My reis het my gehelp om dit met alle sekerheid te weet dat "Ja," daar is baie hulp en hoop aan die ander kant en geen siel is verlore nie, selfs na selfmoord. As selfmoord voorkom, word daardie persoon nie verlore nie, sal nie veroordeel word nie, sal met liefde begroet word, toegelaat word om te rus en dan weer die geleentheid kry om 'n beter manier deur die uitdagings van die lewe te leer. Selfmoord los niks op nie. Dit lei ook nie tot 'n ewige dood of straf nie.
En vir al die gesinne en vriende wat selfmoord verhaal, moet jy jouself heeltemal bedroef, selfs as jy vertrou dat jou geliefde versorg word. Laat dit uit en druk jouself uit. Trek die isolasie wat dikwels selfmoord omring deur jouself te omring met die skoonheid van die natuur en ondersteunende vriende wat buite platitudes kan gaan en jou help om met die lewe te bly.
Gee jouself baie tyd - dit is nie 'n vinnige proses nie. Diegene in jou buitenste kring kan gereed wees om oor 'n paar weke voort te gaan. As die persoon wat selfmoord gepleeg het, naby jou is, kan jou reis deur verdriet jare neem. Hierdie hartseer is jou reg en jou heilige proses.
Verlies, woede en hartseer moet verwag word. Selfmishandeling "Sou hê, kan hê, moet hê" siklusse van gedagtes kan wees soos roofvoëls. Bitterheid, skuld en harde oordeel van jouself en ander mag oorbly. Kyk na hierdie dinge as simptome van die storm - hulle sal uiteindelik afneem. In die mate wat jy kan, stuur jou lewe saggies maar stewig terug na die lig.
'N Onuitwisbare moegheid kan jou afweeg. Wanneer dit wel gebeur, kry rus, en as slaap nie kom nie, rus ten minste in die vorm van 'n natuurwandel, luister na 'n meditasie, of kyk na 'n ou sitkom.
Baie van jou pyn kan wees om te probeer om jou hart te sluit en te beskerm sodat jy nie meer seer kan ervaar nie. Dit kan alles dowwe en grys lyk, en jy voel selfs meer geïsoleer. Dit verg moed maar hou jou hart oop as dit moontlik is, en indien nie, probeer hierdie week weer volgende week, en die volgende.
Ek dink dit is gepas om iets te doen ter herinnering aan die persoon wat jy verloor het. Dit kan so eenvoudig wees om 'n boom of meer uitgebreide te plant, soos vrywilligerswerk vir 'n rede waaroor hulle gepassioneer sou gewees het.
In die mate wat jy kan, vertrou dat jy weer in die gees sal wees met hierdie persoon as jy daardie begeerte het, en dat terwyl 'n aardse lewe hier vir ewig kan blyk, is dit van die ander kant perspektief net 'n knip van 'n oog. En uiteindelik, nadat die rou verlig het, gebruik jou ervarings om iets positiefs te skep, iets wat 'n bietjie meer lig en liefde in hierdie wêreld bring. As jy bedroef is, hoop ek dat vreugde en lag na jou terugkeer, voordat die tyd van die lang droogte met die vars reën geslaag het.
Onthou dat ons almal elke dag moet sterf aan wat ons nie meer dien nie, ten einde ten volle te groei in wie ons werklik kan wees. Om dit te doen, neem smeltende vrees met liefde en beweeg vorentoe om risiko's te neem. Die beloning sal 'n groot vreugde vir jou en diegene rondom jou wees - van 'n lewe tot volle potensiaal. Enigiets minder is 'n bietjie van 'n selfmoord, nou is dit nie?
Die Vrees wat Bind
Ek voel dit is baie belangrik om te verstaan ​​hoe ons ons individuele en kollektiewe lewens manifesteer, want op hierdie tydstip is daar 'n hoë mate van vrees in ons wêreld wat ons daartoe lei om 'n baie negatiewe wêreld toekoms te manifesteer.
As gevolg van vrees vir terrorisme nou sien ons dat ons privaatheidsregte in die VSA verminder word, waarna ons baie monitor wat ons doen, en ons kan sonder koste of regsverteenwoordiging na 'n onbekende plek ontvoer word vir onbeperkte tyd in die naam van Nasionale Sekuriteit.
Die vrees wat gegenereer word deur die dreigement van terrorisme het 'n oorkoepelende reaksie geskep wat die vryheid, privaatheid en belangrike regte van al ons burgers wegneem. Hierdie verskuiwing is dramaties.
Toe ek in Europa voor 9 / 11 gereis het, was daar 'n tasbare waardering en begeerte vir die "Amerikaanse" manier van lewe. Nou as ek daarheen reis, neem mense respek my opsy en spreek kommer uit dat die Amerikaanse droom in die Verenigde State sterf. En Europeërs rapporteer vrees om te sien wat hulle nou sien as die Amerikaanse polisiestaat, veral as hulle eerstehands ervaar het, het die toegangsproses vir buitelandse besoekers aan ons grense na 9 / 11 gevestig.
Om vrees onder beheer te kry en dinge in perspektief te hou
Ek sien ook die enorme reserwe van goeie wil, kreatiwiteit en liefde vir vryheid wat in die Verenigde State bestaan ​​en weet dat ons weer op die regte spoor kan kom as ons ons vrees onder beheer kan kry.
Hou 'n oop hart
Een van die gereedskap wat ek sedert die ontdekking in die eerste jaar na Pete se dood gebruik het, is my beeld van my hart as 'n groot see, nie gebreek nie. Sedert sy ontdekking is my hart soos water. As jy in my lewe kom, is jy heeltemal omhul, soos 'n hand wat in water ondergedompel is. As jy vertrek, gaan die water terug om te voltooi, miskien 'n druppel verloor.
Hierdie idee van 'n oseaanhart het my toegelaat om die dood van my ouers, my broer John, te ervaar en vriende te maak sonder om my hart te sluit en sonder die skeurende hartseer wat ek met my broer Pete se selfmoord gehad het.
My oseaanhart het my ook goed gedien toe ek sowat ses jaar gelede 'n nabye doodservaring gehad het met anafilakse van 'n bytjie. Ek was binne enkele minute sonder visie en bloeddruk. Tog kon ek my vrees tydens die gebeurtenis beheer, wat my in die lewe kon hou. En by baie geleenthede sedert, wanneer 'n by naby my kom, kan ek my koel hou.
My oseaanhart help my om die pyn van die chaos in die Midde-Ooste te hou en ander wêreldprobleme wat ons oorweldig, met 'n vrede in my hart en min vrees. Ek hoop om hierdie beeld lewenslank te dra en in alles wat die lewe volgende hier en selfs na die dood van my liggaam kan bring.
Ek bied hierdie prentjie aan jou as my geskenk aan. Wanneer die mense van die wêreld weet en ervaar dat hul harte as 'n groot oseaan verbind word, sal ons werklik 'n paradys hier op aarde kan skep.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Die reis gaan altyd voort: Van vrees en selfmoord om met 'n oop hart lief te hê