Sonsonder- gang | SARIE
Daar is 'n plekkie in Oostenryk genaamd Hallstadt aan die Hallstädtersee in die berg-en-meer-distrik van die Salzkammergut naby Salzburg. Bokant dié dorp het ek een middag op die berg 'n toneel aanskou van stil water en hoë bergspitse met hul skaduwees in 'n son wat ondergaan – 'n belewenis wat ek nou nog soos 'n stemmingsfoto in my geheue bewaar. Daar was sneeu op die hoogste toppe en die son het letterlik "strale" gemaak wat van die kim geskiet het. Presies dáár het dit gelyk asof die lig vlammend uit die sneeu brand sonder dat die sneeu verdwyn, byna soos God se verskyning by 'n braambos in die woestyn. En ek het by myself gewonder: Is daar iewers aangrypender natuurskoon?
Toe doen ons dit weer een middag op die lieflike eiland Santorini in die Middellandse See: Uit met 'n seilboot na die vulkaan en toe verder om die son oor die see te sien sak. Wat 'n ontsaglike wonderwerk! Wat 'n skouspel van die skepping! Daar is 'n stadjie Oia op die eiland, die huisies as 't ware teen die rotswande ingebou: Daar skyn die son op die middag soos 'n goddelike krag en verdwyn saans met 'n towervuur oor die sagte golwe. Vir my is daardie eiland waarskynlik die mooiste plek op aarde – en dis eintlik die produk van groot natuurrampe, geweldige aardbewings so onlangs as die jare sestig, en tsoenami's vanaf die vroegste tye.
Want van die skoonste ervarings en herinneringe is ook ietwat hartseer dinge. Van die aangrypendste tonele het iewers 'n geskiedenis van 'n ramp. Die sonsondergang het 'n blydskap soos die ou wat roep in Key West, en 'n element van dankbare aanbidding vir die kosmiese ervaring van die seën van 'n dag, van die verbygaan van smart – en dat God die son weer sal laat skyn. En weer sal laat ondergaan.