Boston -slagting 1770 - Inligting
Boston -slagting 1770 - Geskiedenis
Vyf koloniste is op 5 Maart 1770 deur Britse troepe in Boston vermoor. Die gebeurtenis is veroorsaak deur bespotting teen Britse soldate in Boston. Die Britte het met geweld gereageer en hul muskiete op die Amerikaners afgevuur, 3 onmiddellik dood en 11 gewond. Twee van die gewondes is gou dood. Die dood van die koloniste, wat bekend gestaan ​​het as die Boston -bloedbad, het die Amerikaanse opinie teen die Britte aangevuur en was een van die belangrikste gebeurtenisse voor die revolusie.
Vanaf die oomblik dat die Britte besluit het om troepe na Boston te stuur, was dit net 'n kwessie van tyd voordat Britse troepe waarskynlik met die koloniste sou bots. Daardie dag kom op 5 Maart 1770. In die vroeë aand bewaak 'n Britse wagter die pasgemaakte huis in Kingstraat (wat vandag "State Street" in die middestad van Boston is.) Koloniste begin die wagte tart. Gou het 'n skare toegeneem. Terwyl die skare toeneem, beveel die beampte van die dag, kaptein Thomas Preston, sewe of agt soldate onder sy bevel om die wag te ondersteun. Preston het gou gevolg. Teen die tyd dat die ekstra troepe aangekom het, het die skare gegroei tot tussen 300 en 400 honderd man. Die steeds groeiende skare het voortgegaan om die Britse soldate te spot wie se muskiete gelaai was. Die skare het toe die wagte met sneeuballe begin bestook.
'N Kolonis het een van die soldate platgeslaan. Toe die soldaat opstaan, skiet hy sy muskiet af en skreeu dan: "Damm you, fire". Daar was 'n pouse en toe skiet die Britse soldate op die koloniste. Drie Amerikaners- die toumaker Samuel Gray, die seevaarder James Caldwell en 'n Afro-Amerikaanse matroos met die naam Crispus Attucks is op slag dood. Samuel Maverick, getref deur 'n ricocheting -muskietbal agter in die skare, is 'n paar uur later in die vroeë oggend van die volgende dag dood. Die dertigjarige Ierse immigrant Patrick Carr is twee weke later dood.
Hierdie gebeurtenis het vinnig bekend gestaan ​​as 'die Boston -slagting'. Danksy die pogings van die Boston -graveur, Paul Revere, wat 'n tekening van Henry Pelham gekopieer het, het die illustrasie van bogenoemde gebeure spoedig deur die kolonies gekom. Die illustrasie het die woede van Amerikaners teenoor die Britte aangewakker. Kaptein Preston en vier van sy mans is gearresteer en van manslag aangekla.
Die soldate is in die openbare hof verhoor, met John Adams as een van die verdedigingsadvokate. Preston is "onskuldig" bevind, aangesien dit duidelik geword het dat dit onwaarskynlik was dat hy die bevel gegee het om af te dank. Die ander soldate is skuldig bevind aan manslag en gestraf deur hul duime te laat merk.
As 'n manier om inkomste vir koloniale administrasie te genereer, het die parlement in 1767 die Townshend -wette goedgekeur, wat pligte op papier, lood, verf en tee wat in die kolonies ingevoer is, opgelê het. 'N Boikot wat deur die Amerikaners ontwerp is, het die keiserlike owerhede woedend gemaak. Doeane -amptenare het herhaaldelik om militêre steun gevra, in die hoop dat 'n magsvertoning hulle in staat sou stel om pligte van onwillige koloniste in te vorder. In Oktober 1768 is die pleidooie beantwoord en die eerste soldate in Boston geplaas. Uiteindelik is ongeveer 4 000 rooi jasse, gelykstaande aan 'n kwart van die stad se bevolking, ontplooi. Bostoniërs was ontevrede oor die teenwoordigheid van soldate in hul stad, maar baie gewone werkers het 'n ekstra kommer gedeel. Die Britse soldate was so swak betaal dat baie deeltydse werk moes kry om aan hul basiese behoeftes te voldoen. Deur dit te doen, het die rooi jasse werk geneem wat die koloniste nodig gehad het. Voorvalle tussen burger en soldaat was gereeld. Die mees aansteeklike was die sogenaamde "Boston Massacre " van 5 Maart 1770. Op daardie dag was 'n enkele wag in diens by die Doeanehuis in Kingstraat, huidige State Street. 'N Stryery het ontstaan ​​tussen die soldaat en 'n plaaslike handelaar, wat tydens die konfrontasie met die boude van 'n muskiet geslaan is. 'N Skare het vinnig bymekaargekom en die wagter met 'n verskeidenheid materiale begin bestook - klippe, oesters, ys en stukke steenkool. Die spanning het verder toegeneem toe die klokke van die stad se kerke begin tol het, die tradisionele manier om hulp te ontbied om brande te bestry. Versterkings onder kaptein Thomas Preston is gehaas om die beleërde wag te verlig. Die skare het die soldate getart en hulle gewaag om te skiet, terwyl hulle ietwat veilig was in die wete dat die soldate nie hul wapens in die stad kon aflaai sonder vooraf toestemming van 'n burgerlike landdros nie. Op hierdie tydstip het iemand in die skare 'n houtstok na die rooi jasse geslinger. Private Hugh Montgomery is getref en op die grond geval. Toe hy weer op pad is, skree iemand - Montgomery, 'n ander soldaat of iemand uit die skare - "Vuur!" Die rooi jasse het dit gedoen. Preston, wat duidelik nie die bevel gegee het nie, het die skietery beëindig en probeer om die orde te herstel. Teen daardie tyd het drie koloniste egter dood gelê en twee ander dodelik gewond ses ander sou later van hul wonde herstel. Die Boston -bloedbad was natuurlik nie 'n 'bloedbad' in die klassieke sin nie. Samuel Adams en ander propagandiste het egter onmiddellik voordeel getrek uit hierdie voorval en dit gebruik om koloniale hartstogte aan te blaas. Paul Revere het die poging bygestaan ​​deur een van sy beroemdste gravures uit te reik, moontlik geplagieer, wat die Amerikaanse weergawe van die gebeurtenis uitbeeld. In reaksie op hierdie spanning het luitenant-goewerneur Thomas Hutchinson beveel dat die Britse soldate na Castle Island teruggetrek word, wat die koloniste 'n baie gevierde oorwinning gee en dui op die roerlose aard van die Britse beleid. 'N Gesamentlike begrafnis vir die wat verslaan is, is 'n paar dae later gehou en 10 000 mense het by die optog aangesluit. Later het die 35-jarige John Adams die afkeuring van sy vriende en bure in gevaar gestel deur die Britse soldate in 'n hoogs gepubliseerde verhoor te verdedig. Geskiedkundiges het jare lank die Boston -slagting as 'n waterskeidingsgebeurtenis beskou. Die Amerikaanse mening is geradikaliseer deur bekwame propaganda, wat baie voormalige gematigdes tot uitgesproke opposisie teen die Britse beleid beweeg het. Meer onlangse geleerdes het egter bewyse gevind van 'n meer kieskeurige Boston -publiek wat die Britse terughoudendheid en die uitlokkende optrede van die skare waardeer. Bewyse van laasgenoemde siening is gevind in die relatiewe stilte wat na die begrafnis op die gemeenskap toegesak het. Verdere ongewilde Britse optrede sal moet plaasvind voordat 'n groter deel van die bevolking die radikale siening sal aanvaar.
LET WEL: Volgens die meeste berigte was Crispus Attucks, 'n mulatto -matroos, die eerste kolonis wat uit die Britse vlug geval het. Min is bekend oor sy lewe, maar daar is bewyse dat hy amper 'n kwarteeu vroeër 'n weggeloopte slaaf was. Die liggaam van Attucks het 'n paar dae lank in die Faneuil -saal in die toestand gelê en daarna saam met die ander vier slagoffers in 'n gemeenskaplike graf begrawe.
Die Boston -bloedbad was 'n straatgeveg wat op 5 Maart 1770 plaasgevind het tussen 'n "patriotiese" skare, wat sneeuballe, klippe en stokke gooi, en 'n groep Britse soldate. Verskeie koloniste is dood en dit het gelei tot 'n veldtog deur spraakskrywers om die woede van die burgerskap te wek.
Gravure "The Bloody Massacre" deur Paul Revere. Let daarop dat dit nie 'n akkurate voorstelling van die gebeurtenis is nie.
Die teenwoordigheid van Britse troepe in die stad Boston was toenemend onwelkom. Die oproer begin toe ongeveer 50 burgers 'n Britse wagter aanval. 'N Britse offisier, kaptein Thomas Preston, het ekstra soldate ingeroep, en ook hierdie is aangeval, sodat die soldate in die skare skiet en 3 ter plaatse doodmaak ('n swart matroos met die naam Crispus Attucks, die toubouwer Samuel Gray en 'n seevaarder met die naam James Caldwell ) en 8 ander gewond, waarvan twee later dood is (Samuel Maverick en Patrick Carr).
'N Dorpsvergadering is belê waarin die Britte verwyder word en die verhoor van kaptein Preston en sy mans weens moord. Tydens die verhoor verdedig John Adams en Josiah Quincy II die Britte, wat tot vryspraak en vrylating gelei het. Samuel Quincy en Robert Treat Paine was die advokate vir die vervolging. Later is twee van die Britse soldate skuldig bevind aan manslag.
Die Boston -bloedbad was 'n seingebeurtenis wat gelei het tot die Revolusionêre Oorlog. Dit het direk daartoe gelei dat die koninklike goewerneur die besettingsleër uit die stad Boston ontruim het. Dit sou die revolusie binnekort tot gewapende rebellie in die kolonies bring.
Let daarop dat die besetting van Boston deur Britse troepe in 1768 nie deur openlike weerstand ontmoet is nie.
In die nag van 5 Maart 1770 het lede van die Britse leër vyf burgerlikes in Boston vermoor. Hierdie voorval staan ​​bekend as die Boston Massacre, en word ook die Boston Riot genoem. Behalwe die lewens wat verlore gegaan het, kan u raai wat die voorval tot gevolg gehad het? As u vrees onder koloniste raai, is u verkeerd. Maar as u onrus onder hulle geraai het, dan is u raaiskoot beslis korrek.
Die Boston -bloedbad, ook bekend as "The Bloody Massacre in King Street" of die "State Street Massacre", is 'n groot gebeurtenis wat soveel keer vertel en hervertel is dat daar 'n aantal teenstrydighede is oor die werklike gebeurtenis, tydens en na die voorval.
Boston was 'n moeilike stad om in te woon. In die 1760's was dit een van die eerste kolonies wat openlik sy afkeer van die Britse bewind getoon het. In 1768 is Britse troepe na Boston gestuur om die Townshend -wette af te dwing. Dit was 'n daad wat gemaak is om die inkomste wat in die kolonies ingesamel is, te verhoog om vir die goewerneurs en regters te betaal. Dit het dit ook moontlik gemaak om belasting op die hele kolonie te hef. Toe die troepe in 1768 in Boston kom, was hulle nie verbaas om 'n verset te ontmoet nie. Stel jou voor dat jy 'n Britse soldaat vir elke Amerikaner het. Dit is nie regtig 'n goeie ding wat die koloniste betref nie. Dit alleen het die Britte ongewilder gemaak vir koloniste wat in Boston woon.
Op 22 Februarie voor die Boston -bloedbad is 'n Duitse seuntjie genaamd Christopher Seider deur 'n werknemer van die doeanediens, Ebenezer Richardson, doodgeskiet in 'n poging om die aanvalle op sy huis af te weer. Hy word beskou as die eerste persoon wat ooit aan die konflik tussen koloniste en Engelsmanne gesterf het. Sy moordenaar is skuldig bevind aan moord, maar is later deur koninklike vergifnis bevry en het 'n nuwe pos by die pasgemaakte dienste gekry. 'N Groot groep mense het almal se begrafnis bygewoon, wat almal 'n groot klag teen die Britse parlement gehad het.
Weergawes van wat werklik gebeur het?
Elf dae na die dood van Christopher Seider het die Boston -slagting plaasgevind. Daar word gesê dat dit begin het toe 'n groep mans 'n staande wagter van die huis van die stad se gebruike getart het. Britse soldate het gesien wat gebeur en het op die groep mans geskiet. Daarna word gesê dat die weermag in alle rigtings afgevuur het, uiteindelik 5 mense doodgemaak en 6 gewond is. Daar was sommige wat geglo het dat vier van hierdie mans op die toneel gesterf het en dat 'n man twee dae later dood verklaar is. Sommige het geglo dat daar 3 op die toneel gesterf het, 2 wat later gesterf het. Baie sou sê dat dit nie saak maak of hulle op die toneel of later dood is nie, maar dit is waarskynlik belangrik vir diegene wat gesterf het en hul gesinne.
Ander meen dat dit begin het toe 'n leerling van pruikmaker, Edward Gerrish, vir kaptein luitenant John Goldfinch uitgeroep het dat sy meester se rekening nog nie betaal is nie. Tog was daar ander wat geglo het dat dit die jong pruikmaker was wat 'n gewone Hugh White beledig het. Daar word ook geglo dat kaptein Preston 'n gratis-vir-almal-bestelling na die slagting beveel het.
Dit is interessant dat die Boston Massacre -insident hoegenaamd 'n slagting genoem is. Die Boston -slagting was 'n geveg waaraan beide kante deelgeneem het, en dit is die rede waarom die bloedbad glad nie 'n slagting was nie. Dit was nie 'n slagting nie, maar mense het gevoel dat die term die emosies van die koloniste sou laat ontvlam wat hulle sou dwing om by die patriotte aan te sluit.
Wat werklik gebeur het wat tot die Boston -bloedbad gelei het, kon nie een van die historici saamstem nie. Daar is verskillende beskrywings en vertellings oor die voorval dat dit vir niemand onmoontlik geword het om nou te weet wat werklik op 5 Maart 1770 gebeur het nie. Sekerlik, die koloniste het hul deel aan verkeerde optrede gehad, maar hoe u ook al daarna kyk, het die Britte opgetree nogal hard.
Paul Revere begin om afdrukke van die Boston Massacre -voorval te verkoop. Dit is nie bekend of hy daar was om eers te weet oor die besonderhede van die gebeurtenis nie, maar die interpretasie en die gedetailleerde kaart van die lyke was geloofwaardig genoeg om in 'n verhoorhof teen die Britse soldate gebruik te word. Baie mense het geglo dat hy dit eerstehands ervaar het.
Wat in die hof gebeur het, is ook steeds 'n raaisel. Al met al is daar gesê dat kaptein Thomas Preston en nege ander skuldig bevind is aan moord en twee is vrygespreek. Maar sommige weergawes van hierdie verhaal sluit in dat twee stamgaste aangekla word van manslag in plaas van moord. Daar was ook vier wat vermoedelik uit die venster van die huis van die stad se doeane geskiet het. Sommige ander sê dat Preston en ses van sy mans van die aanklagte ontslae geraak het, waarvan slegs twee van manslag aangekla is.
Paul Revere was 'n Amerikaanse patriot, en hy het lank genoeg in Boston gewoon om te sien en te weet dat sy medemens (sowel as hy) deur die Britte getiranniseer word. Toe die Boston -slagting plaasvind, het hy sy talente goed gebruik deur sy gevoelens bekend te maak. Hy het die Boston -slagting gebruik om sy landgenote byeen te bring en hulle te laat besef dat dit nie reg is om onderdruk te word in 'n eie land nie. Die gravure van Paul Revere het die eerste invloed geword wat 'n anti-Britse sentiment oor die nuwe land gevorm het.
Die Boston -bloedbad is een van die vele redes waarom die dertien kolonies van Brittanje in Amerika teen die Britse monargie verenig het en 'n oorlog vir vryheid ontstaan ​​het. Daar was meer as 'n handjievol redes waarom die koloniste meen dat hulle nie behandel moet word soos die Britte hulle behandel het nie, en daar is meer as genoeg entoesiasme en reaksie van baie patriotte in die kolonies.
Boston -slagting, 5 Maart 1770
Boston -slagting is 'n litografie van J. H. Bufford (1810-1874) se litografie-onderneming in Boston, gebaseer op 'n illustrasie deur W. L. Champney. Hierdie weergawe van die Boston -bloedbad het 'n groot verskil van vorige weergawes van die gebeurtenis: dit bevat Crispus Attucks en beeld hom uit as 'n sentrale figuur van die gebeurtenis. Dit is moontlik dat kunstenaars moontlik meer sensitief was om swartes in hul kuns voor te stel, omdat hierdie druk in die 1850's tydens die afskaffingsbeweging gepubliseer is.
Crispus Attucks (ongeveer 1723-1770) was die eerste slagoffer van die Amerikaanse rewolusie. Op die aand van 5 Maart 1770 het 'n konfrontasie tussen soldate en 'n groep inwoners gelei tot vyf dood en ses gewondes. Attucks, van Afrikaanse en inheemse Amerikaanse afkoms, het grootgeword in Framingham, Massachusetts, en word gesê dat hy 'n weggeloopte slaaf was wat werk gevind het en baie jare as matroos en toumaker in Boston deurgebring het. Hy, saam met ander plaaslike matrose en toumakers, het hom veral bedreig gevoel deur Britse soldate en matrose wat gereeld tydens deeltydse werk by die plaaslike bevolking sou meeding. Hierdie kompetisie het gelei tot 'n geveg op 2 Maart 1770 tussen Britse soldate en plaaslike toumakers, wat die spanning wat 'n paar dae later tot die slagting gelei het, gehelp het. (1) Koloniste was oor die algemeen baie opgewonde oor die verhoogde belasting wat die Britse regering op hulle gelê het, asook die toenemende teenwoordigheid van Britse troepe in die stad. Die spanning tussen die koloniste en die Britse troepe het tot 'n punt opgebou wat konfrontasie onvermydelik gemaak het. (2)
Die konfrontasie op 5 Maart 1770 wat bekend staan ​​as die Boston -bloedbad, het begin toe 'n groot groep inwoners Britse soldate met sneeuballe, klippe en klubs begin tart het. Aan die hoof van hierdie groep was Attucks. Verskeie Britse soldate het tot hulp gekom van die soldate wat gespot en openlik op die skare afgevuur is. Dit is onduidelik of Attucks eers 'n soldaat aangeval het, maar uiteindelik was hy die eerste sterftes weens koeëlwonde. Twee ander, Samuel Gray en James Caldwell, is ook tydens die voorval dood. Twee ander, Samuel Maverick en Patrick Carr, is dae later dood weens hul beserings. Ses ander is gewond. (3)
Kunstenaar: W. L. Champney, wie se voornaam waarskynlik William was, was 'n illustreerder uit Boston, wat illustrasies vir boeke en tydskrifte gedoen het. (4)
(4) Groce, George C. en David H. Wallace, Die New York Historical Society's Dictionary of Artists in America, 1564-1860, New Haven: Yale University Press, 1957. bl. 118.
The Sons of Liberty was 'n groep koloniale handelaars en handelaars wat gestig is om die seëlwet en ander vorme van belasting te protesteer. Die groep revolusioniste het prominente patriotte soos Benedict Arnold, Patrick Henry en Paul Revere, sowel as Adams en Hancock ingesluit.
Onder leiding van Adams het die Sons of Liberty vergaderings gehou teen die Britse parlement en protesteer teen die aankoms van Griffin 's Wharf Dartmouth, 'n skip van die Britse Oos -Indiese Kompanjie wat tee vervoer het. Teen 16 Desember 1773, Dartmouth het haar susterskepe saamgevoeg, Bever en Eleanor al drie skepe gelaai met tee uit China.
Die oggend, toe duisende koloniste bymekaargekom het by die werf en sy omliggende strate, is 'n vergadering gehou in die Old South Meeting House, waar 'n groot groep koloniste gestem het om te weier om belasting op die tee te betaal of dat die tee afgelaai, geberg word , verkoop of gebruik. (Ironies genoeg is die skepe in Amerika gebou en in besit van Amerikaners.)
Goewerneur Thomas Hutchison het geweier dat die skepe na Brittanje terugkeer en beveel dat die teetarief betaal word en die tee afgelaai word. Die koloniste het geweier, en Hutchison het nooit 'n bevredigende kompromie aangebied nie.
Die Boston -slagting het op 5 Maart 1770 plaasgevind toe Britse soldate in Boston op 'n groep Amerikaanse koloniste losgebrand het wat vyf mans doodgemaak het.
Die Boston -slagting deur Unknown
Voor die Boston -bloedbad het die Britte 'n aantal nuwe belasting op die Amerikaanse kolonies ingestel, waaronder belasting op tee, glas, papier, verf en lood. Hierdie belasting was deel van 'n groep wette genaamd die Townshend Acts. Die kolonies hou nie van hierdie wette nie. Hulle het gevoel dat hierdie wette 'n skending van hul regte was. Net soos toe Brittanje die seëlwet ingestel het, het die koloniste begin protesteer en die Britte het soldate ingebring om orde te hou.
Wat het gebeur tydens die Boston -bloedbad?
Die Boston -slagting begin die aand van 5 Maart 1770 met 'n klein argument tussen die Britse privaat Hugh White en 'n paar koloniste buite die Custom House in Boston in King Street. Die argument het begin eskaleer namate meer koloniste bymekaargekom het en begin stok en sneeuballe na Private White teister.
Gou was daar meer as 50 koloniste op die toneel. Die plaaslike Britse offisier van die horlosie, kaptein Thomas Preston, het 'n aantal soldate na die Custom House gestuur om die orde te handhaaf. Die aanskoue van Britse soldate wat met bajonette gewapen was, het die skare egter net vererger. Hulle het op die soldate begin skree en hulle gewaag om te skiet.
Kaptein Preston het toe aangekom en die skare probeer versprei. Ongelukkig het 'n voorwerp wat uit die skare gegooi is, een van die soldate, Private Montgomery, getref en hom neergeslaan. Hy het in die skare afgevuur. Na 'n paar sekondes van verstomde stilte, het 'n aantal ander soldate ook in die skare afgevuur. Drie koloniste sterf onmiddellik en nog twee sterf later aan wonde.
Terrein van die Boston -bloedbad deur Ducksters
Die skare is uiteindelik versprei deur die waarnemende goewerneur van Boston, Thomas Hutchinson. Dertien mense is in hegtenis geneem, waaronder agt Britse soldate, een offisier en vier burgerlikes. Hulle is van moord aangekla en in die tronk geplaas in afwagting van hul verhoor. Britse troepe is ook uit die stad verwyder.
Die Ou Staatshuis Vandag deur Ducksters
Die Boston -slagting het net buite plaasgevind
van die Ou Staatshuis
Die verhoor van die agt soldate het op 27 November 1770 begin. Die regering wou hê dat die soldate 'n regverdige verhoor moes hê, maar hulle het probleme ondervind om 'n advokaat te laat verteenwoordig. Uiteindelik het John Adams ingestem om hul advokaat te wees. Alhoewel hy 'n patriot was, het Adams gedink dat die soldate 'n regverdige verhoor verdien.
Adams het aangevoer dat die soldate die reg het om hulself te verdedig. Hy het getoon dat hulle gedink het dat hul lewens in gevaar is deur die skare wat bymekaargekom het. Ses van die soldate is onskuldig bevind en twee is skuldig bevind aan manslag.
Die Boston -bloedbad het 'n saamtrek vir patriotisme in die kolonies geword. Groepe soos die Sons of Liberty het dit gebruik om die euwels van die Britse bewind aan te toon. Alhoewel die Amerikaanse rewolusie nog nie vyf jaar sou begin nie, het die gebeurtenis mense beslis beweeg om na die Britse heerskappy in 'n ander lig te kyk.
Boston -bloedbadgravure deur Paul Revere
Boston Massacre Tydlyn
Die Boston -slagting was 'n gebeurtenis wat tydens die Amerikaanse rewolusie in Boston plaasgevind het. Dit het die aand van 5 Maart 1770 plaasgevind tydens 'n betoging voor die Custom House in Boston, Massachusetts. Die slagting was een van die vele gebeurtenisse wat vermoedelik die Amerikaanse rewolusie veroorsaak het.
Dit is belangrik om die tydlyn van die slagting te ken, want dit help om die gebeurtenis in konteks te plaas, sodat ons kan verstaan ​​hoekom en hoe dit gebeur het.
Die volgende is 'n tydlyn van die Boston -bloedbad:
Op 22 Februarie word 'n 11-jarige seun met die naam Christopher Seider deur Ebenezer Richardson, 'n Britse doeanebeampte, geskiet en vermoor nadat Richardson 'n groep skoolseuns probeer keer het om klippe na die winkel van 'n lojalistiese handelaar te gooi. Een van die rotse tref Richardson en die skare jaag hom huis toe waar hy sy musket deur die venster skiet en Seider tref. Die skietery veroorsaak ontsteltenis in Boston.
Op 26 Februarie word die begrafnis van Seider by Faneuil Hall gehou. Ongeveer 2 000 mense volg die kis van Seider tydens die optog, wat by Faneuil Hall begin, om die Liberty Tree naby Boston Common, terug na die Old State House en dan na die begraafplaas waar die seuntjie begrawe word.
Op 2 Maart loop 'n Britse soldaat van die 29ste regiment, Patrick Walker, verby die tou van John Gray toe een van die werkers hom vra of hy werk wil hê. As hy ja antwoord, skerts die man dat hy sy buitekamer kan skoonmaak. 'N Geveg breek tussen die mans uit, Walker vlug en keer dan verskeie kere terug met 20 en dan 30 Britse soldate, maar hulle word elke keer deur die touwerkers weggejaag.
In die namiddag op 3 Maart breek daar weer 'n geveg uit tussen drie Britse soldate en 'n groep touwerkers by die kabelbaan van Archiebald McNeil.
Boston Massacre, illustrasie gepubliseer in die Boston Massacre to the Surrender of Burgoyne, omstreeks 1895
Op 4 Maart beveel luitenant -kolonel Maurice Carr van die 29ste Regiment 'n soektog na Gray se kabelbaan na 'n vermiste sersant wat vermoed dat Carr vermoor is, maar niks vind nie. Gerugte begin draai dat daar probleme ontstaan ​​tussen die soldate en touwerkers en dat daar verskeie gevegte tussen die twee groepe in die stad ontstaan.
Op die oggend van 5 Maart word 'n posbrief wat na bewering deur die soldate van die 14de en 29ste regiment onderteken is, in Boston gepos en die 'opstandige mense van Boston' gewaarsku dat die soldate hul kragte saamsnoer om 'hulself te verdedig teen almal wat hulle teenstaan . "
Op 5 Maart om 15:00 kom 'n skare van 300 stedelinge by die Liberty Tree.
Ongeveer 18:00 - 19:00 op 5 Maart word daar gesien hoe klein groepies van drie tot ses stedelinge in Boston se strate gewapen met klubs loop.
Op 5 Maart om 19:00, kom 'n groep stedelinge bymekaar om Hugh White, 'n Britse wag wat buite die Custom House staan, en begin sneeuballe en ys na hom gooi. White waarsku die groep om hom alleen te laat en 'n man met 'n rooi mantel nader die groep, praat met hulle en hulle steek dan die straat oor en hou afstand.
Op 5 Maart om 20:00 kom 'n skare mans en seuns, gewapen met grawe, stokke en swaarde, bymekaar op Dock Square, waar sommige van hulle by Faneuil Hall inbreek en 'n slagter se stalletjie uitmekaar skeur om klubs uit die bos te maak.
Op 5 Maart om 20:30 het die skare op Dock Square gegroei tot 200 tot 300 man en 'n onbekende man in 'n rooi mantel en 'n wit pruik begin die skare waansinnig maak voordat die skare in drie groepe verdeel, van ongeveer 100 mense elk en marsjeer in verskillende rigtings. Een groep gaan na die belangrikste kaserne waar die 29ste Regiment gehuisves word. Die skare kon nie deur die hekke breek of die soldate bespot om uit die kaserne te kom nie, maar gaan uiteindelik na Kingstraat.
Voor die Custom House begin die skare White weer teister en hy trek terug na die trappe van die Custom House vir veiligheid.
Om 21:00 op 5 Maart begin die Brattle Street -kerkklok lui en mense stort in die straat op soek na 'n vuur.
In die North End reageer 'n groep van 25 tot 30 mans, waaronder Crispus Attucks en Partrick Keaton, op die geluid van die klok en sluit by die skare aan voor die Custom House. Attucks dra twee klubs en gee een aan Keaton wat dit in die sneeu gooi.
William Jackson, 'n invoerder en Britse simpatiseerder, jaag na die taverne waar kaptein Thomas Preston tuisgaan om hom te vertel wat gebeur.
Preston jaag na die hoofkaserne en versamel korporaal William Wemms en ses private, Hugh Montgomery, James Hartigan, William McCauley, John Carroll, William Warren en Matthew Kilroy, wat twee lyne vorm en in King Street na die Custom House marsjeer.
Wemms lei die soldate deur die skare na die trappe van die Custom House terwyl die skare sneeuballe, ys en oesterskille na hulle gooi.
Omdat hulle weet dat die soldate verbied word om hul wapens af te vuur totdat hulle die oproerwet gelees het om te skare, begin die skare die soldate bespot om hul gewere af te vuur.
'N Kolonis genaamd Benjamin Burdick, gewapen met 'n knuppel en 'n breë woord, spot met privaat Montgomery wat hom met sy bajonet terugstoot en Burdick die bajonet met sy swaard wegstoot wat die vuurwapen tref.
Op daardie presiese oomblik word Montgomery getref deur 'n stuk hout wat deur iemand in die skare gegooi is.
Terwyl Montgomery waggel, gryp Crispus Attucks na die bajonet van Montgomery, maar Montgomery herstel sy voet, lig sy geweer en vuur. Op dieselfde oomblik skiet 'n ander soldaat ook sy geweer af.
Attucks word getref deur twee muskietballe in die bors en 'n ander persoon in die skare, Samuel Gray, se kop word gedeeltelik afgehaal deur een van die muskietballe. Hulle val albei dood in die straat.
Die Boston -slagting, illustrasie gepubliseer in die Pictorial History of the United States, omstreeks 1877
Preston reageer deur te skree: "Waarom het jy gevuur?" by die soldate waarop die ander soldate die woord "vuur" hoor en drie van hulle skiet ook in die skare in.
Een van die muskietballe tref die matroos James Caldwell, wat oor Kingstraat loop, in die rug en val dood in die straat.
Die skare begin by die soldate inbeweeg, maar hulle skiet weer. Robert Patterson en handelaar Edward Payne word in die arm geslaan, leerlinge Christopher Monk en John Clark word ook getref en Patrick Carr, oorkant die straat in Quaker Lane, word in die heup geslaan. 'N Ander muskietbal ry van 'n gebou af en slaan die leerling Samuel Maverick in die bors. Twee ander muskietballe tref kleremaker John Green en leerling David Parker in die bene.
Goewerneur Thomas Hutchinson haas hom van sy huis naby North Square na King Street, waar hy Preston berispe omdat hy sy soldate toegelaat het om op die skare te vuur en hom beveel om die soldate terug te neem na die kaserne.
Hutchinson maak sy weg na die Old State House en gaan boontoe na die raadsaal waar hy op die balkon uitstap, die toneel ondersoek en die skare beveel om huis toe te gaan. Hy sien ook hoe die soldate buite die waghuis op die skare mik en beveel die soldate om binne te gaan.
Die oggend van 6 Maart sterf Samuel Maverick aan sy wond. Kaptein Preston gee oor en Wemms, die ses private en Hugh White word gearresteer.
Op 8 Maart word 'n begrafnisstoet gehou vir Crispus Attucks, Samuel Maverick, James Caldwell en Samuel Gray. Die individuele optogte begin by verskillende huise van die familie of vriende van die slagoffer in Boston, behalwe vir die optog van Crispus Attucks, wat vanaf Faneuil Hall begin, en kom saam in King Street voordat hulle verder gaan na Main Street (die huidige Washingtonstraat), af na die Liberty Tree, op Boston Common en dan na die begraafplaas Granary waar hulle almal in een graf ter ruste gelê word.
Op 10 Maart publiseer Preston 'n brief waarin die Boston -publiek bedank word vir die manier waarop hy op 5 Maart behandel is.
Tussen 12 - 15 Maart word neergelê ter verdediging van die sewe Britse soldate.
Op 12 Maart word 'n stadsvergadering gehou waartydens James Bowdoin, Joseph Warren en Samuel Pemberton aangestel word om 'n verslag oor die Boston -bloedbad te skryf.
Op 13 Maart dui 'n groot jurie op Thomas Preston, William Wemms en die sewe privaat persone in die moorde op die Boston -slagting.
Op 14 Maart sterf Patrick Carr aan sy wond.
Doodsberig van Patrick Carr omstreeks 1770
Op 16 Maart vaar die doeanekommissaris John Robinson van Boston, Mass, na Londen, Engeland, met die deposito's en Preston se rekening van die slagting.
Tussen 13-19 Maart neem die vrederegters, Richard Dana en John Hill, afsettings van 96 getuies terwyl kolonel Darlympe, adjunk-doeaneversamelaar William Sheaffe en Bartholomew Green die getuies kruisondervra. Uit die deposito's skryf Bowdoin, Warren en Pemberton 'n amptelike stadsverslag oor die gebeurtenis, getiteld Short Narrative of the Horrid Massacre in Boston, gepleeg in die aand van die vyfde dag van Maart 1770, deur soldate van die 29ste regiment. Die verslag blameer die soldate sowel as die aangewese kommissarisse vir die geweld.
Op 19 Maart word die verslag tydens 'n stadsvergadering aanvaar en afskrifte word bestel sodat dit na invloedryke mans in Engeland gestuur kan word, soos die parlementslid Isaac Barre, voormalige goewerneur Thomas Pownall en Benjamin Franklin, wat die koloniale vergaderings in Londen verteenwoordig. .
Op 19 Maart dui 'n groot jurie aan Ebenezer Richardson in die dood van Christopher Seider en beskuldig George Wilmot as sy medepligtige.
Eind laat Maart maak graveerder Henry Pelham 'n tekening van die Boston-bloedbad, getiteld Die vrugte van willekeurige krag, wat kaptein Preston uitbeeld met sy swaard onder leiding terwyl sy soldate in 'n menigte vreedsame, ongewapende burgerlikes in 'n skoot vuur. In die venster van die Custom House word 'n rook rook uitgebeeld, wat daarop dui dat 'n doeanekommissaris ook op die skare afgevuur het.
Pelham het sy tekening aan silwersmid Paul Revere voorgehou, wat 'n nuwe gravure skep, getiteld The Bloody Massacre wat op 5 Maart 1770 in King Street, Boston, gepleeg is deur 'n party van die 29ste Regt, wat in wese dieselfde beeld uitbeeld, maar met geringe variasies, soos die woorde "Butcher 's Hall" aan die voorkant van die Custom House geskryf en 'n geweer met 'n rookwolk wat by die venster uit die gebou steek.