Met ons rand die laaste jare in die algemeen in ’n benarde posisie is die verste wat ek deesdae reis omtrent tot by Westonaria.
En dan die ander groot rooi lig: Die vrees om in een van die duurste lande ter wêreld met jou karige randjies in ’n hospitaal te beland.
Sy mederegsgeleerdes reken as hy die ou dermpie dáár begrawe, kan hy dalk oor ’n paar jaar ’n goeie saak vir ’n grondeis daar êrens in die Alpe hê.
Nante, aan die ander kant, dink as hy volgende jaar weer gaan en byvoorbeeld sy galblaas en liddorings daar laat verwyder en daarna ’n paar katarakte, die Switsers dalk kan dink hy probeer op ’n slinkse manier immigreer.
Die een oomblik nog ’n fris en gesonde sewentiger en die volgende oomblik ’n ongeneeslike lyer aan die gevreesde siekte Zumnesia, oftewel ’n toestand waarin jy onthou om te vergeet en ander tye vergeet om te onthou.
En om kwaad te word en uit te loop as jy nie van die regter se vrae hou nie, het ons menigmaal as studente in eksamentyd gedoen. Natuurlik die proffie se skuld, want as dié die vrae gevra het wat jy ken, sou dit nie nodig gewees het om uit te loop nie.