Terwyl ons in ons laaste jare van kweekskool was, het persoonlike rekenaars sy intrede in ons wêreld gemaak. ‘n Hele paar ouens in die klas het gou rekenaars gehad en oral kon jy gesprekke oor hardeskywe, software, floppies ens hoor wat vir my verdag geklink het. Ek en ‘n vriend van my het besluit dis sommer ‘n nuwe mode wat ons nie nodig het nie.
Dis interessant om in kerklike gesprekke te hoor hoe dikwels mense praat van God wat onveranderlik is. Terwyl dit eintlik ‘n gedagte is wat die Griekse filosowe oor die gode gekoester het en nie die manier is waarop die bybelskrywers oor God praat nie. ‘n Mens kan sê dat God onveranderlik is in ‘n Griekse sin, maar nie in ‘n bybelse sin nie. Want die bybel sê nie dat ons vir God uit sy wese ken nie, maar uit sy dade. (Een van die grondbeginsels van die reformatoriese teologie) En sy dade verander.
Wat sê die Here vir Elia hierdeur? ‘n Geweldige belangrike ding: “Ek praat nie meer soos voorheen nie. Jy sal My nie meer sien in die dinge waarin die ander profete My voorheen gesien het nie.”
Maar die volk wat by Sinai die donder, die aardbewing, die weerlig en die vuur aanskou het, het binne die volgende veertig dae hiervan vergeet en vir Aäron gedwing om vir hulle ‘n goue kalf te maak.
In die bybelse geskiedenis lê die veiligheid van God se kinders nooit daarin dat dit weer moet wees soos wat dit vroeër was nie. Ons sekuriteit lê nie in die bekende van die verlede of die onveranderlikheid van God nie. Ons veiligheid lê in die getrouheid van God, die God wat gister, vandag en môre steeds – ja elke dag tot by die die voleinding van die wêreld – by ons is. Nie as iets vanselfsprekends nie, maar daagliks as ‘n wonder. Soos die Psalmis dit verwoord: U liefde is elke môre nuut.
Tweedens, die kerk is hier ter wille van die wêreld. Daarom gaan dit in die leef van die kerk na die wêreld toe, oor die lot van mense. Dit gaan oor dinge soos barmhartigheid, omgee, deernis en openheid, veral teenoor diegene wat in die sorg en die omgee die nodigste het. En dalk gaan dit daaroor om na hierdie wêreld ‘n slag te kyk, nie vanuit die vaste kategorieë waarin ons so maklik mense indeel nie, maar om ook ons vooroordele onder die oordeel van God te plaas.
Derdens en laastens, dit gaan oor ‘n God wat die profeet en die stad, die kerk en die skare ewe lief het. En omdat Hy liefde is, daarom is Hy aan niks anders gebind nie as net sy eie getrouheid en sy deernis vir sy skepsels. Daarom kan Hy van plan verander, daarom kan Hy nuwe en onvoorsiene dinge doen, daarom kan Hy Hom ontferm oor wie Hy wil. Daarom kan Hy selfs die oordeel wat Hy self aangekondig het, in redding verander.
Hierdie gehoorsaamheid hou nie in – soos wat mense dikwels dink – dat ons op ‘n onkritiese wyse deel word van die tydsgees nie. Dit is presies die teenoorgestelde. Ons word geroep om oor die Gees van God te praat, die Gees wat anders is as die tydsgees.
En om dit te kan doen, moet ons die tydsgees ken en verstaan, moet ons die werklike nood van die wêreld en die mense ken.
Die Heilige Gees is immers die Creator Spiritus, die kreatiewe Gees, die Een wat ons oë vir nuwe moontlikhede oopmaak, ons instaat stel om anders te kyk na situasies wat vir ons vasgeloop en verstard lyk.
Die merkwaardige is dat ‘n mens op hierdie pad van opnuut luister na die Gees van God die ontdekking maak dat presies dit eintlik nog altyd die lewegewende beginsel in die kerk was.
Karl Barth vertel die storie waarin hy meen die betekenis van die Joodse volk die beste opgesom word. Daar word naamlik vertel dat Frederik die Grote by geleentheid vir sy persoonlike arts, Zimmermann gevra het: Zimmermann, kan jy vir my ‘n enkele bewys gee vir die bestaan van God? Hierop het die dokter geantwoord: Ja, U majesteit, die Jode.
As ‘n mens na hulle geskiedenis gaan kyk, is die een enkele ding wat ‘n mens opval: die vermoë om die geskiedenis te kan lees en aanpassings te kan maak. Om te kan verander. En soms radikaal te verander. En hierdie verandering het begin by die wyse waarop hulle vir God gesien het, die wyse waarop hulle aanbid het, selfs dit wat hulle geglo het.
Dit gaan oor die bereidheid om te hoor wat God van ons in hierdie tyd vra: anders as dit wat Hy dalk van ons 10 of 20 jaar gelede gevra het.
Ons lewe nou al vir ’n lang tyd te midde van groot verandering. Ons staar verandering in die gesig, nie net in ons gemeentes nie, maar ook ons gesinne, ons plek van werk, ons regering, ons skole, op ons paaie, die lys gaan net aan. Die bestuurs -wetenskaplikes praat van die skuif van “paradigmas”. Die woordeboek definieer paradigma as ’n patroon, ’n voorbeeld of ’n model. Paradigmas lê in die hart van ons verstaan van die lewe, en in die tye van verandering waardeur ons gaan, toets dit juis ons aannames omtrent die lewe.
Die effek is dat strategieë nie goed geimplementeer word nie, die interafhanklikheid van die onderskeie funksies nie erken word nie, en dat planne oor die algemeen gaan om die onderprestasie te tooi en aanvaarbaar te maak, instede daarvan dat die soms pynlike, maar noodsaaklike veranderings aangebring word.
Hierdie bestuursmetodieke het die potensiaal om deurlopend die verwagte kort-termyn verwagtings van belanghebbers te behaal. Belanghebbers kan ’n kerkraad wees met ’n samestelling van verwagting dat die kerk sal voortgaan om ’n herder kudde model te wees. Of predikante wat hul rol as die van pastor maar hulle is in ’n korporetiewe-grootte kerk. ek dink hierdie sinne maak nie sin vir mense wat nie die teorie van die in-between-church ken nie. Se ‘n bietjie meer hier
Rigtinggewing geskied deur die ontwikkeling van ’n toekomsvisie, die droom oor die ideale toekoms. Hierdie visie is nie dit wat gelowiges uitdink nie, maar ontstaan eerstens vanuit ’n persoonlike en korporatiewe verhouding met die lewende God, en tweedens vanuit ’n diepe soeke na Sy wil vir die gemeente. So ontwikkel die gemeente ‘n beter verstaan van die taak van die kerk vir die tye waarin God ons geroep het.