HPV: oorsake, gevolge, simptome, behandeling
Posted on Junie 7, 2019
Die afkorting HPV staan ​​vir die Human Papillomavirus. Die patogeen veroorsaak veneriese siekte en kan deur wratte op die vel en in die geslagsgebied gevoel word. Die meeste HPV-infeksies genees egter ongemerk, maar kwaadaardige gewasse kan nog lank ná infeksie voorkom. Man en vrou kan ewe besmet wees met HPV. Lees meer oor HPV hier.
HPV: vinnige verwysing
besmetting: veral deur direkte kontak met die vel of slymvlies (seksuele omgang); dit is ook moontlik om virusse oor te dra via besmette voorwerpe (speelgoed, handdoeke, ens.) sowel as by geboorte (van die besmette moeder na die kind)
gevolge: Afhangend van HPV tipe v.a. Tepels, geslagsvatte (geslagsvratte), weefselveranderinge (potensiële voorkanker letsels) en kanker (soos servikale kanker, orofaringeale kanker, anale kanker)
Algemene simptome: afhangende van die kliniese beeld; bv in die geval van geslagsvortjies, rooierige, bruinerige of witterige papules in die geslags- en anale streek, moontlik met 'n gevoel van natheid en jeuk; in servikale kanker, vaginale afskeiding en vaginale bloeding
Belangrike ondersoeke: Fisiese ondersoek, seluitsmeer, kolposkopie (by vroue), HPV-toets, biopsie (ontleding van 'n weefselmonster)
Behandeling opsies: Afhangend van die kliniese beeldversiering, laserterapie, elektrokauterie, medikasie, chirurgiese prosedures
HPV: oorsake en risikofaktore
Die menslike papillomavirusse (HPV) behoort aan die DNA-virusse. Hul genetiese inligting word op 'n DNA-string soos die menslike genoom gestoor. Om te vermenigvuldig, benodig HPV-virusse menslike selle. Die infeksie werk so:
HPV-virusse spuit hul genetiese materiaal in 'n menslike gasheersel (vel- of slymvliessel) en dwing hulle om voortdurend nuwe virusse te produseer. Op 'n sekere punt bars die gasheersel (en sterf daaraan) en word die talle nuwe virusse vrygestel. Op hul beurt kan hulle nuwe menslike selle besmet.
Lewensiklus van HP-virusse
HP-virusse vermeerder in menslike selle, wat hulle dwing om hul genetiese materiaal te vermenigvuldig
Terselfdertyd, in die geval van HPV-infeksie, kan die menslike genoom verander word sodat onbeheerde groeisels van die vel of slymvliese (gewasse) ontstaan. Dit kan kwaadaardige kanker word. Die risiko van kanker hang af van die HPV-tipe.
Baie HPV-virusse word slegs vervaardig velkontak oorgedra. Dit geld veral vir patogene wat onskadelike velwors (papillomas) veroorsaak.
HPV-tipes, wat die geslagsdele besmet en veroorsaak soos genitale vratte of servikale kanker, is hoofsaaklik deur omgang oorgedra. Genitale HPV-infeksies is dus een van die seksueel oordraagbare siektes (STD). Ook deur orale seks HPV-virusoordraging is moontlik as die mondslijmvlies in kontak kom met die HPV-besmette velareas (soos labia of penis). Dieselfde geld Liggaams kontak terwyl u saam swemDit is egter 'n veel minder algemene manier van infeksie.
Ten minste teoreties moontlik is ook 'n HPV-virusinfeksie oor besmette items soos seksspeelgoed, handdoeke of toilet.
'N Ander moontlikheid is die oordrag van die patogeen van die moeder na die kind tydens die geboorte.
Geen risiko vir infeksie nie bestaan ​​volgens die huidige stand van kennis deur borsvoeding, normale soen of bloedskenking.
Laat jouselfin die geslagsanusarea van kinders Soek vratte, spesiale aandag is nodig. Elke individuele saak moet nagegaan word en seksuele misbruik uitgesluit word.
Die belangrikste risikofaktor van geslagsinfeksie is waarskynlik die gevolg van die meganisme van oordrag in HPV: gereelde en bowenal onbeskermde omgang. Ander risikofaktore vir HPV-infeksie is:
eerste seksuele kontak voor die ouderdom van 16: Hierdie risikofaktor is veral waar vir meisies.
rook: Sigarette & Co. verhoog nie net die risiko vir HPV-infeksie nie, maar ook die risiko dat selle ontaard en kankerselle ontwikkel.
Geboortes op 'n jong ouderdom en verskeie kinders: As dit swanger is, verander die slymvlies van die serviks en word dit meer vatbaar vir infeksie. Weefselveranderings kan 'n paar jaar na swangerskap voortduur.
inkonsekwente gebruik van kondome: Kondome kan nie 100% HPV-infeksie voorkom nie. Deur dit konsekwent op seksuele kontak te gebruik, verminder dit egter die risiko van infeksie.
onderdrukte immuunstelselAs die immuunstelsel in die gedrang kom as gevolg van 'n siekte (soos MIV) of medikasie (immuunonderdrukkers), verhoog die risiko van HPV-infeksie.
ander geslagsinfeksies soos chlamydia of geslagsherpes: dit blyk ook dat hulle HPV-oordrag verkies.
Boonop verhoog sommige faktore die risiko dat HPV-geïnfekteerde selle kankerselle word. Dit sluit in rook, baie swangerskappe, MIV-infeksie en die neem van die voorbehoedpil vir vyf jaar of langer.
Die gevolge wat HPV-infeksie kan veroorsaak, hang af van die tipe virus. Tot dusver is meer as 200 verskillende HPV-soorte bekend. Die meeste veroorsaak geen simptome nie en veroorsaak slegs onskadelike tepels. Ongeveer 40 HPV-tipes besmet spesifiek die geslagslymvlies. Hulle is gegroepeer volgens hoe waarskynlik hulle kanker veroorsaak:
tipes lae-risiko (lae-risiko HPV) sneller in 'n besmetting wat skaars gevaarlike genitale vratte (genitale vratte) het. Alhoewel daar ook 'n risiko vir kanker is, is dit baie laag (lae risiko). Die algemeenste lae-risiko-soorte is HPV 6 en 11. Ander voorheen bekende lede van hierdie groep is HPV 40, 42, 43, 44, 54, 61, 62, 70, 71, 72, 74, 81 en 83.
tipes hoë-risiko (hoërisiko-HPV) veroorsaak weefselveranderinge (displasie, neoplasias) wat jare lank tot 'n kwaadaardige gewas kan ontwikkel, veral servikale kanker (servikale karsinoom). HPV-infeksie kan egter ook die risiko verhoog vir ander kankers, soos peniskanker of keelkanker. Die twee belangrikste HPV-tipes met 'n hoë risiko is HPV 16 en 18. Dit bevat ook HPV-virusse 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59 (en moontlik ander).
Sommige papillomavirusse, soos HPV 26, 53 en 66, sal meer waarskynlik in voorkanker letsels opgespoor word. Sommige skrywers praat van intermediêre HPV. Kankerrisiko vir hierdie HPV-tipes is tussen die lae- en hoërisikotipes. HPV-virusse 5 en 8 word byvoorbeeld ook as intermediêre HPV's geklassifiseer. Hulle is eintlik net in die swakheid van die verdediging sowel as in Epidermodysplasia verruciformis gevaarlik. Laasgenoemde is 'n seldsame oorerflike velsiekte.
Geslagsvore (Condylomata acuminata)
Genitale vratte (puntige kondilome) is goedaardige weefselgroei in die geslagsarea en anus. Dit word deur onbeskermde omgang oorgedra en word gewoonlik veroorsaak deur die lae-risikotipes HPV 6 en 11, maar soms ook deur ander HPV-verteenwoordigers. Mans en vroue kan siek word.
Van die besmetting met die HPV-virus tot die voorkoms van geslagsvore (inkubasietydperk) kan tot agt maande duur. Kondilome is die algemeenste goedaardige gewasse in die eksterne geslags- en anale streke. Hulle kan spontaan genees, maar kan maande of jare voortduur.
Die condylomata plana is 'n vlak wrat variant van die geslagsvore op die buitenste en binne geslagsdele. Die oorsaaklike middels is hoofsaaklik die HPV-virusse 16, 18, 31 en 33. Dit kan lei tot selveranderings, wat na verwys word as intraepiteliale neoplasmas. Hierdie selveranderings word beskou as potensiële voorlopers van kanker en word geklassifiseer volgens hul plek van voorkoms:
Servikale intraepiteliale neoplasie (CIN): op die serviks (serviks = serviks)
Vulvar intraepithelial neoplasia (VIN): op die vulva (= labia, klitoris en skaamhart)
Vaginale intraepiteliale neoplasie (VAIN): in die vagina (vagina)
Peniel-intraepiteliale neoplasie (PIN): op die penis
Perianale intraepiteliale neoplasie (PAIN): in die anusstreek
Anale intraepiteliale neoplasie (AIN): in die anus
As u meer wil weet oor die ontwikkeling en behandeling van condylomata, lees die artikel Genital Warts.
Servikale kanker (servikale karsinoom)
As servikale mukosale selle (serviks) chronies besmet is met HPV-tipes met 'n hoë risiko, kan dit mettertyd ontaard en 'n kwaadaardige gewas vorm. Dit gebeur egter nie met elke infeksie nie, maar betreklik selde: Volgens statistieke ly minder as een uit elke 100 vroue wat met 'n hoërisiko-tipe HPV besmet is, aan servikale kanker – gemiddeld 15 jaar na die HPV-infeksie.
Dit neem dus lank voordat die kwaadaardige gewas ontwikkel. Vroue moet dus een keer per jaar gereeld na die ginekoloog gaan vir 'n ondersoek: die sogenaamde Pap-smeer van die serviks kan vroeg in die stadium verdagte selveranderings opspoor.
Lees meer oor die ontwikkeling, simptome, behandeling en prognose van servikale kanker in die teks Servikale kanker.
In servikale kanker is die assosiasie met die HPV-virus duidelik bewys. Maar elders bestudeer 'n mens ook die karsinogenese van HPV. Orale seks kan byvoorbeeld die risiko vir kwaadaardige groei in die keel en keelarea verhoog (soos keelkanker). Geslags- en anale kankers soos vaginale kankers, vulvarcarcinoom, peniskanker en anale kanker kan ook bevorder word deur infeksie met HPV-tipes met 'n hoë risiko. Hierdie kankers kom almal baie minder voor as servikskanker.
Sommige HPV-virusse veroorsaak algemene velkwarte, wat verrucae vulgares genoem word. Dit is die algemeenste wrat tipe. Daar is verskillende spesiale vorme daarvan, soos die Fleischerwarze. Dit kom voor wanneer u in vleis en koue omgewings met rou vleis (dws hoofsaaklik slagters) werk en word geassosieer met die HPV-virus tipe 7.
As 'n infeksie met HPV vratte op die voetsool veroorsaak, is dit gewoonlik planta-vratte (verrucae plantares). Die sneller is gewoonlik HPV 1. As daar baie vratte in die vorm van vratte is, praat dermatoloë van mosaïekvratte.
Die algemene voorkoming van plat wratte by kinders word veroorsaak deur HPV 3 of 10. Haar tegniese titel is Verrucae planae jeugdiges.
Vratte in die mond
Soms vorm individuele vratte in die mond. Dit word orale papillomas genoem. Sommige daarvan word geassosieer met HPV-infeksie.
As daar wratte of wratagtige strukture in die mond is, kan dit ook die Heck-siekte (Heck se siekte of fokale epiteelhiperplasie) wees. Hierdie goedaardige velgroei word altyd opgehoop en nie afsonderlik nie. Dit word geassosieer met HPV 13 of 32. Heck se siekte kom baie voor onder die Europese bevolking, maar kom meer voor in ander bevolkingsgroepe, soos die inheemse bevolking van Sentraal- en Suid-Amerika.
Hierdie seldsame siekte is 'n chroniese HPV-infeksie van die vel. Volgens die ontdekkers staan ​​dit ook bekend as Lewandowsky-Lutz-sindroom. Dit kom op familiebasis voor en is een van oorerflike velsiektes. As gevolg van 'n genetiese afwyking, kan die HPV-virusse makliker versprei by diegene wat geraak word. Verskeie HPV-tipes speel 'n rol in die ontwikkeling van epidermodysplasia verruciformis, insluitend HPV 3, 5, 8 en 10.
HPV: tekens (simptome)
In baie gevalle kan die menslike immuunstelsel HPV-virusse redelik goed bestry, met min of geen HPV-simptome nie. By 'n latente HPV-infeksie kan die menslike papillomvirus slegs in die laboratorium opgespoor word. In 'n subkliniese HPV-infeksie kan die virus- geïnduseerde vel / slymvlies letsels slegs deur middel van spesiale tegnieke gevisualiseer word.
Aan die ander kant, as sigbare HPV-simptome met die blote oog sigbaar is, praat dokters van 'n kliniese HPV-infeksie. Die tekens wat HPV-virusse veroorsaak, hang af van die tipe virus en die siekte.
Simptome van genitale vratte (Condylomata acuminata)
Genitale vratte of puntige kondilome kan drie tot agt weke (inkubasietydperk) ontwikkel na infeksie met sekere HPV-virusse. Dit is rooierige, grys-bruinerige of witterige papules van die vel of slymvlies van die geslags- en anale streek. Hul grootte wissel tussen speldekopgrootte en 'n paar sentimeter. Dikwels is die individuele kondilome naby mekaar en vorm hulle sogenaamde papillomabeddinge.
By die vrou kom sulke HPV-tekens hoofsaaklik voor in die labia, by die agterste aansluiting van die twee labia majora (posterior commissure) en in die anale streek. Die genitale vratte kan ook in die vagina en serviks ontwikkel. By mans beïnvloed hierdie tekens van infeksie met HPV die penis en anale streek.
Genitale vratte veroorsaak skaars ongemak. Maar soms is natheid en jeuk, brand en bloeding na die gemeenskap moontlike simptome van geslagsvoorde wat deur HPV veroorsaak word. Aan die ander kant word pyn net af en toe gerapporteer.
In seldsame gevalle word geslagsvatte wat jare lank ontwikkel het, die sogenaamde Buschke-Löwenstein reuse-kondiloom (Condylomata gigantea). Hierdie blomkoolagtige gewasse verplaas en vernietig die omliggende weefsel. Die selle kan ontaard en kankerselle word (baie kruiskarsinoom).
Simptome van kondiloomplana
Diegene wat geraak word, ontwikkel nie-beskrywende verdikkings (vratte) op die buitenste geslagsdele, in die anale kanaal en (by vroue) in die vagina en serviks. Die vratte kom gewoonlik in groter getalle voor en is gryswit tot rooierig (soos die slymvlies).
Simptome van intraepiteliale neoplasie
In baie mense veroorsaak intraepiteliale neoplasie geen simptome nie. Dit geld byvoorbeeld vir servikale intraepiteliale neoplasie (CIN). In ander gevalle kan min of meer beduidende klagtes verskyn. Byvoorbeeld, 'n intraepiteliale neoplasie in die gebied van die vulva (VIN) kan gepaard gaan met jeuk, brand en pyn tydens gemeenskap (dyspareunia), maar kan ook asimptomaties wees. 'N Anale of perianale intraepiteliale neoplasie (AIN en PAIN) veroorsaak jeuk in die anus, afsonderlike bloeding van die anus en pyn tydens dermbewegings. Selveranderinge in die penis (PIN) kan 'n fluweelsag, onreëlmatige, blink rooiheid in die omgewing van die glans of voorhuid veroorsaak.
Simptome van HPV-geassosieerde kanker
Die kanker wat die meeste by die ontwikkeling van HPV-virusse betrokke is, is servikale kanker. Die meeste geaffekteerde vroue toon geen simptome in die vroeë stadiums van die siekte nie. By ander vroue dui vaginale afskeiding en bloeding na die gemeenskap, tussen menstruele bloeding of na die menopouse, 'n moontlike tumorsiekte aan. Hierdie simptome kan egter ander oorsake hê.
In gevorderde stadiums van servikale kanker meld vroue gereeld kruisbeen-, urien- of dermbewegings. Ook kan 'n limf opeenhoping in die bene voorkom.
Soms word ander kankers aan HPV gekoppel. Simptome hang af van die ligging van die gewas en die stadium van die siekte. By peniskanker, byvoorbeeld, kan velveranderinge soos swelling of verharding van die glans of voorhuid, effense bloeding van die vel op die penis en soms slegte reukende afskeiding voorkom. Kanker in die vagina word slegs op 'n gevorderde stadium waargeneem met simptome soos bloedige afskeiding of vaginale bloeding (byvoorbeeld na seks).
Simptome van vel vratte
Tepels kan gewoonlik maklik herken word. Gewoonlik veroorsaak dit nie ongemak nie, behalwe vir af en toe jeuk, druk of spanning. Vratte op die voetsool kan ook pyn veroorsaak. Soms het wratte (soos plantaratte) klein swart kolletjies. Dit is bloedstolling van klein velvate.
Gewone verrucae is van grootte tot pin-grootte tot ertjie-grootte en het 'n growwe, vlokkerige oppervlak. Hulle vorm verkieslik aan die agterkant van die hand, aan die vingers en naelrande sowel as op die voete.
Plantarsole op die voetsole word soos naels volgens die liggaamsgewig na binne gedruk as u loop of staan. Dit kan so pyn veroorsaak dat diegene wat geraak word, skaars kan loop.
Mosaïese vratte is van speldekopgrootte en wit. Hulle groei veral op die balle van u voete of onder u tone. By sommige pasiënte bedek hulle ook die hele onderkant van die voet. Omdat hulle vlakker is as die plantwors, veroorsaak dit gewoonlik geen pyn as hulle loop of staan ​​nie.
Die verrucae planae-jeugde wat veral by kinders voorkom, is plat, velkleurige vratte. Dit vorm veral in die gesig en agterkant van die hand. As kinders dit krap, versprei hulle die HPV-virusse in 'n lyn, sodat die vratte dikwels soos 'n lyn gerangskik is.
Simptome van vratte in die mond
Orale papillomas is enkele, blomkoolagtige vratte in die mond. Dit kom die beste voor in die harde of sagte verhemelte of op die uvula.
In die siekte van Heck ontwikkel verskillende ronde of ovale papules op die mondslijmvlies. Veral kinders en adolessente word aangetas.
Simptome van epidermodysplasia verruciformis
In hierdie siekte word veralgemeen, dit wil sê die hele liggaam, abnormaal baie velletsels wat lyk soos plat, onreëlmatige vratte (verrucosis). Die effens skubberige papules of gedenkplate is rooierig tot bruinerig van kleur. Veral adolessente word aangetas, minder gereeld ouer volwassenes. Die risiko van velkanker word veral verhoog in oop, sonblootgestelde velstreke.
HPV: diagnose en ondersoek
In die meeste gevalle is daar geen simptome van HPV-infeksie nie. Vir die grootste deel bly infeksie onopgemerk. As die HPV-virusse egter siektesimptome veroorsaak, is dit gewoonlik tipiese veranderinge in die vel of slymvlies. Sommige manifestasies is egter so onopvallend dat dit slegs deur spesiale prosedures sigbaar gemaak kan word. In die reël word die nodige ondersoeke deur spesialiste uitgevoer, dit wil sê, afhangende van die kliniese beeld, dermatoloë, ginekoloë, uroloë of oor-, neus- en keel dokters.
Eerstens vra die dokter die pasiënt oor enige simptome wat met HPV-infeksie verband hou, byvoorbeeld:
Waar presies is die klagtes of velveranderinge?
Is daar genitale jeuk of brand?
Het dit gekom met onverklaarbare bloeding?
Aangesien seksuele aktiwiteit 'n belangrike rol in HPV speel, sal die dokter ook spesifieke vrae formuleer: Is die seksmaat gereeld verander? Het u al gewysigde slymvlekke opgemerk, moontlik beduidende vratte?
Algemene risikofaktore soos rook of medikasie word ook opgemerk. Daarbenewens vra die dokter na bekende mediese toestande. Dit kan die immuunstelsel verswak en sodoende HPV-infeksie bevorder.
Die dokter ondersoek gewoonlik die hele liggaam. Die meeste HPV-simptome, naamlik vratte op die vel, word maklik herken. Verdere eksamens is dan gewoonlik nie nodig nie. As 'n velwors verdag voorkom, verwyder die dokter dit en stuur dit na 'n laboratorium vir verdere ondersoek.
Veranderings in die vroulike geslagsarea word gewoonlik tydens ondersoeke ontdek. Die vagina word geskandeer en dan met 'n spekulum ("spieël") ondersoek. Leegmaak is belangrik, want soms dek spekulante diepliggende groeisels wat deur HPV-virusse veroorsaak kan word.
HPV-verdagte voorkoms in die geslagsgebied van die man is gewoonlik herkenbaar en met die blote oog duidelik. Die spesialis vir hierdie streek van die liggaam, die uroloog, ondersoek hoofsaaklik die penis-penis, die uretrale uitgang (eksterne uretra-vlees) en die vergroting (fossa navicularis) wat daar geleë is. Hy kan hierdie punt versprei om die laaste twee duim van die uretra te beoordeel.
HPV kan ook in die anale area gevind word. Aangesien gewasse wat deur HPV veroorsaak word, die anale kanaal kan bereik, doen sommige dokters 'n weerspieëling van die anale kanaal (proktoskopie).
By vroue ouer as 20 jaar maak ginekoloë gereeld 'n serviksmeer vir die vroeë opsporing van servikskanker. Met sirkelbewegings word die oppervlak van die serviks eers met 'n kwas gesmeer. Die tweede smeer neem die dokter uit die servikskanaal. Dan word die smere op 'n glasplaat met behulp van 'n hoë persentasie alkoholoplossing vasgemaak, dan gekleur en ondersoek. Dit is nie 'n spesifieke HPV-smeer om die virus op te spoor nie, maar 'n ondersoek na verdagte selveranderings wat voortspruit uit HPV-infeksie (of om ander redes).
Om die moontlike selveranderings te bepaal, is 'n skaal ontwikkel deur die Griekse dokter Georges Papanicolaou. Daarom word hierdie ondersoek ook Pap-toets genoem.
Kolposkopie moet verstaan ​​word as 'n uitgebreide weerspieëling van die vagina. In hierdie studie gebruik die ginekoloog ook 'n sogenaamde colposcope (colpo = vagina, scopie = observasie), dit wil sê 'n soort mikroskoop. Met tot 40x vergroting, kan die dokter die kleinste veranderinge of bloeding op die serviks, serviks, vaginale mure en vulva opspoor. In uitgebreide kolposkopie slaan die dokter twee tot drie persent asynsuur op die slymvlies in. Veranderde boonste lae swel daardeur op en staan ​​witterig uit die oorblywende slymvlies.
'N Ander stap is die sogenaamde Schiller-jodiumtoets. Die vaginale mukosa word met 'n jodiumoplossing (4% Lugol-jodiumoplossing) bedek. As gevolg hiervan word die gesonde slymvlies bruinrooi deur die stysel daarin (glikogeen). In teenstelling hiermee, is sellae wat verander word, byvoorbeeld deur HPV, ongestoord.
As die dokter abnormaliteite tydens smeer of kolposkopie ontdek, kan hy weefsel uit die vroulike geslagsgebied (biopsie) spesifiek verwyder en ondersoek. Afhangend van die ligging van die siek slymvlies, skraap die weefselmonster met 'n skerp lepel (curettage) of sny 'n keël (keël) uit die vaginale weefsel (konisering).
Hierdie toets is ontwerp om HPV-infeksie op te spoor en om die tipe virus te identifiseer. Die beste gebruik word aan die serviks: die toetsuitslag help om die kwaadaardige gewas of sy voorgangers te diagnoseer. Die toets vir die opsporing van HPV-infeksie op ander liggaamsgebiede is baie minder geskik.
Die HPV-toets is in verskillende variante beskikbaar. Vir die vroeë opsporing van servikale kanker word dit tans slegs aanbeveel by vroue ouer as 30 jaar met die Pap-toets. As 'n opvallende Pap-toets op 'n vroeë ouderdom beskikbaar is, kan dit ook nuttig wees om die menslike papillomvirus te toets. Daarbenewens kan dit help om die sukses van die behandeling na behandeling van voorkankeragtige letsels op die serviks te beheer.
Lees die artikel HPV-toets as u meer wil weet oor die prosedure, informatiewe waarde en koste van hierdie ondersoek.
Die meeste HPV-infeksies genees spontaan omdat die immuunselle die HPV-virusse doodmaak. Soms verswak bestaande siektes egter die immuunstelsel en dus die stryd teen HPV. Daarom moet hulle behandel word.
Oor die algemeen sal die keuse van HPV-terapie afhang van die aard en omvang van HPV-simptome. Siekte simptome soos condylomata of tepels kan op verskillende maniere behandel word. Die HPV-virusse word selde heeltemal uitgeskakel. Daarom kom daar gereeld terugvalle.
Hierdie moontlikheid van HPV-behandeling word as oppervlakkig beskou Kondilome en tepels gebruik. Die dokter spuit vloeibare stikstof op die aangetaste gebied van die vel met behulp van 'n bespuiting of met 'n stok (watte, metaal), wat veroorsaak dat die weefsel doodgaan. Soms vorm 'n klein borrel. Die toediening word gewoonlik elke twee tot twee weke herhaal. Die HPV-virus oorleef egter hierdie prosedure. In baie gevalle word nuwe wratte gevorm.
Hierdie behandeling word ook deur 'n dokter uitgevoer. Elektrokauterie kan soos versiersel wees Kondilome en vratte van die vel gebruik word. Die HPV-gewysigde weefsel word deur elektriese stroom vernietig. Ook hier bly die HPV-virus egter in die liggaam en kan te eniger tyd hernude velveranderinge veroorsaak.
Die elektrokauterie word ook gebruik na die verwydering van die operasie van die wrat: Die direk aangrensende vellae en hul vate is geskroei. Alhoewel dit die risiko van terugval verminder, is daar waarskynlik 'n litteken.
Enige HPV-simptoom kan ook chirurgies behandel word. Verskillende instrumente kan gebruik word. Eerstens is die aangetaste liggaamsgebied plaaslik stomgeslaan. Dan kan die groeisels met 'n skerp lepel (curettage), 'n lus-elektro-chirurgiese eksisie-prosedure (LEEP) of 'n chirurgiese skêr (uitsny) uitgesny word.
By verdagte neoplasmas (intraepitheliale neoplasmas, veral servikale) van die geslagslymvlies word dikwels 'n hele keël uitgekap (konisering). U moet egter gewoonlik verskeie opvolgondersoeke uitvoer: die dokter ondersoek elke ses maande hoe die toestand verander. As die opvallende area toeneem en HPV met 'n hoë risiko opgemerk word, is die verwydering van die weefsel nodig. As die gewas reeds as kwaadaardig geïdentifiseer is, sal dit so gou moontlik geopereer word. As die pasiënt egter swanger is, word die operasie uitgestel tot na die geboorte. Afhangend van die stadium van kanker, sal die chirurg die prosedure dienooreenkomstig uitbrei. By gevorderde servikale karsinoom word die volledige baarmoeder byvoorbeeld verwyder (radikale histerektomie).
By sommige kankerpasiënte word radioterapie en / of chemoterapie as alternatief of bykomend tot die operasie uitgevoer.
Hierdie opsie om HPV-siektes te behandel, is ook een van die chirurgiese prosedures. Die laser (byvoorbeeld CO2– of Nd: YAG-laser) is ingesluit HPV vratte van elke soort wat gebruik word. Onder lokale verdowing word die gewasse uitgesny en verdamp. Wees egter versigtig: as gevolg van die rook, kan die HPV-virus maklik versprei. Daarom is voldoende beskerming deur suig en filter belangrik.
Medisyne vir HPV-vratte
Daar is 'n paar medikasie vir die behandeling van Geslags- of anale HPV-vratte, Sommige word deur die dokter toegedien, ander kan pasiënte onafhanklik tuis gebruik teen die HPV-simptome. Die sorgvuldige en gereelde gebruik van die medikasie is van uiterse belang vir die sukses van die terapie. voorbeelde:
Podophyllotoxin 0,15% room
Dien twee keer per dag toe vir 3 dae, dan 4 dae af; hierdie siklus kan hoogstens vier keer herhaal word
vir 'n maksimum van 10 geslagsweratte met 'n grootte van 1 tot 10 mm en 'n maksimum totale oppervlakte van 1,5 cm2
veral vir onbehandelde genitale vratte (genitale vratte)
Ontstekingsreaksies, oppervlakkige wonde, rooiheid en brandwonde moontlik
moet nie tydens swangerskap gebruik word nie
moet nie op slymvliese gebruik word nie (nie in vratte in die anale kanaal of vagina nie)
Imiquimod 5% room
Dien 3 maal per week snags toe vir hoogstens 16 weke
Was die behandelde area ses tot tien uur na die roming met water
moet die verdedigingstelsel by die betrokke gebied versterk
in geslagsvatte (geslagsvatte) nog nie behandel nie
lae risiko van terugval
Inflammatoriese reaksies, oppervlakkige wonde, velirritasie en swelling moontlik
word weekliks toegedien met katoenbakke of houtstokkies
is baie geskik vir klein, sagte kondilome in die slymvlies
goeie genesing sonder littekens
Brand en pyn tydens toediening
Gebruik tydens swangerskap moontlik
In beginsel is daar 'n groot risiko vir terugvalle (herhalings) in HPV-infeksies. Daarom moet u die behandelde gebiede noukeurig monitor en gereeld met die dokter konsulteer.
HPV: siekteverloop en prognose
Die klassieke verloop van 'n HPV-infeksie bestaan ​​nie. Dikwels word dit ongemerk en genees sonder gevolge. As HPV-simptome voorkom, is spontane genesing ook moontlik. In die algemeen genees die meeste HPV-infeksies binne enkele maande. Na twee jaar word selfs ongeveer 90 persent van alle HPV-infeksies genees.
Slegs enkele pasiënte hou sekere HPV-virusse langer en lei selfs tot kanker. Dit kan jare of dekades ná HPV-infeksie plaasvind.
Genesende HPV-infeksie bied geen beskerming teen herbesmetting met die patogene nie.
Daar word gereeld bespreek hoe om teen HPV-infeksie te beskerm. Voorkoming is nie maklik nie, want HPV-virusse kom baie voor en daarom is die risiko vir infeksie baie groot.
In die algemeen is dit sinvol om aandag te gee aan deeglike higiëne en om die immuunstelsel te versterk. Um das Risiko einer Ansteckung mit normalen Hautwarzen zu verringern, sollte man zudem in Schwimmbädern, Sauna-Anlagen, öffentlichen Umkleidekabinen und Hotelzimmern nicht barfuß herumlaufen. Wenn im Umfeld jemand Warzen hat, sollte man sich mit diesem Menschen beispielsweise nicht das Handtuch, den Waschlappen oder die Socken (bei Warzen an den Füßen) teilen.