Die suidelike tafellande bevat skaars inheemse grasvelde. Tim J Keegan / Flickr, CC BY-SA
Angus Taylor, minister van koalisie, word onder die loep geneem omdat hy moontlik ingegryp het in die skoonmaak van grasvelde in die suidelike hoogland van Nieu-Suid-Wallis. As u die politieke dimensies opsy sit, is dit die moeite werd om te vra: waarom maak hierdie grasvelde saak?
Die grasvelde in groot dele van die ooste van Australië is die resultaat van woude en boswêreld wat skoongemaak is om die landskap te verbeter (vanuit 'n wei-oogpunt) om dit geskik te maak vir vee.
Die 'verbetering' behels gewoonlik dat bome gesny word, die afgekapte hout verbrand word en boomstompe ontwortel word, gevolg deur ploeg, bemesting en saai ingevoerde grasse wat smaakliker is vir vee as baie inheemse grasse.
Grootliks treelose inheemse grasvelde kom egter eens op groot hoogtes oor die grootste deel van die Monaro-tafelland voor, in die gebied wat tussen Canberra en Bombala strek.
Die Monaro grasvelde (of wetenskaplik, die natuurlike gematigde grasveld van die suidelike Tablelands) is in betreklik droë en koue gebiede, veral in die vallei van die hoogland of ryp holtes waar koue lug snags neerdaal.
Die kombinasie van droë klimaat en koue beperk die boomgroei en stimuleer eerder grasse en kruie. Inheemse grasse soos kangarogras en poa-tossock oorheers die grasvelde, maar daar is baie ander unieke plante. 'N Tipiese ongestoorde grasveldgebied sal die 10-20 spesies van inheemse grasse en 40 of meer nie-grasspesies ondersteun.
Die grasvlaktes is ook die tuiste van unieke koue-aangepaste reptiele soos die oorlose draak met grasvelde, klein sweepslang, pienkstertwurmakkedis en gestreepte beenlose akkedisse. Hierdie kombinasie van plante en diere skep 'n unieke ekologiese gemeenskap.
Gestreepte beenlose akkedisse lyk soos 'n slang, maar die grootste deel van sy liggaam is eintlik stert. Dit het vestigiale ledemate en 'n nie-gevurkte tong. Benjamint444 / Wikipedia, BK BY-NK-SA
'N Breuk bly oor
Dit word beraam net 0.5% van die gebied wat voorheen natuurlike gematigde grasvelde in die suidelike tafellande sou gewees het, bly. Die res is geleidelik “verbeter” sedert die middel van die negentiende eeu om hulle produktiewer te maak vir weiding van vee.
Vee verander die samestelling van grasvelde dramaties, aangesien diere smaaklike plante verwyder en die grond onder hul gewig verdamp. Versteurde grond en die vee help ook om versprei nie-inheemse onkruide.
Die meeste inheemse grasvelde is egter nie net deur weiding aangepas nie, maar heeltemal vervang deur mensgemaakte weivelde. Dit wil sê, die land is geploeg, bemes en die saadjies van ingevoerde grasse geplant.
Hierdie veranderinge in die landskap beteken dat 'n groot deel van die landskap oorheers word deur ingevoerde plante en is nou nie geskik vir baie van die inheemse plante en diere wat eens daar gewoon en gegroei het nie.
Omdat die natuurlike gematigde grasveld van die suidelike tafellande nou so skaars is, is dit so geklassifiseer as krities bedreig en federaal beskerm. Verder is baie van die verskillende plante en diere wat nog in hierdie grasvelde woon, word as kwesbaar of bedreig geklassifiseer.
Die wurmakkedis met paarsstert is een van die seldsame spesies wat in die inheemse grasvelde van die suidelike tafellande woon. Matt Clancy / Wikimedia Commons, CC BY-SA
Sommige van die beste oorblywende voorbeelde van die Monaro-grasvelde kan gevind word in ou begraafplase en in gebiede wat as openbare weidingsareas afgesonder is. Hierdie gebiede van openbare grond is gereeld gespaar van weiveldverbetering of slegs weiding, en ondersteun dus nou relatief ongeskonde inheemse grasveld-ekosisteme.
Alhoewel die Monaro-grasvelde vir die onopgeleide oog dalk onmerkbaar lyk en moeilik is om van weidings te onderskei, is dit baie belangrik. Hulle wys hoe Australië eens gelyk het, en dien as 'n toevlugsoord vir inheemse biodiversiteit.
Wat oorbly van die natuurlike grasvelde, is nou so versteur deur die landbou, dat hierdie eiesoortige ekologiese gemeenskap 'n ernstige bedreiging is, en baie van die spesies wat dit bevat, kan heeltemal verdwyn as hulle nie beskerm word teen oormatige weiding, kunsmis en die ploeg nie.
Mike Letnic, professor, sentrum vir ekosisteemwetenskap, UNSW
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Hoe om bosse op een kant te verloor, beïnvloed die ander kant van die wêreld