Spelers: John Cusack, Iben Hjejle, Joan Cusack, Tim Robbins, Catherine Zeta Jones, Lisa Bonet, Jack Black, Todd Louiso
Regisseurs: Stephen Frears & Seamus McGarvey
Rob Gordon (John Cusack) is die eienaar van n platewinkel in n gopserige buurt van Chicago. Dis alles behalwe hoofstroom, en dis bedoel om so te wees. Alternatiewe siele en fanatiese plateversamelaars maak die grootste deel van die klante uit, want Rob-hulle hou nie van konvensionele mense met konvensionele musieksmaak nie (Stevie Wonder se I just called to say I love you is byvoorbeeld uiters uit). Veral die een winkelklerk (met n houding wat sagkens gestel as onbeskof beskryf kan word) is op n missie om die hele w�reld tot sy musieksmaak te bekeer. Dit lei tot voortdurende botsings met sy kollega, n nerveuse, goedgemanierde jongeling met n voorkeur vir die meer klassieke. Om nie te praat van die (soms letterlike) botsings met die klante nie. Maar dis nie waaroor die storie in die eerste plek gaan nie  dis net die agtergrond waarteen die grootste deel daarvan afspeel. Nee, die storie gaan eintlik daaroor dat Rob se meisie, Laura (Iben Hjejle), hom gelos het. Syt uitgetrek en geniet nou vegetariese maaltye saam met n vredeliewende guru genaamd Ian (Tim Robbins). Rob se filosofie� oor die lewe, die liefde en die heelal word telkens opgesom in top-vyf-trefferlyste, en met Laura se vertrek stel hy sy top-vyf-trefferlys op van ergste afs�-meisies  en Laura kry definitief nie n plek daarop nie, net om te wys dat dit hom glad nie raak nie. In n poging om uit te vind hoekom hy die een is wat gedurig deur die meisies gelos word, begin Rob sy ou meisies een na die ander opsoek  en hy leer n hele paar dingetjies oor homself �n die gewese meisies. Soos dat Charlie (perfek vertolk deur Catherine Zeta Jones), die godin, die ideaal, die vrou wat hy nie kon glo sy meisie was nie, toe glad nie is wat hy al die jare nog gedink het nie.
Maar dis sy vriendin Liz (Joan Cusack) wat Rob konfronteer met die belangrikste vraag: waarom wil hy so graag vir Laura terugh�? Met behulp van sy top-vyf-trefferlyste loop Rob die tipiese jakkalsdraaie van die dertigplus man vervul met vrees vir die groot C-commitment (om nie te praat van die groot M-marriage nie) om die kwessie. Tot hy uiteindelik by die eerlike antwoord uitkom: die fantasie lyk altyd beter as die werklikheid, but it doesnt deliver.
Dit alles geskied onder begeleiding van Rob se gunsteling-poptreffers, soms met uitstekende komiese effek (soos die oomblik waarop Queen se We are the champions losbars). High Fidelity, wat gebaseer is op die trefferboek met dieselfde titel deur Nick Hornby, is een van daardie films wat intelligent genoeg is om n swaarmoedige saak met n ligte aanslag aan te bied. Anders gestel, dit het n wonderlike sin vir die ironiese. John Cusack is nommerpas in die rol van die gekwelde, gekwetste minnaar, en Iben Hjejle oortuig volkome as die meisie wat n gat so groot soos n Concorde-ontploffing in n man se hart kan laat.
n Mens kan met taamlike sekerheid voorspel dat die fliek n kultusaanhang gaan kry onder ernstige popmusiekluisteraars, maar dit sal ook heerlike kykvermaak bied vir (veral) dertigplussers wat al so n bietjie kan terugkyk op die hobbels en steiltes van die pad van die liefde.