Geskiedenis - Gun dog trning derbyshire - Inligting - 2022
Die snoei van honde vir die gebruik van gewere op wild word gewoonlik onder leiding van die vuurwapeninstrukteur gedoen.
Vir die afgelope paar dekades het trning 'n gewilde toevoeging tot enige hond se lewe geword. Dit het begin met opleiding vir reuke in die weermag, gevorder tot polisiewerk, private sekuriteitsfirmas en tot die gebruik van die geweerhond.
Daar word beraam dat daar 100 000 polisiehonde in die Verenigde State is met die oorgrote meerderheid in diens van federale, staats- en plaaslike wetstoepassingsagentskappe. Hiervan word sowat 20% spesifiek vir polisiehondewerk aangewend. Al hierdie honde is polisie-werkhonde, dit wil sê, hulle word op 'n roetine-basis deur hul hanteerders gebruik. 'n Groot persentasie is dwelmhonde (ongeveer 30% van die polisie se hondesoektogte in die Verenigde State), maar daar is ook wag-, bomhonde en ander honde wat aangepas word om verskeie militêre en plofstofgevare op te spoor. Polisiehonde kan ook gebruik word om dwelms, bomme en ander smokkelary in mense se huise uit te snuffel, sowel as in motor se kattebak en ml.
Geweerhonde is 'n heel ander storie.
Baie van die vroegste vuurwapens is ontwerp om deur 'n enkele menslike hand vasgehou en geskiet te word, met 'n "twaalfmaat-geweer" wat 'n klein handwapen was, en die stuitlading Remington Model 1877 12-maat is 'n voorbeeld. Dié is ook vanuit 'n enkele posisie afgevuur, met die pistool óf by die agtervisier óf op die voorvisier geplaas, wat so laag as die middel van die loop kan wees. Daar is ook van die hond verwag om direk agter sy hanteerder te staan. Omdat die geweerloop relatief kort in lengte is, en vroeër van hout was en dikwels van onvoldoende sterkte, kon die hond maklik agteroor gestamp word. Dit het veroorsaak dat die hanteerder 'n nare wond opgedoen het. Vir die grootste deel is dit moeilik om te visualiseer dat enigiets hiervan in die natuur gebeur het, waar die diere nie getrap is om die vuurwapen te volg nie. Later is rewolwers en herhalende arms met groter konstruksiesterkte ontwerp, en wanneer 'n hond in 'n jagsituasie gebruik is, is 'n lang loop met 'n langer hond gebruik.
Die vroegste gewere wat gebruik is om groot diere (hert, beer, leeu) te jag, was tipies dubbelloopgewere, en 'n hond is gebruik om wild uit die kwas te spoel. Die vroeë Amerikaanse buffeljagters het beide 'n hond en geweer gebruik. Die honde is gebruik om wild in 'n spesifieke gebied in te trek, en die jagters is toe ontplooi om die dier in 'n doodsone te spoel. Die honde is ook gebruik om die "flusher" en "laai" geskei te hou, indien laasgenoemde gejag het, om die kans te maksimeer dat hy die wild na die jagter sou spoel.
Teen die negentiende eeu het gewere vir die jag van kleinwild gegroei tot lang gewere wat vanuit 'n knielende of staande posisie geskiet is, en die gebruik van 'n hond vir jag was nie meer nodig nie. Selfs in die Wilde Weste, waar een skoot, een doodslag verwag is, was dit dikwels nie waar nie. Dit was 'n algemene praktyk in die Wilde Weste om 'n gewonde dier toe te laat om te ontsnap as dit die beste weg was ter wille van 'n mens se persoonlike veiligheid, aangesien dit dikwels makliker was om een ​​dier te stuur as om verskeie op te spoor en uit te skakel. In beide die Ou Weste en die hedendaagse Amerikaanse Suide, wanneer 'n wildsdier gewond is, was dit dikwels die beleid om hom te "laat hardloop" eerder as om 'n gevaarlike agtervolging te waag. Hierdie selfde houding word dikwels in meer moderne tye in minder bevolkte gebiede van die wêreld ingeneem.
Die Amerikaanse Swartbeer is steeds 'n algemene steengroef van die hondevanger, aangesien hy uit die diep, borselagtige woud na 'n oopte gelok kan word deur 'n geraas te maak en stokke of ander natuurlike voorwerpe te gooi. 'n Swart beer sal dikwels uit die kwas kom op soek na kos en sal nie eers in die teenoorgestelde rigting van 'n geraasmaker hardloop nie. As hulle eers uit die kwas is, is honde oor die algemeen nutteloos, aangesien hulle nie deur sulke digte onderborsel kan volg nie. 'n Hond sal dikwels die doeltreffendste jagmaat wees vir 'n jagter met 'n geweer, as die geweer met voëlskoot gelaai is, wat die dier onmiddellik sal doodmaak. Die meeste honde is egter nie baie doeltreffende jagters nie, want hulle is nie bereid om die tyd te neem om vir die steengroef te sit nie, en hulle is nie bereid om die dier deur dik kwas of swaar ondergroei op te spoor nie.
As 'n algemene reël, wanneer 'n dier gejaag word, is die steengroef meer rats as die jagter en sal dit vinniger wees in 'n stragte jaagtog. As die steengroef moeg word, kan die jagter "bl" wanneer die geleentheid hom voordoen, sodat die steengroef kan rus. Wanneer 'n voël gejag word, kan 'n goeie jagter dikwels in die herfs "bl" wanneer hulle deur 'n hond gespoel word. 'n Hert kan kilometers ver gejaag word en, as die geleentheid hom voordoen, kan dit uit 'n diep bossie "gebloei" word wanneer hulle moeg is.
In die natuur sal 'n jagter dikwels net een keer per dag kan skiet sonder dat die dier dadelik vrek. 'n Jagter wat suksesvol is in 'n eenskoot doodmaak, kan die dier "die kwas opneem" en kort daarna vrek. Die jagter kan dikwels 'n tweede skoot kry sonder om 'n trl te verlaat deur 'n dier etlike kilometers te volg totdat dit uitgeput raak, en dan, nadat hy gaan lê het, kan die jagter skiet sonder om 'n spoor te skep.