Hoe om 'n Jersey-meisie te pis - Gids
Hoe om 'n Jersey-meisie te pis
Waarsku haar dat looiery kanker kan veroorsaak.
Ons het baie hard aan die bruin kleur gewerk. Alhoewel ek nie vir elke Jersey-meisie kan praat nie, moet dit bekend wees dat baie van ons ure aaneen spandeer aan salonne wat ultravioletstraling geniet om die oranje gloed te vervolmaak. Veral gedurende die winterseisoen. Hou dus u gedagtes hieroor ten beste.
Flirt met haar man. Of vrou.
Ooh, dit is beslis nee nee. Begin met haar afspraak en sy sal binne 'n paar sekondes oor die weg kom. Moet net nie.
Sê dat New Jersey te veel winkelsentrums het.
Hoe kan daar ooit te veel winkelsentrums wees?
Noem die oewer die strand.
Dis die oewer.
Klop ons rockgode Jon Bon Jovi en Bruce Springsteen.
Daar is Jersey-meisies, en dan is daar Jovi-meisies. Onverklaarbaar geobsedeer met groot hare, kaasagtige kitaarmusiek en Jon self .... moenie met 'n Jovi-meisie mors nie, anders sal sy haar pos van Jovi-dissipels wink en die hel sal losbreek.
Meer nog, sommige van ons het waarskynlik dieselfde Bruce-plakkaat aan ons slaapkamer se plafon gehang sedert 1988. Hy is tog The Boss, en respekteer dit tog.
Vergelyk haar met Snooki.
Die Jersey Shore-show het niks anders gedoen as om ons beeld te teer nie. Die feit dat dit Snooki op die een of ander manier verhef het as die plakkaatmeisie van New Jersey, is net verkeerd. Sekerlik, Jersey-meisies hou van tyd tot tyd soos die res van ons om af te kom en partytjie te hou, maar moenie aanvaar dat hulle almal drankverslaafde, club-going airheads is wat dink dat haarhobbels 'n goeie manier is om te beweeg nie. Daar is baie Jersey-vroue, soos Queen Latifah en Meryl Streep, wat baie koeler is. En Snooki is nie eers hiervandaan nie.
Wortel vir die Yankees terwyl jy vrek weet dat sy 'n Mets-aanhanger is.
Dink beter twee keer voordat u die stomme Yankees-skuimvinger om haar paradeer, want sy sal u ten minste tien redes gee waarom u span suig en oorskat word.
Noem Chris Christie in 'n gesprek.
Dit sal waarskynlik New Jersey-mans kwaad maak, maar veral vroue, omdat die man 'n vrouehaat is. Boonop haat ons hom.
Stel 'n ete voor waar nie een van die volgende op die spyskaart is nie: varkrolletjie, hoagies of tamatiepastei.
Ons is vrek trots op ons kulinêre toneel, so om ons kos te beledig, sal waarskynlik 'n paar knoppies druk. En dit kan behels dat u 'n pastei in u gesig laat druk.
Ry slegs die spoedgrens. In die linkerbaan.
Sy sal nie jou stadig bewegende gat duld nie. Die linkerbaan is die verbygaande baan. Moet ook nooit 'n Jersey-meisie op die pad afsny nie. Die resultate is nie mooi nie.
Noem New Jersey die 'oksel van Amerika'.
Sy sal haar staat en al die goeie, eetbare eetgoed tot die einde toe verdedig. Dus, moenie eers die gedagte vermaak om daarmee te bespot nie. New Jersey is soveel meer as 'n teelaarde vir lugbesoedeling, korrupte politici en ander banke wat dit 'n slegte rap gegee het.
Was dit my harde stem?
Ek moes van beter geweet het. Byna 50 jaar oud en ek ken hierdie vrou my hele lewe lank hoe het ek regtig gedink dit sou gaan? Wat gebeur het, het u gevra ... Ek het my ma saam met my tienerseun en my dogter op 'n reis geneem. Ons reis het 'n vlug van Trenton, New Jersey na Chicago ingesluit, waar ons 'n nag deurgebring het. Die volgende dag het ons na Wisconsin gery om 'n geliefde familielid in 'n etensteater te sien optree. Twee aande in Wisconsin, ry ons terug Chicago toe om terug te vlieg na New Jersey. My kinders noem my ma Nannie, ek noem haar gewoonlik mal (in my kop, meestal).
Die moeilikheid het ongeveer 3 dae voor ons vertrek begin. Ek het 'n woedende oproep van my ma gekry, haar vriendin wat gaan sit en kat sit, het haarself in 'n bietjie probleme ondervind met die wet. Yup, jy het dit reg gelees. My ma se vriend ... ons sal haar noem Mandy het 'n geestesversteuring wat gewone take meer uitdagend maak. Sy is 'n lieflike mens, sy het net nie 'n deeglike begrip van finansiële aangeleenthede nie. Sy het in 'n roofsugtige lokval gesuig en uiteindelik probeer om 'n bedrieglike tjek in te vorder wat haar al dan nie in 'n hoop moeilikheid kan bring. Hoe dit ook al sy, Mandy sou vir my ma gaan sit terwyl ons weg was, maar my ma het haar afgedank weens die genoemde stomende kakstapel.
Ma het amper oor die telefoon gehuil, bekommerd oor haar kat en wie vir haar sou sorg terwyl ons weg was. Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie ek hou van diere. Ek huisves 'n hond, 'n geitjie en 'n goue vis wat ons 'n jaar gelede op 'n kermis gekry het (daardie ding floreer op verwaarlosing en ondervoeding, net 'n verklaring vir sy lang lewe). Ek verstaan ​​dat jy iemand nodig het om die kat te voer, maar ons sal net drie dae weg wees. Kanselleer u regtig 'n reis waarvoor iemand anders betaal het, sodat u u kleindogter in 'n hoofrol kan sien omdat die 'gewone' katsitter nie beskikbaar is nie? My man, toe hy hierdie gesprek gehoor het, was vrywillig om die kat te voer. My ma was nog steeds geskud, maar was effens verlig. Sy het die rommelblik begin noem, en ek het haar daaroor gestamp. Die hubs het sy luiers verander, maar ek het geweet dat die rommelbak 'n ooreenkoms was. Sy het vir hom ses paragrawe met die handgeskrewe instruksies gelaat. Hy volg die belangrike een, voer die kat.
'N Paar dae later was ons op pad. Nou sal ek dit erken .... Ek is 'n deeltydse beheervraat. Ek sê deeltyds omdat my persoonlike lessenaar heeltemal te deurmekaar is om deur 'n voltydse beheervraat opgeëis te word. Dit gesê, ek gaan volledig in die freak-modus as ek betyds moet wees met betrekking tot lugreise en so meer. Ek is ook nie in die praktyk om die alfa op hierdie soort reise te wees nie. My man verkies om te bestuur en ek het al gewoond geraak om hom die leisels te neem op gesinsavonture. Ek doen gewoonlik 90% van die beplanning, dan voer hy die vervoer in al sy vorms uit. Hierdie keer was dit alles op my - kinders, my ouer ma en 'n kak GPS.
Ek het die kinders en ons goed in die motor ingepak, dit was tyd om Nannie te kry. Sy woon 10 minute van ons af sodat die deel maklik is. Sy was nie betyds gereed nie, sy is nooit, dit word in die skedule gevul, maar slaag my steeds om my kwaad te maak. Toe ek in my motor sit en wag, besef ek dat ek nie my paspoort het nie. Wat ek in elk geval nie nodig sou hê nie, behalwe in die huurmotorpapiere, is daar aangedui dat twee vorms van foto-ID benodig word, so terug na my huis toe. Terwyl die Nannie wag, teruggaan om my paspoort te gaan haal (wat my man presies voorspel het dat ek nie nodig sou hê nie ... maar die papierwerk het gesê ... bla ... bla) en vir die eerste keer na die lughawe Trenton, New Jersey gaan, het ons steeds daar aangekom 'n uur en 40 minute voor vertrek. Dit sou nie 'n belaglike buffertyd wees as ons op 'n normale lughawe was nie. Hierdie lughawe is klein, ongeveer die grootte van 'n gemiddelde kruidenierswinkel. Agterna kon ons tien minute voor die vlug daar aangekom het en nog steeds goed gewees het, leef en leer.
My ma pak 'n belaglike hoeveelheid kak vir drie dae. Hartseer deel is dat sy die meeste nodig het vir die verskillende pyne, pyne en beserings wat sy oor 72 jaar opgedoen het. Sy het genoeg pille en aanvullings gehad om 'n Walgreen te voorsien. Sy het ook 'n soort apparaat vir 'n verwarmingsblok ingepak. Dit is 'n buisvormige vorm en daar is krale in wat u in 'n mikrogolfoond kan verhit. Dit het my ma 'n klap gekry en 'n deeglike sakesoek op albei lughawens. Na dit alles het ons nog 'n uur en 'n half om te wag. Het 'n happie gehad, my e-pos nagegaan en 'n boek gelees en dinge ontspanne. Nannie besluit dat sy die badkamer moet gebruik sodra hulle aan boord aankondig. Teen hierdie tyd het almal in die klein lughawe in die roofdiermodus opgestaan ​​om gereed te wees toe hulle geroep word. As my ma nou die tipe was om in te jaag en uit te jaag, sou dit een ding wees, maar ek het haar al voorheen in 'n openbare toilet gesien en nie vir 20 minute uitkom nie. Gelukkig het sy besef dat dit nie sou werk nie, en ons het aan boord gegaan.
Die vlug was vinnig, bietjie hobbelig, maar niks soos die gruwelstories wat ek van sommige vriende oor Frontier Airlines gehoor het nie. Ons het betyds daar aangekom en die slap deur O'Hare gedoen om by 'n taxi te kom. Die rit was stadig, maar aangenaam, ons het 'n bekoorlike bestuurder van Wes-Afrika gehad en die weer was aangenaam tot dusver - so goed. Ons het omstreeks 16:00 by die hotel gaan inloer. My ma het onmiddellik die kamer verlaat vir onbekende dele ondanks my versoeke om saam te bly. Ons het haar ongeveer tien minute later in die voorportaal gevind en ons het almal saam aangedurf.
Ek het gelees oor argitektoniese toerisme-aantreklikhede oor die Chicago-rivier en het gedink dit sou ons beperkte tyd goed benut. Dit was 'n bietjie koel om na die Navy Pier te loop en ek het die kaartjiekas gesien en die toer genoem. Almal was in, behalwe my ma, het sy geweier. Sy het dit een keer 13 jaar gelede gedoen, hoef dit nie weer te doen nie. OK, ek het die kaartjies vir die kinders gekry en ek het besluit ons moet dadelik eet, want ons het 'n uur en tien minute voor die toer gehad.
Ons is na 'n kettingrestaurant by die Navy Pier. My seun het die ongelukkige keuse van pizza gemaak. Ek sê dit as iemand uit die NJ / NY-omgewing, ons standaarde vir pizza is anders. Hy voel siek na een sny. Soldaat deur klein man en ek sal jou later voed, pienk belofte. Ek het my ma gevra of sy nie haar selfoon op haar gehad het nie, en sy het vir my gesê dat sy dit by die huis gelos het. Sy was onder die indruk dat dit nie in Chicago of Wisconsin sou werk nie. Um, OK. Ek het die maaltyd betaal, my ma 'n ekstra sleutelkaart vir die hotelkamer gegee, 'n stille gebed gedoen en op die beste gehoop. Die hotel was 'n paar strate verder en was in 'n reguit lyn, so ek was ietwat vol vertroue dat sy dit kon regkry.
Ek en die kinders het heerlik op die toer gekuier. Chicago is so 'n unieke stad en die argitektuur is gevarieerd en interessant. Die gids was wonderlik, hy het ons baie inligting en onbenullighede oor die gebied gegee. Ons stap terug na die hotel sodra die toer verby is. Ma het in die voorportaal gesit. Toe ek vra waarom sy nie in die kamer is nie, het sy gesê dat haar sleutelkaart nie werk nie, dit vereis 'n "app". Ek was verbaas oor hierdie stelling omdat ek my sleutelkaart gebruik het om sonder voorval in te kom. Ons het na die kamer gegaan en vir haar 'n toetsrit gegee en dit het gewerk. Nie seker waar die "app" verwysing gekom het nie en waarom die ontvangs nie kon help terwyl ons buite was nie, maar ons het weer ingekom.
My seun het nog kos nodig gehad, so ek het my voorberei om weer uit te gaan. Nannie was reeds op die bank uitgesprei en kyk na CNN en verklaar dat sy klaar is vir die nag. Sy het my aanbod om die slaapbank oop te maak, van die hand gewys. My dogter het ook teruggebly, so dit was net ons twee. My eerste prioriteit was om na die Hyatt te stap waar ek die volgende dag die huurmotor sou kry. 'N Heer by die Hyatt het 'n lys van restaurante vir ons gewys en ons het op Catch 35 gevestig. Ons het 'n buitengewone goeie ete daar geniet en die aandliggies van Chicago geniet. Ons was om 09:30 terug in die kamer. Nannie snork op die bank met haar bril steeds op haar gesig, volledig aangetrek met CNN-blêr. Ek het haar bril saggies verwyder, die volume afgeskakel en die lamp naby haar kop afgeskakel. Ek het 'n saallig laat staan, sodat sy kon sien waar die badkamer was, die kamerdeur toegemaak het en ons almal dit 'n nag genoem het.
Die volgende dag het ek die kinders vir ontbyt gekry en Nannie laat slaap. Ontbyt was sleg, maar daar was ten minste koffie. Ek het vir Nannie teruggebring. My seun wou nog 'n bietjie verken, en ek was wild, en ons het Nannie en my dogter weer agtergelaat. Ons het langs die rivier geloop en net die uitsig geniet. Ons het teruggekeer hotel toe om 'n ander roete te neem om meer staanplekke te sien, en dan was dit tyd om in te pak.
Ons het 11:00 'n uitkloktyd gehad, en ek het almal in my groep omstreeks 10:59 laat weet. Ek het my seun gevra om met die tasse in die voorportaal te bly en Nannie terwyl ek en my dogter die motor gaan haal het. Ons het by die Hertz-toonbank gekom en ons het gesê die motor sal nie reg wees voor ons bespreekte middag nie. Ek en my dogter stap terug na die hotelportaal en vind my seun alleen met almal se tasse. Nannie besluit dat sy die New York Times moet kry. Nie seker hoekom nie, sy lees dit nie tuis nie, maar die begeerte om die koerant te kry, het haar by 'n solo-missie by die deur uitgedryf. Sy het ongeveer 15 minute later teruggekom met 'n stamp op haar kop. Wat het ma gebeur? Ek het gevra. Sy het blykbaar haar balans op 'n ongelyke gedeelte sypaadjie verloor en is deur twee vreemdelinge opgehelp (dankie, goeie menere). Het u 'n dokter, Advil, ys nodig? 'Nee, dit gaan goed met my' was die antwoord wat ek gekry het. Daarom is ons na die Hyatt om die motor te gaan haal. Dit was nog nie middaguur nie en ons het dus in die voorportaal gewag. My ma het die badkamer gaan gebruik en ek het daarna gevolg om te kyk of sy die ys / Advil / dokter-situasie wil heroorweeg. Sy het gesê dat sy OK was, net 'n bietjie opgeblase.
Met geen onmiddellike mediese behoefte het ek my daarop toegespits om die huurmotor te kry wat eers 12:30 arriveer het nie. Ek wou hulle net vra om die terugkeertyd te verleng wanneer die motor vertoon. Ek het die GPS wat ek van die huis af saamgeneem het, ingeprop en dit het nie gewerk nie. Meer waarskynlik het ek dit nie tyd gegee om by die nuwe plek te akklimatiseer nie, dit is 'n ouer model. Gelukkig het ek aanwysings uitgedruk (omdat ek oud is) en ons het gegaan.
Verkeer in Chicago kan ietwat skouspelagtig wees. Ek het in NYC, Philadelphia, LA en DC gery, so ek het geen ligte gewig nie. Ek kan my geboorteland Jersey Girl in rat agter die stuur stuur as dit nodig is, en dit was nodig. Die klankeffekte wat by my ma uitgekom het, het dit al hoe vermaakliker gemaak - af en toe gesnak, ligte vloek en die virtuele remming was 'n kommentaar op die immer veranderende verkeerstoestande. Na ongeveer 'n uur het die verkeer verslap en het die natuurskoon van stadspad na plase verskuif. Ons het 'n paar keer stilgehou en 'n mislukte poging om voedsel in Madison te vind, vier uur later het ons daar aangekom. My ma het op een stadium elke verkeersteken wat ons verbygaan begin lees en ek het nie gedink dat ek dit gaan haal nie, maar ek het aangehou.
Die hotel was verouderd in die gemeenskaplike gebiede, maar op 'n bekoorlike outydse manier. Die kamer self het redelik vinnig van sjofiek tot depressief geraak, maar dit was net twee nagte. Die akkommodasie het 'n privaat slaapkamer met 'n koninggrootte-bed en 'n kamer met 2 koningingrootte-beddens en 'n klein, hartseer badkamer. Ek het Nannie die privaat slaapkamer gegee sodat sy na CNN kon luister sonder om die res van ons op te hou. My seun het sy eie bed gekry en weereens het ek by my dogter geslaap wat in 'n menslike seester verander as sy slaap.
Ek het Peanut gebel (die persoon wat ons kom sien optree het) en was vinnig by die deur uit om haar op te laai. Ek maak toe die res van die bemanning bymekaar en ons gaan eet. Die plek het 'n prettige atmosfeer gehad en ons het buite geëet om na 'n gesin te kyk met 3 jong meisies wat almal onder die ouderdom van 4 was. Die een meisie het 5 ballonne verloor toe ons daar was, en 'n ander een het van 'n stoel afgeval terwyl die baba op die tafel gekruip het . Ek het eerlikwaar moeg geword en net na hulle gekyk en 'n bietjie getrek in herinnering aan die kleuterjare met my kinders. Ek is bly dat die fase in die truspieël is. Dit is 'n skattige en absoluut uitputtende fase.
Tydens die ete het my ma 'n opdatering van haar kat "Mademoiselle" aangevra. Ek het my man 'n SMS gestuur en vinnig geantwoord. Soos die geluk dit wou hê, het hy haar versorg die oomblik toe ek 'n sms gestuur het. Sy lyk vir my gelukkig (featured image). Dit het my ma gerusgestel en ek het geantwoord met 'n "Jy's 'n heilige skat."
Dit het alles goed gegaan en dan vra Nannie uit die bloute vir Peanut hoeveel sy weeg. Ek het gesê ma jy kan dit nie doen nie, sy is 'n volwassene. U gaan nie net na ander vroulike volwassenes toe en vra hoeveel hulle weeg nie. Sy trek my op. Peanut het die vraag ontwyk en ons het aangegaan. Die ding is dat my ma die afgelope vyf jaar of so behep geraak het met gewig. Dit is nie die eerste keer dat sy vir Peanut of my vra hoeveel ons weeg nie. Dit is vreemd. Sy weeg haarself ook gedurig en maak aankondigings - 107, 103, 106 "Ek moet regtig kyk hoe dit nie weer vet wil word nie". Sy was nooit so vet nie. Ek het die afgelope paar jaar 'n bietjie gewig opgetel en sy sal lukraak beledigende opmerkings lewer oor hoeveel ek eet of hoe ek nie strepe moet dra nie, terwyl ek my 'n streephemp gee, ek kry dit nie. Ek oefen gereeld en ek is binne die normale gewigsomvang, agter die vrou aan.
Na die ete het Peanut, die kinders en ek besluit om na 'n paar winkels naby ons hotel te gaan. Ek het vir mamma gevra of sy wil gaan. Sy het geweier. Die TV werk nie en sy wil wag om dit reg te kry. Ek kom terug kamer toe om te kyk of sy seker is. Yup, gaan hier wag. OK, ons vertrek om na die afsetpunte te gaan. Ons dwaal 'n uur of wat deur die afsetpunte en by wie kom ons toevallig vas, Nannie. Yup, dieselfde vrou wat dieselfde oggend in Chicago geplant is, het besluit om skoene wat nie baie gemaklik was nie, na die afsetpunte te stap. Nannie wou na skoene van $ 40 "kyk". en 'n paar basiese loopskoene later ry ons Peanut terug na haar plek.
Om 02:00 word ek wakker vir 'n baie harde wekker wat 'n Kid Rock-liedjie speel ... "Gaan die stad rooi verf en sy vrou wit verf ..." Ek maak een oog half oop en sien hoe my ma uit haar kamer loop waar die wekker is. skiet musiek en kyk hoe sy gemaklik badkamer toe gaan. Ek gaan na haar kamer toe, skakel die wekker uit en gaan terug bed toe. Ek noem dit soggens. Die kinders het dit gehoor, Nannie het nie. Slaap?
Die volgende dag ondersoek my ma haar klere-opsies en sê: "dit lyk asof ek hier geslaap het". Sy het in werklikheid elke aand op haar reis in haar klere geslaap. Sy raak gewoonlik net aan die slaap tydens die een of ander aktiwiteit, kyk gewoonlik TV en alles wat sy op die oomblik doen, is waarin sy wakker word. As sy 'n slaapbroek saambring, het ek dit nooit gesien nie. Sy stort die oggend en ons drie luister na haar vloek 'n blou streep na die kraan wat nie betyds aan haar behoeftes voldoen nie. Hierdie dag moes ons Peanut sien optree, sodat ons omstreeks 11:00 by die deur uit was.
Die teater was baie lekker en ons was almal baie opgewonde om die vertoning te sien. Die vertoning het om 13:00 begin en ons het middagete geëet as deel van die ervaring. Op 'n stadium gaan Nannie badkamer toe en ongeveer 15 minute later kry sy nie haar beursie nie. Dit is op die punt om skoutyd te wees, en ek bid stil gebede dat sy op hierdie stadium nie van plan is nie, want ek kan my kak oor die tydsberekening verloor. Ek het my seun die motor laat gaan, en my ma en ek het die badkamer ondersoek. Gelukkig het 'n personeellid die beursie gevind en was die volgende twee uur reg in die wêreld. Dit was 'n noue oproep. Die vertoning was ongelooflik en die moeite werd om elke keer onderweg te sien.
Na die vertoning stap ons in die stad rond en stap 'n entjie langs die rivier. Ons het lekker uiteet en Peanut het 'n paar eie Nannie-stories met my kinders gedeel toe Nannie in die badkamer was. Nannie het 'n lang geskiedenis van verdwyning wanneer sy na kinders omsien, onvanpaste kommentaar, harde TV's en ongevraagde politieke kommentaar. Na die ete het ons Peanut afgelaai en haar sterkte toegewens. Toe het ons vir ons laaste aand gekuier.
Die beheervraat in my was aan die begin van die dageraad om voor te gaan. Ek moes die huurmotor teen die middaguur terugkry om 'n toeslag te voorkom. Aangesien ek nie geweet het wat die verkeerssituasie sou wees nie, wou ek 4 uur daarheen kom, wetende dat ons minstens twee stoppe op pad sou maak. Ons het teruggekeer met die tyd wat daar was, en het 3 uur voor ons vertrek 'n stewige tyd gehad. Nannie is weereens deur sekuriteit opsy geskuif vir die verwarmingsblok, en sy lyk net verdag. Dit help nie sy het bom-grappies gemaak in hierdie situasies nie.
Ek het probeer om haar dop te hou terwyl ons vier om die beurt ons tasse dophou en dwaal. Sy het 'n paar keer uitgesak maar altyd weer teruggekeer. Die regte skop in die broek was dat ek nie my motorsleutel kon kry toe ons in Trenton beland het nie. Dit het êrens in Chicago of Wisconsin weggegaan of miskien êrens per ongeluk met opset in Nannie se sak weggesteek. Ek kan die verdomde ding nog steeds nie vind nie, goeie ding dat die hubs 'n ekstra het.
As u koekies van ons webwerf aanvaar en kies "Gaan voort", sal u nie weer tydens hierdie sessie gevra word nie (dit wil sê totdat u u blaaier gesluit het). As u aanmeld, kan u u voorkeur stoor en nooit weer gevra word nie.
Die kuns om deur Verasteine ​​te vertrek en te groet
Geen argiefwaarskuwings is van toepassing nie
Steve McGarrett / Danny "Danno" Williams
Rachel Edwards / Danny "Danno" Williams
2007 is die jaar wat Danny verneem dat keuse die ergste soort hartseer kan wees. AU.
3.2 Visuele effekte
3.5 Toneel verwyder
6.2 Kritiese reaksie
8 Gekanselleerde vervolg
Bartleby en Loki is gevalle engele wat ewig uit die hemel na Wisconsin verban is vir ongehoorsaamheid, nadat 'n dronk Loki bedank het as die Engel van die Dood. In 'n koerantartikel wat anoniem aankom, ontdek die engele 'n weg huis toe: kardinaal Ignatius Glick herlei sy kerk in Red Bank, New Jersey, na die beeld van die 'Buddy Christ'. Elkeen wat tydens die herwydingsfeeste die kerk binnegaan, sal 'n plenêre toegewing ontvang en alle sondes verwerp. As die verbanne engele hierdie ritueel moes ondergaan en dan sou sterf nadat hulle in menslike vorm oorgedra het, sou God geen ander keuse gehad het as om hulle weer in die Hemel te betree nie. Hulle word aangemoedig deur die demoon Azrael en die Stygiaanse drieling, drie tiener kappies wat Azrael in die hel dien.
Bethany Sloane - 'n moedelose berader vir aborsieklinieke - woon 'n diens by haar kerk in Illinois by. Donasies word gevra vir 'n veldtog om 'n New Jersey-hospitaal te keer om lewensondersteuning aan John Doe Jersey, 'n hawelose man, wat deur die drieling geslaan is en nou in 'n koma is, te ontkoppel. Metatron - 'n seraf en die stem van God - verskyn aan Betanië in 'n vuurkolom en verduidelik dat as Bartleby en Loki daarin slaag om weer in die hemel in te gaan, hulle die woord van God sal oorheers, die fundamentele konsep van God se almag sal weerlê, en vernietig die hele bestaan. Betanië, aangehelp deur twee profete, moet die engele stop en die heelal red.
Bethany, wat nou 'n teiken is, word aangeval deur die drieling, wat verdryf word deur die twee voorspelde profete — dwelmhandelaars, Jay en Silent Bob. Bethany en die profete word vergesel deur Rufus, die 13de apostel, en Serendipity, die Muse van kreatiewe inspirasie, wat nou in 'n ontkleeklub werk op soek na eie inspirasie. Azrael ontbied die Golgothan, 'n veragtelike wese wat van menslike ontlasting gemaak is, maar Bob immobiliseer dit met aërosol lugverfrisser.
Op 'n trein na New Jersey onthul 'n dronk Bethany haar missie aan Bartleby, wat haar probeer doodmaak, gooi Bob die engele van die trein af. Bartleby en Loki besef nou die gevolge van hul plan; Loki wil geen deel van die vernietiging van alle bestaan ​​hê nie, maar Bartleby bly kwaad vir God vir sy uitsetting en omdat hy vrye wil aan mense gee, terwyl hy engele se slawediens eis, en besluit om voort te gaan.
Bethany vra waarom sy gevra is om die heelal te red, waarom kan God dit nie net self doen nie? Metatron gee toe dat die ligging van God onbekend is. Hy het verdwyn terwyl hy New Jersey in menslike vorm besoek het om skeefbal te speel. Die taak val op Betanië, want sy leer nou dat sy die laaste gees is, 'n verre, maar direkte bloedverwant van Jesus.
Die groep kan Glick nie oorreed om die viering te kanselleer nie. Jay steel een van Glick se gholfstokke. Hulle enigste oorblywende opsie is om die engele uit die kerk te hou, maar Azrael en die drieling val hulle in 'n kroeg vas om te verhoed dat hulle dit doen. Azrael onthul dat hy die nuusknipsel aan die engele gestuur het, hy sou eerder alle bestaan ​​beëindig het as om die ewigheid in die hel deur te bring. Bob vermoor Azrael met die gholfstok, wat Glick geseën het om sy spel te verbeter. Bethany seën die inhoud van die kroegwasbak, en die ander verdrink die drieling in die heilige water. Hulle jaag na die kerk, waar Bartleby Glick, sy gemeentelede en verskillende omstanders doodmaak. Wanneer Loki (wat nou vleuelloos is, en dus sterflik is, met 'n gewete) probeer om hom te keer, vermoor Bartleby hom ook.
Jay probeer Bethanië verlei voordat alle bestaan ​​eindig, toe hy John Doe Jersey noem, stel Bethany uiteindelik al die leidrade bymekaar. Sy en Bob jaag oor die straat na die hospitaal, terwyl die ander probeer om Bartleby se pad na die kerk te versper. Bethany ontkoppel John se lewensondersteuning, en bevry God, maar vermoor haarself. Bartleby bereik die ingang van die kerk, waar hy God konfronteer, wat in vroulike vorm gemanifesteer word, en sy vernietig hom met haar stem. Bob kom met Bethany se lewelose liggaam aan, God wek haar op en word 'n kind - die nuwe laaste reuk - in haar baarmoeder verwek. God, Metatron, Rufus en Serendipity keer terug na die hemel en laat Betanië en die profete oor die verlede en die toekoms nadink.
George Carlin as kardinaal Ignatius Glick
Bud Cort as John Doe Jersey / God
Barret Hackney, Jared Pfennigwerth en Kitao Sakurai as die Stygiese drieling
Op 25 Oktober 2000 skryf Kevin Smith 'n opstel met die titel In die begin. Die verhaal van dogma, wat die geskiedenis en ontstaan ​​van hoe uiteensit Dogma gekom het. Sy opstel is beskikbaar op die Dogma 2-skyf DVD met spesiale uitgawe.
Voordat Smith begin skryf het Klerke, het hy idees begin opmerk vir 'n film genaamd God. Gedurende sy kort tydperk op filmskool het hy in werklikheid die toneel geskryf waarin hy Rufus bekendgestel het, maar Jay en Silent Bob was nie in hierdie weergawe nie. Tydens die ontwikkeling van Klerke, Het Smith voortgegaan om idees vir hom neer te skryf God projek, insluitend dat die hoofkarakter 'n hoërskool-jock is, die konsepsie van die 13de apostel, Rufus en 'n muse met die naam Serendipity, maar Smith het nie 'n verhaal om uit te werk nie.
By die tyd Klerke gehaal is vir verspreiding, het Smith die eerste konsep vir die film begin skryf. Hy voel die projek bel God het onvanpas gelyk, en hy het die projek 'n nuwe titel gegee Dogma. Die eerste konsep is op 4 Augustus 1994 voltooi, met 148 bladsye voltooi, en nog byvoegings is bygevoeg. Die hoofrolspeler van die hoërskool is verander na 'n ontkleedanser met die naam Bethanië wat Jay en Silent Bob ontmoet by 'n nudie-stand, Azrael (of dwarsdeur bekend die skrif as die "Shadowy Figure") is op die laaste 30 bladsye bekendgestel en Bethany het die kerk opgeblaas om nie deur Bartleby en Loki deur die boog te laat gaan nie. Nadat Smith en Klerke produsent Scott Mosier die konsep herlees, besluit hulle dat hulle nie wil hê nie Dogma om hul tweedejaarfilm te wees, wou hulle nie 'n groter skaal aanpak voordat hulle gereed was om dit te doen nie. Ondanks die insluiting van die reël "Jay en Silent Bob sal terugkeer Dogma" aan die einde van Klerke, Verhuis Smith na Universal Studios om sy volgende film te ontwikkel, Mallrats.
Tydens Mallrats ' produksie, het Smith nog 'n klap op die draaiboek geneem en 'n paar veranderinge aangebring. Bethany se werk het van ontkleedanseres na 'n aborsiekliniek gegaan en 'n orang-oetan vir Jay en Silent Bob ingesluit om mee saam te kuier. In 1996 het hy weer 'n draai met die draaiboek gedoen, hierdie keer het hy die orang-oetan laat val en Bethany verwerk om deur sy destydse vriendin Joey Lauren Adams gespeel te word. Gedurende daardie tyd het hy geskryf Amy jaag en Ben Affleck gekry om in te stem om in albei projekte te wees. En nadat Amy jaag Smith is vrygelaat vir kritiese en kassiesukses, en Smith het genoeg selfvertroue gehad om te maak Dogma. 
Visuele effekte Wysig
Smith en Mosier het 'n groep visuele kunstenaars saamgestel om hul konsep van 'n surrealistiese, abstrakte omgewing 'êrens tussen werklikheid en onwerklikheid' te verwesenlik: produksieontwerper Robert Holtzman, toesighouer vir spesiale effekte, Charles Belardinelli, toesighouer vir kreatuureffekte, Vincent Guastini, kostuumontwerper Abigail Murray, en direkteur van fotografie Robert Yeoman. 
Hoofverfilming het plaasgevind van April tot Junie 1998. Die aanval op die drieling op John Doe Jersey is op die promenade in Asbury Park, New Jersey, verfilm, en al die ander tonele is in en om Pittsburgh, Pennsylvania, geskiet. Die Mexikaanse restaurant waarin Metatron Bethany se missie verduidelik, was die Franklin Inn in Franklin Park, noord van Pittsburgh. Serendipity se paaldans en die Golgothan-konfrontasie het plaasgevind in die Park View Cafe (sedertdien herdoop tot Crazy Mocha) in East North Avenue in Pittsburgh. Die helde beplan hul finale strategie in die Grand Concourse Restaurant in die gerestoureerde Pittsburgh- en Lake Erie-spoorwegstasie. St Michael's Church, die plek van die apokaliptiese klimaks, is die Saints Peter and Paul Church - tans vakant - in East Liberty. 
Jason Lee was aanvanklik verbonde om Loki te speel voordat hy die Azrael-rol gekry het. Die rol vir Loki is in plaas daarvan gespeel deur Matt Damon as gevolg van sy chemie op die skerm met Affleck in Goeie Wil Jag. Smith het Samuel L. Jackson in die vooruitsig gestel vir die rol van Rufus, maar nadat hy Chris Rock ontmoet het, het hy besluit dat Rock die regte pas vir die rol was. Alan Rickman is gewerf om Metatron te speel. 
Kritici het hul verbasing uitgespreek oor die eklektiese rolverdeling van die film, wat volgens Smith doelbewus gedoen is om kontraste tussen karakters te beklemtoon - Rickman as die kragtige Metatron, byvoorbeeld, teenoor Mewes as die hopeloos verbose stoner Jay, '' 'n Shakespeare-opgeleide akteur van die hoogste orde volgende aan 'n man van New Jersey. ' Smith het Mewes gewaarsku dat hy sy toneelspel na 'n hoër vlak sal moet neem. "Ek het hom baie beïndruk dat hy voorbereid moes wees op hierdie fliek. 'Daar is regte akteurs in hierdie', het ons hom telkens vertel. '  In antwoord hierop het Mewes nie net sy eie dialoog nie, maar ook die hele draaiboek gememoriseer, omdat hy 'die Rickman-ou nie wou pis nie'. 
Ander onortodokse beslissings oor rolverdeling was onder meer die Mexikaanse aktrise Salma Hayek as Serendipity - 'die [Muse] wat deur die geskiedenis al die genies van kuns en musiek geïnspireer het, soos Mozart en Michelangelo, en nooit die eer gekry het nie' - en die sanger-liedjieskrywer Alanis Morissette as God. 'Daar is 'n Zen-boeddhistiese kalmte vir Alanis wat iets anders wêrelds herinner,' het Smith verduidelik. "Sy is beslis eteries van aard, selfs as sy nie praat nie, en sy dra 'n lug oor haar wat in die rol gespeel het." 
Op die amptelike webwerf van die film het Smith 'n toneel beskryf wat nie die finale snit gehaal het nie: 'n klimaatsy in die hospitaal tussen Silent Bob, 'n erg verbrande en half ontbinde drieling en die Golgothan. Die stryd moes eindig met die drieling wat Betanië (tydelik) doodgemaak het, en God, pas bevry, het die Golgothan in blomme omskep. Toetsgehore was van mening dat die toneel 'te veel Golgothan' gehad het en dat die film se lopietyd al twee uur oorskry het, en die toneel is dus uitgeskakel. 
Hierdie film sou oorspronklik in November 1998 vrygestel word en deur Miramax Films uitgereik word, maar weens kontroversie  is die film uitgestel vir 'n vrystelling van 1999, en die regte is aan Lions Gate Films oorgedra. 
Die klankbaanalbum vergesel van die film is op 2 November 1999 in die Verenigde State uitgereik deur Warner Bros. Records. Dit bevat 'n orkespartituur deur Howard Shore, uitgevoer deur die London Philharmonic Orchestra, en die lied 'Still', geskryf, uitgevoer en vervaardig deur Morissette. Stephen Thomas Erlewine van Allmusic het die 'ryk, effektiewe' partituur beskryf as 'afwisselend melodramaties en humoristies'. 
"Aanskou die metatron" - 4:29
"Mooby die goue kalf" - 2:53
"Die Golgothan" - 4:51
"Stygiese drieling" - 1:40
Dogma was the third-highest grossing film in its opening weekend, behind The Bone Collector en Pokémon: The First Movie, grossing $8.7 million.  The film grossed a domestic total of $30.7 million from a $10 million budget.  It remains the highest grossing film in Smith's View Askewniverse series.