Regte reis: op soek na egtheid - Interessant
Is daar egte egtheid in 'n era van gekommodifiseerde kultuur en globalisering?
Egtheid. Dit is die gonswoord van die verligte reisiger. Ons soek die opregte ervaring, iets wat onbeleef is deur kommersialisme of vorige besoekers; ons soek die perfekte interaksie met die kultuur wat ons besoek.
Miskien moet ons fantasie deur 'n stam aangeneem word, om 'n soort erkenning te ontvang dat ons nie net nog 'n wit skoene dra wat toeriste dra nie. Miskien is dit om 'n tydsreismoment te hê, 'n land te besoek wat skynbaar ongerep is deur vooruitgang.
Miskien wil ons met vrymoedigheid gaan waarheen niemand tevore gegaan het nie. Ons is gelukkig.
Om een ​​of ander rede vlieg die afgelope tyd oor my radar om oor egtheid in reis te skryf. Ek het verhale gelees wat gepleeg is met introspektiewe kommentaar oor besoedelde kulture of die onvermoë om ons wêreld agter te laat.
Ek begin dink dat ons die punt mis.
Die onvermydelike ons
Ons leef in 'n klein wêreld. Oor anderhalf dag kan ons in die Afrika-bos, met 'n stam van die Hmong-heuwel, in die metro van Moskou wees.
Visums en politiek weerstaan ​​nie, die wêreld is oop vir ons. As ons liggame en gees daar kan wees, is ons wêreldwye beleid en invloede ook daar.
En ons is geneig om regtig dinge soos internettoegang en binnenshuise loodgieterswerk te geniet, wat op dieselfde manier daar gekom het. Ek vermoed dat ons 'n ietwat gesoutiseerde egtheid verkies.
Die woord outentisiteit impliseer 'n egte, gedistilleerde soort ervaring, 'n soort verbygaande suiwerheid wat êrens kan bestaan, maar sal weg wees sodra ons ons aandag daarop vestig.
Ek het 'n tydjie terug na 'n episode van Globe Trekker gekyk waar die gasheer 'n boomhuis in die stamhuis besoek het - o, was dit Nieu-Guinee? En ek kan onthou dat ek westelike t-hemde in sommige van die stam gesien het, wat miskien deur die laaste kameramanster agtergelaat is?
Natuurlik vra reisondernemings baie geld om 'n 'regte' ervaring aan te bied, maar wat u koop, is min of meer outentiek vir die eksklusiwiteit daarvan.
'N terugkeer huis toe
Hier in Seattle kan u 'n veerboot uittrek na 'n eiland en 'n 'egte' Inheemse Amerikaanse powwow bywoon, met salm bak en inheemse danse - maar die powwow waarin ons die afgelope somer gestruikel het, het 'n pretskou gehad en 'n achtbaan.
Daar is 'n salm gebak en gedans, maar ook katoenlappies en kermis-speletjies, waar jy 'n reuse ligpienk teddiebeer kon wen. Was dit minder outentiek?
Die strooksentrums van Vegas is nie minder werklik as die Koninkryk van Bhoetan nie. Ons moet ophou om beledig te word deur die Bob Marley-kassette, nee, die Pearl Jam-CD's, wat deur die laaste geslag reisigers agtergelaat word en dit as deel van die ervaring neem.
Dit is wat nou regtig is, en as ons reis, is ons daarin. Ons is beide oorsaak en gevolg van hierdie waargenome gebrek aan egtheid.
Ons vertrou op ons bestemmings om dit te voorsien, maar dit is Shangri-la, dit is Atlantis, dit is Brigadoon en Camelot. Van hier af kan jy nie kom nie.
Die beste waarop ons kan hoop, is om outentiek te wees op ons reise. Waar ons ook al gaan, daar is ons.
Hierdie pos is oorspronklik in Nerd's Eye View gepubliseer. Herdruk met toestemming.
Pam Mandel is 'n vryskut tegniese skrywer, sowel as reisredakteur vir BlogHer. Sy hou haar eie persoonlike blog vir fotografie en musiek by Nerd's Eye View.