Oktober | 2016 | Tannie Frannie
"Maar net 'n huisvrou…"
'n Kommentaar deur Perdebytjie dryf my om hier te skryf. Lewenslank het ek die toutrekkery tussen beroepsvrou en huisvrou gesien en telkens het die beroepsvrou gewen. Sy smaak die tevredenheid van selfverwesenliking en die aansien van 'n salaris. Vandag wil ek probeer om 'n lansie vir die huisvrou te breek, want ek sien hoe hulle hulself onderskat!
Liewe buurvrou wat self smiddae jou kinders by die skool kom oplaai het, dankie dat jy myne ook in jou kar gelaai het. Dankie vir die vervoer na en van musieklesse, toe jou seun en myne 'n duet moes speel en die enigste beskikbare oefentyd tweeuur in die middag was. Middelkind sou kwalik per fiets met sy tuba by die les kon uitkom.
Dankie vir jou oop deur en verwelkomende glimlag smiddae, wanneer my dogter op hoërskool eensaam en verveeld was. Ja, sy het my vertel van die lekker skons en appelkooskonfyt…
Hoeveel broodjies het jy nie vir die snoepie gesmeer en verkoop nie!
Jy was 'n wonderlike Voortrekker-offisier, soveel so, dat my liewe dogter Presidentsverkenner gemaak het – hoe trots was ek nie en hoe nederig dankbaar teenoor jou vir jare se dáárwees. Ek sien jou nou nog, omring deur tien woelige dogtertjies, besig om hulle sinvol besig te hou en lewensvaardighede te leer.
Daardie vreeslike tyd toe al drie ons kinders siek was en nóg ek, nóg hulle pa verlof kon neem, was jy vir my soos 'n rots. Dankie dat jy elke dag oor die straat gedraf en kom kyk het hoe dit met hulle gaan, dankie vir jou gerusstellende oproepe om my te verseker hulle is oukei.
Jy, kosbare mevrou Huisvrou, is die sement wat ons samelewing in die voorstede aanmekaarhou. Jy is suurdeeg en sout vir die wêreld. Moet dit asseblief nooit ooit vergeet nie!
Vir Toeka-Tokkel: Hande
07 Vrydag Okt 2016
Scrapydo het ons genooi om vir oulaas iets vir Toeka-Tokkel te skryf, oor die onderwerp "hande". Scrapy en haar sus Tina van Rondomtaliedraai verryk my blogervaring gereeld met hulle interessante inskrywings en gulhartige kommentaar. Ek gaan Toeka-Tokkel en al julle ander se bydraes mis!
By die gedagte aan hande, spring twee beelde voor my geestesoog op:
My skoonma, met 'n hand vol beskuitdeeg wat sy na my toe uithou om te wys hoe mooi die tekstuur is. Haar vingers is slank, met goedgevormde naels, en die tekstuur van die deeg is onverbeterlik. Haar blou oë kyk vol vreugde en voldoening na my, want sy weet hoe ek haar kundigheid in die kombuis bewonder. "Full many a flower is born to blush unseen…" Ek was lief vir haar.
My mammie, op die groen leunstoel met 'n kleutertjie aan weerskante van haar: Middelkind links en my dogter regs. Wat op aarde maak hulle? Elke kleinding het 'n oumahand op die skoot in 'n stewige greep, terwyl hulle een van die opgehewe are op die rugkant platdruk – en laat los; platdruk – en laat los: 'n wonderlike speletjie om te kyk hoe herstel die are en sommer 'n verskoning om styf teen ouma te sit in heerlike gemeensaamheid. Sy kyk op na my, so half verleë dat ek hulle betrap het… Ek was lief vir haar.