Liefdevolle leierskap in plaas van gehoorsaamheid - nie altyd so maklik in die alledaagse lewe nie - gesondheidLees Meer
Hoof gesondheid Liefdevolle leierskap in plaas van gehoorsaamheid - nie altyd so maklik in die alledaagse lewe nie
Liefdevolle leierskap in plaas van gehoorsaamheid - nie altyd so maklik in die alledaagse lewe nie
Deur Maya Risch
Dit is pappadag, die seun speel, is baie geabsorbeer. Die pa sê vir die vyfjarige Miro: "Ek sien jy speel Lego. Kom ons gaan speelgrond toe terwyl die son nog skyn.»Miro:« Nee, ek wil verder speel hier »Vader:« Goed, ek het gehoor jy wil aanhou speel. Dan haal ek die asblik uit."Die pa kom terug:" Klaar vir die speelgrond?»Miro:« Ek wil nog hierdie huis klaarmaak, dan kom ek »Pa:« Ek kan nie so lank wag nie, jy kan hierdie muur klaarmaak en dan gaan ons. Ek het reeds my skoene aangetrek."Miro breek teësinnig en stadig weg van die Lego-speletjie wanneer die muur klaar is en kom.
Waarom ouers proaktief moet wees
Kinders leef in die hier en nou – en op die oomblik is dit so mooi. In die middel van 'n pragtige Lego-speletjie onthou jy nie hoe lekker dit laas op die speelgrond was nie, en onthou ook nie dat hardloop en gly daar net so lekker sal wees soos om Lego te bou nie. Maar die pa weet dat Miro nog oefening nodig het en dat die son binnekort gaan sak. Daarom tree hy proaktief op, hy wag nie totdat Miro rusteloos raak en kerm weens die gebrek aan oefening nie.
Die vader neem verantwoordelikheid, skep 'n duidelike raamwerk en bereik sy doelwit met gelykheid en liefdevolle leiding. Hy respekteer die behoeftes van die kind deur te aanvaar dat Miro nie dadelik mag kom nie. Hy gee hom tyd om van "nee" na "ja" te beweeg. Terselfdertyd bly hy duidelik oor wat vir hom belangrik is en verseker so dat Miro beweging kry.
Hoe is dit as ons kind iets van ons ouers wil hê?? Dan wil ons ook hê hulle moet die feit respekteer dat ons nie dadelik hul bekommernisse hanteer as ons in die middel van 'n gesprek is of iets wil klaarmaak nie...
Hoe om ruimte en tyd vir jouself te skep
Miro en sy pa is nou al 'n rukkie op die speelgrond, dit raak aand. Die pa roep: "Miro, kom ons gaan huis toe.»
Wat dink Miro, vyf jaar oud, daarvan?? Hy sê...:
A: Ja, papi, ek sal dadelik daar wees
B: Nee, ek wil aanhou speel
Ons stem almal saam dat Miro byna seker sal reageer met 'n B, 'n «Nee», en, indien nodig, hardop vir sy wens dat hy wil bly., sal staan. En die pa word weer uitgedaag om liefdevol en helder te bly sonder om in 'n magstryd vasgevang te word.
Die pa sê: "Aha, jy wil nog 'n bietjie bly. Hm, ek moet vir 'n oomblik daaroor dink.»
Met hierdie sin gee die vader homself tyd en ruimte om kort te dink. Hy dink oor hoe die res van die aand gaan lyk: "Op pad huis toe moet ek brood koop. By die huis is dit belangrik om aandete voor te berei en dan vir Miro in die bed te sit. Sonder stres kan ons dit eers betyds doen wanneer ons volgende hier weggaan. Ek is 'n bietjie moeg vandag, en ek raak vinnig ongeduldig wanneer ek vir tyd gedruk voel. Ek moet by my aankondiging hou om te verseker dat ek Miro goed kan vergesel totdat hy slaap.»
Met die wete gaan hy na Miro: "Ek dink ook dis baie lekker hier en wil graag nog 'n bietjie bly. Nietemin, ons moet ongelukkig gaan. Wil jy weer gly?? Of twee keer? Daarna gaan ons.»
Die volwassene is altyd verantwoordelik
Toe my kinders daardie ouderdom was, het ek selde gereageer soos die pa in die voorbeeld hierbo, maar meestal gesê: "Nou goed, ons bly vir 'n rukkie hier, ek dink dis nou so mooi.». Ek het nie vooruit gedink nie en wou dadelik 'n konflik vermy. Jy kan jou indink hoe dit aangegaan het. My seun was honger en moeg voor aandete gereed was. In plaas daarvan om verantwoordelikheid te neem vir my "verkeerde" besluit en empaties te reageer met: "Ag skat, ek is jammer dat ons te lank op die speelgrond gebly het en jy wil nie meer wag vir kos nie, kom nou, eet 'n stukkie brood ", ek het kwaad geword en my seun beskuldig:" Jy wou langer op die speelgrond bly, nou moet jy net wag tot die kos reg is, ek kan immers nie toor nie!»
Die volwassene is altyd verantwoordelik vir die bui en toon van die ouer-kind-verhouding; kinders kan dit nie doen nie. Al probeer ons hierdie verantwoordelikheid op ons neem, sal ons elke nou en dan misluk en ons kind onreg aandoen. Dit is natuurlik nie optimaal nie maar menslik en nie so erg nie, solank ons ​​die kind agterna om verskoning vra en z.B. sê: «Wat ek gister gesê het, was heeltemal onregverdig van my, ek is jammer.»
Kinders het oriëntasie nodig, ouers ook
Kinders het volwassenes nodig wat proaktief optree, dit wil sê vooruit dink, want hulle het geen ervaring in die lewe nie en kan nie self vooruit dink nie. Hulle het leiding en leiding nodig, want hulle kan nog nie vir hulself sorg nie en is afhanklik van ons grootmense.
Die meeste ouers en professionele persone deel die siening dat kinders leiding, rigting en leiding nodig het. Die vraag is hoe hierdie moet lyk. Ek ervaar al hoe meer dat ouers, veral geïnspireer deur die gesindheid van Jesper Juul, wegkom van die kultuur van gehoorsaamheid en dienooreenkomstig belonings, dreigemente en strawwe wil laat vaar. Dit is egter nie naastenby so maklik om die nuwe waardes soos egtheid, gelykheid, integriteit en persoonlike verantwoordelikheid in die alledaagse lewe te implementeer soos dit met die eerste oogopslag lyk nie.
Om hierdie nuwe waardes uit te leef is 'n proses en neem tyd, bespreking en oefening. Die meeste volwassenes het grootgeword met 'n ander waardesisteem en kan nie terugval op rolmodelle en ervarings wat hulle in moeilike situasies kan help nie. Die gevaar is dus groot om op sulke oomblikke na die bekende lyn van gehoorsaamheid oor te skakel. Om idees en maniere te ontwikkel om sulke situasies te hanteer, is dit dikwels baie nuttig om idees met eendersdenkende ouers uit te ruil of insette van buite te ontvang.
Oefen vir verhoudingsvaardighede
Die gesinsberader, Familylab-seminaarleier en boskleuterskoolonderwyseres Maya Risch woon saam met haar twee seuns en haar man in Zürich-Oerlikon. In 'n individuele ouer of. Gesinsberading of in werkswinkels, lesings en kursusse, dit bied ouers die geleentheid om te leer hoe om onsekerhede, woede en konflikte te hanteer en wys nuwe perspektiewe in die hantering van struikelblokke in die alledaagse gesinslewe.