T-34 Medium tenk - Geskiedenis Podcasts - 2022
T-34 Medium tenk
'N Sowjet-T-34 Medium tenk wat 'n infanterievoorskot ondersteun
Die T-34 word die Victory Tank genoem en die beste tenk van die Groot Patriotiese Oorlog. Hierdie tenk het die argitektuur van gepantserde voertuie van byna al die tenkmagte van die wêreld in die na-oorlogse tydperk bepaal. Met die vaandel van die Rooi Leër in die strate van Berlyn, het die T-34 'n simbool geword van Russiese pantsermag. Na die ervaring van die Spaanse burgeroorlog het Sowjet-tenkwaens in een stem gesê: ons benodig 'n dik pantservoertuig met 'n kragtige geweer en 'n betroubare, kragtige enjin. Die T-34 was 'n uitstekende ontwerp, wat die eienskappe van spoed, beskerming en vuurkrag kombineer in 'n voertuig wat in groot hoeveelhede eenvoudig was vir die Sowjet-wapenbedryf, en wat nie die funksionele en onderhoudsvermoëns van die gemiddelde Russiese soldaat te bowe gaan nie.
Die T-34 was betrokke by baie gewapende konflikte in Europa, Asië en Afrika van die 1950's en 1980's. Die laaste gedokumenteerde geval van die bestryding van die T-34 in Europa was die gebruik daarvan tydens die oorloë in Joego-Slawië van 1991-1999. Tientalle T-34's is in verskillende lande ter wêreld geïnstalleer as monumente en museumuitstallings.
Die T-34-tenk is ontwikkel onder die toesig van Mikhail Koshkin by die ontwerpkantoor van fabriek nr. 183 (nou die Kharkiv Transport Machine-Building Plant vernoem na V. Malyshev). Die aanneemvader van die tenk was ingenieur en tenkontwerper Alexander Morozov. Hy was die man wat uiteindelik die T-34 in die geveg gestuur het en dit dan aangepas het om nuwe en toenemend gedugte Duitse teenstanders op die slagveld aan te pak.
Volgens Hughs & Mann sou die aanwysingsjaar "34" die herdenking van die dekreet van die Sowjet-staat van 1934 herdenk vir 'n massiewe uitbreiding van die tenkmag van die USSR (en dit was ook die jaar waarin die ontwikkelaar hierdie nuwe tenkvoorstel aanvaar het). Andrey Cheremisken korrigeer dit deur te sê dat Sowjet-publikasies verduidelik dat die benaming "T-34" afgelei is van die gebruik van die letter "A" deur die Kharkov-lokomotieffabriek #183 vir eksperimentele tenks, soos A-20 en A-32 en dan A-34. Niks te doen met die jaar nie. Met die massaproduksie van die A-34 is die "A" -benaming verander na "T" wat tot T-34 gelei het.
Die vooroorlogse tydperk is 'n tyd van oorvloed van verskillende konsepte van die tenk. Die skeppers van die T-34 kon na die toekoms kyk en wapens ontwikkel, die geskikste om die naderende oorlog te beveg. Koshkin en sy span was die enigste op die drumpel van die Groot Patriotiese Oorlog wat kon raai wat die slagveld sou wees, watter vernietigingsmiddels gevaarlik sou wees vir die tenk, watter take die tenk sou moes oplos. Hulle het die prentjie van die geveg voorsien en verstaan ​​hoe die tenk voorheen moes lyk - of andersins. Op grond van hierdie visie, wat beslis vergesel was van berekeninge en ramings, en die T-34 geskep het.
In elke gevegsvoertuig, maar veral in tenks, moet 'n balans van 'n paar basiese posisies in ag geneem word. In die tenk verteenwoordig hulle vuurkrag, pantserbeskerming en 'n hoë mobiliteitsvlak. Wat die balans van hierdie drie eienskappe betref, het die T-34-tenk alle ander tenks van die oorlog oortref. Die dieselenjin is vir die eerste keer op groot skaal gebruik. Voor dit is gewoonlik petrolenjins gebruik. Tydens die oorlog het die Duitsers petrolenjins gehad, ná die oorlog het byna almal na dieselenjins begin oorskakel, die oplossing bied in baie opsigte die moontlikheid van massaproduksie en 'n hoë vlak van instandhouding van die tenk in die veld.
Hierdie tenk het 'n wonderlike lewensduur gehad. Skeptici vergelyk graag die tegniese eienskappe van die T-34 met ander tenks van die Groot Patriotiese Oorlog, met die argument dat die geesteskind van Mikhail Koshkin minderwaardig was as baie van hulle. Maar wat Norman Davis, 'n professor aan die Universiteit van Oxford, gesê het, is die skrywer van die boek Europe in War. 1939-1945. Sonder 'n eenvoudige oorwinning ":" Wie in 1939 sou kon dink dat die beste tenk van die Groot Patriotiese Oorlog in die USSR vervaardig sou word? Die T-34 was die beste tenk, nie omdat dit die sterkste of swaarste was nie, maar die Duitse tenks was in hierdie sin vooruit. Maar dit was baie effektief vir die oorlog en het hom toegelaat om taktiese take op te los. Die manoeuvreerbare Sowjet-T-34's 'jaag in pakke' soos wolwe, wat die omslagtige Duitse 'Tigers' nie kans gegee het nie. Amerikaanse en Britse tenks was nie so suksesvol teen die Duitse tegnologie nie. "
In 1945, met die opsomming van die Groot Patriotiese Oorlog, antwoord die Britse premier, Lord Winston Churchill, aan joernaliste oor die beste wapen: 'Drie. Engelse kanon. Duitse vliegtuig "Messerschmitt". Russiese tenk T-34. As ek egter in die eerste twee gevalle verstaan ​​hoe dit gedoen is, verstaan ​​ek absoluut nie hoe so 'n tenk verskyn het nie. "
ww2dbase In 1937 het die ingenieur Mikhail Koshkin die taak om Russiese pantsertegnologie te bevorder. Op hierdie tydstip was die tenks van die Russiese leër meestal stadige T-26-tenks en BT-reeks vinnige tenks, beide liggies gepantser en ongeskik vir moderne tenkgevegte. Sy eerste prototipe, A-20, was 'n ligte tenk wat daarop gemik was om BT-tenks te vervang. Omdat hy nie tevrede was met die ontwerp nie, oortuig hy Joseph Stalin om 'n tweede prototipe, A-32, te finansier wat swaarder pantser en wapens van meer kaliber dra. Na veldtoetse in Kubinka, Moskou-oblast, Rusland, was die tweede prototipe net so mobiel en veelsydig soos die A-20, wat dit die wenner gemaak het. Die produksie-ontwerp, nou T-34, bevat swaarder pantser en breër spore. Die eerste prototipes van die produksie is in Januarie 1940 voltooi, en hulle het 'n uitputtende rit van 2000 kilometer afgelê om te toets. Selfs op hierdie stadium was die generaals van die Russiese leër bekommerd oor die hoë koste van die nuwe ontwerp, maar die swak prestasie van die Russiese wapenrusting tydens die Winteroorlog het verseker dat planne vir die T-34 tenks vorentoe beweeg. Die eerste produksiemodelle het in September 1940 by die Russiese leër aangesluit.
ww2dbase Einde Januarie 1940 sterf Koshkin aan longontsteking. Treiningenieur Alexander Morozov is as sy opvolger aangestel as die hoofontwerper.
ww2dbase Aanvanklik het subassemblings vir T-34 tenks afkomstig van drie verskillende plekke: Kharkov Diesel Factory No. 75 het die model V-2 enjin verskaf, Leningrad Kirovsky Factory het die oorspronklike L-11 geweer gemaak, en die Dinamo Factory in Moskou het later elektriese komponente vervaardig. , Gorky Factory No. 92 het die F-34-gewere gebou om die L-11-ontwerp te vervang. In Junie 1941 val Duitsland die Sowjetunie binne. Ten spyte van die vinnige vordering van Duitsland, het die Russiese nywerhede die tenkfabrieke met 'n ongelooflike spoed ontruim. Hele fabrieke is opgetel en ooswaarts getrek. Sommige fabrieke wat na Stalingrad verhuis het, is weer in September 1942 opgetel om verder ooswaarts te beweeg. As gevolg van die produksie-onderbrekings, is verskeie veranderinge aan die ontwerp aangebring om die produksieproses te vereenvoudig, insluitend die vermindering van 861 individuele dele wat nodig was om 'n F-34-geweer te bou tot slegs 614 dele. As gevolg hiervan is die geldelike boukoste van 269 500 roebels tot 135 000 en die konstruksietyd met die helfte verminder.
ww2dbase T-34 tenks was effektief teen Duitse magte in verskeie aspekte. Onder die ontasbare eienskappe van T-34 tenks was die aanvanklike skok wat hulle aan die Duitse troepe gegee het. Die Duitsers is gebreinspoel om te glo dat die mense van die ooste tegnologies minderwaardig is, daarom sou die oorlog eenvoudig wees, aangesien die Duitsers uitstekende wapens het. Die gemak van die Poolse verowering het die idee net versterk. Daarom, toe die Duitse troepe die bekwame T-34 tenks teëkom, was hulle aanvanklik geskok. Wat tasbare prestasie betref, het T-34 tenks oor die winterterrein geskyn. Terwyl Duitse tenks sukkel om oor modder en sneeu te beweeg, het T-34 tenks met hul breër spore 'n baie makliker tyd gehad, wat T-34 tenks soveel meer 'n dodelike wapen gemaak het. Die gebrek aan opleiding vir Russiese tenkbevelvoerders en bemannings het egter die tenks se potensiaal beperk.
ww2dbase Teen die middel van 1943 het die Duitsers in groot getalle Pak 40 75 mm-kanonne met hoë snelheid, Panther-medium tenks en Tiger-tenks aan die voorkant ontplooi, wat sommige van die voordele wat T-34-tenkspanne geniet, effektief teengewerk het. As 'n reaksie het die T-43-85-variant in produksie gekom met 'n groter 85 mm lugafweergeweer wat as die hoofbewapening geïnstalleer is. Die verandering in spesifikasies het die produksie aanvanklik vertraag, maar teen Mei 1944 het die produksie toegeneem tot 1 200 eenhede per maand. Die koste om 'n T-34-85 tenk te vervaardig, was aanvanklik 164 000 roebels, wat hoër was as die vorige variante. Net soos die verbeterde proses die doeltreffendheid van die vorige variante verhoog het, is die koste egter uiteindelik tot 142 000 roebels gedaal. Met die opgegradeerde variante was die Russe beter toegerus teen Duitse tenks, maar die vaardigheidsvlak van die bemanning ontbreek nog steeds aan die Russiese industriële kapasiteit, maar het hierdie swakheid reggestel deur T-34 tenks in groot hoeveelhede te vervaardig.
ww2dbase Sommige swakhede van die ontwerp sluit in swak sigbaarheid vir bestuurders en die moeilikheid om ammunisie op te laai as gevolg van die gebrek aan 'n rewolwermandjie. Nie een van hierdie swakhede het egter die prestasie negatief beïnvloed as die gebrek aan opleiding nie.
ww2dbase Tydens die oorlog is 'n paar T-34 tenks gevang deur die Duitsers wat dit in gebruik geneem het. Hulle is aangewys as Panzerkampfwagen T-34 (r), waar die "r " staan ​​vir Rusland, Duits vir Rusland.
ww2dbase Teen die einde van 1945 is 57 339 T-34 tenks gebou, wat meer as 55% van die hele tenkmag van die Sowjetunie uitmaak, dit was eintlik die tenk wat die meeste geproduseer is van alle nasies wat by WW2 betrokke was.
Amerikaners koester die mite dat die USSR op die loopbane van die Verenigde State tot oorwinning gery het. Dit is nie waar nie. Die enigste westelike tenk wat die Reds in enige mate gebruik het, was die Sherman. Die Sherman was baie goed. Teen die tyd dat dit Vladivostok in die herfs van 1942 bereik het, was die Russiese T-34, wat in alle opsigte beter was as dit, al anderhalf jaar in volle produksie.
ww2dbase In 1946 is 'n laaste 2 701 eenhede deur die Russe gebou. Tussen 1951 en 1956 is die ontwerp onder lisensie deur Poolse en Tsjeggo -Slowaakse ondernemings gebou, waar onderskeidelik 1 380 en 3 185 eenhede gebou is. China het ook 'n aantal T-34 tenks vervaardig onder die aanduiding van tipe 58. Verskeie nie-tenk-variante is op die T-34-raamwerk gebou, insluitend vuurvlamtenks, selfaangedrewe gewere en bruglae. Na die Tweede Wêreldoorlog het T-34 tenks gedien in die daaropvolgende konflikte soos die Koreaanse oorlog (waar 120 T-34-85 tenks aan die spits was van die inval), die Viëtnam-oorlog en die Bosniese burgeroorlog in die 1990's.
ww2dbase Bronne: die wapen van Krupp, Wikipedia.
Masjinerie Een 12-silinder dieselmodel V-2-enjin met 'n kapasiteit van 500 pk
Bewapening 1x76.2mm L-11 geweer (76 rondes), 2x7.62mm Degtyaryov ligte masjiengewere
Pantser 15-45 mm
Gewig 26,0 t
Spoed 53 km/h
Bereik 300 km
Bewapening 1x76.2mm F-34 geweer (77 rondes), 2x7.62mm Degtyaryov ligte masjiengewere
Pantser 20-52 mm
Pantser 15-65 mm
Gewig 28,0 t
Bewapening 1x76.2mm F-34 geweer (100 rondes), 2x7.62mm Degtyaryov ligte masjiengewere
Pantser 20-70 mm
Gewig 30,0 t
Bereik 465 km
1. Bill sê:
21 Okt 2009 17:10:39
Die eerste foto toon die T-34 Model 1940
was 'n voorproduksie prototipe voertuig. dit is
gewapen met die 76,2 mm L-11.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die T-34 een van die
belangrikste wapens in die Rooi Leër.
Destyds, toe dit die eerste keer ingehaal is, was dit die beste tenk ter wêreld. Geproduseer
van 1941 tot 1958 meer as 84,070 ere gemaak plus
13.170 selfaangedrewe gewere wat op die T-34 gebou is
In 2000 is 'n T-34 van onder af gevind
van 'n moeras. Die voertuig is in werkende toestand herstel. Die T-34 was alleen in 'n klas
die ontwerp het die weg gebaan vir alle toekomstige tenks.
Sommige voertuie word vandag nog deur die weermagte gebruik
Daar is gesê dat die hoeveelheid 'n kwaliteit het
al sy eie ".
2. Bill sê:
24 Okt 2009 10:52:32
Die Russe bekend as die (sub-mense) kon
het die T-34 ontwerp en gebou, was 'n baie
nare verrassing vir die Duitsers. Dit was onbeskof,
eenvoudig maar betroubaar. Kyk na die top tien
tenks van die Tweede Wêreldoorlog word die T-34 as die
3. Bill sê:
24 Okt 2009 11:20:54
Die Russe het meer as 50 000 van hulle gedurende die tyd gebou
Die Tweede Wêreldoorlog alleen. Die T-34 was in diens
jare daarna. Die VSR uitgevoer
meer as 10 000 tot 40 lande.
Toe die Koue Oorlog geëindig het, het 24 lande steeds die T-34 gebruik. Die laaste bekende Combat -aksie
van die T-34, is in 1995 Serviese T-34's aangeval
Alhoewel die T-34 nie in diens is van die
Russiese leër 'n paar dosyne, word in bewaring gehou
operasie vir jaarlikse uitstallings ter herdenking
die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Baie T-34's bly in diens by die eerste en tweede lyn eenhede, ander vir opleiding, maar nuwe tenks het die T-34's ingeneem
hulle het gedurende die 1960's en 1970's en 1970's teikens geword op die Sowjet -kanonreeks.
As u die geld het, kan u u eie koop
T-34 die eenmalige oostelike blokregerings,
verkoop omtrent alles van Migs
aan vragmotors. Geniet die beste van die pad af
voertuig, en lekker in die modder!
4. Bill sê:
24 Okt 2009 13:12:37
In September 2000 rus 'n T-34 op die bodem van 'n meer vir 56 jaar naby Johvi,
Estland is gered met planne om die voertuig te herstel.
Nog 'n T-34 is uit vleilande geberg
in die Cherkassy -streek: Oekraïne
Bieërs jaag op T-34's nog voor die werk
van herstel begin bied begin by oor
250 000 euro, wat sou die gerestaureerde voertuig kos?
5. Bill sê:
26 Maart 2010 16:36:39
Sy groot, dit het multi-torings, dit was Russies!
Die Russiese T-35 Heavy Tank, was die Land-
Slagskip van sy dag.
Die voertuig was 525 000 roebels duur
elk of soveel as nege BT -ligte tenks.
Die T-35 was 'n multi-rewolwer voertuig wat
het vyf torings, 1 x 76,2 mm hoofgeweer,
2 x 45 mm sekondêre gewere, 5/6 7,62 mm masjiengewere.
Die motor het probleme met enjin en ratkas gehad, dit was ook stadig en
meganies onbetroubaar 90% van die T-35's wat tydens operasie Barbarossa verlore gegaan het
22 Junie 1941 is verlore weens meganiese mislukking,
eerder as vyandelike vuur.
Totale aantal voertuie wat 63 gebou is, insluitend
die twee prototipes.
Vandag kan u een voertuig op die skerm sien
die Kubinka Tank Museum, Moskou, Rusland.
Hoe groter die tenk, hoe groter is die knal!
96 rondes / 1 x 76,2 mm hoofgeweer
220 rondes /2 x 45 mm sekondêre gewere
10 000 rondtes vir / 7,6 mm masjiengewere
Spoed 30 km/h
Plus wapens / gewere of masjiengewere aan die bemanning, en ammunisie.
Voedsel en ander toerusting wat enige gevegspan in die voertuig sou stamp.
6. Bill sê:
26 Maart 2010 07:57:33 PM
'N Ander Russiese landgevegskip was die T-28
Hierdie voertuig, wat as 'n medium tenk aangedui is, is ook ontwerp met drie torings, een rewolwer
het 1 x 76,2 mm hoofgeweer en 1 x 7,62 mm
Masjiengeweer aan die agterkant van die hoof
rewolwer, en 'n ander een bo -op die
hooftoring wat deur die tenkbevelvoerder bedryf word.
Sekondêre torings het 1 x 7,62 mm masjien
Spoed 23 km / h, bemanning ses mans wat die voertuig gesien het
diens tydens die oorlog met Finland in 1940
en gedurende die beginfases van die Duitser
inval 22 Junie 1941.
'N Ander weergawe is as 'n bruglaag gebou
en was gewapen met 2 x 7,62 mm masjiengewere.
29 Maart 2010 13:09:04
Die T-28 is ontwerp om saam met die T-35 te werk, albei voertuie het baie van dieselfde komponente gedeel.
'N Totaal van 503 T-28's is gebou op 'n (8)
agt jaar produksieloop. Ten tyde van die
Die Duitse inval, die Rooi leër het 400 T-28's gehad
in diens. Die produksie van die T-35 was (63)
drie en sestig voertuie.
8. Bill sê:
Die T-28 het die eerste keer aksie beleef gedurende die winter
Oorlog teen Finland. Gedien op alle fronte gedurende die eerste twee jaar van die Tweede Wêreldoorlog.
Sy laaste optrede het gehelp om te breek
die blokkade van Leningrad, winter 1943/44
9. Dingo_shotgun_david sê:
5 Nov 2020 08:06:43
Het die T-34 nie op 'n stadium 'n haubitsgeweer gehad nie?
T-34: Rusland se supertenk wat Hitler gestop het
T-34 het verskeie voordele bo sy "te gemeganiseerde" teenstanders.
Kernpunt: Hierdie tenks was baie stewig en kan in duisende in massa geproduseer word. Duitsland het nie 'n ekwivalent nie.
In 1942 betreur die versorgde Nazi Führer Adolf Hitler sy militêre intimiteite by sy Wolf's Lair -hoofkwartier naby Rastenburg in Oos -Pruise: "As ek geweet het dat daar so baie is, sou ek 'n tweede gedagte gehad het oor die inval!"
Die 'hulle' waarna hy verwys, was die beroemde Sowjet-rooi leër T-34 gevegtenks wat die Nazi's in die somer van 1941 so 'n nare verrassing was en daarna 'n belangrike rede geword het waarom die pansers gestop is. die poorte van Moskou.
Drs. Matthew Hughes en Chris Mann in hul 2002 -werk Die T-34 Russiese Slagtenk let op, "Die teenwoordigheid van die T-34/76 in 1941 was 'n onbeskofte skok vir die Duitsers. In vergelyking met ander Sowjet-tenks, kon die T-34 die beste van die Duitse panzers aanneem en vernietig. In verskillende modifikasies, en ondanks enkele terugslae, het die T-34 sy stand gehou tot die einde van die oorlog in die ruïnes van Berlyn in 1945. "
Hitler se klaaglied
Daar was ook die skokkende produksienommers wat in ag geneem moes word. Hitler betreur sy besluit om die uitgestrekte Sowjetunie binne te val, maar dit was te laat om sy koers om te keer. Gedurende 1939-1945 het die Derde Ryk 19 938 tenks vervaardig. Selfs met die beste vaartbelynde metodes van minister van bewapening en oorlogsproduksie, Albert Speer, was die Sowjette dit steeds meer as 53.552 T-34 tenks alleen van fabrieke na die slagvelde van Oos-Europa gestuur.
Boonop het die Duitsers 'n obsessie met meer en meer unieke modelle gehad, terwyl die Sowjets hoofsaaklik op die T-34 staatgemaak het. As een van hul mobiele eenhede dus breek, kan die Nazi's probleme ondervind om onderdele te vind, terwyl die tenkwaens van die Rooi Leër letterlik enige slagveld kan skuur en onderdele kan vind vir hul beskadigde T-34's. Uiteindelik was dit 'n duidelike voordeel bo hul 'meer gemeganiseerde' vyande.
In Speer se memoires uit 1970, Binne die Derde Ryk, verskyn hierdie interessante gedeelte: 'Heel dikwels, direk na een van hierdie konferensies, sou Hitler sy militêre adviseurs oor die tegniese kennis wat hy so pas opgedoen het, aan hom voorlê. Hy was mal daaroor om sulke inligting in 'n informele atmosfeer voor te stel, asof die kennis sy eie was.
'Toe die Russiese T-34 verskyn, was Hitler triomfantlik, want hy kon daarop wys dat hy vroeër die geweer met 'n lang loop geëis het. Selfs voor my aanstelling as minister van bewapening, het ek Hitler in die kanseliertuin gehoor, na 'n demonstrasie van die Panzer IV, teen die hardnekkigheid van die Army Ordnance Office, wat sy idee om die snelheid van die missiel te verhoog deur te verleng, van die hand gewys het die vat.
"Die Ordnance Office het destyds teenargumente voorgelê: die lang vat sou die tenk vooroor oorlaai, aangesien dit nie met so 'n geweer in die voorkant gebou is nie. As so 'n groot verandering aangebring word, sal die hele ontwerp uit balans wees.
'Hitler sou hierdie voorval altyd na vore bring wanneer sy idees teenkanting teëkom. 'Ek was destyds reg, en niemand wou my glo nie. Nou het ek weer reg! 'Toe die weermag die behoefte aan 'n tenk voel wat die relatief vinnige T-34 met groter spoed kon uitmaneuveer, het Hitler daarop aangedring dat meer sou behaal word deur die reikwydte en die gewig van die pantser te vergroot. Ook op hierdie gebied het hy die nodige syfers uit die hoof bemeester. "
Die T-34: Iets besonders
In Julie 1941 het die Duitsers die T-34 vir die eerste keer teëgekom en tot hul afgryse ontdek dat sy geweer hul eie gepantserde vegvoertuie op langer afstande kon uitslaan as wat hul eie gewere effektief kon antwoord. Die T-34 kombineer pons met mobiliteit in een uitstekende pakket. Let op Hughes en Mann, 'Die T-34 het vuurkrag, wapenrustingsbeskerming en mobiliteit gehad wat baie beter was as ander tenks wat toe in diens was. Veral sy breë spore en lae gronddraende druk het beteken dat dit op sagte grond kon aanhou waar Duitse tenks dikwels vasgeval het-noodsaaklik vir oorlogvoering aan die Oosfront ...
'Die T-34 was iets besonders. Wyd beskou as die invloedrykste tenkontwerp van die Tweede Wêreldoorlog, was dit waarskynlik ook die beste ... Tenkontwerp was nog altyd 'n komplekse kompromie tussen vuurkrag, beskerming en mobiliteit. Die meeste tenks moes een of meer van hierdie faktore opoffer ten gunste van die ander, maar in die T-34 het die Sowjet-ontwerpers 'n perfekte balans bereik-daar is geen kompromisse aangegaan nie.
Die geweer van 76,2 mm op die T-34 het 'n ware trefkrag gehad volgens die bewapeningstandaarde van die dag, en die radikale nuwe skuins pantser het dit ongewone beskerming gebied. Die voortreflike dieselenjin en Christie-veringstelsel het ook uitstekende veldrenverrigting gebied. Later is 'n 85 mm -geweer en nog swaarder pantser by dieselfde basiese onderstel gevoeg, wat op sigself 'n merkwaardige ingenieurswese was.
"Inderdaad, die T-34/85 maak die sterkste aanspraak van enige van die T-34-familie op die titel van die beste all-round tenk in enige stadium van die oorlog," het Hughes en Mann geskryf. 'Die ontwerp is ook merkwaardig duursaam. Dit het tot die middel van die vyftigerjare die Sowjet-hoofgevegtenk gebly, en die Bosniese Serwiërs gebruik steeds T-34/85 tydens die gevegte in die voormalige Joego-Slawië in die negentigerjare. So 'n lang lewe in 'n moderne groot wapen is ongekend. "
Die T-34 was letterlik die belangrikste oorlogswapen wat die voorheen onoorwinlike Nazi-oorlogstrategie afgestomp het. Professor John Erickson, skrywer van Die pad na Stalingrad en Die pad na Berlyn, verklaar, "Vir die Russe was die T-34 beslis 'n oorlogswinnende wapen. Dit was fantasties op die slagveld ... maar dit verteenwoordig soveel meer. Dit verteenwoordig die feit dat hulle 'n geweldige oorwinning oor fascisme behaal het.
'Die feit dat dit in soveel duisende en duisende was ... is 'n huldeblyk aan die ywer, aan die toewyding, aan die patriotisme, aan die selfopoffering, nie net van die soldate nie, maar ook van die hele bevolking. Dit verteenwoordig… 'n triomf in enorme teëspoed, die soort teëspoed wat ons ons nooit kon voorstel nie. "
Ongeveer 1,200 T-34's was ontwerp en prototipeer gedurende 1939-1940, terwyl die panzers van Nazi-Duitsland die vlaktes van Pole en daarna Noordwes-Europa oorval het, en was gereed om te gebruik op 22 Junie 1941, toe Hitler die Sowjetunie binneval tydens Operasie Barbarossa. Die meerderheid van hierdie vroeë T-34's is vervaardig in "Tankograd", die gewilde naam vir Chelyabinsk, oos van die Oeralgebergte in Sowjet-Asië, waar twee fabrieke uit Leningrad en Kharkov ontruim is om weer te begin werk.
Die produksie van die T-34 het ná die Tweede Wêreldoorlog voortgegaan. Die konstruksie van die tenk was 'n relatief eenvoudige proses, en dit het hom tydens oorlogstyd bewys as 'n effektiewe kombinasie van talle ontwerpkenmerke. Die aanvalsgewere SU-85 en SU-100 was later variante van die oorspronklike T-34-ontwerp.
Die tenk het 'n V-2-34 V-12-silinder, vloeistofgekoelde dieselenjin aan die agterkant van die voertuig met 'n kapasiteit van 38,880 kubieke sentimeter. Die maksimum krag was 500 pk by 1800 rpm. Dit het 'n droë veelvoudige koppelaar en 'n 5F1R-ratkas met 'n voorwielaangedrewe en koppelaar-en-remstuur. Die tenk het meganiese remme en 'n spoorwydte van 500 mm, 'n wielgrootte van 825 mm, 12/24 volt/elektrisiteit, plus 'n brandstofvermoë van 450- (later 650-) liter. Die wapenrusting was 65 tot 100 mm dik, en daar was 'n span van vier. Die aanvanklike ontwerp het 'n 76,2 mm-hoofgeweer gehad, en vanaf laat 1943 (na die Slag van Koersk wat die Rooi Leër die Duitsers gewen het in die grootste tenk-ontmoeting tot nog toe) het die T-34/85 die swaarder 85 mm-geweer in die hoof verpak rewolwer.
Soos opgemerk deur kolonel-generaal Alfred Jodl, veldmaarskalk Wilhelm Keitel se adjunk in die Duitse weermag se hoëkommando-struktuur, reageer Hitler vinnig op die uitdaging wat die T-34 aan die verouderde panzerarm van die Ryk gestel het. 'Hy het die ministerie vir wapens en ammunisie onder [Fritz] Todt [later Speer] geskep, en slegs die bou van vliegtuie en skepe by die lugmag en die vloot gelaat.
T -34 Medium Tank - Geskiedenis
Deur Phil Zimmer
Desember 1941 was 'n donker maand en die einde van 'n donker jaar vir die Sowjetunie, terwyl die Duitsers steeds verder na Moskou druk, die lêplek waar Joseph Stalin en sy trawante beplan het wat hulle moet doen teen die Nazi -juggernaut in 'n paar kort maande , alles voor hulle omgerol. Pole is ingeneem, en dan Denemarke en Noorweë, en dan het België en Frankryk die Duitsers te beurt geval, wat na berig word binne die oogpunt van die Kremlin beskik het. Die Duitse bevelvoerders was vol vertroue. Hulle het op daardie stadium nog nooit 'n nederlaag geproe nie, en in 'n inligtingsverslag van 4 Desember is dit reguit gesê dat die Sowjets eenvoudig nie in staat was om 'n teen-offensief te voer sonder beduidende reserwes nie. Ongelukkig vir die Duitsers, het hulle die Sowjet T-34 tenk gehad waarmee hulle te kampe gehad het, en hulle het hul teenstander onderskat. (Lees meer oor die gepantserde voertuie en ingenieurswonders wat die gety van die Tweede Wêreldoorlog na binne gedraai het WO II geskiedenis tydskrif.)
Die byl het die volgende dag geval toe die Sowjets 'n massiewe verrassingsaanval begin het wat 'die Duitsers byna letterlik in hul posisies vasgevang het', soos historikus Max Hastings dit treffend beskryf. Winter speel 'n handjie by, met die -30 grade C-temperatuur wat die Duitse smeermiddels bevries, terwyl die Russiese toerusting goed presteer, veral die T-34 tenks met hul spesiaal ontwerpte persluchtstarters.
Aanvanklik kon die infanterist Albrecht Linsen sy oë nie glo met die vinnige stormloop van Sowjet -tenks en mans nie. 'Uit die sneeustorm hardloop [Duitse] soldate terug en versprei in alle rigtings soos 'n trop diere. 'N Alleen offisier het gestaan ​​teen hierdie wanhopige massa wat hy gestikuleer het, probeer om sy pistool uit te trek en dit toe te laat.
Landser Linsen was ook kortstondig verward. Daar was 'n ontploffing naby hom en hy het 'n pynlike pyn in my regterbobeen gevoel. Ek het gedink: 'Ek gaan hier sterf, 21 jaar oud, in die sneeu voor Moskou.'
Die onverbiddelike Russe - versterk met ekstra tenks en toerusting en versterk deur pas aangekomde Siberiese troepe - het die Duitse beskeie noord en suid van Moskou binnegedring en voortgegaan.
Die Duitsers steier dae lank agteruit van die vasberade en onophoudelike Sowjet -aanvalle. Die indringers is tussen 60 en 150 myl teruggedruk voordat generaal Walther Model dit reggekry het om sy magte bymekaar te maak en die agterry in die gesig van die T-34's te stop.
'N Tenkpersoneel van die Rooi Leër bestudeer kaarte op die romp van hul tenk terwyl 'n lyn T-34's agterlangs loop. Sommige historici erken die tenk T-34 as verantwoordelik vir die geallieerde oorwinning oor die Duitsers.
Wat het die T-34 tenk so formidabel gemaak
Die Duitsers het 'n paar maande tevore die stewige T-34's teëgekom tydens hul inval in die Sowjetunie. Hulle het geleer dat hul Panzer III en IV medium tenks, wat die Franse en Poolse veldtogte suksesvol gelei het, eenvoudig nie ooreenstem met die kragtige en nuwe tenks wat teen hulle gekantel is nie.
'Dit lyk asof elke skoot 'n direkte treffer is,' het 'n Duitse kanonnier -kanonnier vroeg in die inval in Junie 1941 gesê. Maar "die doppe wip af. Dit lyk nie asof die vuur die tenks pla nie, "het die verbaasde skutter bygevoeg in die beskrywing van die T-34 en Rusland se swaarder, minder flink KV se vermoë om Duitse vuurkrag af te weer.
Die T-34 was toegerus met eienskappe wat die Duitse tenkwaens sou beny: dikker wapenrusting wat skuins was om die vyand se vuur verder te help afbreek, 'n robuuste V-12-dieselenjin, 'n lae profiel en wye spore wat oor sneeu beweeg het en modder relatief maklik.
Die breë spore was veral van kardinale belang om die uitgestrekte dele van die Moederland met sy paar, relatief primitiewe paaie te besoek wat dikwels weinig meer geword het as 'modderkanale' in die rasputitsa, of die weke lange nat periodes in die herfs en lente.
Die Duitsers in 1941 was aanvanklik verbaas oor die krag en doeltreffendheid van die T-34, en hulle het dadelik besef dat dit nodig is om die uitdagings van die Sowjet-tenk aan te pak en die uitdagings die hoof te bied. In November 1941 besoek 'n spesiale Duitse wapenondersoekskomitee Generaloberst Heinz Guderian se 2de Panzer Army en ondersoek verskeie gevange T-34's.
Die uitgesproke Guderian het 'n volledige herbesinning oor Duitse tenks geëis en gevra vir 'n aansienlik verbeterde mobiliteit, groter wapenbeskerming en 'n swaarder hoofgeweer. Dit het gelei tot twee verskillende en mededingende ontwerpbenaderings deur die Nazi's. Een, onder leiding van Daimler-Benz (ontwerper van die Panzer III), het 'n tenk voorgestel wat soortgelyk was aan die T-34 en aangedryf word deur 'n dieselenjin van 650 pk en agterwielaandrywing.
Sou Panthers 'n wedstryd vir die T-34 wees?
'N Tweede ontwerp deur die MAN -groep, die ontwerper van die Panzer I- en II -tenks, het 'n voertuig opgerig rondom die nuwe Maybach HL 210 -petrolenjin wat pas in produksie gekom het. Dit het 'n sentrale rewolwer-ontwerp en voorwielaandrywing, albei funksies wat nie op die T-34 voorkom nie.
Die MAN -ontwerp het gewen en dit het die Panther geword. Dit was hoofsaaklik omdat dit vroeër as die Daimler-Benz-model in produksie geplaas kon word. Daaropvolgende ontwerpveranderinge het gelei tot 'n tenk van 45 ton wat in minder as drie maande se beplanning met 'n volle 50 persent gewig het. Die inherente voordele van 'n dieselenjin en agterwielaandrywing is verbygegaan in die strewe na vinnige produksie.
Ironies genoeg het MAN nie die vermoë gehad om 'n groot aantal Panthers self te bou nie en het hy op 'n groot aantal onderaannemers, waaronder verskeie Franse ondernemings, staatgemaak. Soos dit blyk, het die verhoogde gewig te veel druk op die ongetoetste enjin sowel as op die ratkas en aandrywingstelsel.
 Operators [ edit | wysig bron]
After the Second World War the following countries used the T-34 it remained in service in 1996 in 27 of those countries, indicated by sterretjies (*). 
 Current and past military operators [ edit | wysig bron]
As of 2012 the T-34 is mostly in reserve, or treated as an infantry backup. However, in some countries, is also considered as a second or main tank, because of the lower numbers of newer tanks. === Use in other countries=== A Bosnian Serbs Army T-34/85 with added rubber plates as additional armor near Doboj, spring 1996.The Soviet and Finnish Army used T-34s until the 1960s, the former included the 76.2mm gun armed versions until at least 1968 when they were used in filming the sequel to the film The Living and the Dead. The Finnish tanks were captured from the attacking Soviets or trophies purchased from Germany. Many of the Т-34-85s were enhanced with Finnish or Western equipment, such as improved optics. [aanhaling nodig]
T-34s equipped many of the Eastern European (later Warsaw Pact) armies. They served in the suppression of the East German uprising of June 17, 1953, as well as of the Hungarian uprising in 1956. They were also used in the Middle East, die Viëtnam -oorlog, and even as recently as the Bosnian War. In May 1995, a Serb T-34 attacked an UNPROFOR outpost manned by the 21st Regiment of the Royal Engineers in Bosnia, injuring a British peacekeeper.  Kroasië inherited 25 or 30 from Joegoslavië but has since withdrawn them from service. T-34s were sporadically available in Afghanistan (it is not known if T-34s were used against coalition troops), en Saddam Hussein had T-34s in the Irakse army in the early 1990s. Several African states, including Angola en Somalië, have employed T-34-85s in recent years. Cuban T-34-85s also saw action in Africa. [aanhaling nodig]
Cypriot National Guard forces equipped with some 35 T-34-85 tanks helped to enforce a coup by the Greek junta against democratically elected President Archbishop Makarios on July 15, 1974. They also saw extensive action against Turkish forces during the Turkish invasion in July and August 1974, with two major actions at Kioneli en by Kyrenia on July 20, 1974. 
In World War I, industrial initiative also led to swift advances. The car industry, already used to vehicle mass production and having much more experience in vehicle layout, designed the first practical light tanks in 1916, a class largely neglected by the British. It would be Renault's small tank design the FT, incorporating a proper [ aanhaling nodig ] climbing face for the tracks, that was the first tank to incorporate a top-mounted turret with a full rotation. In fact the FT was in many respects the first truly modern tank having a layout that has been followed by almost all designs ever since: driver at the front main armament in a fully rotating turret on top engine at the rear. Previous models had been "box tanks", with a single crowded space combining the role of engine room, fighting compartment, ammunition stock and driver's cabin. The FT would have the largest production run of any tank of the war - with over 3,700 built (most of those in 1918) it was more numerous than all British and German tanks combined. [i]
In general, French tanks of the 1930s were well-armored, innovative vehicles that owed little to foreign designs. However, the light tanks lacked firepower and almost all French tanks were handicapped by their one-man turrets, even the larger tanks such as the Char B1, which overworked the commander who, besides directing the vehicle, or even a troop, had to load and aim the turret gun. The lack of radios with the light tanks was not seen as a major drawback, since French doctrine called for slow-paced, deliberate maneuvers in close conformance to plans. The role of small unit leaders was to execute plans, not to take the initiative in combat. [ aanhaling nodig ] In 1939, a belated effort was made to improve flexibility and increase the number of radios.
The Soviet BT tanks [ aanhaling nodig ] were the most advanced in the 1930s, extremely fast and mounting high velocity 45 mm cannons. Their only drawback were their petrol engines which caught fire often and easily during the Nomonhan fighting which lasted from about May through September 1939.  The Japanese Type 95 Ha-Go light tank was equipped with a diesel engine, and although mounting a 37 mm cannon, it was a low velocity gun with a maximum effective range of about 700 meters. However, this conflict would be instrumental in developing the famous T-34 medium tank.