In die volgende metapoëtiese gedig van Cloete reflekteer die digter-spreker oor die rol van sy skryfwerk en is daar by hom, soos die titel reeds suggereer, 'n gevoel van onvergenoegdheid en ontevredenheid omdat sy werk as nutteloos beskou word:
Die sprekende subjek in hierdie teks is 'n digter en stel homself teenoor die Ander, wat hy as "julle" aanspreek. Die woord "julle" kom trouens 16 keer in die gedig voor en illustreer die volgehoue opstelling van die binêre opposisie tussen ek en Ander. Dit verklaar hoekom die openingsreël, "ek het oor julle geskryf", as tweeledig van betekenisimplikasie interpreteer kan word: enersyds wys die subjek daarop dat hy oor die armes geskryf het as tema in sy gedig, maar, andersyds, verwys dit ook na die feit dat sy skryfwerk bokant hul vermoëns was (hy het "bo-oor" hulle geskryf) - soos blyk uit die res van die gedig. Die volgende opmerking van Benveniste (1971:225) oor die wisselwerking tussen die ek en die jy/julle is hier ter sake: "Language is possible only because each speaker sets himself up as a subject by referring to himself as I in his discourse.
Teenoor die Ander staan die skrywende, intellektuele subjek wat vanuit sy patriargaal bevoorregte posisie standpunt inneem as wit manlike digter teenoor die vergrype en die onregte in die land, maar dit direk assosieer met die post-koloniale Ander. Beide subjek en objek is in hierdie posisies ingeskryf - iets waaroor Spivak (1990:68) soos volg skryf: