[43% OFF] 2019 Contrast Patchwork Casual Hoodie In KHAKI | ZAFUL Malaysia
Metal HoodyTree HoodieMen Zip Pocket HoodieColor Block Pocket HoodieBlue HoodiesAnimal Print HoodyHalf Zip HoodiesWhite Black TopPattern Pocket HoodiePullover Hoodie Sweatshirt Santa Cruz Stripe Boardshorts (Big Kids)
Hyperfreak Independence Boardshorts (Toddler/Little Kids)
Mara Romper (Big Kids)
Skins Long Sleeve Crew (Little Kids/Big Kids)
Stockton Hybrid Shorts (Toddler/Little Kids)
Hello Kitty® Paradise Long Sleeve Fleece (Toddler/Little Kids)
Cooper Top (Big Kids)
The Standard Hoodie Fashion Fleece (Toddler/Little Kids)
Iris Shorts (Toddler/Little Kids) PressReader - Kuier: 2018-10-31 - Acid-aan­val: Ma moet le­we met let­sels
Acid-aan­val: Ma moet le­we met let­sels
’n Wild­vreem­de­ling se sin­ne­lo­se daad het haar on­her­ken­baar ver­mink en tot van­dag weet dié ma nie hoe­kom nie. Maar al het sy nie ant­woor­de of jus­ti­ce ge­kry nie, leef sy vol­uit.
’nMens kla so mak­lik oor hoe jy lyk – niks is mos ooit pre­sies reg nie. Maar wat as jy skie­lik dié voor­reg ont­neem word? Só was ’ n ma van drie in ’ n oog­wink die gesig wat sy el­ke mô­re in die spie­ël ge­sien het, kwyt toe ’ n wild­vreem­de­ling o­ën­skyn­lik son­der re­de, een aand suur in haar gesig ge­gooi het.
Die sin­ne­lo­se daad het Tracey-Lee Thuynsma (41) van Mit­chells Plain in die Kaap, se le­we on­her­roep­lik ver­an­der. Dit gaan ’n mens se ver­stand te bo­we hoe ie­mand uit die blou­te iets so af­sku­we­liks aan ie­mand an­ders kan doen. Vir die hoe­koms en waar­oms het Tracey nie ant­woor­de nie, maar sy ver­tel wat daar­die nood­lot­ti­ge aand ge­beur het.
Dit was net ná werk op 31 Maart 2000 – meer as 18 jaar ge­le­de toe dit am­per on­ge­hoord was om vroue met suur aan te val. Tracey het daar­die Vry­dag­aand tot se­we­uur by Mi­la­dys in Ty­ger­val­lei-win­kel­sen­trum ge­werk. Sy het nog daar­na uit­ge­sien om die na­week ’ n bie­tjie tyd saam haar dog­ter­tjie en haar ver­loof­de deur te bring. Haar jon­ger sus­ter het ty­de­lik ook by die win­kel ge­werk en dié twee is ou­der­ge­woon­te met die bus huis toe.
Die bus­stop was om­trent vyf mi­nu­te se stap van haar ma se huis af. Dié aand het haar sus­ter ge­dren­tel, want sy het ge­wag vir haar kê­rel wat haar by die bus- stop moes oes ont­moet. Tracey was eg­ter haas­tig huis h i toe t om­dat d t sy op­ge­won­de d was om vir haar dog­ter­tjie (toe 2) ’n ge­skenk te gaan gee. “Ek het al die shop­ping-sak­ke en my hand­sak in my arms ge­had.”
Tracey ver­moed haar aan­val­ler moes haar vir ’n he­le tyd­jie dop­ge­hou het om haar roe­ti­ne te ken. “Ek het net oor die straat ge­loop toe daar skie­lik ie­mand voor my ver­skyn,” ont­hou sy.
“Ek het die heel­tyd om­ge­kyk na my sus­ter en toe ek een keer weer te­rug­draai, toe is hy net daar. Ek was haas­tig en dit was am­per as­of hy nie wou hê ek moet ver­by hom gaan nie. Dan dié kant toe, dan daar­die kant toe.”
Uit­ein­de­lik het sy hom op sy skou­er ge­tik om te vra of sy kan ver­by­kom. Dis tóé dat sy die kop­pie oor sy skou­er sien kom en ’n koue nat­tig­heid op haar gesig voel. Die man het daar­na soos ’n skim in die nag ver­dwyn.
“Al wat ek kan ont­hou, is dat my a­sem weg­ge­slaan het, ek kon niks sien nie en het ’n blackout ge­had,” ver­tel sy. Sy het wak­ker ge­skrik in haar buur­vrou se bad­ka­mer. Die fol­te­ren­de pyn het haar on­op­hou­de­lik laat skree. Sy suk­kel om in woor­de die in­ten­se, bran­den­de pyn te be­skryf en dis nie ’n er­va­ring wat sy ooit weer wil her­leef nie. “Dit het ge­brand. Dit was ’ ’n i in­ter­ne t pyn wat t di die­per en di die­per ge­gaan het. Ek kon voel hoe iets my vel laag vir laag vreet. Dit het ge­voel my bors slaan toe en ek kon nie a­sem kry nie,” ont­hou sy.
Die nood­diens­te het in­tus­sen laat weet hul­le moet ys op haar gesig hou om die pyn te pro­beer stil. Die pyn het haar vir maan­de ná die voor­val steeds ge­teis­ter. Hul­le was ook be­kom­merd dat die suur in haar mond sal gaan en haar keel weg­vreet, maar ge­luk­kig is sy ten min­ste dit ge­spaar.
Tot van­dag toe nog kan Tracey nie uit­pluis waar hy van­daan ge­kom het en of hy dalk in ’n bos vir haar ge­sit en wag het nie. Die man het voor haar weg­ge­loop en nooit om­ge­kyk nie. Hy was ’n bie­tjie lan­ger as sy en het ’n wit T-hemp en ’n swart de­nim­broek aan­ge­had. Dít is al wat sy van die mon­ster wat am­per haar le­we ver­nie­tig het, kan ont­hou.
Dis eers toe sy by die hos­pi­taal aan­kom en hul­le haar in­spuit vir die pyn dat sy be­sef het sy kan glad nie uit haar lin­ker­oog sien nie. Haar ma, wat nag en dag by haar was, het toe vir haar ver­dui­de­lik die suur het haar reg in haar oog ge­tref en dat die res van haar gesig eint­lik net met drup­pels suur be­spat is. Haar oog­le­de, wenk­brou, al­les is to­taal en al be­ska­dig en dok­ters moes uit­ein­de­lik haar
oog ver­wy­der om­dat dit in­fek­sies ver­oor­saak het. Sy ver­dui­de­lik dit het meer ge­lyk soos ’n vis se oog as haar oog. “Ek dink dít was die mees trau­ma­tie­se deel van hier­die he­le er­va­ring, my heel groot­ste ver­lies. Toe hul­le my uit daar­die te­a­ter stoot, was ek heel­te­mal ’n an­der mens,” sê sy erns­tig. Tot van­dag toe nog loop sy selfs by die huis met ’n pleis­ter oor die plek waar haar lin­ker­oog eens was. Sy kan dit nie ver­dra om daar­na te kyk nie.
Die Sa­ter­dag­og­gend ná die voor­val toe sy al­leen in haar hos­pi­taal­bed lê, het sy vir die eer­ste keer be­gin be­sin oor wat ge­beur het. Sy was oor­wel­dig deur vrae soos “hoe­kom?” en “hoe­kom ek en hoe­kom my gesig?”. Die feit dat dit haar gesig was, het vir haar laat dink die aan­val was per­soon­lik, maar tog kon sy nie aan e­nig­ie­mand dink wat so wreed­aar­dig teen­oor haar sou op­tree nie.
Dit was vir haar vir baie lank daar­na baie frus­tre­rend dat sy nooit ant­woor­de sou kry nie. Sy het haar ge­voe­lens van wan­hoop op haar ma uit­ge­haal en sy voel van­dag steeds skul­dig. “My ma het haar bes ge­doen om my nog wan­ted te laat voel, maar op daar­die sta­di­um was dit te veel vir my,” er­ken sy.
Sy het ruim­te no­dig ge­had om te rou, het sy la­ter be­sef. Tracey be­won­der haar ma se in­ner­li­ke krag tot van­dag toe. Sy het be­sef sy moet haar aan­val­ler ver­ge­we, so­dat sy kan aan­gaan met haar le­we.
“Ek weet steeds nie hoe­kom hy dit ge- doen het nie. Ek weet nie of hy ’ n re­de ge­had het en of ie­mand hom dalk ge­kry het om dit te doen nie. Par­ty men­se vra of dit dalk nie ’ n eks-ou­tjie is nie. Maar om vir jou die waar­heid te sê, ek kan nie aan e­nig­ie­mand dink wat ek ken, wat tot so ’ n ek­streem sal gaan nie,” er­ken Tracey, ná al hier­die ja­re steeds ver­ward oor die mo­tief van die wre­de aan­val.
Dit het haar aan­vank­lik ge­pla dat men­se steeds hul eie sto­rie­tjies op­maak oor hoe­kom dit juis met haar ge­beur het, maar dees­dae het sy vre­de ge­maak met wat ge­beur het en steur sy haar­self nie aan skin­der­bek­ke nie.
“Ek het vir my­self ge­sê ek gaan nie net in ’ n hoek sit nie. Ek het ’ n klein dog­ter­tjie,” ver­tel sy vas­be­ra­de oor haar plan om vol­uit te le­we.
AL­LES IS AN­DERS
Hoe lan­ger ’ n mens na Tracey luis­ter, hoe min­der sien jy haar ui­ter­li­ke let­sels en hoe meer sien jy die in­ner­li­ke sterk vrou met ’ n hart van goud.
Toe haar dog­ter­tjie haar die eer­ste keer kom be­soek het ná die voor­val, was sy al­reeds ’ n paar we­ke in die hos­pi­taal. Sy was ’ n bie­tjie bang oor hoe haar kind sal re­a­geer wan­neer sy haar mam­ma soos ’ n mum­mie, heel­te­mal be­dek met ver­ban­de, sou sien. “Ek het af in die gang ge­kom en sy het in die wag­ka­mer ge­staan. Toe sy my sien, skree sy op­ge­won­de ‘ dis my Mam­mie se pa­ja­mas! Mam­mie is dit jy?’,” ont­hou sy en haar oog spran- kel soos sy glim­lag. Nie­mand kon haar kind keer toe sy soos ’n vuur­pyl be­gin hard­loop en in haar ma se arms spring nie. Tracey het sag­gies vir haar ver­dui­de­lik dat hul­le haar he­le gesig moes ver­bind om­dat dit baie seer is. Van die be­gin af wou Tracey nie haar dog­ter trau­ma­ti­seer nie en sy en haar fa­mi­lie het se­ker ge­maak haar dog­ter weet dis ou­kei om bang en on­se­ker te voel, maar dat sy nooit haar ge­voe­lens moet weg­steek nie. En dat sy al­tyd kan sê wat sy dink.
“Sy was my son­skyn! Sy het tal­le ke­re vir my ge­sê ‘moe­nie wor­ry nie, ek weet jy is pret­ty’,” sê Tracey trots. Sy sou ook ge­reeld vir on­ge­skik­te vreem­de­lin­ge wat staar, ge­sê het: “Moe­nie so na my Mam­ma kyk nie. Sy is mooi vir my.”
Sy het tal­le vel­oor­plan­tings (meer as 10 in die eer­ste maand) ge­had en se­dert­dien het ’n baie goeie plas­tie­se chi­rurg aan haar neus en gesig ge­werk. Hy het ook haar bo-lip reg­ge­maak, want die suur het dit op­ge­trek. Sy kon as ge­volg daar­van nie haar mond heel­te­mal toe­maak of be­hoor­lik eet of drink nie, want die kos het uit­ge­val. Tot en met 2012 moes sy ge­reeld vir o­pe­ra­sies gaan. “Dit het in ’n sta­di­um vir my ge­voel as ’n dok­ter net vir my kyk dan wil hy aan my sny,” lag sy.
Die dag toe sy ont­slaan is, het sy vir die eer­ste keer in twee maan­de haar­self ge­sien. Een van die ver­pleeg­sters, So­nia, het haar ha­re mooi ge­maak en by haar ge­pleit om net een keer in die spie­ël te
kyk voor­dat sy die wê­reld in­stap. Tracey kan ont­hou hoe stil die ka­mer was. Die bed­de­goed nog op­ge­from­mel op die bed. Haar tas­se ge­pak in die hoek van die ver­trek. “Toe ek na my­self kyk, het ek net so ge­free­ze, ge­staar. Ek het ge­weet dit was vroe­ër baie rooi­er en dat daar bor­rel­tjies op my vel was soos wat die suur dit am­per af­ge­smelt het. Maar ek kon nie op­hou staar nie. Ek het my­self nie ge­ken nie!” ver­tel sy.
Dit was eers in die kar op pad huis toe, toe an­der men­se in die ver­keer haar oop­mond aan­gaap dat sy die vol­le im­pak van daar­die aand be­gin be­sef het en ’ n voor­smaak van haar nu­we le­we ge­kry het. Sy ont­hou sy het ge­reeld ver­geet hoe sy lyk, rond­ge­loop met ’ n glim­lag op haar gesig, want dit is die ti­pe bor­re­len­de mens wat sy is en dan met ’ n slag weer ont­hou hoe sy lyk wan­neer men­se ge­skok na haar staar of in die ver­by­gaan kom­men­taar le­wer op hoe sy lyk.
Daar was tye na­dat sy ont­slaan is dat sy in de­pres­sie ge­dom­pel was, nie die krag ge­had het om uit die bed op te staan, te stort, aan te trek en die wê­reld in die gesig te staar nie. “Dit was ’ n groot aan­pas­sing. Ek het nie ge­weet of ek weer sal kan werk nie. Hoe gaan die men­se dan na my kyk? Hoe gaan ek die wê­reld in die oë kyk? Wat gaan ek met my le­we doen? Gaan my ver­loof­de nog met my wil trou?”
En dan was daar ook die kon­stan­te pyn – as­of naal­de haar in die gesig steek, vir maan­de ná die voor­val. Op hier­die sta­di­um het haar fa­mi­lie haar nooit al­leen ge­los nie, want hul­le was bang sy neem haar eie le­we. “Jy wil net in die bed bly, want daai is jou nu­we le­we,” ont­hou sy af­ge­trok­ke.
Op ’n dag het sy net be­sef dat sy, ter wil­le van haar dog­ter, moet aan­gaan met haar le­we. “Ek kon nie in ’n hoe­kie gaan sit en vir my dog­ter wys dis ou­kei om net op te gee nie.” Par­ty­keer sit sy steeds en won­der hoe haar le­we sou wees as sy nooit daar­die aand op die ver­keer­de plek was nie. Tog laat sy nie toe dat sul­ke ge­dag­tes haar vir te lank on­der­kry nie.
Haar ver­loof­de (nou haar man) was ook ont­set­tend on­der­steu­nend, al het sy hom pro­beer ver­stoot. Die eer­ste keer wat hy haar by die hos­pi­taal kom be­soek het, het sy hom met die stuk hoen­der ge­gooi wat hy vir haar ge­bring het vir mid­dag­e­te. Hy het eg­ter aan­hou te­rug­kom en haar nooit al­leen ge­los nie. “Dit was vir hom ook maar swaar en ver­al frus­tre­rend om­dat hy nie ge­weet het wie dit was en hoe­kom nie,” ont­hou sy.
Tot van­dag toe nog, as hul­le ê­rens loop en men­se staar na haar, raak haar man baie ont­steld. Sy voel dis maar net deel van die le­we, maar waar­deer dat hy steeds so be­sker­mend teen­oor haar is. Sy raak self eg­ter steeds om­ge­krap as vreem­de­lin­ge in haar gesig kom staan en uit­vra as­of hul­le ’n reg het om haar per­soon­li­ke sto­rie te ken, uit blo­te nuus­kie­rig­heid. Hoe­wel hy ’n stil man is, het hy haar el­ke dag ver­se­ker van sy lief­de vir haar, dat sy steeds die­self­de Tracey, sý Tracey is.
Twee jaar ná die voor­val, op haar trou­dag, was dit die eer­ste dag dat sy weer kerk toe ge­gaan het. Dit was toe dat sy werk­lik ge­weet het sy gaan ou­kei wees. “Daar was nie ’n droë oog in die ge­bou nie!” ont­hou sy met ’n glim­lag.
“Mi­la­dys is my twee­de bly­plek, my twee­de fa­mi­lie,” ver­tel sy op­ge­won­de. Sy werk in to­taal al am­per 13 jaar daar as ver­koops­da­me. Haar werk­ge­wers en kol­le­gas het haar ná die aan­val 100% on­der­steun, al was sy op daar­die sta­di­um nog net ’n paar maan­de in ’n per­ma­nen­te po­si­sie aan­ge­stel. In die tyd voor­dat sy weer kon gaan werk, was dit nooit vir haar no­dig om haar­self oor geld te be­kom­mer nie. Daar was al­tyd iets in haar bank­re­ke­ning aan die ein­de van die maand. Dit was ook te­rug by die werk dat sy weer soos haar­self be­gin voel het, met hul aan­vaar­ding en aan­moe­di­ging.
’n Mens sou dink dat dit vir haar moei­lik is om heel­dag te werk in ’ n kle­re­win­kel – ’ n plek waar sy an­der men­se help om op hul mooi­ste te lyk, ter­wyl sy steeds nie daar­van hou om na haar­self in die spie­ël te kyk nie. Die teen­oor­ge­stel­de is eg­ter waar. “Ek hou van met ver­skil­len­de men­se en praat en goed­jies by­me­kaar­sit en so,” bor­rel sy. Sy ge­niet dit dat haar dag nooit die­self­de is nie. Maar dees­dae is sy am­per meer van ’ n te­ra­peut as ’ n ver­koops­da­me. “Dis nie net van men­se aan­trek en help kle­re kies nie. El­ke per­soon het haar sto­rie. Daar is al­tyd ie­mand wat voel ek sal mis­kien haar sto­rie ver­staan, hoe sy voel, om­dat ek my sto­rie het. Ek dink dít help my baie el­ke dag – dat daar men­se is wat baie er­ger din­ge deur­gaan as ek. Som­mi­ge men­se se scars is bui­te, soos my­ne. Baie s’n is bin­ne, waar jy dit nie kan sien nie, maar elk­een het sy sto­rie,” ver­dui­de­lik Tracey.
So baie men­se lyk as­of hul­le al­les in plek het, maar aan die bin­ne­kant is hul­le seer en deur­me­kaar. Men­se sal met haar be­gin ge­sels om te sê hul­le be­won­der haar guts om el­ke og­gend op te staan en aan te gaan en die wê­reld in die gesig te kyk en só kry hul­le die vry­moe­dig­heid om hul hart­seer met haar te deel. Die sto­ries wat sy hoor, raak haar diep­ste bin­ne­ste en al hier­die men­se het ’ n plek­kie in haar hart. Dees­dae le­we Tracey son­der vrees. “Ek vat die le­we soos dit kom. Jy kan nie jou­self vir al­les voor­be­rei nie. Die le­we is on­ver­wags,” sê sy ’ n glim­lag wat die he­le ver­trek op­hel­der. Daar­om bid sy el­ke og­gend voor­dat sy uit die huis gaan en los haar en haar ge­lief­des se le­wens in die han­de van God. “Ek kan mos nie nié smi­le nie!” lag Tracey-Lee ter­wyl die fo­to’s ge­neem word.
HEEL LINKS: Tracey het al­te­saam meer as 20 o­pe­ra­sies on­der­gaan op haar gesig en nek. LINKS: Tracey op haar trou­dag. BO: Sy en haar man ná die ge­boor­te van hul seun. REGS: Tracey staan in Mi­la­dys in Ty­ger­val­lei waar sy steeds werk.