Ontologie, Metafisika, Kuns, Griekse filosofie, tegnologie, taal, poësie, denke
Anaximander, Aristoteles, Augustinus van Hippo, Brentano, Dilthey, Meester Eckhart, Hartmann, Hegel, Herakleitos, Hölderlin, Husserl, Jaspers, Kant, Kierkegaard, Laozi, Lask, Nietzsche, Parmenides, Plato, Rickert, Duns, Scotus, Thomas van Erfurt, Count Yorck
Agamben, Arendt, Beaufret, Badiou, Blanchot, Borgmann, Bultmann, Derrida, Dreyfus, Dugin, El-Bizri, Foucault, Hans-Georg Gadamer, Hans, Jonas, Kopić, Kuki, Levinas, Löwith, Marcuse, Merleau-Ponty, Nancy, Norberg-Schulz, Patočka, Pirjevec, Rorty, Sartre, Schürmann, Sloterdijk, Stiegler, Strauss
Heidegger is beide oor die inhoud van sy werk sowel as sy persoonlike lewe, 'n omstrede figuur. Sy uiters persoonlike, soms moeilik verstaanbare taalgebruik is in die oë van 'heideggeriaanse' fasinerend, hipnoties en poëties. Die invloed van sy taalgebruik word gevind in onder meer die werke van Jean-Paul Sartre en Jacques Derrida. Sy taalgebruik word egter gekritiseer deur Theodor W. Adorno (Jargon der Eigentlichkeit) en Günter Grass (Hundejahre) wat sy taalgebruik as bombasties en retories beskou.
In 1917 trou hy met die van oorsprong lutherse Elfride Petri wat 'n groot invloed sou hê op sy verdere lewe. So ontwerp sy byvoorbeeld die Hütte, 'n hout vakansiehuis teen 'n heuwel by Todtnauberg, nou 'n ski-oord, waar Heidegger telkens rus soek en waar hy sy belangrikste werke sou skryf. Die egpaar het twee seuns.
In 1923 volg 'n buitengewone hoogleraarskap in Marburg, 'n klein stad waar hy homself egter nie regtig tuis voel nie. Hy skryf in briewe oor die nat en neerslagtige omgewing en is bly dat hy tydens vakansies na die Hütte kan gaan. Slegs 'n intieme verhouding met 'n joodse student Hannah Arendt bring vir hom verligting. Sy lesings trek ‘n steeds groeiende skare entosiastiese studente. Sy vernuwende idees deel hy met studente en die breë publiek. Op hierdie wyse het sy roem in Duitsland toegeneem, ten spyte daarvan dat hy min publiseer. Na Husserl se aftrede as professor aangekondig word, het hy met die skryf van 'n uitvoerige ontologiese studie, voorbereid uit sy lesings, begin. Dit het met die uitgee daarvan in 1927 aandag trek met die titel Sein und Seit (SuS). Met hierdie hoofwerk kon hy hoogleraar word en vestig hy sy naam as 'n besonderste oorspronklike denker.
Nadat die filosofie vernuwe word, wil Heidegger ook die gemeenskap vernuwe. Op 21 April 1933 kies sy kollegas hom eenparig as die nuwe rektor van die Freiburg universiteit. Hy volg hiermee professor von Möllendorf op wat (waarskynlik) onder druk van die Nazi-regering die dag tevore afgetree het. Op 3 Mei 1933 word hy met 'n groot aantal ander hoogleeraars en dosente lede van die NSDAP (vir hierdie groep was dit nie verpligtend om lidmaatskap van die party te aanvaar nie, in teenstelling met staatsamptenare vir wie dit wel verpligtend was). Heidegger se prakties-politieke optredes vind sy hoogtepunt in die beroemde/berugte Rektoraatsvoordrag op 27 Mei 1933, waarmee hy sy nuwe pos aanvaar. 'n Aantal ander voordragte en lesings uit daardie jaar getuig van sy geloof in die nuwe Duitsland.
In sy Rektoraatsvoordrag spreek hy hom ten gunste van hierdie Duitse rewolusie uit. Heidegger se tyd as rektor word egter gekenmerk deur konflik met Nazi studente, intellektuele en burokrate. Na 'n jaar (April 1934) dien hy sy bedanking as rektor in. Hy bly egter 'n hoogleraar aan die universiteit van Freiburg en lid van die NSDAP tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Hy bly tot die einde van sy lewe in sy denke getrou aan sy ideaal van 'n nationale Erhebung, gegrond op die oorspronklike denke van die ou Grieke (die voor-socratici) en mede geïnspireerd deur digters soos Hölderlin.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog lê die Franse besettingsmag 'n onderigverbod op hom. Sy hoogleraarskap word hom nie ontneem nie, sy salaris word betaal, maar hy mag geen lesings meer gee nie. Heidegger verkeer daardeur geruime tyd in ‘n ernstige psigologiese krisis. Vanaf begin jare vyftig besin hy homself oor die wese van die kuns, van die taal en van die tegniek. Een kerntema bly die kritiek op die menslike wil tot mag, tot wêreldoorheersing en die maatelose oormag van die tegniek. Daarteenoor stel hy die mens/digter/filosoof as die hoeder van die Syn. Hy word 'n spreker by seminare en geniet hoë aansien. Baie van sy werk word in ander tale vertaal, en veral in Frankryk beleef onder andere via Emmanuel Levinas 'n ware Heidegger-renaissance. Sedert die begin jare sewentig onttrek hy hom al hoe meer van die openbare lewe. Hy sterf op 26 Mei 1976 in Freiburg. Op sy uitdruklike versoek word hy op 28 Mei in sy geboorteplek Meßkirch volgens katolieke gebruike begrawe.
Heidegger het 'n omvangryke oeuvre nagelaat. Alle werke van Heidegger is nog nie gepubliseer nie. Die uitgewery Vittorio Klostermann Verlag werk (al meer as 30 jaar) aan 'n uitgawe van die volledige werke van Heidegger (Gesamtausgabe) wat na verwagting uiteindelik uit meer as 100 dele sal bestaan. Maar ondanks die diversiteit van sy belangstellings en die ontwikkeling in sy denke, bly Heidegger se filosofie essensieel 'n poging om twee insigte in verband met mekaar te bring.
Die eerste hiervan is Heidegger se insig dat in die loop van tweeduisend jaar se geskiedenis, die filosofie aandag verleen aan alle wêreldse voorwerpe (insluitende die "wêreld"), maar het vergeet om te vra wat die “Syn” self is. Heidegger formuleer die "vraag van Syn" en bly dit sy fundamentele kwelvraag deur al sy werk van die begin tot einde van sy loopbaan.
Een belangrike bron van insig was Heidegger se interpretasie van Franz Brentano se tesis oor Aristoteles se verskillende gebruike van die woord "syn". Die werk vra die vraag wat se eenheid onderlê die verskillende gebruike van die konsep "syn". Heidegger open sy magnum opus, Sein und Seit, met 'n aanhaling van Plato se Sofist wat aandui dat die Westerse filosofie "syn" afgeskeep het aangesien dit beskou word as vanselfsprekend, eerder as waardig vir bevraagtekening. Heidegger se intuïsie oor die vraag van bestaan is dus 'n historiese argument wat in sy latere werk die vraagstuk van "geskiedenis van syn" aanspreek. Volgens hom is dit die geskiedenis van die vergeet van bestaan, wat dit nodig maak om die ontwikkeling van filosofie te ondersoek deur die produktiewe "vernietiging" van die geskiedenis van die filosofie.
Die tweede intuïsie onderliggend tot Heidegger se filosofie word bekom deur die invloed van Edmund Husserl, 'n filosoof wat nie belangstel in die vrae vanuit die geskiedenis van filosofie nie. Eerder het Husserl geargumenteer dat alle filosofie moet en behoort die beskrywing van ervaring te wees (vanwaar die fenomologiese spreuk "na die dinge hulleself").Vir Heidegger beteken dit dat ervaring altyd belangrik is in die wêreld en veral ten opsigte van die moontlike maniere van bestaan. Waar Husserl verstaan dat alle bewussyn bedoeld is, word dit getransformeer in Heidegger se filosofie. Heidegger skep die gedagte dat alle ondervinding gegrond is in "sorg." Dit is die basis van Heidegger se "eksistensieële analise", soos hy dit onwikkel het in Sein und Seit. Heidegger argumenteer dat om ervaring behoorlik te beskryf beteken dat die wese vir wie sodanige beskrywing van waarde sal wees, moet gevind word. Hy stel dat die beskrywing van ervaring in verband gebring moet word met Dasein. Dasein is 'n Duitse woord wat beteken "daar wees" of teenwoordigheid. Soms word dit ook vertaal as "bestaan". Heidegger gebruik die konsep Dasein om te verwys na die ondervinding van bestaan (being) wat besonders is tot menswees.
Eerste inspirasie[wysig | wysig bron]
Aanvanklik, in sy vroeë Freiburg jare, is hy geboei deur die skolastiek (Habilitasie oor werk van die Middeleeuse filosoof Duns Scotus), Aristoteles, kerkvaders en Kant. Daarna verskuif sy aandag na die fenomenologie (hy was immers die assistent van Husserl), wie se fenomenologiese metode 'n groot invloed uitoefen op sy denke. Tydens sy jare in Marburg het hy onder andere Plato, Augustinus, Martin Luther, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Friedrich Schelling en Søren Kierkegaard bestudeer. Ook sy kontak met die protestantse Marburgse teoloog Rudolf Bultmann was daar 'n groot invloed op sy denke.
Sein und Zeit[wysig | wysig bron]
In 1927 verskyn Sein und Zeit (Syn en Tyd) waarin hy die fundamentele rol van die tydelikheid (gesien as die dood) van die menslike bestaan, sowel objektief as subjektief, ondersoek. Die boek is deel 1 van 'n mislukte en afgebroke projek. Hy fokus op die onlosmaaklike verbondenheid tussen die bestaan (In-der-Welt-sein en Geworfenheit) en hoe die mens vanuit sy sorg om sy eie bestaan te verstaan, homself rig op sy "eindige" toekoms en vanuit dié toekoms sy verlede interpreteer. In sy analiese van die Dasein tree hy in debat met die groot filosowe en die wetenskap wat hy voel te kort skiet. Die gedagte oor menswees as Dasein, as in-der-Welt-sein, as Mitmensch-sein, as sein-sum Tode, opvatting oor die Niks, oor angs en dood, oor geworpenheid en Sorge is almal tot vandag basisbegrippe in die wysbegeerte.
Heidegger gebruik baie nuwe woorde en begrippe omdat die betekenis van standaard terme uit sy tyd hom nie bevredig nie. Daarom is enkele paragrawe van SuZ vir 'beginners' moeilik om te lees. Voorts het hy die werk vinnig geskryf terwyl die kompleksiteit van die saak die sinskonstruksies ook nie altyd eenvoudig gelaat het nie.
Metafisika[wysig | wysig bron]
Met sy Freiburgse Antrittsrede (24 Julie 1929) Was ist Metaphysik trek Heidegger baie aandag, veral met die afsluitingsvraag wat hom sy hele lewe lank sou besighou: Warum ist überhaupt Seiendes und nicht vielmehr Nichts? (Waarom is daar hoegenaamd Synde en nie eerder Niks nie?). Oorigens dui hy in die toespraak aan dat hy die akademiese onderwys sou wil hervorm. Hy beveel aan dat studie weer 'n hernude aanvang moet vind in die denke van die 'ou Grieke', boonop moet daar 'n einde gemaak word en aan die onsamehangende verskeidenheid van die afsonderlike vakke. Die rede beteken ook 'n breuk met SuZ omdat Heidegger hom nou minder uitlaat oor die individu en abstrakte beelde, maar die Existens (bestaan) op die voorgrond plaas. Hy rig hom meer op die konkrete gebeure as "die geskiedenis van die waarheid" en dan gebonde aan 'n gemeenskap: wat die Geschichtlichkeit (historisiteit) van die Dasein is.
Wesenlike waarheid[wysig | wysig bron]
In sy lesings oor die wesenlike waarheid kom die pre-Sokrates filosowe en Plato aan die orde. Hierin besin hy homself opnuut oor die wese van die waarheid. Wese word hier gebruik soos in die Griekse woord aletheia uitgedruk word: letterlik onverborgenheid. Daarby onthul hy die struktuur van die waarheid soos dit voorafgaan en vormgee aan die gangbare opvatting van waarheid. Van 'n ware uitspraak verwag ons duursaamheid en betroubaarheid, dat dit altyd akkuraat is en ons lewens ondersteun. Ons weet egter ook dat die werklikheid nooit totaal vasgevang kan word in een uitspraak daaroor nie. Daarvoor is dit altyd te kompleks. Heidegger se uitgangspunt van die waarheid is die waar-neem, byvoorbeeld as ons proe of die sop sout genoeg is: die tong proe, die brein beoordeel en ons stel vas. Sulke uitsprake, maar ook in die wetenskappe, is moontlik op voorafgaande niveau, die waarheid daarvan onthul word maar ook tegelykertyd verberg word. Wat verberg word, kan deels onthul word, maar dan weer op dieselfde manier tog ook verbloemend wees. So sal daar nooit een definitiewe antwoord op welke vraag wees nie.
Met sy voordrag Vom Wesen der Wahrheit reis hy in die jare (1930-1932) deur die hele Duitsland. Hy beklemtoon daarin aan dat die wese van die waarheid, die vryheid is. Dit is die vryheid van die latere Syn, waardeur iets 'is' en mens 'n ware uitspraak oor gemaak kan word. Die denke oor die waarheid en die gids/Führer-aard wat hy in Plato se "grotvoorbeeld" ondersoek, val saam met die koms van die ander Führer, Adolf Hitler. Heidegger het 'n tydlank (van die einde van 1932 tot vroeg in 1934) in Hitler 'n soortgelyke gidsfunksie gesien, bedoelende die gids wat die "gevangenisse" in die grot na die lig lei.
Leier van 'n nuwe soort universiteit[wysig | wysig bron]
Kuns en "gelatenheid"[wysig | wysig bron]
Nadat hy homself begin terugtrek het van die praktiese-politieke gebeure (April 1934) rig hy homself onder andere op die wesesaard van die kuns (byvoorbeeld in Der Ursprung des Kunstwerkes, 1935), op die digkuns (veral in Hölderlin waarin hy 'n voortsetting van die oudGriekse denke erken), op die denke van Hegel en veral van Friedrich Nietzsche in uitvoerige lesings. Tydens die oorlogsjare keer hy ook weer terug na sy geliefde 'ou Grieke' met lesings oor Herakleitos, Anaximander en Parmenides. Die nogal rewolusionêre denke uit begin van die dertiger jare het nou plekgemaak vir 'n meer Gelassenheit (gelatenheid). In hierdie verband doen hy (onder andere in Brief über den Humanismus, 1947) afstand van die eksistensialisme soos dit deur Jean-Paul Sartre veral in Frankryk ontwikkel het. Heidegger vind Sartre se interpretasie van dele uit SuZ nie voldoende nie.
Emeritaat[wysig | wysig bron]
Na sy aftrede in 1951 sit Heidegger sy werk voort. In seminare en lesings praat hy veral oor die wese van die tegniek (tegnologie), van "die ding", van bou en woon as wesensdeel van die Dasein. Hy waarsku teen die Seinsvergessenheit van die tegniek (tegnologie)aanbidders wie hulle blind staar teen die konkrete en doenbare en probeer self in sy geskrifte die wese, (as werkwoord gesien), van die "Syn" te toon. Die oorheersing van die uitdagende tegniek (tegnologie) sien hy as 'n gevaar, maar met Hölderlin stel hy hy dat: "Wo die Gefahr ist, wächst das Rettende auch" (Waar die gevaar is, groei die redding ook).
Heidegger het 'n onderhoud met Der Spiegel (31 Mei 1976) wat eers 10 jaar na sy dood gepublideer kon word ("Nur ein Gott kann uns retten"). Hierin distansieer Heidegger hom opnuut nie van sy denke en optrede as rektor in 1932/1934 nie, en ook waarsku hy weer teen die matelose wil tot mag wat die mens in die tegnologiese tyd opnuut wegvoer van die egte denke. Heidegger sien homself as 'n vernuwende denker wat deur sy terugkeer na die bronne van die oorspronklike Griekse denke, op die weg is na 'n "toekoms-in-waarheid".
Gesamtausgabe[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Martin_Heidegger&oldid=2009178"
Die bladsy is laas op 29 Junie 2019 om 13:44 bygewerk.