Terreur in Kaboel vertel die merkwaardige getuienis van 'n vrou wat haar man, seun en dogter in 'n terreuraanval verloor.
Terreur in Kaboel vertel die verhaal van 'n vrou van God wat haar man, seun en dogter in 'n wrede terreuraanval in Afganistan verloor. Dit vertel van 'n gelowige wat in gehoorsaamheid leef, oortuig van God se liefde en die beskerming waarvan Sy Woord vertel. Net om dan skielik te worstel met die vrae: Here, hoe kon so iets gebeur? Here, waar is U nou? Terreur in Kaboel is 'n boek wat die leser aanmoedig om die werklike koste van ons geloof in Christus te bereken, om opnuut stil te staan en na te dink oor die karakter van God en ons identiteit as Sy kinders.
Hannelie Groenewald se verhaal is 'n merkwaardige getuienis van 'n lewe in geloof, van God se liefde, genade, en die krag van vergifnis. En uiteindelik is die boodskap van Terreur in Kaboel eenvoudig: Dit gaan alles oor God en Sy heerlikheid, en daarin lê ons hoop.
Hannelie het haar MBChB-graad aan die UP voltooi. Sedertdien werk sy in die privaatpraktyk. Sy en Werner is in 1990 getroud. Twee kinders is gebore uit hulle huwelik: Jean-Pierre en Rode. Ten tyde van die aanval op hulle was die kinders onderskeidelik 17 en 15 jaar oud. Werner en Hannelie was 24 jaar getroud. Hulle was meer as 11 jaar in Kaboel.
Hierdie boek het amper nie die lig gesien nie. Ek het 'n tekort aan inspirasie beleef omdat ek nie geweet het hoe om te begin nie. In die sowat eerste 14 maande nadat die aanval in Kaboel plaasgevind het, het ek ook gesukkel om die tyd te vind om net te gaan sit en te begin skryf.
Die lewe was meer as net deurmekaar en vol intriges, gevul met passievolle emosies en innerlike konflik tot ongeveer een jaar ná die aanval. Ek was volkome oorweldig deur al die nuwe verantwoordelikhede, asook die aandag, liefde en deernis wat ek wêreldwyd van medegelowiges in Christus ervaar het. Die lewe moes oor begin, van nuuts af. Alleen. Sonder die liefde en beskerming van my man. Sonder die bekendheid van ons kinders wat ek kon koester. Dit was asof ek skielik in ons geliefde land, Suid-Afrika, weergebore is. Ek het gevoel soos Rip van Winkel wat 20 jaar lank geslaap en op 'n dag ontwaak het, 'n volkome vreemdeling in die moderne wêreld van tegnologie en ekonomie.
Terwyl die maande verbygesnel het, het ek egter begin besef watter diep indruk my getuienis op verskeie mense maak, selfs in die buiteland. Ek het besef ek sou tyd móés maak om al die inligting en feite bymekaar te sit en dan deur te druk en dit te gaan neerskryf. Ek het die Heilige Gees gevra om my te help en my te lei om ons storie te vertel en só sy Naam te verheerlik.
Maande lank het ek gewonder wat presies ek moes skryf, watter skryfstyl ek moes kies. Baie mense het my aangemoedig om oor ons ervaring te skryf omdat hulle graag die hele storie wou lees.
Die groot omwenteling het gekom nadat ek in Januarie 2016 Voice of the Martyrs in die VSA besoek het om hulle te help met die opname van 'n video wat ons storie vertel het. Die doel van hierdie video was om kerke te mobiliseer om vir die vervolgde kerk te bid, met spesiale klem op 29 November 2014, die dag van die aanval. Die filmspan was almal diep geraak deur die gebeure. Steve Cleary, die vervaardiger van die video, het my baie aangemoedig om my storie neer te pen.
Ironies genoeg was Werner eintlik die begaafde een wat versot was op skryf. In 1986, sy matriekjaar, het hy 'n boeiende roman geskryf. Rodé, ons dogter, het hierdie gawe met woorde van haar pa geërf. Sy het baie van haar vrye tyd gebruik om uitstekende kortverhale te skryf, wat sy op Whattpad, 'n skrywersapp op die internet, gepubliseer het.
Dit was op grond van sy skryfvaardighede en sy visie om eendag die storie van ons lewe op die duiwel se voorstoep neer te pen dat Werner begin het om oor die jare heen notas oor ons lewenservarings te maak. Ongelukkig het die Afgaanse polisie sy rekenaar met al sy notas daarop gekonfiskeer. Al die afskrifte wat moontlik bestaan het, is vernietig toe 'n verwoestende brand ons huis en kantoor in puin gelaat het. Ek het van sommige gebeure net vae herinneringe, maar daar is tog ook helder, duidelike oomblikke wat 'n groot impak op my gemaak het en wat in my geheue vasgevang is. Met hierdie vae herinneringe en helder oomblikke kan ek tog 'n akkurate weergawe van ons lewe met verloop van ongeveer 12 jaar gee.
My doel met hierdie boek is om 'n boodskap van hoop oor te dra aan almal in hierdie wêreld wat swaar dra aan 'n diep seer. Die mensdom het nie 'n keuse gehad of hulle hier wou wees of nie. Ons het nie 'n keuse in ons skepping gehad nie. Dit was God se besluit. Maar noudat ons hier is, moet ons seker maak ons elkeen soek en vind ons lewensdoel. Indien nie, gaan die lewe nie sin maak nie. Só sal ons nie net ons lewe en wonderlike geleenthede om wysheid te deel, lief te hê en te dien vermors nie, maar ook ons pyn.