B-24 Bevryders oor toere, 1944 - Artikels - 2022
Hier sien ons 'n vlug van B-24-bevryders van die Amerikaanse weermag se lugmag wat Tours aanval as deel van die bomaanval om die D-Day-landings te ondersteun. Die frontlyn was tagtig myl na die noorde toe hierdie aanval plaasgevind het.
Die verhale van die Amerikaanse vlieëniers in Roemenië moet nooit vergeet word nie.
Voorbeeld: 'n B-24 bevryder oor Ploesti, Roemenië tydens operasie Tidal Wave. Versameling van die National WWII Museum.
Na 'n reis van 1200 myl van Benghazi, Libië, het 'n lugarmada van 178 B-24 bevryders vroeg op die middag van 1 Augustus 1943 by hul bestemming aangekom. Berge. Uiteindelik kon die Amerikaanse vlieëniers hul doelwit visualiseer: die massiewe olieraffinaderykompleks in Ploesti, Roemenië, 35 myl noord van Boekarest. Onder die kodenaam Operation Tidal Wave het die missie vyf bomgroepe uit die agtste en negende lugmag saamgevoeg. Tidal Wave, wat deur kolonel Jacob Smart opgevat is, breek heeltemal met die gevestigde US Army Air Forces (USAAF) -beleid. In plaas van die tradisionele hoë-presisie-bombardement, sou die B-24's hul bomme van 200 tot 800 voet in die lug laat val. Aangesien die bevryders so laag ingekom het en die element van verrassing was, het Smart verwag dat 'n inferno op die grond in Ploesti sou plaasvind.
Die Duitsers het egter geweet dat hulle sou kom. Nadat hy die Amerikaanse kode ontsyfer het, het kolonel Alfred Gerstenberg, die Luftwaffe -bevelvoerder in die streek, vir hulle 'n spesiale val gelok. Lugweergeweer, baie van hulle die gevreesde 88's, omring Ploesti. Gerstenberg het ook rookopwekkers tot sy beskikking en het spervuurballonne naby die gewaardeerde installasies geplaas. Die staalkabels van hierdie ballonne kan die Liberators se aluminium vlerke afskeur. Duitse, Roemeense en Bulgaarse vegters het die bevel van die kolonel ingewag. Om sake nog erger te maak, het die B-24-formasies nie terselfdertyd die stad genader nie weens navigasiefoute.
Ben Kuroki, 'n baanbrekende Japannees-Amerikaanse vlieënier, was 'n skutter in een van die Liberators in Operation Tidal Wave. Dit was die 24ste van sy uiteindelike 58 missies. In sy onderhoud met die museumhistorikus Tom Gibbs, onthou hy hoe 'angswekkend' die aanval op Ploesti was. Toe 'n opgaartenk onder hulle ontplof, skiet "vlamme selfs 50 voet hoër as ons vliegtuig" die lug op. Kuroki het gesê dat hy 'seker voel ons is gedoem' en beskou dit as 'n 'wonderwerk wat ons nie aan die brand gesteek het nie' wat op so 'n lae hoogte oor die teikens vlieg.
Mack Fitzgerald het die boonste rewolwer in nog 'n B-24 beman, en onthou: 'daar was rook rondom ons.' Hy kyk hulpeloos toe 'n Bevryder wat deur vyandelike vuur getref word, in 'n baksteengebou van drie verdiepings neerstort. 'Dit is tien mans weg,' het Fitzgerald vir homself gesê. Oortuigend dat hy die volgende was, het hy afskeid geneem van sy ouers. Fitzgerald was so verbaas soos enigiemand toe sy B-24 van Ploesti kon wegtrek.
Terwyl die aanval op die kompleks wat Kuroki en Fitzgerald so kragtig vertel het, slegs ongeveer 'n halfuur geduur het, was die tol in lewens en matériel verskriklik. In totaal is 52 vliegtuie neergeskiet. Mack Fitzgerald was in een daarvan. Nadat hy die vlamtorings tydens die aanval ontduik het, is sy B-24 getref en nadat die vliegtuig neergestort het, is hy en verskeie kamerade gevange geneem. Historikus Donald L. Miller, in sy Meesters van die lug, beweer dat 310 Amerikaanse vlieëniers tydens die aanval dood is, 130 gewond is en meer as 100 gevange geneem is. Miller wys ook daarop dat die Ploesti -aanval 'een van die enigste lugaanvalle van die oorlog was waarin meer vlieëniers dood is as burgerlikes' (116 Roemeense burgerlikes en militêre personeel is dood). Roemeense burgerlikes en amptenare het die dooies begrawe, baie van hulle in massagrafte, in die helde -afdeling van die Bolowaanse begraafplaas. Die Duitsers het vinnig duisende dwangarbeiders gemobiliseer om die groot skade aan die kompleks te herstel. Binne weke het die fasiliteite meer olie verfyn as voor die aanval. Die vreeslike verliese van Operation Tidal Wave, wat sedertdien as 'Bloody Sunday' onthou word, het beteken dat Amerikaanse leierskap agt maande lank nie weer 'n groot aanval teen die Roemeense oliebedryf sou probeer nie.
Ondanks hierdie geskiedenis, kyk Amerikaners dikwels die rol wat Roemenië in die Tweede Wêreldoorlog gespeel het, oor die hoof. Om dit te ignoreer, is 'n groot fout. Marshal Ion Antonescu, die leier van 'n uiterste regse regering in Boekarest, het in November 1940 formeel by die asstate aangesluit, een van Nazi-Duitsland se betroubaarste bondgenote geword. Twee Roemeense leërs het bygedra tot Hitler se "kruistog" teen Bolsjewisme, en het uitgebreide en wrede gevegte in die Oekraïne, die Krim en in die Slag van Stalingrad beleef. Die Antonescu -regime was hoofsaaklik verantwoordelik vir die uitwissing van tussen 280 000 en 380 000 Jode uit Bessarabië en Bukovina (provinsies verloor in 1940 vir Stalin en herwin die volgende jaar), en Transnistria, die gebied van Oekraïne wat deur die Roemeense weermag beset is. Dit verteenwoordig die grootste aantal Joodse mans, vroue en kinders wat vermoor is deur 'n ander as -nasie as Duitsland.
Vir die Geallieerdes was dit egter die belangrikste ekonomiese steun wat Antonescu Hitler verleen het. Uiteindelik het die Ploesti -olievelde en -kompleks ongeveer 60 persent van die ru -olie van die Derde Ryk voorsien. Die mislukking van die Wehrmacht se offensief in 1942 om die Sowjet -oliereserwes in die Kaukasus in beslag te neem, het net die belangrikheid van Roemeense olie verhoog. Soos Robert Citino, PhD, uitvoerende direkteur van die Museum se Instituut vir die Studie van Oorlog en Demokrasie, sê: "Om Roemenië in die 'klein bondgenoot' te plaas, is regtig nie korrek nie." Die grootte en risiko van die Ploesti -aanval toon hoe ernstig die Amerikaanse militêre leierskap Roemeense steun vir die oorlogspoging van die as geneem het.
Toe Amerikaanse aanvalle op Roemeense olievelde en raffinaderye uiteindelik begin April 1944 weer begin het, het vliegvelde wat die Geallieerdes in Suid -Italië in beslag geneem het, die afstand tot Ploesti aansienlik verkort. Die vlug was net die helfte langer as voorheen. Die onlangs geskepte vyftiende lugmag kan ook swaar bomwerpers daarheen stuur met nuwe P-51 Mustang-vegters wat die hele pad beskerming bied. Hierdie langtermyn-opvolgeraanvalle, aangevul deur aanvalle deur die Royal Air Force, het die ou hoë hoogte-benadering hervat. Die Duitsers het die olieraffinaderye egter nie minder wreed verdedig nie. Aanvanklik het hulle die aantal lugafweergewere verdubbel, meer rookopwekkers opgerig en meer as 200 vegters ontplooi om Ploesti te dek. Vaardige gebruik van lokvure verhoog die waarskynlikheid om die regte teikens te mis.
Die vooruitsig op 'n geveg oor Ploesti het 'n beroep op baie jong Amerikaanse vlieëniers gedoen. Freddie Ohr, die Koreaans-Amerikaanse aas, het een van die P-51's tydens die missies van 1944 gevlieg. 'Almal wou na Ploesti gaan,' het hy gesê. 'Dit was waar die geveg was.' Die Roemeense stad was nog steeds gevaarlik. Ohr het soveel skade aan sy Mustang opgedoen tydens 'n aanval, dat hy skaars by die huis gekom het. Volgens historikus Kenneth Werrell, wat die bomaanval in 1944 ondersoek het, bly die koste vir die AAF hoog: 222 swaar bomwerpers. 'N Bomaanval in Junie 1944, met behulp van P-38 Lightnings om die verdedigers van die as te verras, het verliese swaar genoeg beleef dat dit nie herhaal is nie.
Die reeks lugaanvalle in die lente en die somer van 1944 het egter 'n enorme hoeveelheid behaal. Die bombardement het die kompleks en die toevoerstelsel geweldig vernietig. Die Luftwaffe kon nie die vliegtuie en vlieëniers vervang wat in gevegte met die P-51's verloor is nie. Wetende dat die oorlog beslis is, het die Roemeniërs in die somermaande begin om Ploesti se lugweer-apparaat te laat vaar.
Teen daardie tyd was die dae van die Antonescu -regime getel. Die twyfelagtige Jassy-Kishinev-offensief van die Rooi Leër, wat op 20 Augustus 1944 deur generaal Tolbukhin se 3de Oekraïense front en generaal Malinovsky se 2de Oekraïense front begin is, het hamerhoue aan die Duitse weermaggroep Suid-Oekraïne gelewer. Die magte van Tolbukhin en Malinovsky het byna 'n miljoen mans, meer as 1 000 tenks en 1 800 vliegtuie ingeslaan. Die offensief het gelei tot die omverwerping van Antonescu deur die jong koning Michael, vrede met die Sowjetunie en die vinnige terugkeer van Roemenië na vyandighede as 'n vyand van die Derde Ryk. Weer eens is 'n Duitse sesde leër gesloop. Die Sowjette het die land vroeg in September beset, met meer as 380 000 totale ongevalle op die Wehrmacht.
Die Ploesti -oliespuit na die Derde Ryk, wat reeds deur die Amerikaanse en Britse aanvalle verwoes is, is vir ewig afgesny. Op 31 Augustus het die Roemeense gevangenes van Mack Fitzgerald vir hom en die ander flyers gesê dat hulle gratis is. 'N Ongelooflike waaghalsige stap van die Roemeense aristokraat en aas, Constantin Cantacuzino, het luitenant-kolonel James Gunn III gevlieg, wat op 17 Augustus net in 'n B-24 oor Ploesti neergeskiet is, in 'n gesteelde Messerschmitt Bf 109 na Italië. Nadat Gunn die Amerikaners ingelig het oor die krygsgevangenes in die omgewing van Boekarest, het B-17 vlieënde vestings spoedig daar aangekom om Fitzgerald en die ander te gaan haal. Freddie Ohr het een groep van hierdie B-17's na die Amerikaanse vliegveld begelei. Sommige van die beroemde Tuskegee Airmen het ook deelgeneem aan hierdie missie wat meer as 1 100 Amerikaanse vlieëniers terugbesorg het. Antonescu sou die volle erns van geregtigheid in die gesig staar vir die misdade van sy diktatuur. Hy is verhoor, deur 'n Roemeense hof ter dood veroordeel en in Junie 1946 tereggestel.
Die nalatenskap van die Amerikaanse lugoorlog in Roemenië, wat dikwels verwaarloos word, is nog twee dekades in die 21ste eeu by ons. Meer as 80 strooibiljette wat omgekom het tydens die aanval op Ploesti of die missies van 1944, word steeds nie herstel nie. Die afgelope paar jaar het die Defence POW/MIA Accounting Agency (DPAA) saamgewerk met die Roemeense regering om hul oorskot te identifiseer, op te grawe en terug te stuur. Hierdie vennootskap behels die noukeurige ondersoek van ongeluksplekke, die Heldafdeling van die Bolovaanse begraafplaas, die getuienis van ooggetuies en 'n magdom argiewe. Tot dusver het verskeie identifikasies tot gevolg gehad. Die verhale van die vlieëniers - diegene wat oorleef het en diegene wat nog nie huis toe gebring is nie - en hul pogings om Antonescu en die ekonomiese lewenslyn van die Nazi -regime te slaan, moet nooit vergeet word nie.
Een van die internet se grootste en mees volledige navorsing oor die Duitse krygsgevangenekampe vir vlieëniers tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie sewe POW-kampeerplekke bevat kaarte, foto's, owerheidsrekords, historiese verslae en selfgeskrewe verhale oor die krygsgevangenes, insluitend 'n historiese verslag van die 500+ myl wat deur Stalag Luft 4 van meer as 6.000 vlieëniers gedwing is.
Elkeen van die 285 missies bevat missie -opsommings, insluitend die manne en vliegtuie is ingesluit vir elke missie. Die Missing Air Crew -verslae is in die opsommings vervat. Die skakel Missing Air Crew Report word geïndekseer deur beide bemanning en datum. Die trolliesendinge in Mei 1945 en die chronologiese gebeure van die Anatomy of a Mission word ook ingesluit.
Kom saam met Master Hiker, AJ, op 'n staptog na die B-24 Liberator-vliegtuigongeluk in Julie 1944 en leer meer oor een van die twee B-24-ongelukke in die Franklinberge. Ons stap word gedoen in samewerking met die El Paso -stapgroep.
Dit is 'n redelike kort staptog, maar oor rowwe terrein met 'n paar skarrel en los rotse (skrefies) in 'n paar gebiede. Niemand sal agterbly nie, dit is 'n groepspoging. Die stapafstand is hoogstens ongeveer 2 myl heen en weer, en dit behoort 2-3 uur te duur, afhangende van die grootte en vermoë van die groep.
U besoek die terrein van 'n B24 Liberator wat op 13 Julie 1944 neergestort het. Die landingsgestel hierbo is steeds op die heuwel, net soos ander wrakstukke. Om na die canyon te stap, is teen 'n rant en af ​​in 'n arroyo, dan 'n ander arroyo op na die gedenkplaat. 'N Geskiedenis van die webwerf en die gebeure wat daar plaasgevind het, sal bespreek word.
Begintyd is 07:30. U moet egter 'n paar minute vroeër opdaag sodat ons kan organiseer en ons kan voorstel. Die aanvangstyd is vroeg om soveel as moontlik buite die hitte te bly. Benodighede: Water, minimum 2 liter. Sterk stapskoene, dit is 'n veldroete, so daar is baie los klippe en bosse. Kaktus, netelige plante en lechugilla is ook hier vrugbaar. Handskoene en langbroeke word aanbeveel. Sonskerm, goeie hoed vir beskerming teen die son. Hierdie staptog is aan die oostekant van die berge, so daar is in wese geen skaduwee nie. Parkering is by die kruising van Kentucky- en Memphisstraat; daar is baie parkeerplekke in die omgewing, respekteer die buurt asseblief, moenie opritte of stegies blokkeer nie. (KAART)
Bring 'n masker en beplan op sosiale afstand. U hoef nie noodwendig die masker te dra terwyl u stap nie. Maar hou asseblief een beskikbaar vir ander situasies.
Die staptog is nie troeteldiervriendelik nie.
'N Slegte dag om te vlieg: die verhaal van 'n B-24-bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog wat oor Hankow neergeskiet is
"Dit was n puik dag om te vlieg, "het my pa altyd daarna gesê. Maar 24 Augustus 1943 was 'n baie slegte dag vir die bemanning van sewe Gekonsolideerde B-24D-bevryders van die 425ste eskader, 308ste bomgroep (swaar), op 'n sending na Hankow, in China wat in Japan gehou word.
Op daardie dag het my pa, die 24-jarige vliegtuigbevelvoerder 1ste luitenant John T. Foster, en die res van die bemanning van B-24D nr. 42-40879, genaamd Belle Starr, is om 04:00 in Kunming wakker gemaak en ingelig oor die missie. Vir die onlangs gevormde swaar bomwerperskorps van genl.maj Claire Chennault se veertiende lugmag, sou dit slegs die 15de missie wees.
Die spanne was deeglik bewus daarvan dat hulle op pad was na die toneel van 'n onlangse bloedbad. Net drie dae tevore het 'n groep bevryders in Chengkung-14 B-24's van die 374ste en 375ste eskaders van die 308ste bomgroep-Hankow gebombardeer. Die hoof van die vlug was majoor Walter "Bruce" Beat van die 374ste. Hulle vlieg na die ontmoetingsplek oor die vegveld by Hengyang, maar toe 'n beloofde begeleier van Curtiss P-40's en Lockheed P-38's nie verskyn nie, besluit Beat om sonder die begeleiding na die teiken te gaan.
Toe die B-24's Hankow nader, word 'n swerm van na raming 60 Japannese vegters op hulle afgestorm wat op die skepe van die voorste eskader afgestorm het. Byna onmiddellik, Beat's Rum Runner het in die middel van die skepe in vlamme uitgebars en toe ontplof. Aangesien een medevlieënier van 'n ander B-24 gesê het: 'Ons het net al die krag ingegooi om die hel daar weg te kry.' Slegs een vliegtuig van die 374ste en ses van die 375ste het teruggekeer met swaar gewonde bemanningslede.
Die 308ste se bevelvoerder, kolonel Eugene H. Beebe, het gekyk hoe die stukkende oorlewendes by Kweilin beland. Een bemanningsman onthou: 'Kolonel Beebe het nie 'n woord gesê nie. Hy het net daar gestaan ​​met trane oor sy gesig toe hy sien hoe ons almal verkeer. "
Nou, drie dae later, gaan die 308ste terug na Hankow. Vir pa en die res van Belle Starr's bemanning, sou dit hul eerste gevegsending wees sedert hulle drie weke tevore in China aangekom het.
My pa het grootgeword naby Waterbury, Conn., Maar sy vroegste kinderjare was in Changsha, China, waar my oupa medisyne geleer het. Toe burgerlike onrus die lewe daar vir buitelanders gevaarlik maak, het hy en sy gesin in Januarie 1927 op 'n koue mistige oggend in 'n klein rivierboot uit Changsha geglip en 'n stop by Hankow geneem, daarna na Sjanghai en die seevaart wat hulle teruggeneem het die state.
Pa studeer in 1940 aan die kollege en na 'n jaar se verkoop van versekering by die Amerikaanse weermag in September 1941. Hy was nog nooit eens in 'n vliegtuig nie en het geen besondere belangstelling in vlieg nie, maar dit lyk beter as 'n lewe in die modder "as infanteris. Nadat hy aanvaar is, het hy na 'n vliegveld gegaan en $ 5 vir sy eerste rit betaal - net om te sien hoe dit was.
Tien dae nadat die Japannese Pearl Harbor aangeval het, is pa ingehuldig. Tydens die primêre opleiding het hy later onthou: 'Dit was vir my alte gou duidelik dat ek regtig nie hiervan afgesny was nie, en in die eerste weke was ek verward, gedisoriënteerd en bang.' In die gevorderde vliegskool het sommige kadette gevind dat hulle gate deur die doelhuls kon sit in lugoefeninge, terwyl ander dit nie kon doen nie. Kadet Foster was een van die laasgenoemde, en hy is toegewys aan B-17-opleiding. In 'n brief aan sy ouers in Augustus 1942, rasionaliseer hy: 'Ons is almal redelik tevrede met hierdie swaar dinge. Nie so glansryk as strewe nie, maar dit is belangrik en dit is die offensiewe einde. Terselfdertyd is dit die veiliger tak van vlieg. " Hy het gesê dat die B-17's en B-24's "so goed verdedig word dat die Jappe net nie formasies aanval nie"!
Hulle instrukteurs het hulle vertel hoe gelukkig hulle was om in B-17's te wees, nie die huislike B-24's met 'n plaat nie-"die boks waarin die B-17 ingekom het." Maar sy afronding is gevolg deur bevele aan Tucson en bemanning. In die B-24.
In die middel van Junie 1943 kry die bemanning 'n fabrieks-nuwe B-24D, een met die nuut geïntroduceerde 'hi-tech' baltoring in die buik, en het verneem dat hulle na die China-Birma-Indiese teater is. Voordat hulle die State verlaat het, het 'n voormalige Disney-kunstenaar 'n sexy cowgirl en die naam Belle Starr op die neus van 42-40879 geborsel.
Later het my pa gedink: 'Laat ek sê dat ek nooit gespog het met 'n groot vliegvaardigheid nie. Tog het die weermag se lugmag my 'n nuwe B-24 van 'n kwartmiljoen dollar oorhandig en op 24-jarige ouderdom gesê ek moet self en my bemanning alleen na China vlieg. Was die lugmag so desperaat? Of so selfversekerd? " Sy bemanning sluit in luitenant Sheldon Chambers, medevlieënier luitenant Harry Rosenburg, navigator luitenant Lionel "Jess" Young, bombardier Tech. Sers. Bill Gieseke, ingenieur en top -rewolwer -kanonnier Tech. Sers. Jack Miller, assistent -ingenieur en skutter Staff Sgt. Alvin Hutchinson, bal -rewolwer -kanonnier Personeel -sers. Ray Reed, stert -rewolwer -kanonnier Personeel -sers. Don Smith, radioman en middellyfskutter en stafsers. Ray Pannelle, pantser en middellyfskutter.
Belle Starr het Homestead, Florida, verlaat, na Trinidad, daarna Belem en Natal. Daarna kom die hop oor die Atlantiese Oseaan na Ascension Island, en uiteindelik na Chabua, Indië - die primêre toevoerstasie vir die 308th Bomb Group. Die volgende dag Belle Starr het sy eerste kruising van die Himalajas gemaak - "die bult" - en verder gegaan na Kunming, waar dit gevestig sou wees.
Nadat hulle die B-24 in 'n herhaling getrek het, ontspan die moeë vlieërs, verheug dat hul rit van nege dae, 12 000 myl, uiteindelik tot 'n einde gekom het. Maar terwyl hulle nog in hul sitplekke was en die gewone verslae ingevul het, het die bemanning 'n skok gekry. 'Langs daar het 'n vragmotor gekom,' onthou pa, 'en 'n vragmotor het baie regte bomme geloop, en toe 'n groep mans vinnig bokse en bagasie uit ons vliegtuig op 'n deel van die vragmotor gooi, het ander aan boord van .50 kaliber ammunisie en druk die bomdraer onder die bombaai en begin laai. Iemand het gesê: 'Ons het 'n missie in die oggend.'
Na 'n rustelose nag, is my pa die volgende oggend vroeg vertel Belle Starr 'n brandstoflek gehad het, sodat hulle nie op daardie missie sou voortgaan nie. 'Ek onthou nie dat ek weer gaan slaap het nie, maar ek onthou die golf van verligting,' onthou hy. Drie weke se wag, onderbreek deur 'n toevlugvlug terug oor die Bult, het nog steeds geen opleiding gebring nie Belle Starr's bemanning. Uiteindelik het die aand van 23 Augustus gekom dat die volgende oggend 'n vroeë oproep sou wees vir 'n sending.
In die dowwe lig van die inligtings tent het hulle die volgende oggend verneem dat sewe B-24's van die 425ste eskader onderweg sou ontmoet met nog sewe van die 373ste. Toe sê 'n majoor: 'Hulle het ons vriende nou die dag oor Hankow geknou, en ons gaan terug om te wys dat hulle dit nie aan ons kan doen nie!' 'N Ander offisier het aangekondig dat hulle teruggaan om die nulle te kry wat die 374ste en 375ste eskaders op die 21ste geslaan het.
Laaste aan die woord was die charismatiese eskaderbevelvoerder, majoor William W. Ellsworth, wat die mans voorheen as 'n selfversekerde leier beïndruk het. My pa onthou: 'Ek het gekyk en geluister, en skielik het ek 'n toenemende koue gevoel - nie net uit die woorde wat ek gehoor het nie, maar meer uit toenemende erkenning dat dit 'n heel ander hoofvak was as wat ek verwag het. Dit was 'n baie onseker man. Sy stem bewe. Sy woorde was stadig. Die man lyk oud. Ons gaan terug Hankow toe, en die majoor was net so bang soos ek! "
Vreemd genoeg het die naam Foster drie keer tydens die inligtingsessie verskyn. Majoor Horace Foster, die groepsoperasiebeampte, sou die hoofvliegtuig vlieg. Kaptein "Pappy" Foster, die intelligensiebeampte van die eskader, sou by Kweilin wag, waar die vlug sou beland en ontvoer word voordat hy na Kunming terugkeer. Toe sê majoor Ellsworth: 'Ek vlieg u, luitenant Foster. Ontmoet jou by jou skip. "
'Dit moes 'n opwinding gewees het, maar hierdie veranderde man was nie meer gerusstellend nie,' het my pa gesê. Sheldon Chambers, Belle Starr's Die gewone mede-vlieënier sou daardie dag agterbly, en pa het na die regte sitplek gegaan om plek te maak vir majoor Ellsworth. Ed Uebel, 'n donkerkamer -tegnikus wat vrywillig was om foto's van bomskade te neem, sou die assistent -ingenieur Jack Miller vir die missie vervang.
Gegroepeerde fragmentasiebomme is aan boord gelaai Belle Starr, en lang gordels van .50-kaliber ammunisie is in elke geweerposisie gevoer. Sonder om te groet, val Ellsworth op die vliegdek neer, neem sy plek in die linker sitplek in en begin met skakelaars draai. Tot pa se verbasing het die eskader se bevelvoerder skielik twee enjins gelyktydig begin en die normale kontrolelysprosedures oortree.
Binnekort brul die sewe bevryders oor die aanloopbaan en die lug in. Die formasie klim stadig en draai links, met Belle Starr aan die regterkant of buite die ander, het hulle een vir een vervaag tot 'n wolklaag. Maar wanneer Belle Starr na vore gekom het, was die ander vliegtuie nie meer links nie, maar regs. Dit het deur die hele formasie in die wolke gevlieg!
Pa se onsekerheid oor Ellsworth het toegeneem toe hulle verder vlieg: 'Hy het my onbewus gelyk asof hy in 'n eie wêreld was. Hy het soms woedend met die vliegtuig geworstel, met die gaskoppe heen en weer geslinger en vloek ons ​​vliegtuig se 'gebrek aan versiering'. die stert, maar dit lyk asof hy ongewone probleme ondervind om in die vorming te bly. " (Baie later het my pa verneem dat Ellsworth 'n voorgevoel gehad het oor die missie en vir sy kamermaat gesê het dat hy weet "sy nommer is op." In 'n poging om Ellsworth te kalmeer, het die kamermaat die vorige aand 'n bottel whisky met hom gedeel - uiteindelik die majoor in die bed, net ongeveer 'n uur voordat hy moes opstaan ​​vir die inligtingsessie.)
Terwyl die bomwerpers verder vlieg, kom daar oor die radio 'n boodskap dat hul susters -eskader, die 373ste, nie bymekaarkom nie - hulle was op hul basis in Yankai ingeslaan. Net soos majoor Beat moes besluit of hy sou voortgaan sonder om met vegters begelei te word of om te aborteer, nou majoor Horace Foster, wat die stigting in Sherazade, moes die skote bel. Hy het ook besluit om voort te gaan.
Die weer was pragtig, met helder son en hoë wolke. Toe my pa nogal nutteloos op die regte sitplek voel, het my pa aan Changsha begin dink. Hy wonder of hy ooit sy kinderhuis en geliefde sou sien Amah (Chinees vir oppasser) weer.
Skielik verskyn vier P-40's na regs. Die vlieëniers van die haai-neusvegters vlieg 'n rukkie langs, groet en slinger dan verder. 'Ten minste,' dink my pa, 'is dit gerusstellend om te weet dat die P-40's iewers daar is.'
Majoor Foster in Sherazade, wat A Flight lei, word omring deur nuwe vliegtuie en hul nuwelingvlieëniers, luitenant Clarence Robinson in die naamlose "938" aan sy linkerkant en luitenant Linus J. Austin in Sterstof aan sy regterkant. Voorste B -vlug in Chug-a-Lug, Kaptein Leland Farnell (beveel om die vliegtuig te beveel deur majoor Foster, wat Farnell verplaas het in sy gewone posisie in Sherazade) het 1ste Lt. Joe Hart aan sy linkerkant in Glans Gal. Aan die regterkant van B was Flight Belle Starr. Onder en agter hulle was Cabin in the Sky, bestuur deur 1ste luitenant David W. Holder.
Na vyf uur het die bevryders Hankow en sy tweelingstad Wuchang langs die Yangtze -rivier genader. Die bomwerpers het op hul teiken gestaan, die tweede van twee vliegvelde. Flak begin om hulle bars, en toe flikker die klein rooi liggie op die vlieënier se instrumentpaneel, wat dui op bomme weg. Maar in plaas daarvan om vinnig van die teiken af ​​te draai, het hulle reguit voortgegaan en uiteindelik 'n stadige draai na links begin. Toe kom 'n kreet oor die interkom: "Ek sien vegters opstyg!" Intussen was die 30 P-40 en agt P-38 begeleide wat belowe is, nêrens te sien nie.
Regs sien my pa 'n ver vliegtuig wat hul koers parallel loop. Daarna bespied hy 'n spikkeltjie reguit vorentoe. Toe het dit gegroei tot 'n ander vliegtuig, met klein "ligte" wat langs sy vlerke aan en af ​​flikker - 'n Japannese vegter wat op hulle skiet!
Ellsworth gryp die knoppies styf vas, en al wat pa kon doen, is om sy oë toe te maak en in sy sitplek neer te sak. Belle Starr het gebewe toe die kanonniers aan die brand slaan. Die reuk van kruit deurdring die vliegtuig. Toe kom daar 'n geskreeu oor die koptelefoon - "Kry die een!" ensovoorts, soos 'n gejuig oor 'n sokkerwedstryd.
Robinson se vliegtuig het 'n spoor van grys rook vanaf sy regtervleuel begin stroom, en toe in 'n plat draai uit die formasie geval. Bemanningslede van ander vliegtuie het gesê dat hulle drie ruiters uit 938 sien opkom het voordat dit neergestort het.
Die B-24's was 'n geruime tyd onder aanval toe my pa iewers agter hom 'n knalgeluid hoor. Skielik buk Ellsworth vooroor en skree: 'Bel die voorste vliegtuig en sê dat hulle moet vertraag. Hulle het 'n kreupel hier! " Eers het pa gedink hy bedoel dat Holder agter die rug is. Toe sien hy hoe Ellsworth se hand oor sy skouer duim en omdraai - na 'n hel in die bombaai.
Drie dae tevore het die hoof B-24 dieselfde soort vuur oor Hankow beleef en ontplof. Soos die vliegtuig, het al die bevryders op hierdie missie ekstra brandstof in bomtenks gedra. My pa het geen verdere instruksies nodig gehad nie. Hy druk herhaaldelik op die rooi reddingsknoppie.
In die neus draai bombardier Jess Young om sy .50-kaliber af te skiet om Rosenburg te vra of die alarm is wat hy dink, net betyds om te sien hoe die hakke van Rosenburg se skoene uit die vloer kom. Young volg hom vinnig.
Oorkant die formasie het koeëls deurgeslaan Glamour Gal's neus, vlieg oor die koppe van die navigator en bombardeerder en agter in die vlieënier se instrumentpaneel, steek dit aan die brand en stuur glas- en metaalfragmente in die gesig van vlieënier -luitenant Hart, wat hom tydelik verblind. Bombardier 2de luitenant Gordon Ruhf en navigator luitenant Fred Scheurman het opgedaag tot by die vliegdek. Ruhf, agter Hart en mede-vlieënier 2de Lt. Clarence B. Stanley, het 'n troostende hand op die skouer van die mede-vlieënier gelê. Net toe hy dit doen, het meer koeëls deur die syvensters en in Stanley se bors neergestort en hom doodgemaak. Ondanks sy beserings het Hart daarin geslaag om die bomwerper te duik en dan die bemanning beveel om op borgtog uit te kom.
Majoor Foster was nog steeds aan die leiding van die klein groepie Sherazade, met luitenant Donald J. Koshiek in die mede-vlieëniersitplek. Wanneer Sherazade deur 'n kanonvuur in sy bom, regtervleuel en agterste romp gehark is, is die motorolietenk nr. 3 gebreek, en brandstof het begin stroom uit 'n stukkende lyn in die bombaai.
Toe het dinge nog erger geword, soos Koshiek later verduidelik het: ''n 20 mm dop het die kajuit voor my binnegekom en by majoor Foster se kop ontplof. My gesig was vol plexiglas en dopfragmente, en die skok van die dop het my uitgeslaan. Ek het betyds gekom om die vliegtuig uit 'n stalletjie te haal. "
In Chug-a-Lug's neus, bombardier luitenant Elmond J. Purkey kyk hoe 'n vegter hom tegemoet kom. 'N Skulp ontplof by sy voete, en granaatsels ruk aan sy bene. Plaasvervanger stertskutter Personeel Sers. Louis Kne is onmiddellik getref en vermoor, en vier ander bemanningslede is ernstig gewond. Mede-vlieënier John White is aan die agterkant van die vliegtuig op pad om noodhulp toe te pas, en twee van die kanonniers gered. White beman daarna eers die een en dan die ander middellyf .50s totdat die ammunisie opraak. Chug-a-Lug het meer as 200 gate van kanon- en masjiengeweervuur ​​gehad toe kaptein Farnell in die wolkbedekking ingevlieg en suid gedraai het, huis toe.
Terwyl die aanval voortduur, het die Japannese hul aandag gevestig op die agterste vliegtuig, Cabin in the Sky, bestuur deur luitenant Holder en mede-vlieënier 2de Lt. George E. Mosall. Die B-24 was gou deurspek met gate, en albei enjins aan die linkerkant is uitgeslaan. Selfs met volle krag op nr. 3 en 4, kon dit nie tred hou met die formasie nie. Geen gewere het geskiet nie, en Holder en Mosall het geen reaksie van die neus of stert gekry nie. Toe hulle net 'n duisend voet bo was, was hulle dit eens dat dit tyd was om uit te kom. Maar tot hul afgryse, toe die twee op die smal loopplank naby die bombaai kronkel, sien hulle die ingenieur, stafsers. William Spells, en staar hulle van die verre luik af aan - sonder 'n valskerm. Die vliegtuig rol toe eenkant toe, en Holder en Mosall val uit. Hulle het veilig geland, maar hulle het nooit die voorkoms van Spells se gesig vergeet nie.
Terug in Belle Starr daar was 'n krisis voor en agter. Borgtogprosedures het tydens die opleiding voor die hand liggend gelyk. Maar om uit te vind hoe om hierdie prosedures te volg, was 'n ander saak toe Belle se bombaai 'n holocaust was, en vlamme het ook uit die regtervleuel en enjin nr. 3 gestroom.
Pa spring op en maak die klein luik bokant die ingenieur se posisie los, trek hom toe in die wind van 200 km / h-en sy sitplek valskerm val op die lip van die opening. Hy sukkel vir 'n paar minute en val dan uitgeput terug in die kajuit. Daar sit hy vaagweg daarvan bewus dat Bill Gieseke van die boonste geweertoring af val. Toe pa weer probeer om deur die luik te kom, voel hy hoe Gieseke se hand op sy linkerhak druk, en hy druk hard genoeg om hom deur die opening te steek. 'Ek weet ek het daar in die ruimte gelag,' het hy gesê. Met sy vryval van 18.000 voet, vertraag hy die opening van sy valskerm en land met slegs 'n gebreekte rib om vir sy kwas met geveg te wys.
Gieseke, geklee in 'n borskas, was makliker om die vliegtuig te verlaat. Maar toe maak hy 'n deurslaggewende fout en maak dadelik sy tuit oop. 'N Vegter het verskeie passies op hom gemaak en die helfte van sy een voet afgeskiet terwyl hy afwaarts dryf.
Belle Starr's middellyfskutters het gesien hoe 'n gat agter die nr. 3 -enjin verskyn en hoe 'n lang vlamme na hulle terugloop. Toe sien hulle die slag na die bombaai, gevolg deur 'n brullende vuur. Die twee kanonniers, Pannelle en Smith, het woes saam met die stertskutter Ray Reed gewerk om Hutchinson uit die bal -rewolwer te haal. Uebel staan ​​en wag om saam met die ander te spring. Hulle het Hutchinson se bors-valskerm na sy tuig gehaal toe 'skielik alles rooi word', onthou Pannelle. Die regtervleuel het afgebreek en die bomwerper het in 'n stywe spiraal beland. Sentrifugale krag gooi Pannelle uit die een van die oop middellyfvensters en Uebel uit die ander. Die ander kanonniers is dood toe Belle Starr slaan die grond. Aan boord was ook Ellsworth - nog steeds onder beheer toe Gieseke en pa hom laas gesien het.
Chinese guerrillas het die neergevalde vlieërs naby die dorpie Hsiung Chian Tung versamel en met Gieseke op 'n geïmproviseerde brancard gedra, dit reggekry om Japannese soekers te ontduik. Uiteindelik sou die party 11 oorlewendes van die Hankow -aanval wees: pa, Rosenburg, Young, Pannelle, Uebel, Hart, Ruhf, Scheurman (navigator van Glans Gal), Solberg (Glamour Gal's ingenieur), Houer en Mosall. Gieseke is 'n dag na die sending aan sy beserings dood.
Chug-a-Lug, deurspek met gate, het deur die toevallige wolk ontsnap. Hy vlieg op 'n kompasopskrif wat navigator luitenant Irwin Zaetz uit die geheue voorsien het (sy kaarte het uit die gebreekte neus geblaas) en het reguit teruggekeer na Kweilin. Kaptein Farnell het aan die gewonde bemanningslede gesê dat hulle oor die veld kan red, eerder as om te beland. Hulle het almal besluit om dit af te ry. Farnell beland sonder kleppe teen 150 km / h. Hy verduidelik later: 'Met al die skade wat die vliegtuig opgedoen het, sou ek seker maak dat dit nie ophou vlieg voordat ek haar op die grond kry nie!' Sonder remme, en gegewe al die spoed, het hy aan die einde van die aanloopbaan met 'n lus geloop en die bomwerper om en om gedraai totdat dit netjies in die parkeerarea tot stilstand gekom het.
Sherazade het sy eie probleme gehad, maar het steeds gevlieg. Bombardier Morton Salk klim tot op die vliegdek, help om majoor Foster se liggaam van die linker sitplek te verwyder en gaan sit om Koshiek te help om die vliegtuig te laat vlieg. Maar toe verdwaal hulle. Na drie ure het die navigator Charles Haynes hulle uiteindelik op pad na Hengyang gebring. Ook hulle het sonder remme geland en kon aan die einde van die aanloopbaan stilhou. Maar Hengyang was te na aan die Japannese vir troos. Verwoede werk gelap Sherazade's brandstof- en hidrouliese lyne, ten minste voldoende vir die bemanning om die volgende oggend terug te vlieg na Kunming.
Sterstof, onder leiding van luitenant Austin, geland te Kweilin sonder duidelike skade en sou die volgende oggend na Kunming terugkeer. "Pappy" Foster, om die terugkeer van die spanne te bespreek, het besluit om terug te keer Sterstof. Die bomwerper het normaalweg opgestyg en Austin het Kunming gebel toe hulle 40 minute van die landing af was. Kort daarna, Sterstof vlieg op 'n bergtop in. Wonder bo wonder is twee sersante uit die vliegtuig geslinger en het dit oorleef.
Uiteindelik het slegs een van die sewe B-24's wat Kunming die oggend verlaat het, na sy basis teruggekeer. Van die 73 mans wat teen die vroeë oggendbyeenkoms teenwoordig was, het net 12 op 25 Augustus teruggekeer na die basis. Vyftig mans is dood (31 op die toneel van die geveg), en dan was daar die 11 wat teruggeloop het.
Vir tien dae lank is pa en die ander deur die land begelei, meestal te voet - op en af ​​deur berge, oor rysvelde, deur dorpe en weggekruip in geheime kampe. Tydens die grootste deel van die reis het die Amerikaners geen idee gehad waarheen die Chinese hulle neem nie, maar uiteindelik het hulle hul bestemming geleer: Changsha, my pa se kinderhuis.
Toe hulle aankom, wag 'n klein groepie Westerlinge om hulle te groet. 'N Engelsman stap na pa toe en sê: "My naam is John Foster." 'Dit is ook my naam,' sê my pa. Die Brit was John Norman Foster, 'n metodiste -predikant wat vir die Rooi Kruis gewerk het. Toe die strooibiljette aan hom toegewys is, het pa 'n huis gekies oorkant die huis waar hy as seuntjie gewoon het.
Nege vlieërs is die volgende dag uitgenooi vir ete deur Ethel Davis, nog 'n metodiste -sendeling. Toe hulle hulself voorstel, roep Davis 'Johnny!' Uit en my baie verbaasde pa omhels. Sy het sy familie in die twintigerjare geken. Na die middagete kondig sy aan: 'As die res van u nie omgee om na die sitkamer terug te keer nie, het ek 'n verrassing vir Johnny.' Sy het toe die kombuis binnegegaan en met 'n huilende Chinese vrou teruggekeer. My pa was eers verstom, maar toe begin hy ook huil - dit was syne Ag! Terwyl Davis vertaal het, het hulle 'n uur lank gesinsnuus ingehaal.
Die volgende dag was daar 'n seremonie met toesprake en geskenke vir die "Amerikaanse luggeneraals", 'n lawaaierige parade en 'n uitgebreide banket. Maar voordat die vlieërs begin eet het, het 'n weermag -sersant na elke man gegaan en gefluister dat daar volgens gerugte in Japannese infiltreerders in Changsha was. Hulle sou dadelik moes vertrek. Een vir een staan ​​die Amerikaners op en glip by die agterdeur uit, waar riksja's wag om hulle na 'n boot te neem.
So het pa vir die tweede keer in sy lewe Changsha op 'n rivierboot verlaat. As ontwykende moes hy teruggaan na die Verenigde State, waar hy die res van die oorlog deurgebring het.
Die aanval op Hankow op 24 Augustus verteenwoordig slegs een missie in een teater van 'n wêreldoorlog. Tog bevat dit die universele verhaal van Amerikaanse vrywilligers wat in die stryd gewerp word. Wat my pa, John T. Foster, betref, het sy ervaring met China 'n draai gemaak - en hy het geleef om daarvan te vertel.
Alan Foster is die jongste van twee seuns van die ontslape Amerikaanse lugmagmajor John T. Foster, wat tot 2003 geleef het en self 'n verslag van sy ervarings gepubliseer het, China op en af. Bykomende lesing: Chennault's Forgotten Warriors: The Saga of the 308th Bomb Group in China, deur Carroll V. Glines of B-24 Bevryereenhede van die Stille Oseaanoorlog, deur Robert F. Dorr.
Hierdie artikel deur Alan Foster is oorspronklik gepubliseer in die Januarie 2008 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis Tydskrif. Teken in op meer uitstekende artikels Lugvaartgeskiedenis tydskrif vandag!
Die B-24 het 'n Davis-vleuel gehad. Hierdie lae-sleep hoë aspek-verhouding was reeds in gebruik op die Consolidated Model 31 vlieënde boot. Net soos die Model 31 het die B-24 tweelingsterte gehad. Die B-24 '-enjinsnelle was dieselfde as die PBY Catalina, nog 'n vlieënde boot. Die romp was 'n nuwe ontwerp en het twee bombaaie. Elke bombaai was so groot soos die B-17 se bombaai. [Ii]
Die USAAF 10th Air Force 's 7th Bombardment Group, gebaseer in Indië, het laat in 1942 met B-24-operasies begin. Die groep het sy bedrywighede voortgesit tot aan die einde van die oorlog. Die groep het skeepvaartdoelwitte aangeval en bombardemente uitgevoer oor Birma, Thailand en China. [Viii]
[vi] U-Boat.net, The Consolidated B-24 Liberator, deur Forest Garner, https://www.uboat.net/allies/aircraft/b24.htm, laas toegang tot 9/20/19.
Voorheen het ek foto's aangebied van twee Missing Air Crew Reports (MACRs) wat die verlies van twee 416ste bomgroep A-20 Havoc-aanvalbomwerpers oor Frankryk in 1944 dek. Die pos is afgesluit op 'n "opgewekte" noot: Die ses vlieëniers van beide vliegtuie veilig valskerm geslaan en die oorlog as krygsgevangenes oorleef en uiteindelik na die Verenigde State teruggekeer.
Die omstandighede rondom " hierdie " post-wat die verlies van 'n 11de Bomb Group (… "Gray Ganse " …) B-24 Liberator in die sentrale Stille Oseaan aan die einde van 1943 dek, is ongelukkig baie anders. Alhoewel ten minste sommige lede van die bemanning van die vliegtuig aanvanklik die sloot van hul vliegtuig in die sentrale Stille Oseaan oorleef het, is hulle nooit weer gesien nie.
In hierdie opsig toon hierdie Missing Air Crew -verslag en die twee foto's daarin 'n manier wat baie sterker is as die woorde van die Stille Oseaan -lugoorlog, ongeveer sewe dekades gelede.
Die betrokke vliegtuig, B-24D 41-24214 (Dogpatch Express) was een van 'n groep van agt B-24's van die 42ste Bomb Squadron, 11th Bomb Group, 7th Air Force, wat deur Nanomea (die noordwestelikste atol in die Polinesiese nasie Tuvalu) opgevoer het vir 'n aanval teen Taroa Island (nie verwar word met Tar wag , in die Gilbert Eilande!), In die Maloelap -atol van die Marshall -eilande, op 21 Desember 1943.
Hier is 'n uitstekende foto van Dogpatch Express ' neuskuns, van Pinterest (via Hawaii.gov):
Hier is 'n ander beeld van die vliegtuig (die bemanningslede is nie geïdentifiseer nie) gepas vanaf B-24 Best Web:
Die MACR (# 1423) beskryf die opeenvolging van gebeure rondom die verlies van die bomwerper in baie detail, 'n aspek van MACR's wat 7de Lugmag B-24-verliese dek, wat blykbaar redelik konsekwent was.
Na die bombardement van die eskader op Taroa, is waargeneem dat Lt. Smith se vliegtuig agter die ander sewe bomwerpers was, hoewel die spesifieke oorsaak nie in die geskiedenis van die MACR of die eskader omskryf word nie. Vyf ander B-24's het teruggedraai om beskerming te bied aan die uit te druk, met een begeleidende vlieënier, kaptein Jesse Stay (wie se verslag hieronder aangebied word) wat radiokontak met lt. Smith behou. Nadat hy reeds sy #4 -enjin verloor het, het die Uit te druk' #3 -enjin het gou rook begin uitstuur, waarop 252ste Kokutai Zeros en Hamps (aangewys vir die verdediging van Taroa, soos beskryf by Pacific Wrecks) – wat die formasie aangeval het vandat dit die teiken verlaat het - veral begin konsentreer het hul vuur op Smith 's se vliegtuie.
Ernstig beskadig, met sy nr. 4 -enjin en rookmotor nr. 3, het lt. Smith hoogte verloor, en uiteindelik gesloop.
Die Liberator het onmiddellik agter die vliegdek in twee ingebreek, met 'n deel van die stert wat etlike minute lank dryf. Drie nulle, wat waarskynlik hul ammunisie bestee het, het in die omgewing gebly om die toneel waar te neem.
Saam dui die verslae van Captain Stay en Lt. Sands aan dat ten minste drie van die bemanning sowel die sloot as 'n strawing deur 'n eensame Zero oorleef het. Twee reddingsvlotte is ontplooi, en 'n watermerk (kleurmerk) op die toneel was op 'n afstand van 10 tot 12 myl sigbaar.
Dus, ten minste 'n paar van die bemanning - vermoedelik kanonniers agter in die vliegtuig - het ná die ongeluk lewendig gebly.
Later die dag, met die aankoms van twee PBY's op die plek van die sloot (die tyd van hul aankoms word nie gelys nie en die vloot eskader is nie geïdentifiseer nie) - is niks gevind nie. Om die eskadergeskiedenis aan te haal: "Daar is later gevind dat by die aankoms op die plek geen spoor van die oorlewendes gevind is nie, en dit word vermoed dat hulle óf deur die terugkeer van Jap -vliegtuie bestraf is óf as gevange geneem is."
Die rekeninge van Captain Stay en Lt. Sands word hieronder woordeliks aangebied, saam met 'n opsomming van die missie uit die rekords van die 42ste Bom -eskader:
Captain Stay se rekening
My vlug, bestaande uit myself en luitenant Pratte in A/P #156, het gevolg op kapt Storm se vlug van drie vliegtuie oor die teiken op die Taroa -eiland. Ons is gevolg deur 'C' vlug waarin Lt. Smith in A/P #214 nommer 2 man was. Ons hardloop en draai af na links, verhoog ons krag en duik om kapt. Storm se "A" -vlug in te haal. Ons was ongeveer 12-15 minute van die teiken af ​​toe S/Sgt. Blackmore, my stertskutter het my gebel om te sê dat een A/P in 'C' vlug 'n agtervolging geword het en deur verskeie nulle aangeval is. Soos hy my vertel het, het Lt. Sands in A/P #073, wat op die tweede plek in 'n "A" -vlug gevlieg het, uit die formasie getrek en 'n terugdraai begin. My vlug van twee skepe het saam met hom gedraai en terselfdertyd het my medevlieënier kapt Storm in kennis gestel van die agtervolgers. Lt. Sands val op Lt. Smith se regtervleuel en ek neem 'n posisie in op sy linkervleuel met Lt. Pratte wat op my linkervleuel vlieg.
Kort hierna val kapt Storm en sy oorblywende vleuelman, luitenant Perry in A/P #007 in ons formasie. Op hierdie tydstip het ons opgemerk dat die #4 -enjin op A/P #214 geveder is en dat hy baie gate in die romp en emphennage van sy A/P gehad het, en dat hy vinnig hoogte verloor het. Ongeveer 3 minute nadat ons by hom aangesluit het, het hy sy nr. 3 -enjin het aan die brand geslaan en 'n sterk wit rook afgegee.
Ek het met lt. Smith gesels oor V.H.F. en stel voor dat hy nr. 3 -enjin en probeer om die vuur met sy Lux -stelsel te blus. Lt. Smith bel terug en vra my om Dumbo -diens vir hom te kry en ek erken. Kort nadat luitenant Smith motor #3 geveer het en die brand blykbaar geblus is. Sedert ons die teiken verlaat het, het ons van 15 tot 20 nulle geveg. Toe Lt. Smith se nr. 3 -enjin begin rook, het die nulle hul aanval begin druk en van 7 tot 8 oorhoofse passe is by die formasie gemaak voordat Lt. Smith sy skip in die water beland het. Die Zero -vlieëniers het die son uitstekend benut en hulle het baie ervare gelyk in hierdie tipe aanval.
Lt. Smith was vinnig besig om sy hoogte te verloor en toe hy ongeveer 3 000 voet was, het hy weer 'n nommer 3 begin en dit het onmiddellik weer begin rook. Ons sak deur 'n .4 cumulus wolkbedekking en ons formasie draai deur 'n gat tot 1000 voet om na sy landing te kyk. Op die oomblik was daar nog vier nulle in die lug, maar hulle was skynbaar op ammunisie omdat hulle nie meer slaag nie.
Lt. Smith het om 13:45 in die water beland L.W.T. op 'n posisie van 08 04 N en 172 33 E. Die skip breek in twee en dit lyk asof die neus afloop en die agterkant van die vleuel verlaat en baie min van die bombaai. Die hele skip was in ongeveer 3 minute onder water. Ons het in hierdie tyd 'n reddingsvlot waargeneem met een man wat daaroor geneig was. Die res van die formasie vertrek na hul basis en luitenant Sands, luitenant Pratte en ek het die toneel omring vir dekking en om hulp te verleen. Drie nulle was nog in die omgewing, maar dit het gelyk asof hulle slegs die ongeluk waargeneem het. Ons topskutter kon slegs 'n paar skote op enige van hulle skiet.
Lt. Sands duik laag oor die vlot en laat 'n reddingsvlot val, en ons duik in en gooi 'n boks noodrantsoene neer. Beide die vlot en die rantsoene het ongeskonde en drywend gebly. Ons het 'n beroep gedoen op Life Guard -diens op kommando -stem op 6210 K.C. gee ons afstand van 90 myl en ons verloop van 120 ° M van die teiken.
Die nulle vertrek en ons klim bo die wolke en Lt. Pulliam neem 'n sonskoot oor die vlot en bevestig ons posisie. Terselfdertyd bel my radio -operateur eers Tarawa, dan Makin, dan Apamama, maar hy ontvang geen antwoord nie, maar bel weer Tarawa en stuur 'n versoek vir Dumbo Service. Ons drie vliegtuie het die toneel na Tarawa verlaat en nadat ons ongeveer 10 minute op koers was, het die mans agter in my lugversorger gesê hulle sien wat hulle dink 'n duikbootwakker agter ons was. Ek het omgedraai en teruggegaan na die vlot in die hoop om die duikboot te kon help, maar toe ons die reddingsvlot nader, kon ons die watermarker van 10 tot 12 myl van 1000 voet sien.
Toe ons oor die toneel duim tot vyftig voet, sien ons dat daar twee vlotte opgeblaas is en drie mans in die een en moontlik een op die ander. Ons het ons skakel op 6210 ingestel en weer 'n beroep op Life Guard Service gedoen. Ons het die toneel uiteindelik verlaat om 1434 L.W.T. en beland by Tarawa om te gaan brandstof, waar ons verneem dat twee PBY's 2 uur tevore uitgestuur is.
Lt. Sands se rekening
Ek vlieg A/P # 073 in die nommer 3 posisie van "A" vlug. Ons het die teiken ongeveer vyf minute verlaat toe die stertskutter bel en sê dat daar 'n B-24 rook en die hoogte verloor en alleen was. Ek het vir my bemanning gesê dat ons 'n draai van 90 ° gaan maak, sodat ek daarna kan kyk. Toe ek die omstandighede waarvolgens luitenant Smith geplaas word sien, het ek my beurt voortgesit en saam met hom teruggekeer. Ons trek op sy regtervleuel in, want dit was die kant wat ongeveer 10 Zekes oorhoofse passe by die verlamde vliegtuig gemaak het. Ons was ongeveer drie of vier minute in opleiding met Lt. Smith toe die vier ander vliegtuie op sy linkervleuel in formasie kom. Ons het hom verder begelei totdat hy omstreeks 13:45 in die water beland het.
Dit lyk asof die vliegtuig net agter die vliegdek in twee inbreek. Die hele vliegtuig, met die uitsondering van die stertoppervlakke, het amper onmiddellik gesink. Die stertoppervlakke sweef ongeveer vier minute lank. Daar is beslis gesien hoe een man op 'n gedeeltelik opgeblaasde, reddingsvlot omgeslaan het met moontlik nog 'n ander persoon in die water. Ek het my bemanning beveel om 'n reddingsvlot gereed te kry om oorboord te gooi, wat gedoen is toe ons op 'n minimum hoogte verbybeweeg.
Daar is gesien hoe ene Zeke 'n toeval aanval maak op die plek waar die vliegtuig gesink het. Die Zeke het toe die gebied verlaat. Ons het nog tien minute omgery, en toe ons geen Zekes meer sien nie, vertrek ons ​​na Tarawa. My radio -operateur het onmiddellik 'n posisierapport van die neergestorte vliegtuig gestuur wat onbeantwoord was.
42ste Bom -eskader -geskiedenis
TAROA SENDING * 20 Desember 1943
Lt. Kerr in 143, Captain Storm in 155, Lt. Gall in 100, Lt. Perr (431ste) in 007, Lt. Schmidt in 838 m Lt. Bly in 960, Lt. Sands in 073, Lt. Smith in 214, en Lt. Pratte in 156, opgevoer deur Nonomea vir 'n staking teen Taroa op Maloelap Atoll. Elke vliegtuig het 6 x 500 GO -bomme gedra. Onderskepping het begin toe die vliegtuie wegtrek van 'n bom wat deur AA gespat is, met 20 - 30 Zekes en Hamps wat by die aanval aangekom het.
AA het begin toe die vliegtuie die eiland nader, maar in sommige gevalle het dit eers gebeur as die aanloop begin het, met 'n meerderheid van die bomme wat in of naby die teikengebied beland het. Luitenant Gall het weens die wanfunksie nie die teiken bereik nie. Op hierdie missie het Lt. Smith twee enjins deur AA of kanonvuur laat skiet, en dit was nodig om 'n waterlanding ongeveer 75 myl van Taroa af te maak. Bedek deur ander elemente van die vlug, het hy 'n uitstekende 'waterlanding' gemaak, waaruit daar gesien is hoe ten minste vier mans die erg beskadigde vliegtuig verlaat en op twee vlotte kruip. Captain Stay het, voor die ongeluk, beide Dumbo en Lifeguard gestuur om in te kom, en dit is later gevind dat beide agentskappe deur ander onderskepmediums sowel as die oorspronklike oproep bereik het. Daar is later gevind dat daar by die aankoms op die plek geen spoor van die oorlewendes gevind is nie, en dit word vermoed dat hulle óf deur die terugkeer van Jap -vliegtuie bestraf is óf as gevange geneem is.
Verskeie Jap -onderskepers is op hierdie missie afgestamp deur sers. Kernyat van die bemanning van Sands, sers. Brannan van Lt. Kerr's, Sgt. Roth, Sers. Ball, en S/Sgt. Die leerling van die bemanning van Captains Stay. Hulle is almal bevestig ...
Om u 'n beter begrip te gee van die omgewing en ligging van hierdie voorval, toon die volgende reeks kaarte en illustrasies ook die ligging van die Marshall -eilande in die algemeen en Taroa in die besonder, asook die voorkoms van die eiland in 1943 (en 2017). as die plek waar Dogpatch Express het verlore gegaan met betrekking tot omliggende eilande.
Hier is 'n kaart van die Marshall -eilande (van Wikimedia Commons) geïllustreer op 'n globale siening van die aarde, gesentreer op Polinesië.
Die onderstaande kaart, van die Diercke International Atlas, toon Taroa -eiland (regs in die middel) en die ander eilande wat die Maloelap -atol bevat.
Hierdie ongedateerde lugmagfoto toon die "Bomaanval op die Japannese vliegveld op Taroa Islet [sic] … " Die beeld is afkomstig van die WW II U.S. Air Force Photo Collection op Fold3.com. (Beeld A42044 / 73717 AC)
Hier is 'n Google Earth -satellietbeeld van Taroa, ongeveer 2017. Die klein grootte van die eiland is duidelik aan die afstandskaal (duisend voet!) In die onderste regterhoek van die prent. Let op die veranderinge in die vorm van die eiland wat sedert die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het, en die nog steeds sigbare oorblyfsel van een van die twee aanloopbane.
Hierdie Google -kaart toon die ligging van Taroa (via die rooi wyser), relatief tot die omliggende eilande. Duidelik (in werklikheid, nie-so duidelik) is die feit dat die Maloelap-atol en Taroa op die skaal van hierdie kaart onsigbaar is.
Hierdie kaart, gegenereer deur die breedte- en lengtegraadkoördinate in Google Earth in te voer, toon die ligging aan Dogpatch Express is gesloop (aangedui deur die rooi wyser). Net soos hierbo, op hierdie skaal verskyn Maloelap en Taroa nie.
Hierdie kaart toon die ligging van Nanomea -eiland ( rooi wyser nog een keer) relatief tot die Marshalls. Gelyk aan die bogenoemde kaartweergawes, is Nanomea so klein dat dit onsigbaar is
Tipies vir MACR's, gee verslag 1423 die name van die bemanningslede van die vliegtuig, hul bemanningsposisies en hul reeksnommers. Die verslag doen dit egter nie bevat enige "contact " inligting oor die name en woonadres van naasbestaandes. As u alleen deur die MACR sou gaan, sou die mans in 'n sekere sin 'anoniem' wees: name, geledere, reeksnommers en niks meer nie.
Daar is egter 'n stel rekords in die Nasionale Argief wat hierdie mans meer identiteit gee.
Hierdie inligting is te vinde in Records Group 165, in die "Bureau of Public Relations Press Branch" -vrystellings oor militêre ongevalle (spesifiek Missing in Action, Killed in Action, Wounded in Action), wat gedurende die oorlog aan die nuusmedia uitgereik is deur die Oorlogsdepartement.
Binne hierdie persverklarings word die slagoffers volgens die oorlogsteater (Europa, die Middellandse See, die Stille Oseaan, ens.) Gelys, met name van mans alfabeties in elke kategorie. Die naam van 'n slagoffer was gewoonlik (gewoonlik) vrygestel ongeveer 'n maand na die kalenderdatum waarop hy vermoor, gewond of vermis is. Die voorspelbare van hierdie tydsraamwerk is 'n baie betroubare manier (ten minste tot in die laat lente van 1944) om die jaar en maand te identifiseer wanneer die persverklaring met die naam van 'n diensman, sy naasbestaandes en noodadres verskyn , is aan die nuusmedia bekend gemaak.
(Miskien meer hieroor in 'n toekomstige plasing?)
Aangesien Lt. Smith se bemanning laat verlore geraak het Desember 1943, word aangeneem dat hul name in persverklarings wat laat uitgereik is, gevind kan word Januarie 1944. Navorsing in RG 165 het dit geverifieer: Die mans se name verskyn in ongevallelyste wat op 21, 22 en 24 Januarie en (een man) op 9 Februarie 1944 uitgereik is.
Die name van die bemanning en ander relevante inligting word hieronder aangebied, tesame met (tussen hakies) die kalenderdatum van die betrokke persverklaring.
Loods Smith, George W. 1 Lt. 0-374301 (1/22/44)
Mev. Ida R. Smith (moeder), Prairieton, In.
Mede-vlieënier Lowry, John E., Jr. 2 Lt. 0-800907 (21/01/44)
Mev. Margaret E. Lowry, jr. (Vrou), Spring St., Smyrna, Ga.
Harry Walter Mortenson (broer), Riverside Drive 1380, Lakewood, Oh.
Bombardier Ortiz, Ralph P. 1 Lt. 0-663307 (22/01/44)
Daniel C. Ortiz (vader), 603 Agua Fria, Santa Fe, N.M.
Vlugingenieur Sopko, Clarence T. T/Sgt. 35308715 1/22/20 (1/22/44)
Mev. Mary S. Sopko (moeder), 2138 West 26th St., Cleveland, Oh.
Memorial Tombstone - by Ohio Western Reserve National Cemetery - Afdeling M, plot 6 (Foto deur Douglas King)
Radio -operateur Gearon, Roy T. T/Sgt. 20616199 (21/01/44)
Mev Catherine Ann Gearon (moeder), 5464 Woodlawn, Chicago, Il.
Bemanningsfoto en verwante inligting van Patrick Maher (Tweede neef) (sien hieronder.)
Gunner Hudman, Jesse Harvey S/Sgt. 12146959 1918 (21/01/44)
Mev Florence L. Hudman (vrou), Marble Place 10, Ossining, N.Y.
Mev. Carrie Hudman (ma), Gilbert Park, N.Y.
Memorial Tombstone - by Dale Cemetery, Ossining, N.Y. (foto deur Jean Sutherland)
Kennisgewings oor sers. Hudman verskyn in die Burgerregister, van Ossining, N.Y., op 22 en 25 Mei 1946 oor 'n gedenkdiens wat op 19 Mei van daardie jaar namens hom gehou is.
Gunner paradys, Arnold J. S/Sgt. 36264577 (21/01/44)
Mev Fern Paradise (moeder), Garden Acres, Chippewa Falls, Wi.
WW II Memorial - June Havel (suster)
Gunner Dell, Carl N. S/Sgt. 13038323 19/04/20 (2/9/44)
William J. Dell (vader), Route 1, Middle Road, Pittsburgh, Pa.
Memorial Tombstone by Saint Mary's Cemetery, Pittsburgh, Pa. (Foto deur "Genealogy-Detective")
Gunner Nielsen, Earl Dewayne S/Sgt. 39831608 29/07/21 (1/21/44)
Mev Vera P. Nielsen (moeder), Cleveland, Id.
Memorial Tombstone by Cleveland Cemetery, Franklin County, Id. (Foto deur Bill E. Doman)
Al die bemanningslede word gedenk in die Courts of the Missing (Hof 7), by die Honolulu Memorial, in die National Memorial Cemetery of the Pacific, in Honolulu, Hawaii.
Opvallend genoeg is daar 'n foto van hierdie bemanning …
Patrick Maher, 'n tweede neef van T/Sgt. Roy Gearon, het 'n foto van die bemanning op die Memorial Page vir sy familielid op FindAGrave.com geplaas, met die boodskap: Ons is 2de neefs, Roy. Weet dat u nog onthou is deur u gesin met 'n trotse militêre tradisie. Mag u en u bemanning vir ewig in vrede rus op die bodem van die see. U laaste missie is uitgevoer Meneer. Jammer namens u regering vir u saak en baie hou daarvan. U sterfdatum was 21 Desember 1943, nie 1946 nie. Silver Star -ontvanger. Rus in vrede Meneer. "
Mnr. Maher se inskrywing bevat ook 'n close-upbeeld van die laaste oomblikke van Dogpatch Express, identies aan een van die foto's in die MACR hieronder.
Anders as die beelde vir die A-20's, is hierdie twee foto's nie gekoppel aan die dokumente in die MACR wat hulle in die lêer losmaak nie. Hier is hulle:
Hier is die " eerste " beeld. Dit wys Dogpatch Express terugstap-wel, probeer om terug te keer-na Nanomea, waar Lt. Sand se B-24 na regs en effens bokant Lt. Smith se vliegtuie gewys word. Dit kan die punt wees waarop - soos beskryf deur kapt. Stay – die eskader tot 'n hoogte van 3000 voet gedaal het, waarop die Uit te druk' #3 -enjin het rook afgegee toe dit weer begin is.
Dit is 'n 2,400 dpi -oes van die foto hierbo. Die skade aan Dogpatch Express is voor die hand liggend. Die nr. 4 -enjin is geveder, en daar is 'n groot gat in die stuurboordroer. Noukeurige ondersoek toon dat die kogeltoring afwaarts gedraai en in die romp ingetrek is, terwyl die gewere in die dorsale rewolwer-na agter gedraai-tot 70-80 grade verhef is. Die rookspoor - dik rook digte rook wit rook - wat uit die motor #3 verskyn, is duidelik duidelik.
Aangesien die vliegrigting van Taroa na Nanomea ongeveer suid-suidoos was, kyk die beeld wes-suidwes deur na hierdie beeld te kyk.
Buite en onder die vliegtuig, en tot in die onbepaalde horison, is daar wolke, water en meer wolke en meer water.
Hierdie foto toon die toneel van Dogpatch Express ' sloot.
(Alhoewel hierdie pos nie betrekking het op kamoeflering en merke nie, illustreer hierdie beeld die Insignia Blue -oorverf van die Insignia Red -omring na die National Insignia, wat 'n kenmerk was van die nasionale insigne van Amerikaanse militêre vliegtuie tussen 28 Junie en 14 Augustus 1943 .)
Alhoewel dit bedoel is as 'n historiese rekord - waarvoor dit meer as sy doel dien - is hierdie foto - soos die foto hierbo - uiters suggestief vir die oorlog oor die Stille Oseaan: Afstand. Water. Leegheid.
Die punt van die impak van die B-24-'n spoor met gekapte water, miskien 'n paar honderd voet lank, is duidelik. In vergelyking met die uitgestrekte see wat deur die beeld omring word en in die verte terugtrek, is die plek egter min.
Dit is 'n 2,400 dpi -oes van die prent hierbo. Alhoewel die resolusie te laag is om besonderhede te identifiseer, kan vier voorwerpe bo -op die 'slootroete' dryf. Kaptein Stay noem dat die toneel tot 20 km ver sigbaar was as gevolg van 'n kleurmerk in die water. Is die grys stuk water links bo in die slootterrein die kleurstofmerker?
Die oorlewendes en wie hulle ook al was, is nooit weer gesien nie.
Die opsomming van die 42ste Bomb Squadron-missie dui op twee moontlikhede vir hul lot: hulle is deur Zero-vegters bestorm tydens die tydperk tussen die vertrek van die ander B-24's en die aankoms van PBY's, of, as hulle deur die Japannese gevange geneem is, via vlootvaartuie.
Gegewe die ligging en omstandighede waaronder die bemanning verlore gegaan het, en met verloop van tyd, is dit waarskynlik vir ewig onbekend wat uiteindelik met die paar oorlewendes gebeur het. Daar is 'n geringe moontlikheid dat IDPF's wat vir die bemanning ingedien is, meer definitiewe inligting oor hul lot kan bevat, maar ek neem aan dat hierdie dokumente ook dubbelsinnig sal wees.
Wat nie veronderstel is nie, was en sal altyd hul dapperheid wees, en die dapperheid van baie mans soos hulle.
'N Kort uiteensetting van name en getalle
Het die weermaglugmag (of na 1947, die lugmag) ooit statistiese studies voltooi waarin die kanse op oorlewing vir die Tweede Wêreldoorlog van die USAAF-bomwerper wat oor die Stille Oseaan verlore geraak het, vergelyk is met dié vir vlieëniers wat in die Europese / Mediterreense oorlogsteaters verlore geraak het? Ek weet nie!
Ek het 'n kort soortgelyke vergelyking probeer. Of, ten minste die helfte van 'n vergelyking … Dit was gebaseer op 'n evaluering van statistieke oor 7de Lugmag B-24-verliese, met inligting afkomstig van MACR's (my eie oorsig van die dokumente, wat oor 'n paar jaar strek), en diverse verwysings .
MACR's en ander bronne vir verliese van 7de Lugmag B-24's (75 vliegtuie gedek deur "wartime " MACR's, 6 vliegtuie gedek deur na-oorlogse en#8220 invul- en#8221 MACR's, en 11 B-24 verliese wat deur boeke genoem word en ander bronne) dek altesaam 92 vliegtuie. (Daar was ongetwyfeld ander vliegtuie waarvoor MACR's nooit ingedien is nie.#8230)
Onder die 92 B-24's was daar altesaam 950 vlieëniers, van wie daar 237 oorlewendes was en 713 sterftes. Die 237 oorlewendes verteenwoordig 24% van die 950 bemanningslede. (Daar was geen oorlewendes van 51 vliegtuie nie, terwyl die hele bemanning onder 5 van die 92 verlore vliegtuie oorleef het.)
In die lig van hierdie statistieke, en in gedagte dat hierdie syfers verteenwoordig mense, nie net "nummers " – Ek wonder of … dit lyk asof … ondanks die groter vliegtuigverliese wat die 8ste en 15de lugmag opgedoen het, in teenstelling met die 7de (en 13de en 5de) … die kans oorlewing vir 'n vliegtuigbemanning wat in die Stille Oseaan se oorlogsteater verlore was, was eintlik baie laer as in Europa en die Middellandse See.
As dit die geval is, sou ek dit toeskryf aan die totaal ander aard van die Stille Oseaan, waar die gevegsopdragte van nature plaasgevind het oor groot, byna onberispelike watergebiede wat die klimaatstoestande skielik verander, die uitdagings wat die opbou van vlieëniers op see plaas, tydens sowel die lug- as die see-ondersoeke die laer kans op eenvoudige fisieke oorlewing (afgesien van vyandige aktiwiteite) vir die paar vlieëniers wat moontlik op 'n valskerm op die see of op die see kon val en die laaste etiek was, maar amper onbeduidend die Japannese met betrekking tot gevange lede van die geallieerde lugmag. (Dertien 7de Lugmag B-24 bemanningslede het die oorlog as krygsgevangenes van die Japannese oorleef.)
Dus, om tot die gevolgtrekking te kom (as daar 'n gevolgtrekking is), laat hierdie foto's 'n herinnering aan diegene wat nie teruggekeer het nie, en die min wat dit gedoen het.
Besoek The Legacy of Taroa Island van die Tweede Wêreldoorlog vir 'n opstel oor Taroa geïllustreer met verstommende pragtige kontemporêre foto's.
Vir 'n historiese oorsig van Taroa, spesifiek gefokus op die eiland tydens die Tweede Wêreldoorlog en as toeristebestemming (omstreeks 1995), sien die opstel Dirk HR Spennemann (van die Institute of Land, Water and Society, aan die Charles Stuart Universiteit), by Taroa, Maloelap Atoll – 'n Kort virtuele toer deur 'n Japannese vliegbasis op die Marshall -eilande.
ABEL, WILLIAM E. S/Sgt. 36440823 Gunner (stert)
MINIERRE, LINCOLN S. T/Sgt. 11073217 Radio -operateur
PHILLIPS, RUSSELL A. Kapt. 0-726463 Vlieënier
VERKOPERS, CLYDE J. Sgt. 36871713 Gunner
STODDARD, LOREN A. Kapt. 0-428873 Loods
WALKER, ARTHUR JAMES Kol. 0-022462 Pilot
Bell, Dana, Air Force Colors Volume 2-ETO & amp MTO 1942-45, Squadron/Signal Publications, Carrollton, Tx., 1980.
Cleveland, W.M., Grey Ganse Calling – Pacific Air War History of the 11th Bombardment Group (H) 1940-1945, 11de Bombardment Group Association Inc., Seffner, Fl., 1992.
Doll, Thomas E., Jackson, Berkley R., en Riley, William A., Navy Air Colors – United States Navy, Marine Corps en Coast Guard Aircraft Camouflage and Markings, Vol. 1 – 1911-1945, Squadron/Signal Publications, Carrollton, Tx., 1983.
Forman, Wallace R., B-24 Neus kuns naam gids, Specialty Press Publishers and Wholesalers, North Branch, Mn., 1996.
Rust, Kenn C., Sewende Lugmagverhaal ... In die Tweede Wêreldoorlog, Historical Aviation Album, Temple City, Ca., 1979.
By OAKTrust Digital Repository van Texas A & ampM University - Special Collections
In verband met / in verband met biografie van T / Sgt. Paul Fredrick Adler
42ste Bombardement Eskader (Swaar). Maandelikse eskadergeskiedenis en -dokumente, 20 Mei 1943 – 5 Maart 1944
http://oaktrust.library.tamu.edu/bitstream/handle/1969.1/90568/3%20History-42dBS-1943-44-Missions.pdf?sequence=1&ampisAllowed=y (Op bladsy 89 van 104 van PDF.)
Die nalatenskap van die Tweede Wêreldoorlog van Taroa-eiland (by Nothing Unknown), op https://www.nothingunknown.com/content/2016/10/7/taroa-island
(Verenigde State se nasionale argief)
Records Group 165 " Oorlogsafdeling Spesiale personeel Afdeling Skakeling Nuus Tak Pers- en radionuusberigte, 1921-1947 " (chronologies gerangskik), op Stack Area 390, ry 40, kompartement 3, rak 6.
'N Enorme kompleks Roemeense olieraffinaderye, wat bekend staan ​​as "Hitler's vulstasie", het in 1943 30 tot 50 persent van die brandstof van die Derde Ryk voorsien. In plaas van langdurige aanvalle op groot hoogte, het die negende lugmagstrateë 'n beslissende uitklophou voorgestel deur die gekonsolideerde B-24's wat van slegs 200 voet aangeval het. Voordele van 'n grondvlugtige aanval op houtagtige bomwerpers sonder vegvliegtuie, sluit in die ontwyking van Duitse radar en die aflewering van 'n bom. Die nadele: byna alles anders.
Die keuse van die B-24 vir die riskante opdrag was 'n no-brainer: Die implementering van die nuwe B-29 Superfortress was beperk tot die Stille Oseaan, dus was die Liberator die enigste Amerikaanse bomwerper in die westelike halfrond met die bene om die 2,400- myl heen en weer tussen Ploesti en Benghazi, Libië. Ontwikkel deur Consolidated tot eenmalige Boeing ''s B-17, het Liberators, net effens swaarder, meer bomme oor 'n langer afstand gelewer. Alhoewel dit ingewikkeld en ingewikkeld was om te vlieg en te onderhou, was die B-24 in 1944 die mees vervaardigde bomwerper in Amerika, maar die lopende lyne van Consolidated en Ford het elke 100 minute 'n nuwe een uitgerol.
Bemanningslede van die vyf bomgroepe wat op die laagtevlak-aanval op 1 Augustus 1943 toegewys is, word aangeraai om briewe aan geliefdes agter te laat, om per e-pos gestuur te word. -200 is deur 200 Duitse vegters aangeval, dan gehamer deur een van die swaarste lugweerstasies in die wêreld. 54 bomwerpers het verlore gegaan, 440 vlieëniers doodgemaak en 220 gevang of vermis. Alhoewel 40 persent van die kapasiteit van die raffinadery vernietig is, het Duitse en Roemeense ingenieurs, met behulp van duisende slawe -arbeiders, die skade binne enkele weke herstel.
Volgehoue ​​inspanning " klink nou beter as 'n "knock -out". " Strategie het na 23 bykomende aanvalle oorgeskuif en meer as 14 000 meter bo 14 000 voet, en die Nazi -oliekraan word geleidelik toegemaak. Rod Braswell het 'n bevryder na Ploesti gestuur tydens aanvalle 3, 4 en 5. Omdat presiese besonderhede van die ramp in Augustus vaag gehou is, het Braswell min idee van die woede wat op hom wag. Na my eerste missie het ek dit gedoen, en hy sê nou.
Bo die raffinaderye verander die uitspansel in vlakke, ondeurdringbaar en sonder onderskeid. Toe 600 B-24's die chaotiese teikensone binnegaan om bomme te versprei, wat wissel van fragmentasie tot brandstigting tot TNT, het selfs die roofvoëls Messerschmitts weggekrimp. " Hulle kan net soos ons deur al die vliegtuigvuur geslaan word, sê Braswell. Slagbevele wat aan B-24-vlieëniers uitgereik is, het streng formasies afgedwing, en#8212 wippunte het gereeld oorvleuel, sê Braswell en het dwalings verbied. Tensy jy aan die brand was, dit is: "Jy wou nie opblaas en die vliegtuig langs jou uithaal nie. "
Vanuit sy posisie vasgekeer in die middel van die formasie wat Ploesti teen minder as 200 km / h nader, onthou Braswell, kon ek uit my kajuit kyk en sien hoe al die vlokdoppe oor die teiken ontplof en vliegtuie vorentoe raak. En al die tyd dink ek: My beurt kom. "
Terwyl Ploesti-aanvalle daardie D-Day-somer voortgesit het, het Amerikaanse magte Frankryk binnegedring. Hap Arnold, bevelvoerder van die weermaglugmag, het opgemerk dat die toenemende voorkoms van Duitse voertuie verlaat word. Dit was nie van sorgeloosheid of lafhartigheid nie, het Arnold gesê: "Die tenks en vragmotors is vol petrol."
Titel - Die 448ste bomgroep (H): Bevryders oor Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog
Skrywer - Jeffrey E. Brett
Hierdie uiters gedetailleerde en aangrypende geskiedenis van die 448ste Bomb Group (Heavy) wat die onstuimige 1,5 jaar se gevegsoperasies in Europa gedurende die Tweede Wêreldoorlog dek, sal baie lesers in staat stel om die uitdagings waarmee USAAF -bomwerpers te staan ​​gekom het om die oorlog na Duitsland te neem, te begryp.
Jeffery Brett het die geskiedenis van die 448ste in maande -tot -maand -afdelings verdeel en klinkende en grafiese persoonlike besonderhede bekendgestel wat uit herinneringe van die vliegtuigbemanning verskaf is. Hulle insigte oor die missiebesonderhede, vlieënde operasies en totale gruwels van die oorlog in die lug sal hopelik die ware aard van die swaar bomwerperoorlog oor Europa toon. oorlog werk.
Die 448ste bomgroep is gestig op Gowen Field, Idaho in die middel van 1943. 4 eskaders is gemagtig: die 712ste bomskader (CT), 713ste bomskader (IG) 714ste bomskader (EI) en 715ste bomskader (IO). (Later in die vyftigerjare is nog 'n eskader, die 711ste bygevoeg.) Die eenheid het toe begin November 1943 na Wendover Field, Utah en uiteindelik Sioux City AAB, Iowa, getrek. USAAF suidelike veerbootroete, insluitend stoppunte by Puerto Rico, Trinidad, Belém, Dakar en Marrakesh. Tydens hierdie veerbootopdragte het 3 B-24's verlore gegaan. Intussen het die grondelemente op die beroemde seestrand, die koningin Elizabeth, gevaar en teen 29 November 1943 in Engeland aangekom.
Die eenheid is daarna na Station 146, andersins bekend as RAF Seething, in November – Desember 1943 verskuif. Die 448ste is nou in Engeland geleë en is toegewys aan die 8ste Lugmag van die USAAF as deel van die toenemende aantal bombarderingsgroepe wat nodig was om aan te val. die Duitse militêre teikens in Europa. Deur die groepsidentifikasie van 'n "Circle-I " te gebruik, vorm die 448ste 'n belangrike komponent van die 20ste Combat Bombardment Wing, wie se rol was om die strategiese bombardement na Europa te neem. Die aanpassing aan die Engelse weer- en formasie -opleiding vroeg in Desember 1943 sou die voorloper wees vir die begin van 1,5 jaar se harde, woeste en bloedige gevegsoperasies.
Met die aanvang van bombardemente op 22 Desember 1943 het die 448ste gou verneem van die verskrikking van oorlog in die lug. Die akkurate Duitse flak, Luftwaffe -vegters en die omgewing het die mans in die lug erg geraak en diegene wat by Seething was, beïnvloed. Die doelwitte waarop die 448ste toegewys is, wissel van strategiese tot taktiese aard gedurende die 1,5 jaar operasies wat chemiese fabrieke, U-bootfasiliteite, kogellagerfabrieke, olieraffinaderye, V-1-bomfabrieke en vliegtuigbedryfswerwe dek. Plekke soos Rostock, Gotha, Fallersleben, Hanau en Berlyn was plekke wat gereeld deur die vasberade vliegtuigbeamptes geraak word. Al die vliegtuigbemanning het geweet dat namate die lugoorlog vorder, dit al hoe moeiliker word om die aantal missies te voltooi wat nodig is om hul toere af te handel. Teen die einde van die oorlog was die vereiste telling tot 35. Mans van die 448ste was in staat om te onderhou en te verseker dat hul eenheid elke dag die stryd na die Duitse weermag kon neem.
Baie keer het grondspanne die vliegkis voorberei, soos die B-24 Liberator in 'n paar kwartiere geroep is vir daaglikse missies deur ure in 'n koue en sneeu klimaat te spandeer om die bomwerpers voor te berei vir hul volgende missies. Die lugbemanning is vroeg in die oggend wakker gemaak vir inligtingsessies en daarna geneem toe alles gereed was, slegs om missies te laat skrop weens weerstoestande wat probleme veroorsaak oor Europa of die teikens. Dit word algemeen vir die personeel van die eenheid dat die stryd teen die weer net so 'n slegte ervaring was as om die stryd teen die vyand te neem.
Teen middel 1944 begin die B-24 bevryders hul groen kleur verloor en word hulle algehele silwer, wat gehelp het om die gewig te verminder en die snelheid en reikafstand effens te verhoog. Die missie wat die manne van die 448ste 4 eskaders meer gereeld en gefokus geword het, het deelgeneem aan ondersteuningsmissies vir D-Day op 6 Junie 1944. Op D-dag moes die groepbevryders die Duitse kusverdediging aanval en punte in Normandië, Frankryk, verstik. .
In 'n geringe afwyking van hul gewone bombardement, het die 448ste in September 1944 voorraad aan troepe in die lug naby Nijmegen, Nederland, laat val. Tydens die Slag van Bulge in Desember 1944 het die 448ste die Amerikaanse troepe op die grond ondersteuning gebied deur Duitse militêre vervoer- en kommunikasiegebiede in die buurt te bombardeer.
Namate die lugoorlog in 1945 ingetrek het, was daar nog steeds onwelkome verrassings, en dit was ongelukkig nie wat die vliegtuigbeampte wou hê nie. Aangesien baie ervare vliegtuigbemanning verlore geraak het of uit die eenheid gedraai het, het die vliegtuigbeamptes aan boord van B-24's vroeg in 1945 nie die grimmige en woeste lug-tot-lug-geveg deur die Luftwaffe beleef nie. Hulle verbasing was te danke aan die feit dat die Geallieerdes teen die einde van 1944 redelike lug superioriteit bo Europa kon bereik. Niemand het voorsien nie en het beslis nie verwag dat die Luftwaffe nog baie meer lugkragreserwes sou hê nie. Met die uitbreiding van die geallieerde vastrapplek in Europa, toe grondmagte ooswaarts na Duitsland beweeg, saam met nuwe vegters soos die P-51 Mustang wat broodnodige volgehoue ​​lugbedekking bied, was die Geallieerdes gemaklik dat hulle die lugoorlog onder beheer gehad het. Min het hulle geweet dat die Luftwaffe vroeg in 1945 nog sterk was en dat baie dapper Duitse vlieëniers die duisende bomwerpers wat nou oor Wes -Europa vlieg, hard geslaan het. Vroeg in 1945 het die Luftwaffe oor die lug van Frankryk en Duitsland teruggekeer en daarin geslaag om 'n groot aantal Fw-190's, BF-109's saam met meer nuwe generasie vliegtuie en vuurpyle aangedrewe ME-262's en ME-163's op die bomwerpersstrome los te laat.
Met die uitbreiding van die geallieerde vastrapplek in Europa, toe grondmagte ooswaarts na Duitsland beweeg, saam met nuwe vegters soos die P-51 Mustang wat broodnodige volgehoue ​​lugbedekking bied, was die Geallieerdes gemaklik dat hulle die lugoorlog onder beheer gehad het. Min het hulle geweet dat die Luftwaffe vroeg in 1945 nog sterk was en dat baie dapper Duitse vlieëniers die duisende bomwerpers wat nou oor Wes -Europa vlieg, hard geslaan het. Vroeg in 1945 het die Luftwaffe oor die lug van Frankryk en Duitsland teruggekeer en daarin geslaag om 'n groot aantal Fw-190's, BF-109's saam met meer nuwe generasie vliegtuie en vuurpyle aangedrewe ME-262's en ME-163's op die bomwerpersstrome los te laat.
Hierdie vegters het deur die bomwerperformasies geruk en baie mans en masjiene geëis, 'n groot aantal USAAF-bomwerpers neergeslaan en baie vliegtuigbeamptes doodgemaak. In sommige gevalle het die vlieëniers, ten spyte van die seker dood van sommige vliegtuigbemanning, gesukkel en kon hulle hul erg beskadigde vliegtuie in die lug hou om terug te keer na vriendelike bane of na basies in die Verenigde Koninkryk. Die heropkoms van die Luftwaffe het ook die hele B-24-lugdiens van die eenheid ernstig getraumatiseer. Jeffery beskryf in die herinnering aan die vliegtuigbemanning hoe die gruwels van die lugoorlog in sulke vinnige aanvalle die stert- en middellyfskutters van die 448ste B-24's gedwing het om altyd so waaksaam te wees vir enige vegters wat hulle naby hulle sien. Soms het dit beteken dat USAAF -vegters per ongeluk deur baie bang middellyf- en stertskutters getref is.
Einde Maart 1945 en tot in April 1945 het die 448ste die Duitse fabrieke, stede en militêre installasies gestamp om die Duitse hoë bevel op sy knieë te kry. Hierdie deel van die strategiese bomaanval het resultate behaal en dit was nie altyd maklik om te sien deur vliegtuigbemanning wat 15-25 000 voet hoog was nie. Aan die einde van die oorlog het 'n 448ste vliegtuigbemanning 'n trolliesending gevlieg om grondelemente in Engeland te wys, die skade die lugoorlog het Duitsland toegedien. Hierdie missies het vir die eerste keer by baie van die vliegtuigbemanning die totale vernietiging gebring wat strategiese bomaanvalle op Europa veroorsaak het. Die 448ste laaste gevegsending van die Tweede Wêreldoorlog was op 25 April 1945 'n aanvalstasie in Salzburg, Oostenryk, aan.
Begin Mei 1945 was die 448ste oorlewende lede moeg, maar baie bly om die einde van die oorlog in Europa met groot gedruis te vier, tesame met respek vir hul mede -eenheidslede wat in aksie gesterf het. Met die einde van die oorlog, is die eenheid vinnig herontplooi na die VSA gedurende Junie/ Julie 1945. Na hul lang en hard verdiende oorwinning in Europa, is die 448ste na South Dakota, VSA, verplaas en na die Tweede Lugmag oorgeplaas. Hulle moes opgelei word om gekwalifiseer te word vir die B-29 Superfortress, wat middel tot laat 1945 oorgeplaas is, en dan na die Stille Oseaan oorgeplaas is om die Japannese te beveg. Die einde van die Stille Oseaan -oorlog teen September 2945 het die sendingopleiding beëindig.
Jeffery het in die bylaes 'n uitgebreide opsomming opgestel wat 'n ererol bevat, name van vliegtuie wat in die geveg gevlieg het, geselekteerde kleurprofiele van sommige van die 448ste B-24 bevryders, basiese besonderhede van missies en aangevalde teikens, lys van bevelvoerders van die groep en 'n statistiese opsomming van die 448ste pogings gedurende sy 1,5 jaar bedrywighede in Europa.
POSTWAR GESKIEDENIS VAN DIE 448ste BOMB GROEP
Na die oorlog het die 448ste opgelei op die B-29 SSuperfortress, en soos 'n paar swaar bomwerpereenhede, het die 448ste die afskaal na die oorlog oorleef en is dit herontwerp as die 448ste bombardementgroep. Dit was een van slegs 10 WWA -era -bombardementgroepe wat op 21 Maart 1946 aan die nuutgeskepte Strategiese Lugkommando toegewys is. Die 448ste is op 4 Augustus 1946 geaktiveer, slegs maande nadat dit na die SAC oorgeplaas is. Die eenheid is weer in April 1947 heraktiveer as 'n reserwe Tactical Air Command ligte bomwerper groepseenheid op die Long Beach-lughawe, Kalifornië met behulp van die B-26 Invader. Personeel is tydens die Koreaanse Oorlog weer in 1951 opgeroep en na ander indringer -eenhede gestuur. In dieselfde jaar het die missie van die 448ste weer verander en hulle was nou 'n straalvliegtuie-eenheid wat die F-80 en die F-86-vegvliegtuig gewerp het. Die groep bly aktief by Dallas NAS (Hensley Field) met hierdie vliegtuie tot 1957. Binne 'n dekade en 'n bietjie operasioneel was, het die 448ste gegaan van die gooi van bomme en die veg van vegters oor Europa na 'n
Die eenheid is weer in April 1947 heraktiveer as 'n reserwe Tactical Air Command ligte bomwerper groepseenheid op die Long Beach-lughawe, Kalifornië met behulp van die B-26 Invader. Personeellede is tydens die Koreaanse Oorlog weer in 1951 opgeroep en na ander indringer -eenhede gestuur. In dieselfde jaar het die missie van die 448ste weer verander en hulle was nou 'n straalvliegtuie-eenheid wat die F-80 en die F-86-vegvliegtuig gewerp het. Die groep bly aktief by Dallas NAS (Hensley Field) met hierdie vliegtuie tot 1957. Binne 'n dekade en 'n bietjie operasioneel was, het die 448ste gegaan van die gooi van bomme en die veg van vegters oor Europa na 'n hoëtegnologie -taktiese straleenheid.
Die oorblyfsels van Seething -vliegveld bly steeds staan ​​as dit ietwat verminder word. Die vliegveld is tans meestal 'n boerderygebied, met 'n klein gedeelte van die vliegveld wat steeds vir burgerlike vliegoperasies gehou word. Die burgerlugvaart het in die sestigerjare na die voormalige vliegveld gelok en hieruit het die basis vir 'n klein maar hoogs aktiewe vliegklub gegroei. Daar word soms ook gewilde lugvertonings gehou wat militêre en burgerlike vliegtuie lok. Die basistoringtoring uit die Tweede Wêreldoorlog, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is gedurende die middel van die tagtigerjare herstel soos dit in die veertigerjare was. Hierdie gebou het sedertdien gegroei tot 'n klein oorlogsmuseum ter ere van die dapper 448ste manne wat van Seething gewerk en gevlieg het. U kan sommige van die museum op hierdie skakel sien http://www.seethingtower.org/
Grootte: 8 1/2 "x 11" | meer as 400 s/w en kleurfoto's, kleur vliegtuigprofiele
'N Bomwerpers van die 93ste bomgroep met 'n besoekende F-5 Lightning (reeksnommer 43-28584) van die 33ste taktiese verkenningsgroep in Hardwick, lente 1944. Beeld via Amos Golisch, 93ste bomgroep. Geskryf op skyfieomhulsel: 'Visitng P-38s Hardwick, Spr 1944 man & chutes 328584,
Die wrak van 'n B-24 Bevryder van die 93ste Bomgroep wat by die opstart naby Aldeburgh neergestort het, 19 Desember 1944. Beeld via Glenn Tessmer, 93ste Bomgroep. Geskryf op skyfieomhulsel: '19/12/44 Aldeburgh, Norfolk, ongeluk op t/o. ' Handgeskrewe onderskrif op die agterkant: 'Crash site. Ongeveer 1 uur na die ongeluk geneem. Die sending is toe geskrop. Net aan die einde van die aanloopbaan in die suide. Loodvliegtuig 93BG in Hardwick, Eng. Waarskynlik 15-23 Desember 1944. Let op die weer! Die presiese datum van die ongeluk kan geverifieer word in 2e AD/ nuusbriewe. Ek kan dit tans nie vind nie. Die mede. (Kol. Bannand?) Gesê by die volgende A.M. Inligting dat 'n eng. misluk op T.O. - hulle kon engg hoor. terugslag op die T.O. rol terwyl hulle op die toringdek staan. Let op die weer! Ek twyfel of dit 300 'vorentoe was, nl. Ons was (dink ek) nr. 3 en het gevolglik ons ​​vliegtuie vinnig na die parkeerarea teruggekry, en ek kon dus net na die ongeluk op die ongeluksterrein kom. ' Nota bygevoeg 26 Desember 2015: Die datum was 19 Desember 1944 en die lugversorgingsreeks is # 42-50597 (93ste BG / 409ste BS)
'N Bomwerpers van die 93ste bomgroep in Hardwick. Beeld via Amos Golisch, 93ste bomgroep. Geskryf op skyfieomhulsel: 'B-24 crew Hardwick.'
Die brandende wrak van 'n B-24 Liberator van die 93ste Bomb Group wat op die opstart op die Hardwick-vliegbasis neergestort het op 3 Maart 1944. Handgeskrewe onderskrif agteruit: '406/RF WD 193. 93 BG-B-24 crash on opstyg wat bomontploffing veroorsaak. Hardwick. T/O in die bos. 299939 3/3/44 Lt. Sneddar. SE kant [drie woorde onleesbaar] bemanning okay. Bomme het na land ontplof. '
Die Edwin L. Marks -bemanning met "Naughty Nan." Bill R. Story is in die agterste ry aan die regterkant. Hierdie foto is gemaak die dag toe die bemanning hul DFC's in Augustus 1944 ontvang het.
Die opleiding van die Edwin L. Marks, afgehandel met opleiding, berei hom voor om die Amerikaanse onderweg na Hardwick UK te vertrek. Hulle het middel 1944 'n volledige toer gevoer, insluitend 'n reis op 'D -dag'. Bill R. Story kniel aan die linkerkant van die voorry, maar die positiewe ID van ander bemanningslede is onbekend. Daar word vermoed dat ten minste een skutter dood is en verskeie bemanningslede verander het vanaf die tyd van hierdie foto totdat hulle die toer voltooi het. Die bemanning van die Marks is in die 93ste Bomb Group -boek "Ted's Traveling Circus" genoem as 'n adjunkhoofbemanning op ten minste een missie.
Die sendingsertifikaat wat aan Bill R. Story oorhandig is na afloop van sy toer as ingenieur/kanonnier saam met die Edwin L. Marks -bemanning. Let daarop dat die bemanning op "D -dag" twee missies na Coutances, Frankryk, 'n Duitse kommunikasiesentrum, gevlieg het. Hulle tweede operasionele missie was na Berlyn.