Preke Prediker 4:17
Lofpsalm 34:2, 6
Skriflesing: Prediker 4.
Teks: Prediker 4: 17
gee ag op jou voet as jy na die huis van God gaan
Het ons regtig altyd lus om kerk toe te gaan? En daarmee saam nog twee vrae:
As ons nie lus het nie: Waarom nie?
En as ons erediens toe gaan, met watter ingesteldheid gaan ons?
Die gedeelte wat ons saam gelees het, raak ons hele verhouding en omgang met die Here. U moet net in gedagte hou dat die benadering van die gedeelte nog al die dinge bevat wat in die Ou Testament belangrik was. Daarom word hier gepraat van opgaan na die huis van die Here en van slagoffers en van geloftes.
Kom ons lig twee sake uit in hierdie preek:
1. Die erns van aanbidding
2. Die gesindheid waarmee ons aanbid.
In sy wese het hierdie dinge waarvan ons hier gelees het, in die Nuwe Testamentiese tyd waarin ons nou lewe, nie verander nie, want hierdie dinge gaan oor aanbidding.
Dit gaan verder oor die diep eerbiedige verhouding wat daar in elkeen van ons vir die Here moet wees.
Die gedeelte maan ons juis tot die uiterste mate van versigtigheid:
Gee ag op jou voet as jy na die huis van God gaan.
Die Bybel bedoel hiermee dat daar by ons 'n houding van eerbied en van Godvrug moet wees.
Mens kan nie met die Here omgaan asof Hy 'n mens is soos ons nie. Ook nie asof Hy selfs jou gelyke is, of Iemand met wie jy na jou willekeur kan handel nie.
Die Here is God.
As ons voor die Here gaan staan (in die gebed of in die erediens) moet dit gepaard gaan met die nodige skugterheid en ook met opregte ontsag. Die res van die sin vertel ons presies waaroor hierdie versigtigheid van ons gaan - dit is wanneer ons nader kom om te hoor.
As ons praat van "naderkom" na God toe om "te hoor," kom verskillende dinge in die gesigsveld.
Die eerste is die erediens en alles wat daarmee saamhang.
Dan is daar een saak uit die Bybel wat uiters belangrik is, en waarvan ons baie deeglik sal moet kennis neem:
Dit is dat die mense in die vroe jare, toe Jesus Christus op die aarde was, nie net op Sondag in die kerkgebou saamgekom het nie.
Hulle het letterlik op elke dag van die week saamgekom om te leer en om geleer te word van die Here.
Hulle het ook nie net op die Sabbatdae eredienste gehou nie, hulle het ook op weeksdae die evangelie in die kerkgebou verkondig. Daar is talle gedeeltes in die Bybel wat vertel dat daar op elke dag van die week onderrig gegee is in die tempel en in die sinagoges (Luk. 2: 46; 20: 1; 21: 37; Matt. 21: 23; 26: 55; Mark. 14: 49; Joh. 18: 20).
Waarskynlik was dit in die dae van die prediker al so gewees.
Die gevaarpunt wat hier uitgelig word, is dat jy selfs kan sonde doen wanneer jy kerk toe gaan en bid. Dit hang af van die gesindheid waarmee jy dit doen.
Die Prediker skryf in hoofstuk 4:17 van nog iemand wat kerk toe gegaan het.
Hy het nie met die nodige skugterheid gegaan nie, maar hy het tog gaan offer.
Sy gesindheid teenoor die Here was nie reg nie, want hy was dwaas.
Die Here sê van hierdie man dat hy 'n verstandelose mens is.
Dit beteken nie dat hy 'n lae I.K. gehad het of dat hy dom was nie.
Hierdie man het nie insig gehad nie.
Hy het nie verstaan wie die Here is en wat die Here van 'n mens verwag wanneer jy voor die troon van die Here nader nie.
Offers wat deur iemand gebring word wat sondig en goddeloos lewe, is absoluut waardeloos.
Dit gaan oor die gees en die stemming waarmee jy na God toe gaan.
Daarom sê die Here dat hierdie man met sy offer sonde gedoen het.
Sy slegte gesindheid het gemaak dat hy kwaad gedoen het toe hy sy offer gebring het.
Hoe kom u na die eredienste toe? Het u u voorberei en daarop ingestel dat hierdie 'n ontmoeting met God is, en dat daar by u die nodige behoefte is om die Here se seën te wil ontvang oor u? Want dis wat ons moet doen!
Dit gebeur dat ons kerk toe gaan met opstandigheid in ons, want ons is moeg, of ons is vandag nie lus om die eredienste te gaan bywoon nie.
Maar ons gaan maar, so half gedruk deur eie dwang.
En diep binne-in ons gaan ons nie met vreugde nie, en ook nie met die nodige ontsag nie.
Dis waarvan die Bybel hier praat: Gee ag op jou voet as jy voor God nader.
Dan moet ons ook tog let op nog iets wat geweldig belangrik is:
Dit is dat die gelowiges in Jesus se tyd elke dag van die week na die tempel of na die sinagoges toe gegaan het om te bid, maar veral ook om onderrig te word.
By sulke geleenthede is die evangelie ook op elke dag van die week verkondig. Jesus sê dat Hy self die mense elke dag van die week geleer het en die evangelie verkondig het - so was die gebruik in daardie tyd.
U moet gerus gaan lees wat hierdie onderrig was. Ons noem dit vandag katkisasie.
Maar u moet veral gaan kyk wie in die klas gesit het - dit was nie kinders nie. Dit was volwassenes.
En dit was ook nie evangelisasiegevalle nie. Dit was mense wat lankal geloofsbelydenis afgelê het wat daar gesit het en mekaar geleer het.
Selfs die Skrifgeleerdes en die Fariseërs en die ouderlinge het hierdie klasse bygewoon.
Daarom is dit vir niemand snaaks dat hierdie mense ook insit waar Jesus mense leer nie. Niemand maak ook daarteen beswaar nie, want hulle was gewoond daaraan. Die verkeerdheid het daarby gekom dat hierdie mense die geleenthede
gebruik het om Jesus se leer teë te staan.
Nou is dit vir sommiges van ons moeite as ons op die Sondag net vir twee geleenthede moet kerk toe gaan.
Ons geloofspraktyke het dus inderdaad agteruitgegaan teenoor wat dit vroeër was!
Lê die fout nie dalk daarby dat ons vergeet het dat 'n erediens 'n persoonlike ontmoeting met God is nie?
Die gedeelte in die Bybel wys daarop dat daar meer geleenthede is waar jy die Here ontmoet.
Daar is mense wat baie praat oor geloof, maar hulle lewe nie hierdie geloof uit nie.
Daar is ook mense wat op so 'n manier van die Here se kerk en van Hom praat dat die nodige respek ontbreek.
Daar is dus geen lewende band met God nie.
Sulke mense word ernstig vermaan: God is in die hemel is en jy is op die aarde.
Jou woorde voor die aangesig van God moet maar min wees. Die Here soek nie baie hol en leë woorde nie.
Hy soek jou hele lewe waarin jou woorde en jou dade by mekaar pas en wat mekaar dan ook ondersteun. Weereens die vermaning tot versigtigheid.
Verder handel die Here ook nog oor die saak van geloftes. Dit gebeur so dikwels dat ons teenoor die Here bepaalde ondernemings maak, byvoorbeeld wanneer 'n kind siek is, dan belowe ons die Here dat ons iets sal doen as Hy ons kind gesondmaak.
In Deuternomium 23:21, 22 sê die Here dat dit glad nie sonde is as ons glad geen geloftes teenoor Hom maak nie.
Maar dit is 'n swaar sonde as ons wel die een of ander gelofte maak, en dit nie nakom nie.
Al hierdie dinge raak die manier waarop jy naderkom om voor die troon van God te kom staan.
Die waarskuwing van hierdie vers is geweldig ernstig:
Elke gelowige wat eerlik met homself wil wees, weet dat daar baie kere in ons lewens is wat die nodige erns in ons verhouding met die Here ontbreek.
Daarom moet ons mooi oor hierdie saak dink.:
In die Hebreërbrief staan daar dat ons die vrymoedigheid in Jesus Christus ons groot Hoëpriester het om toe te tree in die heiligdom van God in.
Dis presies wat hier in Spreuke staan.
Ons moet dus baie erns maak met die feit dat Christus ons met God versoen het.
As jy dit gaan vergeet, sal jy 'n dwaas wees wat ver onder die oordeel van die Here sal moet buig.
Die Hebreërbrief leer ons dat ons in Jesus Christus 'n lewensbeskouing moet hê waarin ons die nodige respek en vrees vir God elke sekonde van ons bestaan in ons moet hê.
As ons besef dat die oordeel van God oor ons sondes so straf is dat Hy elkeen wat gesondig het moet doodmaak, sal ons nie sommer in ons Godsdiens maak asof die Here my maar moet vat soos ek is, of Hy moet dit los nie - een van ons sê dinge!
Die ware gelowige sal besef dat hierdie naderkom voor die troon van God jou ewige lewe of jou ewige dood bepaal.
God het Jesus juis met die dood gestraf oor ons sondes - so ernstig is die saak.
Die genade is dat God nie tweekeer straf nie. Ons sondes is eenmaal klaar gestraf - maar nou rus die verantwoordelikheid op ons om te leef soos vrygespreektes.
Die genade is verder dat ons na die soendood en hemelvaart van ons Here Jesus toegerus is met die Heilige Gees - God self wat ons leer en lei!
Jesus het gesê dat die Heilige Gees ons in die volle waarheid sal lei.
Deel van die volle waarheid is om op 'n eerbiedige en Godvrugtige wyse gehoorsaam te wees aan die Here.
Kom ons gee ag op die manier waarop ons na die huis van die Here gaan. Ons gee aandag aan ons aanbidding, sodat ons regtig lus het om kerk toe te gaan om die Here in die erediens te gaan ontmoet.