Amerikaanse basis by die hawe van Guam, omstreeks 1945 - Artikels - 2022
Amerikaanse basis by die hawe van Guam, omstreeks 1945
Hier sien ons die massiewe Amerikaanse basis wat by die hawe van Guam gebou is nadat die eiland van die Japannese herower is, met oorlogskepe in die hawe self.
Guam in die Tweede Wêreldoorlog
Marines op Guam
Uittreksels uit "BEVRYDING: Marines in die herowering van Guam " deur Cyril J. O'Brien Marines in die Tweede Wêreldoorlog se gedenkreeks
Oorlog in die Pacific National Historical Park is geleë op die tropiese eiland Guam, ongeveer 13 grade noord van die ewenaar en ongeveer 3300 myl suidwes van Hawaii. Op Guam is daar 'n omhelsende "hafa adai" houding wat besoekers verwelkom en die eiland 'n vriendelike reisbestemming maak en 'n unieke woonplek in die Verenigde State.
Alhoewel Guam slegs 212 vierkante myl is, is die eiland ryk aan geskiedenis. Slegs ure nadat Pearl Harbor aangeval is, het die Japannese met lugbomaanvalle op Guam begin. Na twee dae se stryery het die Japannese aan wal gekom en ure later het die vlootgoewerneur die Amerikaanse gebied oorgegee. Die eiland het 31 maande lank onder Japannese beheer gebly tot 21 Julie 1944 toe die Verenigde State teruggekeer en die eiland bevry het. Baie lewens het verlore gegaan en die lyding was groot vir almal wat betrokke was by die gevegte op Guam en in die hele Stille Oseaan -teater. Om die Verenigde State en die betrokkenheid van Guam in die Tweede Wêreldoorlog te onthou, is War in the Pacific in 1978 gestig om die dapperheid en opoffering van diegene wat aan die veldtogte van die Pacific Theatre van die Tweede Wêreldoorlog deelgeneem het, te herdenk en om uitstaande natuur te bewaar en te interpreteer , skilderagtige en historiese waardes en voorwerpe van die eiland Guam.
Alhoewel die park die bekendste is vir sy historiese hulpbronne, lok die warm klimaat, sandstrande en turkoois water besoekers en inwoners om die geskiedenis, omgewing en ontspanningsgeleenthede van die eiland te ontdek en te herontdek.
Keiserlike Japannese inval
Die Japannese het op 10 Desember 1941 by die Dungcas -strand, noord van Agana, ongeveer 400 troepe van die 5de weermag van Saipan op Guam geland. Hulle het die Insular Force Guard in Agana aangeval en vinnig verslaan. Daarna vorder hulle op Piti, in die rigting van Sumay en die mariene kaserne. Die vernaamste verlowing het plaasgevind op Agana se Plaza de Espana om 04:45 toe 'n paar mariniers en insulêre magte wagte met die Japannese vlootsoldate geveg het. Na weerstand teen invasie, het die mariniers op bevel van goewerneur McMillin om 05:45 oorgegee. Goewerneur McMillin het amptelik om 06:00 oorgegee. 'N Paar skermutselings het oor die hele eiland plaasgevind voordat die nuus oor die oorgawe versprei het en die res van die eilandmagte hul wapens neergelê het. Die Amerikaanse patrollieboot YP-16 is tydens die geleentheid deur middel van vuur afgeskiet en YP-17 is deur die Japannese vlootmagte gevange geneem. 'N Amerikaanse vragskip is deur die Japannese beskadig.
Intussen het die Japanse Suidsee-losstaande mag (ongeveer 5,500 man) onder bevel van generaal-majoor Horii afsonderlike landings by Tumonbaai in die noorde, aan die suidwestelike kus naby Merizo en aan die oostelike oewer van die eiland by Talafofobaai gedoen. .
Die goewerneur van Guam, kaptein George J. McMillan (die goewerneur van die eiland was altyd 'n Amerikaanse vlootbeampte), bewus daarvan dat hy geen versterking of verligting kon verwag nie, het besluit om die gebied aan die Japannese vlootmagte oor te gee. In sy gedagtes was die lot van die 20 000 Guamaniërs, almal Amerikaanse onderdane, wat onvermydelik sou ly as daar 'n sterk verdediging was. Hy het gevoel dat die situasie eenvoudig hopeloos was. Hy het 'n boodskap gestuur aan die 153 mariniers van die kaserne by Sumay op die Orote-skiereiland en die 80-man Insular Guard om hul wapens neer te lê. Tog het die garnisoen in twee dae van bombardemente en gevegte 19 mans gedood en 42 gewond, waaronder vier mariniers gedood en 12 gewond.
Aan die einde van 1943 het beide die gesamentlike stafhoofde (JCS) en later die gesamentlike stafhoofde (CCS) ingestem tot die verdere rigting van die Stille Oseaan -oorlog. Generaal Douglas MacArthur, bevelvoerder van die Suidwestelike Stille Oseaan, sou noordwaarts deur Nieu -Guinee gaan om die Filippyne terug te kry. Admiraal Chester W. Nimitz, opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot en Stille Oseaan -gebiede (CinCPac/CinCPOA), het 'n beweging deur die Sentraal -Stille Oseaan voorgestel om 'n houvas in die Marianas te verseker. Die strategiese bombardement van Japan sou afkomstig wees van gevange velde op Guam, Saipan en Tinian. Die nuwe strategiese wapen vir hierdie aanvalle sou die B-29-bomwerper wees, wat 'n reikafstand van 3000 myl gehad het terwyl hy 10 000 pond bomme gedra het. Die kodenaam van die Marianas -operasie was 'Forager'. Die sentrale Stille Oseaan-rit het begin met die landing op Tarawa in November 1943, gevolg deur die landings in die Kwajalein-atol op Roi-Namur, Eniwetok en Kwajalein self.
In Januarie 1944 het admiraal Nimitz finale planne vir Guam gemaak en sy bevelstruktuur vir die Marianas -veldtog gekies. Gevolglik is admiraal Raymond A. Spruance, die oorwinnaar in Midway, aangewys as bevelvoerder van die vyfde vloot en van al die taakgroepe van die sentrale Stille Oseaan wat hy bevel sou gee oor alle eenhede wat by Forager betrokke was.
Aan wal in die Noorde
Troepe van die 3d Mariene Afdeling het feitlik in die skoot van die Japannese eilandbevelvoerder, generaal Takashina, geland, wie se U-vormige bevelpos in 'n grot, uit 'n sandsteen krans gekap is, die Asan-Adelup strandkop uitkyk. Die dreigende hoogtes oorheers die strande, veral links en in die middel, waarheen die 3d en 21ste Marines op pad was na die strand.
W-Day, 21 Julie 1944, het oopgemaak as 'n pragtige dag, maar dit het gou waas geword toe die gewelddadige wolke rook, stof en vuur hemelwaarts beweeg het. Om 0808 skree 'n lugwaarnemer in sy mikrofoon: "Eerste waai op die strand." Om 0833 het dieselfde omroeper bevestig dat die geveg aan die gang was met: "Troepe aan wal op alle strande."
Die suidelike strande
Ten spyte van gunstige terrein vir die aanval in die suide by Agat, het die 1ste Brigade vyandelike weerstand by die strandhoof meer intens gevind as die wat die 3d -afdeling op die noordelike strande gevind het. Vuurwapens en masjiengeweer, en die aanhoudende brande van twee 75 mm-gewere en 'n 37 mm-geweer uit 'n betonblokhuis met 'n vier voet dik dak wat in die neus van Gaan Point ingebou is, het die indringende mariniers begroet toe die LVT's aan wal gooi. Die struktuur was goed gekamoefleer en nie deur fototolke voor die landing opgemerk nie, en ongelukkig nie as 'n teiken vir bombardemente gekies nie. As gevolg hiervan het sy gewere twee dosyn amtracs met elemente van die 22ste mariniers uitgeslaan. Vir die aanvalsmagte se eerste ure aan wal op W-Day op die suidelike strande was die Gaan-posisie 'n groot probleem.
Die aanval op Agat is behandel met dieselfde donderende vlootgeweer wat die grond ontwrig en geskud het voor die landings op die noordelike strande by Asan. Toe die 1ste Brigade-aanvalsgolf 1 000 meter van die strand af was, het honderde vuurpyle van 4,5 duim van LCI (G) s (Landing Craft, Infanterie, Gunboat) in die strand toegeslaan. Dit sou die laaste van die kragtige steun wees wat die troepe van die brigade in aanranding sou kry voordat hulle Guam raakloop.
Die twee dae van hewige gevegte aan die linkerkant van die 3d -afdeling se strandkop in die gebied wat nou Bundschu Ridge genoem is, het die 3d Marines 615 mans gekos, vermoor en vermis. Die 21ste Marines in die sentrum het op 22 Julie sy opmars aangehou totdat die 3d Marines aan die gang kon kom, maar die mans in hul blootgestelde posisies langs die top van die rif, wat so vinnig op W-Day gegryp is, is gehamer deur Japannese mortiervuur, soveel so dat kolonel Butler toestemming gekry het om die 2d Bataljon te vervang deur die 1ste, wat in afdelingsreserwe was. Die 9de Marines het relatief min weerstand beleef omdat dit baie verlate Japannese posisies oorskry het in die rigting van die voormalige Amerikaanse vlootbasis by Piti aan die oewer van die Apra -hawe. Die 3d bataljon, na 'n hewige stortvloed van vuurwapens en bomme, het Cabras-eiland in die middel van die middag aangerand en van LVT's geland om die grootste struikelblok met honderde myne te vind.
Die 22ste mariniers het van Agat langs die kus gery in 'n reeks harde botsings met hardnekkige vyandige verdedigers. Die 4de Marines het teen die hange van die berg Alifan opgevee en die hoë grond met uitsig op die strandkop verseker. Teen die 25ste was die brigade in lyn oor die monding van die Orote -skiereiland, diep in die gesig staar 'n formidabele verdedigingslinie, veranker in moerasse en lae heuwels, versteek deur swaar ondergroei en borsel met outomatiese wapens
Die 77ste Infanteriedivisie het die res van die suidelike strandkop oorgeneem en die vierde mariniers onthef van sy patrolleerpligte na die suide en in die heuwels in die ooste. Die artillerie van die afdeling en 'n goeie deel van die III Corps se groot gewere het die Japanners sonder ophou op Orote gehamer. Net in geval van vyandelike lugaanval, is die strandverdediging van Agat tot by Bangipunt beman deur die 9de verdedigingsbataljon. Daar was nie te veel Japannese vliegtuie in die lug nie, en daarom kon die lugvaartartillerie konsentreer om oor die water in die suidelike flank van die vyand se Orote -posisies te skiet. Op Cabras -eiland het die 14de verdedigingsbataljon in posisie beweeg waar dit ewewyd direkte flankvuur op die noordelike kus van die skiereiland kon bied en gereed was om sy gewere te verhef om op vyandelike vliegtuie in die lug daarbo te skiet.
Die 5000 Japannese verdedigers op Orote het deelgeneem aan generaal Takashina se algehele teenaanval, en dit het in die vroeë oggendure van 26 Julie begin. Die aanvallers storm sterk uit die verbergende mangrove -moeras en die reaksie was net so opgewonde. Hier, net soos in die noorde, was daar bewyse dat sommige van die aanvallers hulself versterk het onthalwe en daar was sinnelose optrede deur beamptes wat die mariene tenks aangeval het, slegs gewapen met hul samoerai swaarde. Daar was ook dodelike en professionele aanvalle, met mariniers wat in hul jakkalsgate gebaai was. Daar was een kommunikasie-ineenstorting wat kaptein Robert Frank, bevelvoerder van Kompanjie L, 22d Marines, verplig het om op die voorste artillerieplekke na die regiment S-2 oor te bly en van daar af na brigadeartillerie.
Die beveiliging van die Force Beachhead Line
Met die deurbraak by Fonte en mislukking van Takashina se massa -teenaanval, kan die Amerikaanse posisies gekonsolideer word. Die 3d en 21ste Marines het hul houvas op hoogtes kwadraat en die 9th Marines (27-29 Julie) het sy laaste pad na Mount Alutom en Mount Chachao gestoot.
Die ernstigste weerstand teen die besetting van die Mount Alutom-Mount Chachao-massief en die beveiliging van die Force Beachhead Line (FBHL) oor die heuwels, was 'n verbasend sterk punt aan die voet van Mount Chachao. Majoor Donald B. Hubbard, bevelvoerder van die 3d Bataljon, 9de Marines (vervang Luitenant-kolonel Asmuth, gewond op W-Day), roep artillerie af, en na die spervuur ​​val sy Marines met granate en bajonette aan. Hulle vernietig alles wat in hul pad staan. Toe die geveg verby was, het die hoofbataljon van majoor Hubbard 135 Japannese dood getel. Terwyl die aanvalsmag hierdie gebiedende hange opgestoot het, kon die mariniers manne van Kompanie A van die 305ste Infanterie op die berg Tenjo in die weste raaksien. Luitenant -kolonel Carey A. Randall se 1ste bataljon, 9th Marines, het toe opgetrek en kontak gemaak met die weermag. Oorspronklik was Mount Tenjo in die afdeling van die 3d -afdeling, maar generaal Bruce wou sy manne op die hoë grond kry, sodat hulle op die hoogtes kon vorder en nie in die klowe vasgevang kon word nie. Hy wou ook die stukkie verbintenis van sy afdeling verhoed en die integriteit daarvan behou.
Die aanval Noord
III Corps se Geiger het Obata se waarskynlike weg van toevlug geken en 'n reeks doelwitte oor die hele eiland opgestel wat alle potensiële vyand se sterkpunte geleidelik sou beslag lê. Die wegspring vir die rit noord was 063031 Julie met die 3d Marine Division aan die linkerkant en die 77ste Infanteriedivisie aan die regterkant, wat die eiland in die middel verdeel het. Die mariene sone sou die eilandhoofstad Agana, die Japannese vliegveld by Tiyan, Finegayan en die oewers van Tumonbaai insluit. Die 77ste sou die berg Barrigada, Yigo en die berg Santa Rosa in sy gebied hê. Die 1ste Marine Brigade het die 77ste Afdeling van die verdediging van die suidelike deel van die FBHL verlig en sou voortgaan om die suidelike helfte van Guam te patrolleer. Namate die Corps -aanval noordwaarts beweeg en die land groter word, neem die brigade uiteindelik deel aan die rit na die uiterste noordkus van die eiland.
Begin van die einde
Op 4 Augustus is die nuwe frontlinies en manoeuvre opgestel om druk op generaal Obata en sy persone te behou en plek te maak vir generaal Shepherd en sy brigade. Gedurende die middag het die brigade sy noordelike vergaderingsgebied bereik en General Shepherd het sy CP naby San Antonio opgestel. In die laaste opmars noord sou die brigade aan die linkerkant met sy binnelandse flank binne 'n kilometer van die westelike strande wees. Die 3d-afdeling sou in die middel wees en sy eenhede op 'n front van drie regimente ontplooi wat na die ooste sou draai om die hele noordelike punt van die eiland in te neem en ook die 77ste divisie te ondersteun.
Die Japannese het nou 'n oorweldigende aantal aanvalsmagte gekonfronteer. En daar sou baie hulp wees van die see en uit die lug. Generaal Bruce se soldate het die hoofkorps laat ry om die oorblywende Japannese te vernietig en die berg Santa Rosa aangeval. Die leër het nou prioriteit gekry aan die brande van korpsartillerie, lugondersteuning en skepe. Hierdie nuwe reëlings sou op 7 Augustus in werking tree.
Met die nuwe vordering om die veldtog te beëindig, vorder die 3d en 21ste Marines behoorlik, maar die 9de Marines het steeds 'n digte oerwoud ingehardloop, so 'n deurmekaar gemors dat tenks mekaar 15 voet van mekaar verbygegaan het sonder om te weet dat die ander daar was. Die afdeling versnel sy vordering in bataljonskolomme. Op 6 Augustus het dit 5 000 meter ver gevorder langs die pad na Ritidian Point, die einde van die eiland en die einde van die stryd om Guam. Toe die aand val, was die 3d-afdeling visueel in kontak met die 77ste infanteriedivisie, waar die allesomvattende oerwoud dit toelaat.
Intussen was daar dae lank swaar bombardemente van die sewende lugmag, sowel as artillerie- en vlootafskieting van vyandelike gebiede. Nagvegters is nou aangewys om die vooruitgang te ondersteun, sodat selfs duisternis die Japannese geen beskerming gebied het nie. Op dieselfde 6 Augustus is die verdedigingslinie wat generaal Obata oor Guam gelê het, verpletter en oorskry. Slegs geïsoleerde sakke bestaan ​​nou voor Santa Rosa.
Geen Amerikaanse bevelvoerder kon op 7 Augustus sê wanneer die stryd om Guam verby is nie. Generaal Bruce het in sy aanval eers op Yigo en daarna Santa Rosa 'n relatief vars regiment gehad, die 306ste, wat uit die suide gekom het waar dit saam met die brigade gepatrolleer het. Dit was in kontak met die 9de Marines op die afdelingsgrens. Kolonel Douglas C. McNair, stafhoof van die 77ste afdeling, was ook daar op soek na 'n plek vir 'n afdeling CP en is deur 'n sluipskutter vermoor. Kolonel McNair se pa, luitenant -generaal Leslie J. McNair, is 12 dae tevore in Frankryk dood tydens 'n Amerikaanse bomaanval.
Die aanval op die berg Santa Rosa het die middag, 7 Augustus, begin. Agter die gedreun van artillerie en ratels van tenks, wat deur die vyand in natura beantwoord is, neem die 77ste Yigo, die deur na Santa Rosa, en gaan voort met generaal Bruce se wielmaneuver. Stootskrapers het spore aangevuur, en tenks en infanterie het masjiengeweerposisies oorskry. Die 77ste is in die nag van 7-8 Augustus in posisies gegrawe, gereed vir die laaste aanval op die berg. Die verwagte groot Japannese teenaanval het steeds nie gekom nie. Die vinnige vooruitgang van die Amerikaners, vergesel van swaar artillerie -ondersteuning, het waarskynlik die voortydige hoop belemmer.
Twee regimente, die 305ste en 307ste, het vinnig op 8 Augustus voortgegaan. Teen 1240 was die noordelike helfte van die berg Santa Rosa in Amerikaanse hande, en die troepe het beweeg om die res van die berg te beveilig. Teen 1440 het die weermag die kranse by die see bereik en kon hy tot by die see kyk. Die 306ste infanterie het ook 'n omvattende stap voltooi om die noordelike hange van die berg Santa Rosa te neem.
Slegs 600 vyandelike liggame is gevind na die tweedaagse geveg vir Yigo en Santa Rosa. Die ramings van die vyandelike personeel by Santa Rosa was egter tot 5 000. Dit beteken dus dat vyandelike troepe in 'n beduidende getal nou oral op Guam die besmette terrein besmet het. Erger nog, daar was ook geen rekening met sommige vyandelike tenks nie. Vyandoorlewendes van die Mount Santa Rosa -geveg het steeds in die 9de Marines -lyn op die weermagflank gedryf, wat die regiment se opmars vertraag het. Skerp-oog mariniers het meer opgemerk as 'n klap van vyandelike beweging naby 'n bepaalde heuwel in die weermaggebied. Dit is vermoedelik die gebied van die bevelpos van generaal Obata.
Die 3d mariniers aan die linkerkant van die afdeling van die afdeling het met dieselfde af en toe vyandige opposisie gevorder. 'N 19-man-versperring het die mariniers in die lug gehou, maar is vinnig uitgehaal. Op soek na 'n gang tussen die 3d en die 9de Marines, kom die 21ste Marines op die lyke van 30 Guamanians naby Chaguian. Hulle is onthoof.
Die brigade het dit in die verre weste 'n bietjie makliker gemaak, want dit het onbeduidende weerstand gevind toe dit op taamlik goeie paadjies gevorder het. Op 8 Augustus het 'n patrollie van die 22d Marines Ritidian Point, die noordelikste punt van die eiland, bereik. Op 'n kronkelende kranspaadjie na die strand, het die mariniers minder as aggressiewe Japannese verdediging teëgekom wat hulle vinnig oorkom het. General Shepherd se eerste voorlopige mariene brigade het die onderskeid gehad dat dit die eerste keer was wat die mees suidelike punt van die eiland in die vroeë dae van die veldtog bereik het, sowel as die noordelikste deel van Guam op Ritidian Point.
General Shepherd's Marines het kragtig begin patrolleer in die gebied wat hulle beset het, maar het min Japannese gevind. Gevolglik het generaal Geiger die hoeveelheid seevuur wat op die gebied geplaas is, verminder, terwyl die in Saipan gebaseerde Seventh Air Force P-47's hul laaste bombardemente en toevlugte op Ritidian Point gemaak het. Die 22e Marines was onder die kranse by Ritidian en skuur langs die strande waar daar baie grotte is. Die 4de Marines was aan die noordkus by Mengagan Point en deur patrollies gebind aan die 22d Marines. Op 1800, 9 Augustus, verklaar generaal Shepherd dat georganiseerde verset in sy gebied opgehou het.
Dit was nie so maklik vir die 3d Marines nie. Die nag van 8-9 Augustus naby Tarague, is die regiment getref deur 'n Japannese aanval op tenks en tenks. Mariene antitankgranate en bazooka -vuurpyle was nat en ondoeltreffend en die Japannese het straffeloos weggevlieg en toe weer in die bos ingeduik. Verbasend, toe majoor William A.Culpepper, bevelvoerder van die 2de bataljon (luitenant -kolonel de Zayas is op 26 Julie vermoor), tel koppe, hy vind dat hy nie een slagoffer gely het nie.
Patrollies van die 9de Marines het gevorder na Pati Point, die noordoostelike projeksie van die eiland. Inligtingsbronne het toe aan kolonel Craig gerapporteer dat 'n massa Japannese (miskien 2 000) troepe by Savana Grand, 'n wilde oerwoud, klapperbome en hoë grasse naby die kus, opgesluit was. Kolonel Craig wou nie so naby aan die einde van die veldtog ongevalle waag nie, sodat die artillerie wat die 9de mariniers ondersteun, 'n totaal van 2 280 rondtes afgevuur het. Die paar Japannese oorlewendes is óf doodgemaak óf gevange. Die laaste Amerikaanse posisies het langs die kus gevorm. Teen die aand van 8 Augustus kon kolonel Craig's Marines na die soldate van die 306ste wat na hul suide patrolleer, waai.
Generaal Geiger was nie gereed om Guam veilig te verklaar nie, totdat 'n sak tenks wat nog in die 3d -afdeling bestaan, uitgewis is. Dit moes teen die 10de gedoen word, want dit was die dag waarop admiraal Nimitz op 'n besoek sou kom. Daar was inderdaad tenks en die taak om dit te vind en uit te skakel, is gegee aan die 2d Bataljon van Major Culpepper, 3d Marines. Teen 0730 het die bataljon en 'n peloton Amerikaanse Sherman -tenks gou twee vyandelike mediums gevind, net 400 meter verder as die roete wat die mariniers volg. Die Shermans het hul eweknieë swart en brandend gelaat. Nog sewe vyandelike mediums is laat vaar. 'N Japannese infanterie -peloton het na die kusklippe teruggetrek en is daar vermoor.
Op daardie dag, 10 Augustus, om 1131, toe hy verneem dat die laaste Japannese tenks wat nog in aksie was, vernietig is, verklaar generaal Geiger dat alle georganiseerde verset op Guam geëindig het. Dit was 'n wonderlike dag vir die Guamaniërs. Die eiland was weer hulle s'n.
Dit was ook die volgende na die laaste dag vir generaal Obata. Sy berg Mataguac -posisie is sterk verdedig, soveel so dat toe die 306ste dit vroeër probeer dwing het, dit misluk het. Op die oggend van 11 Augustus 1944, toe die generaal weet dat sy hoofkwartier ontdek is en dat sy vyand vir hom kom, het Obata vir sy keiser beduie:
. . . . Ons gaan 'n desperate stryd voort. Ons het net ons kaal hande om mee te baklei. Die besit van Guam het hopeloos geword. Ons siele sal die eiland tot die einde toe verdedig. Ek is oorweldig met hartseer oor die families van die vele offisiere en mans. Ek bid vir die voorspoed van die Ryk.
Die 306ste het die laaste aanval gemaak wat deur tenks en slopingsgroepe ondersteun is. Die vyandige verdedigers het sewe Amerikaners doodgemaak en 17 gewond voordat hulle neergedaal het, begrawe in die puin van grotte en plase. Generaal Obata het sy eie lewe geneem of is een of ander tyd vermoor gedurende die laaste ure van die slag van Guam.
Generaal -majoor Henry L. Larsen het op 15, 15 Augustus, die bevel oor die Guam Island Command geneem. Onder hom, en grootliks met die magte van die 3d Marine Division, het die opruiming voortgegaan.
'N Deel van die geweldige koste van Japan op Guam was die 10 971 lyke wat reeds getel is. Tog was daar nog sowat 10 000 Japannese op die eiland. Eers het sommige van hierdie manne geveg en 'n hinderlaag opgevoer, en 'n paar het die Amerikaners aangeval, maar gou het die oorblywende Japannese net een ding gesoek - kos! Die meeste van die ander het gevlug toe hulle hulle teëgekom het. Die Japannese het nou geen sentrale bevel gehad nie. Hulle het honger gesterf, is dood aan dysenterie, het te swak geword om te vlug, en toe blaas hulle hulself op met die een kosbare granaat wat hulle gered het om hul eie lewens te neem. Aggressiewe Amerikaanse patrollies het binnekort 80 Japannese soldate en matrose per dag doodgemaak of gevange geneem. 'N Paar gewaagde het snags in mariene voedselopbergingsgebiede gesteel. Een soldaat krabbel: "Om my is net die vyand. Dit verg 'n dapper man om kos te gaan soek."
Benewens die slagoffers van die slagveld, is meer as 8500 Japannese tussen Augustus 1944 en die einde van die oorlog in Augustus 1945 op Guam dood of gevang.
In die 21 dae van die Guam -veldtog wat op 10 Augustus geëindig het, het mariene eenhede van die III Amphibious Corps aangemeld dat 1 190 mans dood is in aksie, 377 dood aan wonde en 5 308 gewondes. Die slagoffers van die 77ste afdeling was 177 soldate dood en 662 gewond. Die weermag en die mariniers was 'n hegte span in die herowering van Guam. Dit word beweer dat generaal Holland Smith die eerste was wat na generaal Bruce se troepe verwys as die "77ste mariniers". Majoor Aplington, 'n bataljonbevelvoerder in die 3d Marines, het oor die soldate kommentaar gelewer:
In hul moeghede wat so verskil van ons visgraatfunksies en hul poncho's met olywe (ons s'n was gekamoefleer) so anders as ons. . . Daar was geen twyfel in ons gedagtes dat die 77ste goeie mense saam was in 'n geveg nie, en as gevolg hiervan het ons na hulle verwys as 'The 77th Marine Division'.
Op dieselfde besige dag, 10 Augustus, slegs ure nadat majoor Culpepper se bataljon die laaste van die Japannese tenks uitgeslaan het, het die Indianapolis(CA 35) het in die Apra -hawe gestoom met kommandant van die Marine Corps, luitenant -generaal Alexander A. Vandegrift aan boord, saam met admiraal Nimitz. Op 15 Augustus het admiraal Nimitz beveel dat sy hoofkantoor vir die CinCPac-CinCPOA in Guam gevestig sou word, en van hier af het hy die res van die Stille Oseaanoorlog gelei. Kort daarna, vanaf vliegvelde op Guam, sowel as op Tinian, het B-29's die Japanse tuiseilande gebars. Die mariene afdelings op Peleliu, Iwo Jima en Okinawa moes nog hard baklei. Maar of hulle dit geweet het of nie, die einde van die oorlog was minder as 'n jaar weg.
Teen die Amerikaanse sensus van 2010 was die bevolking 1,454.
Die meeste inwoners van Guam ken die dorp Piti van wat hulle langs Marine Corps Drive, Guam se hoofweg, sien. Die eerste merkbare oriëntasiepunt in die dorp langs Marine Corps Drive in die suidwaartse rigting is die Piti Underwater Observatory. Die sterrewag steek van die kuslyn af die see in.
Die kuslyn in Piti word omring deur twee strandparke: Tepungan Beach Park, met nuwer paviljoene, en die Pedro Santos Memorial Park, met 'n ouer, groot paviljoen en 'n ongebruikte basketbalbaan. Hierdie gebied aan die kus, bekend as die Piti Bomb Holes, is 'n mariene reservaat, waar visvang nou verbode is. Hierdie verbod het gelei tot 'n oorvloed vis en ander seelewe wat die Piti -waters gewild maak onder duikers en snorkelaars.
Iets verder suid, oorkant die pad van die see, is die kruidenierswinkel New J-Market en 'n vulstasie, net voor die Piti-kragstasie by die kruising van Marine Corps Drive en Route 11, wat na Cabras-eiland lei. Cabras -eiland strek tot in die oseaan om deel te vorm van die Apra -hawe en word verder uitgebrei deur die Glass Breakwater, vernoem na die Amerikaanse vlootkaptein Henry Glass. Op hierdie eiland is die Cabras -kragstasie, die hawe -owerheid van Guam en die kommersiële hawe. Verder uit is Family Beach, 'n afgesonderde ontspanningsplek.
Die dorpie is oorkant Cabras -eiland, aan die krans van Marine Corps Drive, geleë. Die dorpie is 'n klein woonbuurt met geboë tweespoorpaaie en 'n verspreiding van huise, waarvan baie dateer uit die dekade na die Tweede Wêreldoorlog. Die bekendste kenmerke van die dorp is Our Lady of the Assumption Katolieke Kerk en die Mike S. Tajalle Baseball Field. Die kantoor van die burgemeester is in 'n klein huisagtige struktuur, en die sentrum vir ou burgers word as 'n jeugsentrum gebruik.
Die pakhuis en winkel van die regering van die Guam General Service Agency, asook die onderhoudsgebou van die Guam Public School System, is ook in Piti geleë. Aan die rand van die dorp is die Jose L.G. Rios Middle School.
Langs dieselfde rand van die dorp is 'n pad wat aan die een kant van Nimitz -heuwel klim, wat uitkyk oor Piti en die buurdorp Asan. By die kruising van hierdie pad en Marine Corps Drive is die Guam Veterans Cemetery. Verder op die heuwel is die Vicente Limtiaco/Tiguac -begraafplaas. Aan die Piti -kant van Nimitz Hill is Nimitz Hill Estates, 'n gemeenskap van groter huise en woonstelle. Meer huise is versprei langs die heuwel. 'N CHamoru -musiekradiostasie, KISH 102.9 FM, is ook in die Nimitz Hill -omgewing van Piti geleë.
Net suid van die eiland Cabras is Atlantis Submarines en nog 'n klein skiereiland wat uitloop in die waters van die hawe van Apra en die tuiste is van die Marianas Yacht Club en Port Authority Beach.
Suid van hierdie skiereiland is die grootste gebied van Piti, en die minste bewoonde. Dit is 'n groot land, binnelands van Marine Drive, met besproeiing van huise, 'n aantal klein riviere en berge en baie oerwoud.
Na die suidelike grens van Piti is Polaris Point, 'n ander klein skiereiland wat uitloop na die hawe van Apra en die binneste Apra -hawe vorm saam met Orote Point. Die gebied is vernoem na die Polaris -missiel, waarvan een in 1964 op Guam gestasioneer is as deel van 'n wêreldwye afskrikmiddel.
Omgewing - huidige kwessies
varswaterskaarste rifbeskadiging onvoldoende rioolbehandeling uitwissing van inheemse voëlbevolkings deur die vinnige verspreiding van die bruin boomslang, 'n eksotiese, indringersoort
tropiese see oor die algemeen warm en vogtig, gematig deur die noordooste handelswinde droë seisoen (Januarie tot Junie), reënseisoen (Julie tot Desember) min seisoenale temperatuurvariasie
landbougrond: 33,4% (geraamde 2018)
permanente gewasse: 16,7% (geraamde 2018)
permanente weiding: 14,8% (geraamde 2018)
bos: 47,9% (geraamde 2018)
ander: 18,7% (geraamde 2018)
Inkomste uit bosbronne
bosinkomste: 0% van die BBP (beraamde 2018)
Inkomste uit steenkool
steenkoolinkomste: 0% van die BBP (beraamde 2018)
stedelike bevolking: 95% van die totale bevolking (2021)
tempo van verstedeliking: 0,84% jaarlikse veranderingstempo (skatting 2020-25)
Totale bevolkingsgroeikoers v. stedelike bevolkingsgroeikoers, 2000-2030
Afval en herwinning
munisipale vaste afval wat jaarliks ​​gegenereer word: 141 500 ton (raming van 2012)
munisipale vaste afval wat jaarliks ​​herwin word: 25.258 ton (geskatte 2011)
persent van munisipale vaste afval herwin: 17,9% (2011 skatting)
Die Marine Corps het 'n War Dog -begraafplaas op Guam
Guam is 'n Amerikaanse gebied sedert die Verenigde State dit in 1898 uit Spanje geneem het, met slegs een onderbreking-die wrede besetting van drie jaar deur die Japanse Ryk tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die bevryding van Guam het van die United States Marine Corps vereis om 'n paar pelotons vol spesiale operateurs in te roep: oorlogshonde uit die oerwoud. Dit was die duiwelhonde se duiwelhonde. Maar die eiland sou vir baie van hulle die laaste rusplek word.
Om hul offer te eer, het die Amerikaanse weermag die National War Dog Cemetery daar gevestig, waar dit tot vandag toe is.
Nie lank na die verrassingsaanval op Pearl Harbor nie, het die Japannese Amerikaanse magte op Guam aangerand en die eiland binne twee dae ingeneem. Hulle sou dit hou totdat dit in 1944 deur Amerikaanse mariniers herower kon word.
Toe die Marine Corps na die eiland terugkeer na drie jaar van wrede Japannese besetting, het hulle die 2de en 3de oorlogse hondplatoons saamgebring. Hierdie uniek opgeleide honde, meestal Doberman Pinschers, kon Japannese verdedigingstaktieke teëwerk, wat verwoesting veroorsaak het deur die mariniers wat hulle aanval.
Honde is gebruik om landmyne wat deur die oerwoudvloer verduister is, op te snuif. Hulle het mariniers gewaarsku teen hinderlae in grotte en bosse, booby -lokvalle en sluipskutters gevind en in die nag wag gehou oor hul troepe, toe die Japannese daarvan hou om op slaapposisies te sluip.
Honderde, miskien duisende mariniers is hul lewens te danke aan hul viervoetige verkenners. Die gedenkteken self bevat die name van 25 oorlogshonde wat op Guam geland het en hul lewens gegee het om Amerikaanse troepe teen skade te beskerm.
Hulle diens aan die mariniers was so effektief op Guam dat elke mariene afdeling in die Stille Oseaan 'n oorlogshonde -peloton gekry het.
Nadat die eiland beveilig is, is die 25 dooie honde by die aanvanklike landingsgebied begrawe. Hulle oorskot is uiteindelik na die Marine -begraafplaas op die eiland verskuif en wit grafstene is by die begraafplaas gevoeg.
In die 1980's het die afgetrede veearts William W. Putney na Guam gereis. Hy het gehelp om die honde op te lei as 'n marinekaptein en het gedien as die bevelvoerder van beide peloton tydens hul heroïese poging om Guam van die Japannese terug te neem.
Wat Putney gevind het, was ontmoedigend vir hul ou kaptein en afrigter. Die grafte was onversorg en toegegroei met onkruid en ander plante. Die opofferings van hierdie honde -mariniers wat sedert die Tweede Wêreldoorlog die weg gebaan het vir honde om in elke konflik te dien, lyk heeltemal vergete.
Putney kon geld insamel om die War Dogs Cemetery te herstel en 'n monument te bou vir alle militêre werkhonde - verlede, hede en toekoms.
Die hoofmonument bevat 'n Doberman Pinscher met die naam Kurt wat die lewe van 250 mariniers op Guam gered het deur hulle te waarsku oor 'n Japannese hinderlaag in die oerwoud. Op die monument is Kurt se ore regop terwyl hy waak oor sy rusgenote. Die basis van die monument is ingeskryf met die name van die 25 honde wat hul lewens verloor het in die stryd om Guam te herower.
Lees meer oor die Marine Corps War Dogs van die Tweede Wêreldoorlog in Putney se boek 2001, "Always Faithful: A Memoir of the Marine Dogs of WWII."
'Niemand weet dat u daar was nie, tensy u u verhaal vertel'
--- Roy Livingstone, oud-krygsgevangene
"Luister aandagtig en onthou dat ware verhale bedoel is om oorgedra te word-om dit vir jouself te hou, is om dit te verraai."
Amerikaanse verdedigers van Bataan en Corregidor
Hiroshima krygsgevangenes - bevat 'n volledige Engelse vertaling van die boek geskryf deur Shigeaki Mori oor Amerikaanse krygsgevangenes wat in Hiroshima vermoor is en sy ongelooflike werk om gesinne in te lig.
TOKYO #13 (OMI) HERINNERING
Gedenkplekke kan en word gebou om ons krygsgevangenes in Japan te onthou. Die Japannese onderneming wat krygsgevangenes in hierdie kamp gebruik het, het 'n gedenkteken in September 2014 opgerig. Sien die Tokyo #13 -webblad vir meer besonderhede.
Spesiaal: 'N Merkwaardige huldeblyk aan 'n vlieënier wat oor Rangoon omgekom het. Neem 'n rukkie om die verlies van 'n jong man aan sy jong weduwee te verstaan. Sy trou weer en dit is die verhaal van hoe haar seun, Matt Poole, die verhaal onthul het.
Roger Mansell by Internet Movie Database
Tweede Wêreldoorlog se menseoorlog - BBC se argief met krygsgevangenes wat deur lesers bygedra is
Amerikaanse verdedigers van Bataan en Corregidor Museum - Dit museum is geleë in die Brooke County Public Library in Wellsburg, WV, en het die grootste versameling dokumente, foto's en kaarte wat uitsluitlik vir die ADBC ​​-lidmaatskap gewy is - sien sommige hiervan op hul Flickr -webwerf. Sien ook die hoofblad van die Filippynse verdedigers.
Verslag oor mediese aktiwiteite in die Filippyne en Japan deur kolonel Wibb Cooper - baie goeie geskiedenis van gebeure voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog, insluitend aktiwiteite by krygsgevangenekampe
Krygsgevangenes op die Filippynse eilande - Sept. 1944 Militêre Inligtingsafdeling se verslag oor krygsgevangenes en burgerlike geïnterneerde kampe in die Filippyne, met kaarte en foto's
Ten Escape from Tojo deur kmdt. McCoy en luitenant -kolonel Mellnik - Oorspronklike verslag oor die ontsnapping van 10 krygsgevangenes uit die Davao -strafkolonie
Kantoor van die Provost Marshal Algemene verslag oor krygsgevangenes in die Filippyne - Geproduseer in November 1945, met baie belangrike inligting oor die groot kampe in die Filippyne, insluitend siektedata met tekeninge
Navorsingsartikels deur Edward Jackfert, Past National Commander, ADBC:
FEPOW 2007-navorsingskonferensie- Lees opsommingsverslag
FEPOW 2006 POW Research Conference (Engeland)- Lees opsommingsverslag.
Maleisiese vrywilligers in Singapoer- leer die geskiedenis en ampseenhede van die Maleise vrywilligers- vinnig groeiende webwerf
Opsomming vrywilligers van Singapoer en Maleise state- met vergunning van Ron Bridge
Great Web Site: Die verhaal van 'n jong meisie, Elizabeth van Kampen, wat deur die Japannese in Java gevange geneem is. 'N Unieke verhaal vertel met prente en passie. Die moeite werd om te lees.
Interessante verhaal van 'n Hollywood -ster wat in die Tweede Wêreldoorlog gedien het
Student wen opstelwedstryd - staatskampioenskap - Ron Currens
Lees die verhaal van sy triomf!
Foto met trofee van Ron Currens en sy onderwyser, mnr. David Pinholster
Georgia Council for Social Studies - Web nou opgedateer met die 2007 -wenners.
'N Soldaat sterf vandag - 'n paar minute die moeite werd om te lees.
Waarom China wantrou in Japan
Nederlandse burgerkampe in Nederlands-Indië- Ongelooflike navorsing en inligting (hoewel dit in Nederlands maklik is om vertaling te gebruik met 'Bablefish') Uitstekende navorsing en inligting deur Henk Beekhuis.
insluitend hoe om medaljes vir krygsgevangenes te bekom
Linda Dahl Weeks se webwerf
op Fukuoka #17 (Omuta)
is verskuif na Mansell.com:
Tweede Wêreldoorlog Japannese krygsgevangenekamp
ALLE Amerikaanse krygsgevangenes - Oorspronklike rooster, Februarie 1946
DOOD ROSTERS - Ongerapporteerde sterftes vir alle nasionaliteite PDF1 - PDF2 - PDF3 (sien hierdie inhouds lêer)
Diverse sterftes (RG 407 Box 186) - Nagasaki, Fukuoka, Hiroshima, Nagoya, Ofuna, Yokohama, Tokyo, Mitsushima, Hirohata, Hong Kong, Narumi, Toyama
ALLE FUKUOKA -KAMPE - Oorspronklike roosters
Tokiokampe, oorspronklike roosters - bevat roosters van baie Tokio -kampe (alle nasionaliteite, kampnommers word nie gelys nie)
Rooster van verskillende nasionaliteite in die kampe in Tokio en Sendai - Baie PDF's vir Osaka -kampe is saamgestel uit oorspronklike argiewe en op die Osaka Main Camp -webblad geplaas.
Krygsgevangelyste en asst -lêers van NARA - Georganiseerde lys van duisende dokumentbeelde uit die Amerikaanse en Britse nasionale argief. Laat weet u versoeke!
Komende krygsgevangenes en byeenkomste
Hierdie bladsy word onderhou deur die Descendants Group van die ADBC
Die tragedie van Bataan -- 'N Moet-sien!
TV -dokumentêre en radioreeks oor die val van die Filippyne en Bataan Death March. Baie interessante uittreksels en skakels.
Nuusargief by VS-Japan Dialoog oor krygsgevangenes
Amerikaanse blog -krygsgevangenes van Japan -Baie goeie inligting hier sien ook hierdie versameling YouTube-video's wat verband hou met krygsgevangenes
Hong Kong Oorlogsdagboek uitstalling - Foto's wat krygsgevangenes uit Hong Kong op werkplekke toon terwyl hulle in Kobe #2 was
Die kunswerke van Des Bettany - Britse krygsgevangene wat by Changi was, het 'n merkwaardige kuns van die krygsgevangene -lewe geteken. Artikel
Oorwinning van binne: Die Amerikaanse gevangene van oorlogservaring - Hou u oog op hierdie webwerf waar die Andersonville National Historic Site besig is met 'n uitstalling van 1,200 vierkante meter wat in 2011 beplan word.
Boeke en boeke wat onlangs gepubliseer is, word aanbeveel en bevat geldige navorsing, voldoende feite en dialoog om die POW -ervaring ten volle te verstaan.
Japan Air Raids.org - inligting oor Tweede Wêreldoorlog se lugaanvalle op Japan (in beide Engels en Japannees)
B-29 missies oor Japan
Die meeste onthou deur krygsgevangenes
Detailfoto van skade, Kobe Bombing Photographs, Kobe, Japan, 5 Maart 1945
Die Ralph Baggett -verhaal
'N Ongewone verhaal van 'n man wat die Drake Relay Champions -horlosie gewen het, maar net deur die Japannese. Drake Universiteit het die storie gehoor en die verhaal het nog 'n draai gekry.Kopiereg 2000-2010, Roger Mansell
Vuurwaens - Onthou jy die fliek? Dit was die verhaal van die Olimpiese hardloper, Eric Liddell. Hy is deur die Japannese geïnterneer, maar sterf aan 'n breingewas op 21 Februarie 1945. Nou, die res van die verhaal. UPDATE: Standbeeld is opgerig in Tianjin, China, ter nagedagtenis aan Liddell. Komende film oor sy lewe getiteld The Last Race. USS Houston- CA-30
Twee foto's van oorlewendes van USS Houston by repatriasie.
The Lost Battalion - 131ste artillerie wat op Java vasgelê is - geskiedenis en roosters
Een van die belangrikste figure in FEPOW -geskiedenisnavorsing in Brittanje, Roderick (Rod) Suddaby, die voormalige Keeper of the Dept of Documents in die Imperial War Museum (IWM) in Londen, is verlede Woensdag (26 Junie) oorlede nadat hy verskeie kere siek was jaar.
Roger het Rod geken en gerespekteer. Dit is teruggekeer, ek is seker. Dit was tydens die eerste FEPOW -geskiedenisnavorsingskonferensie, georganiseer deur die Researching FEPOW History (RFH) -groep, wat ek glo hulle vir die eerste keer ontmoet het. Dit is in April 2006 gehou by die National Memorial Arboretum in Staffordshire, die tuiste van die FEPOW Memorial -gebou. Ek het Roger die eerste keer drie jaar tevore in Kansas City op die Zentsuji Reunion ontmoet. Hy was, net soos Rod, 'n konstante ondersteuning en hulp vir my in my soeke na meer inligting oor pa se FEPOW -ervarings (ook 'n Zentsujian soos u weet) en dit was 'n opwinding om met hom te gesels. Toe die idee vir die navorsingskonferensie 'n paar jaar later gestalte kry, was Roger een van die eerste sprekers wat ek genooi het om sy werk voor te hou. Gelukkig vir ons almal het hy dadelik ingestem.
Rod (en deur hom die IWM) was 'n vaste voorstander van die werk van die RFH -groep. Hy het 'n ensiklopediese kennis van die Britse militêre geskiedenis en veral in sy latere werkslewe in die geskiedenis van FEPOW. Hy het, net soos Roger, daarin geglo om te deel wat hy weet. Hy was 'n akademiese historikus, 'n streng navorser met 'n fenomenale geheue vir detail. Hy het ook 'n wonderlike bekwaamheid gehad om baie ongeskoolde familiegeskiedkundiges op hul gemak te stel toe hy vir die eerste keer die ou stil, hoë koepel-leeskamer by die IWM in Lambeth Road, Suid-Londen, konfronteer. Niks was ooit te veel moeite nie, net soos hy bedoel het. Waar moontlik, was hy verheug oor die feit dat hy familielede van FEPOW kon kontak wat gemeenskaplike ondervinding in navorsing het. Ek was een van die vele begunstigdes van sy sorg en bedagsaamheid.
* Drie ongeïdentifiseerde krygsgevangenekampe hier
* George Lord - 'n kort snorkel -rekening van 10 jen
* onbekende skeepsfoto
* Foto van Charles Mackenzie en. (Sarawak, Borneo)
Ons krygsgevangenes vind - Die herstel en ontruiming van krygsgevangenes uit Japan, 1945
YouTube -video -onderhoude van Allied POW's
Die Klanke van oorlog bevat die klanke van beroemde nuusuitsendings uit die oorlog, waaronder Tokyo Rose, Churchill, CBS News en Tojo wat die begin van die oorlog aankondig.
Japannese bevel om alle krygsgevangenes te vermoor
Bevat die Japannese bevel om alle gevangenes te vermoor, plus die amptelike magtiging vir wagte om te vlug en identiteit te verander, uitgereik op dag van oorgawe-15 Aug 1945
Teks Opstandingsrede van keiser Hirohito- let op die uiteenlopende en misleidende aard van sy toespraak. Hy het NOOIT die woord oorgegee aan sy mense gesê nie.
GUAM- Die verhaal van die aanval en oorgawe- die verslag van goewerneur McMillan oor optrede tydens inval deur Japannese, 8-10 Desember 1941.
McMillan-onderhoud- Formele vlootonderhoud, 23 November 1945.
Aga a Plaza - Virtuele ontspanning van Aga a Plaza, Desember 1941. 5 virtuele aansigte.
Lys van alle Guam -personeel.
Guam Time Line - Gereelde opdaterings vir sterftes van krygsgevangenes, verkeerde regstellings en byvoegings. Tydlyn vir krygsgevangenes uit Guam, gevang op 10 Desember 1941.
Lugfoto's van Guam - 1945, plus die USS Ozark wat eers die teruggekeerde krygsgevangenes aflaai
The Guam "Rooster Club" - 'n tradisie wat op 7 Desember 1941 geëindig het.
Zentsuji - Lugfoto, foto's, sketse en liggingskaarte
Wake Island -krygsgevangenes by Zentsuji:
Lys van die mans wat van Wake Island aangekom het om by die Guam POWS aan te sluit.
Bron: Met vergunning van professor Gregory Urwin, Temple University.
Beskrywing, rooster en 27 bevrydingsfoto's.
Hirohata - Lugfoto's geneem van voedsel B -29 wat kos laat val - 9 Augustus 1945. Vlaghysingseremonie by Hirohata.
Osaka - Ichioka Stadium en Yokohama Stadium Hospitale.
Cabanatuan Begrafnislys (eksterne skakel) - Deurlopende navorsing deur John Eakin
Osaka Kamp Lys
Japannese voorlegging aan MacArthur van presiese name en ligging van elke kamp onder die beheer van die Osaka POW Camp Command. Baie foute.
Name en kilometers - Eerste akkurate en volledige lys van hierdie gruwelike kampe
Herdruk uit Nippon Newspaper:
Voormalige geallieerde krygsgevangenes help slagoffers van treinwrak
Vir uitgebreide argiefdata oor etniese Japannese en Japannese Amerikaners in die VSA, besoek Wes Injerd se EO9066 -webwerf, Die behoud van 'n volk, handel oor die ontruiming en verhuising van mense van Japannese afkoms tydens die Tweede Wêreldoorlog (vergaderings- en verhuisingsentrums, interneringskampe, ens.).
Bataan Blogspot - Robert Hudson se blog met 'n menigte foto's en verhale (lees gerus sy eie verhaal)
Verdediging van Bataan - baie geskiedenis hier oor die verskillende eenhede op Bataan
The Battle of Bataan - Facebook -groep (baie goeie data hier)
Ontwikkeling onder die Amerikaners
Die hawe van Apra het in die 19de eeu belangriker geword toe die hawens van die dorpe Piti en Sumay meer gereeld gebruik word. Piti was die primêre hawe vir die mense van Hagåtña, terwyl Sumay 'n gewilde stopplek vir walvisjagters was. Op sy hoogtepunt in die 1840's het tot 60 walvisvaartuie per jaar by die hawe van Apra stilgehou. Terwyl Hagåtña die hoofstad van die eiland was, het Sumay gedurende die 19de eeu tot 'n kommersiële en finansiële spilpunt ontwikkel.
Gedurende die walvisjagtydperk, vroeg in die eeu, is die hawe van Apra beskou as een van die min uitstaande hawens in die Stille Oseaan, 'n sentiment wat later deur die Amerikaanse seekapteins gedurende die Stille Oseaan -oorlogstyd gedeel is. Teen die einde van die eeu het die walvisjagtydperk egter tot 'n einde gekom en die ekonomie van die eiland het agteruitgegaan. Toe die Amerikaanse vlootkaptein Henry Glass op 20 Junie 1898 in die hawe van Apra kom om die eiland vir die Verenigde State te eis, het hy gou verneem dat forte Santiago en Santa Cruz lankal verlate was.
Gedurende die vroeë 20ste eeu het die Amerikaanse vloot die hawe begin ontwikkel, maar selfs toe was die hawe van Apra verraderlik vir groot skepe, wat dit noodsaaklik gemaak het om lanseerbote te gebruik om deur die koraalriwwe te vaar om na Piti en Sumay te kom. Met die koms van die Amerikaanse vlootregering was 'n gepaardgaande afsetting van Amerikaanse mariniers en die oprigting van 'n mariene kaserne in Sumay. In 1903 word Sumay die plek van 'n telegraafkabelstasie wat Guam met die res van die wêreld verbind het.
Tydens die vlootadministrasie is Apra Harbour gebruik as 'n koolstasie vir skepe wat van die VSA na Asië kom, en teen die dertigerjare met die aankoms van Pan American Clippers het die eiland se kommunikasie- en vervoerpatrone verander. In 1935 word Sumay die tuiste van die Pan American Hotel en die watervliegtuigbasis, wat sakelui en hoë profiel besoekers bring. Pan Am het vlugte van San Francisco na Manila uitgevoer en het onderbrekings in Honolulu, Midway, Wake en Guam ingesluit, en die lugrederye het ook 'n hotel met 20 kamers in Sumay bedryf. Hierdie vlugroetes het Guam die 'hub van die Stille Oseaan' gemaak, sodat die roetes ook na Macao, Hong Kong en Sjanghai uitgebrei het. Die vlugroetes maak ook voorsiening vir verhoogde posaflewering met 50 persent wat slegs deur die Tweede Wêreldoorlog onderbreek is.
In die dertigerjare het die Japannese bemanning en kapteins ook by die hawe van Apra aangelê. In die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog sluit Japan al sy mandate vir buitestaanders en verhoogde versterkings. Japan het egter steeds in Guam handel gedryf, met die taktiese voordeel om nuttige geografiese gegewens oor die eiland deur middel van handel te verkry. Met 'n strategiese oog het die Amerikaanse admiraal van die Amerikaanse vloot, Arthur J. Hepburn, aanbeveel dat vestings in Guam as 'n lug- en duikbootbasis ter waarde van $ 200 miljoen begin, met planne vir verbeterings aan die Apra -hawe in 1938.
Die Amerikaanse vloot se algemene raad het afgesien van die prys, dit tot $ 5 miljoen verlaag en aanbevelings aangewys hoofsaaklik vir die infrastruktuur van Apra Habor. Die Amerikaanse kongres, wat Japan nie in die toenemend gespanne tye wou bedreig nie, het alle planne verwerp en in plaas daarvan die aanlegregte vir buitelandse bote ingetrek. Die besluite om die hawe nie te versterk nie, sou later rampspoedige gevolge vir Guam inhou, aangesien die vermoë om homself te verdedig heeltemal in die gedrang was.
Met die Amerikaanse herowering van Guam van die Japannese in Julie en Augustus 1944, is al die grond wat aan die hawe van Apra geleë is, deur die Amerikaanse vloot oorgeneem toe die eiland in 'n militêre vesting omskep is. Die dorpenaars van Sumay is verplaas na 'n nuwe dorpie met die naam Santa Rita en ander dele van die eiland, terwyl die dorp Piti ook verplaas is, sodat dit vandag nie meer die Piti -kanaal front nie. Die binne- en buitehaven het uitgebreide baggerwerk ondergaan en die glasbreker is daarop gebou Luminao (aardbewing) Reef en die Calalan Bank.
Apra hawe, ook genoem Port Apra, hawe aan die weskus van Guam, een van die Mariana -eilande, noordelike Stille Oseaan. Dit is die beste ankerplek op die eiland en is net wes van Hagåtña (Agana) geleë. Dit is die hawe van toegang en die plek van 'n Amerikaanse vlootbasis. Die Apra -hawe -kompleks bevat 'n vlootstasie, vlootvoorraaddepot, openbare werksentrum, skeepsherstelfasiliteit en kragstasie. Met 'n oppervlakte van ongeveer 730 meter vir die aanleg van diepwater, is dit 'n oorladingspunt vir verskillende Mikronesiese eilande. Die hawe, wat in die suide deur die Orote -skiereiland en in die noorde deur Cabras -eiland en riwwe beskerm word, was die punt van die Geallieerde inval in Guam (21 Julie 1944) tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit het tydens die Viëtnam -oorlog in die 1960's en 70's 'n hernieude belang as basis gekry. 'N Kommersiële hawe met fasiliteite vir die hantering van vrag in houers is in 1969 in die hawe geopen. Pop. (2000) 3 347 (2010) 2 471.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Lorraine Murray, mede -redakteur.
Guam is kultureel uiteenlopend, met Chinese, Japannese, Filippynse, Koreaanse en ander Asiatiese gemeenskappe van groot grootte, benewens die inheemse bevolking en mense van die vasteland van die Verenigde State. As 'n sentrum van vervoer en kommunikasie vir die streek, lok dit ook baie eilandbewoners uit verskillende dele van Mikronesië. 'N Groot winkelsentrum in Amerikaanse styl in Dededo, die Micronesia Mall, is die grootste winkelsentrum op die eiland en dien ook as 'n kulturele en ontspanningsplek, met filmteaters en 'n binnenshuise pretpark.
Voor die Tweede Wêreldoorlog was die dorpe die belangrikste sosiale en ekonomiese eenhede, met behoud van gebruike en tradisies soortgelyk aan dié van die 19de-eeuse Spanje. Feeste wat ter herdenking van beskermheiliges gehou is, was groot sosiale en godsdienstige geleenthede van die jaar vir elke dorp en het mense uit baie dele van die eiland byeengebring. Fiesta -gebruike word steeds in Guam nagekom. Veranderinge in die sosiale lewe en instellings van Guamaniërs het egter plaasgevind met ekonomiese ontwikkeling en toenemende internasionale kontakte. Die uitgebreide gesin is die belangrikste sosiale eenheid vir die meeste groepe in Guam, hoewel baie van die jonger lede in die Verenigde State reis en woon.
Die volkskuns en kunsvlyt van Guam geniet 'n herlewing sedert die laat 20ste eeu. Verskeie openbare en private groepe is gestig om musiek, dans en ander tradisionele kulturele kunste te bevorder ten bate van die plaaslike gemeenskap en toeriste. Die Guam -museum in Hagåtña bevat werke van visuele kunstenaars van regoor die Stille Oseaan -eilande. Die Universiteit van Guam bevorder ook plaaslike kuns en kultuur.
Amerikaanse nasionale vakansiedae word op die eiland gevier, asook verskeie belangrike plaaslike datums soos Discovery Day, 6 Maart, wat die aankoms van Ferdinand Magellan in 1521 herdenk.
Daar verskyn daaglikse en halfweeklikse koerante en kwartaallikse en maandelikse tydskrifte op Guam, en verskeie radio- en televisiestasies stuur daagliks plaaslike en internasionale nuus en funksies uit.
Okinawa en die Amerikaanse weermag, na 1945
Okinawa het 'n onstuimige geskiedenis en 'n verspreide identiteit deur die twintigste eeu gehad. As 'n Japannese gebied voor die Tweede Wêreldoorlog, het Okinawans die Japannese kultuur nooit ten volle as hul eie aangeneem nie. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Okinawa 'n belangrike plek wat gebruik is in die Amerikaanse weermag se eilandhoppe na die vasteland van Japan. Nadat die Slag van Okinawa in Junie 1945 afgehandel is, was Okinawa onder beheer van die Amerikaanse vloot. Tydens die oorlog is tot 160 000 Okinawaanse burgers, jonk en oud, mans en vroue, deur die Japannese weermag geoffer of deur Amerikaanse militêre personeel vermoor as hulle spioene vir die Japannese kant was (Sarantakes 2000). Dit het 'n onmiddellike onseker en wantroue verhouding tussen Okinawans en die Amerikaanse weermag in die jare na die Tweede Wêreldoorlog geopen.
Na die oorlog is hierdie verhouding verder belemmer deur die feit dat die Amerikaanse weermag vir die bou van vloot- en weermagbasisse deur die Amerikaanse weermag begin boer het (Bugni 1997). Die gevoel tussen die Amerikaanse weermag in Okinawa en die plaaslike Okinawans was steeds swak as gevolg van die toenemende militêre teenwoordigheid op die eiland. In die gedagtes van die Verenigde State was Okinawa om 'n aantal redes in 'n strategiese posisie geleë. Met die dreigement van kommunistiese uitbreiding, toenemende mag van Sowjet -Rusland en die nabygeleë rewolusie in China gedurende die beginjare van die Koue Oorlog, wou die VSA beheer behou en mag uitoefen oor die Ryukyu -eilande, insluitend Okinawa, as 'n bewys van weerstand teen die kommunistiese beweging (Sarantakes 2000). Toe, in 1950 met die aanvang van die Koreaanse Oorlog, het Okinawa weer 'n vastrapplek geword vir die VSA in Asië om hul Suid -Koreaanse bondgenote te help, wat gelei het tot meer grondbesettings vir die uitbreiding van die militêre basis op die eiland (Sarantakes 2000). Om hierdie redes, sowel as vir ander, het Okinawa se rol as 'n stapsteen in Asië vir die Amerikaanse weermag voortgegaan, net soos tydens die laaste jare van die Tweede Wêreldoorlog.
Gedurende hierdie tyd het die Amerikaanse burgerlike administrasie van die Ryukyu -eilande (USCAR) die direkte militêre beheer van Okinawa vervang (Aldous 2003). Na die ondertekening van die Vredesverdrag in 1951 deur Japan en die VSA, word Okinawa 'n gebied van die Verenigde State (Onishi 2012). Ten spyte hiervan het Japan steeds 'oorblywende soewereiniteit' oor Okinawa, wat veroorsaak dat Okinawans nie as Amerikaanse burgers of as Japannese burgers beskou word nie (Onishi 2012). Dit het ongetwyfeld 'n ekstra druk op die Okinawaanse identiteit gedurende die jare na die Tweede Wêreldoorlog geplaas: 'n identiteit wat die Japannese kultuur nog nie ten volle in die kultuur geïnkorporeer het nie, nog voor die oorlog.
Die interaksie tussen Japannese en Amerikaanse kulture was verstrengel van 1945 tot 1972. Die beheer wat die VSA gehad het, het verskyn in die Amerikaanse dollar as die amptelike geldeenheid, en Okinawans moes reispermitte hê om na die vasteland van Japan te gaan. Selfs die vertoon van die Japannese vlag was verbode (Aldous 2003). Nietemin was Japannees die taal wat in skole geleer word en in die daaglikse lewe gebruik word (Aldous 2003). Amerikaanse militêre troepe en hul gesinne het gedurende die 1950's en 60's steeds op die eiland gestasioneer, wat die teenwoordigheid van Amerikaanse militêre basisse op Okinawa verhoog het. Die militêre basisse is (en word steeds gebruik) vir die toets en berging van kern-, chemiese en biologiese wapens asook vliegtuie en vlootoerusting wat deur die militêre personeel wat daar gestasioneer is, versmelt het. In 1959 het die Okinawaanse sentiment teenoor die Amerikaanse weermag versleg nadat 'n Amerikaanse vegvliegtuig tydens 'n toetsvlug in 'n laerskool vasgery het (Close The Base 2011). Verder het baie Okinawane in armoedige omstandighede geleef as gevolg van óf die verlies van hul grond, en dus lewensbestaan, óf as gevolg van 'n gebrek aan voedsel en die feit dat basiese lewenstandaarde nie nagekom word nie (Feifer 2000). As gevolg hiervan was die jare dat Okinawa onder die uitsluitlike beheer van die Amerikaanse weermag was, onaangenaam vir die mense van die eiland.
In 1969 het die VSA en Japan tot 'n ooreenkoms gekom om die eiland Okinawa terug te gee aan Japanse soewereiniteit en in 1972 het Okinawa formeel weer by Japan aangesluit (Aldous 2003). In die jare tot 1972 wou Okinawans terugkeer na Japannese beheer omdat die Japannese ekonomie 'n goeie koers laat groei, veral in vergelyking met die Okinawaanse ekonomie, wat gestagneer het as gevolg van die uitbreiding van die Amerikaanse militêre basis (Aldous 2003). Benewens die groter lewensbestaan ​​wat verwag word deur die terugkeer van Okinawa na Japan, is daar gedink dat Amerikaanse militêre basisse sou begin afneem en selfs op die eiland sou verdwyn (Feifer 2000). In plaas daarvan het Japan die VSA toegelaat om hul groot militêre teenwoordigheid op Okinawa uit te oefen, en die lewensbestaan ​​van Okinawans het nie dramaties verbeter nie, en die verhouding tussen Okinawans en Amerikaanse militêre personeel het ook nie verbeter nie (Feifer 2000).
Gedurende hierdie tyd was misdaad, geraas, besetting van toegewese grond en militêre teenwoordigheid steeds groot probleme vir inwoners van Okinawa. Gelukkig het die lewensbestaan ​​van Okinawans effens begin verbeter namate die finansiële hulp van die Japannese regering na Okinawans gegaan het om die infrastruktuur op die eiland te verbeter (Sarantakes 2000). Boonop het die toeristebedryf in Okinawa die natuurlike hulpbronne van die eiland begin bemark, insluitend die pragtige strande, koraalriwwe en mangrove moerasse (Sarantakes 2000). Hierdie natuurlike hulpbronne lok vandag steeds toeriste van regoor die wêreld.
Die verhouding tussen die Amerikaanse weermag en Okinawans is vandag nog steeds swak, grootliks as gevolg van probleme as gevolg van die feit dat vliegtuigbase op die eiland geleë is. Ruis is nie net 'n groot probleem vir Okinawane wat naby die vliegbasisse woon nie, maar daar word ook vliegbane op sommige van die mees bewerkbare grond op die eiland gebou (Feifer 2000). Volgens die Okinawan Prefectural Government beslaan Amerikaanse militêre magte 18,4% van die oppervlakte van Okinawa, wat 'n groot deel is op 'n eiland wat 'n derde van die grootte van Rhode Island is (Okinawa Prefecture 2013).
Die groot Amerikaanse militêre teenwoordigheid veroorsaak steeds wrywing tussen Okinawans en militêre personeel. Boonop word die Amerikaanse militêre basisse ondanks die belofte om dit net te doen, ondanks die onder Japannese beheer, nie verminder nie.Verder is daar sedert 1972 116 militêre vliegtuigongelukke aangemeld, soos brande en ongelukke, volgens Bugni, wat verdere wrok veroorsaak het oor die voortgesette besetting van Okinawa deur Amerikaanse militêre basisse en personeel (1997).
Daar is talle omgewingsimpak wat die Amerikaanse basisse op Okinawa het. Geraas wat tydens vuuroefeninge geproduseer word, het tot bosbrande, gronderosie en aardbewings op die eiland gelei (Bugni 1997). Die harde geluid wat deur militêre vliegtuie geproduseer word, het ook 'n verlies aan gehoor en moegheid veroorsaak by die Okinawans wat naby die basis woon (Bugni 1997). Verder kom waterbesoedelingsprobleme gereeld op die basis en aangrensende gebiede voor, aangesien rou riool en olie in die watersisteme lek (Bugni 1997). Daar kan ongetwyfeld gesien word dat die Amerikaanse militêre basisse op Okinawa gevolge het wat verder strek as die fisiese gebruik van die grond vir die basisse, insluitend sosiale, ekonomiese en omgewingsvraagstukke.
Volgens die artikel wat deur Bugni in 1997 gepubliseer is, het Okinawa 'die Cosmopolitan City Formation Concept' aangeneem wat lui dat Okinawa teen 2015 (1997) 'n gebied sal wees wat bydra tot die sosiale en kulturele ontwikkeling van Japan. Om dit te kan gebeur, moet die Amerikaanse militêre basisgrond op die eiland verminder word om die ekonomiese ontwikkeling van die lande deur Okinawans moontlik te maak, asook 'n voortgesette ontwikkeling van die unieke kultuur wat op die eiland voorkom. Die regering in Okinawan stel 'n aksieprogram vir terugkeer voor, wat 'n driefase-plan uiteengesit het om Amerikaanse militêre basisse uit Okinawa te verwyder (Bugni 1997). 'N Deel van hierdie ooreenkomste wat deur die Japannese en Amerikaanse regering gesluit word, sluit in die verskuiwing van Amerikaanse militêre basisse na ander plekke in Japan, maar daar is probleme met die vind van gebiede wat belangstel om 'n militêre basis daarheen te laat verskuif (Bugni 1997). Vir Okinawa kan dit 'n verlies van twee miljard dollar vir die eiland se ekonomie beteken, maar projekte is voorgestel om toerisme te verhoog as 'n belangrike aanvulling op die ekonomie van Okinawa (Bugni 1997). En vandag nog word soortgelyke voorstelle bespreek. In 'n New York Times -artikel wat Martin Fackler die afgelope April geplaas het, lui dat militêre basisse en aanloopbane op Okinawa na 2020 (2013) na die vasteland van Japan sowel as die Amerikaanse mariniers na basisse in Guam, Hawaii en Australië verskuif moet word. Enige poging om die impak van die Amerikaanse weermag op die ekonomie, die samelewing en die omgewing van Okinawa te versag, sal die basis en die daaropvolgende aktiwiteite verminder.
Die VSA beplan om sommige van die troepe wat op Okinawa gestasioneer is, na ander gebiede in die Asië-Stille Oseaan-rand, insluitend Guam en Australië, te verskuif (Liebert 2013). Deur net die lugbasis na 'n ander gebied op Okinawa te verskuif, word die probleme van geraasbesoedeling, ongeluksrisiko en omgewingsskade nie opgelos deur die herwinning van nuwe grond vir die militêre basis nie (Nakaima 2012). Die huidige stagnasie in die verwydering van Amerikaanse militêre basisse op die eiland Okinawa plaas steeds groot spanning op die verhouding tussen Okinawans en die Amerikaanse weermag wat daar gestasioneer is. Boonop het die gebrek aan inleiding wat die Japannese regering getoon het in die poging om sommige van die Amerikaanse militêre basisse na ander gebiede van Japan te verskuif, ongetwyfeld baie van die plaaslike Okinawans ontstel. Hopelik sal die toekoms van Okinawa verbeter met 'n afname in die Amerikaanse militêre teenwoordigheid op die eiland, maar met die groeiende mag van China en ander Asiatiese lande, sal 'n noemenswaardige vermindering van die Amerikaanse weermag op Okinawa waarskynlik nog baie jare nie plaasvind nie.
Oor die skrywer: Lane Johnston is 'n junior aan die Universiteit van Suid -Kalifornië, met 'n hoofvak in Omgewingsstudie met 'n minderjarige in Internasionale Betrekkinge.
Aldous, C (2003) Omkering bereik: Protes en gesag in Okinawa, 1952-70. Moderne Asiatiese Studies 37: 2, 485-508.
Bugni, T (1997) Voortgesette inval: beoordeling van die Amerikaanse militêre teenwoordigheid op Okinawa tot 1996. Suffolk Transnat'l L eerw. 21: 85- 112.
Close the Base (2011) kunsuitstalling in die Okinawa Prefektuur ter herinnering aan slagoffers van die Amerikaanse militêre vliegtuigongeluk op 30 Junie 1959 in die Laerskool Miyamori. & lthttp: //closethebase.org/2011/06/30/okinawa-prefecture-art-exhibition-memorializing-victims-of-the-june-30-1959-us-military-jet-crash-into-miyamori-elementary- skool /.& gt Besoek op 24 Maart 2013.
Feifer, G (2000) The Rape of Okinawa. World Policy Journal 17: 3. 33-40.
Nakaima, H (2012) Vullisterrein vir Amerikaanse basis sal omgewing vernietig: Okinawa Gov. Jiji Press English News Service.
Onishi, Y (2012) het Okinawa on the Edge beset: On Okinawan in Hawaii en die Amerikaanse kolonialisme teenoor Okinawa. American Quarterly. 64.4: 741- 761.
Okinawa -prefektuur (2013) Amerikaanse militêre aangeleenthede. Okinawa Prefektuur. & lthttp: //www.pref.okinawa.jp/site/chijiko/kichitai/25185.html>. Besoek op 25 Maart 2013.
Sarantakes, N (2000). Keystone: die Amerikaanse besetting van Okinawa en Amerikaanse en Japanse betrekkinge. Texas A & amp; University Press.
Stearns, P Ed. (2008) Oxford Encyclopedia of the Modern World. Oxford -verwysing. Oxford University Press.
Tzeng M (2000) Die Slag van Okinawa, 1945: Laaste keerpunt in die Stille Oseaan. Die geskiedenisonderwyser 34: 95-118
Beelde: Bo: Uit die Ryukyu -kultuurargief: kyk na die geskiedenis van Okinawa deur middel van beelde en foto's. Oorspronklik van The Okinawa Times: http://rca.open.ed.jp/web_e/city-2001/his/index.html Onder: Bron: Okinawa Prefecture. http://www.pref.okinawa.jp/site/chijiko/kichitai/25185.html
Redakteur se nota: Wetenskaplike navorsing Duik by USC Dornsife word aangebied as deel van 'n ervaringsvolle somerprogram wat aan voorgraadse studente van die USC Dana en David Dornsife College of Letters, Arts and Sciences deur die Omgewingstudieprogram. Hierdie kursus vind plaas by die USC Wrigley Marine Science Center op Catalina Island en in Mikronesië. Studente ondersoek belangrike omgewingskwessies soos ekologies volhoubare ontwikkeling, visserybestuur, beplanning en beoordeling van beskermde gebiede, en kwessies oor menslike gesondheid. In die loop van die program sal die studentespan duik en data insamel om bewaring- en bestuurstrategieë te ondersteun om die brose koraalriwwe van Guam en Palau in Mikronesië te beskerm.
Instrukteurs vir die kursus sluit in Jim Haw, direkteur van die Environmental Studies Program in USC Dornsife, assistent -professor in omgewingstudies David Ginsburg, dosent Kristen Weiss, SCUBA -instrukteur en vrywilliger in die USC Scientific Diving Program Tom Carr en USC Dive Safety Officer Gerry Smith van die USC Wrigley Institute for Environmental Studies.
Amerikaanse basis by Guam Harbour, c.1945 - Geskiedenis
VERDRUKKANTOOR VAN VERENIGDE STATE
Deel I Inhoud [Spring na Deel II]
Deel I - Die oorlogsprogram en die rigting daarvan
1-- Beplanning van die Openbare Werke -program 1
2-- Finansiering van die oorlogskonstruksie 25
3-- Oorlogstydorganisasie en groei van die Buro vir werwe en dokke en die Civil Engineer Corps 61
4-- Konstruksieprobleme in die oorlogstyd 77
5-- Verkryging en logistiek vir voorafbasis 115
6-- Die Seabees 133
7-- Vooraf basiese toerusting 151
Deel II - Die kontinentale basisse
8-- Navy Yards en Graving Docks 169
9-- Swaai Drydocks 209
10-- Die lugstasies 227
11-- Die opleidingsstasies 261
12-- Die voorraad depots 291
13-- Die ammunisie -depots 323
14-- Die hospitale 355
15-- Verdediging en noodhuurbehuising 371
16-- Siviele werke 383
17-- Geringe programme 401
Kentekens van die Bureau of Yards and Docks, die Civil Engineer Corps en die Seabees Voorkant
Deure van 'n hout LTA Hangar, South Weymouth, Mass. in die gesig staar 1
Pakhuise, Guam 2
Seaplane Hangars, Alameda, Kalifornië 2
Power House, Pearl Harbor 5
Seaplane Hangars, Corpus Christi, Tex. 6
Naval Air Station, Kaneohe, T.H. 9
Dry Dock No. 7, Bayonne -aanhangsel by die New York Navy Yard 10
Slagskip in 'n 10-afdeling Advance Base Sectional Dock 11
Aangewese manskaserne, Jacksonville 12
Winkelinterieur, Argentia Naval Operating Base 14
Camp Hill, eenheid van 5000 man by Farragut Naval Training Center 17
Seabee Quarters and Chapel, Rosneath, Skotland 18
Naval Air Station, Kodiak 21
Betonblok-pakhuise, Clearfield, Utah 23
Pakhuise en spoorweë by Advance Base Depot, Gulfport 24
Algemene siening van Mare Island Navy Yard 26
Hangars by Alameda Naval Air Station 28
Ses LST's in Terminal Island Dry Dock No. 31
Kwartiere by NAS Sitka, Maart 1941 32
Dubbele hangare by Whitney Field, Pensacola 35
Shipfitter's Shop, Pearl Harbor Navy Yard 36
Multi-quonset Warehouse, Guam 38
Naval Air Station, Kodiak, September 1941 41
Goedkoop behuising, Marine Corps Base, San Diego 42
Administrasie en aanbodgebou, New York Navy Yard 45
Aangewysde manskaserne, Quonset Point (R.I.) Naval Air Station 46
Inerte stoorarea, Hawthorne (Nevada) Naval Ammunition Depot 47
Hunters Point (Calif.) Drydocks 48
Hout LTA Hangar, Weeksville, N.C. 51
Behuisingsgebied by Keneohe 52
Stoorkamer en kantoorgebou, Bayonne Naval Supply Depot 54
Toegang tot die Charleston (SC) vloothospitaal 57
Rioolverwyderingsaanleg, Farragut, Idaho 60
Pearl Harbor se hoofkwartier van Cincpac 63
Bureau of Yards and Docks Annex, Washington 64
Personeel van die Bureau of Yards and Docks, September 1945 66
Klaskamergeboue in die CEC Officer Training Area, Davisville, R.I. 68
Militêre personeel van die Bureau of Yards and Docks, September 1945 70
Toewyding van Camp Endicott 73
Hoofkwartier van die CEC Officers School, Davisville 74
Regimentele hoofkwartier, Camp Endicott 75
Administrasiegebou, Corpus Christi 76
Masjienwinkel by Mare Island Navy Yard 78
Supply Department Warehouse, Pearl Harbor Navy Yard 81
Naval Air Station, Sitka, Alaska 82
Algemene siening van Bainbridge (Md.) Naval Training Center 83
Ondervergaderingwinkel en staalopbergskuur, New York Navy Yard 86
Material Assembly Building, Norfolk Navy Yard 89
Pontoon Causeway op 'n strand in Normandië, 10 Junie 1944 90
Binnekant van onderafdelingwinkel, Norfolk Navy Yard 92
Seabees beman 'n vliegtuigmasjiengeweer wat op die trekker gemonteer is 95
Strukturele vergaderingswinkel, Philadelphia Navy Yard 96
Kaserne vir aangewese personeel, Kaneohe Naval Air Station 99
Highway Scene on Guam, November 1945 99
Ordnance and Diesel Shop, Charleston Navy Yard 101
Ponton Pier in Katchin-Hanto, Okinawa, Mei 1945 102
Naval Hospital, Houston, Tex. 105
Naval Supply Depot, Mechanicsburg, Pa. 106
Materials Testing Laboratory, New York Navy Yard 108
Herverdeling van vlootmateriaal na 'n wegdoeningsentrum, Torrance, Kalifornië. 110
Binne van die elektriese winkel Terminal Island, Kalifornië. 113
Hangar gebruik vir winkels en kantore, ABD Tacoma 114
ABD Davisville 116
Open Storage Area, ABD Port Hueneme, Calif. 119
Koelopbergings en Voorsieningspakhuise, Pearl Harbor Naval Supply Depot 121
Pontoon Storage Area, ABD Davisville 122
Pontoon Assembly Area, ABD Gulfport, Mej. 125
Waterfront Area, ABD Davisville 126
Tipiese pakhuis, ABD Davisville 127
Oop stoor- en pakhuisgebied, ABD Gulfport 128
Quonset -pakhuise in Guam 129
Oop stoorarea, ABD Port Hueneme 130
Toneel op die Lisahally (Londondderry) basis 132
Aanbieding van kleure tydens die toewydingsplegtigheid van Davisville 134
Barakke, Camp Endicott 136
Quonset Chapel, Camp Parks, Kalifornië 138
Administrasiegebou, Kampparke 139
Buite van South Drill Hall, Cap Parks 140
Swembadgebou, kampparke 141
Binnekant van South Drill Hall, Cap Parks 141
Ketelkamer in Quonset Hut van 40 by 100 voet, Camp Endicott 142
Liberty Ship Mock-up, Camp Endicott 144
Seabees in Training, Camp Peary 146
Opleidingskole, Camp Endicott 149
Wezel gebruik deur die Point Barrow -ekspedisie 150
Seabee Equipment, Davisville 152
Slootmasjien in Okinawa 153
Caterpillar D-8 trekker met gepantserde kajuit 153
Asfaltmenginstallasie, Guam 155
Advance Base Proving Ground, Davisville 156
Ponton -voorraadstapel by Port Hueneme 158
Pontoon Causeway in gebruik tydens die inval in Normandië 159
Quonset Warehouse aangepas as twee-verdieping kaserne vir WAVES, Oahu 160
Skoolhut by die Central Spare Parts Warehouse, Joliet, Ill. 161
Pontoons Rigged as Sprinkler Tanks on Dump Trucks, Okinawa 162
Emmer Ditcher op Peleliu 163
Amphibious Tracked Cargo Carrier, Alaska 164
Konstruksietoerusting -swembad op die Russell -eilande 165
Verf- en olie -stoorkamer, New York Navy Yard 170
Masjienwinkel, Terminal Island 171
Masjienwinkel, Puget Sound Navy Yard 172
Diensgebou vir Drydocks nr. 4 en nr. 5, Philadelphia Navy Yard 173
Shipfitter's en Assembly Shop, Norfolk Navy Yard 174
Onderafdelingwinkel, Portsmouth (N.H.) Navy Yard 176
Waterfront Winkels, South Boston Navy Yard Annex 179
Strukturele en masjienwinkel, Bayonne -aanhangsel van die New York Navy Yard 181
Production Utility Building, New York Navy Yard 181
Toring en oprigting gebou, New York Navy Yard 182
Onderafdelingwinkel, New York Navy Yard 183
Crane, Drydock en plaatmetaalwinkel, Bayonne 184
Ontvangs van kaserne en tandheelkundige kliniek, New York Navy Yard 185
Strukturele vergaderingswinkel, Philadelphia Navy Yard 186
Patroonwinkel en gietery, Philadelphia Navy Yard 187
Turret Shop, Philadelphia Navy Yard 188
Versending en ontvang winkel, Norfolk Navy Yard 189
Hammerhead Crane, Norfolk Navy Yard 190
Masjien- en skeepvaartwinkels, St. Helena -gebied van die Norfolk Navy Yard 191
Uitlegwinkel, Charleston Navy Yard 192
Shipways by Charleston Navy Yard 193
Dry Dock No. 4, Puget Sound Navy Yard 194
Binnekant van Shipfitter's Shop, Puget Sound Navy Yard 195
Ordnance Open Storage, Mare Island Navy Yard 196
Masjienwinkel, Mare Island Navy Yard 197
Droogdok nr. 4 by Hunters Point in gebruik 198
Algemene siening van Hunters Point 199
Binne Machinist's Shop, Hunters Point 199
Toets Dry Dock No. 4, Hunters 'Point 200
Waterfront by Terminal Island 201
Masjienwinkel, Terminal Island 202
Elektriese winkel, Terminal Island 203
Drydock, San Diego Naval Repair Base 204
Yard Steel Shop, Terminal -eiland 205
Transverse Crane Runway, New York Navy Yard 207
ABSD No.3 208
ABSD in die Suid -Stille Oseaan 210
Cruiser in 'n ABSD 211
Ontwatering van 'n ABSD 212
'N Gedeelte van 'n ABSD in sleep 213
Verhoog die vleuelmure van 'n ABSD met hidrouliese aansluitings 214
Vuisskip in YFD-16, Februarie 1943 220
YFD-6 word voorberei op deurgang deur die Panamakanaal 222
YFD-6 het in 'n hoek van 85 grade omgegaan vir deurgang deur die Panamakanaal 223
Opleidingsentrum by Paradise Cove, Tiburon, Kalifornië. 224
Die bekendstelling van die sentrumafdeling van YFD-6 225
Tien-afdeling voorafbepaalde seksiehok in diens 226
Power House, Corpus Christi 228
Control Tower, Jacksonville 230
Hangar and Shops, Norfolk Naval Air Station 232
Aangewysde manskaserne, Alameda Naval Air Station 234
Landplane Hangar, Quonset Point 235
Versnellingseenheid, Pensacola 236
Algemene siening van Memphis Naval Air Station 238
Bachelor Officers 'Quarters, Norfolk Naval Air Station 239
Celestial Navigation Training Building, Whiting Field, Pensacola 240
Betonvliegtuiehangers, San Diego Naval Air Station 241
Seaplane Hangars, Corpus Christi 242
Monteer- en herstelwinkel, Jacksonville 243
Aangewysde manskaserne, Norfolk Naval Air Station 244
Monteer- en herstelwinkels, Alameda 245
Monteer- en herstelwinkel en motor -opknappingswinkel, Quonset Point 246
Aviation Supply Warehouse, Norfolk Naval Air Station 248
Twin Landplane Hangars, Patuxent River, Md. 249
Half-hangar, Jacksonville 250
Night Scene at the Steel LTA Hangar, Weeksville, N.C. 252
Steel LTA Hangar, Weeksville 253
Twee LTA Hangars van Timber, Richmond, Fla. 255
Vergadering en herstel winkel Hangar, Cherry Point, N.C. 258
Motortoetselle, Cherry Point 260
Funksionele ontwerp uitgedruk in die kolomme en dakkappe van 'n onthaalsentrum, Great Lakes, Ill. 262
Pakhuise, San Diego Naval Training Center 264
Drill Hall Interior, Great Lakes 267
Torpedo -skool, Great Lakes 268
Boat House, Farragut 270
Barakke langs kontoerlyne, Bainbridge, Md. 272
Amfiteater en ouditorium, Bainbridge 273
Drill Field en aangrensende geboue wat uit 'n eenheid bestaan, Bainbridge 274
Kapel te Sampson, N.Y. 276
Amfibiese opleidingsbasis, Coronado, Kalifornië 278
Kapel op Parris Island, S.C. 280
Getroude beamptes se kwartiere, Camp Lejeune, N.C. 281
Opleidingsgeboue teen lugvaartuie, Bainbridge 282
Swembad by Sampson 283
Tydelike kaserne, Camp Pendleton, Kalifornië 284
Naval Training Center, Sampson, N.Y. 285
Binne -aansig van 'n Farragut -boorsaal 286
Skoolgeboue te Farragut 288
Ontspanningsgebou, Groot mere 290
Naval Supply Depot, Norfolk 292
General Storehouses, Oakland, Kalifornië 294
Die binnekant van 'n swaar materiaalpakhuis, Spokane 295
Wharf and Transit Shed, Bayonne (N.J.) Naval Supply Depot 297
Pakhuis met sewe verdiepings, San Diego Naval Supply Depot 298
Algemene pakhuis, Cleafield, Utah, Naval Supply Depot 301
Swaar materiaal stoorkamer, Mechanicsburg, Pa. 302
Binne van 'n General Storehouse, Scotia, N.Y. 303
Administrasiegebou, Spokane Naval Supply Depot 304
Koelbergingsaanleg, Oakland Naval Supply Depot 307
Tydelike stoorkamer, San Diego Naval Supply Depot 308
Marine Barracks, Clearfield 309
Supply School, NSD Bayonne 311
Algemene siening van NSD Clearfield 313
Algemene siening van NSD Bayonne 314
Vathuise met pakke, NSD Bayonne 315
Vensterloos, betonblok, algemene stoorhuise, NSD Mechanicsburg 319
Aviation Storehouse, NSD Oakland 321
Algemene pakhuis en administrasiegebou, NSD Oakland 322
Laai -pier vir ammunisie, ammunisie -depot van Mare Island 324
TNT-herwinningsgebou, Hawthorne, Nevada 327
Hoog-plofbare tydskrif, ammunisie-opslag in New Orleans 329
Mine Assembly Building, Hawthorne Ammunition Depot 330
Bag-laai-aanleg van groot kaliber, McAlester, Okla. 333
Inerte bergingsgeboue, McAlester Ammunisie Depot 334
Rocket Motor Loading Assembly Buildings, McAlester 337
Gun-ammunisie gebied, Seal Beach, Kalifornië 338
Inerte stoorarea, Hawthorne 340
Bom- en mynlaai -aanleg, McAlester 343
Drie-boog geweer-ammunisie-tydskrifte, McAlester 345
Sekering- en ontploffertydskrifte, ammunisie -depot in New Orleans 346
Mine Assembly Building, Mare Island Ammunition Depot 348
Sakvulgebou, Seal Beach Ammunisie Depot 350
Sak-naaldwerkgebou, Seal Beach 353
Ingangsportiek by die Dublin (Ga.) Naval -hospitaal 354
Sick Officers 'Quarters, Charleston (S.C.) Naval Hospital 356
U.S. Naval Hospital, Key West, Florida 359
Nurses 'Quarters, New Orleans Naval Hospital 360
Hospital Corps School, Portsmouth, Va. 361
Hospitaaladministrasiegebou, Farragut, Idaho 362
Tipiese afdelings, U.S. Naval Hospital, Sampson, N.Y. 363
Eenheid met 1 000 beddens, Corona (Kalifornië) vloothospitaal 364
U.S. Naval Medical Center, Bethesda, Md. 367
Algemene siening van die Naval Hospital in St. Albany, N.Y. 368
Sale in die Norman (Okla.) Vloothospitaal 370
Behuisingsprojek, Charleston, S.C. 372
Getroud mannekwartier, Jacksonville 373
Homoja Village, Annapolis, Md. 375
Benmoreell Park, Norfolk 376
Navy Defense Housing, Long Beach, Kalifornië 377
Vallejo goedkoop wooneenhede, Mare Island Navy Yard 378
Goedkoop behuising in Bellevue, DC 379
Goedkoop behuisingsontwikkeling in Hawthorne, Nevada 381
Huis met twee eenhede in Charleston, S.C. 382
Skepe op die bouweë, Groton, Conn. 384
Heppenstall-Eddystone Corporation Plant, Eddystone, Pa. 385
Busch-Sulzer Diesel Engineering Company se aanleg in St. Louis, Mo. 386
Shipways and Craneways, Western Pipe and Steel Company of California 387
Todd Shipyards Corporation se Hoboken -aanleg 388
Masjienwinkel, Bethlehem Hingham Shipyard 390
Mesta Machine Company Plant, West Homestead, Pa. 392
Erie Forge and Steel Company Plant, Erie, Pa. 393
American Locomotive Company Plant, Auburn, N.Y. 394
Engineering and Experimental Building, Grumman Bethpage (N.Y.) Plant 395
Vought-Sikorsky-aanleg in Stratford, Conn. 396
Delivery Hangar, Glenn Martin Company se Middle River (Md.) Plant 397
Building Ways, Los Angeles Shipbuilding and Drydock Corporation Plant, San Pedro, Kalifornië. 399
U.S. Naval Ordnance Plant, Indianapolis, Indiana 400
1. Naval Shore Construction Program, 1 Julie 1940 tot 1 Januarie 1946 22
2. Kongresbevorderings vir Naval Public Works, 1 Julie 1940 tot 1 April 1946 in die gesig staar 58
3. Organisasiekaart van die Bureau of Yards and Docks, 1 Junie 1944 in die gesig staar 64
4. Seabee -inskrywingskurwes 148
Navy's First Advance Base
Madisonville in Massachusettsbaai op die Marquesas -eilande, ongeveer 800 kilometer noordoos van Borabora, is deur Commodore David Porter gestig om die fregat te herstel Essex na sy historiese reis om die Horing in 1813. Die Essex, wat die eerste Amerikaanse oorlogskip was wat die Stille Oseaan besoek het, word met haar pryse getoon in hierdie ou druk wat in 1823 in Londen gepubliseer is.
In sy boek, 'N Reis na die Suidsee in die jare 1812, 1813 en 1814, Commodore Porter het geskryf dat "in ooreenstemming met die versoek van die hoofmanne, ek die plan van die dorp wat gaan bou, neergelê het. Die lyn waarop die huise geplaas sou word, is reeds opgespoor deur ons versperring van watervate. Hulle moes neem die vorm van 'n halfmaan, wat aan die buitekant van die omhulsel gebou moet word en met 'n muur van twaalf voet lank en vier voet hoog met mekaar verbind moet word. mode van die land, en van 'n eweredige breedte en hoogte.
"Op die 3de November het meer as vierduisend inboorlinge, uit die verskillende stamme, bymekaargekom met materiaal vir die bou van die kamp, ​​en voor die nag het hulle 'n woonhuis vir myself voltooi, en 'n ander vir die offisiere, 'n seilok, 'n Cooper se winkel en 'n plek vir ons siekes, 'n bakhuis, 'n waghuis en 'n skuur waar die wagter onder kan loop. Die geheel is met die mure verbind soos hierbo beskryf. het ons besonderse dorp, wat deur betowering gebou is, in besit geneem. "