Louwie | SkalkSkryf
Posts Tagged 'Louwie'
Harry Kalmer is dood
Posted in Louwie, tagged Beroerte, Elna van der Merwe, Harry Kalmer, Huisgenoot, In n Land Sonder Voëls, Literatuur, Louwie, Skrywers, stories on Augustus 19, 2019| 5 Comments »
Ek lees in Die Huisgenoot van Harry Kalmer se dood. Ek gaan vertel vir my vrou en dogter van Harry se dood. Ek vertel vir hulle van Harry en dat ek sy "Briewe aan n rooi dak" en "Die lekkerste deel deel van dood wees" op my boekrak het.
Ek vertel vir hulle van sy gesukkel om sy boeke gepubliseer te kry en om dit gelees te kry. Ek vertel ook vir hulle dat ek en Harry op WordPress vriende was waar hy n blog gehad het waar hy onderneem het om elke dag vyftig woorde te skryf om hom te help uit sy "skrywers blok" te kom.
Ek lees ook vir hulle uit Die Huisgenoot dat Elna van der Merwe voorstel dat Harry se boek "Duisend stories oor Johannesburg" herdruk moet word, dan kan hy (tenmiste) na sy dood bekend word.
Sê my vrou dit klink na n goeie plan …
Vra ek; om dood te gaan sodat ek bekend kan word?
Sê sy; nee man, om elke dag vyftig woorde te skryf om jou te help om na jou beroerte oor jou gesukkel met woorde te kom!
Ek is jammer Harry is dood. Julle kan gerus van sy boeke gaan lees. Sy laaste boek "In n Land Sonder Voëls" het pas op die boekrakke verskyn.
Hy het n unieke manier van skyf gehad, en hy het oor vreemde onderwerpe, fassinerende skories gekryf. Hy was beslis nie jou gewone Afrikaanse prulskrywer (waarvan ons n oor-aanbod het) nie. Sy stories het altyd skop, en somtyds ook n byt in hulle.
Nou ja, hier is dan my eerste (meer as) 50 woorde, maar ietwat huiwerig. Harry het nie vêr gekom met sy 50 woorde projek voor dit (en heelwat later hy) tot n einde gekom het nie.
Harry Kalmer is dood; Lang lewe Harry Kalmer.
Posted in Louwie, tagged Beroerte, CG Jung, Louwie, Onthou, Operasie, Vergankleidheid, Verslag on Junie 26, 2019| 4 Comments »
Dit is vandag presies 36 dae gelede dat ek n reboerte aanval gehad het. Ja, dit is nou nie presies soos ons dit beplan of bedink het nie, dit sou maar net n operasie wees om die gewas uit die rugmurg uit te verwyder en dié gedeelte het goed verloop. Binne drie dae het die goeie dokter my huis toe gestuur, en toe slaan die noodlot toe. Instede daarvan om hom huis te gaan en aan sterk, beland die ouman weer in die hospitaal as gevolg van n beroerte aanval.
En weer was ons baie gelukkig. Volgens die dokter was dit n groot aanval wat n groot deel van die regterbrein aangetas het, maar per genade is geen deel van die ouman se ledemate of gesig aangetas nie. Net sy spraak is in die proses n erge knou toegedien, soveel so dat hy nou al n halwe uur lank sukkel om hierdie paar woorde neer te pen (verskoon dus maar die spelfoute wat deursluip!)
Soos n kind in graad een moet hy nou na n juffrou toe gaan wat hom leer om te lees en skryf: "O-s" Os, en "S-u-s" sus. In die hospitaal kon hy nie vir die dokter sê wat sy naam, of die naam van sy vrou of kinders was nie. Dit was n skrikwekkende belewenis. Hy het verwoed begin skryf en prentjies teken om nie van sy kop af te raak nie.
Op dag twee kon hy sy naam en sy vrou te naam onthou, en op dag drie het hy geweet wat n pen was. Op dag vier het hy geweet wat n horlosie was toe die dokter hom vra … en toe stuur hy die ouman huis toe!
Ek weet nie wie van ek of my vrou was die bangste vir die huis toe gaan ding nie. Ek dink as sy kon sou sy my net daar gelos het! Maar ons het oorleef en dit gaan elke dag beter. Hy is terug by die werk en beplan proewe soos altyd, al verskil is dat alles nou baie stadiger gedoen word.
Maar n mens besef dat die sand stadig maar seker besig is om uit te loop. Na die hartomleiding, na die kanker diagnose en operasie en byna fatale galblaas operasie en nou die rug en beroerte gedoente is besef n mens, die krif duidelik aan die muur: Die tyd is op. Niemand lewe vir ewig nie.