Geskryf deur Michael L. Millenson
Jeff Williams, hoofbedryfsbeampte van Apple, praat oor die Apple Watch 4 en sy vermoë om onreëlmatighede in hartklop op Sept. 12, 2018 in Cupertino, Kalifornië, op te spoor. Marcio Jose Sanchez / AP Photo Michael L. Millenson, Noordwes-Universiteit
Die hartklopmonitor wat in die nuwe Apple Watch ingebou is, het skerp gestyg debat oor sy risiko's en voordele, alhoewel die kenmerk was skoongemaak deur die Food and Drug Administration.
Maar uit die kollig is die FDA wegdoen met regulerende aksie heeltemal op baie diagnostiese gesondheidsprogramme wat verbruikers gemik het, en probeer om digitale gesondheidsaanvaarding te versnel deur baie van hierdie te definieer as "lae risiko" mediese toestelle.
Soos die Aantal mobiele gesondheidsprogramme het tot 'n rekord 325,000 gestyg In 2017 word die programprestasie grotendeels geïmpoliseer, wat lei tot 'n "Wild West" -situasie. Ongelukkig kan die publiek nie vir die gesondheidsverbruikers staatmaak op die navorsingsgemeenskap om die rol van die balju te speel nie.
Toe kollegas en ek onlangs die mediese literatuur op direkte-tot-verbruiker diagnostiese programme ondersoek het 'n studie gepubliseer in Diagnose, het ons herhaaldelik studies getref deur vooroordeel, tegnologiese naïveté of 'n versuim om belangrike inligting vir verbruikers te verskaf. Daar was ook 'n duidelike gebrek aan studies met die werklike verbruikers om te sien hoe hulle hierdie programme gebruik en wat die impak op individuele gesondheid, hetsy beter of slegter, mag wees.
Die program sal jou nou sien?
Interaktiewe diagnostiese programme gaan nou goed verder as "Dr. Google "navraag soek. Hulle belowe gepersonaliseerde inligting oor die vraag of 'n sluipende simptoom waarskynlik aan selfversorging berus kan word of of 'n besoek aan die dokter se kantoor of selfs die noodkamer nodig mag wees. Sommige van hierdie programme word so gewild dat hulle afgelaai is tientalle miljoene kere.
Om te begryp of die belowende aard van hierdie programme deur die bewyse ondersteun word, het ons beide die eweknie-geëvalueerde literatuur en nie-akademiese bronne gesoek. Die ontstellende onbetroubaarheid van daardie bewyse vir die gemiddelde verbruiker is sterk sigbaar wanneer jy programme wat "raad" ('n noukeurig gekose woord) oorweeg of jy velkanker het.
Daar is honderde kankerverwante programme. Miskien omdat melanoom pryse het al dekades gestyg en dit is een van die mees algemene jong volwasse kankers, die grootste groep artikels wat ons op dermatologie-programme gevestig het. Een van die mees prominente is Velskandering.
As jy 'n dokter of redelik vaardige verbruiker is, bied Google Wetenskap die maklikste toegang tot bewyse-gebaseerde inligting. Een van die eerste resultate wat opduik, is 'n 2013-artikel getiteld, "Skin Scan: 'n Demonstrasie van die behoefte aan FDA regulering van mediese programme op iPhone." As die titel 'n sekere gebrek aan objektiwiteit voorstel, is die probleem nie beperk tot dermatologie nie. Ons het ook 'n ortopediese ondersoek gekry of 'n simptome-toetser die regte diagnose kan "raai", en 'n oor-, neus- en keelarts wat ondersoek of 'n app sy eie pasiënte kan diagnoseer, sowel as wat hy kan.
Die Skin Scan-studie wat die alarm op regulasie klink, het gewaarsku van 'n aansienlike potensiaal vir skade. nog 'n aparte studie van dieselfde program wat twee jaar later aanlyn gepubliseer is, was baie meer positief. Het appontwikkelaars in verbeterings gegooi, of was dit dat die eerste navorsers hul eie velgroeifoto's gebruik het terwyl die tweede groep die prente van die slimfoon gebruik het?
Die antwoord is onduidelik. Meer algemeen was navorsers egter dikwels nie bewus van die impak van basiese tegnologiese onderskeidings, soos of 'n app op gebruikersantwoorde gebaseer was op vrae, "crowdsourced" antwoorde op ander of gebruikte insette van 'n slimfoon se kamera en sensors nie.
Meer ontstellend was navorsers se gebrek aan begrip van die publiek se dringende behoefte aan betroubare inligting. So, byvoorbeeld, a bestudeer van vier slimfoonprogramme het bevind dat hul sensitiwiteit in die opsporing van kwaadaardige velletsels wissel van 7 persent tot 98 persent. Tog het die navorsers gekies om nie enige van die programme op naam te identifiseer nie. Net so, min studies het koste genoem (CrowdMed, byvoorbeeld, laai gebruikers 'n minimum van USD $ 149 per maand), en diegene wat dit gedoen het, het soms net 'n prysklas vir 'n groep programme gegee.
Met wetenskaplike bewyse yl, word verbruikers gelaat om op aanlyn resensies te staatmaak - wat, soos 'n net-gepubliseerde studie van populêre bloeddrukprogramme het gewaarsku, kan gevaarlik verkeerd wees.
Of daar is altyd 'n ewekansige websoektog.
In die geval van Skin Scan, het my soektog bevind dat die maatskappy wat die app ontwikkel het, in Julie 'n melanoom opsporing sensitiwiteit van 96 persent gerapporteer het. Daardie "verslag" was egter deel van a handel publikasie onderhoud met SkinVision se hoof uitvoerende hoof, Erik de Heus, omdat die maatskappy aangekondig het dat dit 'n verdere $ 7.6 miljoen van beleggers opgewek het.
Drie jaar gelede, 'n Nasionale Akademie van Geneeskunde verslag oor die diagnostiese fout beroep op professionele persone pasiënte te lei tot betroubare aanlyn hulpbronne. Ons het egter bevind dat die terme wat deur die National Library of Medicine se PubMed Life Sciences-soekenjin gebruik word, die digitale gesondheidsrevolusie laat sak het, en mediese joernale doen 'n treffers-of-mis-werk om elke app wat in 'n artikel genoem word, eenvoudig te indekseer. Die Engelse Nasionale Gesondheidsdiens is van stapel gestuur 'n Apps-biblioteek om die verwarring te sny, maar daar is geen soortgelyke hulpbron in hierdie land nie.
Is daar 'n manier om 'n bestelling te bring, indien nie die wet nie?
Sommige webkundige navorsers op webwerwe soos iMedicalApps gee dokters advies oor programme wat hulle self of ander kan gebruik wat hulle kan vertrou om aan hul pasiënte te beveel. Ander wat probeer om wet en orde te bring aan die wye oop gesondheidsprogram, het verskeie raamwerke voorgestel, soos die kombinasie van belanghebbendes se kundigheid in gesamentlike gesondheidsprogramgraderingspanne. Die doelwit sal wees om innoveerders, beleidmakers en bewysegenerators te kry om gesamentlike verwarrende en teenstrydige inligting te help.
En omdat die debat oor die gebruik van Apple Watch-data om hartgesondheidsprogramme te meet, die FDA-goedkeuring alleen nie die risiko loop dat verbruikers na die verkeerde gevolgtrekking gaan spring oor wat die inligting wat hulle ontvang nie, beteken. Nietemin, as die baanbrekersfase van gesondheidsprogramme begin om in die mediese hoofstroom te vestig, vereis die gesondheid van die Amerikaanse publiek programme en toestelle wat ons kan vertrou.
Michael L. Millenson, Medeprofessor in Geneeskunde, Feinberg Skool vir Geneeskunde, Noordwes-Universiteit