Die hoopbeginsel - ONDERWERPE - 2022
Deur César Antonio Molina
Vandag verruil ek illusie vir hoop, wat nie selfbedrog is nie. Daarom het ek die titel van hierdie artikel van Ernst Bloch gesteel, waarvan die boek na utopie verwys as 'n wesenlike funksie van die mens. 'N Marxisties-metafisiese utopie wat volgens Habermas tot vryheid sou lei deur die totalitêre mag van die Staat,' net 'geweld, sentrale beplanning, kollektivisme en uiterste leerstellige ortodoksie. Bloch het sy dae egter nie in die Demokratiese Republiek Duitsland beëindig nie, maar in die Federale. Die woord hoop het geen plek in die versiendheid en organisering van die Marxisme nie.
Soos Unamuno in 'Die tragiese gevoel van die lewe' geskryf het, glo ek omdat ek hoop. Ek hoop dat Spanje nie so baie kere deur die geskiedenis heen mag nie, want ons weet al hoe hierdie onsin eindig. 'Spanje was misleidend,' het María Zambrano geskryf en 'haar bloed in haar delirium aangebied. Al die bloed van Spanje vir 'n druppel lig. Daarom het hy die reg - sal hy weet hoe om dit te benut? - om te hoop ". Cioran het aangedring op 'Die versoeking om te bestaan' in daardie negatiewe Spaanse gevoel van doodsmeer, wat dit in 'n ingewikkelde ervaring verander het. Dit het ons laat terugtrek na die Spaanse "na die wesenlike, na niks". En die Roemeense filosoof het bygevoeg: "Deur Ganivet, Unamuno of Ortega te lees, besef mens dat Spanje vir hulle 'n paradoks is wat hulle aangaan en dat hulle dit nie tot 'n rasionele formule kan reduseer nie."
Hoop is een van die mees herhaalde en gewenste woorde in die geskiedenis van Spanje. Larra beëindig sy artikel 'The Day of the Dead 1836': "Hier lê hoop !! / Stilte stilte !!! ". Maar Figaro was nooit stil nie en het ons geleer dat in tye soos syne, soos ons, "verstandige mans nie moet praat nie, en nog minder stilbly." Om nie stil te bly nie, is 'n vorm van hoop.
Die rede kan nie floreer sonder hoop nie en andersom. Gabriel Marcel, Franse dramaturg en filosoof, het tydens die Duitse besetting beweer dat wanhoop dislojaliteit teenoor Frankryk was. Ek bevestig ook dat hopeloosheid dislojaliteit teenoor Spanje is.
Ons moet egter nie vergeet dat hoop die vyand is van utopisme, passie, die irrasionele, onvermydelike sekerhede, heilige, maar sekulêre waarhede, towerformules om alles reg te stel nie. Gracián het dit al gesê: 'Die vyandige passie van gesonde verstand.' Hoop self is die moontlikheid van geluk en enigiets kan verwag word solank dit nie onmoontlik is nie. Hoop is wat ons oor het as ons net hoop het. Dit is: geduld, volharding, hardnekkigheid, hardkoppigheid, begeerte, verwagting.
Ek het hoop op demokrasie en in die Grondwet, met die nodige hersienings. Ek het hoop in die parlementêre monargie, daar was nie 'n beter diplomasie nie. Ek het hoop op die werk van die staat en nie die sake van die politieke partye nie. Die hertog van Angouleme, gestuur na Spanje om Ferdinand VII weer in te stel na die liberale driejaar, skryf die volgende aan sy minister van buitelandse sake: 'Die partye is te fel en te vol haat. Ons sou tien jaar in Spanje bly, en na die tyd sou hulle mekaar slag, sal hierdie land homself jare uitmekaar skeur ". Hopelik sal dit nie meer so wees nie!
Ek hoop dat die gangreen van korrupsie beveg sal word. Ek is hoopvol dat Spanje verenig sal bly en sy tale en kulture wat met Latyns-Amerika gedeel word, sal beskerm. Ek hoop dat onderwys en kultuur die hoofsaak van die staat is, om harmonie onder Spanjaarde te bewerkstellig en dat dit nie daartoe bydra om donker onkruid te saai in uitgedinkte konflik nie.
Ek hoop dat demokrasie die individuele vryheid van mense, hul regte en hul waardigheid verdedig. Ek het my hoop op solidariteit en universele broederskap, in innerlike en uiterlike vrede, vreemd aan enige soort fanatisme. Ek het selfs hoop sonder optimisme, soos die Britse essayis Terry Eagleton skryf.
Hopeloosheid is dislojaliteit. 'N Vriend in Parys het my nie lank gelede vertel dat hy nog nooit gesien het dat 'n land met soveel vreugde selfmoord pleeg nie. Hy het my niks nuuts vertel nie. Spanje het al baie keer selfmoord gepleeg, maar dit het altyd weer gestyg. Op 'n dag het Max Brod sy goeie vriend Kafka gevra of hy dink daar is hoop in die wêreld. Hy het geantwoord dat daar was, maar nie vir hulle nie. Ons ontken Kafka. Daar is selfs hoop vir ons.