PressReader - Kuier: 2015-07-29 - kin­ders vir a­fri­ka
kin­ders vir a­fri­ka
Met 35 kin­ders van ver­skil­len­de vroue in ver­skil­len­de plek­ke, vul hy om­trent die aar­de met sy na­ge­slag. Maar oor dié groot ge­tal kroos is hy glad nie spyt nie.
Kuier - 2015-07-29 - My lewe - DEUR AN­GE­LO JU­LIES
Dit sit nie in e­ni­ge man se broek om ’n pa te wees nie. Daar­van kan al die ge­val­le­stu­dies in ons ge­meen­skap­pe ge­tuig. Hul­le sê mos e­ni­ge man kan ’n kind ver­wek, maar net ’n reg­te man kan ’n pa wees.
Maar ’n mens moet ook da­rem er­ken daar is som­mi­ge mans wat die na­tuur be­son­der vrug­baar ge­maak het en hul­le is nie s­kaam om hul ta­len­te te deel nie.
Maar kyk né, niks kon my voor­be­rei vir oom Wil­lem Jon­kers (63) van Raw­son­vil­le in die Bo­land se“sjar­me”en lief­de vir vroue nie. Oom Wil­lem is glo die pa van 35 kin­ders (waar­van hy weet)! Sy jong­ste kind is drie jaar oud.
So­ver oom Wil­lem weet, het hy glo kin­ders op Raw­son­vil­le; Laings­burg; Wor­ces­ter; M­cG­re­gor; Ger­mis­ton; Bo­tha; La­di­smith; en in die Kaap.
Ek­self ken mans met baie kin­ders – my pa het ne­ge van sy eie (na­tuur­lik al­mal by die­self­de vrou) – maar ek het nog NOOIT ge­hoor van ’n man met 35 kin­ders nie.
Nie­mand het die reg om te oor­deel nie, maar die Va­der al­leen weet, ek het nog nie eens my ac­count ge­o­pen nie en sy­ne be­gin al uit­be­taal.
Toe die He­re vir die mens in die tuin van E­den ge­sê het,‘wees vrug­baar en ver­meer­der en vul die aar­de’, het Wil­lem dit dalk té let­ter­lik op­ge­neem?
Oom Wil­lem, het soos my ou­ma Nan­na van Touws­ri­vier, sal sê,“so­waar vroeg­dag al met sy ta­len­te ge­woe­ker”.
’n Mens kan sien oom Wil­lem was in sy jong­dae ’n aan­trek­li­ke man. Sy oë trek op skre­fies en sy ge­sig het ’n per­ma­nen­te glim­lag wan­neer hy met jou praat. Boon­op het hy die draad (glad­de ha­re) ook nog, so, dis glad nie moei­lik om te glo dat hy ’n slag met die E­vas-ge­slag het nie.
Oom Wil­lem ver­tel dat hy swaar groot­ge­word het en dat sy kin­der­dae maar kort was, want hy moes vroeg al be­gin werk.
“Ek het by my pa en ma op die plaas Waai­hoek, tus­sen Wor­ces­ter en Wol­se­ley, groot­ge­word. Daar­die dae was dit maar moei­lik en my pa het ons baie na­we­ke uit­ge­sit dan moes ek en my ma bui­te slaap.
“Ek het toe op 11-ja­ri­ge ou­der­dom be­sluit om by my ou­ma op die plaas te gaan bly. Daar het ons ook maar baie swaar­ge-
kry en ek moes toe op 13 gaan werk soek om my ou­ma te help, want my ou­pa en pa het toe in­tus­sen al­bei af­ge­ster­we,”sê Wil­lem.
Dit is juis om­dat hy al van jongs af soos ’n groot man moes wees dat dit vir hom nie snaaks was om toe ook“groot­mens­din­ge”te be­gin doen nie.
Oom Wil­lem het op 13 pa ge­word – ek het nog nie eens op daai ou­der­dom na mei­sies ge­kyk nie – maar hy het toe al be­gin (lap)doe­ke koop.
“Jy sien,”val hy weg,“’n mens sien mos maar wat die bees­te en ska­pe doen dan pro­beer jy ook maar só maak, maar dis eint­lik my nig­gie, wat baie ou­er as ek was, wat my van die seks­din­ge ge­leer het. Ek het my eer­ste kind se ma ont­moet toe ek 13 was en sy was ’n jaar jon­ger as ek.”
Oom Wil­lem en dié mei­sie het som­mer vin­nig erns­tig ge­word en hy het al op 13 soos ’n ge­trou­de man saam met die mei­sie en haar ou­ers op die plaas, wat des­tyds Rooi­dak ge­noem was, ge­bly. (Hy en dié mei­sie het nooit ge­trou nie).
Ge­du­ren­de die tyd het hy in die Kaap by ’n groen­te­win­kel werk ge­kry en dan el­ke na­week huis toe ge­gaan. Op 17 het hy ’n werk by die des­tyd­se s­poor­weg ge­kry en is La­di­smith (in die Klein-Ka­roo) toe ver­plaas. Teen dié tyd het hy al drie kin­ders ge­had by“vrou nom­mer een”.
“Nou maar ja, ek het toe op La­di­smith aan­ge­kom en om­dat ek nie so ge­reeld huis toe kon gaan nie, het ek maar vir my ’n nu­we bok­kie na­der ge­trek. En daar word kind nom­mer vier en vyf toe ge­bo­re,” ver­tel hy.
Twee jaar la­ter het hy te­rug­ge­trek Raw­son­vil­le toe, waar hy sy trou­vrou (en ma nom­mer drie) ont­moet het. Hul­le het in die laat se­wen­tigs ge­trou en drie kin­ders is uit die hu­we­lik ge­bo­re.
Teen hier­die tyd het hy al agt kin­ders ge­had.
DIE LEK­KE’ MAN
Oom Wil­lem ver­tel ver­der dat hy des­tyds ’n goeie rug­by­spe­ler en ’n kra­ni­ge ki­taar­spe­ler was en dít het die vroue be­ïn­druk. So dit was nie vir hom moei­lik om el­ke keer ’n an­der“mam­ma”te kry nie. Vol­gens hom het die mei­sies ook let­ter­lik vuis­ge­slaan oor hom.
Oom Wil­lem be­weer sy“ak­ti­wi­tei­te” het hand­uit ge­ruk na­dat hy sy ge­trou­de vrou een aand in die bed be­trap het met ’n an­der man. Voor hier­die in­si­dent, sê oom Wil­lem, was hy ge­trou en het hy nie “uit­ge­ëet”nie.
“Ek en my vrou was een aand uit ho­tel toe en ons het ge­par­ty – die kin­ders het toe daai tyd by hul ou­ma ge­bly. Ek het toe la­ter ag­ter­ge­kom my vrou is weg en toe be­sluit om maar huis toe te gaan. Toe ek by die huis kom sien ek die bak­kie wat voor my huis staan, maar ek wor­ry toe ook nou nie.
“Maar dis toe ek in die huis kom dat ek haar met die an­der man in die bed vang. Hul­le het my eers nie ge­sien nie. Ek het toe uit­ge­gaan om ’n graaf te gaan haal. En toe slaan ek hul­le, so­veel so dat my vrou in die hos­pi­taal be­land het. Die jong het ge­luk­kig weg­ge­kom,”sê hy.
Van toe af, sê oom Wil­lem, het hy nie om­ge­gee waar sy mees­ter klas gee nie.
“En van daar af het din­ge hand­uit ge­ruk. Ek het op el­ke plek waar ek ge­kom het, ’n an­der mam­ma ge­kry – nie met die be­doe­ling om kind te maak nie. As ek maar net weer ge­hoor het, was die mei­sie swan­ger of die kind is al klaar ge­bo­re.”
Hy ver­tel dat hy in 1981 ty­dens die vloed op Laings­burg ook ’n kind ge­maak het. So, ter­wyl die storms woed en die dorp ver­spoel het, was hy weer in die bed be­sig, er­ken oom Wil­lem o­pen­lik.
Oom Wil­lem sê hy het ge­hou van die jong mei­sies, so­veel so dat hy am­per sy Mo­ses te­ë­ge­kom het. Hy het al am­per twee keer met sy eie dog­ters deur­me­kaar ge­raak.
“Ek het al­bei ke­re, soos ge­woon­lik by die bar gaan sit en drink toe ek die ou­li­ke mei­sie in die bar sien. Ek het my­self reg­ge­trek en met haar gaan praat. Dis toe sy vir my sê wie haar ma is dat ek be­sef, maar dis mos eint­lik my dog­ter hier­die. Ek het so groot ge­skrik, ek het da­de­lik huis­toe ge­gaan,”ver­tel hy.
Maar dit het hom steeds nie ge­keer nie. Hy het tus­sen die ou­der­dom­me van om en by 22 en 48, al 29 kin­ders ge­maak.
STOF TOT NA­DEN­KE
Maar die an­der vrae wat ek móés vra, is hoe on­der­hou jy so baie kin­ders? En wat van ge­slag­siek­tes of MIV/vigs?
Oom Wil­lem sê hy was bai­e­keer voor die hof ge­daag oor pap­geld, maar hy het te min ver­dien en dan was sy saak uit­ge­gooi.
Oor siek­tes, sê oom Wil­lem hy het langs die pad groot ge­skrik.
“Toe ek in die laat 1990’s op Beau­for­tWes aan­kom, het ek vir die eer­ste keer be­kom­merd ge­raak oor die be­sig­heid. Daar het ek ge­hoor van die‘groot griep’ (MIV/vigs) waar­aan die men­se so ster­we. Toe be­sluit ek om maar briek aan te draai. Ek het my weer on­langs laat toets en ek is ne­ga­tief.”
Maar, er­ken oom Wil­lem, wan­neer hy te­rug­kyk op sy le­we, is hy nie trots op hoe hy ge­le­we het nie.
“Ek is nie spyt oor e­nig­een van my kin­ders nie, maar ek is ook nie trots op die feit dat ek die wê­reld­se klomp kin­ders het nie. Ver­al nie op die feit dat ek nie deel is van hul­le al­mal se le­wens nie en dat ek hul­le nie al­mal on­der­hou het nie. Dit maak my nog­al hart­seer, as ek daar­aan dink dat ek nie al­mal se ver­jaars­dae ken nie.
“Ge­luk­kig het ek ’n goeie ver­hou­ding met die wie ek ken. En ek gaan soek ge­reeld na die an­der. Maar nou ja, dis se­ker die le­we wat ek ge­kies het en ek moet daar­mee saam­leef.”
Ek het op el­ke plek waar ek ge­kom het, ’n an­der mam­ma ge­kry – nie met die be­doe­ling om kind te maak nie.
HOOFFOTO: Wil­lem Jon­kers (63) het al­tyd die vroue met sy ki­taar ge­se­re­na­de.
REGS:Wil­lem­met De­onJon­kers,een van­die­seuns­uit