En in plaas van die slotwoorde “ik weet het niet” het die leser hier te doen met ŉ vrou wat bliksem sê. ŉ Weter, met ander woorde. Nege en negentig vlerke. ‘n Amper-daar. ‘n Byna-volledigheid. ‘n Afvlerkdier. Een van die gedigte in die bundel (4.3.3) dra juis “fuga” as titel. ’n Ander (7.8.3) heet “cantus firmus” – ’n term wat dui op ’n musikale struktuur waarin ’n bepaalde melodie as basis dien vir ’n polifoniese komposisie. Sy het in verskillende gedaantes onder die nasies voortbestaan en soveel aansien geniet dat sy heerskappy gevoer het oor die konings van die aarde (Op. 17:18). 8:7). ’n Gelowige wat aan die neigings van sy sondige natuur toegee, tree soos ’n ongeredde persoon op (1 Kor. So julle wat MY deur die hierdie laaste waarskuwingswoorde bespot, kan nie sê, LUISTER NA MY, VREES MY, GLO MY! nie. En van die charismatiese na die poëtiese: In Alruin beskryf H.J. Pieterse die erotiese proses as ’n gewyde of spirituele belewenis wat in herinnering geroep word deur relieke: