Wolwe - Inligting - 2022
Wolwe (Latynse Canis lupus) is roofdiere van die hondefamilie. Wolwe kom algemeen voor in Eurasië en Noord-Amerika, maar die omvang en totale getal het onlangs aansienlik afgeneem.
Wolwe vreet hoofsaaklik op hoefdiere - takbokke, eland, en herten. Hulle verag egter nie kleiner prooi - hase, knaagdiere nie. Wolwe huiwer nie om terug te keer na half geëet prooi nie. In moeilike tye kan hulle voed op reptiele, paddas, groot insekte en selfs, met hul dors, spanspekke (waatlemoene en spanspekke).
Hierdie roofdiere het nog altyd 'n negatiewe beeld gehad; hulle is oral gejag, wat daartoe gelei het dat die bevolking op baie plekke op die punt van vernietiging was. Alhoewel, soos dit geblyk het, speel wolwe 'n belangrike rol in die ekosisteem. Die belangrikste vyand van hierdie diere is 'n man wat die balans van sy eie natuur nie besef op grond van konsepte wat deur hom uitgevind is nie. Kom ons kyk na die belangrikste mites oor wolwe, hoofsaaklik herhaal deur hul jagters.
Wolwe broei vinnig as dit nie geskiet word nie. In volwaardige pakke wolwe, soos in die algemeen, werk selfreguleringsmeganismes. In die eerste 2 lewensjare sterf 80% van alle jong welpies. In toestande waar die stam nie bedreig word nie, word minder wyfies gebore en meer mannetjies. Boonop laat die vroulike dominante in die stam nie toe dat haar vriendinne wat 'n ondergeskikte status het, broei nie. Dit is nie verbasend dat die getal in 'n normale bevolking stabiel is nie, aangesien die sterftesyfer ongeveer gelyk is aan die geboortesyfer. Elke paar wolwe laat dieselfde paar wolwe agter. Daar moet op gelet word dat die kudde vreemdelinge verdra, hulle knaag of bloot wegdryf.
Al die wolwe is in Europa doodgemaak, net in die Oekraïne het daar oorgebly. Verbasend genoeg is daar minder lande as die Oekraïne, maar waar wolwe nie minder woon nie. Dit is Spanje, Griekeland, Wit-Rusland, Roemenië. Soveel as 13 lande het 'n digtheid van wolwe meer as die Oekraïne. Daar is byvoorbeeld 0,14 wolwe per 10 vierkante kilometer in Letland, 0,11 in Roemenië, 0,5 in Griekeland en 0,19 op Kreta. Daar moet op gelet word dat die wolf in Griekeland, Slowakye, Portugal, Kreta, Roemenië, Spanje en Pole onder die volle beskerming van die staat is. In alle ander lande, met die uitsondering van Belo-Rusland, word hierdie roofdier gedeeltelik beskerm. Waar kom die mite dat daar baie wolwe in die Oekraïne is, vandaan? Is Europese wolwe verskillend, eet hulle nie vleis nie en daarom word hulle beskerm? Anti-wolf sentimente is gebaseer op die voorkoming van die indringing van omgewingsidees in die GOS-lande. Ons mense is gewoond om die natuur ten volle uit te neem, en ons kan nie daaraan gewoond raak om daarvoor te betaal deur te beskerm wat nog min oor is nie.
Net jagters verstaan ​​wolwe. Die jagpublikasies van die oop ruimtes van die GOS kritiseer geredelik die ekologiese en kulturele sentrum in Kiev, wat wolwe beskerm. Ondanks effektiewe maatreëls - die verbod op die doodmaak van welpies en dragtige wyfies, beweer jagters dat omgewingsbewustes nie wolwe verstaan ​​nie. Maar hierdie tegniek is nie nuut nie. Aan die begin van die 20ste eeu het 'Natuur en Jag' en 'Okhotnichya Gazeta' letterlik die professor van die Universiteit van Moskou, die uitstaande dierkundige G.A. Kozhevnikov, vervolg, wat die vervolging van 'skadelike' roofdiere - tiere en wolwe teengestaan ​​het. Die wêreldberoemde wetenskaplike is deur jagters verklaar dat hy onbewus is van dierkunde. Ander prominente wetenskaplikes wat roofdiere verdedig het - professore Pachosky, Brauner, Buturlin, is ook in die 20ste eeu aangeval. Die jagters se selfvertroue lyk vreemd. Hulle glo dat die een wat hulle doodmaak die diere die beste ken.
Dit is opmerklik dat in die middel van die tagtigerjare 'n boek van die beroemde Russiese jagter M. I. Pavlov "The Wolf" in Noorweë gepubliseer is. Resensies was skandalig. Noorse dierkundiges en ekoloë het die skrywer daarvan beskuldig dat hy vrees en bioxenofobie ingebring het. Die navorsers het opgemerk dat die materiaal geen wetenskaplike basis het nie en bloot propagandisties is. Noorse koerante het geskryf dat die beleid van Stalin om een ​​of ander rede opgespoor word teenoor die wolf, wat hierdie keer in die natuur voortdurend na vyande soek. Ja, en Poolse omgewingsbewustes noem die situasie met die uitroei van wolwe in die uitgestrektheid van die GOS niks anders as Middeleeuse barbaarsheid nie.
'N Afname in die aantal wolwe sal lei tot 'n toename in die aantal hoefdiere. Hierdie mite beklemtoon die onkunde van die jagters. In 1985 word 'n monografie deur Doctor of Biological Sciences in Moskou gepubliseer. DI. Bibikov se "Wolf", waarin die wetenskaplike bewys het dat die vernietiging van wolwe slegs tot 'n korttermyn toename in die aantal elande en takbokke lei. Binnekort begin hul getal skerp daal. Die natuur sluit ook reguleringsmeganismes in, 'n afname in die aantal sterftes van wolwe deur wolwe lei tot 'n toename in sterftes as gevolg van wurms en ander siektes. In die wetenskap word dit selfs 'kompensasie van sterftefaktore' genoem. Hierdie verskynsel is reeds in 1946 deur P. Effington, 'n bekende Westerse ekoloog, genoem. Die dood van diere aan die kloue van roofdiere sal onvermydelik deur ander natuurlike oorsake vervang word. Terloops, daar is baie gevalle waar die bevolkingsgrootte diere selfs met 'n groot aantal wolwe gegroei het.
Wolwe is baie skadelik vir plaasdiere. Dit is nie duidelik hoe 'n mens hieroor kan redeneer as die metode om hierdie skade te bereken nie behoorlik ontwikkel is nie. Die reeds genoemde D.I. Bibikov het geskryf: "Daar moet op gelet word dat die inligting oor die skade wat 'n wolf aan dierboerdery aangerig het, nie altyd betroubaar genoeg is nie as gevolg van die gebrek aan spesiale registrasie (...). Hierdie poskripsies is veral groot vir takbokke en skape." Onder dierkunde is die reeds klassieke artikel van die Sowjet-wetenskaplike N. Zheleznov, wat hy in 1978 geskryf het, bekend. Die skrywer het die voorbeeld van die Magadan-streek gebruik om te bewys dat slegs 8-12% van diere direk van wolwe sterf, en die res banale posskripte. 'N Anekdotiese saak het plaasgevind met die Oekraïense verdediger van wolwe Y. Vasidlov, wat ná die sosiologiese waarnemings in die Karpaten tot die slotsom gekom het dat plaaslike roofdiere slegs versekerde diere optel. Dit is dus duidelik dat mense gereeld die vermiste koppe van vee op wolwe probeer afskryf.
Wolwe jag mense, en terroriseer die hele land letterlik. Dit is waar dat 'n wolf met hondsdolheid 'n persoon kan byt. Daar is 'n jaar lank tot twee dosyn sulke gevalle in die Oekraïne. Maar daar was geen gevalle van eet van mense nie. In werklikheid hou honde, veral vegrasse, 'n groot gevaar vir mense in. Byvoorbeeld, in Lvov in 2005 is 471 mense beseer, en in 2000 - ongeveer 600. In Moskou doen elke jaar ongeveer 30 duisend mense om hulp by honde byt. Maar niemand vra dat skietgevegte geskiet word nie. Duisende mense sterf op die paaie, miljoene ly aan alkohol en tabak. Maar dit sou dwaas wees om motors te verbied, en alkohol en sigarette word ook wyd geadverteer.
Hoe meer wolwe vernietig word, hoe minder sal hulle oorbly. Hierdie misleiding is baie gevaarlik. Laat ons onthou van selfregulering. As grys roofdiere van diere uitgeroei word, word die ooreenstemmende meganismes geaktiveer. En nou neem die geboortesyfer by wolwe toe, onder die hondjies is daar meer nuwe wyfies. Vervalle kuddes het nie meer 'n dominante wolf nie, selfregulering word benadeel, en niks verhoed dat wyfies weer en weer geboorte skenk nie. In plaas van normale kuddes, word groepe gevorm wat uitheemse jong diere insluit, sowel as verdwaalde honde en basters, wat net die predasie verhoog. In sulke situasies word die voorkoms van gespesialiseerde roofdiere waargeneem, wat byvoorbeeld slegs op mak diere aanval. Dit blyk dus dat mense hul wolke en ongeregtigheid vermeerder deur wolwe te vernietig.
Wolwe is nuttelose diere. In werklikheid is wolwe 'n belangrike element van die biostelsel. In die winter, wanneer die meeste van die diere honger het, is hy, met die oorblyfsels van die jag, wat dosyne klein diertjies en voëls voed. "Kliënte" sluit arende, uile, tiete, ens. In. Knaagdiere maak ongeveer 10% van die wolf se dieet uit en eet dit, en die roofdier bring die landbou baie voordele daarby. Dit is algemeen bekend dat 'n wolf 'n "woudordelik" is. Deur siek en swak diere te eet, maak dit bevolkings skoon, wat ruimte maak vir nuwe gesonde individue. In 1976 het wolwe 13 takbokke in die Khopersky-natuurreservaat doodgemaak, en hulle het almal fisieke afwykings gehad. In die 1970's, in die Leningradstreek, is daar ontdek dat die roofdiere hoofsaaklik elande doodgemaak het wat alreeds na die jag gewond is. Dr Bibikov het bewys dat wolwe die eerste is om hoefdiere met helminths te vernietig. Daarom moet daar in ag geneem word dat daar 'n sekere aantal hert-, eland- en takbokke, wat deur grys jagters neergeslaan is, in ag geneem word dat dit hoofsaaklik siek individue is wat so gou aan siektes, wurms of ouderdom sou gesterf het. Daarbenewens "wolf" die wolf diere, wat hulle dwing om voortdurend te beweeg, wat uit 'n evolusionêre oogpunt baie belangrik is.
Niemand het die vel van 'n wolf nodig nie. Dit wil voorkom asof jagters 'n wolf nastreef slegs vir sportbelange of goeie bedoelings om die natuur van 'n beweerde onnodige roofdier te reinig. Die meeste mense streef egter na 'n selfsugtige belang. Tapyt, kledingstukke (wantjies, hoede) word van die vel van 'n wolf gemaak. Pryse beloop honderde dollars. En as die uitroei van wolwe in die Weste verbied word, dan kry jagters in die Oekraïne selfs bonusse en gratis cartridges.
'N Wolf kan 'n mensekind grootmaak. Die natuur ken baie gevalle wanneer diere van dieselfde spesie die welpies van ander mense grootgemaak het en hulle natuurlik met hul eie verwar het. Die geskiedenis van die grootmaak van 'n welpie deur wolwe word beskryf in die beroemde boek van R. Kipling Mowgli. Is daar egter soortgelyke gevalle in die regte lewe? Die bekendste geval is die verhaal van die Indiese meisies Amala en haar suster Kamala, wat van kleins af in die oerwoud deur wolwe grootgemaak is. Anders as Mowgli, kon hulle nie die kinders teruggee in die menslike samelewing nie. Aanvanklik het hulle geweier om klere te dra en snags te huil, asof hulle hul familielede om hulp roep. Die kinders kon nie heeltemal op twee bene loop nie, want hulle was lank gewoond aan menslike voedsel. Hul intelligensie het vir ewig op die vlak van 'n driejarige kind gebly.
Wolwe het nie hul eie taal nie. Die aktiwiteite van hierdie diere in 'n pakgesin is slegs moontlik met 'n ontwikkelde taal van kommunikasie. In die lang stryd om die bestaan ​​het wolwe die meganismes vir die ontvangs en oordrag van inligting uitgewerk. Hul taal is gebaseer op huil - die belangrikste element van hoorbare alarm. Dit is interessant dat kommunikasie deur gehuil slegs inherent aan wolwe is. Nie een van die groot roofdiere gebruik in Rusland so 'n instrument nie. Sommige hiëna-rasse in Afrika gebruik ook onaangename gelag, maar volgens morfologiese eienskappe en swermende metodes om te jag, is hierdie diere net soos wolwe. Dit is opmerklik dat die taal van wolwe weinig in gemeen het met die taal van die mak hond. Ons troeteldiere blaf meer gereeld en selde en huil selfs, dit is eentonig. 'N Volwasse wolf gedra hom andersom - huil is die belangrikste instrument.
Wolwe eet nie hul eie soort nie. Ek wil graag in die adel van hierdie diere glo. Maar dit is nie waar nie. Met betrekking tot swak en siek familielede, is wolwe redelik wreed - hulle word vernietig, en in tye van honger kan hulle eet. Dit is nie toevallig dat individue wat hul nutteloosheid vir die kudde ervaar, dit self verlaat nie. Daarom verskyn alleenwolwe wat op 'n afstand van hul familielede hou, en voed op stukkies.
Wolwe is slegte ouers. Ondanks die genadeloosheid teenoor die swak lede van die pak, teenoor die gesonde, en selfs meer teenoor hul wyfies, is wolwe baie oplettend en selfs sag. Vir 'n swanger vriendin rangskik die mannetjie 'n hok. Gewoonlik word 4-6 welpies gebore. Vir die eerste twee weke laat die wyfie hulle nêrens nie, en die mannetjie voer vir hulle kos. Die vader is baie versorgend en neem saam met die moeder aan die voeding deel. Later leer die wolf jong hondjies al die verwikkeldhede van die lewe en jag. Die pa is terselfdertyd buitengewoon geduldig. Klein hondjies word slegs vir die saak gestraf, terwyl die ouers self nie daarvan hou om met die jong groei te speel nie.