Daar is wel vrot kolle wat gehalte, besluitneming en uitvoering betref. Maar dit gesê: Ek sal die Bokke steeds 3 teen 1 gee om die All Blacks te klop as dit ’n voorspelerstryd tussen ons beste agt en hul beste agt is.
Twee jaar gelede het ek geskryf dat die Springbokke, en ook die volle spektrum van ons Superspanne, aan die sagtekop-sindroom ly.
In my rubriek toe het ek geskryf: Suid-Afrika het ’n tyd lank nou ook die nuk van wispelturigheid. Maar daar is niks romanties daaraan nie. Dis eerder ’n stigma. Bejeën dit met krasheid, want dit is die kenmerk van die “sagtekop-sindroom”.
Hulle was nie aangeskakel nie. Soos die Bokke ook nie aangeskakel was teen Japan of Italië of Skotland nie. En ook nie in Mendoza nie.
Die wêreld en sy maat is nou op Rassie Erasmus se nek. Daar word derms uitgeryg soos in 2016 toe dinkskrums en indabas die towerkrag moes verleen aan ’n regrukpoging. Dit het nie gebeur nie.
Ek skram nie weg om te sê Erasmus het ’n paar ander kopsorge wat hy sal moet regdokter nie. Maar sy grootste uitdaging is om sy span geestelik taai te kry.
Dit sal hom baat om Han­dré Pollard nie te laat speel soos ’n Willie le Roux nie, want Pollard is nie behendig met lang aangeë nie. Los die lang aangeë vir Le Roux en Faf de Klerk. Hulle is goed daarmee. Laat Pollard soos Pollard speel.
As Kolisi sy Bok-kaptein vir 2019 se Wêreldbeker-toernooi is, kies hom dan op 6 waar hy kan speel. Hy is g’n 7-flank nie. Vat Pieter-Steph du Toit na 7. Op slot is daar ’n oorvloed ander goeies.
Dit sal hom ook baat om teen sulke doeltreffende opskietverdediging soos in Mendoza ’n Plan B te hê. Jy kan nie dan die bal net met lang aangeë probeer versprei nie. Dis selfmoord.