Sy klink skielik weëmoedig….asof sy elke siel onthou wat die reis deur die rivier na die Meer onderneem het. Sy snik saggies, kop vooroor en arms slap. Amper onhoorbaar fluister sy iets aan die tolk.
Ek staan stadig op, neem haar hand en sê dankie in haar taal. Ek kniel eerbiedig by haar, die besef dat ek haar nie weer sal sien nie swaar in my binneste. Ek weet die tyd het gekom vir my – en haar – om te gaan. By die deur hoor ek sy prewel iets en dan skreeu sy dit gedemp uit. Sy kruip nader en gryp my hand, oumens pleitend maar ek, taal-naïef sonder verstaan. Sy herhaal haar woorde oor en oor, haar oë smeek, haar trane roep. Dan sak sy neer en gaan lê langs die vuur terwyl sy snaakse roggelgeluide maak. Die tolk fluister saggies by my oor: