Franz Xavier Winterhalter se 'The Decameron' (1837). Erfenisbeelde via Getty Images
Die koronavirus kan enigiemand besmet, maar onlangse verslaggewing het getoon dat jou sosio-ekonomiese status 'n groot rol kan speel, met 'n kombinasie van werksekerheid, toegang tot gesondheidsorg en mobiliteit wat die gaping in besmetting en sterftesyfers tussen ryk en arm vergroot.
Die rykes werk op afstand en vlug na oorde of pastorale tweede huise, terwyl die stedelike armes word in klein woonstelle verpak en gedwing om aan te hou om aan te gaan werk.
As Middeleeuse, Ek het al voorheen 'n weergawe van hierdie verhaal gesien.
Na die Swarte Dood in 1348 in Italië, skryf die Italiaanse skrywer Giovanni Boccaccio 'n versameling van 100 novelle met die titel:Die Decameron. " Hierdie verhale, hoewel fiktief, gee ons 'n venster in die Middeleeuse lewe gedurende die Swart Dood - en hoe sommige van dieselfde splete tussen ryk en arm oopgegaan het. Kulturele historici beskou vandag "The Decameron" as 'n onskatbare bron van inligting oor die alledaagse lewe in die 14de-eeuse Italië.
Boccaccio is in 1313 gebore as die buite-egtelike seun van 'n Florentynse bankier. Hy was 'n produk van die middelklas in 'The Decameron', verhale oor handelaars en bediendes. Dit was ongewoon vir sy tyd, omdat die Middeleeuse literatuur geneig was om op die lewens van die adel te konsentreer.
'The Decameron' begin met 'n aangrypende, grafiese beskrywing van die Black Death, wat so virulent was dat iemand wat dit opgedoen het, sou sterf binne vier tot sewe dae. Tussen 1347 en 1351 is dit dood tussen 40% en 50% van die bevolking van Europa. Van Boccaccio se eie familielede is dood.
In hierdie openingsgedeelte beskryf Boccaccio die rykes wat hulself tuis afsonder, waar hulle kwaliteit wyne en voorrade, musiek en ander vermaak geniet. Die heel rykste - wat Boccaccio as "meedoënloos" beskryf - het hul woonbuurte heeltemal verlaat en teruggekeer na gemaklike landgoedere op die platteland, "asof die plaag slegs bedoel was om diegene wat binne hul stadsmure oorbly, te benadeel."
Intussen het die middelklas of armes, gedwing om tuis te bly, 'die plaag vasgevang teen die duisend hier in hul eie omgewing, dag na dag' en vinnig oorlede. Bediendes het pligsgetrou aandag gegee aan die siekes in welgestelde huishoudings, en het dikwels onder die siekte geswig. Baie mense wat nie in staat was om Florence te verlaat nie en nie van hul naderende dood oortuig was nie, het besluit om hul laaste dae bloot te drink en te partytjie in nihilistiese bewoners, terwyl arbeiders in landelike gebiede gesterf het "soos brose diere eerder as mense; nag en dag, met nooit 'n dokter om hulle by te woon nie. '
Josse Lieferinxe se 'Saint Sebastian Interceding for the Plague Stricken' (ca. 1498). Wikimedia Commons
Na die somber beskrywing van die plaag skuif Boccaccio na die 100 verhale. Hulle word vertel deur tien edeles wat die bleekheid van die dood wat oor Florence hang, gevlug het om te weelderig in landelike herehuise. Van daar af vertel hulle hul verhale.
Een van die belangrikste kwessies in "The Decameron" is hoe rykdom en voordeel mense se vermoëns om empatie met ander se swaarkry kan beïnvloed. Boccaccio begin die voorspeler met die spreekwoord: "Dit is inherent menslik om jammer te wees teenoor diegene wat verdruk is." Tog vertoon hy in baie van die verhale karakters wat skerp onverskillig is teenoor die pyn van ander, verblind deur hul eie drang en ambisie.
In een fantasieverhaal keer 'n dooie man elke Vrydag uit die hel terug en slaan dieselfde vrou ritueel wat hom verwerp het toe hy nog gelewe het. In 'n ander verdedig 'n weduwee 'n leidende priester deur hom te bedrieg om by haar slavin te slaap. In 'n derde prys die verteller 'n karakter vir sy afwykende lojaliteit aan sy vriend wanneer hy die vriend in werklikheid oor baie jare diep verraai het.
Mense, blyk dit te wees, sê Boccaccio, kan hulself as opreg en moreel beskou - maar onbewus kan dit onverskilligheid teenoor ander wees. Dit sien ons in die tien storievertellers self: hulle maak 'n ooreenkoms om deugsaam in hul goed ingerigte toevlugsoorde te leef. En tog, terwyl hulle hulself bederf, geniet hulle sommige verhale wat brutaliteit, verraad en uitbuiting illustreer.
Boccaccio wou sy lesers uitdaag en hulle laat nadink oor hul verantwoordelikhede teenoor ander. 'Die Decameron' laat die vrae ontstaan: Hoe hou die rykes verband met die armes in tye van wydverspreide lyding? Wat is die waarde van 'n lewe?
In ons eie pandemie - met van die mees welgestelde mense wat nou die ekonomie betwis om weer oop te maakondanks die voortdurende verspreiding van die siekte - is hierdie probleme opvallend relevant.
Kathryn McKinley, professor in Engels, Universiteit van Maryland, Baltimore County
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe die rykes op die buikplaag gereageer het, het eerbiedige ooreenkomste met die hedendaagse pandemie