huis / arbitrasie inligting / Inter-Amerikaanse Konvensie oor Internasionale Kommersiële Arbitrasie (Die Konvensie Panama)
Die 1975 Inter-Amerikaanse Konvensie oor Internasionale Kommersiële Arbitrasie, ook bekend as die "Panama Konvensie", is 'n belangrike multilaterale ooreenkoms waarvan nie almal in die arbitrasie gemeenskap is bewus.
Die Konvensie is oop vir ondertekening deur alle 35 Lede van die Organisasie van Amerikaanse State (Oasis) en in werking geloop 16 Junie 1976.
Hierdie multilaterale ooreenkoms reguleer die gedrag van internasionale kommersiële arbitrasie en die handhawing van arbitrale toekennings.
19 lande onderteken het en die Konvensie geratifiseer tot op datum, en 'n volledige lys van die partye Staat is beskikbaar hier onder.
Dit is interessant om daarop te let dat 'n mens van die ondertekenaars is die Verenigde State van Amerika, wat die Konvensie in geteken 1978 en bekragtig die Konvensie met drie voorbehoude in 1986.
Wat veral interessant is oor die Inter-Amerikaanse Konvensie oor Internasionale Handel is die kwessie van die handhawing en sy verhouding met 1958 Konvensie New York op die erkenning en tenuitvoerlegging van buitelandse scheidsrechter (Die Konvensie New York).
Beide konvensies regeer dieselfde kwessies en beide is onderteken en bekragtig deur 'n aantal state in die Amerikas. Ten spyte van wat voorsiening maak vir identiese of soortgelyke oplossings vir sekere kwessies, soos die gronde waarop erkenning en handhawing geweier kan word, 'n wettige vraag geopper ten opsigte van watter een van die twee internasionale ooreenkomste deurslag gee en hoe potensiële konflikte opgelos kan word.
Een manier om die potensiële konflik op te los kan die bekende beginsel wees lex posteriori priori herroep College, Dit beteken dat die later wet die voormalige een herroep, of die lex specialis beginsel, wat beteken dat die wet wat 'n spesifieke onderwerp oorheers 'n wet wat 'n algemene onderwerp regeer.
Maar, hierdie teoretiese oplossings was onvoldoende om die konflik op te los, wat is die rede waarom sekere lande besluit om te spesifiseer in hul nasionale arbitrasie wette wat die handhawing regime is meer gunstig. Een voorbeeld is Panama se Arbitrasie wet geen 131 van 2013.
Die Konvensie Panama het 'n paar verwarring geskep in die Verenigde State van Amerika. Beide Amerikaanse Federale howe en die Kongres het vasgestel dat die Konvensie Panama voorrang bo die Konvensie New York, egter, howe dikwels stuur weg van die Konvensie en verkies die Konvensie New York of Federale Wet op Arbitrasie (FAA) om die handhawing probleme op te los.
Die tendens blyk voor te stel dat die Verenigde State van Amerika howe sal voortgaan om te behandel die Inter-Amerikaanse Konvensie oor Internasionale Kommersiële Arbitrasie bloot as 'n verlengstuk van die Konvensie New York, ten spyte van sy klein verskille.
Die volledige teks van die Inter-Amerikaanse Konvensie oor Internasionale Kommersiële Arbitrasie word hieronder verskaf.