Februarie 17, 2016 liefgodgrootliks2015
deur Terria|17 Feb 2016
"Here, help my"
"Asseblief God, nee"
"Hoekom, God, hoekom?"
Die meeste van my gebede was drie woorde of minder … die kort skokkend pleit gebede van hartseer. Maak nie saak van die grootte, daardie eenvoudige gebede was genoeg vir die God van die heelal om op te staan ​​uit sy hemelse troon en af te daal in die dieptes van my hart, om my te koester en te troos. Die Here is naby die gebrokenes. Wanneer ons op ons swakste is, is God ons krag om opnuut te begin. Wanneer ons by ons laagste is, gee God hoop om weer op te staan. Wanneer ons op ons hartseerste is, sit God ons harte oomblik by oomblik weer aanmekaar.
Ons eerste neiging mag wees om te vra hoekom, maar "hoekom" is dikwels die verkeerde vraag. Ons gedagtes sal nooit die gedagte of wil van God verstaan nie​​. Sy doel in ons hartseer gaan ons vlak van begrip te bowe. Selfs al het ons die "hoekom" geweet in die midde van hartseer, sal die antwoord waarskynlik van min troos wees. Wanneer ons met die dood, verraad , aanranding, hartseer, of haat, in raking kom sal die kennis van 'hoekom' nie veel doen om te troos of te bevredig nie.
Die beter vraag is "hoe" Here hoe sal ek deur hierdie kom? Hoe sal ek lag en weer blydskap ervaar? Hoe kan ek weer vertrou? Hoe maak U alles nuut? Die antwoorde kom wanneer ons, ons harte ongebreidelde aan God in gebed uitstort. Ons gee al ons vrae, ons twyfel, ons pyn en ons trane oor en vertrou dat Hy ons hoor en Hy gee om. Omdat Hy God is, kan Hy ons harde vrae hanteer. God ontmoet ons reg op die plek waar ons is. Hy verlang om van ons te hoor wanneer ons voel om op te gee. Wanneer ons pyn die diepste is en ons twyfel die grootste, sal God met ons bly.
In die midde van my hartseer, was gebed die laaste ding wat ek wou doen. Ek het die leuen geglo dat God ver, losstaande, en baie ver van my af is. Die waarheid is, is dat ek myself van Hom geskei en geïsoleer het. Daardie donker tye is wanneer ek regtig gesukkel het. Pyn het my swakheid en gebrek aan beheer oor al die onsekere omstandighede van my lewe blootgestel. In die midde van my pyn is wanneer ek God die meeste nodig het. God het geduldig vir my gewag om myself oor te gee, om uit te stap in geloof, en op Hom te leun in volslae afhanklikheid. Ons moet mees desperaat bid in daardie tye wanneer dit blyk om moeilik te wees.
Wanneer ons uitstap in geloof en God soek in ons hartseer, openbaar Hy aan ons Sy soewereiniteit. Soos ons praat met God, herinner Hy ons aan die fisiese, geestelike en emosionele angs wat sy seun Jesus vir ons verduur het. Soos ons bid tot God vind ons dat Hy ons gerus stel van hierdie waarhede in Sy Woord. Geen pyn wat ons verdra word vermors nie. Elke traan is gered en bewaar. Ons hartseer is nooit verniet of sonder 'n doel nie. God belowe dat alle pyn, hartseer en droefheid sal eindig. Daar is 'n groot hoop wat voorlê vir God se mense. God wil ons nie net versterk en lief wees vir ons op net ons goeie dae nie. Wanneer ons ons ergste dae het, herinner God ons daaraan dat sy sterk Hand wat die fondamente van die aarde gelê het is dieselfde Hand wat ons trane afvee, ons omhels, ons lig, en ons handhaaf. Ons Here is naby die gebrokenes en red diegene met 'n verslae gees.
Hoe het God jou dieper na Hom toe getrek deur jou hartseer? Hoe is jou hartseer omskep in 'n platform om God te verheerlik en ander te troos?