Dit is ook 'n aanvaarde feit dat 'n gemeenskap wat nie bereid is om homself te help nie, nie kan verwag dat hulp van buite af voortdurend aangebied moet word nie.
In die eerste linie van betrokkenheid staan die eienaars en bewoners van die plase waarop die gevaarlike litjieskaktusplante voorkom. Dit sou sekerlik verkeerd wees van hierdie betrokkenes om hulle van die gevaar te distansieer. Die probleem is in die alle eerste plek hulle sin omrede die gevaar 'n bedreiging vir hulle toekoms inhou. Let op dat die probleem nie beskou word as alleenlik hulle sin nie..
Die groot taak van hierdie verkose leiers (nie aangewys of aangestel nie) is om daardie lede van die litjieskaktus gemeenskap wat direk betrokke is en wat nog koud en afsydig staan tot ander insigte te bring, veral wat doeltreffende bestryding betref. 'n Verdere belangrike taak is om die res van die gemeenskap te betrek tot so 'n mate dat elkeen bewus is van die gevare wat litjieskaktusbesmetting inhou.
Dit sal meebring dat daar mettertyd gemeenskap- en groepsnorme sal groei en ontstaan wat grootliks sal meehelp tot doeltreffender bestryding omrede die norme op 'n informele wyse tot 'n groot mate afdwingbaar op die onwillige enkeling gemaak kan word.
'n Gesonde beginsel sal wees dat die Staat slegs as ko-operateur betrek word en dan veral as die voorsiener van geld om die goed vooruit beplande bestrydingsprogramme in die praktyk deur te voer.