KOOS KOMBUIS: Die paartie is verby, maar die geraas gaan voort!
He insists he's not one of those old rockers stuck in the past, but KOOS KOMBUIS finds Die Antwoord's easy vulgarity leaves him cold...In fact, just last week he rediscovered an album that makes music from Die Antwoord sound like Oukraalliedjie
Groot was my verbasing toe ek vandeesweek sien dat my ou vriend, oorle’ Bernoldus Niemand, weer na al die jare bo-aan die treffersparade is.
Ja, “Snor City” staan nou op die nommer-een-posisie op Channel 24 se mees gewilde MP3-downloads… meer as twintig jaar nadat dit verskyn het!
Hierdie waansinnige, snaakse track, met sy snedige sosiale kommentaar in gebroke soutie-Afrikaans, sy hipnotiese ritme en sy catchy chorus, sal altyd vir my die eerste epic rock song in Afrikaans bly. Die feit dat vandag se jongmense ook daarvan hou, is vir my werklik ’n riem onder die hart!
Ek is nie een van daai ou rockers wat die heel tyd in die verlede wil leef, of wat wil beweer dat toeka se musikante kastig meer authentic of cutting edge was as vandag se ouens nie. My vooroordele het ek wel – ek sukkel om die lirieke van Foto na Dans te verstaan, en Die Antwoord se gemaakte vulgariteite laat my koud – maar dis persoonlike opinies wat waarskynlik meer op myself reflekteer as op iemand anders. Ja, ek word oud. Ja, ek verloor stadig touch met hoe jongmense dink. Ja, ek woon in suburbia en het ‘n seun in ‘n privaatskool. Ja, ja, ja, dis alles waar, korporaal.
Ja, en daar is so baie dinge wat ek nog kon gesê het toe ek daai boek klaar geskryf het nou die dag, daai boek wat party mense haat en waaroor ouens wat heelwat beter sing as ek my wil sue. Maar al die baie dinge sal ongesê moet bly. Soos alles wat ek nog wou sê in rubrieke in The South African ongesê sal moet bly. Want mens kry net soveel bladsye, soveel paragrawe, soveel tyd om jou bek te rek, en dan is jou spreekbeurt verby en moet jy ander ouens ‘n kans gee. Die tyd van die Kombi’s is verby, en dis nou die tyd van die Jack Parows en die Heuwels Fantasties. Nogtans sal ek jubel, en sal ek hulle alles van die beste toewens, want kort voor lank is daar alweer nuwe name en nuwe haarstyle, en sit vandag se jong rockers ook in suburbria met kinders in privaatskole. (Of, in Jack se geval, Hoërskool D.F. Malan.)
Verlede week stuur iemand my ‘n CD wat pas verskyn het, ‘n live re-unie-konsert van van die legendariese ou punk-band van Wellington, Raaskopleef. Ja, dit was hulle naam. Raaskopleef. Die ouens trek seker al hier by die veertig, maar dis eintlik hulle eerste CD. Deur die jare het hulle stage act absoluut niks verander nie. Hulle probeer nog steeds om ‘n Bolandse punk band te word. Absolute skreeuende kitare en gatskop-dromme word gerugsteun deur liederlike, walglike out-of-tune lirieke wat skynbaar on the spot uitgedink word. Dis pragtig. Dis fenomenaal. Dis, by tye, horribaal swak. En tog.
Ek speel vandeesweek Raaskopleef se CD oor en oor in my kar teen top-volume elke keer nadat ek my seun by sy privaatskool afgelaai het. Want hulle was die heel eerste ouens wat sulke goed in Afrikaans probeer aanvang het. Want hulle laat Die Antwoord se musiek na die Oukraalliedjie klink…
Hierdie was vir-eers my laaste rubriek in The South African. Baie dankie aan die redaksie, en aan my getroue lesers. Maar moenie huil nie! Ons loop mekaar dalk nog eendag raak in Harrods se speelgoed-afdeling.
Ander rubrieke: Die Nuwe Doorsland-trekkers; Die dag toe Eugene de Kock vir my ‘n brief skryf uit die tronk; Die reuke van Suid-Afrika; Welkom in Suid-Afrika (waar dit ook al is!); Kerfees hoort nie in Afrika nie; Trauma: Die groot gelykmaker; Wat Confucius van die ANC dink; O, die goggas en geite van sonnige Suid-Afrika.