In 1710 het hy Agostino Steffani opgevolg as hofkomponis in Hannover. In dieselfde jaar was hy 'n ruk lank in Londen, waar sy nuwe opera Rinaldo groot welslae behaal het. Hy het twee jaar later na Londen teruggekeer, waar hy in 1713, waarskynlik in opdrag van koningin Anne, die Utrecht Te Deum gekomponeer het ter herdenking van die Vrede van Utrecht. Hierdie werk het aan hom 'n vaste plek in die Engelse musieklewe besorg. Terwyl hy in 1716 vir 'n kort rukkie terug was in Duitsland, het hy ŉ tweede Johannes-Passie gekomponeer, die keer na die teks van Heinrich Brockes (1680-1747). Händel het hom toe in Londen gevestig en sy naam geangliseer tot George Frideric Handel.
Sy meesterstuk, die Messias, is in April 1742 vir die eerste keer in Dublin opgevoer. Händel het 'n voorkeur vir die dramatiese gehad en sy onderwerpe hoofsaaklik uit die Ou Testament gekies. Nuut was die wyse waarop hy die koor by die handeling betrek het as deelnemers aan die drama. In 1753 het Händel blind geword en die laaste jare van sy lewe rustig deurgebring. Hy is op 14 April1759 oorlede en is in die Westminsterabdy in Londen begrawe. Händel was een van die belangrikste komponiste van die 18e eeu en word dikwels op dieselfde vlak as Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) geplaas.
Daar is egter 'n belangrike benaderingsverskil tussen die twee: Bach was 'n Duitser en 'n "provinsialis"; Händel was ŉ wêreldburger, hof- en opera-komponis. In Händel se musiek, ook in die instrumentale komposisies, hoor 'n mens steeds die menslike stem; Bach se benadering was wesenlik instrumentaal, ook in sy vokale musiek. Händel se operas behoort tot die belangrikste deel van sy werk.