Versindaba » Blog Archive Carina van der Walt. Nasr reageer: Mauro moet terug! Of nie? (09-11-11) : Versindaba
Tuesday, December 27th, 2011 | Artikels, essays, e.a..
3 Kommentare op "Carina van der Walt. Nasr reageer: Mauro moet terug! Of nie? (09-11-11)"
December 27th, 2011 at 11:27
Heel duidelik vind jy die gebeure rondom Mauro, hoogs onrusbarend. Hiermee by implikasie is niks fout nie en is daarvolgens prysenswaardig. Die natuurlike verpligting van menslike welwillendheid is veronderstel om 'n instinktiewe en inherente impuls vir die hele mensdom te wees. Dit is presies hierdie gees van universele ontferming wat ek nie by jou sien, ontbreek nie.
Desondanks hierdie goeie gebare is daar tog die dubbelsinnige, of dalk naïewe, vertolking van dit wat jy in alle erns aan ons probeer stel. Die passievolle pleidooi wat jy voorlê is, vir my, totaal verduister en oorheers deur die induktiewe ondertoon deurgaans jou beredenering vanuit 'n persoonlike politiese oortuiging.
In kort: Laat ons nie aanhou om in die slaggat te trap waarby ons onrealistiese propagandistiese veralgemenings maak, deur telkens so halsoorkop na die onderliggende uitsondering te wil verwys nie. Die verarmde en verkragte individue, vanaf ontwikkelende lande, verdien baie meer as die ou paternalistiese gedenktekens van afgevallene Westerse ideologie, wat tans maar net deur verskeie politiese agendas gedryf word.
December 28th, 2011 at 09:16
Ek het geen "persoonlike politiese oortuiging" gehad by die skryf van hierdie stuk nie. Ek gee bloot weer wat in die Nederlandse samelewing gebeur. Jou klag van "halsoorkop" is ook nie korrek nie, want Mauro se eerste asielaansoek is al in 2007 afgekeur. As 'n welvarende samelewing hom nie steur aan sy "onderliggende uitsondering" nie, is hy behoorlk siek. Dit is dus hier nie die geval nie. Om maar een voorbeeld te noem: op 20 Des. is 32000 handtekeninge in 'n petisie versamel om jong buitelanders soos Mauro in Nederland te hou. As jy met "passievolle pleidooi" die gedig bedoel, dis 'n vertaling van die Vaderlandsdigter (Ramsey Nasr) se gedig Wiegielied.
December 28th, 2011 at 12:34
Ek wil, voor ek begin, uitwys dat ek opreg jou ontroering aangaande hierdie saak raaksien, en wil dit hoegenaamd nie ontmoedig of goedkoop maak nie. Nietemin, ek is jammer om aan jou te stel dat, volgens my, jou hoë opinie in jou waterdigte objektiwiteit jou ongelukkig so stuk-stuk in die steek laat. Let wel, dit is nie 'n negatiewe opmerking nie, maar net die onverbloemde feite van mensheid. Ons almal bring tog iets "persoonlik" na die tafel. Nie waar nie?
In die konteks van bogenoemde, wil ek weer beklemtoon dat, volgens my, ons almal 'n daadwerklike verpligting het om met medelydende altruïsme die kwesbares van die mensdom te ondersteun en bekragtig. Tog, ek is goed bewus hoe 'n aktivistiese poging die simboliek, te vinde in die voorwerp van 'n relatiewe minderheid, gebruik om veralgemenings te maak; soos, die beskuldiging dat die meerderheid van Nederlanders kwansuis 'n sonde teen die mensdom pleeg deurdat hulle, volgens jou artikel, alle "duursaamheid in menslike lewensstyl" vir hulleself wil hou. Hierdie standpunt is mos onvermydelik gesuggereer met jou eie politiese interpretasie?
In ander woorde Carina, die individualistiese en persoonlike saak van 75 tot 1500 asielsoekers is ongetwyfeld hartseer en tragies, maar dit gee jou nie die vrystelling om die demokratiese reg (in die konteks van jou veralgemeende aanklag) van sestien en 'n half miljoen Nederlanders te verontreg of ontken nie – So gepraat van die stert wat die hond probeer swaai.
Die laaste eeu het onverpoosde eksponensiële groei in die wêreldpopulasie voortgebring, wat in beurt onweerlegbare ekonomiese, sosiale en verskeie ander vorme van etiese druk, oftewel uitdagings, op die internasionale gemeenskappe geplaas het. Dit is 'n onderwerp wat veels te wyd is om hier te bespreek, maar dit is ook die einste onderwerp waarop jy, wetend of onwetend, uitlatings gemaak het; en dus nie net op die blote individuele saak van arme Mauro nie. Die gevaar is immers (met geen verwysing na jouself) dat moontlike naïewe skrywers nie die poppekas van geopolities opvoerings verstaan nie, en maar net soos onskuldige marionette saamspeel.
Laastens, dankie vir die omskrywing van die gedig: Wiegelied, maar ek kan jou verseker dat dit nog nie deel van my bespreking was nie.