Ek onthou dat D.J. Opperman in my derde jaar op Stellenbosch Breyten Breytenbach se die ysterkoei moet sweet met ons behandel het. Maar miskien is legende soms interessanter as die waarheid: met Adamastor het Camões sy eie legende gestapel op ŉ antieke legende; met Pedro en Inês het hy ŉ historiese gegewe aangedik tot die legendariese. Waarom dan nie ook maar glo dat die twee geliefdes so voet-aan-voet lê om eendag hulle verlore liefdes terug te vind nie? Dit was ‘n heerlike onverwagte moment in die gedig wat toe al so ‘n rukkie (self-refleksief) geslinger het, oftewel “gereis [het] in verdraaide raaisels”? -“haha Houdini”! En skielik, in ‘n glaskas in die ou biblioteek met sy rakke vol leergebonde waardigheid, vang my oog ‘n verbeelding van daardie Kaapse stigtingsmite: ‘n woeste, bebaarde figuur met ‘n liggaam van rots waarin die buitelyne van ou Tafelberg uit te maak is (sy regterhand lê op Duiwelspiek). Die figuur met sy kop soos ‘n versmelting van wind en wolk op ‘n torso van rots – amper soos ‘n Ou Testamentiese God die Vader – tier met stille woede op ‘n etsplaat en die afdruk daarvan.