Baie kerkmense vrees vir die toekoms van die kerk. Vir baie lyk dit of die kerk gaan sterf. Fi­nan­sies, lidmaatstatistiek en ’n gebrek aan jong­mense skets ’n negatiewe prentjie.
Ons het almal ’n diep geïnternaliseerde prentjie van wat ’n gemeente is. Dit is só vanselfsprekend dat ons nooit daaroor dink nie. Ons toets nie die aannames waar­mee hierdie prentjie werk nie. Dit lê volledig in ons blindekol.
’n Kleinding speel heerlik in die paadjie terwyl Algoa Gemeenskapskerk se erediens aan die gang is. Hy is welkom.
Dié prentjie kan dodelik wees. Dit kan ons oor die af­grond lei. Dit kan ons doodmaak, ons “finansieel ter­minaal” maak, soos die sinode hierbo sê.
Ons ou prentjie is die Christendom se manier van kerk-wees. Dit kom uit ’n tyd toe kerk en godsdiens vir almal ’n prioriteit was. Daar was destyds sosiale kragte in die samelewing wat mense kerk toe gedryf het. Dit het verdwyn. Vaardighede en modelle wat toe gewerk het, faal ons nou. Hierdie era is onherroeplik verby.
Oral rondom ons sien ons lidmate en gemeentes wat inderdaad met die wonderlikste, nuwe inisiatiewe na vore kom. Ek noem ’n paar voorbeelde:
In Port Elizabeth floreer Algoa Gemeenskapskerk in ’n blouboordjieomgewing. Die gemeente het ’n paar jaar gelede byna toegemaak toe sy dominee ’n beroep na ’n ander gemeente aangeneem het. ’n Klein Gideonsbende van mismoedige lidmate het oorgebly. Hulle het egter besluit om kerk te wees met die bronne wat hulle het. Daar was net ’n ouderling wat hulle kon lei, ’n nuwe predikant was buite die kwessie.
In die pynlike wroeging oor hul voortbestaan het die gemeente begin bid vir God se leiding. Hulle oë het oopgegaan vir die baie jongmense in hulle omge­wing, die héle gemeenskap se jongmense. Hulle het die geestelike vorming van jongmense as God se roe­ping vir hulle ontdek.
Die dominee is vervang met ’n leierspan. Verskillende gawes word hier ver­teen­woordig, gawes wat mekaar aanvul en ’n gedeelde visie het. Die gemeente doen nie veel nie, behalwe erediens hou, ’n jeugkategesebyeenkoms in die week. Kleingroepe en gebedsgeleenthede. La­ter, toe finansies verbeter het, het ’n deeltydse leraar weer deel van die span geword. Hulle het egter nooit weer na ’n domi­nees­kerk teruggekeer nie.
Die jongklomp van Algoa Gemeenskapskerk vertel wat hulle alles doen om belangrike dinge te onthou. Die gesprek stuur af op die Here wat die nagmaal gegee het sodat ons sy offer vir ons sonde kan onthou.
Die Ring van Port Elizabeth-Wes het Algoa Gemeenskapskerk onlangs genooi om hul verhaal by ’n ringsitting te vertel. Daarna het die ring nagedink oor die beginsels, strategieë en werks­wyses wat hierdie gemeente se prentjie van bediening uitmaak. Ons is getref deur die leierspan met diverse gawes, die eenheid van visie, ’n sentrale fokus, en die wyse waarop ’n tekort aan geld die (steeds arm) gemeente nie terug­hou nie.
Na afloop daarvan het Knight Mali, ’n swart afgevaardigde en lidmaat van Blouwaterbaai, gesê die ringsitting het hom geïnspireer. Die pas­sie om ’n verskil in die gemeenskap te maak, sê hy, leef duidelik by al die afgevaardigdes. Hy wil meer aktief deelneem aan sy gemeente se be­die­­ning om in Christus se Naam ’n verskil te maak.
Ek was onlangs by ’n erediens van Anchor of Hope, ’n NG gemeente in die middestad van Port Elizabeth. Die erediens het saamgeval met die jaarvergadering van die gemeente se ge­meen­skapsontwikkelingsinisiatief. In plaas van dokumente het die gemeente die impak van sy be­diening voorgelê deur mense se stories te vertel.
Een van die swart studente wat uit benarde omstandighede kom, het leer klere maak. Dit het ’n nuwe wêreld vir hom laat oopgaan. Hy is nou gekeur om formeel in klereontwerp verder te gaan studeer.
’n Sentrale kenmerk van hierdie gemeentes is ge­lowiges wat ’n nuwe belewenis van gemeenskap met Jesus Christus het. Dit is Jesus-ge­meen­skappe, gekoester in die liefde van die Va­der en deur die krag van die Heilige Gees, wat alles sal gee om Jesus na te volg.
Ons krisis is dat die ou, tradisionele prentjie van kerk-wees nie hierdie nuwe prentjie kan waardeer en eien vir wat dit is nie.
Kerkmense met die ou prentjie besef nie dis die nuwe missionale toekoms van die kerk wat voor hulle oë gebore word nie. Hierdie verhale is soos ’n blomknop wat nog maar net begin oopgaan. Die groter skoonheid lê nog voor. Ons sien net die eerste swaeltjies wat ’n nuwe somer gaan bring.
Mnr Vusumzi Gubevu ontvang erkenning tydens Anchor of Hope se jaarvergadering vir sy naaldwerkklasse wat hy suksesvol by Marina Noeth deurloop het. Hy het nou sy eie besigheid.
Ons taak is om onsself vir hierdie toekoms te gee. Dit is ’n tyd vir bedieningspraktyke om te sterf en agtergelaat te word. Hierdie grondplan vir kerk-wees (sien kassie), wat onnadenkend on­derskryf word, maak die kerk in ons tyd dood.
Die vraag is natuurlik hoe ’n nuwe grondpatroon van kerk-wees gemeentes se finansiële pro­bleme gaan oplos. Dit laat nie geld inrol nie. Dit transformeer wel die gemeente na ’n plek waar geld nie meer die deurslag gee of die hoof­item is nie. Mense doen en dien, want hulle wil. Dit is wat die Here vra.
Voorheen was die gemeente iets met ’n kerkgebou, pastorie, en leraar. Die lidmate word deur die le­raar bedien. Die gemeente is geïsoleer van die breë gemeenskap. Daar is ’n lidmaatlys, en bediening is oorwegend gerig op lidmate.
Hierdie gemeente het ’n sterk afkeur aan risiko. Die kerkorde speel ’n deurslaggewende rol en word dikwels misbruik deur die hekwagters om nuwe inisiatiewe te demp.
Die verwagting is dat die dominee die gemeente moet lei, en verantwoordelik is vir die “sukses” daarvan. Inisiatiewe word streng gekontroleer en beheer staan voorop.