Geskryf deur Craig Stevens en Christina Hulbe
Craig Stevens, skrywer met dien verstande
Jules Verne het sy fiktiewe duikboot, die Nautilus, na die Suidpool gestuur deur 'n versteekte oseaan onder 'n dik yshoed. 40 jaar voordat 'n ontdekkingsreisiger die paal bereik het, was sy verhaal egter net 'n halwe fiksie.
Daar is inderdaad versteekte oseaanholtes rondom Antarktika, en ons nuutste navorsing ondersoek hoe die oseaan onder die ysplanke van die kontinent sirkuleer - groot drywende uitbreidings van die ys op die land wat met die getye styg en val.
Hierdie ysrakke vestig die massiewe landwye ysbasis van die kontinent en speel 'n belangrike rol in die beoordeling van die toekomstige styging in die seevlak. Ons werk werp nuwe lig op hoe seestrome bydra tot die smelt in Antarktika, wat een van die grootste onsekerhede in die voorspellings van klimaatmodelle is.
Die veldkamp bo-op die Ross Ys Shelf. Craig Stevens, skrywer met dien verstande
'N Onverkende oseaan
Die Ross-ysplank is die grootste drywende ysplaat op aarde op 480,000 vierkante kilometer. Die oseaanholte wat dit versteek, strek 700 km suid van die kus van Antarktika en bly grootliks onontdek.
Ons weet dat ysrakke hoofsaaklik van onder smelt, gewas deur 'n warm oseaan. Maar ons het baie min inligting beskikbaar oor hoe die water onder die ys meng. Dit word dikwels in die klimaatmodelle misgekyk, maar ons nuwe metings sal dit help regstel.
Die enigste ander ekspedisie na die seebodem onder die sentrale Ross-ysplank gaan terug na die 1970's en kom terug met interessante resultate. Ondanks die beperkte tegnologie van die tyd, het dit getoon dat die oseaanholte nie 'n statiese bad was nie. In plaas daarvan het dit fyn gelaagdheid van watermassas gevind, met subtiele verskillende temperatuur en soutgehalte tussen die lae.
Ander seestudies is gedoen van die rande af of uit hoog bo. Hulle het insig gegee in hoe die stelsel werk, maar om dit regtig te verstaan, moes ons metings direk vanaf die oseaan onder honderde meter ys neem.
Die span het 'n warmwaterstraal gebruik om deur die ys tot onder die oseaan te boor. Craig Stevens, skrywer met dien verstande
In 2017 gebruik ons ​​'n warmwaterstraal, gemodelleer op 'n Britse Antarktiese opname ontwerp, om deur 350 meter ys te boor tot onder die oseaan. Ons kon die gat lank genoeg vloeistof hou om gedetailleerde oseaanmetings te doen, asook instrumente agterlaat om die seestrome en temperatuur voort te sit. Hierdie data kom nog via satelliet binne.
Ons het gevind dat die versteekte oseaan optree soos 'n massiewe riviermonding met relatief warm (2 ℃) seewater wat by die seebodem binnekom om naby die oppervlak te fiets in 'n kombinasie van smeltwater en vars gletswater uit die ysvel en Antarktika se versteekte rotsagtige fondament uitgedruk.
Die honderde meter ys isoleer die oseaanholte van die woedende winde en vriesende lugtemperature van Antarktika. Maar niks keer die getye nie. Ons gegewens dui daarop dat getye die gestratifiseerde oseaan heen en weer stoot verby golwings aan die onderkant van die ys en om dele van die seebodem te meng.
Die ys van Antarktika isoleer die oseaanholte van woedende winde en vriesende lugtemperature. Craig Stevens, skrywer met dien verstande
Hierdie soort ontdekking is die grootste uitdaging vir klimaatwetenskap. Hoe stel ons prosesse voor wat daagliks werk in modelle wat oor eeue heen projeksies maak? Ons data toon dat die daaglikse veranderinge kan optel, dus is dit belangrik om 'n oplossing te vind.
Byvoorbeeld, data wat buite die oseaanholte en rekenaarmodelle ingesamel is, dui daarop dat enige gegewe pakkie een tot ses jaar spandeer om deur die holte te kom. Ons nuwe gegewens dui aan dat die laer punt van die reeks waarskynliker is, en dat ons in elk geval nie aan 'n groot kring moet dink nie.
Die Ross is nie die ysplank in nie die meeste gevaar deur die opwarming van die oseane. Maar sy groot omvang en sy verhouding met die naburige Rosssee beteken dat dit 'n belangrike tandwiel in die planetêre oseaanstelsel is.
Die belangrikheid van hierdie ysrakke vir die styging in seevlak gedurende die volgende paar eeue is baie duidelik. navorsing toon dat as die opwarming van die atmosfeer 2 ceeds oorskry, groot Antarktiese ysplanke sou ineenstort en ys sal vrylaat van die ysdek van die kontinent - wat die seevlak met 3 tot 2300 meter verhoog.
Wat minder goed verstaan ​​word, maar ook potensieel 'n massiewe middel vir verandering is, is die invloed van smeltwater op die wêreld termohalien sirkulasie, 'n oseaniese vervoerslus wat die seestroom van die afgrond langs die kus van Antarktika na tropiese oppervlaktewater elke 1,000 jaar of so sien.
Antarktiese ysrakke is soos 'n pitstop in hierdie lus en wat gebeur dus in Antarktika resoneer wêreldwyd. Vinniger smeltende ysrakke sal die stratifikasie van die oseaan verander, met gevolge vir die wêreldwye sirkulasie van die oseaan - en een resultaat hiervan blyk te wees groter klimaatsveranderlikheid.
Craig Stevens, medeprofessor in oseanfisika, Nasionale Instituut vir Water en Atmosferiese Navorsing en Christina Hulbe, professor en dekaan van die School of Surveying (spesialisering in gletsiologie), Universiteit van Otago
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Wat 'n oseaan versteek onder die Antarktiese ys onthul oor ons planeet se toekomstige klimaat