Luciana en Miguel - Interessant
'N Paar jaar TERUG was my huurkontrak om nie te hernu nie, en ek het myself dringend 'n plek nodig om my hoed op te hang. Toe ek die kans gekry het om 'n verlate huis te bewoon op 'n groot stuk mooi land aan die voetheuwels van die Andes in Argentinië, was ek naïef genoeg om te dink dat ek na 'n plek verhuis waar die enigste verskil was dat ek genooi sou word om 'n paar moordenaars outentieke asados ​​deur my einste gaucho-buurman wat die plek besit het.
Min het ek geweet dat ek op die punt was om nie net 'n nuwe huis in te gaan nie, maar ook 'n hele nuwe wêreld. Een waar mans steeds probleme regstreeks met 'n mes of haelgeweer hanteer, en waar te veel vroue na my mening verstaan ​​dat wat van hulle verwag word, nie veel meer is as om hul mond toe te hou, die maatwater te verhit en hul bene oop te sprei nie op versoek van hul mans.
Nie juis 'n ideale omgewing vir 'n onafhanklike, uitgesproke 'vrede-en-liefde' liberale vrou nie.
Ek het myself in hierdie land gaan woon omdat my beste vriend, Alejandro, al jare lank naby die gacho, Miguel was; deur hom is ek aanvaar as uitgebreide familie wat hulp nodig het. Terwyl Ale oorspronklik van die stad af kom, gooi hy 'n mes met meer akkuraatheid en minder huiwering as selfs die felste van die gauchos, en floreer hy in die middel van nêrens met lang of min hulpbronne buite sy hardkoppige gees. Hy word soos een van hulle behandel. Ale se aanbeveling van my was goed genoeg om vir my 'n huis te kry.
Alles het in die begin goed gevaar, hoewel die kultuurbotsings voor die hand liggend was. My keuse om die binnemure pers en rooi en geel en oranje te verf, het met 'n verwarde kopskud gekom. Die kontemporêre kunsbeeld van 'n skoenlapper wat ek en Ale een middag op die dak van skrootdakmateriaal bymekaargemaak en in die voortuin geplaas het ... nog meer verwarring. (Geestelike noot: Gauchos het oor die algemeen nie 'n fyn gestemde waardering vir die pluimigheid nie.) En laat ons nie eers aandag gee aan my aan-en-af-vegetarisme in 'n kultuur wat van bok en koei leef nie.
Alhoewel ek nie kan sê dat ek ooit heeltemal welkom gevoel het nie (gauchos is nie juis wêreldbekend vir hul warm, liefdevolle aard nie), was ek aanvanklik ten volle verdraagsaam. Ek was so 'n vreemdeling, 'n uitsondering op die reël. Miguel weet nie regtig wat om met my te doen nie, daarom neem hy Alejandro se leiding en behandel my hoe Alejandro dit gedoen het.
Dit is dan genoeg om te sê dat ek baie anders behandel is as die vrou van die gaucho, Luciana. Ek is genooi om saam met Ale, Miguel en Miguel se broers perde in die berge te ry. Ek het whisky gedrink, gejag en truco ('n kaartspel) gespeel soos een van die ouens. Daar is nooit op my neergesien nie; Ek is eintlik soos 'n gelyke behandel.
Dit was goed toe ek net by die ouens was, maar toe ek 'n sigaret of 'n bottel wyn by 'n asado aangebied word, byvoorbeeld, as Miguel se vrou deur hom 'verbied' word om te rook of drink, voel ek die gewig van my spesiale status binne haar glans.
'N Deel van my het gevoel asof sy haar gejuig het elke keer as ek sien hoe sy haar man bevraagteken. 'N Deel van my was baie bang vir wat daarna kon gebeur, toe ek nie daar was nie.
Wrok het na nuuskierigheid geraak, en kort voor lank begin Luciana byna elke middag op my drumpel verskyn. Ons bak saam brood, drink maat, praat oor ons kinders ... en altyd sou die praatjie my leefstyl bereik. 'Ale laat jou dus ander manlike vriende hê ...?' (Um, ja. Ek is vriende met wie ek kies, manlik of vroulik.) "Jy werk. U verdien u eie geld? " (Die laaste keer dat ek dit nagegaan het, het geen prins op 'n wit perd opgedaag om my weg te klop en my rekeninge te betaal nie, so ja. Ek werk. Baie.) 'Reis jy self?' (Dikwels. Ek hou niks meer as om self die oop pad te stap nie).
Binnekort het my huis en ons middaggesprekke vir haar 'n soort toevlug geword, en dag vir dag kon ek sien hoe Luciana langdurige oortuigings uitdaag oor hoe haar lewe 'veronderstel was' om te lyk. Luciana het 'n vriendin vir haar 'n pakkie sigarette gekoop, en sy het dit in my agterplaas weggesteek en 'n rook laat sluip, toe Miguel nie in die omgewing was nie. Sy het gevra om eendag saam met my in die stad te gaan om saam met my en 'n paar van my vriendinne saam te kuier. Alhoewel Miguel op die ou end vir haar gesê het dat sy die huis moet agterbly, was dit vir haar 'n groot stap net om haar begeerte na meisietyd te verwoord. Sy het die inisiatief geneem om werk te kry om knoffel in die veld te pluk, het selfs reëlings getref om haar jong dogter saam te neem, maar hierdie stap in die rigting van ekonomiese onafhanklikheid is gesien as 'n belediging en 'n bedreiging. Die volgende ding wat ek geweet het, haar opgewondenheid oor die pos het tot bedanking oorgedra dat dit nie 'toegelaat' sou word om te gebeur nie.
Ek het begin om massiewe spanning op te bou in haar huishouding. 'N Deel van my voel asof ek haar juig elke keer as ek sien hoe sy haar man bevraagteken. 'N Deel van my was baie bang vir wat daarna kon gebeur, toe ek nie daar was nie. En 'n groot deel van my was bang om gesien te word as 'n oorsaak van hul huweliksprobleme. Toe ek sien hoe hy haar probeer versmoor, het my verhouding met Miguel stadigaan begin versleg. Ek het my afstand van hom begin hou (veral nadat hy eendag my geliefde hondepunt leeg geskiet het, maar dit is vir 'n ander storie).
Luciana het grootgeword as 'n bokkie en het diep in die Andes gebly by haar ouma. Sy is nie opgelei in 'n tradisionele sin van die woord nie, en het altyd aanvaar dat sy elke dag van haar lewe in haar ouma se land sou uitleef. Toe Miguel eendag op 'n perd deurgaan en haar as 'n tienermeisie 150 km weg na sy land klop, was dit vir haar 'n vars lug en 'n groot verskuiwing in wat sy van haar lewe verwag het. Maar nou durf sy nog meer droom.
Ek het myself afgevra of dit beter daaraan toe was om my te ontmoet of nie. Sy het aan my erken dat sy, voordat sy my ontmoet het, nie veel gedroom het nie, maar dat sy ... tevrede was. Ek het gevoel asof ek haar help om haar te laat droom, om groot te droom en luid te droom, maar gevolglik het sy met die dag minder tevrede geraak met haar huidige leefstyl.
Alejandro het my eendag ashen genader om te vertel dat Luciana hom pas gevra het om haar terug te ry na haar ouma se plaas en nie vir Miguel te vertel nie. Hy is geskeur. Terwyl Ale die vryheid van enige persoon ondersteun om na hul drome, manlik of vroulik, na te gaan, het hy ook die kultuur en temperament van Miguel te goed geken. Hy het geweet dat bemoeienis in sy huwelik, deur die vrou van Miguel te help om te vertrek, gesien word as 'n grondslag vir die laai van haelgewere en messe wat geslyp moet word, en dat niemand van ons - Luciana, Ale of ek - immuun sal wees teen Miguel se woede nie.
Ek het verskrik gevoel, asof ek op een of ander manier persoonlik verantwoordelik was vir die verbreking van 'n huwelik en die skeur van 'n gesin. Ek het gevoel dat dit my skuld was dat mense vir wie ek omgee, nou in 'n moontlike gevaar verkeer. Ek het ook gevoel dat ek op my eie manier 'n reuse "fuck you" gesê het vir 'n man wat niks anders as goedhartig vir my was nie, 'n man wat my 'n huis gegee het om in te woon en toegang tot 'n plek binne die gauchokultuur. ek weet dat min vroue eerstehands kon beleef.
Terselfdertyd voel ek geïnspireer, asof ek miskien op een of ander manier persoonlik verantwoordelik was vir die verbreking van 'n kwaai huwelik waar die vrou geen respek ontvang het nie en waar sy in vrees leef. Soos ek 'n vriendin aangespoor het om groot te begin droom en aan beter moontlike realiteite vir haarself en haar dogter te dink.
Is dit goed vir my as 'n buitelander, 'n volledige buitestaander, om dade te beoordeel binne 'n ander kultuur wat ek nooit kan voorgee dat ek dit ten volle verstaan ​​nie, en miskien nooit kan doen nie?
Die week het Luciana besluit om gesit te bly en ek het besluit om te vertrek. Om eerlik te wees, het dit my hart gebreek om te hoor dat sy sou bly. Maar dit was vir my persoonlik 'n goeie les. Die skrywer Steve Maraboli het gesê: "As ons alles beoordeel, leer ons niks." Nadat ek 'n oomblik kon ophou om haar en Miguel te beoordeel, kon ek met meer duidelikheid verstaan ​​dat almal vir hulself verantwoording moet doen en hul eie pad moet loop. U kan inspireer, u kan hulpbronne en ondersteuning gee, maar elke individu sal verandering slegs implementeer teen die tempo en in die vorm wat vir hulle reg voel. Noem my te optimisties of onkundig, maar ek kies om te vertrou dat mense die beste doen wat hulle kan op die vlak van bewussyn wat hulle destyds het.
Na 'n rukkie het ek geleer om nie te veel te bevraagteken of my teenwoordigheid in haar gesin 'goed' of 'sleg' was nie. Ek het probeer om respekvol teenoor alle betrokkenes op te tree. Ek en Miguel was ook beskikbaar as 'n vriend vir beide Miguel en Luciana. Ek het my bes probeer om albei te verstaan, alhoewel dit 'n vroulike dromer is wat onlangs haar eie man verlaat het en die huwelik opgesluit het, was dit vir my baie makliker om met Luciana te skakel. Ek het miskien iemand se denke geopen vir 'n groter wêreld van moontlikhede en iemand se hart om groter te droom, maar teen die prys van wrywing en ontevredenheid. So sal dit wees. Ek aanvaar dit.
Maar saam met die lesse wat ek geleer het, het ek ook 'n hoop vrae gehad waaraan ek nog werk. Is dit goed vir my as 'n buitelander, 'n volledige buitestaander, om dade te oordeel binne 'n ander kultuur wat ek nooit kan voorgee dat ek dit ten volle verstaan ​​nie, en miskien nooit kan doen nie? Is sommige dinge, soos ekstreme machismo, universeel 'verkeerd', of is dit nie so swart en wit nie? Hoe arrogant moet ek aanneem dat my gekose manier van lewe op een of ander manier beter is as wat ander kies? Sou 'n lewe op haar eie, geskei van haar man, sonder opleiding, geld of ondersteuning, regtig soveel makliker of beter vir Luciana en haar dogter wees?
Ek het eenkeer gelees, en dit het by my gebly, dat "om 'n persoon lief te hê om hom te help, moet jy die warm, selfregverdige gloed wat veroordeel word, verbeur. ' Luciana, of jy nog getroud is, of jy met ouma gaan kuier, of ons iewers op 'n ewekansige strand gaan paaie kruip en lag oor hoe jou verlede lewenslangs agter jou lyk, terwyl ons uiteindelik daardie bottel wyn deel wat jy nie 'in staat was' om geniet dit voor: weet dat ek van jou hou en dat ek omgee vir jou. Weet dat jy my net soveel beïnvloed het as wat ek jou beïnvloed het.
Elke keer as ek my duim langs die pad opsteek en oneindige moontlikhede in die gesig staar waar ek die dag sou beland, dink ek aan jou. Die feit dat ek u geweet het, het dit vir my makliker gemaak om te belowe dat my geluk nooit van enige ander persoon afhanklik sal wees nie, laat staan ​​nog 'n man, en ek bedank u daarvoor. Ek het geleer dat daar perspektiewe is by elke persoon wat in ons lewens voorkom - en dit is meestal wanneer ons aanvanklik 'teen' of 'anders' as daardie persoon voel. Jy verdien geluk, Luciana, maar jy verdien ook om te kies in watter vorm daardie geluk kom, sonder om deur jou vriende beoordeel te word.