Die ironie is dat die tragiese gevolge vir sy familie wat met hom moes saamlewe, heeltemal uit die prentjie gelaat word omdat dit nie binne die konstruksie van ’n politieke held pas nie.
Pratt se lyding oor ’n lang tydperk skyn ook van minder belang te wees. Die tragedie van sy lewe is dat daar van kindsbeen af groot druk op hom geplaas was om eendag die enorme besigheidsryk van sy pa oor te neem. Arthur Pratt was waarskynlik die tipiese “afwesige pa” omdat hy so besig was om diverse aandele in firmas en eie besighede te bestuur dat hy waarskynlik bitter min tyd oor gehad het om met David te spandeer. David Pratt het dus in ’n ryksmanshuis grootgeword, waarskynlik met ’n ma wat graag bederf het en vir wie aansien belangrik was.
Die feit dat hy die neiging tot epilepsie van moederskant geërf het, kon ’n verdere bydraende faktor wees waarom sy hom sou beskerm het. Mens kan aanneem dat die druk om eendag by sy pa oor te neem waarskynlik van vroeg af by hom ingeskerp is en dat hulle verwag het dat hy op skool moes uitblink. Daar is getuienis dat die stres wat dit moes veroorsaak het, tot epileptiese aanvalle gelei het. Indien dit by die skool plaasgevind het, kon sulke aanvalle daartoe gelei het dat sy skoolmaats hom daaroor gespot het of hom vermy het. Dit kon hom reeds vroeg tot ’n buitestander gemaak het.
Hy het ’n besonder hegte verhouding met sy niggie, Phyllis Tyson, die dogter van sy ma se suster, gehad. Sy het waarskynlik baie begrip gehad vir die dilemma van mense wat aan epilepsie ly, omdat haar ma dieselfde probleem gehad het. Sy was heeltyd aanwesig by sy verhoor en het Susan bygestaan. Sy het hom ook gereeld in die tronk besoek.165 Hulle hegte verbondenheid word beklemtoon deur die redelik groot som geld wat Pratt aan haar in sy testament nagelaat het.166
In sy latere lewe is daar by hom ’n onvermoë om met mense klaar te kom sodra hy buite die veilige kokon van rykdom was. Dit het hom sowel geborgenheid as mag verskaf, maar dit is natuurlik nie ’n goeie basis vir ’n verhouding nie. Mens sien hoe die magteloosheid oor sy gefaalde huwelike tot ernstige depressie aanleiding gee wat later oorgeslaan het in maniese depressie. Die epileptiese tendens het dit waarskynlik versterk.
Sy besighede, die forelboerdery en die mangaanmyn, is basies deur ander bestuur terwyl hy vir lang rukke oorsee was om terapie te ontvang of om op duur vakansies te gaan. Sodra hy met krisisse gekonfronteer is, was die gevolg dikwels dat hy ’n epileptiese aanval weens stres gekry het, of as daar te veel dinge bymekaar gekom het, hy selfs die uitweg van selfmoord oorweeg het. Soos sy pa, het ook hy ’n raakvat-sekretaresse gehad wat basies die oorsig oor alles behou het en die rekeninge wat opgehoop het, betaal het. Dis ook aan haar en sy plaasbestuurder dat hy sy afskeidsbriewe geskryf het voor sy laaste selfmoordpoging.
Wat later van sy familie in Nederland geword het, is nie bekend nie. Uit die afhandeling van die boedel lyk dit of Patty nooit teruggekeer het na Suid-Afrika nie. Susan is in November 1961 in Londen met Robert William Hoffman,167 die seun van ’n Amerikaanse oliemagnaat, getroud.168