Deur middel van nuwe argetipes van 'n tegnologiese gemeenskap (sien Wolfe, 1979), verken wetenskapsfiksie wie ons is en wat ons besig is om te doen. Soos meer tradisionele vertellings, kom dit neer op 'n tegniek van meditasie waardeur ons ons herbeskou uit 'n ander gesigspunt as dié van ons alledaagse wêreld. Net soos ons 'n herinterpretasie maak van onsself en ons plek in die heelal ooreenkomstig die relatiwiteitsteorie en kwantumfisika, so is die onbewuste toenemend besig om meer prominent te word in ons MITE, wat wegdoen met vooringenome idees oor die struktuur van die samelewing en sosiale verhoudings. Saam met die paradokse van die heelal buite die grense van die aarde, word die gees self as fenomeen met steeds groter aandrang ondersoek. Die krag wat die gees het om werklikhede te skep, waarvan 'n deel die lewe van mense in stede en lande is, is die tema van die wetenskapsfiksie-kunstenaar. Wetenskapsfiksie wys op die mag van die verbeelding om aan te toon, weer eens in Ursula Le Guin se woorde, dat "die heelal eindeloos is, en verskriklik en wonderskoon".