Kort ná sy dood het ek vir iemand gesê: “Hierdie is nou ons pad. Niemand kan dit vir ons stap nie. Hy lê hier voor ons. Ons sien hom. Hy’s ŉ werklikheid. Ons weet ons MOET hom stap, maar ons WIL hom nie stap nie.”
Hulle is vir haar gestuur. Haar man, haar ander kinders, haar vriende en familie verlig die roete. Hulle is net daar. Hulle wys haar waar haar hart sit. Hulle bid oor die woede, hulle sing oor die hartseer, hulle lees oor die verlange. Hulle help haar … oorleef.