Ek dink egter daar is ook ’n geleentheid vir ons Afrikaanstaliges om die moeite te doen om Nederlands meer geredelik te lees. Daar is ’n hele letterkundige wêreld wat nie in Engels beskikbaar is nie waartoe ons sodoende kan toegang kry.
Elkeen van hulle daag mense hier op ander maniere uit, wat tóg aan Suid-Afrikaners ’n unieke stem gee.
Ek moet noem dat van die deelnemers aan die “Week van de Afrikaanse roman” wél openlik praat oor Suid-Afrika se problematiek, asook die druk waaronder Afrikaans verkeer. Dit word egter gedoen vanuit ’n perspektief waar dit oor die taal en ál haar sprekers gaan.
Weer is daar ’n geleentheid hier. Mense soos Hemelbesem, wat al voorheen hier kom toer het, doen ongelooflik belangrike werk om die wanvoorstellings oor Afrikaans uit die weg te ruim.
In poësiekringe hier is my indruk dat daar amper ’n groter waardering is vir digterstemme soos Ronelda Kamfer as wat daar in Suid-Afrika is – albei haar bundels is reeds in Nederlands vertaal en is hier beskikbaar.
Stefaan Goossens neem ons op ’n toer van die Poëziecentrum in Gent. Met die klein brilletjie op sy neus lyk hy soos ’n regte digter, maar hy praat vinnig en ek moet mooi luister om te volg – Vlaams is effe makliker om te volg as Amsterdamse Nederlands.
Hy praat oor hoe moeilik dit is vir jonger digters om gepubliseer te word, veral as hulle skugter is en nie bereid is om op verhoë te klim nie.
In die verlede het uitgewers die publikasie van digbundels as ’n tipe prestige gesien. Nou sien hulle dit as welsyn of gemeenskapsdiens.
Ek voel soms die Nederlanders kla met die goue lepel in die mond. Ons kan maar net droom van ’n hele gebou wat aan die bewaring van digkuns afgestaan word.
Aan die ander kant, as ek dink aan die aantal nuwe stemme wat by ons gepubliseer word, voel ek minder negatief oor Afrikaans. Die jong digters is besig met die gesprekke oor identiteit en die toekoms op maniere wat ’n uitdaging vir die digkuns in die gevestigde wêreld hier is.