Met Brand bewys Fanie Viljoen net weer dat hy die emosionele bedrading en alternatiewe kommunikasie van jongmense verstaan en vir hulle kán skryf. Dit is ’n boek met twee oortuigende jeugkarakters en ’n slotgedeelte wat hoop suggereer. Die voorblad is ’n aandagtrekker wat enige tiener nuuskierig die boek sal laat opneem. Die hoofkarakters, Arian en Estie, word gekonfronteer met eietydse, vereenselwigbare kwessies in hulle ontwikkeling as individue. Arian moet in die skaduwee van sy sibbe sy eie identiteit probeer vind en Estie moet die verlies van ’n ouer verwerk en terselfdertyd gewoond probeer raak aan die nuwe vrou in haar pa se lewe. Dit alles terwyl sy ’n ongesonde beheptheid met Arian ontwikkel. Al beplan Arian brandstigting, bly dit vir die leser deurgaans moontlik om met hom deernis te hê. Die verlate huis wat Arian begeer om aan die brand te steek, is baie emotief. Is die huis dalk simbolies van homself? Leeg, onbewoon, en met ’n gevoel van ongeliefd-wees, tot op die vlak van eie selfvernietiging? Hierdie verhaalinhoud is uiters toeganklik en behoort tot selfs die trae leser te spreek. Viljoen skep geloofwaardige karakters met ’n taalgebruik wat aktueel is, wat vir sy teikenleser geskik is en waarmee hulle sou kon identifiseer. Fanie Viljoen skroom nie om te skok of grense te verskuif nie. Hierdie verhaal is waarskynlik dié een op die kortlys wat die gretigste deur jong lesers gelees sal word.