Ons het almal ons vrese en die vrees vir persoonlike benadeling is seker die grootste vrees vir die meeste van ons – beslis vir my. My grootste vrees is om terselfdertyd gekonfronteer te word deur my twee oorheersende vrese: die vrees vir persoonlike benadeling en die vrees vir benadeling van my geliefdes. My grootste vrees is nie vir moontlike besering as sulks nie, maar die vrees om te moet kies tussen hierdie twee vrese. Indien dit ooit gebeur, sal ek meer vrees vir my eie lewe of sal ek meer vrees vir die lewens van my geliefdes?
My dogter het in die deur van my studeerkamer verskyn, sonder dat ek veel notisie geneem het en anders as gewoonlik wanneer sy normaalweg ‘hallo pappa’ sê, het sy net gesê ’pappa’. Haar vreemde stemtoon het my laat opkyk. Langs haar was ŉ jong man – jonk, haar ouderdom – wat subtiel vir my die rewolwer in sy hand gewys het. Daar was drie. Hulle het in die motorhuis vir haar gewag.
My dogter het na my gekyk vir leiding – my pragtige, slim dogtertjie – ek het haar gesien. En vir ŉ oomblik het ek ook die toekoms van hierdie land langs haar sien staan; jonk, arm, ongeskoold, ongeskik vir werk en gewelddadig; die wrakhout en uitskot van ŉ gemeenskap wat gefaal het.
Ek het die een met die mes oortuig dat ek geld in my motor het, as hy my sou toelaat om hom te wys. Uiteindelik het hy my buitentoe geneem. Hy het gesukkel om die motorhuisdeur oop te maak. Ek het die babas hoor huil.
Ek het daarin geslaag om my hande los te kry. Ek het daar gestaan, met my hande los, maar agter my rug. My tyd was nou; kies jou vrees nou op hierdie oomblik en lewe dan daarmee saam! Die regte oomblik kom. Ek val hom aan, ek slaan hom, ek hou hom vas terwyl hy probeer wegkom, ek baklei vir wat myne is – ek kies die groter vrees.
Hy kreun terwyl hy probeer om uit my greep te kom, kap my arm, sny deur spiere, senings en veroorsaak ‘n breë wond op my kop. Hy kom los uit my greep, maar nie uit sy vrees nie. Hy hardloop skreeuend weg van ŉ gewonde man; van nou af sal ek sy nemesis wees. Maar ek het die groter vrees gekies en oorwin.
Ek deel hierdie nie omdat ek ŉ held is nie. ŉ Held sou vroeër opgetree het, suksesvoller, presieser, akkurater. Ek deel hierdie omdat ek ŉ keuse gemaak het en ek weet dat ons ŉ keuse moet maak. Die tyd om ons vrees te kies is nou in belang van ons land. Ek daag jou uit om jou vrees te kies.
Baie vrese het daardie aand vir my voorgelê. Sommige vrese het ek gekies, ander is vir my gekies. Ek het gehardloop om hulp te soek. My bure het dadelik op my alarm gereageer. Ek het teruggehardloop, weer oor die muur, weer oor die brug, by die stoeptrappies op, net om by ons voordeur ineen te stort toe ek my gesin sien; ek is gered, maar my liggaam was besig om te veel bloed te verloor!
Ek sien op daarna om die krakende burokrasie aan te pak, om nuwe bestuurderslisensies te kry. Ek weet van onbekwaamheid, die onsubtiele skimpe vir omkoopgeld, die arrogantheid van die ‘’staatsdiens’’.
Al my vriende vra, ‘’sal jy weggaan?’’ Eers het ek nie geweet wat om te doen nie, maar nou weet ek. Ek sal nie gaan nie! Ek sal die groter vrees kies. Daardie aand het ek die bose gesien; maar ek het net soveel gesien wat goed is in hierdie land; my bure, my vriende, sakevennote, die hospitaal, almal – almal! – was net wonderlik; hoe kan ek my mense los, my mense vir wie ek moet bedank vir my lewe? As ons die goeie teen die slegte opweeg, sal die goeie veelvuldig meer wees as die bose; dit maak dit makliker wanneer jy jou vrees kies.
Asseblief: Ek staan nie geweld voor nie. Ek weet nie eens of dit die regte ding was om die indringer aan te val nie. Maar as ek in staat was om my grootste vrees te kies, weet ek dat ek die toekoms vir my gesin en my land kan verander; maar ons moet dit saam doen!
Ek is nie meer bang nie, ek het my landgenote in aksie gesien. Ek het hul bekwaamheid gesien, hul goedhartigheid en hul sorg. Ek het hul doeltreffendheid, hul uitsette, hul gees gesien en ervaar. Ek weet ek kan op hulle vertrou.
Ek stem saam. Tyd vir opstaan en saam werk is nou. Voor dit te laat is. Dit kan nie so aangaan nie. Hierdie wonderlike land kan gered word..moet gered word!!! Vir almal wat in hom woon
Ek is dankbaar saam jou dat jou vrou & kinders ongedeërd is. Maar ek wonder tog, hoe sou jy gevoel het en wat sou jy gesê het as jou dogter & vrou verkrag was of jou tweeling gemartel was…
Nee, as ons saamstaan en die dinge aanpak en die politici aanvat, sal ons kan vorentoe gaan. Verder kan ons die staatsamptenare (civil servants) kan aanvat oor ‘service to civil society’ en nie die koning se gesante soos in die middeleeue nie. As elkeen net die verskil kan maak in sy sfeer, kan ons in klein treetjies ons land en aarde red.
Man die ou is deur hel en getraumatiseer, nou wil jy beterweterig vir hom n les leer? Wees bietjie meer taktvol en verstaan die nag gaan nog lank by hom spook, hulle weet BAIE beter as JY wat kon gebeur het, hy was daardeur. Mens maak op daai oomblik die keuses, en sal jouself seker altyd secondguess. Ek belowe ek sal eerder fight tot die dood as om die gemors die kans te gee om in ELK GEVAL na hulle alles het, verdere wrede dinge te doen. Sterkte Dawie en gesin.
Ou Henk, was jy al deur so iets? Ek was. Jy is baie braaf in jou kommentaar. As jy in daardie situasie is, tree ander dinamika na vore. ‘Fight’ soos jy dit stel is die laaste ding waaraan jy dink. Jy verkeer so in skok dat jy nie daartoe in staat is nie. Ek stem ook saam met Ant. Dawie het ons ‘n week voor die voorval in George toegespreek. Baie entosiasties in positief oor ons land. Nou dink hy effens anders. Baie van ons politieke korrekte verslaggewers kort miskien so ‘n oog oopmaker om te besin.