Beperkings tot die magte van 'n premier - Volke, nasies, gebeure - 2021
Beperkings tot die magte van 'n premier
Die magte van 'n eerste minister is beperk, ondanks wat hul opgewekte posisie binne die Britse politiek wil voorkom. Die premier het wel baie magte, maar waarskynlik is die grootste grens vir hierdie magte afkomstig van die party wat hy verteenwoordig.
As 'n premier die steun van sy party se agterspelers verloor, word sy posisie baie swak. Dit het met Margaret Thatcher en John Major gebeur. In een toespraak in die House of Commons het Geoffrey Howe, 'n voormalige kollega van Thatcher, die proses begin wat lei tot 'n effektiewe opstand teen haar leierskapstyl en haar uiteindelike bedanking as premier in 1990. John Major het ook 'n opstand beleef oor sy steun daarvoor dat Brittanje groter bande met Europa ontwikkel. Na bewering het hy na die kabinetskollegas verwys wat nie sy standpunt oor Europa ondersteun het as 'booswigte' nie. Teen 1997, toe Major 'n algemene verkiesing uitroep, was die party in so 'n wanorde dat hy die grootste verkiesingsnederlaag in die onlangse geskiedenis gely het.
Die Arbeidersparty het 'n oorgrote meerderheid van die Parlement en het die wete dat hulle die beleid wat tydens die verkiesing van 2001 beloof is, relatief gemaklik kan deurvoer. Blair moet egter respekteer dat sy posisie as partyleier afhanklik is van die steun van die parlementslede van die parlementslid vir Arbeid. As hy dit verloor, sal hy die gesag wat deur 'n partyleier benodig word verloor, en sy hoop om die party te lei sonder die steun van die party sal minimaal wees. As premier sou so 'n posisie onhoudbaar wees. Die agterspelers wat nie sy leierskapstyl ondersteun nie, kan 'n 'stalking perd'-kandidaat in 'n verkiesingskompetisie vir partyleierskap aanbied. Alhoewel Blair hierdie wedstryd sou wen (waarskynlik met gemak), sou dit die party skade berokken, aangesien die begin van enige opstand moeilik kan wees om te bevat en dit 'n onstuitbare momentum kan kry. 'N Gesaghebbende leierskap van die party is 'n belangrike komponent vir die sukses van 'n premier en 'n eerste minister sal altyd dophou wat deur die party se agter-LP's gesê word.
'N Ander faktor wat die mag van 'n premier beperk, is die feit dat hy in die openbaar verantwoordelik is vir enige groot ongeluk wat gedurende sy magtyd plaasvind. Die Amerikaanse president, Richard Nixon, het 'n gedenkplaat op sy lessenaar gehad wat lui: "die bok stop hier". Aangesien die premier die bestuurder is, stop die geld by hom. As dit goed gaan, kan die premier in die glorie bad, maar die teendeel is ook waar. As die bekendste lid van die regering is dit die publiek om aanspreeklik te wees as dinge verkeerd loop. Anthony Eden is in 1956 verantwoordelik gehou vir die Suez-episode; Edward Heath is gesien as die persoon verantwoordelik vir die staking van mynwerkers in 1974 toe 'n drie-dae werksweek ingestel is; Margaret Thatcher is verantwoordelik gehou vir die probleme wat met die belastingheffing verband hou, ens. Tony Blair word daarvan beskuldig dat hy te vriendelik met die Amerikaanse president Bush was en nie krities genoeg was oor die president se buitelandse beleid nie. As 'n aanval op Irak plaasvind en Brittanje betrek word, sal 'n sukses die premier se posisie baie bevoordeel, terwyl 'n waargenome mislukking sy posisie goed kan verswak, sodat 'n 'stalkende perd' kandidaat vir 'n uitdaging aan Blair se leierskap van die party kan neem. op momentum.
Die potensiaal vir 'n opstand in die kabinet - hoewel histories seldsaam - is 'n verdere beperking op 'n premier. Die lidmaatskap van die kabinet hang af van die premier en dit is selde dat 'n politikus 'die hand byt wat hom voed'. John Major het egter probleme met sy kabinet ondervind en Tony Blair is daarvan beskuldig dat hy sy kabinet deurgemaak het ter wille van 'n 'kombuiskas' en die advies van 'spesiale adviseurs'. Die politieke verhouding wat hy met sy kanselier, Gordon Brown, het, is deur die media gedissekteer en Blair sal daarvan bewus wees dat dit 'n voormalige kanselier van die skatkis, Geoffrey Howe, was wat Margaret Thatcher se ondergang begin het.
Die House of Lords kan politiek beperk wat die Eerste Minister via die Commons deurstoot. Met die heersers in die huidige toestande, is dit egter moeilik om te bepaal in watter mate die nuwe weergawe van die here die mag van die regering sal kan beperk.
Die Europese Kommissie het beslis die mag wat die regeringsbeleid deels vorm deur die beleid van die lidlande op te lê wat moontlik nie in die verkiesingsmanifes van die Arbeidersparty in 2001 verklaar is nie. Twee onlangse voorbeelde van die mag van die Europese Unie oor die regering is:
ter beskerming van die omgewing, moet alle ou yskaste nou behoorlik weggedoen word en kan nie 'herwin' word nie, dit wil sê aan 'n nuwe eienaar via 'n liefdadigheidswinkel, ens. Brittanje staar nou die verleentheid in die gesig vir 'n 'yskasberg' wat moontlik weggedoen kan word. deur dit na Frankryk uit te voer vir behoorlike herfietsry. Hierdie korrekte verwydering van yskaste sal binnekort uitgebrei word tot alle elektriese goedere in die hele Unie. Die Eerste Minister kan niks daaraan doen nie, omdat Brittanje by die Europese Unie aangemeld het, en in 1972 die Europese wet bo die Britse wet geplaas het met die ondertekening van die Europese Gemeenskapswet wat in 1991 deur die Here in stand gehou is met die Factortame-saak.
In Augustus 2002 het die Kommissie gesê dat sy wil hê dat Brittanje in lyn moet kom met die res van die EU-lidlande oor fietsryers. In die EU word enige motorbestuurder wat in 'n ongeluk met 'n fietsryer betrokke is outomaties verantwoordelik gehou ongeag die rol wat die fietsryer speel. Dit word deur versekeraars beraam dat dit die jaarlikse koste om 'n motor in Brittanje te verseker met £ 50 sal verhoog om regsake rakende motors en fietsryers te dek. Die Eerste Minister sal weinig hieraan kan doen, hoewel dit waarskynlik 'n bewys is as gewild.
'N Eerste Minister kan dit ook nodig vind om op 'n drukgroep te reageer. In 1997 het baie mense gevoel dat die Arbeidersparty sy standpunt oor jakkalsjag duidelik gemaak het - dat dit nie in 'n beskaafde samelewing geduld kon word nie. Na die verkiesing van 1997, is daar geglo dat regstappe gedoen sou word om jakkals te jag. Dit het gelei tot die totstandkoming van die Platteland-alliansie, wat 'n goed befondsde drukgroep is wat toegewy is aan die handhawing van 'n tradisionele plattelandse lewe wat die reg om jakkalse te jag insluit. Op die oomblik, in Augustus 2002, is jakkalsjag nog steeds wettig, en die argumente het vasgeval om gelisensieerde jagte, 'n vrye stemming op die Commons, ens. Toe te laat. Die Plattelandsalliansie het reeds 'n baie groot betoging in Londen gereël en 'n ander vir September 2002 gereël. Geen premier sal erken dat hul beleid gevorm word deur nie-verkose drukgroepe nie, maar dit is duidelik dat die impak van die plattelandsalliansie in hierdie geval merkbaar is.
Alhoewel die Eerste Minister baie politieke mag het, word hierdie mag ook gebalanseer deur die feit dat daar beperkinge op daardie mag is. Terwyl 'n premier die steun van sy party het, is sy posisie veilig; as hy daardie steun verloor, word sy posisie baie kwesbaar. Enige premier sou altyd sorg dat hy weet wat die mening van die agterspelers is.