"Vier en flippen veertig, werkloos, vir die tweede keer aan die skei ..."
JY LEES NOU "Vier en flippen veertig, werkloos, vir die tweede keer aan die skei ..."
Simoné is 'n fiktiewe karakter. Ja, ek hou daarvan om mense waar te neem, ek hoor hulle stories en ek sien hulle seer, maar ek skryf niemand in 'n storie in nie. Die bedonnerde diva in die storie is 'n karakter in haar eie reg, en dis haar storie, niemand anders s'n nie. Sy het van die begin af 'n storie gehad om te vertel en sy het dit met oortuiging gedoen. Dit gebeur nie sommer dat 'n karakter buite my beheer raak nie, omdat ek baie lank oor die storie loop en dink voor ek dit neerskryf. Al wat soms gebeur, is dat 'n randkarakter 'n groter of duideliker rol in 'n storie speel as wat ek beplan het, en dan laat ek dit toe omdat dit gewoonlik baie vermaaklik is.
Ek het meestal insigte of gewaarwordings wat ek gehad het, gejaag. Ek hou daarvan om na mense te luister wat vir my vertel van hul lewenservaring, en ek stel opreg belang. Ek hoor die feite en die gebeure, maar ek hoor ook die reaksie en die uitval. Daar is ongelooflik baie inligting oor persoonlikhede, gedrag en persoonlikheidsversteurings beskikbaar as jy net weet waar om te soek. Soos ek sê, ek hou daarvan om patrone te soek en om in te sien dat 'n bepaalde optrede byvoorbeeld inpas by 'n bepaalde persoonlikheid.
Ja. Ek het grootgeword in 'n era waar Die Vloerlap 'n baie gewilde heldin was. En Die Chauvinistiese Vark voorgehou is as 'n held. Daardie dae moet asseblief net nooit weer opdaag nie. Ek is versigtig wat ek vir lesers voorhou as heldmateriaal, en ek laat my heldinne weet as hulle droogmaak (soos in hierdie storie ook). Ek glo ook dat 'n mens met jou storie soms 'n bepaalde beeld van 'n samelewing skep wat jy dalk heel onbedoeld voorhou as normaal of aanvaarbaar, terwyl dit eintlik inherent vrot is. Ek skep sekondêre karakters wat vir my interessant en aangenaam is en ek hou hulle voor as vriendinne en sosiale gelykes, juis sodat lesers verstaan dat almal, hoe vreemd jy nou ook al mag gedink het hulle is, die vermoë het om jou lewe te verryk.
Dis altyd 'n waagstuk om wroeging in 'n storie in te skryf, en dis nog 'n groter waagstuk om dit reg aan die begin van die storie in te skryf. Dit raak oorweldigend en kan lesers (veral mense wat nie die genre gewoond is nie) afskrik. Ek sal nie sê ek het gesukkel nie, maar ek het baie hard gewerk om selfs in daardie eerste twee hoofstukke die storie so aan te bied dat dit nie swaarmoedig word nie, maar tog die omvang van haar trauma respekteer.
Ek is 'n baie tradisionele leser. Ek hou self van tradisionele liefdesverhale, met 'n mooi man en 'n sexy jongmeisie, wat ten spyte van omstandighede die liefde laat werk. Ek het nie gedink ek sal so onwrikbaar kan glo in Simoné en Barnard se verhouding nie. Selfs toe ek aanvanklik besluit het hierdie vrou verdien 'n viriele, energieke, ordentlike, bedagsame, JONG man, het ek self gewonder hoe ek dit gaan laat werk, vir myself. Maar ek het, met die verloop van die storie, dit reggekry om in Barnard te glo – juis omdat hy op 'n kol sy voet neersit en weier dat sy hom manipuleer.
Dat 'n mens 'n vlam het wat nie uitgedoof kan word nie, dat dit nooit te laat is om daardie vlam weer aan te steek nie, en dat jy die beste mens gaan wees wat jy ooit geken het as jy bereid is om jou vlam te laat brand.