Uiteindes is miskien nie so maklik nie, maar hulle is nie opsioneel nie. Daar kom 'n tyd waarin 'n sekere aktiwiteit losgelaat moet word. Of 'n tyd waarin 'n verhouding werklik moet eindig of ten minste van vorm verander moet word. Die kuns is om te weet wanneer hierdie tyd aanbreek, en let op u ware innerlike gevoelens eerder as u ego, u trots of die geestelike beeld van uself.
'N Paar weke gelede het Joyce en ek, ons dogter, Rami, haar agtjarige seun, Skye, en ons seun, John-Nuri, vier dae aan die Rogue River in die suide van Oregon gevlieg. Daar is een vinnige, Rainie Falls, dit is 'n ware klas vyf vinnig. Daar is 'n opsie wat 'n bietjie makliker is, 'n mensgemaakte visleer wat jou deur die moeiliker valle neem. Dit is die manier waarop ek gewoonlik gaan as ek alleen op reis is saam met Joyce. Rami is egter die kans om die hoofvalle uit te voer. Op die vorige jaar se reis, met Rami aan die agterkant van die vlot, en ek en John-Nuri aan die voorkant, het ek uit die vlot uitgestoot en moes ek deur die onstuimigheid na die oewer swem. Dit was nie lekker nie! Toe stap ons terug rivier toe en neem 'n tweede vlot by die waterval af. Hierdie keer, toe ons die laaste draai neem, stop ek te peuter en hou vas aan die vlot wat my in die boot hou.
Hy wat aarsel ... kan nie verlore gaan nie
Hierdie jaar het ek 'n aarseling gevoel toe Rami, nadat hy die vinnige verkenning gedoen het, aangekondig het dat sy weer die hoofvalle wil probeer. Maar ek het verbyster geraak en die voorgevoel van Joyce geïgnoreer. Ek het ingestem om weer aan hierdie avontuur deel te neem. Ons stap met die oprit na ons drie vlotte en gaan vestig ons in die een leë boot. As ons omgeswaai het, wou ons nie die ekstra gewig van die rat hê wat onder water moes verwyder word voordat ons die vlot regs na bo kon draai nie.
Voordat ons die strand verlaat het, het ons die engele gevra om oor ons waak te hou en ons veilig deur te gee. Dit is 'n belangrike ritueel wat ons doen voor elke vinnige (of uitdagende gebeurtenis in ons lewens). Toe stap ons weg en kom stadig na die belangrikste waterval, en die diep opkomende gebrul van water vloei teen kubieke voet per sekonde op 1600, en die spuitnewel kom in die lug op. Rami het vir John-Nuri en my gevra om hard te ry om momentum op te bou, en dan het ons die duik geslaan. Toe ons in die rigting van die onstuimige swembad val, stop ek om te peuter en 'n lyn op die vlot vas te gryp om my in die boot te hou. Ons slaan soos 'n spies in die water en duik diep in. Selfs onder water, met geweldige hidrouliese kragte wat my ronddruk soos in 'n reuse-wasmasjien, klou ek vas aan die vlot.
Toe spring ons agteruit uit die rivier, maar met die stil momentum was ons aan die genade van die roeiende massa van onstuimigheid wat die vlot op sy sy laat loop en dreig om dit om te draai. Dit was soos om op 'n borrelende bronco te ry wat gevoel het dat dit in die lug spring en oombliklik op sy rug sou land, wat nie gesond vir die ruiter sou wees nie. Ek het uiteindelik laat gaan, die water binnegekom en in die maalstroom ingesuig.
Bly kalm ... en laat gaan!
Ek het geleer om nie in hierdie situasies paniekerig te raak nie. Dit verarm jou suurstof net vinniger. Ek hou my asem op, neem 'n paar strepe na die oppervlak wat lyk asof dit niks goed doen nie, en wag dat die rivier my loslaat en dat my reddingsbaadjie sy werk doen. Na 'n ewigheid, miskien 10-15 sekondes, het my kop die oppervlak gebreek en ek kosbare lug gesluk.
En ja, dit is ook 'show and tell'. Iemand het eintlik 'n video van twee en 'n half minute in 'n stadige beweging van die hele fiasko geneem, wat u hieronder kan sien. U kan sien dat Rami na my soek terwyl ek onder water was.
Het ek my les geleer? Ja, ek is amptelik klaar met die bestuur van die hoof Rainie Falls. Ek het niks meer om te bewys nie. Dit is 'n duidelike einde vir my. Ek sluip graag die visleer af. Ek word nie meer deur adrenalien gemotiveer nie.
Ander eindes is nie so duidelik of maklik nie. Om te draf was nie so maklik om te laat gaan nie. Voorheen het ek daarvan gehou om te oefen, maar my knieë het my uiteindelik laat weet dat hulle nie tevrede was met hierdie vorm van oefening nie. Met my knievervanging kan ek na hartelus toe gaan, maar nie draf nie.
Dan is daar nie-fisiese loslaat. Vriendskappe, byvoorbeeld. Joyce en ek raak albei geheg aan ons vriende. Natuurlik is dit meer as gehegtheid. Dit is liefde. Wanneer dinge dus moeilik raak, of gevoelens seergemaak word, wil ons dit natuurlik so vinnig as moontlik uitwerk om weer lief te hê. Dit is wat ons doen in ons eie verhouding. Maar dit werk nie altyd saam met ander mense nie. Nie almal wil die harde werk van 'n verhouding doen nie. Ons noem hulle nog steeds vriende, maar moes geduldig wag dat hulle gereed is om aan tafel te kom en dinge uit te werk. Sommige het dit nie gedoen nie, selfs na baie jare. Dit is beslis hartseer en pynlik vir ons.
Skeiding en egskeiding kan nogal moeilik wees. Dit kan voel soos die einde van 'n droom. Joyce en ek is daartoe verbind om paartjies te help om alles in hul vermoë te doen om hierdie einde te voorkom. Dikwels kan verhoudings gered word deur nuwe instrumente te leer. Maar tog kan verhoudingsbeëindigings nodig wees. Daar is drie groot redes om 'n verhouding te beëindig: mishandeling, hetsy fisiek of emosioneel; verslawing wat nie aangespreek word nie; en een of albei vennote wat nie bereid is om verantwoordelikheid te neem vir hul deel van die vergelyking nie, of nie bereid is om die hulp te kry wat nodig is nie. Lees hierdie artikel vir meer inligting oor verantwoordelikheid: https://sharedheart.org/the-shiny-pen-taking-responsibility-in-relationship/
Weet wanneer om weg te loop en weet wanneer om te hardloop
Ons is lief vir ons werk met groepe. Ons werkswinkels en retreats. Ons het vroeër 'n paar naweke per maand per motor of vliegtuig gereis. Dit is nie meer maklik vir ons om dit te doen nie. Ons moes baie van die reis laat vaar. Aan die positiewe kant doen ons meer en meer in ons eie huis en sentrum, wat baie verblydend is.
Is daar iets in u lewe wat u nie meer dien nie? Is daar 'n einde nodig? Het die moed om die waarheid te erken - en neem dan aksie.
Terloops, ek hoop nog baie jare om riviere te vlot. Hulle moet miskien makliker en makliker word.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die kuns om te laat gaan is aktief, nie passief nie