Toe-oë afspraak − Madelie Human
Toe-oë afspraak − Madelie Human	January 10, 2017December 21, 2016	Die skrywer JJ Jooste se suster stel vir hom ’n assistent sonder sy medewete aan. Eers wil hy niks van dié afspraak weet nie, maar Martinet mag dalk net die vrou van sy drome wees.
Martinet vee met die agterkant van haar hand oor haar mond wat tintel van die deeglike soen. “Dis vir seker. Wat het in jou gevaar?” Meer nog, hoe de josie kan sy, wat baie onlangs mans vir die res van haar lewe afgesweer het, dit so geniet?
“Jy! Dis jy met jou sexy stem en jou reuk soos blommetjies. Jy maak my mal. Dit het nog nooit vantevore met my gebeur nie. My radar teen mannejagters beskerm my gewoonlik baie beter. Ek weet nie eens hoe jy lyk nie, maar van die eerste oomblik wat jy verlede week by daardie deur ingestap het, kriewel my . . . binnegoed behoorlik.” Hy voel agter hom na ’n stoel, gaan sit en vee oor sy gesig. “Goeie genugtig. Hopelik is wat dit ook al was, nou uit my sisteem en kan ons begin werk.”
“Mannejagters?” Beskou hy haar ook as een? “Mannejagters?” Met die herhaling styg haar stem met ’n kraak. “Ek is g’n iets wat jy uit jou sisteem hoef te kry nie, want ek was nooit in jou . . . watsegoed nie.”
“Wag, wag, wag, voor jy my te lyf gaan. Ek weet ek het sekerlik jou woede verdien, maar ek is so gewoond daaraan dat vroue in my belangstel net omdat ek bekend en suksesvol is dat . . .”
Martinet retireer en gaan sit op die verste stoel van hom af voordat haar bewerige knieë onder haar meegee. Vanaf ’n veilige afstand val sy hom in die rede. “Dat jy ’n ego ontwikkel het wat jou verseker alle vroue sal soos kerswas smelt wanneer jy net naby hulle kom?”
“Nee. Eerder die teenoorgestelde. Dat ek deesdae voel geen vrou sal ooit in my as doodgewone man belangstel nie. Nie dat ek wil hê . . . Liewe genade, ek het ’n totale gemors hiervan gemaak, het ek nie? Geen wonder my klein sussie wou glad vir my ’n toe-oë-afspraak maak nie.”
“Oukei, kom ons begin van voor af.” Hy vee oor die verbande asof hy sy oë wou vryf, aarsel en druk dan liewer met albei hande op sy knieë. Dit lyk of hy sy ekwilibrium kwyt is en desperaat probeer balans vind. Martinet kan duidelik sien dat hy nie gewoond is daaraan om sy selfbeheersing so te verloor nie. “Die waarheid is,” hy haal diep asem asof hy meer moed bymekaar wil skraap, “dat Lani eintlik jou pos uitgedink en sonder my medewete die onderhoud met jou gereël het in die hoop dat ek en jy . . . dat ons . . . sy wou Kupido speel.”
“Wat? En ek dog dis net oor sy bekommerd is oor jou.”
“Dit ook seker, ja. Ten spyte van wat die skinderkolomme van die koerante en tydskrifte oor my liefdeslewe te vertelle het, het ek nog nooit in my volwasse lewe enige noemenswaardige verhouding met ’n vrou gehad nie. Ek kan dit nie bekostig nie; ek het ’n tienerdogter vir wie ek ’n voorbeeld moet stel.” Hy gooi sy arms wyd. “Ek is jou spreekwoordelike monnik, ek kort net die swart gewaad. Vandaar my onnosele optrede wanneer ek wel tot ’n vrou aangetrokke voel. Soos nou. Met jou.”
Hy is aangetrokke tot haar? “Jy soen nie soos ’n monnik nie,” glip die gedagte hardop uit voordat sy aan iets beters kan dink om te sê.
“Is dit ’n kompliment?”
Martinet sien skielik die humor in die situasie en lag. “Ek en jy maak ’n patetiese paartjie.”
“Hoekom?” Hy lyk steeds ongemaklik.
“Ek vlug uit Pretoria uit omdat ek my hart verloor het op ’n man wat vir my gelieg het oor die bestaan van sy swanger vrou en jy hardloop weer weg vir die mannejagters en ’n sussie wat probeer Kupido speel.”
Hy lyk nie juis verbaas nie. “Ek het vermoed dis ’n man wat jou daartoe gedryf het om so ver te kom om as iemand anders se assistent te werk. En nou gaan jy sekerlik weer weghardloop van die blindemol-werkgewer wat jou by die heel eerste kans wat hy kry, vasgryp en soen omdat hy hom nie kan inhou nie.”
Posted in: Uncategorized | Tagged: Proestukkie, Romanza, RomanzaLiefde	Post navigation
“Ek moes vroeër begin het!” – Jacolet van den BergLente in ’n bottel – Jacolet van den Berg Leave a Reply Cancel reply	Enter your comment here...