Die Watkykjy Fok Jou! Projek: Noordwester in Corsa maak chick boos
Jy ry seker 'n Golf = vrou se panty altyd inni pad as mens haastig is!! Of jy het seker met Gauteng oorbell gepeuter (Cellphone) toe strip die een in Corsa sy moer vir jou en drik in ! PressReader - Beeld: 2017-07-15 - So­veel vrae, so­veel skuld­ge­voe­lens
So­veel vrae, so­veel skuld­ge­voe­lens
Beeld - 2017-07-15 - By -
Ek is se­nu­wee­ag­tig. En drink ’n glas wyn.
Dis Woens­dag­aand. Wat be­te­ken dis band- aand. Ja, dis van­aand die Black S­na­kes Blu­es Band se beurt om by ons huis te speel. Die bier is al oop­ge­maak en die piz­za het op­ge­daag.
In­tus­sen het nog ’n lid by die Black S­na­kes Blu­es Band aan­ge­sluit. (Ree­nen, my ge­lief­de, het my al me­nig­maal ge­maan om die he­le ti­tel van die band uit te spreek – dis nie net die Black S­na­kes nie. Nee, dis die Black S­na­kes BLU­ES BAND.)
Elk ge­val, Pie­naar het aan­ge­sluit. Pie­naar Die Drom­mer. En blyk­baar, in die mu­siek­wê­reld, as jy ’n drom­mer by­kry, is jy ge­máák.
Hul dro­me om voor ’n ska­re van 100 000 in Ja­pan te speel is ’n stap­pie na­der.
(Ek vra by voor­baat om ver- sko­ning. Ek kon nie ’n lek­ker A­fri­kaan­se ver­ta­ling vir die woord band kry nie. “Mu­siek­groep” werk nie. “Or­kes” ook nie. En toe ek vir die Black S­na­kes Blu­es Band vra wat ’n goeie woord vir band in A­fri­kaans is, ant­woord hul­le soos een man: su­per­group. Dus hou ek maar by band.)
Maar ek is steeds se­nu­wee­ag­tig. En ek teug steeds aan ’n glas wyn.
Moet my nie ver­keerd ver­staan nie. Ek is nie se­nu­wee­ag­tig oor die band nie.
Nee. Ek is se­nu­wee­ag­tig oor my tas wat nog net half­pad ge­pak is.
Want oor twee dae gaan ek I­ta­lië toe. Vir drie we­ke. Ek ver­staan nie waar­om ek so se­nu­wee­ag­tig is nie. In my jon­ger dae het ek die aand voor die tyd som­mer ’n klomp kle­re in my tas ge­gooi.
Daar­by het ek nie al­tyd ge­weet waar ek gaan slaap nie. Soms som­mer net op ’n lug­ha­we. È pres­to.
Nie dié keer nie. Ons het ’n he­le reis­plan uit­ge­werk. Dis nou ek, my ma en ons ja­re lan­ge vrien­din, Ma­ri­ka.
Daar­by het iets an­ders in­ge­kruip . . . Ek voel oor­wel­dig. Oor al­les wat ge­sien kan word. En nie ge­sien gaan word nie.
Oor al­les wat ek gaan mis om­dat ek dalk nie ge­noeg be­plan het nie. Nie ge­noeg ge­lees het nie.
En die skuld­ge­voel oor die geld wat ek gaan be­stee . . .
Mag ek so­veel geld uit­gee? En dit net vir eie ple­sier? Ter­wyl so­veel an­der men­se swaar­kry? Mag ek? Ek weet nie. Ek het nie ant­woor­de op hier­die vrae nie.
En ek het so baie an­der vrae waar­mee ek die le­ser nie mee wil ver­veel nie.
Maar ter­wyl ek skry­we, kom ek ag­ter dat ek my sorg­vry­heid ver­loor het. Iets wat ek nooit ge­dink het ek sal nie. My­self be­lo­we het ek sal nie.
En nou is ek se­nu­wee­ag­tig oor ’n tas wat nog nie ge­pak is nie.
“Nee. Kom nou. Wees dank­baar,” sê ek vir my­self.
En ont­hou, wan­neer ek te­rug­kom, is die Black S­na­kes Blu­es Band steeds hier. El­ke twee­de Woens­dag­aand.
Ja, be­sef ek. En ek raas met my­self.
“Jy gaan I­ta­lië toe. En daar­by het die band ’n drom­mer. Dalk is Ja­pan vol­gen­de op jou lys.”
Wees net vir ’n slag dank­baar.