Soek jy ... of sien?
Image deur Виктория Бородинова
Daar is baie navorsing gedoen om die strukture en prosesse wat nodig is vir die visie te verstaan. Wat voor die hand liggend is, is dat elke oog spesifieke inligting deur die visuele bane na die twee kante van die brein voed. Hoe verder die ligte indrukke terug in die breinlae beweeg, hoe meer word ons visuele persepsies geïntegreer met ons begrip van onsself en die wêreld rondom ons.
Ons visuele anatomie en fisiologie is so opgebou dat hierdie integrasieproses vergemaklik word. Die vermoë om ons bewustheid van ons omgewing met 'n selfbewustheid ten volle te integreer, is ongetwyfeld 'n gewenste toestand. Hierdie integrerende proses is die basis vir eenheid, vir heelal, vir 'n gevoel van verbonde aan al die dele van jou self.
In 'n integrasie toestand kan ons verder as onsself bereik en bewustelik met die wêreld verbind deur ons sintuie. In die geval van visie is ons beter in staat om die werklikheid deur die oë te onderskei. Hoe meer ons ons binne ken, hoe meer ons oë openbaar die waarheid van wat ons waarneem. U kan die verskil onderskei tussen die objektiewe materiaal wat u deur u oë ontvang en die gedagtes en gevoelens wat u met u materiaal kan assosieer.
Kombineer soek en sien, linker brein, regterbrein
Die kombinasie van kyk en sien word gebruik om ons visie van onsself tydens ons vormende jare te konstrueer. Dit vertaal ook goed na die manier waarop ons buite onsself sien - tot die vorming van ons geïndividualiseerde persepsies van die wêreld. Lig beweeg in elke oog. Soos lig in elke oog beweeg, harmoniseer die visuele stelsel die kyk en sien van elk van ons twee oë, sodat ons daardie inligting as 'n verenigde beeld kan sien.
In wetenskaplike terme noem ons hierdie "fusie". Die inligting van die linkeroog en die regteroog versmelt en meng. As dit gebeur, is die resultaat groter as om net een stuk inligting by 'n ander te voeg. Een plus een voeg nie meer tot twee by nie. Meer as waarskynlik, die eindresultaat van samesmelting is drie of selfs vyf.
Fusie bied ons bewustheid van 'n beeld met 'n sin van heelheid, wat veel groter is as die som van sy individuele dele. Die proses van samesmelting is vergelykbaar met 'n goeie verhouding. Twee goed aangepaste mense kom bymekaar en kombineer hul talente en vaardighede. Die kombinasie lei tot 'n staat van wese wat veel ryker is as wat iemand self alleen sou staan.
Een van die bates van integrasie en samesmelting is stereoskopiese dieptepersepsie, dit wil sê in drie dimensies, eerder as om net 'n plat oppervlak te sien. In suiwer fisiese terme is dit belangrik om afstand te sien en te oordeel, 'n manier om dit te sien, is veral voor die hand liggend wanneer jy jou motor bestuur of aan sport deelneem.
In die bewuste sien bestudeer ons hierdie persepsie van diepte van binne; ons verken die vlak waarop dit in ons gedagtes voorkom. Deur diepte te sien, kan ons ons eie kennis ervaar en hoe dit bekend is aan alles buite ons. Hierdie hele proses om bewus te raak van die innerlike werking van ons gedagtes en hoe dit beïnvloed en deur die buitewêreld geraak word, is wat ons algemeen as "bewussyn" noem.
Vergoeding vir 'n gebrek aan vaardighede
Kom ons keer terug na ons vorige vraag oor waarom so 'n oorbenutte verskynsel in ons kultuur geword het. Gewoonlik wanneer ons 'n gedrag oordryf, soos om te kyk, is dit omdat ons in sommige vaardighede wat verband hou met daardie gedrag, ontbreek. My navorsing toon dat oorskouing 'n poging is om te vergoed vir 'n gebrek aan sienvaardighede. Wat ontbreek? As jy nie toegang tot jou foveale visie het nie, is jou oë sonder bril - wat ek naakte visie noem - onduidelik. Die beelde wat jy waarneem, is vaag. Wanneer u visie van die buitewêreld vervaag is, mag dit wees dat u nie akkuraat en duidelik op een aspek van u innerlike aard gefokus het nie.
Kom ons ondersoek hierdie konsep een stap op 'n slag: Die vervaag wat jy ervaar, is nie net 'n kwessie van die lens van die oog wat nie funksioneer nie, maar word dikwels verwant aan 'n onopgeloste emosionele probleem in jou lewe. As jy nie die binneste vervaag nie, dan is dit waarskynlik dat jy die blou sal bly weerspieël in jou siening van die buitewêreld. Jou uitkyk kan nie uit balans wees met jou siening nie. As jy bril dra in 'n poging om die vervaag te verbeter, is die oor klem op soek waarskynlik selfs meer oordrewe.
As jy visueel oorsigtelik is, is die kans baie goed dat jy ook jou gevoelens uitsig. Wanneer jy jou gevoelens blokkeer, raak 'n deel van jou bewusteloos. Daardie deel van jou is 'n belangrike element van jou ware aard wat moet wakker word. Dikwels word hierdie oorgesiene element verwant aan 'n deel van jou geskiedenis waarin jy emosioneel gewond was. Teen die tyd dat hierdie vroeë wond plaasgevind het, was jy dalk nie intellektueel vaardig genoeg of emosioneel bereid om die intensiteit van wat aan die gang was, te hanteer nie. Gevolglik het jy dalk daardie ontstellende gebeure uit jou bewuste bewustheid geblokkeer om met jou lewe voort te gaan.
Twee kante van die brein, twee persoonlikhede
In sy boek Van Twee Mense, Beskryf Frederic Schiffer, 'n psigiater aan die fakulteit van die Harvard Mediese Skool, hoe "elkeen van ons brein 'n outonome, duidelike persoonlikheid het met sy eie stel herinneringe, motivering en gedrag." 'N Ontstellende geheue kan in 'n klein area van een halfrond van die brein gehou word. In ons alledaagse, nie-gevoelstaat, kan die trauma dormant en onsigbaar bly, eerder as die vervaging wat ons vroeër bespreek het. Schiffer help sy pasiënte om die herinneringe van hierdie traumas te ontwaak, deur gebruik te maak van 'n spesiale vorm van visuele stimulasie wat bril gebruik met verskillende vorme van patching terwyl die oë gedeeltelik bedek word. As gevolg hiervan ervaar die pasiënte dikwels 'n groter gevoel van welsyn.
'N Paar keer gelede het ek 'n studie gedoen van naaisterde pasiënte wat gewoond was aan korrektiewe bril. Ek het die mate van samesmelting ("integrasie") tussen die twee oë gemeet terwyl die pasiente hul voorskriflense dra. Die lense wat hulle uitstekende visuele skerpte gegee het, soos gemeet op die oogkaart, het eintlik inmeng met die samesmelting. Vergoeding vir die vervaag met 'n lens het veroorsaak dat die twee foveae as 'n ongelukkige egpaar optree om die vennootskap te ontbind wat hulle andersins stereoskoop kon laat sien het. Die lense het 'n geveg tussen die twee foveae geskep. Die lig van elke fovea het skerp gefokus. Dit het eintlik voorkom dat die twee oë saamwerk en hul natuurlike neiging tot integrasie verhinder. Hoekom? Ek het die rede tot enkele jare later nie verstaan ​​nie.
Bril Blur ons bewustheid van ons gevoelens
Wanneer lig 'n normale, gesonde, blote oog binnegaan, is 'n gedeelte daarvan gefokus op die fovea terwyl 'n meer diffuse gedeelte daarvan die retina baai. Wanneer die lig egter deur die bril ingaan, fokus die kunsmatige lense baie skerp op die fovea - om te kyk - en verminder die hoeveelheid lig wat die retina bereik om te sien, dramaties. Aangesien die skerp gefokusde lig die fovea stimuleer, stimuleer dit ook 'n spesifieke deel van die gedagte wat die gedagtegang is - die inhoud van jou aktiewe daaglikse lewe. Maar met min lig wat die retina bereik, bly daardie deel van die brein waar gevoelens bly, dormant. In die teenwoordigheid van die ooglid-gefokusde lig word retinale stimulasie onderdruk, gevoelens word begrawe en gedagtes regeer hoogste.
Om vas te hou in ons gedagtes, gebrek aan gevoel, of om ons bewustheid van ons gevoelens te vervaag, is om ons lewens onbewustelik te leef. Dra bril lense skep 'n vals helderheid, wat oor die vervaag van ons innerlike lewens bedek. Net so sekerlik as 'n masker verberg die ware emosies wat uitgedruk word in die gesig van sy draer, dus veroorsaak die lens van die bril die illusie dat die vervaag van ons innerlike lewens nie teenwoordig is nie. Aangesien die vervaagde visie deur die lense gekorrigeer word, aanvaar ons gedagtes die illusie van duidelikheid. Die eindresultaat in terme van ons werklike innerlike ervaring is die afwesigheid van gevoel.
As ons egter aandag gee aan die vervaging, kan die vervaag self ons binnekant lei, sodat ons uiteindelik die onsigbare kan sien en ken. Retinale siening daag ons uit om ons potensiaal om in die gees van materie te sien, te erken. Die gees van die lewe, die onsigbare kragte van die skepping, word in die gesig wanneer ons onsself bevry van die oorheersing van die uitkyk.
Gedagtes en Foveal soek
Gedagtes en foveal soek is soos tweeling susters wat albei liefhet om alles te bevraagteken en te "verstaan". As ons nie duidelik inligting uit die wêreld kan onttrek nie, soek ons ​​antwoorde binne, verlaat die groot prentjie en ons intuïtiewe sin van die wêreld. Dit word die denke genoem, wat 'n ideale manier is om nie te onthou of pynlike ervarings te sien wat in die onduidelikheid van ons bewussyn geheg word nie.
In die finale analise blyk foveal uit te wees om op 'n hoë heuwel te staan ​​en deur 'n teleskoop te blaas wat 'n baie nou gesigsveld het; ons fokus skerp op 'n enkele kraai wat in die verte op 'n boomtak lê, en is verwoes deur dit so duidelik te sien dat ons byna sy vere kan tel. Intussen sien ons nie alles wat die kraai omring nie. Die vervaag van dorpe, bome, diere wat in die lande wei, die heuwels, huise en mense wat in die veld werk, is almal vir ons verlore. Ons sien net die kraai en word bedrieg om te glo dit is alles wat daar is.
© 2002, Herdruk met toestemming van die uitgewer,
Bewuste siening: Transformeer u lewe deur u oë
Roberto Kaplan, OD, M.Ed., is 'n fotograaf, 'n internasionaal bekende wetenskaplike en skrywer, 'n mediese intuïtief, en 'n optometrist wat aan die voorpunt van die een-en-twintigste eeuse gesondheidsorg is. Dr. Kaplan het 'n doktorsgraad in optometrie, 'n meestersgraad in die onderwys, en is 'n genoot van die Kollege van Oogkundiges in Visieontwikkeling en Kollege vir Syntoniese Optometrie. Hy is die skrywer van Sien sonder bril en Die krag agter jou oë.
Video / aanbieding met Roberto Kaplan: Visieterapie het my lewe gered!
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Soek jy ... of sien jy? Linkerbrein, regterbrein