Nie net word die religieuse reeds met die openingsgedig, wat ook die titelgedig van die bundel is, geaktiveer nie, maar dit word deurlopend volgehou tot met die slotgedig. Ook illustreer die titelgedig, waarvolgens ’n Pentekostalistiese doopseremonie in die koue see beskryf word, op humoristiese wyse die hoofkenmerke van hierdie bundel, sowel ­tematies as stilisties:
Dit is egter met die twee verse oor sy dogtertjie wat die digter toon tot watter mate van teerheid en versvernuf hy in staat is: die gestroopte dog delikate “Jaloesiegieste” waarvolgens die persona nie van sy “lam” wil praat nie, sodat “die dywel” nie van haar kan kennis neem nie, maar veral “Die man wat ie kinnes vang” (bl. 40). Die man waarteen die persona waarsku, is hoeka die
Nie net verskaf dié aanhaling ’n uiters belangrike sleutel tot die bundel nie, maar dit het ook direk betrekking op die omslag, waarvolgens ’n dreigende engel met ’n spies ter hand troon oor ’n weerlose monnikfiguur in swart gewaad.
Dit is dan juis hierdie paradoksale ingesteldheid wat aan die digter sy “way-back in” verskaf: enersyds sy digkuns, dog andersyds die patos – en begrip – wat hy het vir die wêreld en die mense waaroor hy skryf, want immers is sowel die hemel as die hel in ons almal teenwoordig “soes swat embroidery op swat godyne” (“Swart embroidery”).
En dit is nie altyd ’n gemaklike proses nie. Of jy daarvan hou, al dan nie: Alles het niet kom wôd bevat direkte en eerlike poësie; ontstellende gedigte wat opnuut Trantraal se reputasie as belangrike stem in die Afrikaanse digkuns bevestig.