Suksesvolle noue verhouding begin óf as, of ontwikkel in, 'n vennootskap. Ongelukkig word baie verhoudings op verskille gefokus en so gebaseer op 'n sekere hoeveelheid wrywing, kompetisie en spanning. Ons intieme lewe-in verhoudings bied ons 'n konstante herinnering aan die werk wat ons nog moet doen. As ons suksesvol is, kan ons 'n gewone verhouding omskep in die kosbare gawe van vennootskap.
Hoe beweeg 'n verhouding vanaf die vroeë hofskipfase, deur die moeilike verhoudingsfase, tot 'n kreatiewe vennootskap?
Courtship bring ons speelsheid uit. In hierdie fase is daar dikwels 'n intieme deel, waar selfs dele van ons skaduwee soms blootgestel word as ons mekaar se graad van aanvaarding toets. Gemeng met hierdie verborge dele is ons kinderjare geskenke. Geleë op soortgelyke eienskappe in mekaar, voel ons 'n gevoel van behoort - 'n erkenning van 'n bekende gesig van liefde. In die hofsaak is ons geneig om 'n jeugdige vreugde uit te beeld wat vriende en familie opmerk. Ons gloei.
Wanneer hofsaak in die huwelik of ander vorme van lewe-in-verhouding beweeg, verander dinge. Om saam te woon herinner aan die familie van herkoms. Die wittebrood is gou verby, aangesien die onvoltooide besigheid van die verlede pret in die werk maak. Elke maat kan nou begin wonder, waar het dit gegaan? Waar die hel het die liefde gegaan?
'N chroniese verhouding?
Die verhouding kan dan agteruitgaan in 'n kroniese verhouding, wat deur spanning gehou word en slegs oombliklike herinnerings aan hofmakery-gevoelens. Skuld kan ontstaan, oop of insinuasie. Aangesien die onvoltooide behoeftes van die kinderjare weer ontevredenheid skep, kan die verhouding sink tot die vlak van 'n "het hy gesê-sy het gesê" geveg. Gewoonlik sien die vennote nie hoe hulle hul kinderjare onvoltooide behoeftes uitprobeer nie en hul verwerpde (skaduwee) dele op hul maats. Dan, asof dit deur towerkrag is, kan die maats selfs begin om hul maat se projeksie op te stel. In chroniese verhoudings leef ons uiteindelik met wat ons die minste van onsself hou, want dit is wat ons in die ander persoon sien.
Die werk op hierdie punt is om verwagtings en aanhangsels oor te gee, en om te blameer. Ons kan begin om na vennootskap te beweeg en vir die eerste keer werklik mekaar ontmoet, as twee unieke individue. Soos in enige verhouding of vennootskap, sal verskille voortduur. Daar is tye wanneer groot meningsverskille die beste uitgewerk word, alleen of met behulp van 'n wyse vriend of kundige terapeut.
Die hitte van 'n argument kan die persoonlike insigte wat nodig is vir die oplossing van 'n konflik, verduister. Tyd uitmekaar help ons om nie net te erken nie, maar om te erken hoe ons aan wrywing deelneem. Met bewustheid, empatie en eerlikheid kan ons weer kreatief met ons maats herenig.
Individuele Binnelandse Werk
Soos ons vorder met ons individuele innerlike werk, beweeg ons met groter en groter gemak van gevoelens wat nie aan hereniging gekoppel is nie. Ons begin om meer uit tyd alleen en tyd saam te kry. Die verhouding word 'n plek om te speel, om te geniet wat in die oomblik gebeur, en om liefdeswerke te skep wat ander dien. Dit word 'n vennootskap. In 'n vennootskap is daar 'n verbintenis om pyn sowel as vreugde te omhels. Die ware geskenk van vennootskap is die ontdekking van spel.
Die kinderjare-ervaring van liefde en pyn is moeilik om te verstaan. In die poging om betekenis uit hierdie paradoks te skep, kan die kind verkeerde aannames maak wat langtermyn gevolge het. Een veronderstelling is dat sekere gawes altyd ten koste van sekere seer of onvoltooide behoeftes kom; 'n Ander is dat liefde beseer word of dat liefde nie vertrou kan word nie. As kind het jy dalk gedink jy was onwaardig of onwettig. Hierdie aannames word die basis van jou volwasse werklikheid.
Geskenke en seer vir kinderjare
Kom ons kyk weer na die hele prentjie van u kinderjare en maak seer. Soek na paradoxes: tussen die geskenke, byvoorbeeld ('n soort verlamming), of tussen die seer ('n gevoel van viktimisering skep, maak nie saak wat gebeur nie). Kan jy die bron van sommige van jou eie aannames sien?
As jy 'n herhaling van pynlike gebeure in jou kinderjare ervaar het, is kragtige geheuepatrone waarskynlik later opgespoor vir herwinning. Enige soortgelyke gebeurtenis wat selfs 'n spoor van 'n gegewe geheue pas, kan die hele emosionele lading wat met daardie geheue geassosieer word, herroep! Hierdie verskynsel is een bron van post-traumatiese stresindroom. Onthou emosionele en fisiese pyn was 'n sleutel tot ons oorlewing as 'n spesie; Ongelukkig kan hierdie soort onmiddellike onthou 'n werklike hindernis vir intimiteit wees. Ons maak soms onakkurate aannames, en dit verdraai ons realiteit.
As kinders, as ons twee afsonderlike maar gelyktydige ervarings gehad het, het ons geneig om aan te neem dat hulle gekoppel is. Ons het toe verwag dat hierdie kombinasie elders in die lewe herhaal moet word. As een deel van die vergelyking ontbreek, neem ons aan dat die ander ook ontbreek. As een teenwoordig is, neem ons aan dat die ander teenwoordig is. Ons geskenke en pyn het gesmelt geword en is nou die bron van ons verhoudingstemas en patrone, veral in langtermynverhoudings.
Verhoudingstemas en gesinspatrone
Verbintenis, intimiteit, en leef-in situasies is herinnerings aan ons kinderjare ervaring in die familie. Hier begin ons om ons verhoudings te saboteer. Die mees algemene interne stem wat ons help om ons gesinservaring te herbou, is die innerlike kritikus, wat ons skaduwee dikwels op ons maat uitsteek. Dit kan wees wanneer ons onsself vertel dat ons alleen beter sou wees.
Lewe-in-verhoudings word chronies wanneer ons die verhouding blameer omdat hulle ons nie gee wat ons wil hê nie. Ons gebruik dikwels ons intieme verhoudings om ons wantroue van liefde te bewaar en te regverdig. Ons sal nie ons verlede ontsnap totdat ons begin kyk na en ons kinderdae aannames.
Ons hou soms meer van ons wanneer ons alleen is as wanneer ons in 'n langtermyn verhouding is. Die paradoks hiervan is soos om te sê: "Jy moet by my wees as ek alleen is!" Dit lyk asof ons vennote ons nooit op ons beste sien nie. As jy egter iemand in jou lewe het wat jou behoeftes kan ontmoet en jy kan die verhouding nie saboteer nie, dan het jy reeds die werk van selfherstelwerk begin. Om jou eie behoeftes te voorsien, kan jy nou 'n ander persoon in jou lewe toelaat sonder die vrees om jou geskenke te verloor.
U mag ontdek dat u familiepatrone en kinderopnames nie hulself in intieme verhoudings so veel speel soos in u werk of met u kinders nie. Die chroniese verhouding kan sy kop op baie verskillende plekke, en op baie verskillende maniere.
Onthou, wat jy sien in jou maat, jou kinders en jou kollegas, kan jouself wees. Wanneer jy kan begin lag oor wat jou ooit kwaad gemaak het, is jy op pad om onbewuste patrone te breek. Dit is ware vryheid.