Eat, Pray Love. Ditto: Dag 19 Istanboel
JY LEES NOU Eat, Pray Love. Ditto: Dag 19 Istanboel
Vroeg uit die vere, dames en here. En Viva! Au Revoir Parys!
Uiteindelik is ek gehuisves in my hotel naby die historiese stad. Ek kan genadiglik van my stink skoene ontslae raak en weer sandale en koeler klere aantrek ná 'n stortbad. Die spierwit seep is van olyolie gemaak; nou ruik ek die lugredery se komberse weer - pure Turkse seep... Ek vra die hotelpersoneel na 'n paar Turkse woorde en ... een, twee drie kan ek groet, tel, bestel en bedank. Ek koop plastiek koeponne vir die trem en reis na Kumkapi, 'n buurt langs die see. Ek kon net sowel in Kalkbaai gewees het! 'n Koue bier bied lafenis teen die lou namiddaghitte en ek verbreed my Turkse woordeskat terselfdertyd - die kelners leer my bedrewe en skryf al die woorde netjies neer.
'n Vrou by 'n naburige tafel is omring met ruikers gehul in selofaan. Ek stap oor, groet met my nuutgeleerde merhaba en doen navraag na die ruikers, waarna ek haar gepas gelukwens met haar verjaarsdag. Summier word ek genooi om saam fees te vier. Maar ek wys die hartlike gebaar met 'n tesekkür ederim (dankie) van die hand, vereffen my rekening en verkas na die restaurant-hart van Kumkapi vir aandete.
Naby my hotel gewaar ek 'n bakkery met Turkse fyngebak. Terstond koop ek nagereg: baklava, kataifi en ander stroperige soetgoed. Ek verslind die helfte van die kardoes se inhoud in my hotelkamer - seda (perfek). Die gunstige Turkse wisselkoers maak eetgoed baie meer bekostigbaar as in Parys. Ek slaap daardie nag 'n hond uit 'n bos uit.
Die dag breek aan dat ek besef dat ons by omdraai verby is: Op 18 Julie 2008 verklaar ons huweliksberader dat daar geen hoop vir ons huwelik is nie. Dit is nou nádat ek by sielkundiges, 'n psigiater, 'n neuropsigiater, 'n geestelike berader asook 'n paartjie van die kerk, om hulp aangeklop het. Ook het ek die dienste van 'n arbeidsterapeut vir 'n week-lange evaluasie bekom en die kerk- en selgroepleiers het vir 'n paar maande berading en leierskap verskaf. Nevermaaind al die gebede. Alles te vergeefs. Ons huweliksrolle het onherroeplik ná die beroerte verander; ons bly vasgevang in ons verwronge rolle – dié van versorger teenoor pasiënt. Voeg daarby die tameletjie van skoonfamilie, finansiële druk en emosionele aftakeling en jy het 'n boksemdaais vol konsternasie. En wie het gesê dis die klein jakkalsies wat die wingerd verniel?
Wat is die doel en lewensvisie van 'n wurm?
Nee, daarvoor is daar geen raad of antwoord nie. Die lewe self moet jy leef, selfs al vrees jy dit.
Ek baklei om selfbehoud; dit voel asof 'n donker, swart moeras my stadig insuig en opslurp. Die swart modder versmoor my logiese denke, doof alle hoop uit, selfs vir myself. My sielkundige maan dat ek gaan ineenstort... Maar ek baklei ook teen skuldgevoel teenoor God se wet en wil, teen handdoek ingooi, erkenning dat my pogings om my huwelik te red gefaal het. Dit neem my amper 'n volle jaar om die huweliksraadgewer se prognose te verwerk en te verwoord en afstand te doen van die leë, hol dop van ons huwelik.
05 Mei 2009 More gaan my lewe onherroeplik verander. Ek gaan more vir my man sê dat ek van hom wil skei. Ek gaan my huis, my tuin, my katte en my man verloor. Ek gaan my opstaan en my neerlê en my kom en gaan verander. Ek gaan verander. Inisiëel gaan ek dalk deur hel gaan, maar ek gaan weer heel word, myself word, en lewe! Want ek het myself verloor, jare gelede, in 'n donker kom van smart. My beker is leeg, my hart is swaar en as terugkyk, was my pad oneindig lank, swaarder en seerder as wat ek wou erken. Maar nou kyk ek vorentoe, na lig en lewe en hoop. Ek glo dat God na my sal kyk, maar vir eers moet ek breek deur die kors van nou, deur die gebrokenheid, die nyd en kwaad, die woede, die konstante verantwoordelikheid. Ek wag nou, op more...
Ek spandeer Janine se gawe geskenk op twee rondtes sjampanje vir my en 'n handvol vriendinne by die Mount Nelson-hotel. Ten minste vier ek my mislukte huwelik in styl.