Dood en geluk
Om dit aan jou lyf te voel is anders. Statistieke en koerantopskrifte is ver. Jy dink jy weet iets van die emosie daarvan as jy die nuusberigte lees en op hoogte is van die nuutste verwikkelinge rondom entstowwe en mediese joernale. Jy praat mooiweerpraatjies oor dinge wat onder beheer is en dat jy sterk genoeg is ...
Maar, as die dood soos 'n dief in die nag kom en jou beroof van 'n vriend, van 'n familielid, dan kruip 'n ander realiteit tot diep onder jou vel in – tot in hoekies van jou hart wat jy beswaarlik geweet het bestaan.
Die offisier uit die Oekraïne se histeriese vrees is tasbaar. Nie oor hy koerantberigte gelees het of die nuwe statistiek nagevors het nie, maar oor die steeds groeiende lys van vriende en familie wat slagoffer geword het van die virus wat hul lewens gesteel het.
En nou wil hy by Danie hoor oor die dood ... Hy wil weet van geluk vind in hierdie lewe. Dood en geluk. Hy is dringend opsoek na 'n pad uit die woestyn van weemoed, radeloosheid en angs.
Soos ons maar deesdae maak, het hy instinktief sy vrese in die Google soekblokkie ingetik in die hoop dat dit sinvolle antwoorde sou uitspoeg. Die gevolg: Meer angs, meer radeloosheid, dieper in die woestyn ...
Maar, Danie kan 'n alternatief bied. Dit word 'n geleentheid om te praat oor verlossing en die lewe hierna. Dit word 'n geleentheid om te praat oor geluk in 'n bitter deurmekaar wêreld. Hy is uit die veld geslaan as Danie 'n Russiese Bybel tevoorskyn bring. Hulle blaai saam, soek saam, bid saam – dinge wat Google nie kan doen nie. Vir die man uit die Oekraïne is daar 'n stukkie gerusstelling in hulle gesprek. Daar is vir 'n oomblik vrede.
Vir hom is dit net die begin van die pad. Danie se besoek is nie 'n kitsregruk waarna die lewe sonskyn en reënboë gaan wees nie. Dis 'n bewuswording van wat 'n lewe in God kan wees. Dis 'n nuwe moontlikheid dat daar selfs geluk kan wees in die heel donkerste van momente.
Danie is al amper by sy kar toe die offisier aangedraf kom. As dit enigsins moontlik is, het Danie dalk nog Bybels vir sy vriende aan boord.
Jerome en geluk
Die teenstelling is enorm. In die skeepswêreld is dié skip die beste in sy klas, 'n moderne bastion van tegnologie en vooruitgang. Jerome, in teenstelling daarmee, beklee in die seeman-wêreld die heel laagste rang. Trouens, hy is rangloos, vervangbaar, die een wat al die skiewie werkies waarvoor die res te belangrik is moet verrig.
Ten spyte daarvan, merk Nico dadelik op dat die jong heer van Mindenau in die Filippyne, 'n ongewone aantrekkingskrag het wat ander, selfs die met rang en moue in rye blink strepe versier, soos 'n lig op 'n berg aantrek. Hy't 'n aansteeklike energie ten spyte daarvan dat hy die minste is ...
Hy is vinnig by Nico om kennis te maak. Pa van twee, 'n seuntjie en dogtertjie, en 'n muse by die huis waarom sy lewe wentel, vertel hy met 'n vonkel in sy oog, maar tog ook 'n opwelling in sy stem. Want sy alles, dié waarvoor hy so lief is, is ver en die wêreld waarin hy hulle agtergelaat het, is 'n holderstebolder deurmekaar plek.
Maar, is dit vinnig duidelik, hy verstaan iets van geluk. Hy verstaan iets daarvan dat elke oomblik in God gesetel is en daarom transendeer dit ook hierdie moment van ver wees. En dis hierdie geluk, hierdie gesetel wees in God, wat onwillekeurig uit hom borrel en wat die wat in wêreldorde sy meerdere is, na hom aantrek omdat hy iets het wat meer blyk te wees as dit wat strepe op jou mou jou kan gee.
Nico vra uit oor die res van die bemanning. 'n Ent weg, staan 'n driemanskap ernstig en gesels. Jerome blyk elkeen se storie te ken - nie bloot die generiese temas nie, maar elkeen se unieke storie. Hy ken hul kommer oor die se pa, of die se dogter, oor die wat naby aan hulle is wat siek is, oor hul magteloosheid. Dit blyk dat die man uit Mindenau 'n gawe het om na harte te luister. Dis dalk dit – sy oopheid en gewilligheid om na elkeen se storie te luister wat hom so kosbaar maak vir sy mede-bemanning.
En hoe meer Nico met hom praat, hoe meer is dit duidelik dat daar 'n vlam van geloof in Jerome brand. Sy geluk is inderdaad gesetel in God. Wat meer is, is dat hy dit met ander aan boord deel. Hy ondersoek die literatuur wat Nico uit sy knapsak haal opgewonde. Noukeurig en met sorg, maak hy moeite om iets wat hy dink vir die manne aan boord sal werk, te vat. Want, daarin lê nie net vir hulle geluk wat dieper is as blote goedvoel nie, maar ook hul ewige heil.
Nico en Jerome sê soos ou vriende koebaai. Jerome draai om, 'n stapel literatuur in sy hand, en mik doelgerig na 'n bankie waar drie seemanne sit. Sy werk, duidelik nog nie klaar nie. 'n Gelukbringer inderdaad.