Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk - Inligting - 2022
Daar is boeke wat 'n blywende impak op mans het. Die Sosiale kontrak de Rousseau is 'n voorbeeld hiervan. DieGeskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk vanEdward Gibbon is een van hulle. Dit monumentale som gepubliseer tussen 1776 en 1788-1789 a gevorm uit geslagte historici en politici. Die aanvang van hierdie werk en die geskiedenis van die ontvangs daarvan gaan ook in op die kulturele vorming van die Westerse wêreld (of selfs verder) tussen die 19de en 20ste eeu.
'N Boek van die ligte
Dit is handig om die kulturele agtergrond tydens die ontwikkeling van hierdie boek te onthou. Hierdie boek is geskryf gedurende die laaste kwart van die 18de eeu aan die einde van die Verligting. Die herontdekking van Herculaneum en Pompeii aan die begin van die eeu het 'n ware intellektuele, kulturele, historiese en argeologiese verliefdheid vir die Romeinse beskawing veroorsaak. Die Grand Tour, 'n kulturele reis vir jong Europese elite, stel jong mans in staat om die onlangs ontdekte ruïnes sowel as die oorblyfsels van Rome of Athene te ontdek. Johann Joachim Winckelmann publiseer sy beroemde werk in 1755 Besinning oor die nabootsing van Griekse werke in skilderkuns en beeldhoukuns : hierdie een sal 'n aansienlike impak hê en die skoonheid van die antiek terugbring (hy teoretiseer dit in elk geval omdat die smaak vir die antieke nie verdwyn het nie). Hierdie kulturele konteks laat die ontstaan ​​van die neoklassieke artistieke beweging toe. Die werk en lewe van Edward Gibbon pas perfek in hierdie konteks. Nadat hy aan 'n kollege in Oxford studeer het, het laasgenoemde tot die Katolisisme oorgegaan. Sy vader het hom na Lausanne gestuur om hom weer op die regte pad te plaas onder die gesag van die Calvinistiese predikant Daniel Pavillard. Hy het vinnig tot die protestantisme oorgegaan. Danksy hierdie verblyf het hy die Franse taal en kultuur leer ken. Terug in Engeland in 1758 publiseer hy drie jaar later sy eerste boek in Frans. Opstel van literatuur. In 1763 woon hy in Parys en maak hy kennis met Franse filosowe. Daarna maak hy sy toer deur Italië waar hy veral na Rome en Napels vertrek. Hy keer in 1765 terug na Engeland en sluit aan by die goeie Engelse samelewing, begin belangstel in politiek en begin met die Vrymesselary.
As ons oor Rome praat, praat ons ook oor ons tyd en onsself
Ons weet dat Gibbon die boek van Montesquieu gelees het Oorwegings oor die oorsake van die grootheid van die Romeine en hul dekadensie. Hoewel hierdie boek deur Voltaire gekritiseer word, baan dit die weg vir 'n meer filosofiese geskiedenis: maak die geskiedenis sin en wat is die faktore daarvan? Boonop stel Montesquieu in hierdie boek nie net belang in die groot historiese figure soos hy gewoond was nie, maar ook in die Romeine as geheel. Daar kan opgemerk word dat een van die oorsake van die val van die Romeinse Ryk vir hom die luukse was wat die bevolking aangegryp het. Ons herinner ons lesers daaraan dat luuksheid in die 18de eeu 'n belangrike onderwerp was. Ons merk ook op dat die boek van Montesquieu die hele geskiedenis van Rome sowel as die geskiedenis van die Bisantynse Ryk omvat. Gibbon se boek L 'Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk dit begin eers aan die einde van die 1ste eeu, maar eindig ook met die val van Konstantinopel. Hy beklemtoon 'n caesura wat hy in 476 plaas, die datum van die einde van die Wes-Romeinse Ryk. Die titel gee onmiddellik die rigting van die werk: vanaf die einde van die 2de eeu nC tot die 16de eeu is daar 'n lang geskiedenis van ontvouende dekadensie. Soos Montesquieu, meen hy dat die verlies aan burgerlike waardes bygedra het tot die val van die Ryk. Maar Gibbon beskou die Christendom ook as een van die redes vir die Romeinse dekadensie. Historici meen egter dat hierdie faktore nie die val van die Romeinse Ryk verklaar nie en dat ons nie van die dekadensie van Rome kan praat nie. Daar is geen duidelike onderbreking in 476 wat die Weste tot barbaarsheid sou laat struikel nie: inteendeel, onlangse studies konvergeer oor die feit dat die 'barbare' in werklikheid baie geromaniseerd was! Daar is geen sprake hiervan om hierdie vraag in meer besonderhede te ontwikkel nie, die literatuur is oorvloedig op hierdie punt. Hierdie boek is nou grotendeels verouderd vanuit 'n historiografiese oogpunt. Aan die ander kant bly dit baie interessant om sekere latere kulturele feite te verstaan.
Die profeet van die einde van ryke
Die boeke van die'' Geskiedenis van die dekadensie en val van die Romeinse Ryk baie vinnig baie goed verkoop. François Guizot het vanaf 1812 'n Franse vertaling voorgestel wat steeds gebruik word. Gibbon verduidelik nie net die oorsake van die val van Rome nie, maar verduidelik uiteindelik dat ryke sterflik is en dat hulle 'n einde het. Dit lyk asof die verlies van die dertien kolonies aan die Verenigde State van Amerika hierdie punt vir die Britte bevestig. Laasgenoemde doen dan alles om hul ryk te beskerm en die agteruitgang daarvan te voorkom. Gedurende die 19de eeu was die Britte versot op hierdie kwessie. Hoe om te voorkom dat Kanada na die Amerikaanse kant verskuif, ens. Hierdie erfenis het nie alleen in die 19de eeu geëindig nie. Ons weet dat Churchill hierdie werk veral waardeer. Selfs vandag herinner sommige titels ons aan die belangrikheid van hierdie boek, soos Die agteruitgang en val van die Britse ryk, 1781-1997 gepubliseer in 2008. Daar is ook 'n oplewing in die produksie van boeke oor die agteruitgang van die Amerikaanse Ryk. In die filmveld, Die val van die Romeinse Ryk (1964) of Gladiator (2000) is 'n goeie illustrasie van die steeds standhoudende angs vir agteruitgang. Om die einde van die ryke te profeteer, is om 'n sikliese beskouing van die geskiedenis te hê: ryke word gebore en sterf. Dit is uit hierdie waarneming dat die skrywer Isaac Asimov die siklus skryf Stigting. Die invloed van Gibbon se werk is hier duidelik: dit is om die agteruitgang en val van die Galaktiese Ryk te beskryf. Maar in teenstelling met die Romeine, weet hulle dat hul ryk sal verval! Dit is dus vir hulle om hul geweldige beskawing te red en 'n meer grandiose ryk te herskep sonder om die agteruitgang en val van die Ryk te kan stop. Ek laat die leser die plesier om een ​​van die grootste klassieke wetenskapfiksies self te ontdek. Star wars is ook in hierdie geslag. Die bydraes van Gibbon se werk is egter anders, maar die verwysing na die val van 'n ryk is voor die hand liggend. Hier is Gibbon se werk verouderd, in die sin dat Georges Lucas meer doen as net die val van 'n ryk. Episode III verwys byvoorbeeld openlik na die koms van die prins van Augustus wat nie in Gibbon se werk genoem word nie. Die wêreld van Star Wars bevat verskillende historiese verwysings: Nazi-Duitsland is die duidelikste en die uniforms van die soldate van die Ryk herinner ons hieraan. Uiteindelik kom 'n dekadensie na vore wat nie aan die einde van die 2de eeu sou begin nie, maar met die koms van die prinsipaal volgens Georges Lucas (ons vind hier die kritiek op die verlies aan morele waardes). Die einde van die Republiek, ondanks sy foute, is die begin van dekadensie. Die vraag na die oorsprong van dekadensie, afgesien van die feit dat dekadensie in die geskiedenis 'n twyfelagtige tema of begrip is, stel talle epistemologiese probleme oor die oorsprong van 'n gebeurtenis in die geskiedenis, kousaliteit en uiteindelik die rol van akteur in die geskiedenis. As dekadensie onvermydelik is, wat is die plek van die mens in die geskiedenis as dit hom ontgaan?
Die historiografiese nalatenskap
Vandag word Gibbon se historiese werk, vanuit 'n akademiese perspektief, wyd bevraagteken. In die tweede helfte van die 20ste eeu het Henri-Irénée Marrou en Peter Brown hierdie visie teëgestaan. Die eerste, in sy nadoodse werk Romeinse dekadensie of laat-oudheid?, ondermyn hierdie Declinist-visie. Die Romeinse Ryk van die 3de tot 5de eeu was nie dekadent nie. Inteendeel, dit is in 'n diep beweging van kulturele en intellektuele vernuwing. Hierdie historiografiese tendens is vandag baie aanwesig: dit onderstreep die diep kontinuïteit tussen die einde van die Romeinse ryk en die daaropvolgende periode. Die val van Rome in 476 was nie 'n breuk nie. Inteendeel, dit sou 'n nie-gebeurtenis wees. Die debat is egter nie heeltemal gesluit nie. Die godsdiensvraag is inderdaad belangrik om hierdie periode en die debatte wat dit uitlok, te verstaan. Vir sommige is die verspreiding van die Christendom 'n belangrike bydrae tot die kultuur van die Laat Oudheid. Ander beskou hierdie bydrae egter nie as vordering nie. Polymnia Athanassiadi het hierdie idee van die laat Oudheid in haar boek bespreek In die rigting van die enkele gedagte, die opkoms van onverdraagsaamheid in die laat Oudheid waar u die artikel van kan leesStorie vir almal. Dit is nie geïsoleer nie en ander boeke is in dieselfde lyn: die Italiaanse historikus Andrea Giardina het ook kritiek gelewer op 'n oorskatte Laat-Oudheid. Die titel van sy artikel (wat tot dusver slegs in ons Italiaans beskikbaar is) is in hierdie verband openbaar: Esplosione di tardoantico. Die skrywer kritiseer die mode vir 'n konsep wat nie nuut is nie, maar wat vandag 'n baie belangrike of selfs te belangrike plek inneem met sy gespesialiseerde tydskrifte, universiteitsvoorsitters, ens ... In hierdie artikel toon hy aan dat die Oudheid laat, benewens die vae perke, is basies slegs 'n konsep wat vandag eindig deur 'n tydperk te definieer (en dus die objekte van navorsing wat op sosio-kulturele mutasies fokus) en om geïnstitusionaliseer te word. Daarbenewens wys hy op die feit dat die kuns van hierdie tydperk byvoorbeeld uiteindelik aan 'n sekere moderniteit en nie meer as 'n dekadente kuns geassimileer sou word nie. Die sukses van hierdie konsep sou dus wees in boete in ooreenstemming met ons huidige bekommernisse en illustreer weereens dat die geskiedenis in die hede goed geskryf is. In 'n minder ernstige genre, die film Agora illustreer ook die opkoms van die donker visie in hierdie tydperk. Die godsdienstige fanatisme van die protagoniste van die film lei tot die uitsluiting en vernietiging van kennis in Alexandrië. Dit is ook die kantlyn van vroue uit die samelewing van briewe en kennis in hierdie tyd wat in hierdie film vertel word deur die figuur van Hypathia. Ek verwys ook na die artikel deur 'Storie vir almal op hierdie film vir diegene wat meer wil weet. Alhoewel Gibbon se Deklinistiese siening verouderd lyk, is die debat dus nie verby nie, soos geïllustreer deur die talle onlangse produksies oor die onderwerp.
Ons besef dat hierdie boek 'n uitstekende hulpmiddel is om na te dink oor baie sake wat spesifiek vir die historiese dissipline is. Wat die boek Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk toon aan dat geskiedenisboeke soms al eeue lank op verskillende maniere 'n invloed op literêre en politieke produksie gehad het. Die artikel was nie bedoel om 'n visie of 'n antwoord te gee oor die kontroversiële werklikheid van die laat Oudheid nie, maar om moontlikhede vir nadenke te open sodat almal hul mening kan vorm en die politieke, ideologiese en kultureel agter hierdie konsep. In elk geval is die historiografiese nalatenskap van Gibbon se boek nog nie klaar vir debat nie.
- Onlangse uitgawe van dieGeskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk
- GIBBON Edward, Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk. Rome van 96 tot 582, vertaal uit Engels deur GUIZOT François, Robert Laffont, Parys, 2010.
- GIBBON Edward, Geskiedenis van die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk. Bisantium van 455 tot 1500, uit Engels vertaal deur GUIZOT François, Robert Laffont, Parys, 2000.
Boeke en artikels aangehaal
- ATHANASSIADI Polymnia, In die rigting van die enkele gedagte, die opkoms van onverdraagsaamheid in die laat Oudheid, Les Belles Lettres, Parys, 2010.
- BRENDON Piers, Die agteruitgang en val van die Britse ryk, 1781-1997, Alfred A. Knopf, New York 2008.
- MARROU Henri-Irénée, Romeinse dekadensie of laat-Oudheid? (3de-6de eeu), Seuil, Parys, 1977.
Ander verwysings oor die konsep van die Laat Oudheid
- BRUIN Peter, Genesis van die Laat Oudheid, vertaling deur ROUSSELLE Aline, Gallimard, Parys, 1983.
- BRUIN Peter, Die wêreld van die laat Oudheid, van Marcus Aurelius tot Mohammed, vertaling deur MONNATTE Christine, Éditions de l'Université de Bruxelles, Bruxelles, 2011.
- INGLEBERT Hervé, "Laat Oudheid", in : DELACROIX Christian, DOSSE François, GARCIA Patrick, OFFENSTADT Nicolas (reg.), Historiografieë. Konsepte en debatte, Deel II, Gallimard, Parys, 2010, p. 967-972.