Hoe is dit wanneer die geboorte begin word? - gesondheidLees Meer
Hoof gesondheid Hoe is dit wanneer die geboorte begin word?
Byna elke vyfde geboorte word in Switserland geïnduseer. Dit is twee keer soveel as wat die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) aanbeveel en baie meer dikwels as wat die aanstaande ouers wil hê. Is die vrese oor induksie van arbeid geregverdig?? Of is dit 'n goeie manier om die natuur 'n bietjie helpende hand te gee? En hoe voel dit eintlik as die liggaam deur kunsmatige hormone gevra word om kraampyne te veroorsaak?
Twee moeders het ons vertel van hul ervarings met kraaminduksie. Albei het geboorte geskenk aan hul kinders in die Universiteitshospitaal in Zürich.
Arbeidsinduksieprotokol: Diana * (30), een dogter (49 cm, 3340 g)
"Ek het nie die gevoel gehad dat die baba nou moes uitgaan nie.»
Dit was 'n goeie swangerskap. Of kom ons sê sy was oukei. Ek het ligte swangerskapsdiabetes gehad, toenemende rugpyn en dit was heeltemal te warm in Augustus. Maar ek het nie die gevoel gehad dat die baba nou moes uitgaan nie. Om die waarheid te sê, ek was 'n bietjie bang vir die geboorte. Daarom was ek verbaas toe my ginekoloog my op die verwagte sperdatum sê dat my vrugwater min raak en dat die geboorte binnekort begin moet word.
"Wat beteken inisieer hoegenaamd?",Ek het gevra. Ek het voorheen te doen gehad met huis- en watergeboortes of geboorte op die Inca-stoelgang, maar nie met die feit dat my liggaam dalk hulp nodig het sodat my kind selfs wil uitkom nie.
Die ginekoloog het verduidelik dat ek hormone gegee sou word wat kraam sou bevorder. "Hoe lank neem dit?", Ek wou geweet het. Jy kon dit nie voorspel nie, enigiets is moontlik tussen een dag en vyf. Oor die algemeen, ten spyte van mediese vooruitgang, is dit steeds nie presies bekend wat presies 'n geboorte veroorsaak nie.
Hoekom dan enigsins inisieer?Vra ek. Omdat niemand 'n risiko wil waag nie, het sy gesê. Ek het swangerskapsdiabetes (my kind het ongeveer 3000 g geweeg op die berekende sperdatum) en die vrugwater word stadigaan skaars. Dit het my glad nie kalmeer nie.
Wanneer is die aanvang van bevalling medies aangedui??
verergerende swangerskapskomplikasies, soos.B. voortydige breuk van die blaas (preemklampsie) sonder die natuurlike begin van kraam
Vanaf SSW 42 as gevolg van die risiko van oordrag
onvoldoende toevoer van die baba via die naelstring
as die ma of kind siek is
om 'n noodkeisersnee te vermy
Moet ek begin want my ginekoloog wou geen risiko's neem nie? Dit het my 'n slegte ma gemaak dat ek niks wou doen om enige risiko te vermy nie? Ek het getwyfel, ek het gegoogle, ek kon nie besluit wat reg is nie. Van toe af het ek beheer verloor.
"Ek wou wegkom van die CTG, wat geknyp en gejeuk het"
Vir die volgende twee dae moes ek na my ginekoloog gaan vir hartklopmetings (CTG). Toe verwys sy my na die universiteitshospitaal. Meet weer hartklop daar, alles is reg, maar jy sal nog inisieer, het die dokter gesê. Ongelukkig is daar tans geen spasie beskikbaar nie. Ek moet huis toe gaan, my tas pak en wag vir die oproep om te kom. Die oproep het vir drie dae nie gekom nie. Toe lui my foon om 06:00 om dadelik te kom.
Die feit dat die risiko om my dae lank te laat wag, bygedra het tot my twyfel. Ek sou vandag kraam omdat 'n kraamkamer gratis was. Dit is nie hoe ek dit voorgestel het nie. Maar dit het ook nie so uitgedraai nie. Nie vandag nie.
Ek en my man het reguit hospitaal toe gery. Daar is ek weer ondersoek. Servikas nul sentimeter oop. Hart klink goed. Een sal nou inisieer.
Die vroedvrou het my op die drup gesit om vir my oksitosien binneaars te gee en my permanent aan die CTG gekoppel gelaat.
Niks het die hele oggend gebeur nie. Ek het eers laat in die middag ligte kontraksies gevoel, maar my serviks het eers laat in die aand 'n duim oopgemaak. Ek was verveeld, ek wou wegkom van die CTG, wat knyp en gejeuk het. Om my aandag af te lei, het my man met my gespeel: «Wie is ek??».
Daar is besluit om die oksitosiendrup vir die nag af te haal en soggens voort te gaan. My man is huis toe, so ook die vroedvrou. En ek het alleen in die kraamkamer oornag.
"Verlaat deur vroedvroue en dokters"
Die volgende oggend het die vroedvrou ingekom en gesê hulle gaan vir my 'n dubbele dosis oksitosien gee. Niemand het gevra of ek dit wou hê nie. Ek het net gehuiwer, maar ook niks gesê nie. In die laatoggend het sy stadig in groter kontraksies gegaan. Ek het gedink dit was goed. Hier gaan ons. Maar dit was nie. Die kontraksies het al hoe moeiliker geword, maar my serviks het net teen 'n slakkepas oopgegaan.
Op 'n stadium het die vroedvrou ingekom en die kontraksie-opnemer afgewys wat die sterkte van my kontraksies aangeteken het. Hoe hoog die kurwe draai is nie belangrik nie, net die frekwensie is deurslaggewend. Toe sit die vroedvrou haar hand op my rug en sê ek kan 'n aromatiese olie vir die pyn hê.
Die pyn was die ergste wat ek nog ooit geken het. Alhoewel my man my hand vasgehou het en my die beste moontlike ondersteuning gegee het, het ek alleen gevoel, verlate deur die vroedvroue en dokters. Niemand het vir my verduidelik dat kraaminduksies gewoonlik meer pynlik is en dat abnormaliteite soos gereelde en erge kontraksies kan voorkom nie. Ek het eers baie later uitgevind.
"Jy is glad nie so jammer nie"
Omdat die geboorte natuurlik ver was, maar die kontraksies vir my al hoe sterker en ondraagliker geword het, het ek omstreeks 14:00 vir 'n PDA gevra. Hulle het eers probeer om my uit haar te praat omdat sy die geboorteproses kon vertraag, maar na 'n uur het die narkotiseur in elk geval gekom. Die onderrig moes elke twee minute afgebreek word omdat ek van pyn gedraai het en ek was nie ontvanklik nie. Ek het geteken, soort van. Die PDA het amper verkeerd geloop, want op die deurslaggewende oomblik het ek wakker geword met 'n sametrekking.
Maar toe draai alles goed uit. Ek het op die IV gebly, maar die sterk kontraksies het opgehou en die serviks het met vinniger tussenposes begin oopmaak. Die geboorte het toe sonder komplikasies en relatief vinnig verloop, selfs sonder nog 'n PDA.
Die dokter, wat ek eers tien minute voor die geboorte gesien het, het my ligte geboortebesering om 20:30 toegewerk sonder 'n plaaslike verdowing. En sy het vir my gesê: "Jy is nie so jammer nie!».
Jy kan op die volgende bladsy lees hoe Caroline gevaar het.
Geduld word vereis. Hoe lank dit neem vir kraam om na induksie te begin, verskil baie. Beeld: iStock
Bevallingsprotokol: Caroline (35), tweede kind (47 cm, 2950 g)
"Niemand het my gevra of ek dit wil hê nie"
Ek wou eintlik 'n watergeboorte hê. Op een of ander manier het ek my voorgestel dat die geboorte mooier was. Die water het toe na 'n binnenshuise speelgrond gekom. Twee weke voor die verwagte sperdatum het my amniotiese sak gebars. Maar ek het tot dan nog geen kontraksies gehad nie. So ek het gegoogle: As my blaas voortydig bars, is daar 'n verhoogde risiko van infeksie en moet ek dadelik hospitaal toe gaan. Aangesien ek al 'n bietjie meer ervare was na die geboorte het ek eers dik gaas verbande by die apteek gaan koop, toe is ek huis toe. Ek het gemaklik gestort, rustig my tas vir die hospitaal gepak, en net daar is ek saam met my man weg.
"Ek wil nie die geboorte begin nie," het ek vir die dokter gesê. Niks gebeur sonder my toestemming nie. Nou moet ek een nag in die hospitaal bly vir waarneming, dalk begin die geboorte dan vanself. Toe knik sy, klop my skouer en sê: "Jy sal moet sien," en is weg.
Ek is na die saal oorgeplaas. Saam met vroue in kraam, vroue wat in die kraamkamer ingestoot is, vroue wat medikasie gegee is om kraam te veroorsaak, vroue wat elke drie uur wakker gemaak is om na te gaan. Ek het nie geslaap nie. Die volgende oggend het ek 'n prostaglandien-setpil daarvoor gegee. Dit maak die serviks sag. Mens sal nou stadig begin met die inleiding. Niemand het my gevra of ek dit wil hê nie, daar is eenvoudig besluit. Maar ek verdedig myself ook nie. Ook die volgende en volgende dwelm. Niks het die hele dag gebeur nie, behalwe vir CTG en gereelde palpasie van die serviks. My man en dogter het my in die hospitaal besoek asof ek 'n been gebreek het.
"Toe voel ek hoe my baba se kop in my skoot druk"
Die volgende middag het ek met die hospitaaltrappe op en af ​​gestap. Ek wou nou die kind hê, ek wou huis toe gaan na my man en dogter, ek wou weer in die nag kan slaap. Toe voel ek hoe my baba se kop in my skoot druk. Dit sou binnekort begin. Ek was gelukkig.
Toe ek vyfuur terug na my kamer toe gaan vir die geskeduleerde ondersoek en die volgende setpil, het niemand gekom nie. Eers twee uur later is ek aangesê om nou induksie te stop. Alle distriksale is beset. Die vrou langs my het vir 'n PDA gevra. Die narkotiseur het laataand gekom.
Die volgende oggend het hulle my sesuur wakker gemaak en na die kraamkamer geneem. In plaas van die sagte setpille het ek die sametrekkingsdrup gekry. Agtuur het dit gemaklik begin. Op nege het die kontraksies pynliker, maar draagliker geword. Teen half elf was die pyn so erg dat ek vir 'n PDA gevra het. Dit het nooit daarby gekom nie. 'n Halfuur later is ons kind gebore. Baie gesond.
Die mees algemene risiko's en newe-effekte van induksie van kraam
Geïnduseerde geboortes is gewoonlik pynliker as natuurlike begingeboortes omdat die kunsmatige toevoeging van arbeidbevorderende hormone nie genoeg endorfiene produseer nie. Oorstimulasie van kraam kan ook voorkom. Die liggaam maak kontraksies wat te intens en te gereeld is. Kinders kan met stres reageer op die induksie van kraam. Dit maak verdere intervensies soos PDA en keisersnee meer waarskynlik.
Risiko's en newe-effekte volgens die Universiteitshospitaal Zurich
Versteurde geboorteproses met kraam-anomalie met permanente kontraksies (distokie)
Vertraagde geboorte kursus Geboorte kursus van meer as 18 uur
verhoogde waarskynlikheid van 'n keisersnee
Houdingsafwykings (posisie van die kind ongunstig vir die geboorte)
Volgens 'n nou gereeld bevestigde studie met meer as een miljoen ondersoeke geboortes van Clarissa M. Schwarz en Beate A. Schücking (Adieu, normale geboorte, 2004) vroue het meer intervensies gehad ná induksie van kraam as vroue wie se geboorte natuurlik begin het.