Konveks - Deens - Portugees Vertaling en Voorbeelden
Je was op zoek naar: konveks (Deens - Portugees)
ano sa english ang bagay sayo (Tagalog>Engels)moraki mou (Grieks>Engels)what is webbed? (Engels>Tagalog)tanti auguri a noi (Italiaans>Engels)kavingar (Engels>Tamil)goog night (Engels>Tagalog)pabagobago ng isip (Tagalog>Engels)epidemische (Nederlands>Italiaans)maine aapko mail send kiya tha (Hindi>Engels)ordinal position in the family (Engels>Tagalog)i am capable of doing (Engels>Tagalog)tangkap khalwat (Maleis>Engels)nabuhayan ng loob in english (Tagalog>Engels)omg yes (Engels>Tagalog)joined hands (Engels>Tagalog)allergiatest (Estisch>Frans)counting days~ three days to go (Engels>Maleis)muirfield (Italiaans>Engels)definisie van bybedoelings (Afrikaans>Engels)architekturmuseum (Estisch>Duits)मै खाता हूँ । (Hindi>Engels)perasaan takut (Maleis>Engels)very responsive (Engels>Tagalog)yadi mai sainik hota (Engels>Hindi)zzz (Engels>Duits) Genadedood - wat is dit, spesies, in watter lande word toegelaat - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Genadedood is 'n mediese prosedure, wat op sy versoek 'n doelbewuste beëindiging van 'n persoon se lewe is, uitgevoer in situasies waar daar ongeneeslike siektes is wat aansienlike lyding veroorsaak, wat nie gestop kan word nie. Aanvanklik het hierdie konsep die moontlikheid van 'n persoon om maklik te sterf, geïmpliseer, later is dit aangevul deur die verpligte vereiste mediese voorvereistes en geestestoestand.
Sinoniem uitdrukkings kan as ligte of vreedsame dood beskou word. Dit bepaal die aktiewe kant van hierdie proses, wanneer 'n persoon doelbewus vermoor word, met mediese middels wat 'n lewensonderhoudende effek het teen die agtergrond van die narkose-werking. Passiewe genadedood, wanneer die pasiënt nie meer ondersteunende behandeling ontvang nie, is nie voorheen as genadedood beskou nie, maar in moderne posisies word dit gelykgestel aan die aktiewe prosedure.
Die konsep van genadedood is van toepassing op die opsetlike beëindiging van die menslike lewe. Minder algemeen word hierdie term gebruik ten opsigte van diere. In hierdie konteks is die konsep van slaperigheid meer gepas. Die menslike skaduwee van so 'n prosedure bly net ten opsigte van diere, maar vroeër (aan die begin van die twintigste eeu) was dit nogal gewild in die samelewing.
Diskrediet het saam met die reël van die Hitlerites gekom, toe hierdie metode gebruik is as die uitwissing van mense met verstandelike gestremdhede, gestremdes en ander, volgens die dominante nasie, die nadelige. Die dood van kinders, wat moontlik aan erflike siektes ly, dié wat gebore is met patologieë of die verkeerde nasionaliteit, het 'n groot rol gespeel. Gevolglik word hierdie metode elke keer gekritiseer en word dit in die meeste lande verbied, aangesien die herinnering van die verlede 'n begrip van die moontlike ontoereikendheid van die gebruik van die prosedure verlaat.
Die formele organisasie van so 'n prosedure, sowel as die koste daarvan, wissel aansienlik na gelang van die land, sowel as die inkomende pakket voorwaardes. In sommige lande is die moontlikheid om 'n lewensbeëindigingsprosedure te bekom, ingesluit in die klassieke mediese versekeringspakket vir elke burger (België). In ander lande kan enigiemand genadedood bestel deur 'n sekere bedrag te betaal en die ooreenstemmende voorbereidende stadiums te slaag. Die stadiums impliseer nie net mediese voorbereiding nie, maar ook regskonsultasies, kliëntediens vanaf die oomblik van aankoms in die land en tot die einde.
Die prosedure van genadedood is altyd 'n persoon se innerlike persoonlike keuse. Dit is verbode om na hierdie stap te handel, en daarbenewens is 'n redelik korrekte en multidimensionele meganisme geskep om moontlike foute, beide van die lyer en dokters te voorkom.
Het 'n persoon die reg om te sterf
Die wet op genadedood impliseer dat 'n persoon wetlik geregtig is op 'n doelbewuste gekose dood. Buite die staat waar hierdie prosedure deur die wetlike raamwerk goedgekeur word, het enige persoon, ondanks mediese toestande en die vlak van lyding, nie hierdie reg nie. Oor die algemeen, waar euthanasie verbied word, is dit gelyk aan moord. Die dokter wat die pasiënt help, ten spyte van allerhande versekering en permitte, sal as 'n moordenaar beskou word en tot 'n ooreenstemmende strafregtelike aanspreeklikheid veroordeel word.
'N Kompromie-opsie word beskou as ontkoppel van lewensondersteunende toestelle vir mense in 'n koma, vrywillige weiering van ondersteunende behandeling of prosedures (ventilasie, oorplanting van organe, ens.). Trouens, hierdie metodes is nie direkte moord nie, maar hulle dra by tot die dood. In 'n situasie waar die pasiënt nie 'n afwyking van prosedures onderteken nie, sal die behandelende geneesheer ook strafregtelik aanspreeklik gehou word. Benewens die mediese aanwysers van ondraaglike pyniging, is daar toestemming vir genadedood. So mense wat ondraaglik geword het weens sielkundige kwelling, en nie net fisies ervare pyn nie, kan sterf.
Die probleem van genadedood word egter nie net deur regskwessies bepaal nie, maar ook deur godsdienstige aspekte. In baie oortuigings word selfaftrede as 'n sonde beskou. Genadedood word gelykgestel aan dit, as 'n gemedieerde variant. In hierdie geval word die optrede van 'n dokter of 'n tussenganger deur die kerk beskou of eis as 'n doelbewuste moord. Slegs in 'n paar kultusse, sjamaniese tendense en naby die heidense tradisies, is daar goedkeuring vir vrywillige dood. Gevolglik, afhangende van die belydenis van 'n persoon, en of hy in die hoër wette glad glo, kan hy gevorm word met óf 'n verbod of toestemming tot genadedood.
Die meeste priesters van godsdienstige gemeenskappe en hospice werkers sê dat 'n persoon nie soveel 'n beëindiging van die lewe as lyding verlang nie. Hoeveel menslike, beskaafde en verstaanbare samelewing sal blyk dat 'n ander persoon hul pyn kan stop, hang af van die vlak van innerlike geestelike kultuur.
In watter lande word genadedood toegelaat?
Baie lande neem mense weg van die keuse van maniere om hul lewens te beëindig, en slegs selfmoord beskikbaar, wat ook sterk voorkom word, is slegs 'n paar wettige prosedures van genadedood. Terselfdertyd, vir elkeen wat dit wil hê, word die geleentheid gegee om na 'n plek te gaan waar hulpverlening in die beëindiging van die lewensreis gereël word. Niemand kan hierdie reg wegneem nie.
Nederland het eers in 2002 vrywillige dood gewettig. Dit het gebeur nadat hierdie wet gestem is, wat deur die meerderheid van die bevolking ondersteun is. Dit is onmoontlik om self hierdie besluit te neem - die petisie moet hersien word deur 'n spesiaal georganiseerde etiekkomitee. Aanwysings is die teenwoordigheid van ondraaglike pyn, angs, ongeneeslike siekte en verstandelike toereikendheid van die pasiënt ten tye van die besluit. Hierdie prosedure is slegs beskikbaar vir burgers van die land wat die ouderdom van meerderheid bereik het. Nederland neem ook die sielkundige toestand van die dokter in ag en sy vermoë om te weier - dan word hy vervang deur 'n gespesialiseerde span.
Switserland help om die pyn te beëindig met die dood van beide sy eie burgers en besoekers. In hierdie land is daar spesiale organisasies wat nie net met die mediese kant van die probleem hanteer nie, maar ook met regskwessies (vier van die ses bestaande, hulle handel uitsluitlik met buitelanders). Daarbenewens is dit moontlik om ook 'n begrafnis te reël. Die diens van hierdie area neem absoluut alle vrae in ag. Ten spyte van sy lojaliteit teenoor inwoners van ander lande, vereis Switserland steeds spesiale toetse om die pasiënt se geestesgesondheid en ingeligte keuse te bevestig.
In België word euthanasie uitsluitlik vir sy burgers toegelaat en word dit by die versekeringspolis ingesluit. Soos elders is dit nodig om 'n voorlopige mediese sielkundige ondersoek te doen, maar in België word die dood wettig op versoek van die kind of sy ouers (beskikbaar oral na die ouderdom van die meerderheid), sowel as genadedood as gevolg van morele lyding, as 'n persoon hul erns en onbevoegdheid kan regverdig.
In Amerika word die doodsbystand in sommige lande toegelaat as gevolg van verskille in wette, in beginsel, afhangende van die staat. Terselfdertyd is 'n dokter se mening nodig om die terme van 'n moontlike lewe te bevestig, wat nie langer as ses maande is nie. Die eienaardighede van die prosedure vereis nie net 'n skriftelike nie, maar ook 'n mondelinge verklaring van die pasiënt oor sy begeerte om getuies, wat hy in twee weke herhaal moet word. Kanada het amptelik 'n wet geslaag oor die moontlikheid van pasiënte wat aansoek doen om genadedood, maar mediese personeel het nog steeds (sedert 2016) geweier om aan hierdie vereistes te voldoen. Om duidelike definisies van pynlike ervarings te kry.
Passiewe genadedood sonder die gebruik van 'n dodende stof is nie verbode (maar nie amptelik opgelos nie) in Europa, Duitsland, Albanië, Frankryk, Israel en ander.
Die skeiding van genadedood vind plaas relatief tot die vak, dit is die pasiënt of dokter. Dus, aan die pasiënt se kant, word 'n vrywillige tipe genadedood onderskei, wanneer 'n persoon bewustelik en herhaaldelik 'n begeerte uitdruk om sy eie lyding te beëindig. Hierdie posisie vereis bevestiging van die pasiënt se toereikende toestand, geestesgesondheid en bewustheid van keuse.
Sodanige bevestiging kan uitgereik word deur 'n spesiaal geskep kommissie - dit is wettig vasgestel, soos 'n persoon se persoonlike begeerte om sy lewe voor die tyd te beëindig. Selfmoordneigings word nie aangemoedig nie en het geen statutêre gronde vir die aanstelling van genadedood nie.
Die tweede variant van genadedood aan die kant van die pasiënt is 'n onwillekeurige vorm, wanneer die besluit om die lewe te beëindig of in stand te hou, nie deur die pasiënt gemaak word nie, maar deur dokters of familielede. Gewoonlik sluit hierdie kategorie in die verskaffing van lewensondersteuningstoerusting in situasies waar vitale tekens nie tot verbetering lei nie. Hierdie prosedure vereis ook amptelike sertifisering om die afsluiting van die kunsmatige asemhalingstoestel of die toediening van dwelms toe te laat. Sonder sodanige toestemming van familielede, voogde of die pasiënt se testament, is die opsetlike inval van 'n persoon deur dokters gelyk aan voorbedagte moord.
Vir mediese personeel en die klassifikasie van hul aktiwiteite kan genadedood aktief wees in die uitvoering daarvan. As daar mediese aanduidings is, vergesel van toepaslike regshandelinge, inspuit die dokter 'n dodelike dosis van die geneesmiddel. Die verskeidenheid kan selfmoord beheer word, byvoorbeeld wanneer die pasiënt self die nodige medikasie onder die toesig van 'n geneesheer drink.
Die tweede weergawe van genadedood vir dokters lyk passief wanneer die pasiënt se dood nader, deur middel van lewensondersteunende toestelle af te sluit en ondersteunende terapie te beëindig. Hierdie vorm is moontlik met die pasiënt se vrywillige weiering van die behandeling wat verskaf word, wat ook wettig aangeteken moet word. In sulke gevalle kom die dood vinniger nader, maar kom nie terselfdertyd voor nie (behalwe die opsies om die lewensondersteunende toerusting te ontkoppel). Die proses self is opvallend vir sy angs en duur van ervarings, in teenstelling met die aktiewe vorm. Dit kan insluit doelbewus ondertekente verbod op resussitasie, gedwonge lewensverlenging en soortgelyke gevalle ingesluit in gesondheidsversekering.
Die mees gekritiseerde vorm word beskou as aktiewe genadedood, wat slegs in 'n paar lande toegelaat word. Die passiewe opsie is in elk geval teenwoordig, aangesien dit gebaseer is op die pasiënt se eie weiering van behandeling.
Hoe is die genadedood van mense
Die prosedure van genadedood het verskeie fases, insluitende nie net die mediese eenheid nie. Voordat die pasiënt die verlangde verlossing van sy lyding ontvang, moet hy 'n aantal punte deurloop, met die indiening van die aansoek. Na die indiening van die aansoek, word dit deur die betrokke komitee oorweeg.
'N Kommissie bestaande uit dokters, sielkundiges en prokureurs ondersoek die hele geskiedenis van die siekte en identifiseer aanduidings vir genadedood. In die volgende stadium moet 'n persoon ondersoek word, wat sy sielkundige integriteit en bewustheid van die besluit wat bevestig word, bevestig. Onderweg kan besluite geneem word oor die beskikbaarheid van moontlike behandeling of terapieë wat negatiewe ervarings verminder. As die pasiënt se besluit na al die stadiums dieselfde bly, en die kommissie bevestig die toelaatbaarheid van genadedood, dan word die regs- en mediese voorbereiding vir die prosedure begin. 'N Verpligte voorlopige stadium is om die pasiënt te waarsku, hoe genadedood plaasvind, met behulp van watter stowwe, en ook oor die beskrywing van die sensasies wat ervaar word.
Regskwessies in verskillende lande word opgestel oor die huidige wetgewing, maar dit impliseer noodwendig die teenwoordigheid van 'n pasiënt se verklaring, toestemming, ondersteun deur die mening van die deskundige komitee. Dit is moontlik om 'n testament op te stel, bestellings oor verworwe eiendom, sowel as die organiseer van 'n begrafnis.
Voor die aanvang van die dodelike stof neem die pasiënt pynstillers, en eers na die aanvang van die volle diep verdowing word genadedood uitgevoer. Die prosedure self word in verskeie weergawes uitgevoer. Die vroegste is die mondelinge inname van die dodelike stof deur die pasiënt. Hierdie weergawe kan ongewenste toestande van braking en naarheid veroorsaak as gevolg van die smaak- en aroma-eienskappe van die stof wat uiteindelik die hele prosedure in die gedrang bring. Inspuitbare vorm toon volledige effektiwiteit. Stowwe wat vir genadedood gebruik word, word op die basis van barbituraat gemaak, wat die hooffunksies van die sentrale senuweestelsel inhibeer.
Publieke houding teenoor die probleem
Daar is nog steeds geen duidelike houding teenoor hierdie kwessie nie, hoewel die tendense verander. Met verloop van tyd het die samelewing die eerste keer genadedood erken, en dan heeltemal verwerp, nou is hulle geneig om ander toe te laat om hul lewens onafhanklik te bestuur. Amptelike bestuur van hierdie proses word bloot 'n noodsaaklike proses om die menseregtebescherming te hervormen, aangesien passiewe genadedood dikwels gebruik is om alle verbod van medelye te verbygaan en 'n begrip van die onmoontlikheid om die lot van die pasiënt te verlig.
Die ontwikkeling van medisyne en die verbetering van sy moontlikhede bied baie opsies om siektes te genees of die lewe te verleng, maar nie altyd is die duur geassosieer met kwaliteit nie. So word die hooffunksies kunsmatig ondersteun waar die persoon voorheen gesterf het. Groot rehabilitasieprogramme is ontwikkel vir diegene wat nie bestem is om gebore te word of te oorleef nie. Terselfdertyd word een feit nie in ag geneem nie: die vermoëns van hierdie mense is aanvanklik verminder en onvoldoende, evolusionêre keuring het reeds teen gestem, wat beteken dat hul lewens vol beperkings en ontberings is. Baie wat met so 'n lewe oorgebly het, praat nie net van die afwesigheid van dank nie, maar ook om nie te verstaan ​​waarom hulle voortdurend pyn, ongemak en sielkundige pyn moet ervaar nie. In hierdie toestand bly die wense van vreemdelinge. Alles wat in die basiese neigings van medisyne gebeur, is om die lewe te laat lewe, die reg om te sterf, weg te neem.
Dit is gepas om te stem teen genadedood in geval van 'n werklike geleentheid om 'n persoon te help en wanneer hy op grond van sy eie oortuigings instem om die pyn te verduur. Wanneer herstel onmoontlik is en die pasiënt vir die dood vra, is dit onmenslik om so 'n besluit te verbied. Diegene wat bo alle kanonne respek gee vir persoonlike keuse, herinner altyd aan dat net sy eie lewe is wat werklik en heeltemal deur die mens besit word, en niemand kan die reg verwyder om dit te verkoop nie. Ons het baie wette wat sleg behandel word, maar niemand beskou die dwang om as sulks bespot te wees nie.
Ondersteuners van die kerk, selfs in die lande waar genadedood toegelaat word, vergelyk dit met moord of selfmoord, afhangende van wie dit oordeel. Vir baie gelowiges as gevolg hiervan, is toestemming om dood te gaan nie intern beskikbaar nie. Hulle mag hulp en wanhoop vra, maar nie sulke ooreenkomste aangaan nie. Slegs in uiterste gevalle, wanneer genadedood nie onderneem word as gevolg van geloof nie, bly hierdie geloof. Gewoonlik begin 'n persoon wat lyding ervaar alle geestelike konsepte bevraagteken, waarna beide lewe en geloof eindig en in angs.
Daar is ook teenstanders van hierdie metode slegs as 'n feit van die toegelate dood. Hierdie posisie word gedikteer deur die vrees dat na die dood opgelos word vir diegene wat swaar ly, kan toestemming vir siekes of swakes, wat depressief of op die rand van bankrotskap is, kom en later versprei word aan diegene wat geen rede het nie. Om te verstaan ​​dat die medisyne die krag kan kry om nie net te gee nie, maar ook om die lewe weg te neem, gee die onderbewussyn af, omdat dit gewoonlik na dokters gaan vir verlossing. Wanneer genadedood wettig word, konfronteer die kwessie van etiek, straffeloosheid en vele ander 'n persoon, wat die aanvanklike instinktiewe vrees vir jou eie bestaan ​​verhoog.
Die swakheid van die wetgewende stelsel en die onvoldoende uitwerking van regskwessies kan die vrees om doodgemaak word deur iemand anders se bestelling aan te pas. Vir 'n aanvaarbare vergoeding kan die kommissie aanduidings maak vir genadedood en 'n dodelike dosis sal sonder die medewete aan die persoon toegedien word in plaas van die medisyne. Iets soos hierdie was die geval met strawwe psigiatrie, toe alle beswaarlike mense onder streng beheer gesluit was en met neuroleptika afgesny word.
Soos u seker kan wees, is alle redes teen, gegee deur 'n gesonde samelewing, wat vir hul lewens vrees, diegene wat eintlik die onverdraagsaamheid van hierdie lewe in die gesig staar, stem anders. Daarbenewens verstaan ​​mense regtig nie hoekom ons troeteldiere uitmekaar slaap nie, maar ons ontneem ons geliefdes van hierdie dinge, maak hulle aan lyding en dood in angs.
Kyk na die video: Tolla van der Merwe Nico Nel - Die genadedood (September 2019).
Copyright 2019 \ none \ Genadedood