Rasseverhoudinge op ŉ Spur-‘steakmespunt’Skermskoot uit die video van die Spur-voorval. Argieffoto. Deur Connie Mulder Daar is min lande wat dit so suksesvol regkry om van ŉ molshoop ŉ berg te maak soos Suid-Afrika. Na aanleiding van ŉ voorval in ŉ Spur is die ganse land weer aan die gons oor rassisme. Op sosiale media het die situasie gou verval in ŉ rassemoeras van beskuldigings, skeldwoorde en haatspraak. Toe ek na die video kyk, was een van die eerste goed wat my opgeval het – die helpers. Tydens die plofbare situasie is daar twee mense, van verskillende rasse, wat mekaar in die hare vlieg. Tog is daar meer mense, van alle rasse, wat die konflik probeer stopsit; mense van alle rasse wat albei ouers probeer kalmeer en die situasie wil ontlont. In Suid-Afrika lyk dit nou wel donker en bleek, tog kan ons ŉ ligpuntjie soek by die helpers. Die mense by die toneel het dit nie as ŉ rassevoorval ervaar nie. Hulle het dit soos ŉ ongemaklike en onsmaaklike konfliksituasie tussen twee ouers probeer hanteer. Hulle het die geveg probeer stopsit, en gemoedere probeer sus. Mens moet altyd onthou, daar is baie meer vredemakers as vegters. Tog keer dit nie die Suid-Afrikaanse media om op ŉ rassekruistog te gaan nie. Die storie is deur die normale verdagtes oombliklik verdoem as ŉ rassevoorval. Wit mans is oor die algemeen uitgekryt as boelies en aggressief. Pierre de Vos vra op Twitter of wit Afrikanermans so aggressief is omdat hulle rassistiese geloof in hulle eie meerderwaardigheid deur swart vroue bedreig word. Rubrieke en kommentare het gevloei, oor Spur, en dan word Zille en wit rassisme sommer bygetrek. Dit het gou die grootste storie van die week geword. Dit in ŉ week waarin daar ingebreek is by die hoofregter se kantoor nadat hy sy bevinding téén ŉ minister gegee het. Die inbrekers het net rekenaars met regters se persoonlike inligting gesteel. Intimidasie van die regbank is heel moontlik die motivering. Sulke dade is kenmerkend in ŉ totalitêre bestel. Joernaliste het eerder oor die Spur-voorval geskryf. Die groot probleem hiermee is: Die media verander ŉ sosiale voorval in ŉ rassevoorval. Objektief feitelik het ŉ ouer ŉ ander ouer gaan aanspreek oor haar kind se gedrag. Hy het beweer dat die betrokke ouer se kind sy kind geslaan het. Dit was ook die laaste oomblik dat die twee ouers soos volwassenes opgetree het, daarna het hulle presies getoon hoe om konflik nie te hanteer nie. Dit was twee individue wat met slegte maniere en ŉ basiese tekort aan respek vir mekaar opgetree het. Daar was dreigemente, skeldwoorde en algehele ongeskiktheid hierna. ŉ Man behoort nooit te dreig om enige vrou te slaan nie, maar die man het. Ek keur geeneen van die twee ouers se gedrag goed nie; inteendeel, ek sidder vir die voorbeeld wat hulle aan hulle kinders gestel het. Tog is dit nie ŉ rassistiese voorval nie, maar eerder ŉ sosiale voorval. Daar was geen aanduiding dat hy uitsprake teenoor alle swart mense gemaak het nie. Sy kind was veronreg volgens hom, en hy het haar probeer verdedig. Sy het nie plofbaar gereageer omdat hy wit was nie. Sy het nie uitsprake oor alle wit mense gemaak nie. Haar kind was veronreg volgens haar, en sy het hom probeer verdedig. Hierdie situasie is een wat hom afspeel elke naweek langs rugbyvelde, by braaivleisvure en in winkelsentrums. Dit is ŉ normale sosiale konfliksituasie. Al verskil hier is dat die ras van die ouers verskil het. Indien dit twee wit ouers was, sou dit as ŉ sosiale voorval beskou word en ŉ molshoop bly. Die presedent wat geskep word deur hierdie voorval as rassisme op te blaas is ongelooflik gevaarlik. Deur enige normale menslike konfliksituasie tussen rasse onmiddellik as rassisme af te skryf doen jy twee goed. Eerstens – jy vergoedkoop werklike rassisme. As ŉ sosiale voorval by ŉ Spur rassisme is, dan is daar geen beweegruimte vir werklike rassisme nie. Dit impliseer dat Julius Malema se uitsprake maar soortgelyk is aan hierdie voorval. Dat plaasmoorde met al die rasgedrewe brutaliteit dieselfde oortreding as skreeu op mekaar in ŉ Spur is. Dit is tog verregaande. Om alles rassisme te noem, is dieselfde as om niks rassisme te noem nie. Soos die seuntjie wat wolf-wolf geskreeu het, gaan jy uitvind dat niemand meer luister die dag as ŉ ware rassistiese wolf opdaag nie. Tweedens, ons moet kan praat met mekaar in die land. Suid-Afrikaanse gemeenskappe het ŉ menigte komplekse probleme wat ons in die gesig staar. Hierdie probleme kan slegs opgelos word deur die uitruil van idees en debat tussen kultuurgemeenskappe, geloofsgemeenskappe en rassegroepe. Om enige konflik tussen mense van verskillende rasse onmiddellik as rassisme af te maak, smoor jy enige kans op konstruktiewe debat. Die implikasie is dat as ŉ wit mens ŉ ander mening as ŉ swart mens huldig, dit ŉ rassistiese voorval is. Al wat so ŉ houding gaan regkry, is dat ons elkeen in ons eie kajuit verdrink terwyl die Suid-Afrikaanse skip sink.