Geskryf deur Robert B. Talisse
Die laaste tyd, wanneer senatore saam eet - soos die Demokraat Claire McCaskill en die Republikeinse Jeff Flake in 2018 gedoen het - is dit meer waarskynlik vir politieke doeleindes soos om 'politieke' varkvleis 'te bestry as interpersoonlike konneksies. Sen Claire McCaskill / Flickr, CC BY-ND
Toe die speaker van die Huis, Nancy Pelosi, die teks van president Donald Trump se toespraak oor die staatsrede van die Unie in volle openbare siening skeur, sien haar ondersteuners stryery van beide sy beleid en sy vroeëre weiering om haar hand te skud. Maar sy politieke teenstanders het kwaad geword, noem dit 'onbekomend' en 'nare'. Dit is nog 'n voorbeeld van waarom Amerikaanse burgers van alle politieke strepe stem saam dat die politiek onaanvaarbaar onbeskryflik geword het.
Mense sê dat hulle wil hê dat almal koel koppe en beleefde menings moet hê, selfs tydens belangrike politieke debatte. Party wil selfs terugkeer na 'n vriendelike, sagter tyd Demokrate en Republikeine het saam ontbyt geëet aan dieselfde tafel in die Senaatskafeteria.
Dit is volgens my nie realisties nie. Dit is 'n goeie idee om kalm te wees as u met ander mense omgegaan het. Maar dit kan wees dat burgerlikheid te veeleisend is, en te veel vra vir 'n passievolle menslike natuur. Soos ek in my nuwe boek argumenteer, "Oormatige demokrasie'' N beter idee van burgerlikheid behels nie die totale afwesigheid van vyandigheid of eskalasie nie, maar om die uiterstes te vermy tensy dit regtig nodig is.
Die probleem wat Pelosi teëkom, lê in uiteenlopende sienings van wanneer 'n ondeurdagte handeling as toepaslik beskou word en wanneer dit 'n voorbeeld is van onbruikbaarheid. Mense is geneig om onbegaanbaarheid by hul politieke opponente te sien en daaroor te kla, terwyl hulle blind is vir en stilbly oor dieselfde gebreke in hulself en dié soos hulle. En sodra hulle sien dat 'n teenstander siviel is, bevry hulle hulself om weer in wraak te neem.
Die Amerikaanse sen. Margaret Chase Smith, links, lag en skud hande met 'n ondersteuner van Barry Goldwater, een van haar Republikeinse teenstanders vir die presidensiële benoeming, in 1964. AP Foto
Passie is gepas
Politieke debatte wek verskillende idees van geregtigheid en billike spel, geleenthede en onderdrukking aan. As hulle nie oor hierdie dinge verskil nie, is mense geneig om mekaar te sien as nie net verkeerd nie, maar eintlik verkeerd. Hitte en ywer moet verwag word as belangrike sake in geskil is.
Inderdaad is 'n harder stem of 'n skerper toon soms nodig om die dringendheid van die onderwerp wat bespreek word, te kommunikeer en die aandag te trek van diegene wat geneig is om dit te ignoreer.
Dit kan selfs gepas wees om 'n persoon te antagoniseer, veral as hy kragtig is en vasgevang is in hul vooroordeel. Om hierdie rede is politieke satire en bespotting binne die burgerlike grense. Maar dit is altyd beter om ingehou te word, aangesien burgerlike antagonisme vinnig kan integreer in, of ten minste gesien kan word, as intimidasie en harangue.
Konteks is van belang
As 'n mens dit goed verstaan, is burgerlikheid eerder 'n saak van 'n persoon se innerlike gemoedstemming as van hul direk waarneembare gedrag. As iemand as onskuldig beoordeel word, is dit nie noodwendig die verswakte toon of buitensporige volume nie, maar hoe gepas dit is ook om op die gegewe oomblik so te praat.
Die bepaling van burgerlikheid beteken dus om 'n persoon se karakter en motiewe te beoordeel. Maar as dit kom by mense wat nie met ons saamstem nie, is die mens opvallend swak beoordelaars.
'N Onlangse studie toon dat mense dit in die algemeen beskou met opponerende politieke sienings om onbetroubaar te wees, van nadenke, oneerlik en onpatrioties te wees. Verbasend genoeg is mense geneig om hul teenstanders - nie hulself of hul bondgenote nie - te blameer vir die onkreukbaarheid wat regdeur die politiek versprei het.
Net so is mense se beoordeling van politieke gedrag hou baie vas by partydige trou. Mense is geneig om goed te keur wat hul kant doen, en nie die optrede van die ander kant te aanvaar nie. Dit is waar, selfs al doen albei kante dieselfde ding. Dus, as 'n politieke bondgenoot potensieel aanstootlike politieke gedrag beoefen, soos om die opposisie se veldtogtekens te steel, is mense geneig om meer vergewensgesind te wees as wanneer 'n teenstander dieselfde doen.
'N Bose kringloop
Civility is 'n tweerigtingstraat, 'n verpligting tussen twee mense. Dit is soos die reël van die speelgrond om jou hande na jouself te hou, wat jou steeds kan verdedig teen 'n aanval. Kinders moet hul hande vir hulself hou, solank ander dieselfde doen.
Mense is dus geneig om té sensitief te wees vir oënskynlike onkwetsbaarheid van teenstanders, en voel dikwels vry om self te reageer.
Die resultaat is tragies. Mense oor die politieke spektrum stem saam onlustigheid is giftig. Die heropbou van beleefdheid vereis egter dat mense hul politieke teenstanders vertrou en glo dat hulle goed bedoel is en bereid is om weer te gee.
Die partydige verdeeldheid het baie Amerikaners amper nie in staat gestel om hul teenstanders so positief te beskou nie. Besigheid kan vandag prakties onmoontlik wees. Op die minste is dit moeiliker as wat baie mense aanneem as gevolg van die menslike neiging om minagting, nie deernis, vir teenstanders te voel nie.
Robert B. Talisse, W. Alton Jones, professor in filosofie, Vanderbilt Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Helderheid in politiek is moeiliker as wat u dink