Coplas a la muerte de su padre, Jorge Manrique se bekendste werk | Huidige literatuur
Coplas tot die dood van sy vader
John Ortiz | | Geskiedenis van die literatuur, Books, gedigte
Coplas tot die dood van sy vader.
Coplas tot die dood van sy vader Dit is die bekendste werk van die Spaanse digter Jorge Manrique voor die Renaissance (1440-1479). Die skrywe dateer vanaf 11 November 1476. Dit is voltooi enkele ure na die dood van die meester Santiago Rodrigo Manrique - die skrywer se vader en gids - 'n slagoffer van 'n kankergewas.
Die gedig verteenwoordig een van die belangrikste getuienisse in die literatuur gedurende die periode van die totstandkoming van Castiliaans as die dominante taal in Spaanse gebied. Op dieselfde manier, dit is een van die beste voorbeelde van wat 'n elegie is. Dit is 'n liriese subgenre waarvan die belangrikste doel is om oor die dood van 'n persoon te rou en, nog belangriker, om sy lewe en werk te eer.
2 Jorge Manrique se werk
2.1 Pionier, dapper, striemend ... aktueel
2.2 'N Liefdevolle, ironiese en burleske digter in gelyke mate
3 Coplas tot die dood van sy vader
3.1 Vorige geskrifte?
3.4 Dood: onverwagse adviseur
3.5 Na die dood
Die geboortedatum van Jorge Manrique. Alhoewel historici dit gewoonlik eens is dat dit gedurende 'n tyd van die jaar 1440 in Paredes de Nava plaasgevind het. Hierdie stad het vandag die kategorie munisipaliteit, dit is geleë in die provinsie Palencia, in Castilla y León.
Sy literêre werk is gedeel met 'n militêre loopbaan, waarin hy relatief gemaklik promosies gekry het. Dit sou juis te midde van oorlogstoewysings wees wanneer 'n voortydige dood hom te beurt geval het (met 39 jaar). Hy het geveg binne die geledere van die oorwinnaars in die Groot Oorlog van die Castiliaanse Erfopvolging. Hierdie konflik het geëindig met die definitiewe kroning van die Katolieke Isabel.
Jorge Manrique se werk
Ondanks sy vlugtige deurgang deur die wêreld van sterflinge en sy verantwoordelikhede as militêre man, Die digterlike skepping van Jorge Manrique was baie vrugbaar. Nie verrassend nie, word hy beskou as een van die invloedrykste Iberiese skrywers in feitlik alle daaropvolgende generasies.
Pionier, dapper, striemend ... aktueel
Sy burleske, ironiese en romantiese styl het sy geldigheid behou tydens moderniteit en postmoderniteit. In werklikheid, Dit is nie ongewoon om kontemporêre teaterstukke en speelfilms met intrige te vind wat beïnvloed word deur Manrique se skema's nie., in 'n mindere of meerdere mate. Hy was ook een van die eerste outeurs wat erotiek formeel aangespreek het, openlik en sonder skuilname.
Dit het gevolglik - soos te verwagte in die XNUMXde eeu - gelei tot verskeie skandale en baie ergernis binne die magskringe. Alhoewel, buite die tematiese "fokus" van sy lyne, in terme van die narratiewe struktuur, Dit was 'n getroue eksponent van die destydse heersende kanons.
'N Liefdevolle, ironiese en burleske digter in gelyke mate
In baie van sy werke het Manrique heelwat ruimte gegee aan sensualiteit en wellus wat met liederlike elemente gesout is. Vir hierdie doel, geëkspoleerde situasies uit sy privaat lewe, asook veelvuldige van sy romantiese avonture en selfs sy eie huwelik met Dona Giomar de Castañeda.
Uiteindelik openbaar hy in sommige van sy verse 'n ernstiger karakter en ontwikkel hy onderwerpe soos geloftes van armoede en die betekenis van gehoorsaamheid. Net so, die kontroversies kom uit die hand van 'n swart humor (te gewaagd en voor sy tyd) direk uitgebuit, versagtend. Daarom het Manrique 'n groot aantal aanstootlikes (veral vroue) versamel.
U kan die boek hier koop: Coplas tot die dood van sy vader
Binne die geskrifte van Jorge Manrique, Coplas tot die dood van sy vader dit is 'n unieke werk. In die besonder, wat struktuur, taal, liriese voorwerp en gemoedstoestand betref, is die verskille duidelik as dit vergelyk word met die vorige werke van die Castiliaanse skrywer. Daarbenewens het hy ná die huldeblyk aan sy vader nie tyd gehad om veel meer te skryf nie.
Die digter van Parede het gebruik gemaak van die opwinding van gemengde gevoelens wat tydens sy vader se begrafnisdade opgeduik het om 'n ware juweel van die Castiliaanse literatuur te bou. Op geen stadium het hy weggeskram van die pyn nie en ook nie in die versoeking gekom om sy gewaarwordinge te versoet nie. Die resultaat is 'n outentieke en oorspronklike werk wat in staat is om emosies voort te bring in die "koudste" lesers.
Sommige navorsers van Manrique se werk beweer dat hulle aanduidings gevind het dat 'n goeie deel van hierdie stuk geskryf is voor die dood van die meester Rodrigo Manrique. Teoreties, hul "vroeë" komposisie in 'n betreklik lang tydperk plaas, wat oor die 10's strek oor 1460 jaar.
Net so, daar word vermoed dat die oorspronklike orde van die strofe veranderings ondergaan het tydens die deurlopende transkripsies. Dit is nie 'n minderjarige feit nie, want dit is belangrik om te onthou dat die besef daarvan plaasgevind het toe die gebruik van die drukpers nog nie 'n algemene saak was nie.
Manrique gebruik 'n styl waarvan die titel afgelei is van sy eie naam: manriqueñas sextillas (ook genoem "de pie quebrado"). Totaal, die werk bevat 40 verse, verdeel in drie dele. Op hul beurt bestaan ​​hulle uit agt-lettergreepverse, gekombineer met ander uit drie lettergrepe, gegroepeer in sekstiele twee-twee. Die rympies volg die volgende kombinasie: abc: abc- def: def.
Die huldeblyk aan die vader spruit uit die verbetering van al sy eienskappe. Vir Manrique is die vaderlike beeld 'n voorbeeld van deugsaamheid, regverdigheid en moed. Dan, die onderbreking van die dood veroorsaak allerlei nadenke. Wat kan daarvan verwag word? Wat gebeur met diegene wat gesterf het? ...
Die aanvanklike twyfel wat geopper is, mobiliseer die draad van die stuk in die eerste deel. Dan kom nog 'n nou verwante vraag na vore: waarheen gaan hulle (nadat hulle dood is)? Daarenteen lyk dit asof die vyande van die vader alles illustreer wat verkeerd is.
Dood: onverwagse adviseur
Frase deur Jorge Manrique.
Die skrywer gebruik die figuur van die dood as 'n karakter met 'n leidende rol in die werk. Alhoewel hy in die eerste strofe duidelik maak dat hy slegs 'n deel van dieselfde pad is wat 'in die lewe' afgelê is, is hy op dieselfde manier 'iemand' wat diegene wat nog 'lewendig' kan adviseer. In hierdie sin beveel hy (dood) aan om nie die volgende te vergeet nie: lewe is 'n tydelike toestand en terselfdertyd wreed.
'Lewe wat blywend is
jy wen nie met state nie
ook nie met 'n heerlike lewe nie
waar sondes woon
maar die goeie godsdienstiges
wen dit met gebede
en met trane;
die beroemde here,
met werke en beproewings
teen Moors ".
Nog 'n slagspreuk wat deur die grimmige maaier uitgespreek word: die ander lewe 'is langer', dit sal ''n glorieryker roem hê as wat hier agterbly'. Verder, die outeur besin oor die werklike nut van materiële goedere en ander vrae (wat op die lange duur oppervlakkig blyk te wees).
"Dus die goedere - sterwend
en met sweet - soek hulle
en die dae;
euwels kom aangehardloop;
nadat hulle gekom het, hou hulle
In die laaste reëls vergeet Manrique nie om die belangrikheid van God te noem nie, asook om sy bewondering en vrees vir Christus welsprekend uit te spreek. Laastens, dit is nodig om die persoonlike transendensie van Coplas tot die dood van sy vader vir die skrywer. Omdat hy een van sy laaste bekende werke was, was dit baie wraaksugtig.