Luiperds - Inligting - 2022
Luiperds is 'n spesie vleisetende soogdiere wat tot die katgesin behoort. Luiperd (aka luiperd) is 'n verteenwoordiger van die panter-genus. Navorsing bewys dat die voorouers van luiperds in Asië ontstaan ​​het. En eers daarna vestig hulle die Afrika-kontinent, waar die moderne luiperd later ontwikkel het.
Die luiperd is 'n groot kat wat gekenmerk word deur 'n langwerpige gespierde liggaam, effens van die kante af saamgepers. Elke individu het 'n unieke ligging vir hierdie plekkies, wat soms vir identifikasie gebruik word.
Die luiperd is oorwegend naglewend. Verteenwoordigers van hierdie spesie hou een vir een aan. Alle eksterne sintuie is goed ontwikkel in die luiperd. Die uitsondering is die reuksintuig. Die gebrul van 'n luiperd kan oor etlike kilometers versprei (veral in bergagtige gebiede). Die stem van verteenwoordigers van hierdie spesie bestaan ​​uit wisselende hoë en lae klanke.
Die swangerskap van 'n vroulike luiperd duur ongeveer drie maande, waarna een of twee (selde drie) welpies gebore word, wat na twee en 'n half jaar puberteit bereik. Die lewensduur van luiperds in die natuur wissel gemiddeld tussen tien en elf jaar. In gevangenskap kan hulle tot een-en-twintig jaar leef.
Die afname in die luiperdbevolking was bestendig. In die vorige eeu is die luiperd in die Rooi Lys van die International Union for the Conservation of Nature (IUCN) gelys. Die luiperd is opgeneem in die Rooi Boek van die Russiese Federasie. Die luiperd is 'n baster van 'n leeuwyfie en 'n manlike luiperd. Die jagopard is 'n baster van 'n vroulike luiperd en 'n manlike jaguar.
Luiperd is 'n lid van die genus Panthera. Die luiperd is die wetenskaplike Karl Linnaeus (1707-1778) wetenskaplik beskryf in sy wetenskaplike werk. Die luiperd is egter eers in 1929 aan die Panthera-geslag toegewys.
Die voorouers van die luiperd is inheems aan Asië. Die studie van die evolusie van hierdie spesie stel ons in staat om presies hierdie gevolgtrekking te maak. Die gegewens is hoofsaaklik verkry uit die ontleding van fossiele wat gevind is. Navorsing op die gebied van molekulêre filogenetika was ook van groot belang. Met behulp van fossieloorblyfsels is die geskatte tyd van die voorkoms van die voorouers van die luiperd verkry - dit het ongeveer 3,8 miljoen jaar gelede gebeur. Die data van molekulêre filogenetiese analise bevestig die bestaan ​​van 'n noue verwantskap tussen verteenwoordigers van die genus Panthera. Boonop laat ons hierdie soort ontleding toe dat die luiperd, veel vroeër as die jaguar en die leeu, van die gemeenskaplike voorouerlyn geskei is. Wetenskaplike publikasies noem dat dit Asië was wat die geboorteplek van die voorouer van die luiperd geword het. Later vestig hy hom op die Afrika-kontinent. Daar word vermoed dat die moderne luiperd tussen 470,000 en 825,000 jaar gelede ontstaan ​​het. Plek van herkoms - Afrika. 'N Bietjie later het die luiperd hom in Asië gevestig.
Verskillende luiperds het verskillende gewigte en groottes. Hierdie parameters hang af van die geografiese habitat van die luiperd. Individue wie se oop gebiede in die habitat geleë is, is groter en groot, in vergelyking met individue met 'n woudarea. Die liggaamslengte van luiperds (uitgesonderd die lengte van die stert) wissel van negentig tot honderd en negentig sentimeter. Die lengte van die stert self wissel van sestig tot honderd en tien sentimeter. Wyfies (wat 40-65 kilogram weeg) is ongeveer 'n derde kleiner as mans (wat 60-80 kilogram weeg). Dit is baie skaars om mans te vind wie se gewig honderd kilogram bereik.
Luiperds vir volwassenes het dertig tande. Soos egter, en vir die meeste ander verteenwoordigers van die katlyn. Boonste kaak - ses snytande, twee hoeke, drie voorkolare, een molêr. Die onderkaak het ses snytande, twee hasies, twee premolars en een molêre. Luiperds het spesiale knolle aan die kante van 'n lang tong. Hulle doel is om die vleis van die skelet van die slagoffer te skei. Die knolle is bedek met keratiniseerd epiteel.
Luiperds het kort, dik hare. Die somerbont is minder dig en korter as die winterbont. By die winterseisoen groei die wol byvoorbeeld in die Verre-Oosterse luiperdspesie tot 'n lengte van sewe sentimeter. Die kleur van die luiperdbont kan geel en grys wees (in Sentraal-Asiatiese subspesies), of roesbruin. Die sub-spesies in die Verre-Ooste het 'n rooiergeel bontkleur. Die kleur van jonger individue is ligter. Die hoofagtergrond van die pels is 'n grysgeel kleur en soms selfs wit.
Die luiperd is 'n gevlekte dier. Op die bene is die liggaam, die stert van die luiperds verspreide swart kolle van klein en mediumgrootte. Verskillende luiperds het verskillende vlekgroottes - byvoorbeeld, Asiatiese luiperds het groter kolle, terwyl Afrika-luiperds met bont met kleiner swart kolle voorsien is. Op sigself kan die kolle versamel word in voetstukke van 3-4 stukke of solied wees - hulle ligging is uniek vir elke individu (soos vingerafdrukke vir 'n persoon). Hierdie eienskap van luiperds word soms deur navorsers gebruik om individuele luiperds in die natuur te identifiseer. Gevlekte kamoeflering is noodsaaklik vir 'n luiperd om te kamoefleer tydens jag.
Melanistiese luiperds is swart panters. Word in Suidoos-Asië gevind. Om te dink dat die vel van hierdie panters heeltemal swart is, is verkeerd, aangesien u altyd bloedingvlekke daarop kan sien. Die donker pels van hierdie luiperds is noodsaaklik vir kamoeflering in die digte bosveld. 'N Interessante feit is dat swart panters in dieselfde broei gebore kan word met welpies wat 'n normale kleur het. Oor die algemeen is panters meer aggressief as ander luiperds.
Die verspreidingsarea van die luiperd is baie wyd. Die historiese verspreidingsgebied van hierdie spesie beslaan 'n beduidende deel van Afrika (behalwe die Sahara-woestyn), Trans-Kaukasië, Wes-Asië, Indonesië, Indië, Pakistan, China, sowel as die eilande Java, Sri Lanka en Zanzibar. In sommige gebiede word die luiperd deesdae nie gevind nie of het hy reeds uitgesterf. Sulke gebiede sluit Zanzibar, die Sinai-skiereiland in. In ander gebiede is die luiperdverspreidingsgebied in aparte bevolkings verdeel. Baie van hulle is op 'n groot afstand van mekaar geleë. In die Russiese Federasie woon luiperds in die Ussuri-streek. Hulle kan in die Noord-Kaukasus gevind word. Luiperds kan op die vasteland van Afrika gevind word in die oerwoud, semi-woestyne, savanne en berge. Hulle het oor die hele gebied versprei van Marokko tot die Kaap die Goeie Hoop. Slegs die droogste streke van Namibië en die Sahara-woestyn is nie in Afrika deur luiperds bevolk nie.
Die luiperd is 'n eensame dier. Die oppervlakte van 'n individuele terrein kan so klein as agt vierkante kilometer wees (dit is relatief klein) en tot vierhonderd kilometer. Die gebied hang af van die streek, oorvloed voedsel, verligting.
'N Luiperd kan 'n persoon aanval. Dit is uiters skaars as 'n persoon nie 'n gevaar vir 'n luiperd inhou nie. As 'n individu gewond word deur 'n jagter, kan 'n aanval nie vermy word nie; die resultate daarvan kan dodelik wees. Kannibale kom baie minder voor onder luiperds as byvoorbeeld onder tiere of leeus.
Luiperds wat deur mense geëet word, is siek of ou individue. Luiperds wat deur mense geëet word, is baie, baie skaars. Dit is inderdaad hoofsaaklik siek of ou individue wat fisiologies nie hoefdiere kan jag nie. Daar is byvoorbeeld 'n bekende geval (wat in die twintigerjare van die vorige eeu plaasgevind het) toe een luiperd uit Indië honderd-en-vyf-en-twintig het wat slegs amptelik bevestigde moorde op mense op die rekening was. Die 'Rudraprayag man-eter' het soos volg opgetree: onder snags het hy dorpe binnegekom en mense reg in hul hutte of binnehowe aangeval. Behalwe vir ou en siek luiperds, kan kannibale verteenwoordigers van hierdie spesie wees, wat aan ystervarkke gely het en as gevolg daarvan gestremd geword het. Sulke individue verloor mobiliteit. Laasgenoemde lei daartoe dat die luiperd nie op sy gewone prooi kan jag nie en 'n man-eter word.
Luiperd prooi kan baie groot wees. Die massa van die slagoffer kan nege honderd kilogram bereik. En dit is ondanks die relatiewe klein grootte van die luiperd self. Verteenwoordigers van hierdie spesie is uitstekend om bome te klim. Dikwels is dit die boom wat die plek van rus word. Soms vries die luiperd daarop en wag op prooi, maar jag meestal op die grond. Die luiperd werk soos volg: hy sluip op die geselekteerde slagoffer vas en vries op die afstand van 'n sprong daarheen. Nadat die regte oomblik gekies is, spring die luiperd op die slagoffer en begin dit verwurg. As die sprong egter nie suksesvol is nie, jaag die luiperd nie na sy prooi nie. As die prooi groot is, dan bring die luiperd na die bederf die oorblyfsels na die boom. Dit is nodig om produksie te bespaar. Daar is gevalle waar verteenwoordigers van die luiperdspesie nie weggekruip het om prooi te lok nie, maar eerder hul pote luidkeels begin klap. Na hierdie prosedure het die luiperds bedaar en die verwarde slagoffer eenvoudig nie geweet in watter rigting die gevaar op haar wag nie.
Ungulates speel die leidende rol in die dieet van luiperds. Dit is herten, bokke, takbokke, ens. Tydens die hongerperiode kan luiperds voëls, ape en knaagdiere eet. Soms word reptiele ook slagoffers van luiperds. Wolwe en jakkalse ly aan aanvalle van luiperds. Verteenwoordigers van die luiperdspesie verag nie die aas nie. Dikwels steel hulle selfs prooi van óf ander roofdiere of hul maats.
Luiperds word gekenmerk deur die vermoë om die hele jaar voort te plant. Nie heeltemal waar nie. Hierdie vermoë word benut deur luiperds wat die suidelike streke van hul habitat bewoon. En byvoorbeeld in die verre-oostelike estrus, d.w.s. die tydperk van seksuele aktiwiteit by vroulike luiperds duur van die laat herfs tot die vroeë winter. Die luiperd, wat selfs 'n stille dier genoem kan word (hy gee selde sy stem uit), is in die estrusperiode in stryd met hierdie 'lewenshouding' - die brul van mans gaan ook gepaard met gevegte. Luiperds is drie maande swanger. Welpies word blind gebore. Gewoonlik word 'n wyfie geboorte gegee aan een of twee welpies, soms drie. Splete en grotte dien as skuiling vir pasgebore welpies - die belangrikste ding is dat die plek beskerm en afgesonder is. Jong luiperds bereik seksuele volwassenheid op die ouderdom van twee en 'n half jaar (wyfies selfs 'n bietjie vroeër). Interessant genoeg groei luiperds en bereik seksuele volwassenheid baie vinniger as tiere.
Luiperdgetalle neem af. Hierdie proses vind ook in die hele habitat van die spesie plaas. Die daling was bestendig. Die grootste bedreiging vir luiperds is die vermindering in voedselvoorraad en veranderinge in natuurlike habitatte. Daarbenewens word jaarliks ​​'n groot aantal luiperds geskiet vir die behoeftes van Oosterse medisyne. Toe handel in luiperdvelle 'n belangrike probleem was, het baie verteenwoordigers van hierdie spesie as gevolg hiervan gesterf. In hierdie tyd het hierdie soort handel egter op die agtergrond vervaag.
Die luiperd is 'n gesogte jagtrofee. Sedert antieke tye word jag op luiperds in die spesiegebied gejag. Die luiperd is in die verlede en die eeu vantevore op groot skaal uitgewis - die huise van aristokrate in verskillende wêrelddele was dikwels versier met opgestopte diere en luiperdvelle. Van nou af is jagluiperds verbode. In beginsel verhoed die verbod nie dat stropery floreer nie, wat baie gebiede beïnvloed. Boonop is daar wettige jag-safari's in sommige lande op die vasteland van Afrika, waar absoluut iemand teen 'n hinderlaag 'n luiperd teen 'n hinderlaag kan jag.
Amur (Verre Oosterse) luiperds is op die punt van uitwissing. Die bevolking van hierdie luiperds is tans in 'n baie kritieke toestand. Vanaf 2007 is die getal slegs 25-34 individue. Boonop word ongeveer honderd verteenwoordigers van die Verre-Oosterse luiperd in verskillende dieretuine regoor die wêreld aangetref. Een van die belangrikste maniere om die Amur-luiperdbevolking te bewaar, is om hulle in gevangenskap te teel.
Stropery is die hoofrede vir so 'n gevaarlike afname in die Amur-luiperdbevolking. Die hoofrede word ook toegeskryf aan die skending van die habitat, wat plaasvind as gevolg van die skepping van netwerke van spoorweë en snelweë, die uitbreiding van die houtwerk. Bosbrande en 'n afname in die aantal hoefdiere is van groot belang. Nader verwante kruisies het ook nie 'n positiewe uitwerking nie. Volgens kenners is dit nodig om na die skepping van 'n enkele beskermde gebied in Primorye (waar die Amur-luiperd deesdae woon), te oordeel, omdat kenners 'n enkele beskermde gebied nie kan hanteer nie. In die vroeë tyd het die Verre-Oosterse luiperd die hele grondgebied van Primorye, China en Noord-Korea bewoon.
Die luiperd is 'n baster van 'n leeuwyfie en 'n manlike luiperd. Die bestaan ​​van 'n luiperd is in 1910 vir die eerste keer in Indië aangeteken. In die middel van die vorige eeu is so 'n baster doelbewus in dieretuine in Duitsland, Italië en Japan geteel. Basters is nie in staat om voort te plant nie. Die luiperd lyk so: die kop lyk soos die van 'n leeu, en die res van die liggaam is soos dié van 'n luiperd. Luiperds is tussen die groottes van luiperds en leeus. Manlike luipons kan met 'n maanhaar toegerus word, waarvan die lengte twintig sentimeter lank is. Die vel van die luipons is vlekkerig, maar die kolle is baie meer bruin as swart. Die stert van 'n luiperd, soos 'n leeu, het 'n kwas.
Bewolkte luiperd is 'n subspesie van luiperd. Bewolkte luiperd behoort ook tot die katgesin, inheems aan Suidoos-Asië, maar is 'n aparte spesie. Die bewolkte luiperd lyk slegs vaagweg soos die luiperd. C lees 'n antieke spesie wat waarskynlik aanleiding gegee het tot die huidige groot katlyn. Die bolyf van die bewolkte luiperd is ongeveer negentig sentimeter lank en sy stert is tagtig sentimeter lank. Die massa wissel van twintig tot dertig kilogram. Die algemene agtergrond van die jas is geelagtig waarop groot swart kolle versprei is.