My wyse vriend, Jaime, het my eens die verhaal van 'n jong vrou met 'n verhoorder vertel wat haar baie lief gehad het. Die aanklaer het by haar deur gekruip en 'n ruiker madeliefies gekry om haar te gee. "Waar is my rose?" het sy gevra. "Ek wil rose hê." Haar bewaarder draai om en gaan weg.
Die volgende week was hy weer op haar drumpel met nog 'n klomp madeliefies. Toe die blomme in sy hand sien, sê die jong vrou: "Waar is my rose? Ek wil rose hê." Weer het die bewaarder omgedraai en weggegaan.
Die volgende week het dieselfde ding gebeur. Die oppasser het op sy ware liefdesdeur verskyn met 'n klomp madeliefies. Die jong vrou het gesê: "Waar is my rose? Ek wil rose hê." En so weer het hy weg.
Dit het vir 'n paar weke aangegaan, tot die laaste een week, het die verhoorder nie gekom nie. En hy het nooit weer by haar deur gekom nie.
Herkenning van liefde elke keer wat dit opduik
Jaime het vir my verduidelik dat mense ons op hul eie maniere liefhet - maar soms herken ons nie hul liefde nie, want dit wys nie hoe ons dink dit behoort te wees nie. Iemand bied ons madeliefies, maar ons hou steeds op rose. Na 'n rukkie kan die persoon wat ons liefhet nie meer ophou as ons sy liefde nie erken soos hy dit uitdruk nie.
Hierdie gelykenis is nie net vir liefhebbers nie - dit is vir almal wat liefhet en liefhê. Dit is waar van vriende; dit is waar van broers en susters; Dit is waar van ouers en kinders.
My ouers hou nie van my nie ... hoe ek dit wil hê!
Ek het baie jare lank kwaad en kwaadwillig met my ouers - veral my pa - vir die manier waarop hulle nie van my gehou het nie. " Hul struktuur en dissipline het koud en hard gevoel. Ek wou ouers hê wat op my gedruk het. Hul perfeksionisme het hulle onmoontlik laat lyk, alhoewel ek baie probeer het. Ek wou hê ouers wat gedink het dat alles wat ek gedoen het, wonderlik was. Hulle versigtigheid met geld het vir my ongelowig gevoel. Ek wou ouers hê wat vrygewig was. My ouers het my nog madeliefies gegee en ek het steeds op soek na rose.
Ek is skaam om te erken dat dit my baie jare geneem het om die madeliefies te erken vir wat hulle was - liefde. My ouers het my baie liefgehad - en nog steeds. Dis net dat hul idee van hoe om verantwoordelike ouers te wees, baie verskil van wat ek in gedagte gehad het. Ek wou Pappa se klein prinses wees, maar in plaas daarvan het ek gevoel dat Cinderella gedwing word om vuil take te doen, soos om die badkamer skoon te maak, skottelgoed te was, en om my skurk broer te babas.
My pa was versigtig met geld omdat hy 'n kind van die Depressie was en hy het geweet hoe dit was om nie genoeg kos te hê nie. Hy het uitgawes soos 'n havik gekyk omdat hy wou seker maak dat sy kinders nooit honger sou gaan nie. Hy het soveel geld gespaar as wat hy moontlik kon, as hy jonk gesterf het - sy kinders sou nie na niggies uitgekweek word nie, soos hy was toe sy pa jonk gesterf het.
'N Hard soort liefde is nog steeds liefde
Kortom, my pa het 'n harde soort liefde geleer - om van familie tot gesin teruggekeer te word, aan wie dit kon bekostig om hom te voed. Hy het geweet dat kinders belangrike lesse moet leer, van die begin af, want die lewe is hard en jy weet nooit of die kinders gedwing moet word om hulself te vergoed nie. Pa was 'n militêre man wat in drie oorloë geveg het - so daar was 'n groot kans dat sy loopbaan sy vrou 'n weduwee en sy weeskinders kan maak.
Ek is baie gelukkig dat my ouers albei nog leef. En ek is gelukkig dat my vriend Jaime my geleer het hoe om die madeliefies te herken vir wat hulle was - liefde op die enigste manier waarop my mense geweet het hoe om dit te wys.
Om die wrewels verby te gaan
Meestal, ek is gelukkig om vergifnis in my hart te vind - vergifnis vir al die maniere waarop ek deur my ouers seergemaak is, en vergifnis vir myself om so lank so hard te oordeel. Ek het baie kwaliteitstyd met my familie verloor, want ek kon nie verby my wrok kom oor die manier waarop hulle my opgewek het nie.
Ek ken ontelbare mense wat nog steeds diep wrokke teenoor hul ouers verpleeg en vanaf die kinderjare berge van emosionele bagasie dra. My hart gaan uit na hulle omdat ek weet hoeveel hulle nog ly - ek was een keer een van hulle.
Ek is dankbaar dat ek deur die genade van geestelike leringe en die hulp van sommige baie wyse vriende uiteindelik wakker kon word en die madeliefies geur het.
Al die jare wat jy gewag het om dit aan jou te maak "en al die energie wat jy bestee het om hulle te laat verander (of om hulle te betaal) het die ou wonde van genesing gehou en pyn van die verlede vrye teel gegee om te vorm en selfs beskadig jou lewe. En nogtans mag hulle nie verander het nie. Niks wat jy gedoen het het hulle verander nie. Inderdaad, hulle mag nooit verander nie.
Inner vrede word gevind deur jouself te verander, nie die mense wat jou seergemaak het nie. En jy verander jouself vir jouself - vir die vreugde, kalmte, gemoedsrus, begrip, deernis, lag en blink toekoms wat jy kry.
- Eerw. Lewis B. Smedes, Gereformeerde Kerkminister, skrywer en teoloog
Betoon jou ouers vir die manier waarop jy is ... blameer jouself as jy so bly. -- Ma
Dit is 'n geestelike plakboek van stories, gedigte en woorde van inspirasie oor die gawes van geestelike oorgawe. BJ Gallagher meng haar eie persoonlike stories en insigte met inspirerende aanhalingstekens van 'n wye verskeidenheid geestelike onderwysers om te wys hoe ons ons wil oorgee aan 'n Hoër Might, ons kan oopmaak vir die wonderbaarlike. Hierdie pragtige verpakkingskenboek bevat woorde van wysheid van Norman Vincent Peale, Martin Luther King, Jr, Sam Ervin, Rumi, Martin Buber, Rachel Naomi Remen, Henry Nouwen, en vele ander.
BJ Gallagher is 'n inspirerende skrywer, spreker, en seminaar leier. Sy is die skrywer van Alles wat ek nodig het om te weet wat ek geleer het van die vroue, en 'N pou in die Land van Pikkewyne. BJ doen seminare en lewer keynotes by konferensies en professionele vergaderings regoor die land. Sy is ook 'n blogger vir die huffingtonpost.com en verskyn gereeld op radio en televisie. Besoek haar webwerf by www.bjgallagher.com/