Mariana Trench: kenmerke, lewe en geheime | Netwerk meteorologie
As ons oor die diepte van die hel op ons planeet praat, praat ons oor die punt wat die naaste aan die middelpunt van die aarde is. In hierdie geval, hoewel dit nie die naaste punt is nie, is dit die diepste punt wat op ongeveer 11.000 XNUMX meter diep aangeteken is. Ons praat oor die Mariana Trench. Die mens kon amper die einde van hierdie grafte bereik, maar dit het nooit heeltemal aangebreek nie.
In hierdie artikel gaan ons u alles vertel wat u moet weet oor die Mariana Trench en die nuuskierigheid daarvan.
1 'N Plek in die hel
2 Wat leef in die Mariana-loopgraaf
3 Soort van die Mariana-loopgraaf
'N Plek in die hel
Daar is baie dinge oor die hele wêreld versprei. Die Mariana-loopgraaf het egter die diepste plek op die planeet geword. Hier het ons 'n druk en meer as 1000 atmosfeer, net 4 grade temperatuur en totale duisternis. Om so diep te wees, bereik sonlig nie hier nie. Dit lyk na die mees afskrikwekkende hel wat ons kan dink en word die middelpunt van die planeet of hel genoem. Alhoewel dit in die diepste deel van die planeet is, kan ons lewe vind. Dit het 'n halfmaanvorm en word oos van die Marianeneilande in die Filippyne aangetref.
Die diepste punt op aarde word in hierdie kuil aangetref, alhoewel dit nie die naaste aan sy middelpunt is nie, weens die onreëlmatigheid van ons geoid. Dit het 'n diepte van meer as 11.000 XNUMX meter onder die aardoppervlak. As ons Mount Everest daarin plaas, sal dit nog 'n paar meter neem om naby die oppervlak te kom. In hierdie bed het die mens talle ondersoeke gedoen. Die eerste daarvan was in 1960. Hier bereik die beroemde Aguste Piccard saam met Don Walsh 'n diepte van 10.911 meter. Later, in 2012, het die filmvervaardiger James Cameron daarin geslaag om af te daal tot 10.908 meter. Die rekord is opgestel deur Victor Vescovo, wat 'n diepte van 10.928 XNUMX meter bereik het. Die indruk van hierdie man was nogal teleurstellend. En hy kon die oorblyfsels van menslike besoedeling selfs in die diepste punt van die see sien.
In hierdie kuil is daar 'n groot hoeveelheid plastiekbesoedeling, en alhoewel dit die diepste plek op aarde is, 'n onvrugbare toneel en amper sywaarts, besoedeling kom hier voor.
Wat leef in die Mariana-loopgraaf
Die reis na die bodem van die Mariana-loopgraaf is soos 'n reis na ontsaglike eensaamheid. Alhoewel ons vry is van die teenwoordigheid van die mens op hierdie dieptes, is ons nie almal alleen nie. Alhoewel min wesens hierdie ekstreme toestande kan oorleef, is daar sommige wat dit wel kan doen. In 2011 is ontdek dat aan die onderkant van die afgrond was daar xenofiele wesens. Dit beteken dat dit op die eerste oogopslag lewende dinge is wat soortgelyk is aan seesponse en ander diere.
'N Paar baie gesofistikeerde evolusionêre aanpassings is nodig om in hierdie omgewings te kan oorleef. Dit is mikro-organismes wat in pseudostrukture georganiseer is. Dit beteken dat hulle georganiseerde partytjies hou wat meer ingewikkeld lyk as wat hulle regtig is. Hulle is baie gespesialiseerd om in hierdie byna onmoontlike lewensomstandighede te kan leef. Deur hierdie tipe aanpassing te hê, is dit ekstreem; dit het baie fyn wesens geword en daar was nog geen versameling om dit in die lewe te bestudeer nie. Op die oomblik lyk dit na 'n onmoontlike taak om hierdie diere lewendig op 'n doeltreffende manier te kan bestudeer.
Baie van wat ons van hierdie organismes weet, is by familielede bekend as Xenophyophorea. Dit is 'n klas protiste, wat eensellige organismes is, waaronder amoebeë. Hierdie xenofiofores is diere wat uitgebrei word na die seebodem op 'n diepte van meer as 6.000 meter. In hierdie klas protiste vind ons nogal moeilike diere om te hanteer wat in baie opsigte steeds 'n raaisel is.
As gevolg van die groot aantal diere, probeer mariene bioloë die rol van hierdie ekosisteme bespiegel. Daar word gedink dat hulle dit mag hê 'n fundamentele rol in die siklus van die sedimente wat op die bodem neersak. Benewens xenofiofores, vind ons enkele mikro-organismes wat die seebodem bewoon. Dit is moeilik om monsters van hierdie organismes te verkry, aangesien dit skaars weerstaan ​​in die uiterste omgewingstoestande. Om mariene aanpassings van hierdie komplekse ekosisteme te hê, is moeilik om by ander aan te pas.
Soort van die Mariana-loopgraaf
As ons 'n bietjie dieper gegaan het, het ons 'n paar dieper visse gevind, waaronder sommige met 'n gelatineweefsel. Hierdie weefsel is baie inkonsekwent en stort inmekaar as die druk en temperatuur nie die van die Mariana-sloot is waar hulle woon nie. Sommige van die spesies wat hierdie dieper plekke bewoon, laat hierdie plek ondanks sy bestaan ​​skouspelagtig eensaam lyk.
Anders as wat in ander dieper beleggings in die oggendput voorkom, word geen bioturbasies waargeneem nie. Bioturbasies is niks anders as veranderinge in die terrein wat gevorm word deur die werking van diere nie. Ons vind byvoorbeeld bioturbasies wat veroorsaak word deur wurms of holoturiërs wat die terrein kan vorm met hul biologiese aktiwiteit. Die grootste diere wat op 'n diepte van ongeveer 8.000 meter leef, is amfipode. Hulle is diere met 'n voorkoms soortgelyk aan lama's en behoort tot die groep skaaldiere.
Sommige soorte koppotiges, soos inktvis, wat reuse-inkvise genoem word, kan hierdie dieptes bereik. Dit is nog nie seker bekend nie, maar dit is diere wat aangepas is vir uiterste toestande. Sodra ons nog dieper ingegaan het, het ons cnidarians gevind, insluitend jellievisse en hidras. Ons het ook 'n paar gevind tande, blinde visse, sommige langbeen skaaldiere, en sommige vreemde seekomkommers.
Tussen die hadal- en waarskuwingsone op 'n diepte van 4.000 6.000 tot XNUMX XNUMX meter het ons 'n paar diere met die voorkoms van vreemdelinge. Hier is die skrikwekkendste tekens van ons natuur.
Ek hoop dat u met hierdie inligting meer kan leer oor die Mariana-loopgraaf en die kenmerke daarvan.