'Ons moet werk om te lewe, nie om te werk nie,' verklaar John McDonnell in sy toespraak op die Britse Arbeidersparty-konferensie. Hy het dit opgevolg met 'n verbintenis tot die doelwit van 'n 32-uur, vier dae lange werksweek. Volgens McDonnell moet die doel binne tien jaar bereik word, en dit moet belangrik wees sonder enige verlies aan betaling.
Die vermindering van die werkweek tot vier dae sou werklik transformatief wees. Dit sou 'n radikale breuk verteenwoordig met die dominante werkkultuur wat in ons hedendaagse kapitalistiese samelewing bestaan.
Tog is die radikalisme daarvan ook uitdagings. Sal ondernemings 'n vermindering in die werkweek aanvaar? Watter soort wetgewing sal benodig word om die besnoeiing te bewerkstellig? Kan kapitalisme uiteindelik aangepas word om 'n week van vier dae te akkommodeer, of sal dit ons verplig om 'n toekoms buite kapitalisme voor te stel - en te skep?
Die saak vir minder werk
Die argumente om minder te werk is dwingend. Korter werksure sou ons tyd vry maak om dinge buite die werk te doen en te wees. Dit sal ons in staat stel om beter lewens te lei.
Bewyse toon hoe langer werksure geassosieer word met verskillende vorme van siekte - albei fisiese en geestelike. Die vermindering van werksure, in hierdie geval, kan die gesondheid en welstand van werkers verhoog.
Buiten persoonlike voordele, kan ons die gevolge van klimaatsverandering verminder deur minder te werk. Die loopband vir werk spandeer het 'n omgewingskoste wat ons kan oplos deur die tyd wat ons aan werk bestee, te beperk.
Om lang ure te werk, het die norm geword. Shutter
Minder werk kan ook vir homself betaal deur aanleiding te gee tot hoër produktiwiteit. Geaffekteerde liggame en gedagtes sorg vir meer produktiewe ure en bied die geleentheid om meer vrye tyd te produseer wat ons nodig het.
Uiteindelik kan ons dit ook doen beter werk. As ons ure van dwelmmiddels uitskakel, kan ons meer tyd aan ons oorlaat om meer lonende werk te geniet. Die vermindering van werksure handel net soveel oor die verbetering van die kwaliteit van die werk as om die las te verminder.
Werk se volharding
Maar die stelsel waarin ons leef, hou ons aan om meer te werk. Daar is eens aanvaar dat kapitalisme op maniere sou ontwikkel wat korter werksure sou lewer. Terug in 1930, die ekonoom John Maynard Keynes 'n beroemde droom van 'n 15-uur werksweek deur 2030. Hy meen dat dit bereik sou word deur geen fundamentele hervorming van kapitalisme nie.
In werklikheid het ure se werk in kapitalistiese ekonomieë egter hardnekkig gebly en selfs tekens van toename getoon (veral sedert die wêreldwye finansiële krisis). Daar is sekerlik groot verskille in werksure tussen lande. Duitse werkers geniet dit korter werksure as hul Amerikaanse eweknieë, Byvoorbeeld.
Maar geen land staan ​​nêrens naby die bereiking van 'n 15- of selfs 30-uur werkweek in die volgende tien jaar nie. Op die huidige tendense lyk dit asof die meeste kapitalistiese ekonomieë die gemiddelde werkweke meer as dubbel Keynes se voorspelling het.
Die redes vir hierdie stagnasie in werksure is uiteenlopend. Aan die een kant is daar die kwessie van mag. Werkers kan nie hoop om korter ure te beveilig as hulle nie daarvoor is nie Onderhandelings krag om hulle te verwesenlik. Die agteruitgang van vakbonde en verskuiwing na die "Aandeelhouerswaardemodel" van die bestuur, wat die sukses van 'n maatskappy meet deur die opbrengs wat dit aan aandeelhouers bied, het daartoe gelei dat baie mense langer, of dieselfde ure, teen laer vergoeding werk.
Aan die ander kant het die volgehoue ​​krag van verbruikerisme as 'n steunpunt vir die werksetiek opgetree. Advertensies en produkinnovasie het 'n kultuur geskep waar langer ure as normaal aanvaar word, selfs al het dit die werkers se vryheid om goed te leef, belemmer.
Die huidige stelsel. Matt Gibson / Shutterstock.com
Die uitdaging vir enige politieke party wat daartoe verbind is om minder te werk, is om bogenoemde struikelblokke te oorkom. Die Arbeidersparty het veral die werktyd op 'n ekonomiese vlak verwerp. In plaas daarvan verkies dit 'n sektor-vir-sektor-benadering, via 'n hernieude stelsel van kollektiewe bedinging.
McDonnell het voorgestel dat werkure (saam met loonkoerse en -voorwaardes) op sektorvlak ooreengekom kan word deur onderhandelinge tussen werkgewers en vakbonde. Enige ooreenkomste wat op verkorte werksure bemiddel word, kan dan wettiglik bindend word. Hierdie benadering volg op sommige maniere die leiding van kollektiewe bedingingsreëlings in Duitsland, waar werkgewers en vakbonde ooreengekom het oor korter werkweke.
Die probleem hier is om kollektiewe bedinging te herleef in 'n tyd van lae unie lidmaatskap. Sommige dienstesektore, soos die kleinhandel- en versorgingsektor, het 'n baie beperkte vakbondaanwesigheid, en dit kan moeilik wees om werkure in hierdie beleid te bewerkstellig.
McDonnell het ook 'n "Working Time Commission" voorgestel met die bevoegdheid om die regering aan te beveel om die statutêre verlofregte so vinnig as moontlik te verhoog sonder om werkloosheid te verhoog. Dit is meer belowend deurdat dit daarop gemik is om 'n nuwe debat - en verkieslik 'n nuwe konsensus - rondom die saak te skep om die werkstyd regdeur die ekonomie as geheel te verkort. Een effek van hierdie kommissie kan die aanbeveling en implementering van 'n vierdaagse werkweek in alle sektore wees.
In 'n nuwe word 'n breër beleidsagenda vir korter werksure uiteengesit verslag geskryf deur Lord Skidelsky, wat in opdrag van McDonnell was. Terwyl daar is gebiede om oor nie saam te stem nie, die verslag self - en die toewyding van Arbeid tot hierdie beleid - is 'n belangrike stap vorentoe in die bespreking van die vermindering van werktyd. Oor die algemeen lyk dit nou groter druk om 'n werksdag van vier of selfs drie dae te verseker.
Die hindernisse tot verandering bly steeds formidabel. Soos gesien in die ontvangs deur die bedryfsgroepe na die aankondiging van Arbeid, sal sake oortuigend wees oor die verdienste van 'n korter werkweek.
Maar die skeptisisme oor sake wys net hoe ver ons die ekonomie en die lewe oor die algemeen moet heroorweeg. As ons aanhou werk so lank as wat ons doen, sal ons nie net onsself, maar ook ons ​​planeet beskadig nie. Om minder te werk, kortom, is nie 'n luukse nie, maar 'n noodsaaklike deel van ons vooruitgang as mens.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Hoe u die 4-dagwerkweek 'n noodsaaklike deel van menslike vooruitgang kan maak?