Spotters se huis brand af!!! – engelkoffiesigarette
Posted on October 30, 2015 October 30, 2015 by koffiekeanen
Spotters se huis brand af!!!
‘n Paar aande gelede gesels ek en ‘n goeie vriendin oor ons ervaring van veral kleure sport op laerskool. En mens, my vriendin het nou stories en stalkies vir Afrika. Nadat ek amper twee swart koffie kolle op my lelie wit vloer gelos het hardloop my sport-memories soos ertjies wat uit ‘n Koo-blikkie rol. Ek is daarvan oortuig ons almal het ‘n fraksie van daai childhood memories hetsy dit goed of sleg was, ‘n memory is ‘n memory. Die dae toe die reënboog met sy verskeie skakerings in Rooihuis, Groenhuis, Blouhuis en Geelhuis verteenwoordig was deur klein mensies met melktandjies en tenke vol van energie. Dit was ook die dae toe elke ouer finally die peperduur Student Prince afdelings kon vermy deur ‘n cheap colourful hempie by Pep en Jet te koop. Daar is niks wat ‘n ouer meer bedonnerd maak as skool klere wat duurder is as Krismis klere nie. Deesdae sal slimbekke reken dit is ‘n investment en dra by tot discipline, maar in reality weet ons mos goed hoe die kinders vandag daai pragtige Toughees en grys broekies bepoeier met stof en sand.
Terug by die sport(s) 😀
My laerskool het altyd ‘n massiewe atletiek-baan gehuur vir die vreeslike affere. En om nou eerlik te wees, ek dink dis die eerste damn ding wat my geintimideer het. Skielik is dit ‘n mainstage waar jy jou spoed (of gebrek daarvan) vir die massas kan afshow. Jy het ‘n geleentheid om die onderwysers te wys of jy binne die volgende vyf jaar soos ‘n wafferse nat-kat in Boland en WP klere gaan vogue. Dit was vir maar net ‘n dag waar jy klasure kon verruil vir die fel son en al fieterjasies wat daarmee saam gaan. Ek onthou goed hoe die sterk kook-olie reuke dik deur die lug gesweef het soos daai spies wat later vanmiddag deur een of ander hemelbesem gegooi moet word. Slaptjips was mos die main attraction vir my; ek kon dit net nie hanteer as jy so lank daar moes staan en wag nie. Want dan gaan die verskillende huise mos verskriklik tekere en die mikrofone spoeg “BLOUHUIS IS EERSTE” “GROENHUIS IS TWEEDE” en “KEANEN IS LAASTE” (terwyl Keanen nog vir die slaptjips wag want die groter kinders word mos altyd eerste gehelp).
It was truly an experience I would never forget. Dit was altyd so fokken snaaks dat sekere kinders wat goed weet die kanse om ‘n Usain Bolt indruk te maak is nul maar hul neem steeds deel (they called it gees, I called it try the choir, brother) By the way het jy geweet sy volle naam is: Usain St. Leo Bolt. Noem my maar Keanen St. Lui Engel as jy die guts het maar as ek daai hoogspring-apparaat so eensaam en verlate op die veld sien staan het, het ek geweet daar is no way dat ek soos Hestrie Cloete gaan pole vault nie. I don’t even dance on poles how can I jump over them, daai is seriously te veel gevra van iemand wat tussen die half-gekoude doughnuts en JC bompie sakkies probeer sin maak van wat aangaan rondom my. Maar daar was natuurlik ook dinge wat ek baie enjoy het. Soos om my groot te hou, daai baan was seriously te groot en die ruimte het my soos ‘n grootmens laat voel. Ons het altyd die ouer kinders se body language en mannerisms gecopy. In groepies rond geloop en dinge observe soos die FBI, en natuurlik moes ons altyd ons uit die spore maak want daar was altyd ‘n ouer seun wat een of ander vorm van boelie wou toe pas (en as hulle laaste kom of hulle amper half-disnis val oor die hekkies breek ek my in bits en pieces)
Daar was ook die ouers wat lojaal hul kinders kom ondersteun het. My ma was nooit daar nie want sy het geweet ek maak uit alles ‘n sirkus en miskien was sy bietjie moeg daarvan. Maar die ander maatjies se Mammas en Pappas het saam met hul kinders gehardloop tot by die eindstreep en het lekker die onnies wat posh onder ‘n gazebo sit skeef aangekyk (ek ook). Net so langs die onnies wat lekker in die shade sit, is die podium waar die wenners kon shine in die son. Dan raak my hart meteens seer; dan raas ek met myself: “Hoekom het jy nie gaan spring in die sand nie, dis tog net sand, en Kleinbegin het baie daarvan!!!”
En net daar en dan besef ‘n mens, Dames en Here, dat die lewe nie oor wen gaan nie. Dit gaan oor baie meer as die resultaat van ‘n aktiwiteit. Die kleur en geur van die lewe word in die proses van die LEWE gevind en niemand mag jou van daardie voorreg ontneem nie. Alhoewel ek lekker gespot het met dinge soos die kleuresport, het dit my ook baie dinge geleer en ek hoop dat ons nooit sal op hou leer nie en vir enige person wat kak soek, antwoord soos volg: “Spotters se huis brand!”
on your marks. get set. GO
CategoriesAfrica, Afrikaans, Art, Athlete, Blog, Blue, English, Faith, Freedom, Funny, Goals, God, House, Humour, Language, Memory, Non fiction, Olympics, Primary School, Rainbow, Running, SHit, Sport, Writing TagsSport
2 Replies to “Spotters se huis brand af!!!”
Jy’s ‘n ware hint of inspiration.Jou stories is baie bedagsaam want jy le klem op die dinge wat daagliks gebeur en wat sommige nog moet ervaar en deurmaak.I want to eco all ur vlogs but especially the one ”Ruiter en Swart”.It really shocked me to see how much u knew about them and through that I now get to know them better.Also because of the fact that it’s a local non-fiction story…
U really got my back!
U really inspires me!
Can’t wait for your next vlog….Mr. Keanan St. Lui Engel.
Thank you for taking the time to read my blog and responding to it at the same time :)! It’s people like you that makes it worth it to put effort and time in the marvellous art called storytelling. I thank you.
Previous PostPrevious The writing’s on the wall
Next PostNext Little Paris: ‘n Cape Town droom