God se Plan..PB3.7 Home - Slider
God se Plan..PB3.7
Posted by thePLAN diePLAN on June 25, 2017 at 4:10 PM
•	PB3.7 God se Plan het 'n universele (algemeen geldende) sowel as ‘n unieke (spesifieke, konteksgebonde) dimensie.
•	Deel 5.18 Spiritualiteit – bl. 69-90 (veral 76-81)
•	Deel 5.19 Visie – bl. 91-106
•	Week 5 – Dag 21-25 Om God se stem te hoor – bl. 75-92 (veral 90 tot 92)
Handelinge 16:1-12 (:6-9)
Sien veral “Die Boodskap”
Die swaartepunt ten opsigte van ‘n eksegetiese blik op die gebeure rondom Handelinge 16 lê (vir die doel van hierdie boodskap) by alles wat reeds vóor die tweede sendingreis gebeur het tydens die belangrike vergadering in Jerusalem (hfst. 15). Dit verduidelik die gewigtigheid van die problematiek en ook die emosies en motivering wat Paulus se reis voorafgegaan het.
Die Evangelie van Jesus Christus het ‘n loop (ook) onder mense van nie-Joodse afkoms begin neem. Nie net Paulus en sy medewerkers het hul daarvoor beywer nie (vgl eerste sendingreis, Hand. 13 en 14), maar ook mense (oud-Fariseërs) soos waarvan Hand. 15:1 en 4 vertel – wat steeds die besnydenis en onderhouding van die wet van Moses as vereistes gestel het om gered te word. Dit het groot ontsteltenis onder nie-Joodse gelowiges veroorsaak en aanleiding gegee tot die vergadering in Jerusalem, waar Petrus en Jakobus, die broer van Jesus, ‘n sterk leidende rol gespeel het. Wat uitstaan by dié vergadering, is dat hulle beklemtoon het dat dit uitdruklik die wil van God was, soos reeds in die Ou Testament aangekondig, dat die Blye Boodskap aangaande Jesus as die Christus bedoel was om aan alle mense oraloor verkondig te word en dat Hy uit Jode én nie-Jode vir Hom ‘n eiendomsvolk wil versamel. Jakobus het aangehaal uit Amos 9:11-12. Hulle besluit toe om dit so aan die gelowiges in Antiogië te gaan sê en net vir enkele onthoudings te vra (nie vleis aan afgode ge-offer te eet nie - onrein; onsedelikheid vermy; nie verwurgde diere en bloed eet nie). Ander onnodige struikelblokke (Joodse seremoniële wette) mag nie in nie-Jode se pad staan om in Jesus te begin glo nie. ‘n Afvaardiging is daarvoor aangewys (Paulus, Barnabas, Judas/Barsabbas en Silas).
Indien die kerkleiding nie aan dié sake aandag sou gee nie, sou dit ‘n groot verleentheid vir Paulus en sy medewerkers wees. Hulle geloofwaardigheid as getuies vir Jesus Christus onder nie-Jode was immers in die gedrang. Daarom noem die Jerusalem-leierskap in hul brief vir Paulus en Barnabas “ons geliefde(s)”, om daardeur te beklemtoon en te bevestig dat hulle volkome volgens God se wil optree m.b.t. die verkondiging aan nie-Jode. Hulle skryf ook van die gevare en ontberinge wat Paulus en Barnabas moes trotseer op hulle reise, om te beklemtoon dat hul werk as eg bestempel kan word – dit is ‘n saak waarvoor hulle bereid is om te sterf!
Ons kan net dink dat Paulus-hulle met versterkte harte en grootliks aangemoedig, die volgende reis met entoesiasme aangepak het! In sy Galasiërbrief (2:9) verwys Paulus na dié besluit van die vergadering om te sê dat hy volle gesag het om die Evangelie so te verkondig. Die brief sê dan ook: “Die Heilige Gees en ons het besluit…”. Alles volkome volgens die wil van God.
Die verslag aan Antiogië het uitgeloop op ‘n bloeitydperk vir die Evangelie. Die gelowiges was dankbaar en bly en Paulus-hulle kon in vryheid by vele geleenthede met almal praat. Ook die begin van die tweede sendingreis het uiters positief afgeskop: “So is die gemeentes in die geloof versterk, en die getal gelowiges het by die dag groter geword.” (Hand. 16:5)
Terloops: die meningsverskil tussen Paulus en Barnabas (Hand. 15:36-41) oor wie as medewerkers moet saamgaan op die tweede sendingreis, is ten spyte van konflik miskien tóg ten slotte in liefde hanteer en het “aangrypend” (Orsmond en Botha) onder die leiding van die Heilige Gees tot verkondiging in twee rigtings gelei.
Timoteus se besnydenis was ook nie ‘n onreëlmatigheid t.o.v. die besluite in Jerusalem nie, maar ‘n praktiese noodwendigheid “ter wille van die Jode wat in daardie gebied gewoon het, …” (Grosheide). Paulus wou in die gees van 1 Kor. 9:19-23 (“Vir die Jode het ek soos ‘n Jood geword om Jode te wen.”) seker maak dat geen onsekerheid by die heidene in die weg van die Evangelie sou staan nie. Timoteus is as Jood grootgemaak, maar het as seun van ‘n Griekse pa, nie die besnydenis ondergaan nie. Al was die besnydenis as sodanig nie vir Paulus belangrik nie, is die saak t.o.v. Timoteus prakties reggestel sodat sy afkoms nie ‘n struikelblok in hul werk sou wees nie.
Op ‘n verbysterende manier word verder geskets hoedat nie eintlik Paulus nie, maar Jesus self, die Groot Sendeling is. By drie geleenthede word hy en sy reisgenote in ‘n ander rigting gestuur as wat hulle eintlik beplan het om te gaan. Paulus, opgewonde en aangevuur deur reeds suksesvolle besoeke aan plekke soos Derbe en Listra, het waarskynlik die groot stede in die provinsie Asië (wes) in gedagte gehad, o.a. Efese. Maar Jesus Christus het anders besluit. T.o.v. Asië: “die Heilige Gees het hulle verhinder”; T.o.v. Bitinië (noord): “…maar die Gees van Jesus het hulle dit nie toegelaat nie.” Hy wou sy Woord in Europa laat hoor (Grosheide)! Dáarom die visioen van die Masedoniese man.
(David Pawson het ‘n interessante bespreking oor wie se handelinge die boek nou eintlik weergee. Eintlik is dit Jesus se handelinge – vgl 1:1evv – sy naam word 40x in die eerste 12 hoofstukke genoem. Net so kan ons ook sê dit is die Heilige Gees se handelinge – vgl. bespreking hierbo – sy naam word ook 40x in die eerste 12 hoofstukke genoem. Maar dan word God se Naam 100x in die eerste 12 hoofstukke genoem! Daarom kan ons sê: “Acts of God through Jesus Christ by the Holy Spirit in the Apostles.” )
Volgens Hand. 16:10 blyk dit dat die skrywer, Lukas (alhoewel dit nêrens bevestig word nie), nou ook by Paulus se reisgeselskap aangesluit het (Grosheide). “…het ons so gou as moontlik gereed gemaak…”. Die bestemming, soos dit uiteindelik sou uitdraai: Filippi.
Hoofstuk 16 vertel dan van 3 mense wat as gevolg van Paulus-hulle se getuienis in Jesus begin glo het: Lidia, die materiaal-handelaar (wat reeds die Joodse geloof aangeneem het) en haar gesin; die waarsêende slavin; die tronkbewaarder en sy gesin – drie wyd uiteenlopende figure (min-of-meer gemarginaliseerdes, maar tog ook prominent). Paulus was volstrek gehoorsaam, die Groot Sendeling het sy doel bereik en Europa sien die eerste Christus-gelowiges. LW, Lidia se bekering was nie a.g.v. Paulus se vernuf nie, maar omdat “die Here…haar vir Paulus se woorde ontvanklik gemaak (het)”.
Wat het hierdie verhaal te doen met ons, vandag? In die lig van die boublok wat hier ter sprake word ‘n paar dinge duidelik:
Wat hier beskryf word is duidelik ‘n realisering van die plan wat God reg deur die heilsgeskiedenis in gedagte gehad het vir alle mense op aarde. Dit is die wil van God wat hier gedoen word en in die geskiedenis neerslag vind, met reuse implikasies vir die toekoms, van toe af, tot nou, en ook hierna. Die teks maak dit só duidelik dat ons hier die missionêre God in aksie sien – God op weg met liefde en lewe vir elkeen wat in Jesus glo en sy volgeling word, vir Jode én nie-Jode, “…tot in die uithoeke van die wêreld.” (Hand. 1:8 )
Ons sien dus in die eerste plek die universele (algemeen-geldende) plan en wil van God in aksie. Paulus en ander gelowiges se lewens is deur die genade van Jesus Christus verander (getransformeer). Jesus se verklaring en opdrag (Matteus 28:18-20), in werking gestel deur die uitstorting van die Heilige Gees (Hand. 2), het deel van hulle geestelike DNA geword. Gelowiges = Getuies, op ‘n 1001 maniere. Dáárom Paulus en andere se reise vir Christus en sy Koninkryk, tot vandag toe nog. Dáárom sy entoesiasme om die Evangelie op elke plek waaraan hy maar kan dink, te verkondig. So ook in Efese en Bitinië. Vir beide plekke sou ‘n goeie saak uitgemaak kon word. In terme van God se algemeen-geldende plan en wil is daar ‘n reuse regmerk agter Paulus-hulle se lewens en planne.
MAAR, Jesus Christus het ‘n ander optrede tóé, spesifiék vir Paulus en sy medewerkers, in gedagte gehad. Dit was ‘n kairos-moment in God se plan met Griekeland en Europa. Paulus was die instrument om dit te verwesenlik. Daarom kan ons sê dat God se plan hier ‘n unieke (spesifieke, konteksgebonde) dimensie aanneem. Barnabas en Johannes Markus het binne die konteks van húlle reise en besoeke aan ander stede weer ánder opdragte van God ontvang, spesifiek vir hulle werk en omgewing. God het ook ‘n algemeen geldende plan en wil vir ons lewens as gelowiges – vir ons almal dieselfde (om God se liefde uit te leef; om getuies te wees; om die vrug van die Gees te vertoon; ens.). Maar binne ons eie lewens- en beweegruimtes gee Hy aan ons (ook ons kerke/gemeentes) spesifieke opdragte volgens sy spesifieke plan en wil met en deur ons.
Om hierdie unieke plan van God waar te neem, het beteken dat hulle in baie noue afhanklikheid van en kontak met Jesus en sy Gees tydens hulle reise en optredes moes leef. Daarom, al weet ons nie presies hoe dit gebeur het nie, het hulle dit eenvoudig gewéet dat dit die Gees van Jesus is wat hulle 2 maal verhinder het en uiteindelik na Masedonië stúúr.
Daar is groot krag in die gehoorsaamheid aan die spesifieke wil van God vir jou lewe. Nie soseer krag vir eie gebruik nie, maar veral in die realisering van God se plan vir die wêreld se mense. Om so deur die Gees gelei te word, is niks anders nie as wonderwerke. Om lofliedere te sing met seer geslaande lywe en boeie om die voete, is ‘n wonderwerk. Daarom is ook die aardbewing, slotte en hekke wat oopspring, en uiteindelik ‘n tronkbewaarder wie se oë vir God se liefde oopgaan, wonderwerke deur die hand van God. Om weer vrygelaat te word om die reis voort te sit, is ‘n wonderwerk. God se werk.
TEMA: Ons almal is Getuies, maar opdragte wat ons ontvang, verskil.
TEKS:	Handelinge 15:36; 16:1a, 4-12.
Wat uitstaan in hierdie Skrifgedeelte is hoedat Paulus en sy reisgeselsskap twee maal deur die Heilige Gees verhinder is om te gaan waar hulle gedink het dit nodig is. Toe stuur die Here hulle doelbewus na Antiogië, op Europese grond!...
Die prediker sou die boodskap kon benader met ‘n kort, dog lewendige vertelling van wat Paulus se tweede sendingreis voorafgegaan het (Handelinge 14:27 – 15:41), nog voor die Skriflesing.
Vertel dan verder kortliks hoedat Lidia en die fortuinvertelster en die tronkbewaarder toe die eerste Christene in Europa geword het.
•	Elke oomblik van ons lewens bepaal die toekoms
Wie van ons het nie ook al die helder oomblik beleef waar jy skielik besef het dat letterlik elke klein insig, keuse, besluit wat jy van oomblik tot oomblik in jou lewe neem, tot ‘n volgende ding in jou lewe lei nie? Wat jy nou voel, dink, insien, kies, besluit en doen, bepaal eintlik (nie net die volgende oomblik in jou lewe nie) maar in werklikheid jou hele toekoms. Elke oomblik in jou lewe het ‘n implikasie vir jou hele toekomstige bestaan én ook vir dié van mense om jou en selfs die verloop van die geskiedenis.
So vind ons vir Paulus vuur-en-vlam om van die huis af weg te kom om wyd-en-syd aan mense te gaan vertel van die nuwe lewe wat ons in Jesus Christus kan vind. ‘n Tydjie terug het hy van sy eerste sendingreis teruggekeer, maar ook nóu kon hy nie stilbly nie, veral nie ná die belangrike kerkvergadering in Jerusalem nie. Dié vergadering was nodig omdat dwaalleringe kop uitgesteek en gedreig het om die uitdra van die Evangelie te belemmer en te verswak. Maar ná indringende gesprek het hulle soos volg besluit:
Die vinnige verspreiding van die Evangelie, veral ná die hemelvaart van Jesus, is God se werk. “Simon het verduidelik hoe dit God self is wat begin het om na die heidennasies om te sien deur vir Hom ‘n volk uit hulle te versamel” (15:14). Dit was God se wil dat die Goeie Boodskap vir alle mense op aarde bedoel is. Paulus noem dit die groot geheimenis wat aan ons openbaar is. God se hart is oop vir jou en my ja, maar meer nog, vir almal om ons heen!
Maar wat nou van die uitlewing van nie-Jode se geloof? Hier het die vergadering praktiese besluite geneem, sodat daar nie onnodige laste wat eintlik maar “eg-Joodse” godsdienstig-kulturele maniere van doen (uitlewing van hulle geloof), ook op húlle gelê moet word nie. (Christus, die Woord, genade, geloof alleen.) Die Blye Boodskap is bevry van onnodige bagasie sodat álmal dit kon verstaan en aanvaar. So vertrek Paulus op sy 2de sendingreis.
•	As Paulus nie… wat dan van Europa?
Wat sou gebeur (die gevolge vir die geskiedenis van die groei van die Christendom) as Paulus en Kie. nié sensitief was vir die leiding van die Heilige Gees nie? (Hier kan vlugtig verwys word na dieselfde situasie, net na die negatiewe kant, ten opsigte van Abram en Sarai se opgeduldige besluit om Hagar te betrek, wat gelei het tot die geboorte van Ismael… - Gen. 16.)
Stel jou voor: Paulus was só begeesterd met die wonderlike sukses van hulle tweede besoek aan Galasië, dat hy selfversekerd en sonder om twee maal te dink, voortgegaan het om na Efese te reis. Dit is mos wonderlik as mense gretig luister na die boodskap wat jy vir hulle het en as net meer en meer gelowiges tot gemeentes bygevoeg word, nie waar nie? Maar stel jou voor Paulus was só besig om sy eie drome (gegrond op eie insigte en oortuigings) na te jaag, dat hy nie regtig kans gehad het om regtig met God in verbinding te bly nie – dat hy nie ook in die teenwoordigheid van die Here stil geword en gebid het oor al die dinge waarmee hulle besig was nie. Stel jou voor hulle het nié God se leiding gehoor en dit ernstig opgeneem nie? Wat sou dan geword het van Lidia en die waarsêer-slavin en die tronkbewaarder? Sou hulle weer ‘n kans gehad het om in die Here Jesus te begin glo? Watter implikasies sou dit hê vir die geestelike toekoms van Europa?
Ons het gepraat van keuses, klein en groot en die gevolge daarvan. Dit sou dalk reusagtige negatiewe geestelike gevolge gehad het vir Europa en die res van die wêreld die toekoms in. Ons bespiegel maar net, maar tóg …
Maar Paulus en sy mede-reisigers het fyn geluister en die leiding van die Heilige Gees duidelik gesien en daaraan gehoor gegee. Die gevolg? Onmiddellike bekerings, vrug! En die Evangelie kry in Griekeland en Europa ‘n vastrapplek. Die res is geskiedenis…
•	Ons pogings? Nee, God s’n … Daarom!
Teen dié tyd ken ons die bekende uitspraak van Henry Blackeby dat ons moet kyk waar God aan die werk is en dan dáárby betrokke raak. Die Bybel maak dit ook duidelik dat die uitdra van die Evangelie ten diepste God se werk is, en nie ons s’n in die eerste plek nie. Dit is ook treffend om te sien dat al die grootste Christen-herlewings op aarde nie as gevolg van gelowiges se harde werk en vernuf gekom het nie, maar ‘n beweging was van die Heilige Gees in mense se harte.
Dit is God wat aan beweeg is in die wêreld.
Dáárom moet ons elkeen en ook ons as gemeente so intens afhanklik wees van die leiding van die Heilige Gees – om spreekwoordelik te stáán wanneer Hy sê “Staan!” en te gáán wanneer Hy sê “Gaan!”.
•	Die punt is …
Ons het nou ‘n belangrike beginsel hier beet: God se plan en wil vir jou lewe en ook vir die gemeente waaraan jy behoort, het ‘n algemene aard, maar ook ‘n spesifieke aard.
Oor die algemeen geld dit vir alle Christene dat ons getuies is vir Jesus Christus, net soos byvoorbeeld om Hom lief te hê of die vrug van die Heilige Gees uit te leef. Dit geld vir almal van ons, wêreldwyd. Paulus, soos ons almal, voldoen aan die algemene roeping om getuies vir Christus te wees, daarom het hy die 2de sendingreis aangepak.
Maar binne daardie algemene roeping/taak het die Heilige Gees vir Paulus ook spesifiek gelei. Paulus was immers ‘n werker vir Hom, Jesus, en nie vir homself wat Paulus is nie. Dáárom kon die Gees vir Paulus stuur en lei: nee Paulus, nie hierheen (na Asië en Bitinië ) nie, maar daarheen (na Masedonië, spesifiek na Filippi).
So het Hy ook vir jou en my ‘n spesifieke opdrag of taak wat Hy nié vir ander gelowiges of gemeentes gee nie. Die groot uitdaging is om só naby aan die Here te leef dat ek en jy kan uitvind wát daardie spesifieke plan vir jou lewe is, waar jy woon, werk, binne die omstandighede wat jy beleef.
Die groot uitdaging vir die gemeente, is om (as gemeente) só naby aan God te leef, dat ons gesamentlik sal kan hoor en sien: A! Dit is wat God wil hê ons hier in ons dorp en omgewing en ook verder tot by die uithoeke van die aarde moet wees en doen!
Glo jy dat jy só belangrik is vir God?
Die vraag is: glo jy dat die Here ook vir jou en my so spesifiek kan/wil lei – dat Hy werklik só van jou/ons notisie neem dat Hy vir ons ook ‘n spesifieke taak het en ons tot in die fynste besonderhede wil lei ten einde daardie taak te voltooi?
Dit is maklik om oor die algemeen te weet dat ons mekaar moet liefhê en dat ons betrokke is by die uitdra van die Evangelie, wêreldwyd. Ons almal ondersteun sending so oor die algemeen en ons bid vir die uitdra van die Evangelie na Moslemlande en Japan, Rusland, China, Mosambiek, Afrika, ens.
Maar ek? Sou God vir my persoonlik ‘n opdrag en taak hê? Luister ek of Hy so-iets vir my in gedagte het? En as Hy my al gewys of gesê het wat dit is, doen ek dit nou?
BRUCE, F.F. 1970. Acts, In: Guthrie, D., Motyer, J.A. (eds.) The New Bible Commentary Revised, London: Inter-Varsity Press.
GROSHEIDE, F.W. 1974. De Handelingen der Apostelen – Tweede Deel, Kampen: Uitgeversmij Kok.
HANCKE, F. 2005. Ons is die Plan – Die Gemeente met ‘n Verskil maak ‘n Verskil…, Pretoria: Instituut vir Sendingwetenskaplike en Ekumeniese navorsing (ISWEN).
HANCKE, F. 2006. Ons is die Plan– 9 Weke van Transformasie – ‘n Bybelstudie met ‘n verskil…, Kimberley: DiePlan.
ORSMOND, E. en BOTHA, J. 2003. Preekstudies met liturgiese voorstelle gebaseer op die
leesrooster vir lidmate, Stellenbosch: Buvton.
PAWSON, D. 2003. Unlocking the Bible – A unique overbiew of the whole Bible, London: Collins.
SYMINGTON, J. 1979. Gedring deur sy Liefde, Wellington: Bybelkor.
VAN DER WATT, J., en JOUBERT, S. 1996. Die Boodskap, Vereeniging: Christelike Uitgewersmaatskappy.
VAN ZYL, H.C. 1987. Goeie Nuus die Wêreld in, Wellington, Bybelkor.