Bosman is die baasbrein van die dwelmsindikaat. Hy is ’n psigopaat. Meedoënloos en geweldadig. Baz en Jay is sy meelopers, moordenaars, monsters. AJ en Boela, die rykmansseuns wat hoop om geloofwaardigheid en vinnige geld in dié wêreld te maak. En Piet, die bangbroek, die swakkeling wat alles en enigiets vir sy neef Bosman sal doen.
Jagveld pak ’n genre aan wat dekades laas in Suid-Afrika, en spesifiek in Afrikaans, gesien is, naamlik die “aksieriller”. Met hierdie rolprent het die span agter Jagveld baanbrekerswerk gedoen en nuwe moontlikhede geskep vir die Suid-Afrikaanse filmbedryf, en in die besonder vir die aksieriller.
Een van die uitstaande elemente van die prent en iets wat Suid-Afrikaanse gehore behoort op te val, is die keuses wat ten opsigte van die rolverdeling gemaak is, en hoe Jagveld die publiek se verwagtinge en persepsies van hierdie talentvolle akteurs heeltemal op hul kop gaan draai. Leandie du Randt, Suid-Afrika se liefling wat gewoonlik die beeldskone romantiese leading lady speel, en meer onlangs ook haar opwagting in ’n sepie gemaak het, word ’n aksieheldin met wie jy beslis nie wil skoorsoek nie en wat nie bang is om haar hande vuil te maak nie.
Jagveld breek dus geslagstereotipes af, waarvan die beste voorbeeld waarskynlik Leandie se karakter Emma le Roux is, want Emma is beslis nie ’n hulpelose meisie wat deur ’n “groot sterk man” gered moet word nie. Sy kan op haar eie bene staan, skrik nie vir gevaar nie en deel net soveel houe uit as wat na haar kant toe kom. Emma le Roux is ’n karakter waarna vroue van alle ouderdomme kan opsien, ’n sterk vrou wat vir niemand hoef terug te staan nie.