Local lady conquers Everest
Wilmien van der Merwe (35), wat maar die vierde vrou geword het wat die piek van Everest onlangs bereik het, is terug in die Noord-Kaap en in die tuig by Kolomela naby Postmasburg, waar sy as geoloog werk.
Ongetwyfeld is sy deeglik aangepas vir ons winterweer aangesien sy deur die akklimatisasieproses is in haar voorbereiding om Everest se toppunt te bereik.
As 'n mens luister na die omvattende proses wat deurloop moes word om uiteindelik so 'n prestasie te bereik, verstaan 'n mens waarom so min die genoegdoening kan smaak om hul oë op die piek nog hoër na bo, uit dankbaarheid op te slaan, en 'n diep sug van dankbaarheid te slaak...
Wilmien het op 05 April 2017 by Lukla begin klim en het op 25 Mei 2017 om 04:30 die oggend die spits bereik. Die son daar kom op om 05:00. Hierdie laaste skof het reeds die vorige aand om 19:00 vanaf die laaste kamp 4 begin.
Aanvanklik was hulle 'n groep van 8 klimmers. Haar spanmaat vir die eerste drie weke, Kuwati, 'n Maleisiër en 'n Israeli moes egter omdraai. Die tog na die basiskamp is 7 km vanaf die begin en is 5300m hoog. Vanaf die basiskamp word verskeie op en neer staptogte onderneem in die akklimatiseringsprosesse.
Tydens die stapaksies deur die dag, word daar gepeusel aan ekspedisiekos wat saamgevat word. By die kampe waar oornag word, is kos redelik volop en word 'n verskeidenheid van kossoorte voorberei.
'n Satellietfoon was oorwegend altyd beskikbaar en 'n goeie veiligheidsmaatreël is die ankertoue waarmee 'n klimmer deeglik vasgemaak word. Voor 'n klimtog, wat twee keer deur die jaar onderneem word, word hierdie toue deeglik deur die Sherpas getoets, want wind en weer eis hul tol deur die jaar.
Klimmers dra “crampons” - 'n tipe spykerskoen met toepaslike ysterpenne vir die vastrapproses. Volgens Wilmien is die oppervlak ongeveer 80 persent grondysgletsers en 20 persent rotsagtige grond. By sommige dele word die hele oppervlak bedek deur spierwit ysgletsers.
Die laaste 10 dae was Wilmien die enig-ste westerling wat saam met die drie ander begeleidende Sherpas tussen die kampe 1, 2, 3 en 4 bergop en terug geklim het vir die finale akklimatisering.
Die laaste aand het sy met suurstof geslaap om goed uit te rus vir die veeleisende laaste skof.
Dié Sherpas woon met hulle families deur die jaar in die valeie tussen die gletsers en plant groente soos aartappels wat vir dié toestande geskik is en hou ook Yaks, die langhaar beeste, aan. Interessant is dat hul almal dieselfde van “Sherpa” het, maar vooraf 'n naam en plek waar hul vandaan kom wat hul identifiseer. Twee keer per jaar is hul gidse of begeleiers van klimmers.
Op 25 Mei 2017, het Wilmien besef sy is bo-op Everest en 'n groot ideaal is ver-wesenlik. Die Suid-Afrikaanse vlaggie op die foto spreek meer as woorde.
Die aftog was ook nie 'n holderstebolder ervaring nie en het etlike dae geneem totdat sy weer vanaf Kadmandoe - die hoofstad van Nepal, die vlug na Pretoria gehaal het waar ouers en familie haar ingewag het.
Wilmien vertel dat sy van kindsbeen af van uitdagings en die natuur hou. Hierdie ekspedisie was deel van vele toere na ander dele van die land wat sy al aangepak het. Saam met haar ouers was sy al in Malawi, Egipte, Zimbabwe en Antartika en as gesin is hulle lief daarvoor om uit te kamp. Haar oupa Van der Merwe wat op 92 dood is, was avontuurlustig en het ook die wanderlust gehad. Ook haar ander oupa het veldinspeksies uitgevoer. Dus het die appel duidelik nie ver van die “bome” geval nie.
Wilmien se ouers, Manie en Hettie van der Merwe, woon steeds in Zeerust waar sy grootgeword het. Haar tweelingbroer woon in Kathu en nog 'n suster en broer woon in die Noord-Wes provinsie.
Met passie is Wilmien se boodskap aan die jongmense om hul drome na te streef en nie te klein te droom nie. “Horisonne strek ver en wyd voor jou uit,” sê sy.
Ons gelukwense aan Wilmien met hierdie grootse droom wat sy bereik het. Drome is binne elkeen se bereik – as jy die deur-settingsvermoë en die wil het om hul te verwesenlik.