You are here: Home1 / WINKEL2 / FRONTPAGE SLIDER3 / Die Kaap is weer Hollands
R279.00 – R299.00
“DIE KAAP IS WEER HOLLANDS!”
Model dra ‘n SMALL VALHALLA t-hemp / moulose frokkie (‘tank top’)
Moderne snit storm blou t-hemp of moulose frokkie (‘tank top’)
Beskikbaar in groottes: SMALL – XL.
Sue da Cal
Die ontwerp is uitstekend. Ek as ? Kaapenaar wat nou in Jhb woon moes die hemp inky kas kry!
Ané van Aardt
STYLE Choose an optionTANK TOPT-SHIRT
SKU: N/A Categories: FRONTPAGE SLIDER, JONKVROUW 2020, JONKVROUW VESTS, LENTEREEKS 2018, WINKEL
© VALHALLA CLOTHING CORPORATION (Pty) Ltd. 2020 . All designs and images on this website are property of the Valhalla Clothing Corporation and protected by law.
Totius Digterskool Langenhoven Skool vir Letterkunde #PresiesAnders – Cupcakes en Kupido's | Cecilia Steyn
Mar 24, 2018 | #PresiesAnders, Boeke vir Tieners | 0 comments |
Gaan Zoya liefde vind? Dis dalk nie so maklik nie …
Zoya presteer nie op skool soos haar tweelingsussie Zoe nie. Maar wie gee tog om oor wiskunde en rekeningkunde? Dis veel beter om seker te maak sy lyk altyd fantasties op ‘n selfie. Wanneer Zoya gekies word as die hoof van die balkomitee, is sy verheug oor die kans om tyd saam met die aantreklike Erwee te spandeer. Daar is wel ‘n paar probleme: Erwee se jaloerse vriendin, Beula, ‘n geheimsinnige matchmaker en die feit dat haar pa skielik tienersleng praat en leer skateboard ry . . .
Lees die eerste hoofstuk van #PresiesAnders Cupcakes en Kupido’s:
Maandagoggend kom meneer Vos soos ’n laksman in die paadjie afgestap, besig om ons rekeningkundetoetse uit te deel. My palms is al klaar natgesweet. My maag
maak ’n draai. Toe hy by my tafel stop, vryf hy oor sy snor. Nooit ’n goeie teken nie. Met ’n simpel glimlag sit hy my gemerkte toets triomfantelik voor my neer.
Ek draai dit dadelik om voor iemand die punt kan sien.
Ek is self te bang om te kyk.
Voor in die klas roep Beula opgewonde, hard genoeg vir almal om te hoor: “Volpunte! Ek het dit nou nie verwag nie.” Blah. Natuurlik het sy. Beula gooi haar swart poniestert oor haar skouer. Pleks doen sy ’n bietjie iets anders met haar hare, maar dit lyk elke dag presies dieselfde . . . asof sy nie ’n verbeelding het nie.
Dis ’n wonder sy’t nog nie ’n boggel van al die balkies wat aan haar skoolbaadjie gespeld is nie. Party is sommer vir stupid goed soos behulpsaamheid. Meer soos gatkruip as jy my vra. Daarvoor sal sy baie balkies kan kry.
Beula is ’n bobaas-pliggie. Tot haar polish het polish.
Meer nog as Zoe, my tweelingsussie. Sý doen ten minste nie sport ook nie. Zoe sê altyd sy gee ander mense ook kans om in iets uit te blink. Maar Beula doen alles.
En ek bedoel alles . . . drama, koor, netbal, redenaars, tennis, sanglesse, perdrylesse.
Ek’s nie eens slim genoeg om alles te probeer onthou waaraan sy deelneem nie. Nie dat dit saak maak nie. Wat
saak maak, is dat Erwee haar nou gelukwens. Erwee du Rand. Die oulikste eye candy in ons graad. Blonde hare
en blou oë met kuiltjies in sy wange as hy lag. As julle wonder, Nick is ou nuus. Ek verkies toe al die tyd nie
iemand wat so intens is nie. Hy wou heeltyd weet wat ek dink. Ek weet nie eens die helfte van die tyd self
wat ek dink nie!
Erwee vee sy kuif uit sy oë en vuisstamp vir Stian, sy beste pel. Great, dan het hulle ook seker goed gedoen.
’n Elmboog in my sy pluk my terug na die toets wat voor my lê.
“So . . . hoe’t jy gedoen?” fluister Alet.
Ek haal my skouers op. Sal ek dit waag om na my punt te kyk?
“Dalk moet jy vir my kyk,” sê ek en skuif my toets na haar tafel. “Hoeveel het jy?”
“Vier-en-sestig persent,” sê sy. “Komaan, dit kan nie so erg . . .” Alet lig die hoek van my toets op, en sluk heeltemal te hard, “ . . . wees nie.” Alet byt haar lip. Haar wenkbroue kreukel.
Ek gryp my toets en waag dit om te kyk.
“Jammer,” fluister sy asof my swak punte haar fout is.
Nou byt ék my lip. Vervlaks! Ek moes harder geleer het. Maar daar is soveel beter dinge om te doen as om
denkbeeldige besighede se kasboeke te laat klop. Soos om my naels te verf.
Zoe het seker ook volpunte gekry, nes Beula.
Hoe gaan ek my punte vir Pa en Ma verduidelik?
Hulle verstaan nie altyd dat ons nie dieselfde vermoëns het nie. Ons is mos ’n identiese tweeling! Ja, right.
Die lewe is so onregverdig. Ek is seker Zoe het van my breinselle in Ma se baarmoeder geabsorbeer of iets.
Dit kan gebeur. Ek is seker ek het haar al sulke nonsens hoor sê. Ek kan nie eens sê ek het die looks gekry en
sy die intelligensie nie, want ons lyk presies dieselfde!
Wat gaan ek nou doen? Ek kan die toets self teken, maar Pa sal vra waar myne is as hy Zoe se puik prestasie teken. Nee, dit sal nie werk nie.
Trane begin agter my oë te brand. As ek net punte vir selfies kon kry. Hoe cool sou dit nie wees nie? Ek is seker as hulle fotografie ’n keusevak maak, sal ek ook in iets goed wees. My tennis is darem nie te vrotsig nie.
Wimbledon wink nou nie, maar ek kan ’n goeie kishou slaan as ek moet.
Toe ek my kop in my hande laat sak, kyk ek reg in Erwee se blou oë vas. Hy kyk bejammerend na my.
Weet hy hoe ek gedoen het? Nee, hoe sal hy? Erwee weet nie eens ek bestaan nie. Ek kyk vinnig weg en lê
eerder met my kop op my arms voor hy die trane in my oë kan sien. Ek wil beslis nie hê mense moet begin
dink ek’s stupid nie, veral nie Erwee nie.
Erwee is so cool. Hy’s die laaste persoon wat ek wil hê moet weet hoe sleg ek met rekeningkunde is. Nog
minder hoef hy te weet dat my punte my na trane dryf.
Ek wens ek het geweet hoe ek sy hart kan wen. Maar
Beula is seker meer sy tipe. Dis miskien hoekom al my streke om sy aandag te trek nog glad nie gewerk het nie. Ek glimlag amper. Dalk moet ek vir Zoe raad vra.
Sy’t mos verlede kwartaal die arme seuns as lab-rotte gebruik. En haar geheime tegnieke het seker gewerk, want sy en Cole is nog steeds ’n paartjie.
Waaraan dink ek tog? Ek beter eerder vir Zoe vra om my met my rek te help, nie my liefdeslewe nie. Daarmee
was ek nog altyd self goed. Een glimlag of my hare wat ek oor my skouer gooi en siedaar, ek het ’n ou se aandag.
Maar Erwee is anders. Dis asof ek nie die effek op hom het wat ek op ander ouens het nie.
Snorre maak keel skoon. Ek sluk my trane en sit stadig regop. Netnou trap hy my ook nog uit omdat ek
op my arms lê. Net toe hy met sy rottang teen die bord tik, gaan die klas se deur oop.
Juffrou Rudolph, die kunsonderwyseres, stap die klas binne. Ek kan nie wag om in graad tien volgende jaar by haar kuns te neem nie. Rek sal my nooit weer sien nie.
Sy trek haar maer skouers terug. “Kan ek gou pla, meneer Vos?” vra juffrou Rudolph. Haar pixie haarstyl
is platinumblond. Sy dra ’n klein brilletjie met ’n rooi raam. Juffrou Rudolph trek altyd baie modern aan.
Vandag dra sy ’n heldergeel-en-swart romp, ’n kort rooi trui en bont skoene. Asof een of ander eksotiese voël
vandag haar uitrusting geïnspireer het. Ek hou daarvan.
Meneer Vos knik geïrriteerd. Sý looks, aan die ander kant, kan doen met ’n bietjie TLC. My vingers jeuk
elke dag om sy wenkbroue met ’n tweezer by te kom.
Dalk is dit die rede waarom ek nie in sy klas kan konsentreer nie.
“Great,” sê juffrou Rudolph en slaan haar hande
saam. “Ek kom net hoor of hier dalk gewillige seuns en dogters is wat op die komitee vir die lentebal wil
dien? Dit is dié jaar die graadneges se beurt om dit aan te bied.”
Beula spring dadelik op. Ek rol my oë. Natuurlik sal sy op nog ’n komitee wil dien. Juffrou Rudolph knik.
“Komaan. Moenie skaam wees nie,” sê sy. “Enige seuns?
Ons het spiere ook nodig,” moedig juffrou Rudolph aan. Erwee en Stian staan op. Ek sien Erwee al op ’n leer
met ’n verfkwas in die hand. Voor ek mooi dink, spring ek sowaar ook op. Juffrou Rudolph glimlag tevrede.
“Wat doen jy?” vra Alet en pluk aan my rok se soom. “Is jy nou mal? Dis harde werk,” sê sy.
“Kom,” sê ek en trek haar aan die arm op. Ek wys met my oë na Erwee, maar sy sak net weer in haar stoel neer.
“Nou goed,” sê juffrou Rudolph. “Meneer sal julle moet verskoon. Ons moet gou in die saal vergader.”
“Wag vir my,” sê Alet. Sy en nog ’n klomp kinders spring op.
“Nie almal nie!” gil meneer Vos. Die kinders kla en brom onderlangs. Alet gaan sit weer met ’n sug.
Erwee gooi sy tas gretig oor sy skouer. Dis die vinnigste wat ek nog my boeke en pennesakkie in my tas
pak. Enigiets om nie in hierdie klas te sit nie . . . en om tyd saam met Erwee du Rand te spandeer.
Ek haal my skouers verskonend vir Alet op voor ek agter Erwee aandraf. Meneer Vos se oë blits messe
in my rigting. Ek weet ek’s die laaste persoon wat kan bekostig om ’n rekeningkundeles te mis, maar vandag
kan ek nie langer in hierdie klas bly nie.
Nog met my toets in my hand druk ek verby Beula op die stoep. Toe ek langs Erwee inval, voel ek lus om
te huppel, maar tienermeisies huppel nie. Ek loop egter maar met ’n tikkie meer vreugde, asof als in die lewe
perfek is, want vir die volgende uur gaan dit wees. Later
vanaand sal ek weer aan my rektoets dink.
Beskikbaar in boekwinkels landwyd of koop dit hier.