perrier, S.Pellegrino en Acqua Panna ingesluit nie.   Begin April 2021 is die verkoop afgehandel. 
Die Covid-19-pandemie het Nestlé nie negatief beïnvloed nie. As gevolg van afsluitings het mense meer verpakte voedsel gekoop, nie net koffie en suiwelprodukte nie, maar ook troeteldierprodukte, wat die onderneming se verkope verhoog het. Nestlé teken sy sterkste kwartaallikse verkoopgroei in tien jaar aan. 
In April 2021 het Nestlé ingestem om die vitamienvervaardiging Bountiful Company, voorheen bekend as The Nature's Bounty Co., vir $ 5,75 miljard aan te koop, en merk ook op dat 'n groot deel van die groei van die onderneming in die kwartaal afkomstig was van "vitamiene, minerale en aanvullings wat gesondheid ondersteun en die immuunstelsel ". Die transaksie verkry verskillende bates van Bountiful, waaronder Nature's Bounty, Solgar, Osteo Bi-Flex en Puritan's Pride.   
Kapitaalbesit van Nestlé volgens land van herkoms vanaf 2014. 
Nestlé is die grootste voedselonderneming ter wêreld, met 'n markkapitalisasie van ongeveer 231 miljard Switserse frank, wat meer as US $ 247 miljard is vanaf Mei 2015.  Nestlé het 'n primêre notering op die SIX Swiss Exchange en is 'n bestanddeel van die Switserse markindeks. Dit het 'n sekondêre notering op Euronext.
In 2014 was die gekonsolideerde verkope 91,61 miljard CHF en die netto wins 14,46 miljard CHF. Navorsing en ontwikkeling belê 1,63 miljard CHF. 
Verkope per kategorie in CHF
20,3 miljard poeier- en vloeibare drankies
16,7 miljard melkprodukte en roomys
13,5 miljard bereide geregte en kookhulpmiddels
13,1 miljard voeding- en gesondheidswetenskappe
11,3 miljard troeteldierversorging
9,6 miljard lekkergoed
6,9 miljard water
43% uit Amerika
28% uit Europa
29% uit Asië, Oseanië en Afrika
Volgens 'n wêreldwye opname van 2015 onder aanlynverbruikers deur die Reputasie Instituut, Nestlé het 'n reputasie -telling van 74,5 op 'n skaal van 1–100. 
Finansiële gegewens in miljarde CHF 
Inkomste 83.642 92.186 92.158 91.612 88.785 89.469 89.791 91.439 92.568
Netto inkomste 9.487 10.611 10.015 14.456 9.066 8.531 7.183 10.135 12.609
Bates 114.091 126.229 120.442 133.450 123.992 131.901 130.380 137.015 127.940
Werknemers 328,000 339,000 333,000 339,000 335,000 328,000 323,000 308,000 291,000
met General Mills (50%/50%)  met The Coca-Cola Company (50%/50%) 
Lactalis Nestlé Produits Frais met Lactalis (40%/60%) 
Nestlé Colgate-Palmolive met Colgate-Palmolive (50%/50%) 
Nestlé Indofood Citarasa Indonesia met Indofood (50%/50%) 
Nestlé Snow met melkprodukte van sneeumerk (50%/50%) 
Nestlé Modelo met Grupo Modelo
Dairy Partners America Brasil met Fonterra (51%/49%)
Vanaf 2017 bestaan ​​die raad uit: 
, voorsitter en voormalige uitvoerende hoof van Nestlé, voormalige uitvoerende hoof van Bobst, voormalige regsdirekteur/hoofadvokaat vir ABB Group en Royal Dutch Shell, voormalige uitvoerende hoof van DKSH en voormalige finansiële hoof van Credit Suisse, stigter van Highmount Capital, voormalige uitvoerende hoof van HSBC Bank India, landhoof vir HSBC in Indië, voormalige voorsitter van die Switserse Nasionale Bank, voormalige Amerikaanse minister van landbou en direkteur van UNICEF, voormalige uitvoerende hoof en voorsitter van AXA, voormalige uitvoerende vise -president van China en Suidoos -Asië vir Amway, voormalige parlementslid van Kenia, huidige professor aan die Friedman School of Nutrition Science and Policy, voormalige president van École Polytechnique Fédérale de Lausanne
Die onderneming skakel lobbyondernemings van derde partye in om met parlemente en regerings in verskillende jurisdiksies in gesprek te tree. In Suid -Australië is die onderneming byvoorbeeld betrokke by Etched Communications. 
Nestlé het tans meer as 2000 handelsmerke   met 'n wye reeks produkte op 'n aantal markte, waaronder koffie, gebottelde water, milkshakes en ander drankies, ontbytgraan, baba -voedsel, prestasie en voeding in die gesondheidsorg, geurmiddels, sop en souse, bevrore en verkoel voedsel en troeteldiervoedsel.  In 2019 betree die onderneming die plantaardige voedselproduksie-onderneming met sy Incredible and Awesome Burgers (onder die handelsmerke Garden Gourmet en Sweet Earth). In 2020 kondig Nestlé addisionele plantgebaseerde produkte aan, insluitend soja-gebaseerde bratwurst en chorizo-agtige worsies. 
Melkprodukte en babakos
Einde September 2008 het die Hongkongse regering melamien gevind in 'n Nestlé-melkproduk wat in China vervaardig is. Ses babas sterf aan nierskade, en nog 860 babas is in die hospitaal opgeneem.   Die melkplaasmelk is gemaak deur Nestlé se afdeling in die Chinese kusstad Qingdao.  Nestlé bevestig dat al sy produkte veilig is en nie gemaak is van melk wat met melamien vervals is nie. Op 2 Oktober 2008 het die ministerie van gesondheid van Taiwan aangekondig dat ses soorte melkpoeiers wat deur Nestlé in China vervaardig is, lae spore melamien bevat en "uit die rakke verwyder is". 
Sedert 2013 het Nestlé inisiatiewe geïmplementeer om besmetting te voorkom en gebruik dit 'n 'fabriek en boere' -model wat die middelman uitskakel. Boere bring melk direk na 'n netwerk van Nestlé-versamelingsentrums, waar 'n gerekenariseerde stelsel elke bondel melk monsters, toetse en etikette neem. Om die risiko van besmetting by die bron verder te verminder, bied die onderneming boere deurlopende opleiding en hulp in die seleksie van beeste, voerkwaliteit, berging en ander gebiede.  In 2014 het die onderneming die Nestlé Food Safety Institute (NFSI) in Beijing geopen, wat sal help om in die groeiende vraag van China na gesonde en veilige voedsel te voorsien, een van die drie grootste bekommernisse onder Chinese verbruikers. Die NFSI het aangekondig dat hy nou saam met owerhede sal werk om 'n wetenskaplike grondslag te bied vir beleid en standaarde oor voedselveiligheid, met ondersteuning vir die vroeë bestuur van voedselveiligheidskwessies en samewerking met plaaslike universiteite, navorsingsinstitute en regeringsagentskappe oor voedselveiligheid. 
In 'n voorval in 2015, is daar kalwers en swamme in Cerelac -babakos aangetref.   
In Junie 2009, 'n uitbraak van E coli O157: H7 is gekoppel aan Nestlé se verkoelde koekdeeg, afkomstig van 'n aanleg in Danville, Virginia. In die VSA veroorsaak dit siekte by meer as 50 mense in 30 state, van wie die helfte hospitalisasie was. Na die uitbraak het Nestlé vrywillig 30 000 gevalle van die koekdeeg herroep. Die oorsaak was besmette meel wat by 'n grondstofverskaffer verkry is. Toe die operasie hervat word, is die meel wat gebruik is, hittebehandel om bakterieë dood te maak. 
In Mei 2015 het voedselveiligheidsreguleerders uit die staat Uttar Pradesh, Indië, bevind dat monsters van Nestlé India se Maggi -noedels bykomend tot mononatriumglutamaat tot 17 keer meer as die toelaatbare veilige hoeveelheid lood bevat.    As gevolg hiervan het die regering in New Delhi op 3 Junie 2015 die verkoop van Maggi in winkels in New Delhi verbied vir 15 dae.  Sommige van die grootste kleinhandelaars in Indië, soos Future Group, Big Bazaar, Easyday en Nilgiris, het Maggi vanaf 3 Junie 2015 'n landswye verbod opgelê.  Op dieselfde dag het Nestlé India se aandele met 11% gedaal na die voorval.  Op 4 Junie 2015 verbied die Gujarat FD die verkoop van die noedels vir 30 dae nadat 27 uit 39 monsters onder meer met aanstootlike vlakke van metaal lood opgespoor is.  Nestlé se aandeel het op daardie dag met 3% gedaal weens kommer oor die veiligheidstandaarde daarvan.  Op 5 Junie 2015 het die Food Safety and Standards Authority of India (FSSAI) se bevele al nege goedgekeurde variëteite van Maggi -noedels uit Indië verbied, en dit as 'onveilig en gevaarlik' vir menslike gebruik beskou,  en Nepal het Maggi onbepaald verbied oor kommer oor die loodvlakke in die produk.  Ook op 5 Junie het die Food Standards Agency van die Verenigde Koninkryk 'n ondersoek begin om loodvlakke in Maggi te toets.  Maggi -noedels is teruggetrek in vyf Afrika -lande - Kenia, Uganda, Tanzanië, Rwanda en Suid -Soedan - deur 'n supermarkketting na 'n klag van die Verbruikersfederasie van Kenia, as 'n reaksie op die verbod in Indië. 
Sedert Augustus 2015 maak die Indiese regering bekend dat hy skade van bykans $ 100 miljoen van Nestlé India eis vir 'onregverdige handelspraktyke' na die verbod op Maggi -noedels in Junie.  Die saak van 6,4 miljard roepie (ongeveer US $ 93 miljoen) is by die National Consumer Disputes Redressal Commission (NCDRC) ingedien, maar word op 13 Augustus 2015 besleg.  Die hof beslis dat die verbod van die regering op die Nestlé -produk was 'arbitrêr' en het die 'beginsels van natuurlike geregtigheid' geskend.  Alhoewel Nestlé nie beveel is om die boete in die regeringsdrag te betaal nie, het die hof beslis dat die Maggi -noedelprodusente 'vyf monsters van elke bondel Maggi [noodles] moet stuur vir toetsing na drie laboratoriums en slegs as die lood As dit laer is as wat toegelaat word, sal hulle weer begin vervaardig en verkoop. " Hoewel die toetse nog moet plaasvind, het Nestlé reeds 400 miljoen pakkies Maggi -produkte vernietig.  [ benodig opdatering ]
In Indië is Maggi -produkte in November 2015 op die rakke teruggestuur,   vergesel van 'n Nestlé -advertensieveldtog om verbruikersvertroue terug te wen, met items soos  die Maggi volkslied deur Vir Das en Alien Chutney.  Nestlé hervat die produksie van Maggi by al vyf aanlegte in Indië op 30 November 2015.  
In die Filippyne is gelokaliseerde weergawes van Maggi kitsnoedels verkoop tot 2011 toe die produkgroep herroep is weens vermoedelike besmetting met salmonella.   Die produk het nie weer op die mark gekom nie, terwyl Nestle steeds speserye, insluitend die gewilde Maggi Magic Sarap, verkoop. [ aanhaling nodig ]
In 1993 is planne beraam om die algehele toon van Walt Disney se EPCOT -sentrum by te werk en te moderniseer, insluitend 'n groot opknapping van The Land paviljoen. Kraft Foods onttrek sy borgskap op 26 September 1993, en Nestlé neem sy plek in. 'N Geleidelike opknapping van die paviljoen, wat mede-gefinansier is deur Nestlé en die Walt Disney World Resort, het op 27 September 1993 begin.  In 2003 het Nestlé sy borgskap van The Land hernu, maar dit was onder ooreenkoms dat Nestlé toesig sou hou oor sy eie opknapping binne en buite die paviljoen. Tussen 2004 en 2005 het die paviljoen sy tweede groot opknapping ondergaan. Nestlé het in 2009 opgehou om The Land te borg. 
Op 5 Augustus 2010 onderteken Nestlé en die Beijing Music Festival 'n ooreenkoms om Nestlé se borgskap van hierdie internasionale musiekfees met drie jaar te verleng. Nestlé is sedert 2000 11 jaar lank 'n uitgebreide borg van die Beijing Music Festival. Die nuwe ooreenkoms sal die vennootskap tot 2013 voortsit. 
Nestlé werk al 20 jaar saam met die Salzburg -fees in Oostenryk. In 2011 het Nestlé sy borgskap van die Salzburg -fees tot 2015 hernu. 
Saam het hulle die "Nestlé and Salzburg Festival Young Conductors Award" geskep, 'n inisiatief wat daarop gemik is om jong dirigente wêreldwyd te ontdek en om by te dra tot die ontwikkeling van hul loopbane. 
Nestlé se borgskap van die Tour de France het in 2001 begin en die ooreenkoms is in 2004 verleng, 'n stap wat die onderneming se belangstelling in die toer getoon het. In Julie 2009 het Nestlé Waters en die organiseerders van die Tour de France aangekondig dat hul vennootskap tot 2013 sal voortduur. Die belangrikste promosievoordele van hierdie vennootskap sal versprei word oor vier belangrike handelsmerke uit Nestlé se produkportefeulje: Vittel, Powerbar, Nesquik of Ricore. 
In 2014 het Nestlé Waters die Britse deel van die Tour de France geborg deur sy Buxton Natural Mineral Water -handelsmerk.  In 2002 kondig Nestlé aan dat dit die hoofborg is van die Rugby -span van die Groot -Brittanje Lionesses vir die span se tweede toer deur Australië met sy Munchies -produk. 
Op 27 Januarie 2012 het die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies aangekondig dat Nestlé die hoofborg sal wees vir die verdere ontwikkeling van IAAF se Kinderatletiekprogram, wat een van die grootste ontwikkelingsprogramme vir voetsoolvlak in die wêreld van sport is. Die borgskap van vyf jaar het in Januarie 2012 begin.  Op 11 Februarie 2016 het Nestlé besluit om sy borgskap van die IAAF se Kinderatletiekprogramme terug te trek weens doping- en korrupsie-aantygings teen die IAAF. Nestlé het gevolg nadat ander groot borge, waaronder Adidas, ook opgehou het om die IAAF te ondersteun. 
Nestlé ondersteun die Australian Institute of Sport (AIS) op 'n aantal voedings- en fiksheidsgebiede, en befonds 'n genootskapsposisie in AIS Sports Nutrition -voedingsaktiwiteite in die AIS Dining Hall -navorsingsaktiwiteite en die ontwikkeling van onderwyshulpbronne vir gebruik by die AIS en in die publieke domein. 
Bemarking van babaformules
Kommer oor Nestlé se "aggressiewe bemarking" van hul borsmelkvervangers, veral in minder ekonomies ontwikkelde lande (LEDC's), het die eerste keer in die 1970's ontstaan.  Kritici het Nestlé daarvan beskuldig dat hulle moeders ontmoedig het om te borsvoed en aan te dui dat hul baba -formule gesonder is as borsvoeding, ondanks dat daar geen bewyse daarvoor is nie. [ aanhaling nodig ] Dit het gelei tot 'n boikot wat in 1977 in die Verenigde State van stapel gestuur is en daarna na Europa versprei het.  Die boikot is amptelik in 1984 in die VSA opgeskort, nadat Nestlé ingestem het om 'n internasionale bemarkingskode te volg wat deur die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) onderskryf is,   , maar in 1989 weer van stapel gestuur is. [135 ] Vanaf 2011 is die maatskappy ingesluit in die FTSE4Good -indeks wat ontwerp is om etiese beleggings moontlik te maak.    
Die maatskappy het egter na bewering dieselfde bemarkingspraktyke in ontwikkelende lande soos Pakistan in die 1990's herhaal. 'N Pakistaanse verkoopsman met die naam Syed Aamir Raza Hussain het 'n fluitjieblaser geword teen sy voormalige werkgewer Nestlé. In 1999, twee jaar nadat hy Nestlé verlaat het, publiseer Hussain 'n verslag in samewerking met die nie-winsgewende organisasie, Baby Milk Action, waarin hy beweer dat Nestlé dokters aanmoedig om sy baba-formuleprodukte oor borsvoeding te stoot. Nestlé het Raza se bewerings ontken.  Hierdie verhaal het die 2014 bekroonde Indiese film Tigers geïnspireer deur die Bosniese, Oscar-bekroonde regisseur Danis Tanović.
In Mei 2011 het negentien in Laos gebaseerde internasionale NRO's, waaronder Save the Children, Oxfam, CARE International, Plan International en World Vision 'n boikot van Nestlé geloods met 'n ope brief.  Onder ander onetiese praktyke het hulle kritiek gelewer op die versuim om etiketterings- en gesondheidsinligting in plaaslike tale te vertaal en die onderneming daarvan beskuldig dat hulle dokters en verpleegkundiges aansporings gegee het om die gebruik van suikermelk te bevorder.  Nestlé het die bewerings ontken en gereageer deur 'n oudit op te stel, uitgevoer deur Bureau Veritas, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat "die vereistes van die WGO -kode en Lao PDR -besluit goed in die onderneming ingebed is", maar dat dit deur reklamemateriaal oortree is " in 4% van die winkels wat besoek is ". 
Ernest W. Lefever en die sentrum vir etiek en openbare beleid is gekritiseer omdat hulle 'n bydrae van $ 25 000 van Nestlé aanvaar het terwyl die organisasie besig was met die ontwikkeling van 'n verslag oor mediese sorg in ontwikkelende lande wat nooit gepubliseer is nie. Daar word beweer dat hierdie bydrae die vrystelling van die verslag beïnvloed het en daartoe gelei het dat die skrywer van die verslag 'n artikel by Fortune Magazine ingedien het wat die posisie van die onderneming prys. 
Nestlé word sedert 2011 in China ondersoek weens bewerings dat die onderneming hospitaalpersoneel omgekoop het om die mediese rekords van pasiënte te bekom en sy baba -formule aan te moedig om die verkope te verhoog.  Dit is 'n oortreding van 'n Chinese regulasie uit 1995 wat daarop gemik is om die onpartydigheid van mediese personeel te verseker deur hospitale en akademiese instellings te verbied om onmiddellike formules aan gesinne te bevorder.  As gevolg hiervan is ses Nestlé -werkgewers tronkstraf opgelê tussen een en ses jaar. 
Slawerny en kinderarbeid
Verskeie verslae het die wydverspreide gebruik van kinderarbeid in kakaoproduksie, sowel as slawerny en kinderhandel, in Wes -Afrikaanse plantasies gedokumenteer waarop Nestlé en ander groot sjokoladeondernemings staatmaak.      Volgens die dokumentêr van 2010, Die donker kant van sjokolade, die kinders wat werk, is gewoonlik 12 tot 15 jaar oud.  Die Fair Labor Association het Nestlé gekritiseer omdat hy nie behoorlike kontrole uitgevoer het nie. 
In 2005, nadat die kakaobedryf nie die sperdatum van die Harkin -Engel -protokol bereik het om te bevestig dat die ergste vorme van kinderarbeid (volgens die Internasionale Arbeidsorganisasie se konvensie 182) uit die kakaoproduksie uitgeskakel is nie, het die International Labor Rights Fund 'n regsgeding ingedien in 2005 kragtens die Wet op Vreemdelingskade teen Nestlé en ander namens drie Maliaanse kinders. Volgens die klag is die kinders na Ivoorkus verhandel, in slawerny gedwing en gereeld op 'n kakaoplantasie geslaan.   In September 2010 kan die Amerikaanse distrikshof vir die sentrale distrik van Kalifornië bepaal dat korporasies nie aanspreeklik gehou kan word vir oortredings van die internasionale reg nie en het die saak van die hand gewys. Die saak is by die Amerikaanse appèlhof aangeteken.   Die negende rondgaande hof van appèl het die beslissing omgekeer.  In 2016 het die Amerikaanse hooggeregshof geweier om Nestlé se appèl teen die beslissing van die negende kring aan te hoor. 
'N Studie van 2016 gepubliseer in Fortune Tydskrif tot die gevolgtrekking gekom dat ongeveer 2,1 miljoen kinders in verskeie Wes -Afrikaanse lande "steeds die gevaarlike en fisies belastende werk doen om kakao te oes", en het opgemerk dat "die gemiddelde boer in Ghana in die groeiseisoen 2013–14 slegs 84 ¢ per dag verdien het, en boere in Ivoorkus slegs 50 ¢ [.] Ver onder die nuwe standaard van $ 1,90 per dag vir die uiterste armoede van die Wêreldbank. Oor pogings om die probleem te verminder, het die voormalige sekretaris-generaal van die Alliance of Cacao Producing Countries, Sona Ebai, gesê: "In die beste geval doen ons slegs 10% van wat nodig is." 
In 2019 het Nestlé aangekondig dat hulle nie kan waarborg dat hul sjokoladeprodukte vry is van kinderslawe -arbeid nie, aangesien hulle slegs 49% van hul aankope na die plaasvlak kan terugvoer. Die Washington Post het opgemerk dat die verbintenis wat in 2001 aangegaan is om sulke praktyke binne vier jaar uit te roei, nie gehou is nie, nie op die sperdatum van 2005 of binne die hersiene sperdatums van 2008 en 2010 nie, en dat die resultaat waarskynlik ook nie vir 2020 bereik sal word nie . 
In 2021 is Nestlé genoem in 'n groepsgeding wat deur agt voormalige kinderslawe uit Mali aanhangig gemaak is, wat beweer het dat die onderneming hul slawerny op kakaoplantasies in Ivoorkus gehelp en ondersteun het. Die saak beskuldig Nestlé (saam met Barry Callebaut, Cargill, Mars, Incorporated, Olam International, The Hershey Company en Mondelez International) daarvan dat hy bewustelik dwangarbeid beoefen het, en die eisers het skadevergoeding gevra vir onregverdige verryking, nalatige toesig en opsetlike toediening van emosionele nood.  
Anti-vakbondaktiwiteite in Colombia
Nestlé is sedert sy aankoms daar betrokke by uitgebreide vakbondaktiwiteite in Colombia. Volgens 'n woordvoerder van Sinaltrainal, die Colombiaanse Foodworkers Union: "Nestlé omskep die fabrieke in kampe vir die openbare veiligheidsmagte om terreur in die gemeenskap te skep, die eenheid van die werkers te vernietig en die lede van die vakbond verkeerd in te lig met die doel om hulle teen die leiers te stel en die beweging te vernietig. " 
Status van drinkbare water
By die tweede Wêreldwaterforum in 2000 het Nestlé en ander korporasies die Wêreldwaterraad oorreed om sy verklaring te verander om toegang tot drinkwater te verminder van 'n 'reg' na 'n 'behoefte'. Nestlé neem steeds beheer oor waterdraers en bottel hulle water vir wins.  Peter Brabeck-Letmathe, voorsitter van Nestlé, verander later sy stelling en sê in 'n onderhoud van 2013: "Ek is die eerste een wat sê dat water 'n mensereg is." In dieselfde onderhoud beweer hy dat dit die 'primêre verantwoordelikheid van elke regering' is om 30 liter water per dag aan die burgers te voorsien. 
'N Koalisie van omgewingsgroepe het 'n klag teen Nestlé by die Advertising Standards of Canada ingedien nadat Nestlé in Oktober 2008 volbladadvertensies geplaas het met boodskappe wat beweer: "Die meeste waterbottels vermy vullisterreine en word herwin", "Nestlé Pure Life is 'n gesonde , eko-vriendelike keuse ", en," Gebottelde water is die mees omgewingsverantwoordelike verbruikersproduk ter wêreld. "    'n Woordvoerder van een van die omgewingsgroepe het gesê: "As Nestlé beweer dat sy gebottelde waterproduk beter is as die ander verbruikersprodukte ter wêreld, is dit nie ondersteunbaar nie."  In hul 2008 Corporate Citizenship Report het Nestlé self gesê dat baie van hul bottels in die vaste-afvalstroom beland en dat die meeste van hul bottels nie herwin word nie.   Die advertensieveldtog word groenwas genoem.    Nestlé het sy advertensies verdedig en gesê dat hulle sal toon dat hulle eerlik was in hul veldtog. 
Waterbottelbedrywighede in Kalifornië, Oregon en Michigan
Groot kontroversie het die bottelwatermerk van Nestlé, Arrowhead, omring uit putte langs 'n fontein in Millard Canyon in 'n inheemse Amerikaanse reservaat aan die voet van die San Bernardino -gebergte in Kalifornië. Terwyl korporatiewe amptenare en verteenwoordigers van die regerende Morongo -stam beweer het dat die onderneming, wat in 2000 met sy bedrywighede begin het, betekenisvolle werksgeleenthede in die gebied bied en dat die fontein die huidige oppervlaktewaterstrome onderhou, 'n aantal plaaslike burgergroepe en omgewingsaksies komitees het begin twyfel oor die hoeveelheid water wat getrek word in die lig van die voortdurende droogte en die beperkings wat op watergebruik in die huise gestel word.  Daarbenewens dui onlangse bewyse daarop dat verteenwoordigers van die Bosdiens nie 'n hersieningsproses vir Nestlé se permit om water uit die San Bernardino -putte te put, wat in 1988 verstryk het, nie nagekom het nie.   In San Bernardino betaal Nestlé die US Forest Service $ 524 per jaar om ongeveer 30 miljoen liter te pomp en te bottel, selfs tydens droogtes. Peter Gleick, 'n medestigter van die Pacific Institute, wat navorsing oor varswater ondersoek, het opgemerk: "Elke liter water wat uit 'n natuurlike stelsel vir gebottelde water gehaal word, is 'n liter water wat nie in 'n stroom stroom nie, wat nie ondersteun nie 'n natuurlike ekosisteem nie. " Hy het ook gesê: 'Ons openbare agentskappe het die bal laat val'. 
Die voormalige bos toesighouer, Gene Zimmerman, het verduidelik dat die hersieningsproses streng was en dat die Bosdiens "nie die geld of die begroting of die personeel het nie" om die hersiening van Nestlé se langtermynpermit na te gaan.  Zimmerman se waarnemings en optrede is egter om verskeie redes onder die loep geneem. Eerstens, saam met die bestuurder van natuurlike hulpbronne vir Nestlé, Larry Lawrence, is Zimmerman 'n raadslid vir en het 'n belangrike rol gespeel in die stigting van die stigting sonder winsbejag in die suide van Kalifornië, waarvan Nestlé die belangrikste en jare lange skenker is.  Tweedens is die Zimmerman Community Partnership Award - 'n toekenning wat geïnspireer is deur Zimmerman se optrede en pogings "om 'n openbare/private vennootskap vir hulpbronontwikkeling en gemeenskapsbetrokkenheid te stig" - in 2013 deur die stigting aan Nestlé se Arrowhead Water -afdeling oorhandig. [177 ] Ten slotte, terwyl Zimmerman in 2005 uit sy vorige rol teruggetree het, werk hy tans as 'n betaalde konsultant vir Nestlé, wat baie ondersoekende joernaliste laat twyfel het aan Zimmerman se getrouheid voor sy uittrede uit die Bosdiens. 
In April 2015 het die stad Cascade Locks, Oregon en die Oregon Department of Fish and Wildlife, wat water gebruik vir 'n salmbroeiery, by die Oregon Water Resources Department aansoek gedoen om hul waterregte permanent aan Nestlé te verhandel, 'n aksie wat nie nodig is nie 'n oorsig van openbare belang. Nestlé het hulle in 2008 genader en hulle het dit oorweeg om hul putwater met Oregon se Oxbow Springs -water, 'n openbare bron in die Columbia River Gorge National Scenic Area, te verhandel en die bronwater teen meer as 100 miljoen liter water per jaar te verkoop aan Nestlé. Wetgewers en 80 000 burgers het die plan gekritiseer.  Die Nestlé-bottelingsaanleg van 250 000 vierkante voet, $ 50 miljoen in Cascade Locks, met 'n werkloosheidskoers van 18,8 persent, het 50 werknemers en verhoog die invordering van eiendomsbelasting met 67 persent.  In Mei 2016 het kiesers van Hood River County 69 persent tot 31 persent gestem vir die stembrief om groot bottelbedrywighede in die gebied te verbied, maar in Cascade Locks, die enigste gebied in Hood River County, het kiesers teen die stembrief besluit , 58 persent tot 42 persent. As gevolg hiervan het die stadsraad van Cascade Locks 5-teen-1 gestem om die stryd voort te sit. Gou daarna het goewerneur Kate Brown staatsamptenare beveel om 'n uitruil van waterregte wat van deurslaggewende belang vir die transaksie was, te stop, met verwysing na fiskale as omgewingsredes. Nestlé het toe erken dat die uitruil "nie vorentoe gaan nie", wat 'n definitiewe einde maak aan die beplande bottelering. 
Hoewel 'n hofvergadering van 2005 Nestlé die reg gegee het om 250 liter per minuut (GPM) uit 'n put in die Osceola Township, Osceola County, Michigan te pomp, het Nestlé probeer om die koers te verhoog tot 400 GPM. Die gebottelde water word verkoop onder die Ice Mountain Spring -etiket. Die plaaslike beplanningskommissie het die aansoek van die hand gewys om 'n kragstasie te bou om die kapasiteit van die pypleiding te verhoog wat water na 'n watertrok -depot 'n entjie van die stad af lewer. Plaaslike burgers het aansienlike teenkanting teen die plan getoon, met 55 teenstanders wat teen die voorstel getuig het tydens 'n vergadering wat byna 500 mense in Julie 2017 bygewoon het. . Met betrekking tot die Wet op veilig drinkwater van Michigan uit 1976, artikel 17, 'n maatreël wat deur Nestlé se vorige eise neergelê is, het Bill Cobbs, 'n huidige kandidaat vir die regering, gesê: 'Dit is verkeerd - toe hierdie wet in 1976 geskryf is, was dit nooit die bedoeling dat water te koop aangebied word. "   Die "David vs. Goliath" situasie trek toenemende nasionale aandag.  ​​ Nestlé benader water suiwer as 'n handelsware. In 1994 het Helmut Maucher, uitvoerende hoof van Nestlé, gesê: "Springs is soos petroleum. U kan altyd 'n sjokoladefabriek bou. Maar bronne wat jy het of wat jy nie het nie. " Sy opvolger, Peter Brabeck-Letmathe, is gekritiseer toe hy in 'n dokumentêr uit 2005 op dieselfde wyse die kommodifikasie van water bevorder en rasionaliseer deur te sê: 'Een perspektief van verskillende NRO's-wat ek uiterste sou noem-is dat water 'n mensereg. "
In April 2021, en na talle klagtes oor waterregte en aanlyn -versoekskrifte teen Nestlé, het die Waterraadbeheerraad van Kalifornië aan die maatskappy gesê dat dit ongemagtigde natuurlike bronwaterafwykings in die San Bernardino -woud moet stop. 
Sjokolade prys vasstelling
In Kanada het die Mededingingsburo in 2007 toegeslaan op die kantore van Nestlé Canada (saam met dié van Hershey Canada en Mars Canada) om die kwessie van prysbepaling van sjokolade te ondersoek. Na bewering het bestuurders met Nestlé (die vervaardiger van KitKat, Coffee Crisp en Big Turk) in gesprek getree met mededingers in Kanada om pryse te verhoog. 
Die Buro beweer dat mededingers se bestuurders in restaurante, koffiewinkels en by vergaderings vergader het, en dat die uitvoerende hoof van Nestlé Canada, Robert Leonidas, 'n koevert met 'n koevert met die prysinligting van sy onderneming aan hom gesê het: 'Ek wil hê u moet dit hoor top - ek neem my prys ernstig op. " 
Nestlé en die ander maatskappye was onderhewig aan groepsgedinge vir prysbepaling nadat die klopjagte in 2007 bekend gemaak is. Nestlé het $ 9 miljoen betaal sonder om aanspreeklikheid te erken, onderhewig aan die hof se goedkeuring in die nuwe jaar. In die Verenigde State duur 'n massiewe groepsgeding voort. 
In 2002 het Nestlé geëis dat die nasie Ethiopië $ 6 miljoen se skuld aan die onderneming terugbetaal in 'n tyd toe Ethiopië 'n ernstige hongersnood ondervind het. Nestlé het teruggestaan ​​van sy eis nadat meer as 8.500 mense per e-pos by die onderneming gekla het oor die behandeling van die Ethiopiese regering. Die maatskappy het ingestem om alle geld wat hy van Ethiopië ontvang het, weer in die land te belê.  In 2003 het Nestlé ingestem om 'n aanbod van 1,5 miljoen dollar te aanvaar en die geld aan drie aktiewe liefdadigheidsorganisasies in Ethiopië geskenk: die Rooi Kruis, Caritas en UNHCR. 
In Augustus 2015 het die Oekraïense TV -kanaal Ukrayina geweier om 'n werker van die weekblad aan te stel Krayina, Alla Zheliznyak, as gasheer van 'n kookprogram omdat sy Oekraïens praat. Die eis om slegs 'n Russiessprekende gasheer aan te stel, is na bewering deur 'n borg van die vertoning gestel-Nesquik, 'n handelsmerk van Nestlé SA   Aktiviste van die Vidsich burgerlike beweging het 'n saamtrek gehou naby die kantoor van die onderneming in Kiev, beskuldig Nestlé daarvan dat hy diskrimineer teen mense wat Oekraïens praat en die Russifikasie van die Oekraïne ondersteun.  Hulle kritiseer ook dat goedere wat in die Oekraïne verkoop word, in Rusland vervaardig word en dreig met 'n boikot.
Dwangarbeid in die Thaise visserybedryf
Na afloop van 'n jaarlange selfopgelegde ondersoek in November 2015, het Nestlé onthul dat seekosprodukte wat in Thailand afkomstig is, met dwangarbeid vervaardig word.  Nestlé is nie 'n groot koper van seekos in Suidoos -Asië nie, maar doen sake in Thailand - hoofsaaklik vir sy Purina -katvoedsel. Die studie het bevind feitlik alle Amerikaanse en Europese ondernemings wat seekos uit Thailand koop, is blootgestel aan dieselfde risiko's van misbruik in hul voorsieningskettings.  Hierdie tipe bekendmaking was vir baie in die bedryf 'n verrassing omdat internasionale maatskappye selde misbruik in voorsieningskettings erken. 
Na verwagting sal Nestlé in 2016 'n jaarlange program bekendstel wat daarop gemik is om werknemers in die hele voorsieningsketting te beskerm. Die maatskappy het belowe om nuwe vereistes te stel aan alle potensiële verskaffers, booteienaars en kapteins oor menseregte,  en ouditeure aan te stel om te kyk of daar aan nuwe reëls voldoen word. 
In September 2017 het 'n ondersoek  wat deur NGO Mighty Earth uitgevoer is, bevind dat 'n groot hoeveelheid kakao wat gebruik word in sjokolade wat deur Nestlé en ander groot sjokolademaatskappye vervaardig word, onwettig verbou word in nasionale parke en ander beskermde gebiede in Ivoorkus en Ghana.    Die lande is die twee grootste kakaoprodusente ter wêreld.  
Die verslag dokumenteer hoe in verskeie nasionale parke en ander beskermde gebiede 90% of meer van die landmassa in kakao omgeskakel is.  Minder as vier persent van die Ivoorkus bly digbos, en die sjokolademaatskappye se laissez-faire-benadering tot verkryging het ook uitgebreide ontbossing in Ghana veroorsaak.  In die Ivoorkus het ontbossing sjimpansees in net 'n paar klein sakke gedruk en die olifantbevolking van die land van honderdduisende tot ongeveer 200–400 verminder.   
Om baie vrugte en groente te eet, is noodsaaklik vir goeie gesondheid, maar ongelukkig kan hierdie items 'n klein fortuin kos. In plaas daarvan om dit by die supermark te koop, moet u die middelman uitskakel deur na die plaaslike boeremark te gaan, waar u die varsste produkte kan kry - dit is ook organies gewaarborg. U kan ook aansluit by 'n Community Supported Agriculture (CSA), wat nie net u beursie bevoordeel nie, maar ook boere direk sal help.
Weerstaan ​​die drang om die pakkie babadoeke in u kar te gooi, want dit is 'n goeie kruidenierswinkel, maar die gemaklike prys is hoog. Die werklike besparing is by groot bokswinkels soos Costco en Walmart-of as u regtig wil spaar-op die ou skool se laproete.
Jesús Hernández González (41), taxibestuurder in San Miguel de Allende
Wat om te sê? San Miguel de Allende is 'n gewilde toeriste dorp en nou is byna alles gesluit. Al die hotelle het gesluit, die meeste restaurante het gesluit, behalwe 'n paar aanbiedings. Die kunsmarkte, winkels - alles gesluit. Die pragtige stadsparke is ook gesluit, sodat mense nie bymekaarkom nie. Daar is baie min mense in die strate. Vir die buitelanders wat hier woon en nie weg is nie, is daar nêrens waarheen hulle kan gaan nie. Almal bly tuis.
Die situasie vir my as taxibestuurder is tans baie moeilik. Ek het vandag om 08:00 begin werk. Ek het die fooi wat ek betaal om die motor by my baas te huur, dan gas, dan moet ek 'n bietjie spandeer op my middagete. Vandag sal ek gelukkig wees as ek vier dollar verdien. Die ander dag het ek nie eers genoeg gemaak om die gas vir die taxi te bedek nie. Gelukkig verstaan ​​my baas in hierdie tyd. Hy weet die situasie is erg. Ek is nog steeds hier op soek na tariewe, maar busse kom byna leeg uit ander stede. Ek probeer nie veel rondry nie, sodat ek brandstof kan bespaar. Ek parkeer op strategiese plekke en hoop dat daar iemand sal opdaag. Dit is stresvol en moeilik om nie desperaat te voel nie. Ek moet my gesin voed.
Voedselafval: die volgende voedselrevolusie
Die volgende voedselbeweging handel oor wat jy nie eet nie.
Hoe gaan ons 9 miljard mense teen 2050 voed? Die antwoord op hierdie vraag of die gebrek daaraan is een van die grootste kwessies in die landbou vandag. Kenners skat dat ons 60 persent meer voedsel moet verbou as wat ons tans produseer. En as gevolg hiervan word daar gestoot om voortdurend meer te skep. Meer wondergewasse. Meer monokulture. Meer monokrope. Meer sade. Meer kos.
4 maniere om voedselafval te beëindig
Maar mis ons die punt? Op die oomblik beland byna die helfte van ons kos in die VSA, en 40 % van die voedsel wat ons verbou, in die vullis. Wêreldwyd styg voedselvermorsing tot 50 persent namate ontwikkelende lande sukkel met bederf en Westerse lande eenvoudig eetbare voedsel weggooi. Waarom mors ons dan nie minder as om ons voedselsisteem binne te draai om die sperdatum van 2050 te bereik nie?
Doen die wiskunde. As ons net beter word met die gebruik van die voedsel wat ons verbou, is ons al amper 'n kwart van die pad daarheen.
Ons moet iewers begin. Laat ons by die plaas begin.
Plaas tot tafel na stortingsterrein
In Hackettstown, New Jersey, lei die groenteboer Greg Donaldson informele toere deur sy landerye om besoekers 'n groot verrottende stapel meestal eetbare produkte te wys.
Die stapel is 'n spilpunt vir volkome goeie komkommers (gebuig), aarbeie (oorryp, maar heerlik), tamaties (klein letsels), perskes (gekneus) en knoffel (gesplete naeltjies). Broccoli -stingels, koringare, blaarslaai, eiervrugte, pere: dit is 'n perverse horing wat in die son verval. Aan die begin van die somer pas die stapel in 'n dumptruckbed. Teen die herfs het dit 'n aantal trekkers nodig om dit weg te sleep. Die aanskouing van soveel vermorsde produkte wat by Donaldson geëet is, laat hom sleg voel. Maar hy en ander boere het geleer om daarmee saam te leef as deel van 'n boerwees. Volgens die liefdadigheidsorganisasie Feeding America, word meer as 6 miljard pond vrugte en groente elke jaar ongeag of nie verkoop nie. Dit is omdat baie van die kos op 'n plaas die slagoffer word van estetiese onbenullighede: die misgemaakte perske, die tamatie te groot om in 'n drie-pakkie te pas. Of in 'n onsekere ekonomie, groei 'n boer meer as wat hy op die mark eis, en laat dan hele landerye en vrugteboorde ongeskonde. Ons verbou meer kos as waarmee ons weet wat ons moet doen.
Afval volgens getalle
En hierdie afval in die vroeë stadium is slegs die begin. Van vervoer na verwerker tot kleinhandelaar tot verbruiker, voedselafval beïnvloed elke stap van die voorsieningsketting tussen plaas en vurk. In ontwikkelende lande gebeur byna 50 persent van die verlies vroeg in voedsel en lewens: ondoeltreffende oes, bederf, onvoldoende verwerking, verouderde vervoertegnologie en ander sistemiese probleme. In Westerse lande word die probleme sterk toegespits op verbruikers- en kleinhandelafval. 'N Omvattende verslag van die Natural Resources Defense Council (NRDC) van 2012 het bevind dat 'n yslike 43 miljard pond kos in die VSA in 2008 net op die kleinhandelvlak weggegooi is. Om voedselverliese met slegs 15 persent te verminder, sou genoeg kos wees om meer te voed meer as 25 miljoen Amerikaners per jaar. Maar voedsel in die supermark word bemark met die oog op grootmaat, en oortuig kopers om meer huis toe te neem as wat hulle kan gebruik. Daar is 'n vreeslike druk om verbruikers meer te laat koop as wat hulle nodig het, deur middel van gesinsverpakkings en koop-een-kry-een-gratis aanbiedings, " sê Tim Fox, mede-outeur van "Global Food: Waste Not, Want Not, " 'n verslag van die Institution of Mechanical Engineers (IMechE).
Tog, al hierdie vooraf verbruikte voedselafval laat verbruikers nie uit die weg nie. Dink nou aan u eie yskas — aan die onaantreklike oorskiet, die verlepte blaarslaai, die melk wat verval het en jogurt. 'N Kwart van die items, volgens die NRDC, sal uiteindelik in die asblik beland.
So, waarom moet u u hieroor bekommer? Met byna 'n miljard honger mense in die wêreld, 50 miljoen in die VSA, is die morele dimensie duidelik. Behalwe dat bewaring nie direk van A na B gaan nie: u half geëet toebroodjie gaan dit nie by mense wat dit nodig het nie. Ons moet ons bekommer, want in 'n wêreldwye kommoditeitsmark dryf afval voedselpryse vir almal op. Die Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbou -organisasie (FAO) werk tans aan 'n omvattende verslag wat in Oktober verskyn, wat die verband toon tussen hoe die wêreldwye voedselpryse vasgestel is en die baie ton kos wat ons weggooi. Hulle weet dit alreeds: die hoeveelheid jaarlikse voedselafval van verbruikers in geïndustrialiseerde lande is gelyk aan 'n hele jaar se voedselproduksie in Afrika suid van die Sahara.
VOEDSEL AFVAL, AMERIKAANSE STYL: Bederfde melk, ou vrugte, ongewenste pasta: Dit voeg by. Op die foto is die hoeveelheid (en tipe) voedsel wat maandeliks deur die gemiddelde Amerikaanse huishouding vermors word, soos gemeet deur navorsers aan die Universiteit van Arizona in 2004. Verbasend genoeg het die studie bevind dat 14% van die asblik eetbare goedere was waarvan die eienaars nie eers gepla het nie uit die verpakking te haal. In die algemeen word 14% van alle voedsel wat jaarliks ​​in die gemiddelde huishouding gebring word, weggegooi - 12% van alle vleis, 26% groente, 24% vrugte.
Die omgewingswaarde vir die weggooi van soveel ongesuurde kos is ook duur. Van die miljoene ton wat ons elke jaar in Amerika mors, skat die Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) dat 96 persent op stortingsterreine beland. En op die oomblik is voedselafval die nommer een materiaal wat stortingsterrein beslaan, meer as papier of plastiek. Dit produseer metaangas, een van die mees skadelike atmosferiese besoedelstowwe. Dit is waar dat sommige voedselafval onvermydelik is. Daar sal altyd 'n persentasie voedsel verbou word wat nie verbruik word nie. Maar daar is ook baie maniere om onnodige verlies te voorkom. Ons kan dit doen!
Aartappels: die grootste verloorder
Van hierdie lae-koolhidrate is aartappels die grootste verloorders. In 2008 het Waste and Resources Action Program (WRAP), 'n Britse nie -winsgewende organisasie, 'n gedetailleerde ontleding gedoen van voedselvermorsing wat in die Verenigde Koninkryk vermy kan word, en dit in klein besonderhede verdeel (die verslag bevat uiteenlopende uiteensettings van jogurtdrank, krummels en groen ui -afval) . In hul lys van die 100 beste voedsel wat vermors word, is aartappels nommer 1, wat byna 10 persent van alle voedselafval uitmaak, en meer as 800 miljoen pond word jaarliks ​​in die VK alleen vermors. Hierdie statistieke word wêreldwyd bevestig, aangesien die FAO beraam dat wortels en knolle (aartappels en ander stysels) drie keer die vleissnelheid vermors word. Dit is veral sleg in die Amerikas, waar 60 persent van al die wortels en knolle wat gegroei word, weggegooi word. (Regoor die wêreld word vleis en suiwelprodukte die minste vermors. Dit is selde dat lande meer as 20 persent wegneem.) Hierdie afval is nie net tuis nie: kitskosrestaurante gooi gereeld patat wat minder kos as 10 minute. Maar dit is nie net die geval dat ons die helfte van ons ongesuurde patat weggooi nie. Peste en siektes vernietig sommige aartappels voordat hulle die plaas verlaat, sommige gaan verlore tydens vervoer en berging en 'n groot hoeveelheid – 1 miljoen jaarlikse ton alleen in Europa – gaan verlore tydens verwerking. Alhoewel elke deel van die knol eetbaar is, haal industriële produksie sommige van die beste dele van die spud uit. Lyle Olson, 'n 40-jarige veteraan in voedselverwerking en verpakking, sê die vuisreël is dat 50 persent van elke verwerkte aartappel (dws vooraf gesnyde patat, skyfies of kapokaartappels) verlore gaan. Daar kan egter hoop wees. Olson het 'n metode ontwerp om afval te droog sodat dit in veevoer omskep kan word, terwyl Deense navorsers vordering gemaak het met die omskakeling van aartappelpulp in aanvullings vir ander voedselprodukte. Eendag sal aartappels moontlik nie meer sulke groot verloorders wees nie.
Die pad vorentoe: data
Andrew Shakman was byna 'n dekade gelede medestigter van LeanPath nadat hy 'n skokkende inligting ontdek het: Die meeste restaurante en groot kommersiële voedselbedrywe het geen idee hoeveel en watter soort kos hulle weggooi nie. Selfs as hulle weet, sou hulle geld bespaar. "Kos word beskou as meer bekostigbaar as arbeid, "sê Shakman, en hoe laer die koste, hoe minder mense is bekommerd oor die beskerming daarvan."
Die onderneming in Portland, Oregon, is een van die vele wat data gebruik om die wêreld se afvalgewoontes te verander. Soos Dana Gunders, skrywer van die NRDC -voedselafvalstudie in 2012, opgemerk het, is dit vanweë die gebrek aan goeie getalle oor die onderwerp dat voedselafval nie op mense se radars was nie.
WAAR ONS AFVAL: PRODUKSIE In ontwikkelende lande. In hierdie stadium is daar groot hoeveelhede vermorsing, dikwels omdat verwerkingsfasiliteite ontbreek of nie bestaan ​​nie. Sonder, byvoorbeeld, 'n voldoende fasiliteit om rys te droog of melk te bottel, kan plaasprodukte bederf voordat dit by verbruikers uitkom. 'N Studie deur die Europese Kommissie beraam dat byna 40% van die totale voedselverlies (uitgesluit plaasverlies) tydens die vervaardiging plaasvind.
Die stelsel van Shakman werk so: 'n Werker weeg kos wat op klein skaal uitgegooi moet word, en kies uit die knoppies wat aangedui word om aan te dui wat gegooi word. In reële tyd kan voedselondernemings 'n tabel gee oor hoe en wat vermors word sonder om te veel tyd aan werknemers te gebruik. Shakman is skaam om die presiese getalle te gee van wat sy kliënte vermors, maar hy sê dat sy sowat 150 kliënte (wat die Universiteit van Kalifornië by Berkeley -eetsale en die MGM Grand Buffet in Las Vegas insluit) tot 80 afval gedaal het persent na die installering van die stelsel, sowel as groot kostebesparings.
"Data dryf gedragsverandering aan, "sê Shakman.
Anekdotiese getuienis van boere bevestig dit. Toe Donaldson die afval wat op sy plaas ontstaan ​​het begin opspoor, was hy geskok oor sommige van die resultate. Byvoorbeeld, 20 persent van sy aarbeie word in die veld laat verrot. Dit was vroeër 'n verlies wat ons kon weerstaan, 'sê hy. Maar die winsmarges van 'n boer het al stywer geword en 'n verlies van 20 persent het onbekostigbaar geword.
Voedselafval: daar is 'n app daarvoor
Toe Donaldson die data sien, het hy dadelik proaktief geraak en sy oorryp of gebreekte bessies in konfyt en jellies gepak wat hy te koop verpak. Gekonfronteer met soortgelyke verliese op knoffel en tamaties, het hy 'n tamatiesous begin produseer. Gekneusde perskes en rissies gaan in 'n ry perskesalsa. Nou is die items wat Donaldson opgespoor het as 'n netto verlies, omgeskakel in 'n wins.
Maar hoe verander u die gedrag van supermarkte, wat steeds meen dat die voorkoms van oorvloed swaarder weeg as die verlore inkomste?
Data kan selfs help om die verlies te verminder. 'N Gesamentlike taakspan van die National Restaurant Association, die kruideniersvervaardigersvereniging en die Food Marketing Institute het pas sy eerste self-gegenereerde verslag oor voedselafval bekend gemaak. Laura Abshire, direkteur van volhoubaarheid van die National Restaurant Association, merk op dat die kennis dat die kleinhandelsektor jaarliks ​​meer as 4 miljard pond voedselafval produseer, 'n oproep tot aksie aanwakker.
Terwyl ons lede die koste van vermorsing leer, verander hulle hul praktyke, "sê sy.
Tyd om vervaldatums te gooi
Volgens 'n onlangs gepubliseerde studie deur Harvard University en die NRDC, nie regtig nie. Die studie het begin as 'n privaat stukkie regsnavorsing vir die voormalige supermarkbestuurder, Doug Rauch, wat op soek was na die Boston -voedselmark wat verstryk het. Maar navorsers het die studie uitgebrei nadat hulle besef het dat dit 'n regsgebied is wat tot meer voedselverspilling lei, 'sê Emily Broad Leib, direkteur van die Food Law and Policy Clinic by Harvard Law School. Die regskonstruksies veroorsaak dat mense ontelbare hoeveelhede gesonde, veilige voedsel weggooi. " Hoekom? Om mee te begin, is daar geen federale wet wat die vervaldatums van, byvoorbeeld, suiwel, reguleer nie: die kongres het in die 821770's probeer om dit te slaag, maar dit is gesluit. Elke staat het dus verskillende reëls oor wat gemerk moet word en#8211 en verskillende woorde op die plakkers. Massachusetts het byvoorbeeld streng reëls oor bederfbare of halfbederfbare voedsel wat gemerk moet word, terwyl New York glad nie vervalwetgewing het nie. Boonop het supermarkkettings (en winkels soos Walmart) dit op hul eie geneem om hul eie merk te doen. Die advies van Leib aan verbruikers is om die vervaldatums met 'n pond sout te neem. Voedselveiligheid word selde, indien ooit, deur die datums beïnvloed. " Voedselsiektes is reeds aan die gang, "sê sy, en listeria is 'n spesiale geval, aangesien dit selfs kan groei terwyl dit in die yskas gehou word. Die datums kan verband hou met die kwaliteit van die voedsel (geur, voorkoms), maar veral baie vervaldatums, soos " verkoop deur ", moet eintlik net gesien word deur kruidenierswinkels wat goedere op rakke draai. Die uiteinde: Totdat beleidmakers duidelike riglyne vir etikette vir vervaldatum stel, moet u nie eetbare goedere gooi nie, net omdat die plakker dit sê.
Die pad vorentoe: tegnologie
Yskaste wat jou vertel wanneer jou kos sleg word. Reuse vate organiese afval wat dieselfde proses as die menslike maag gebruik om energie te maak. Mobiele programme waarmee u meer effektief kan inkopies doen. Namate meer mense bewus word van voedselvermorsing as 'n probleem, is tegnologiemakers besig om oplossings te vind.
Byvoorbeeld, daar is 'n hele aantal programme wat koper help om maaltye beter te beplan om te voorkom dat dit bederfbare items koop, of om die rakleeftyd van verskillende kruideniersware te bereken. In die huis gee slim yskaste verbruikers nou meer inligting oor hul kos. Hierdie yskaste, wat deur LG en Samsung begin is, help om u bederfbare produkte by te hou, waarsku u wanneer iets gaan bederf en gebruik internetverbinding om resepte te ontwerp. Op hierdie stadium moet u nog al die items invoer wat u koop, wat die volgende generasie slim yskas beloof om die inhoud outomaties te skandeer.
WAAR ONS AFVAL: IN WINKELS Die kosprys het baie te doen met wie mors. In Westerse lande is kos histories goedkoop, en voedselbedrywighede het min aansporing om dit te bespaar. Een Amerikaanse studie van die Universiteit van Arizona het bevind dat kleinhandelwinkels in die kleinhandel die meeste afval bevat (26,3% van die totaal) - meestal goedkoop gekookte kos wat dikwels in die asblik val.
In die buiteland en in die VSA gebruik afvaloperateurs en groot voedselkleinhandelaars anaërobiese verters, reuse verseëlde houers waar bakterieë voedselafval in biogas afbreek, 'n hernubare energiebron wat afkomstig is van organiese materiaal wat sonder suurstof fermenteer, om energie te maak uit komposteerbare voedsel.
Hoe om op te hou mors (ja, jy!)
In Suid -Sentraal -Los Angeles het die supermarkketting Kroger die afgelope jaar 'n nuwe verteerder gebou wat 369 winkels in Suid -Kalifornië bedien: jaarliks ​​sal dit 13 miljoen kilowatt -ure skep, of genoeg om 2000 huise vir 'n jaar aan te dryf, terwyl 150 ton kos per dag bespaar word wat gewoonlik na stortingsterreine gebring word. Die onderneming wat hierdie gees uitgevind het, in Boston gebaseerde Feed Resource Recovery, is in 2007 deur 'n paar gegradueerdes aan die sakeskool gestig. " 8220closed lus "stelsel van afvalbestuur ekonomies aantreklik vir kliënte.
Soos dit blyk, is dit nie eintlik 'n groot besparing om vullis na stortingsterreine te hoef te haal nie. Dit het 'n beduidende voordeel om miljoene in koste vir die verwydering van afval te bespaar, 'sê Whitman en praat oor die Kroger-aanleg. Sy onderneming het nou 'n aantal ander projekte in die vooruitsig, nie almal vir supermarkte nie.
Die ideale situasie is natuurlik dat voedsel deur mense verteer moet word, nie anaërobies nie. Studies toon dat die meeste restaurante en supermarkte steeds nie die grootste deel van hul eetbare voedselafval aan voedselbanke of ander organisasies stuur voordat dit bederf nie.
Wie kompos (en hoekom)
Maar onlangs is kompos herhaaldelik herbesoek. Baie van ons stortingsterreine bereik kapasiteit en verrottende voedselafval produseer groot hoeveelhede skadelike metaan, 'n gas wat 20 keer meer skadelik is vir die atmosfeer as koolstofdioksied. Waar het kompos afgeneem? In Kanada het die provinsie Nova Scotia organiese voedsel verbied op die stortingsterreine in die Ontario, wat sy eie komposprogram versterk, en ander provinsies kan binnekort volg. Europa, Oostenryk, België, Duitsland en Nederland het almal sterk nasionale komposveldtogte onderneem. In Indië is daar 56 komposaanlegte in meer as 43 stede. Die Nederlandse firma Soil & amp More International het grootskaalse komposfasiliteite geïnstalleer in lande regoor die wêreld, waaronder Suid-Afrika, Mexiko, Egipte en Brasilië. Tans bied meer as 150 Amerikaanse stede munisipale komposbakke aan, maar sommige plekke neem die inisiatief nog verder. In 2009 het San Francisco die eerste stad in die VSA geword wat kompos opgestel het, met die doel om feitlik nul stortingsterrein teen 2020. Seattle volg in 2010, en Austin is gereed om verpligte kompos vir voedselondernemings in te stel. Onlangs het burgemeester Michael Bloomberg baie besorg geraak met sy voorstel om kompos in 2016 in New York op te stel, en noem dit die finale herwinningsgrens van New York. San Francisco versamel nou daagliks 600 ton kompos, en Seattle versamel 90 000 ton in die eerste jaar van sy program. New York is baie keer die grootte van hierdie kleiner stede. As die inisiatief van Bloomberg slaag, kan die hoeveelheid afval wat van stortingsterreine afgelei word, verbysterend wees en die stadsbeplanners hoop om teen 2017 vullisterreine 30 persent minder vullis te gee.
Die pad vorentoe: Propaganda
As alles goed gaan, sal die agt varke teen die einde van die jaar in 'n hoek van Stepney City Farm in Oos -Londen die bekendste varkdiere in Engeland wees. As deel van "The Pig Idea, en 'n veldtog van 2013 teen die Europese verbod op die voer in 2002 vir die versorging van voedselafval vir varke, werk die voedselafvalaktivis Tristram Stuart se organisasie Feeding the 5000 saam met die Mexikaanse restaurantketting Wahaca die varke heeltemal op wettig toelaatbare voedselafval. Die veldtogkoördineerder, Edd Colbert, sê dat die varke na sewe maande in varkvleis verander sal word en aan 5000 mense in die Trafalgar Square in Londen gevoer sal word tydens 'n groot fees.
Dit lyk nie asof hulle te honger is nie, en Colbert sê teleurgesteld toe ons die pen binnekom en verskonend verduidelik dat Modern Farmer op die hakke van 'n radiospan aangekom het. " Almal wil sien dat hulle eet, hy sê oor die stortvloed joernaliste wat na die varke kom kyk het.
Hierdie openbare veldtog, kompleet met cool logo's en blaaie op sosiale media, is een van die dosyne wat die afgelope paar jaar in die VK bekendgestel is. Die eilandland was een van die grootste voedselvermorsers per capita op die planeet, maar danksy meer as 'n dekade se volgehoue ​​navorsing en programmering van regerings-, sake- en nie-winsgewende regeringsorganisasies, het dit 'n wêreldwye leier op die gebied geword.
Engeland se towerkuns? Pas vaardige openbare betrekkinge toe op die onderwerp.
Die land se belangstelling in voedselafval het sy oorsprong in 'n 1999 -inisiatief van die Europese Unie om vullisterreine ernstig te beperk. In reaksie hierop het die regering gehelp met die oprigting van 'n publiek-private vennootskap WRAP, wat groot sukses behaal het met die bekendstelling van navorsing oor hoeveel voedsel vermors word, sowel as om openbare bewusmakingsprojekte op te stel.
Hulle het basies baie veldtogte gedoen, "sê dr. David Evans, sosioloog aan die Universiteit van Manchester, wat onlangs 'n etnografie van nege maande voltooi het oor hoe voedsel in huishoudings in Manchester vermors word. So dit is nie aktivisme in die sin van vullisduik of marginale aktiwiteit of sosiale bewegings nie, en hulle het die saak regtig op die agenda geplaas. "
Die openbare steun van WRAP strek tot die sakegemeenskap. Die Courtauld-verbintenis, 'n inisiatief wat deur die regering gefinansier word in samewerking met meer as 50 kruidenierswinkels en voedselvervaardigers, het in 2005 begin. hul voedsel- en voedselverpakkingsafval verminder. Die resultate was reeds indrukwekkend, met 'n afname van 8,8 persent in die verskaffingskettingafval (baie hoër as die mikpunt van 5 persent).
Miskien belangriker, die vermindering van voedselverspilling in die Verenigde Koninkryk, het koel geword. Die maaltye wat met dumpster-duik berei word, het 'n sekere glans wat ondenkbaar is in die Verenigde State, waar daar 'n stigma aan hierdie soort aktiwiteite is. Stuart, 'n aantreklike plakkaatseun vir die beweging, het openbare etes uit voornemende vullis 'n wêreldwye verskynsel gemaak na jare se gebeure in Engeland. Sy organisasie, saam met hulp van ander niewinsorganisasies, het onlangs sy optrede na Amsterdam geneem, waar die middagete "Damn Food Waste "einde Junie duisende op 'n openbare plein gevoer het. Dit het onlangs 'n geleentheid in New York gehou.
WAAR ONS AFVAL: OP DIE PLAAS Sien jy hierdie heerlike groente? Heeltemal ryp, smaaklik. en dit is onwaarskynlik dat u u bord sal bereik. Produkte met estetiese afwykings word gereeld van plase afgehaal, aangesien voedselkleinhandelaars streng reëls het oor wat hulle verkoop. Die NRDC skat dat 20% van die vrugte en groente op die plaas verlore gaan, maar slegs 2% van die korrels en 3% van die vleis. Ander faktore, soos slegte weer, dra ook by tot oesverlies.
Waarom werk die Britse skakelprogramme? Waarskynlik omdat die Britte eerder op oplossings as oordeel fokus. Ek dink dit is een van die min gebiede waar ek dink die aktiviste nie veral moralisties is nie. Hulle is baie pragmaties, en ek vind dit eerlikwaar baie verfrissend, "sê Evans.
Die beweging versprei. Selfs China, 'n land wat nie bekend is vir bewarings- of aardvriendelike beleid nie, het met openbare programme begin om afval te verminder. Die veldtog "Clean Your Plate ", wat vroeër vanjaar deur jong aktiviste begin is, en "Operation Empty Plate, wat in April verlede jaar begin is, het groot vordering gemaak om jong mense te oortuig dat 'n deurskynende bord 'n koel bord is. China het ook 'n president wat buitengewoon sterk standpunt ingeneem het teen voedselverspilling. Dit is vroeg vir 'n stewige statistiek oor hoeveel hierdie pogings die afval van China verminder het, maar die Chinese regering meld reeds 'n afname in verkwistende bankette en onnodige aankope van luukse voedsel.
Maar terug na die 9 biljoen mense. Kan vermorsing van minder kos die probleem werklik oplos? Die data dui daarop dat dit baie kan help. Die World Resources Institute het in Junie 2013 'n referaat gepubliseer waarin geraam word dat as voedselafval in die helfte van 24 persent tot 12 persent wêreldwyd gesny word, die besparing ook die aantal ekstra kalorieë wat teen 2050 benodig word, met 22 persent verminder.
Met ander woorde, as ons nie eetbare kos mors nie, kan ons ongeveer 'n kwart van die pad kry om die geprojekteerde bevolking te voed. Soos herwinning, sal dit 'n koalisie van regerings, private ondernemings, organisasies sonder winsoogmerk en toegewyde navorsers verg om ons slegte gewoontes en ondoeltreffende prosesse te verander, maar daar is geen tyd om te verloor nie. Laat ons ophou om ons toekoms weg te gooi.
Bykomende beriggewing deur Thalia Gigerenzer
Kosstilis Maggie Ruggiero / Prop Stylist Theo Vamvounakis
Kinders hou dalk van peuselhappies, maar om middagete en ander verpakte etes te koop, is altyd duurder as om die selfdoenroete te volg. In plaas van te betaal vir 'n gevormde plastiekskottel van 3,1 gram wat gewoonlik 'n handjievol krakers, kaasskywe en verwerkte vleis bevat, laat u kind 'n herbruikbare plastiekhouer in 'n dollarwinkel kies en saam 'n gesonder weergawe voorberei vir baie minder per porsie .
'N Steil prys is nie die enigste verskil wat u sal opmerk as u organiese produkte by u plaaslike supermark koop nie. Die vrugte en groente kan verdroog of bleek lyk, tensy u kruidenier baie organiese sake doen. Koop in winkels wat gereeld organiese produkte verkoop, soos Whole Foods of Aldi, en u spandeer geld op kos wat beter lyk en langer hou. U kan ook organiese plaaslike produkte by 'n boeremark koop.
Koshuis: Lanai, Hawaii
Stigter, CTO en voorsitter: Oracle (ORCL)
Netto waarde: $ 93 miljard
Oracle -eienaarsbelang: 35,4% ($ 61,8 miljard)
Ander bates: Tesla -aandele ($ 10,1 miljard openbare bates) en $ 14,9 miljard in kontant
Nadat hy in 1966 die Universiteit van Chicago verlaat het, verhuis Larry Ellison na Kalifornië en werk hy deur die jare as 'n rekenaarprogrammeerder by verskeie ondernemings. Eerstens, in 1973, was hy 'n werknemer van die elektroniese onderneming Ampex, waar hy toekomstige vennote Ed Oates en Bob Miner ontmoet het. Drie jaar later het Ellison by Precision Instruments aangesluit en was hy die vise -president van navorsing en ontwikkeling van die onderneming.
Teen 1977 het Ellison saam met Oates en Miner Software Development Laboratories (SDL) gestig, wat twee jaar later Oracle vrygestel het, die eerste kommersiële verhoudingsdatabasisprogram wat Structured Query Language gebruik. Die databasisprogram was so gewild dat SDL sy naam na Oracle Systems Corporation sou verander in 1982. Boonop het Ellison in Desember 2018 by Tesla se direksie aangesluit.
Oracle is die tweede grootste sagtewarebedryf en bied 'n wye verskeidenheid wolkrekenaarprogramme sowel as ander sagteware, soos Java en Linux, en die Oracle Exadata-rekenaarplatform. Die onderneming het ook gegroei deur die verkryging van verskeie groot ondernemings, waaronder die verskaffer van menslikehulpbronbestuurstelsels PeopleSoft in 2005, die verskaffer van bestuurstoepassings vir kliënteverhoudings Siebel in 2006, die verskaffer van sagteware vir ondernemingsinfrastruktuur BEA Systems in 2008, en die hardeware-en-sagteware-ontwikkelaar Sun Microsystems in 2010.
Ellison het die afgelope dekade miljoene in luukse vaste eiendom bestee, hoofsaaklik in Kalifornië. Waarskynlik sy indrukwekkendste uitgawe, het Ellison byna die hele Hawaïaanse eiland Lanai vir $ 300 miljoen gekoop deur 'n hidroponiese plaas en 'n luukse spa daar te bou. Hy het ook oor die jare miljoene dollars geskenk aan liefdadigheidsdoeleindes, veral aan mediese navorsing. Mees onlangs, in 2016, het Ellison $ 200 miljoen aan die Universiteit van Suid -Kalifornië gegee vir 'n nuwe sentrum vir kankernavorsing.
Die kos van Guy's Grocery Games gaan nie mors nie
Flavortown het moontlik 'n indrukwekkende verskeidenheid voedsel met 241 verskillende soorte produkte, 67 soorte vleisprodukte en 442 pond seekos, maar wat gebeur met al die kos? Die sjefs aan Guy's kruideniersware speletjies moenie eers in die loop van 'n episode 'n duik in die massiewe voedselkeuse van die winkel maak nie, en gelukkig gaan dit nie terug nie.
Dit was 'n seën vir die gemeenskap om die opnameplek van die program na Santa Rosa te verskuif, want al die kos vind sy weg na verskillende kosprogramme in die omgewing (via North Bay Business Journal). Net soos 'n gewone kruidenierswinkel, soek personeel elke week deur die gange om te sien watter kos beskadig is of wat die einde van sy rakleeftyd kan bereik. Wat die nie-bederfbare produkte betref, word hulle aan die einde van die seisoen eenvoudig met plastiek bedek totdat die skiet weer optel.
Die geselekteerde items word dan getrek en verdeel om na verskillende voedselprogramme in die gemeenskap te gaan. Voedsel wat nie geskik is vir mense nie, vind dikwels hul weg na plase in die omgewing om aan vee te voer. In totaal word daar in die loop van elke seisoen amper 30 000 pond kos geskenk (via Voedsel Netwerk).