Image deur Sabine van Erp
My ma, my groot bemoediger en ondersteuner, het geduldig geluister terwyl ek haar die laaste hoofstuk van hierdie boek gelees het, en sy het gedoen waarvoor elke dogter op so 'n oomblik bid. Sy het gehuil en toe na my gekyk met 'n uitdrukking van so 'n bewondering en trots. Soos my ma vir my hierdie geskenk gegee het, het sy 'n vraag gevra wat my nog een sou gee. Sy het gesê, "Janis, dit is net mooi, maar vertel my iets - vir wie het jy hierdie boek geskryf en, belangriker nog, hoekom?"
Ek het 'n bekende sleepboot in my hart gevoel, die een wat my laat weet, is meer om te leer en meer om te verstaan. Ek moes diep vir die antwoorde grawe, waarvan sommige my verras het. Laat ek verduidelik.
Eenvoudig gestel, ek is 'n dokter. Spesifiek, 'n forensiese patoloog: een wat vir die dooies praat. As 'n graafskouer en mediese eksaminator het ek jare spandeer en gedokumenteer en beskryf doodskerms, ondersoekliggame en die uitvoer van outopsies. Ek het steekwonde versigtig getel, skietwonde gefotografeer, en die weë van beserings deur die liggaam opgespoor.
Die forensiese patoloog moet die vraag vra: "Wat het gebeur?" en verduidelik die antwoord op die howe, wetstoepassing, dokters en veral die gesin van die oorledene duidelik en wetenskaplik.
Neem die tyd om te praat en te luister
Ek het grootgeword om my dokter pa, 'n internis te kyk, tyd om te praat en vriendelik na sy pasiënte te luister. Miskien het ek daarom begin praat en luister na die families van oorlede persone wat my sorg ontvang het. Ek het dit aangewend om familielede te bel en die gevolgtrekkings te verduidelik oor nie-kriminele sake, om 'n brief te stuur en, indien nodig, persoonlik te ontmoet.
Hierdie gesprekke was nie altyd vir my maklik nie. Na die verduideliking van die gevolgtrekkings van die obduksie, toksikologie resultate en gevolgtrekkings wat forensiese patologie kan bied, kom ek onvermydelik van aangesig tot aangesig met die familie se rou verdriet, hul trane en verskeurde harte, en die vraag wat ek nooit kan beantwoord nie - "Hoekom?"
Maar dieselfde ding wat my die grootste ongemak gebring het, het my ook die grootste geskenk gegee. Hierdie gesinne, die geliefdes wat agter gelaat is, het hul gedagtes en gedagtes soms gedroom, en soms drome, visioene en sinchronisiteite wat hulle ervaar het in en rondom die dood van hul geliefdes. Hierdie refleksies het my laat wonder.
Lyk mooi genoeg en skuif perspektief
Toe ek grootgeword het en nie 'n probleem of probleem begryp nie, het ek gereeld met my pa gepraat en gesê ek moet harder studeer. Deur hierdie wysheid toe te pas, het ek begin om die kwessies van dood, verlies en sterftes te bestudeer vanuit elke hoek wat ek kon voorstel.
Daar is geskryf dat as jy na iets nou genoeg kyk, begin jy dadelik daaroor kyk. Ek het gekom om te glo dat die antwoorde op die moeilikste vrae van die lewe in sy ontwerp geweven word, net soos in 'n optiese illusie.
Eerstens moet jy kyk, en wanneer jy nou genoeg lyk, gebeur daar iets - 'n klein verskuiwing in perspektief vind plaas. Beelde wat een keer weggekruip word, word duidelik, en jy kan nie help nie, maar wonder wat verander het en hoekom het jy dit nog nie herken nie.
Ek het besef dat daar 'n geheimsinnige dimensie van forensiese patologie is wat ek byna heeltemal gemis het, en tog voel dit ook vreemd bekend. Alhoewel ek steeds die 'liggaam van bewyse' dokumenteer, het ek gefassineer geraak met die wese van wat oor is.
Vir 'n wetenskaplike en geneesheer is die probleem egter dat hierdie studierigting nie presies is nie. Dit kan nie gemeet of gefotografeer word nie, en mense se ervarings rondom die dood kan nie bo 'n redelike mate van mediese sekerheid bewys word nie.
Die bestudering van die dood het van my vereis om 'n sprong - 'n reuse-sprong - van my hart tot my hart te neem. En sodoende het ek onthou dat dit wat die meeste betekenis het, dikwels nie gemeet kan word nie, en dat alles wat tel nie getel kan word nie.
Leer wat ons moet onthou
Individueel was hierdie ervarings en gedeelde stories interessant, maar gesamentlik het hulle die ring van 'n groter waarheid gehad. Byna onverwags, toe ek bymekaargekom het en hierdie stories neergeskryf het, het ek besef dat die antwoorde waarna ek gesoek is al lankal daar was. Hulle is in die weefsel van my pasiënte se lewens en sterftes geweef en in my eie ingeweven. Ek het dit net nie erken nie.
Dus, om my ma se eerste vraag te beantwoord, besef ek nou dat ek hierdie boek vir myself geskryf het. Jy sien, ek glo dat ons dit leer wat ons die meeste moet leer. En ek weet nou dat ons dit leer wat ons die meeste moet onthou. Dit is miskien die grootste openbaring vir my. Die antwoorde was oral daar. Ek moes hulle net onthou.
Die antwoord op die tweede vraag - "Hoekom?" - is nog steeds ontvou, maar dit begin vervang word met wonder en inklings van groter dinge wat kom. Die soektog het my op 'n onverwagse reis gelei, en ek het 'n paar skatte ondervind. Ek het baie meer bewus geword van die Goddelike Teenwoordigheid in die heelal as wat ek ooit gedink het ek sou wees. Ek onthou meer dikwels om magie in my lewe te ontvou. Ek het begin vertrou dat ek nooit alleen is nie. Ek het gekom om te glo dat ons geliefdes waarlik ewig ons s'n is.
Daar is gesê dat wat jy vir iemand anders doen, jy uiteindelik vir jouself doen. Hierdie versamel ervarings en vertel stories is 'n seën in my lewe. Dit is my grootste hoop dat hulle vertelling 'n seën in joune sal wees.
Die eerste huisoproep
Ek het grootgeword om te kyk hoe my pa omgee vir mense, probeer om hulle te genees en hulle te troos. Ek het grootgeword en kyk hoe my ma liefdevol vir Pa en vir ons sorg.
My pa is 'n dokter en my ma was 'n verpleegster. Hulle het vir die eerste keer oor die bed van 'n siek kind op stasie 42, die kindergeneeskunde, by die Universiteit van Minnesota Hospitale in Minneapolis ontmoet. Pa vertel my dat hy dadelik geweet het dat hierdie pragtige klein Irishwoman eendag sy vrou sou wees. Drie jaar later, in die middel van sy internasionale medisyne-internskap en die Tweede Wêreldoorlog, het hulle getrou en het hy na die oorlog gegaan. Hulle het elke dag aan mekaar geskryf. My ma het al die jare daardie liefdesbriewe naby haar hart gehou, versigtig toegedraai en gestoor met ander skatte in haar sederbors.
Toe my pa van sy diensreis by 'n marine-hospitaal in die Stille Oseaan teruggekeer het, het my ma opgehou werk as 'n privaat verpleegster, en hulle het hul familie begin verhef. Ek is die oudste van drie kinders. Ek het baie vroeg in my lewe geweet dat ek dokter sou wees (of 'n cowboy - my ma het my eers oortuig dat ek 'n meisie was en dan as ek dokter geword het, kan ek my bekostig om 'n cowgirl te wees!) .
Pa het medisyne toegepas in die dae voor die bestuur van gesondheidsorg, toe huisoproepe nie ongewoon was nie. Hy het hulle nooit gedink nie.
Toe ek 'n klein dogtertjie was, sou my pa my en my broers en susters saamneem op huisoproepe. Ek het lief gehad om te gaan, maar Pa het my broer en ek het in die motor gewag terwyl hy ingaan om die siekes te versorg. Ek het gereeld gewonder presies wat Pa gedoen het toe hy sy pasiënte besoek het. Baie van ons was ons bure.
Moeder vertel my dat terwyl ons 'n winderige dag in die motor gewag het, het Pa uit 'n huis gekom om te vind dat ek 'n hele stel doeke gehad het en hulle een vir een uit die motorraam laat gaan het. Al die grasperke langs die blok was besaai met blomde wit weefsels. Pa het die volgende halfuur deurgebring. Daarna het ek nooit weer met die weefsel gespeel nie, en ek het ook huisoproepe gemaak.
Hierdie besoeke het my gefassineer; selfs toe was ek bewus daarvan dat Pa oënskynlik dinge kon regmaak. Ek sal kyk na bekommernis en bekommernis smelt in glimlag en dankie. Hierdie mense het net gelyk aan my pa.
Dit was asemrowend. Ek het selfs geweet dat daardie deel van die magie wat my vader omring het, sy groot deernis en sy vermoë gehad het om sy pasiënte versigtig te gerusstel. En ek weet nou dat Pa ons almal gerusstel het.
My pa se doktersak was van gladde bruin leer. Dit het baie kompartemente en rook van antiseptika en leerpoeier. Sy stetoskoop en bloeddrukmanchet was onder die papier en spuite en skale. Ek sal dikwels sy sak so ver as die pasiënt se voordeur dra.
Eendag het ek saam met my pa gegaan om mnr Phillips, 'n bejaarde buurvrou, te besoek wat saam met sy vrou oor die straat van ons af gewoon het. Hul wit huis was vol donker meubels, geborduurde stoele en swaar draperie. Die huis ruik van ou dinge en parfuum. Mev. Phillips moes vir ons gekyk het omdat die voordeur oopgemaak het voordat ons na die topstap geklim het. Sy bedank Pa vir die huis toe en hou aan sy hand soos sy hom vertel het van haar man, wat lankal siek was. Pa het sy dokter se sak neergesit, sy rok afgehaal en op 'n gangstoel geplaas. "Moenie my nou bekommer nie, Irene. Laat my gaan en sien hom. Janis, jy wag hier vir my," het hy gesê toe hy aan een van die sitkamerstoele gestaar het.
Mev. Phillips het Pa en sy sak in die kort, donker gang net buite die sitkamer geneem en 'n deels geslote slaapkamerdeur oopgemaak. Sy het 'n paar minute later uitgekom. Sy lyk nou kalmer. "Wil jy melk of limonade hê?" sy het my gevra. 'Ja,' knik ek terwyl ons in die kombuis ingaan en ek gaan sit aan tafel. Hoe anders lyk hul kombuis uit my ma se. Daar was soveel dinge op die tellers - klein sakke van hierdie en dit, koekies en krakers, konfyt en neute, en boeke oral. Mnr. Phillips was 'n onderwyser. Sy het 'n glas koue melk en 'n bord koekies voor my geplaas. 'Hoe is mnr. Phillips?' Ek het gevra.
"Hy is baie siek," het sy geantwoord. 'Ek is so bly dat jou pa hier is om hom te help.' Sy het 'n armlading handdoeke van die vloer af opgetel. "Sal jy al 'n paar minute hier wees? Ek moet 'n oomblik vir 'n oomblik laer loop om 'n laai was te verander." Ek knik, en mev. Phillips verdwyn in 'n smal trappe na die kelder.
Ek het omgekyk en toe stilgestaan ​​van die stoel af en gesteel deur die sitkamer en af ​​in die saal na mnr. Phillips se slaapkamer. Ek het deur 'n kraak in die deur gekyk. Mnr. Phillips het in die bed gesit, sy hemp was af, en Pa het aandagtig na sy bors geluister en gesê hy moet diep asem haal. Toe het Pa langs die bed gaan sit, terwyl mnr. Phillips sy hemp teruggegooi het. Ek het gesien dat Pa sy kop knik soos mnr Phillips begin praat het.
Toe ek tot my verbasing gesien het, het mnr. Phillips sy groot, geknuffelde hand na sy oë gesit en begin huil. Hulle was groot groot snare - sy skouers het geskud en sy kop was gebuig. Pa kom liggies oor en steek sy hand op mnr. Phillips se arm, vat sy hand en hou dit in albei. Nie 'n rukkie gepraat nie. Mnr. Phillips het baie oud en bene gekyk, net sy vel dun en gekrimp. Hy het gelyk asof almal onder die lakens verdwyn. Hy en Pa het lank daar gesit, dit het gelyk, en toe het mnr. Phillips stadig opgehou huil, oor na Pa gekom, en hom omhels. Soos Pa opgestaan ​​het, het ek gesien dat hy ook trane in sy oë gehad het!
Dit was die eerste keer dat ek my pa sien huil. Toe hoor ek 'n geraas en vinnig hardloop terug na die kombuis, sluk in die glas melk en steek 'n koekie in my sak - net betyds, soos mev. Phillips 'n mandjie klere uit die kelder dra.
Pa het met haar gepraat terwyl ons ons klere op ons laat vaar. Sy het hom ook omhels. Hulle het in stilte gepraat terwyl sy haar oë met haar voorskoot afvee.
Ons het weggeloop, en toe ons langs die sypaadjie afloop, het ek Pa se hand geneem en gevra: "Wat is verkeerd met mnr Phillips? Hy lyk baie siek, en mev. Phillips is baie bekommerd oor hom. Sal hy beter word?"
Pa het stil geraak. "Ek dink nie so nie, Jombasba. Dit is 'n siekte genaamd Parkinson's, en hy het dit baie lank gehad." (Jombasba was Pa se spesiale naam vir my, afgelei van ons Italiaanse afkoms en van sy verbeelding, dink ek.)
"Maar Pa, sal hy sterf?"
Pa het dadelik daar in die middel van die sypaadjie gestop, 'n bietjie hartseer gekyk en gesê: 'Ja, meneer Phillips sal uiteindelik doodgaan. Ons sterf almal een dag, Janis.'
My negejarige oë vol trane. "Maar, pappa, dis nie reg nie! Mev. Phillips is so lief vir hom! O, dis net vreeslik!" Ek voel oorweldig en sit regs op die sypaadjie en begin huil. My pa was deur my reaksie verkwister, of miskien was hy bekommerd oor wat my ma sou sê. Ek het gevoel asof ek net 'n verskriklike geheim ontdek het.
Pa het sy arms om my gesit en gevra, "Janis, wat dink jy gebeur wanneer ons doodgaan?"
"Ek weet nie," het ek gesweer, kyk na hom, voel miserabel en hoop weer dat hy dinge beter kan maak.
"Jombasba, ons gaan hemel toe - ons gaan by God wees."
"Waar is die hemel, pappa?"
My pa het diep asem gevat en gestop en gesê: "Wel, jy moet jou oë toemaak en die gelukkigste, grootsste en beste plek wat jy kan, waar jy al die spesiale mense en diere in jou lewe versamel het, waar die lug versamel word. is fluweelblou, die gras glinster, die blomme glimlag en jy voel asof jy uiteindelik tuis is ... en dit, Janis, sal hemel wees. "
'Hoe kom ek daar, Pa?'
"Moenie bekommerd wees nie, God weet die pad, en so doen jy ook."
"Sal mnr. Phillips daarheen kom?"
'Ek is seker hy sal ook daar kom,' het Pa geantwoord.
"Is jy seker, Pa?"
"Ja, Janis, ek is seker."
Ons was byna huis toe. Dit het donker buite geraak, en ons kon die kombuisligte sien en Moeder besig om aandete te maak. Ek het in die huis gehardloop en vinnig vergeet van ons praatjie en ons huisoproep en mnr. Phillips. My lewe was vol van alle dinge van kinderjare - skool en vriende, studeer en grootword.
Maar soos die dae verbygaan, het ek vasbeslote om medisyne te studeer en 'n dokter te word, net soos my pa. Ek het die mediese skool bygewoon en toe 'n internskapmedikasie-internskap, 'n patologie-inwoning, en 'n forensiese patologie-genootskap. Ek het begin om die diepgaande effek van my pa se deernis op my te besef. Ek het ook begin om na my pasiënte en hul geliefdes te luister en te probeer om hulle te verseker soos my pa gehad het. Soos ek geluister het, het ek meer geleer as wat ek ooit gedink het ek kan.
Nuwe Wêreldbiblioteek. ©2002.
Vir ewig: Real stories van onsterflikheid en lewe van 'n forensiese patoloog
Die forensiese patoloog, Janis Amatuzio, het eers die verhale begin opneem wat deur pasiënte, polisiebeamptes en ander dokters aan haar vertel is omdat sy gevoel het dat niemand vir die dooies praat nie. Sy het geglo dat die werklike ervaring van die dood - naamlik die geestelike en ander wêreldse ervarings van die wat naby die dood en hul geliefdes is - geïgnoreer word deur die mediese kundiges, wat die dood as bloot die stop van asem beskou. Sy het geweet daar is meer. Van die eerste ervaring van 'n pasiënt in haar sorg wat sterf tot die wonderbaarlike "verskynings" van geliefdes na die dood, het sy hierdie ervarings begin opneem, wetende dat hulle vertroosting sou bring vir almal wat die verlies gely het van iemand wat hulle liefhet. Hierdie boek is geskryf deur 'n wetenskaplike in 'n toeganklike, nie-oordeelkundige taal vir almal wat iemand verloor het vir wie hulle lief is. Hierdie verhale bied verhale wat nie in 'n suiwer fisieke term verklaar kan word nie.
Janis Amatuzio, besturende direkteur, is die stigter van Midwest Forensic Pathology, PA, wat dien as verweerder en 'n streekshulpbron vir provinsies in Minnesota en Wisconsin. Dr. Amatuzio is 'n dinamiese spreker, 'n gereelde gas in die media en skrywer van talle tydskrifartikels. Sy sal as 'n kenner in 'n dokumentêre reeks verskyn oor vroue-reeksmoordenaars wat deur die Discovery Channel in 2005 geproduseer word. Dr. Amatuzio se webwerf is: MidwestForensicPathology.com.
Video / aanbieding met Janis Amatuzio: 'n Dazzling New Awareness (DNA) oor wie ons is en hoe die lewe verloop
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Ek het geluister en geleer: die tyd geneem om te praat en te luister