Hoofstuk 3: Die eintlike stryd ( ) - KIPDF.COM
Die eintlike stryd (1938 -1940) 1 Hoofstuk 3: Die eintlike stryd (1938 -1940) H y is nasionaalWanneer Pasch as onderwyser in sy eerste onderwys ja...
Author: Maximilian Barrett
Hoofstuk 5 Gelykstroomkringe
HOOFSTUK 1. ORleNTERING
HOOFSTUK 2:GLOBALE BEMARKING
DIE STRYD RONDOM DIE LEER AANGAANDE DIE TRINITEIT MET BESONDERE VERWYSING NA DIE VIERDE EN TWINTIGSTE EEUE
HOOFSTUK 3 TOEPASLIKE KONSEPTE VIR 'N MODEL IN MAATSKAPLIKEWERK PRIVAATPRAKTYKBESTUUR
HOOFSTUK 2 LITERATUURSTUDIE
HOOFSTUK 1 BEGRIPSVERKLARING EN PROBLEEMSTELLING
HOOFSTUK DRIE MUSIEK AS UNIVERSELE KOMMUNIKASIEMEDIUM
HOOFSTUK S DIE EKSEMPLARIES-INHOUDELIKE - KEUSE, ORDENING EN METOOOLOGIE BY 'N EKSEMPLARIESE WERKWYSE
Die eintlike stryd (1938 -1940)
Hoofstuk 3: Die eintlike stryd (1938 -1940)
y is nasionaalWanneer Pasch as onderwyser in sy eerste onderwys jaar op 7 Oktober 1938 ’n brief skryf dan is die inleiding van die brief ’n begeesterde Afrikaner aan die woord. Daar word met groot dankbaarheid en trots melding gemaak van watter besondere voorreg dit was om die jaar te mag belewe waarin die Afrikanervolk sy worstelstryd kan herdenk vandat “hy homself as nasie ontdek het honderd jaar gelede”.1 Daar word verwys na die vorige honderd jaar as die eeu van onreg, en mens kom werklik onder die indruk dat die onderwyser as geskiedenis man hier besig is. Hy skryf as volg- “Ons volk het ’n wonderlike honderd jaar agter die rug – ’n eeu wat met reg genoem kan word ‘die eeu van onreg’ – want ten midde van die grootste vernedering en heerssugtigheid van oorheersers het die klompie grensbewoners, ons voorvaders gevoel dat nie alleen hulle liggame verkneg en verslaaf word, maar dat ook die vryheid van hulle geesteslewe die demper opgelê is, wat as dit nie dadelik afgeruk word, sal lei hiertoe, dat die nakomelinge van Geus en Hugenoot ’n slaafse nasie sal word- of liewer tot niks sou vergaan nie, want ’n slaafse nasie is geen nasie nie. Gelukkig was daar manne en vroue wat besef het dat ‘ as jy ’n trotse volk verkneg, - word opstand teen die reg, sý reg’ (NP van Wyk Louw)”.Hierdie hele brief van begin tot einde word deur ’n “besieling” gedra wat alles tot nog hoër hoogtes wou voer. Die brief sluit dan ook af- “Mag die trek ons so besiel en innerlik versterk in ons nasiestryd, dat ons elkeen met diepe en heilige oortuiging kan uitroep ‘Ek glo aan (in) die toekoms van die Afrikanernasie! Laat ons handhaaf, suster, en trots wees daarop dat ons polsslag ’n iets is in die hartslag van ons Nasie. Baie liefde en beste groete van jou broer, wat ook opnuut besiel is deur hierdie nuwe Trek” Wanneer skrywes soos hierdie en ook die een wat hiernaas volg is daar geen twyfel dat in die gemoed van die onderwyser daar ’n baie ernstige en warme nasietrots aan die opbou was. Watter gebeure aanleiding sou gee tot sy suster se direkte moedeloosheid kan ons nie bepaal nie, maar wat duidelik is dat hy sy suster ook oproep tot dieselfde daadkrag om die magte wat daarop uit is om ’n mens in jou “volheid te ondermyn, om net hard te werk 1
Brief gedateer 7 Okt.1938- Geskryf van Nylstroom- Gerig aan – Liewe suster…
om daardie magte vir altyd die nek in te slaan”. Dan volg die filosofiese stelling wat dalk in die uitleef daarvan groot implikasies in ’n mens se lewe kan bevat. In die geval van Pasch het juis die uitleef van hierdie filosofie ’n groot deel van sy lewe in beslag geneemMet reg sal gevra moet word wat sit agter hierdie stelling van “Ons Nasie lewe alleen in die daadkrag van elke indiwidu wat homself lid voel van ’n groter gemeenskap”? Die grootte van die groter gemeenskap het ook dinge binne hom laat gedy. Gemeet aan hierdie skrywes het daar iets in G. B. S. Pasch gegroei waarvan die skool ruimtes van Nylstroom dalk in alle geval gou te klein sou word. Dit gebeur dan ook na bietjie langer as 2 jaar en Pasch voel hom geroepe om weer na Potchefstroom terug te keer om hom nog verder in die onderwys toe te rus. Hy vertrek in Maart 1940 met onbetaalde studieverlof met die oog op ’n MA-graad in geskiedenis. Dit wat egter wag sou ’n mens nie kon voorsien nie, want alhoewel dit eers maar net verlof was het hy na Nylstroom as onderwyser nie weer kon terugkeer nie. Gevang, geïnterneer…7 Junie 1940, nie eers drie maande na Pasch se terugkeer na Potchefstroom nie, het die politiek in sy eie gemoed en die landspolitiek direk teen mekaar te staan gekom. Of daar reeds vanuit Nylstroom anti.-regerings inisiatiewe van Pasch se kant plaasgevind het kan nie bewys word nie. Na sy vurige nasionalisme en waaragtige nasietrots is reeds verwys maar om iemand daarvoor in gevangenis te wil plaas is tog vergesog2. Ook aanvaar ons dat sy terugkeer na Potchefstroom werklik verdere studies ten doel gehad het, en wil ons nie glo dat hy eintlik met ’n politieke dryfkrag Potchefstroom weer binnegegaan het en dat die studies eintlik net ’n dekmantel sou word van die indiwidu wat hom polities tot groter dinge wou wend nie. Die brief aan sy suster om magte wat jou wil ondermyn die “nek in te slaan” mag egter wyer opgevat word as om bloot op vreedsame wyse drastiese protes aan te teken. Koerantopskrifte, in die Afrikaanse pers, maar selfs die Engelse pers, het dit duidelik uitgedra.
2 In 2003 het mev. Pasch haarself nog herinner dat die redes vir sy internering maar baie flou was. Sy herinner haar dat “hy die magistraat (wat ’n uiterste jingo was) nie op straat gegroet het nie, dat hy hom sterk teen die Smuts regering uitgespreek het in ’n haarkappersalon, en ek dink die feit dat hy die jeug van die skool so positief vir die Afrikanersaak beïnvloed het was ’n groot rede”.
Wat werklik direk hiertoe aanleiding gegee het en wat sulke drastiese optrede van regeringsweë opgeroep het, is daar op kampus, maar selfs in die pers wye spekulasie gewees3. In studente geledere was daar ’n groot ongelukkigheid. Die voorsitter van die studenteraad ’n ene P.J. Coetzee4 roep ’n “monstervergadering” byeen waarop D. C. S. van der Merwe5 ’n voorstel indien om die vierkleur “wat na die onlangse vlaginsident waarby soldate betrokke was, en vir ’n tyd lank nie gehys was nie, halfstok te hys”6. Hierdie voorstel is dan ook eenparig aanvaar. Op dieselfde vergadering is die studente ook tot kalmte gemaan en dat hulle as opgevoede manne langs konstitusionele weë uitkoms sal soek in hierdie saak. Op voorstel van die reeds genoemde Van der Merwe en ’n ene J. J. M Theron is ’n pers verklaring uitgereik Dit bevat o.a. die volgende insiggewende opmerkings rondom Pasch wat só die wêreld ingestuur is. “Ons protesteer op grond van die feit dat mnr. Pasch, hoewel ’n vurige Nasionalis en getroue republikein hom geensins skuldig gemaak het aan enige staatsgevaarlike bedrywigheid nie en alleen vir sy ideale opgetree het op wettige en konstitusionele weg.” Die studente se pleidooi tot vrylating van mnr. Pasch word baie sterk uitgedra in soverre dat as hy nie vrygelaat word nie hulle as studente die regering “versoek om ons almal saam te interneer, aangesien ons almal net so skuldig of onskuldig is as mnr. Pasch”. Vanuit die Engelse pers is daar blykbaar ook op dieselfde vergadering die volgende resolusie uitgevaardig. “In a resolution passed at the meeting the students declared that they would not fight for the British Empire, inside or outside the Union, but were prepared to fight anywhere in the world if convinced that it was in the interests of South Africa to do so. The resolution demanded that the Government release Pasch, or intern all the students.” Die vergadering sou dan ook ’n versoekskrif tot die regering rig wat as volg gelui het. “The meeting demanded that the Government make peace with Germany immediately.”7 Dit wil lyk of die drastiese optrede van regering in hierdie tyd veral gemik was op grond van wat hulle gemeen het “subversive propaganda” was wat dan ook deur informante aan hulle oorgedra sou word. So word daar gemeld dat “some of the information volunteered is 3
So vêr vasgestel kon word was Pasch die enigste student van Potchefstroom wat in die tyd gevange geneem is en het Engelse koerante wel die kring wyer getrek dat daar ook by die Universiteit van Pretoria ’n invloedryke “J van Wyk de Vries and other Afrikaners” geïnterneer was. Die totaal geïnterneerdes op daardie stadium was 1300 waarvan 80 mense in dieselfde week geïnterneer was waarin Pasch ook gevange geneem is. In die pers was daar ook bespiegel dat ’n tweede kamp vir geïnterneerdes by Vaalharts-waterskema ingerig sou word om dan verkieslik Afrikaners daar aan te hou en dat Duitsers en ander anti-regering gesindes weg van hulle in aanhouding sou wees. 4 Ons aanvaar dit is die later professor in dogmatiek aan die Teologiese Skool van GKSA. 5 Ook ’n latere Teologiese professor in sending en sendingwetenskap. 6 Die Engelse koerant maak ook hiervan melding en wel as volg- “Later in the day students of both the NormalCollege and. The UniversityCollege held a protest meeting and. Decided to hoist the Vierkleur at halfmast at a private hostel, which was recently the scène of the flag incident between troops and. students”. 7 Dieselfde koerantberig maak dan ook melding dat terwyl die trein die aand van Pasch se internering uit die stasie sou wegtrek waarmee geïnterneerdes na kamp vervoer is daar sommige van hulle uitgeroep het “Heil Hitler. “A few men ons the station retaliated by calling out curse”.
Eerste groep boere wat geïnterneer is op LeeukopOmkringde lyk vir skrywer (PJV) na Pasch?
valueless, but on a great deal of it the authorities have been able to act.”. Hieruit spruit die vermoede dat Pasch wel om sekere uitgesproke stellinge wat ons glo hy in die openbaar sou herhaal, soos in korrespondensie aan sy suster gemeld, verraai sou kon word. Die reeds vermelde voorneme om die vierkleur halfmas te hys maak dan ook melding dat daar juis by ’n sekere “private hostel” ’n vroeëre botsing tussen studente en soldate was, en daar toe vir ’n tyd lank geen vlag was nie. Pasch het hom na sy terugkeer in Potchefstroom weer in Heimat-koshuis gevestig en wil ons aanvaar dat hierdie vroeëre vlag-episode ook by Heimat was waarby soldate toe reeds hulle opwagting gemaak het, en Pasch hom moontlik daar al sterk teenoor hulle wou handhaaf. Op die wyse het hy toe reeds ’n gemerkte man kon word Van Pasch se sterk persoonlikheid en leierseinenskappe is daar allerweë ook in die pers van melding gemaak8. Die lewe in die kampJare later (1953) dan het Pasch self geleentheid om in ’n opsienbare publikasie uitgegee deur die bond van oud-geïnterneerdes en politieke gevangenes sy ervaringe van die volgende drie maande weer te gee9. Van die eerste dinge waaraan Pasch hom herinner het is die “wandelkamp” en dan veral teen die draad was die “uitgetrapte paadjies wat al teen die draad getwee- en –drieling het…” Paadjies wat in 1953 tot toegegroeide slootjies uitgespoel het, want “al teen die draad” skryf hy…”Hoe langer mens daar was, hoe nader aan die draad en hoe meer loop jy die paadjies – soggens as die buitekamp oopgaan, op die hitte van die middag en smiddae weer voor die aantreeklok lui. Die paadjies langs die draad is die naaste aan die vryheid, dis die naaste aan die bulte van ons land wat jy kan sien en nie by kan kom nie. …Jou gees verplaas jy na baie plekke op die rante en klippe buitekant die draad: Jy wil die uitsig omruil, jy wil van buite in die kamp inkyk – al wat hierdie begeerde ruilhandeling verbied, is die doringdraadruite en die lustelose wagte wat buite heen en weer stap!...Later wens jy nie ’n Naby foto van LeeukopinterneringskampDie “dradd” en uitgetrapte pad is duidelik sigbaar… ’n Skets op die uitsig van die Leeukop-interneringskamp en omgewing…die gemelde rante en klippe duidelik in die oog
Die gemelde Engels en Afrikaanse koerante bevestig dat hy vir lank voorsitter was van Afrikaanse Nasionale Studentebond dat hy ook lank lid was van die PUK Studenteraad. Die Engelse koerant sien hom ook as “chairman of the Students Representative council and. Afrikanerbond at Potchefstroom. Sy rugby talent waar hy as slot ook lank vir Wes-Transvaal uitgedraf het word ook by sy internering onderstreep. 9 Agter tralies en doringdraad, 1953: Ek ontsnap 359-368
meer nie, jy hoop nie meer nie, maar om uit te kom, om te loop na die plekke wat jy met jou oë sien, word begeerte, onbedwingbare begeerte, wat alle vrees op die agtergrond skuiwe. Jy dink net een ding, en as die pos die tweemaal in die week gekom het met briewe van susters en broers en familie en van ’n witkrulkopdogter10, briewe waarvan die helfte weggesny is, dan word die paadjies langs die draad die veiligheidsklep wat jou bewaar van onbesonne dade…” Sulke briewe… Van die eerste briewe wat hy uit die kamp sou skrywe kan ons aanvaar gaan na sy geliefde Leenster. Op 13 Junie 1940 is ’n diep gewortelde gevoel van onreg hom aangedoen baie duidelik. Hy skryf aan haar- “Merk die verraaiers van ons Volk my skat- …” en dan vervolg die kort briefie met ’n heelwat langer een. Die Woensdag-middag van 13 Junie 1940 verseker hy haar van sy liefde, haar portret wat bokant sy kop hang, en dat sy hom inspireer om moed te hou en die stryd goed te stry. Sy moet ook nie oor hom bekommerd wees nie, en dat alles wel sal goed gaan. En dan vervolg in al die korrespondensie wat daar van Pasch uitgegaan het seker die sterkste bewoording ooit- “ Haat ons vyande, my skatjie- haat hulle baie, soos ek hulle elke oomblik meer en meer haat- maar jy moet ons land en volk ook liefhê en God elke minuut vuriglik bid vir ons vrywording. Ons dag van wraak is naby. Ook die dag wanneer ek en jy baie gelukkig sal wees…”.Die in gekluisterde spanning, haat en minagting met die drade om hom as simbool hiervan word in hierdie baie vroeëre brief reeds verwoord …”die drade om my, niks sal my binnekant meer kan keer nie. Ek is geen misdadiger, ek is ’n boer en ek sal nie lank hier bly nie. Ek het jou lief en hulle en hulle het nie die reg om my hier te hou nie. Maar ons gaan sterk wees en die dag sal kom wanneer ons die drade om ons sal wegloop en platloop en alles wat voor ons voet kom verbrysel”. En dan kom weer heeltyd die ongenaakbare gevoel van opsluiting, van “om binne te wees” en sy “buite” . Hy skryf aan haar-“Julle moet buite volhou, reghou en inspireer”. Net drie dae later is die volgende brief wat hy daardie Saterdag-aand 15 Junie 1940 adresseer- Hy praat daarin van sensors wat lank draai om inkomende briewe deur te gee, natuurlik nadat hulle dit versnipper het. Hy is eintlik maar net nog bietjie langer as ’n week daar11 maar die eentonigheid en reëlmaat van gebeure druk hom reeds vas- Hy skryf- “die dae word so eentonig en lank- smorens opstaan en inval om getel te word, oggendete met pap, brood, botter, konfyt en koffie, daarna ’n entjie langs die doringdraad gaan stap en terugkommiskien lees en in die son lê en bak of kennetjie speel en dan weer ete, smiddae slaap en gesels of niks doen en saans weer eet en daarna lees of miskien ’n bietjie sing en dan maar gaan slaap. Eentonige verloop elke dag, elke dag al die dinge wat dieselfde is. Vandag het ons salaris gekry 7/- vir die week wat verby is”. Die brief wat hy gehoop het om die volgende dag uit te smokkel keer hom weer teen die drade vas- Hy skryf aan haar- “Vanmiddag het ek weer hier teen die drade rondgestap en die wêreld daarbuite beskou- die bulte en koppies en bosse- daar waar die vryheid lê- net anderkant die drade en ek het gedink aan jou elke oomblik en soms voel dit vir my of iets hierbinne gaan breek- jy weet hoe voel dit”. Later in die brief nadat hy haar weer van sy liefde en nabyheid verseker juis deur haar portret wat hom glimlaggend bokant sy bed bemoedigend antwoord, dan herinner hy haar aan ’n gediggie “wat ek julle geleer het in vorm III. ‘En as my hande wurge, o God, ens.’” . Weer is hy oortuig dat die dag sal kom om wraak te neem- Hy skryf- “Ons dag sal ook kom. Ons sal die slegte plek uit ons volk uitsny en vinnig werk, sodat ons kwynende liggaam sterk sal word.”
Die besondere dogter is moontlik al die liefde wat op Nylstroom in sy klas was- Leenster?! 7 Junie – 15 Junie…
Kassie wat in kamp gemaak isVierkleurdaarop!
En dan vertel hy van die klein vuurhoutjie-kassie wat hy gemaak het, met die vierkleur daarop, wat hy as aandenking later sal probeer uitkry. In dieselfde brief skryf hy – “Maandag open ek ’n barbierswinkeltjie. Ek vra ’n sikspens vir ’n haarsny. Ek hoop om darem so ’n bietjie geld by my salaris te maak. Ek het Annie gevra om vir my ’n knipper en skêr en kam te stuur. Jy kon nie dink skatjie, dat ek nog barbier sou word op my oudag nie”. Aan die einde van die brief meld hy dan van die baie vêr plek- Ganspan naby Kimberley in die Kaapkolonie(!) waarheen hulle gestuur gaan word. Datum vermoed hy is die 20ste of enige dag daarnaSaterdag of Sondag.. Spesifiek skryf hy dan “Daar sal dit dan feitlik onmoontlik wees dat julle of Annie hulle my kan besoek. Wat kan ons daaraan maak – hulle rekening word net groter. Maar skatjie jy moet goeie moed hou- alles sal later wel regkom. Gaan jy nog lekker skool? My liefste krulbekkie is mos ’n moedige Afrikanertjie – ek sien nou nog die mooi blou ogies toe jy die Engelsman amper ingevlie het by die rolprentvertoning…. “ Kort hierna op 19 Junie 1940 word nog ’n brief geantwoord - ’n brief aan swaer Daan en suster Leen vanuit interneringskamp nog op Leeukop waarby hulle hom dan ook kort vantevore kon besoek. Pasch gee spesifiek ook in hierdie brief ’n goeie aanduiding van omstandighede in hierdie kamp. Hy meld dat daar ook planne was om hulle na Ganspan 50 myl van Kimberley na ’n kamp oor te plaas12. Die datum van oorplasing het hulle nie geweet nie, maar hulle het verwag dat dit daardie volgende week sou wees13. Hy skryf dan ook “Verder gaan dit goed. Ons is maar heeldag besig met allerhande dinge soos skryf, handwerkies, gesels ens14. Die hele kamp is nou byna vol Italianers. Ons is omtrent maar ’n dertig boere en ’n klompie genaturaliseerde Duitsers. As kamermaats het ons heelwat ou kennisse. Ook mnr. Betz wat die bottelstoor op Pietersburg gehad het, miskien onthou julle nog. In die kamp is ook Dr. Kranz wat vader se dokter in Durban was. Ons het al baie gesels. Verder moet julle goeie moed hou, alles sal regkom. Groete aan belangstellendes. Ons mag net twee briewe per week skrywe. Julle hoef geen posseël op my briewe te sit nie…” Pasch se moed en durf spreek nog duidelik uit hierdie skrywe en wil dit voorkom soos wat ’n Paulus van ouds deur die Here in staat gestel was om vanuit die gevangenis mense na “Bedeesde en oorblufte trekosse”
Ons aanvaar dat dit dieselfde kamp was waarvan al sprake was die dag toe Pasch geïnterneer was, want al meld die pers van Vaalharts-waterskema, is Ganspan waarvan Pasch nou skrywe ook ’n plek naby Kimberley, heelwaarskynlik dieselfde plek. 13 Daar het van hierdie vinnige oorplasing niks gekom nie. Tot laat in September was hy nog in Leeuknop. Ganspan het hom nooit gesien nie, daarvoor sou hy sorg… 14 Pasch het ook later (1953) in Agter tralies en doringdraad (p.360) van talle monumentjies, klein blom- en groentetuintjies, die rotstuine en die uitgelegde kronkelpaaie wat hulle gebou het melding gemaak. Tien jaar later was daarvan byna niks meer oor nie…!
Uittreksel uit brief van susterAn- Ek dink so aan vader, hy was ook krygsgevangene en het ook opgeoffer vir sy
buite te bemoedig dat Pasch ook daardie genade ontvang het. Hy wat eintlik die gevangene is sal nie moed opgee nie. Tog het hy ook maar om nie sy susters te ontstel nie, nie van al sy stryd en vertwyfeling vertel nie. As daar jare later in “Agter tralies en doringdraad” weer oor hierdie besondere tyd geskryf word dan skryf Pasch self- “En tog hou jy maar uit! Soos bedeesde en oorblufte trekosse tree jy maar smôrens en saans aan vir telling en staan daar soos willoses in wie se harte daar geen greintjie van verset roer nie!...Maar elke oggend se opstaan is vir jou ’n ontnugtering: dit is maar nog die hoë betonmure en venstertjies wat om jou hang. Snags was jy op baie plekke waar die vryheid was – bedags een onbedwingbare begeerte na die plekke waar die vryheid is!...En so gaan die dae om. Die eerste dae van die kamplewe staan by jou in die lig van opgewonde avontuur en in die opspraak wat by die gevangeneming deur Afrikaanse koerante en deur naasbestaandes en vriende gemaak is! Jy voel soos ’n besonderse held wat uit hierdie gevangenis sal uitkom as ’n gemaakte Boereleier”15. ’n Brief van sy suster sou hierdie gevoel kon bevestig- Sy oudste suster Anna skryf in die tyd16 vanaf Vereeniging waar sy wel ook in haar brief kennis dra dat hulle nog na Ganspan sal gaan. Ons aanvaar dat hy dan nog steeds op Leeukop was. In hierdie brief laat sy suster hom goed verstaan dat hulle geëerd voel “dat jy so in die kamp moet sit, omdat jy vir ’n volksaak moet boet”. Dit is duidelik dat hulle as familie op hoogte was van die internasionaal politieke situasie waarby die verskillende lande wat by oorlog betrokke was se voornemens ook aan haar broer deurgegee word met die hoop dat as daar sekere ooreenkomste en aanvalle klaar plaasgevind het dat sy tyd dan ook nie meer lank in die kamp sou wees nie. Dan verwys sy na haarself as ’n “vuurspuwende berg” omrede die hoon en smaad wat hulle in die tyd aangedoen word. Sy gee egter die versekering dat sy merk so lank hierdie mense vir hom maar hy moet ’n paar ook vir haar hou dat sy met hulle kan afreken17. Die bande in die familie staan deurentyd besonder sterk want gee sy ook die versekering dat die “karpaaiement” deur haar op datum gehou word, “en ook die ander rekenings”. Opmerklik dat sy dan wel nog ook met die studente kontak kon hou. Sy skryf aan hom- “Man die klomp studente is tog nog die duiwel in- hulle wil ook geïnterneer wees omdat hulle ook soos jy voel”. Aangrypend bly die herinneringe dan ook aan hulle vader waar sy haar brief afsluit“Ek dink so aan vader, hy was ook krygsgevangene en het ook opgeoffer vir sy volk…” Op 5 September 1940 skryf ’n tante Hester van Doornkop18 dat sy “hoop dat dit sal nie meer baie lank duur nie, dan is ons vry van slawerny…” 19. Hierdie brief wat ook met
Hierdie woorde maak egter ook gou plek vir wat hy later opsom as …”Jou selfgegewe heldestatus begin so stadigaan afskawe by die wete dat jy maar nog so ’n mens is soos almal hier saam en almal daarbuite- met uitsondering van die drade – ’n gewone boer wat ’n gewone man is en sal bly ook in die maatskappy wat voorlê…” 16 Presiese datum onbekend 17 Van afreken sou daar niks van kom nie. In Jul/Aug. 1944 is sy jonk oorlede. 18 Die plaas Doornkop is waar G.B.S. Pasch se latere eggenore M.Z.E. van der Walt dan ook vandaan sou kom. Haar ouers was J.A.E. van der Walt en eggenote H. A. van der Walt (geb. Van der Merwe). Hierdie tante Hester was dan moontlik sy latere skoonmoeder wat hom so op sy van aangespreek het!? Moontlik het hy hulle uit sy onderwysdae in Nylstroom al leer ken, want hulle was in die Waterbergse gemeente. Volgens kinders se getuienis was sy latere eggenote ’n standerd 8 (Graad 10) leerling toe Pasch self in sy jong dae daar skoolgehou het. 19 Die brief is die eerste waarin ons kon sien dat hy op sy van as noemnaam aangespreek word- Liewe Pasch… Selfs die naam van een van hulle honde “Adolf” spreek van ’n Duitse sentiment in hierdie tyd. Die hond wat nog klein was, is nou ’n groot jong hond word vermeld…
biltong en koekies na hom aangestuur was, was heel waarskynlik kos wat op ’n ander handige wyse genuttig is, en dit op sy ontsnappings pad. Maar eers daardie kere wat hy misluk het…. Mislukte ontsnappings Dit moes Aug. dalk vroeg Sept. 1940 gewees het- Hy skryf self van die eerste byna naïewe poging- “ …een Sondagmiddag- net een van jou familie mag jou op dié dag besoek- …Na die halfuurbesoek van een suster het sy die groot swaaihek uitgestap, en ek het gewag vir lemoene wat van onder moes opkom. Daar 90, 100 tree vêr het my ander oudste suster gewag! Ons kon nie groet nie, nie mekaar hoor nie, net waai! En op daardie oomblik het dit die ontsettende drang in my geword om die pad buite die kamp na haar toe af te hardloop! My hele liggaam het gebeef van spanning! Ek wil 100 tree vêr in die vryheid in hardloop – al skiet hulle, al vloek hulle- ek wil vryheid toe en na my suster toe! Ek dink nie meer nieterwyl ek wag word ek enkel daad! Die sakkie lemoene wat die bandiet bring, moet deur die hek kom. Ek wag by die hek! Die hek gaan oop, en ek vat na die lemoene deur die opening en my vat, stamp en hardloop word een beweging- die pad af in die vryheid en na my suster toe! Agter my vloek en skreeu dit, en een majoor praat selfs van skiet! By my suster en in haar arms met ’n paar haastige groetsoene en –woorde, toe ’n majoor my aan die skouer ruk. Wat my vuis met die omdraaislag teruggehou het, weet ek nie! Ek dink dit was An. Hy’t van my oë af weggekyk grond toe soos ’n bang hond! Ek het An gegroet en saam met hom teruggestap kamp toe! Ek was in die vryheid! Ek het gedag ek sou beter voel- ek het nie. Nou vir niks anders plek as net vir die vryheid nie…” Pasch beskryf self hoe hierdie majoor kort na hierdie mislukte poging gewaarsku het“The next two to escape- Rosslee and. Pasch!” Sy voorspelling was nie heeltemal reg nie, want sê Pasch- “Nic (Rosslee) is nooit weg nie- hy het vrou en kinders en verantwoordelikheid en die hoop dat hulle hom miskien loslaat! Ek het geen vrou of kinders of verantwoordelikheid nie. Die vryheid was my verantwoordelikheid. Maar voor my sou nog twee ander wegkom! Ek sou probeer maar nie slaag nie!” En dan beskryf Pasch hierdie mislukte poging dan ook weer self – “ ’n Bewaarder- hy was goed vir ons- het die voorradevragmotor bestuur, die groot oop hekke van die kamp deurgery, sy goed afgelaai en weer weggery deur die oop hekke! Maar die middag het hy laat ingekom, en terwyl hulle aflaai, is hy weg in die sterk skemerte! Die plan het soos blits gekom. Nic en Muller20 en ek het dit inderhaas bespreek, en toe die wag ’n oomblik agter ’n gebou instap, is ek met lang kakiejas en flits en knuppel tussen die droë bokbalke in, agter die noodwiel! Dit was 7-uur en winter! Ek het gewag dat die bewaarder moet kom en my uitkarwei buitentoe! Hy het nie gekom nie! Die ure was lank en die lêplek baie moeilik! Muller het so elke halfuur verbygeloop en die tyd vir my uitgesing. Halfnege tienuur, halfelf! Toe is hy weg! Die ligte is dood! Die bewaarder kom nie! My bene tot by my heupe verkluim en aan die slaap! Ek het probeer lewe invrywe in my bene en in my hoop dat hy nog sou kom! Elfuur se kant het dit stil geword in die kamp! Daarmee het my hoog gevlamde hoop van die vroeë aand verdwyn! En toe die wag se treë vêr klink, is ek styf en mank uit en terug kamer toe. Rosslee het my verwyt dat ek so lank gewag het! Hulle sal die vragmotor nie meer wegneem nie. En terwyl ons praat dreun die vragmotor verby hekke toe! Muller by die deur uit en skelm agterna! Ek het stom gaan sit. Toe het Muller gesien hoe hulle die hele vragmotor met bajonette deursoek en waar ek gelê het, baie steke ingesteek! Ek was gelukkig nie daar nie!” En dan vermeld Pasch die tragiese afleiding en slotsom in die mislukte poging dat hulle besef het- “Hier was êrens verraad gepleegiemand wat betaal is en ons drie, Nic en Muller en my dopgehou het van lankal af. 20
Dieselfde Muller wat ’n onkruitsige terggees in die kamp was. Pasch herinner hoe hy ook dikwels kaal bolyf in die warm son in die kamp rondgeloop het, terwyl daar op elkeen van sy kaal skouers ’n makgemaakte skurwe geitjie gesit het, wat hy aanhoudend met dooie vlieë gevoer het. Ook onthou Pasch hoe Muller ’n ene oom Teuwie so met hierdie geitjies kon bangmaak.
Dit was nie die bewaarder wat die vragmotor kom haal het nie. So is ek toe nie weg nie en het in die gebeure ’n bietjie rustigheid gevind dat dit seker nog nie tyd was nie!...” Die tyd het egter gekom, veral nadat Pasch tyding ontvang het dat die appèl (afskrif hiernaas) wat teen hulle inhegtenisname gestel was nie geslaag het nie21. “Ek moes bly!” Hy en ’n ene Kruger22 het saamgevoel en saamgewerk. Soos Pasch hierdie tyd dan ook self beskryf- “die vrees wat hom rukke van my meester gemaak het, het nou begin maats maak met ’n roekeloosheid wat ek nie kon afskud nie. En soos ek het Kruger ook gevoel. Niks kon meer vir ons erger wees as hierdie siellose dae wat nie wil verbygaan nie”. En die dae het geword die een spesifieke dag of miskien moet ons praat van die dag en nag in September. Die Sondag van 22 September 1940 was daar nog weer besoek en skryf hy met verbittering dat van die vier briewe wat hy aan Leenster gestuur het, sy nog nie een ontvang het vandat sy hom laaste besoek het nie. Leeukop moes haar ook nie weer verwag nie! 24 September 1940“Deur Nic is daar buitentoe georganiseer. Dinsdagaand, 24 September sou die OB23 vir Kruger en vir my by Jukskeibrug oplaai. Daardie dag moes ons uit. Bars of buig! Die Sondag het ek dit vir my suster gesê! 24 Dinsdag sou ek uitkom! Sy’t mooigepraat en geraas, sy was bang! Ek ook! Maar dit moes!” Pasch beskryf hierdie Dinsdag25 dan as volg- “Van vroeg af het ons die wagte se geneentheid getoets. Nêrens was daar kans nie. Dit het middag geword, en die reëns het vaal uitgesak! Waar die bome die naaste aan die wandelkamp was, het ek soos ’n buffelsbul open afgestap. Hier moes ek êrens deur! Anderkant was die vryheid en twee wagte…”26 Vir Briedenhann het ek gesê ek gaan hier deurkruip! Die reën het vaal geval! Die wagte het van mekaar af weggestap! Sou hulle moed of myne ons begewe! Ek het skielik gesak- die draad met my elmboog gelig en my lyf deurgeskuur. Die twee Boerseuns het nie omgekyk of geskiet nie! Nogmaals bravo vir hierdie manne en ons ander vriende. Ek was binne ’n oomblik weg in die ruie bos! My groen Voortrekkerhoed aan die linkerkant opgeslaan en my militêre jas (dit was diefstal of liewer buitery) hoog teen die ore opgeslaan het ek gestap tot teen die onderkant van die bloekomplantasie! Honderd tree die vryheid in! Toe skielik voor my ’n kafferbandiet- reg op my af! Vandag glo ek en weet ek- die Here het hom met blindheid geslaan. Hy het my nie gesien nie! Die lengte van die plantasie in tot in die ruigte van die Jukskeirivier. Daar het ek gewag. Gewag vir die donker en die vole vryheid! Of sou “volle vryheid” na ironie klink! Dit reent nog steeds! Ek hoor die klok vir die telling lui! Na 21
Pasch skryf duidelik- Brief met hand gedateer 27 Aug.1940- “Na aanleiding van die verskillende aanklagte wat deur u teen my ingebring is as rede vir my internering, wil ek aan u net die volgende verduidelik. A) Dat die meeste aanklagte wat teen my ingebring is ontbloot is van alle waarheid. B)Dat die ander , waar daar wel ’n maat van waarheid aanwesig is, geen oortreding is wat myns insiens genoeg rede gee om my hier aan te hou nie. Elke vrye burger van die staat het die volle reg om as sulks op te tree. Op hierdie bg. Gronde teken ek appel aan teen my internering en vra dat ek onmiddellik losgelaat moet word. Ek is ’n gebore Unieburger. Die uwe GBS Pasch (geteken) 22 Kruger was geïnterneer oor ’n bomaanslag op Bloemfontein. 23 Ossewa brandwag 24 Waarskynlik suster Barbie wie se man – ds. Peet Venter kort na die ontsnapping gereed was om verdere hulp aan te bied. Kon dalk ook sr. An gewees het, wie vir hom soos ’n moeder was…Syself was nooit getroud nie. 25 Pasch se sterfdag was ook ’n Dinsdag- 9 Feb.1960 26 Pasch herinner hom die naam van een van hierdie wagte as ’n Briedenhann- wat ook die bynaam gehad het van Atta-Turk. Hy was Pasch goedgesind is later self ook geïnterneer.
’n kwartier weer en toe weer en weer! Ek weet hulle mis my of Kruger of albei! Gaan hulle die omgewing fynkam? Hulle het nie! Nooit gedink ’n man sal teen die kamp wegkruip nie! En toe dit donker word is ek in my spore terug en toe swenk ek regs die bult uit na die boom van afspraak. Hier sou Kruger en ek mekaar kry! In die reën het ek gewag – dit word negeuur en halftien en Kruger kom nie! ’n Stikdonker nag! Hlafelf moet ons die kar by die Jukskeibrug kry! Tienuur het ek vermoed dat Kruger verdwaal het!! Of ek ooit by die brug sou uitgekom het die nag, weet ek nie! Ek het teruggedraai kamp toe! Die hele skynwerpers het dowwe dowwe kolletjies vertoon deur die reën! Bo, regsom die wandelkamp het ek gevoel-stap! Tot by ’n vriend se huis! Versigtig, sluipend nader en aangeklop! Hy het my dadelik herken in die agterdeur en my binne gewink! Dit was die heerlikste koppie koffie wat ek nog in my lewe gedrink het. Vir hierdie vriendskap haal ek my hoed af! ’n Ander vriend was ook in die huis! Ook hy herken my! Hulle wou eers droë klere gee, maar ek wou nie. Garage toe onder dekking van die reën! In die hoë bagasiebak van die motorkar toegemaak…” Hierdie motorkar het hom na nog ’n nuwe hoofstuk in sy lewe ingery nl. dié van vlugtelingskap en swerwersjare. Die Sunday Times van 29 Sept. 1940 was nie verkeerd nie! In die slot van die beriggie staan daar “That too many internees are bidding adieu to the internment camps without the consent of the authorities. That surely someone will be carpeted by the heads of the Department concerned for permitting these unimpeded escapes”. Die laaste vermoede was toe ook nie so verkeerd nie! “The internees once outside the….. barbed wire entanglements seem to vanish into thin air, which indicates that there must be some friendly magicians in the neighbourhood of the camps.” In dieselfde koerant heeltemal op ’n ander plek is daar selfs ook sprake van ’n ontsnapping uit Windhoek! Die opskrif is kort “Internee escapes. Windhoek Saturday. Bernard Pietszch an internee escaped from Windhoek hospital last night where he was being treated for rheumatism. Hê was interned about six weeks ago”. Van ’n “verdampte” Pasch tot dun lug verval was daar selfs na langer as ’n maand vir hulle nog weer geen teken van nie! ’n Ander koerantopskrif in die tyd lui- “No trace of eight missing internees”. Onder die lys van 8 namestaan daar die vyfde naam“Gerhardus Barthlomeus Pasch 24 years, 6ft.2in., well built blue eyes, Roman nose, fair hair, sunburned complexion, medium moustache, had beard when escaped.” Die name van die ander ontsnaptes volgens hierdie koerant was Henry Jacques Rooseboom Hans27, W.J.F. Muller28 , Olaf Woldemar 27
Rooseboom was bv. ’n gebore Duitse joernalis wat vanuit Holland na SA gekom het. Hy was ook ’n “Hansard shorthand writer, en ook die outeur van die boek in Afrikaans geskryf- “Die Oorlog trap my vas”. Pasch beskryf Rooseboom se ontsnapping in “Agter tralies en doringdraad (p.365) wat elemente bevat van byna ’n “sepie”. “Die dae vooraf het het hy en Nic en ek gaan bad, daar om en by aantreetyd. Onder elke stortbad één man as hulle die deur oopmaak. Amper ’n week het dit so aangehou- elke aand! Die saak is dat die telling moet klop! Weer het ons vir Rooseboom die middag laat gaan begrawe – die pypie in sy mond – en sy koffertjie langs hom! Ons het gaan bad en onder die derde stortbad het een van die kamppersoneel gaan staan, maar Boerseun deur en deur. Sy postuur so klein soos die van Rooseboom en met sy kop en gesig vol seep toe die tellers inkom. Dit kon
Andresen29, Johannes Marthinus Ackerman30, Pieter Frans Kruger31Lothar Sittig en N.O. Paasche32. Hierdie Paasche en Pasch is egter heeltemal verskillende mense. Nog meer koerante het die nuus die wêreld moes indra terwyl Pasch hom gereed sou moes maak om ’n lewe uit ’n ander wêreld te begin lewe. Al wat die kort beriggie hiernaas lees is- “Two internees Pasch and. Kruger escaped from Leeuwkop Internment Camp. Both are Union Nationals”- en dan staan dit weinlik in oordrewe vorm. Pasch is a University student, who was interned several months ago.”!
net Rooseboom wees wat daar bad! Die aand het Rooseboom by ’n ander lid van die kamppersoneel gebad en geëet en toe is hy vort!” 28 “Union born, farmer in Dundee Natal. Dieselfde Muller wat die nag wat Pasch probeer het om met die voorrade –vragmotor skelm agter noodwiel uit te ry, wat so tragies kon eindig. In die koue van daardie nag het “Muller elke halfuur verbygeloop en die tyd vir my uitgesing” 29 Pasch noem hom later in Agter tralies en doringdraad “’n rooikop Duitser”- hy het gemaak of hy dronk was, bottels om hom gesaai, hare omgekrap, wou dronk lyk!- maar “eintlik so nugter soos tien windhonde!” Niemand het verwag die besope een sou kon wegkom nie. Andriesen is dronk-nugter weg, weg tot vandag toe! “ 30 Pasch beskryf Ackerman se ontsnapping as volg- “Hy het gehoor hy is buite nodig. Die planne het stadig gegroei.. Ackerman het siek geword , en in sy donker kamertjie in die ou strafafdeling van die arbeidskolonie het hy in die halfdonkerte gelê. Daar is hy soggens en saans getel.. Soms was hy aan die slaap as daar getel word.- tog is hy getel! En een middag het ons hom bo in die wandelkamp begrawe- met ’n lugpypie in die mond! Hulle het hom die aand en die volgende oggend raakgetel- maar toe was Ackerman baie weg! Die volgende aand het hulle agtergekom hulle het ’n pop getel! 31 Moontlik dieselfde Kruger waarna Pasch ook verwys wat die nag saam met hom ontsnap het? As dit dieselfde Kruger was dan het Pasch van hom geskryf dat hy vir ’n bomaanslag op Bloemfontein geïnterneer is. 32 Nie familie van Pasch nie. Eintlik moet hierdie Paasche gesien word as een van die eerste ontsnaptes. Hy het ontsnap op ’n stadium toe Rabbo Pasch nog gedink het dat hy sal nooit so iets doen nie! Pasch beskryf dit as volg- “En die eerste ding wat ons in die kamp gehoor het toe ons daar aanland, was die verhaal van die ontsnapping van Paschee- ’n Duitser! En die eerste onwillekeurige gedagte wat by jou opkom is: Hoe kan die man so iets doen- so sy lewe in sy hand neem! Weinig wis jy dat dit kwalik ’n maand sou duur of dit word al wat in jou gedagtes lewe! Ontsnapping, agter hierdie doringdraadruite uit! Paschee is weg! Hy en ’n maat het tussen die wagte deur, kort na middernag die draad geknip, dink ek, en uitgespring! ’n Wag het hulle agtergekom en met die knuppel gegooi! ’n Gelukskoot, en die maat van Paschee is platgegooi, maar hyself het weggekom! Hier en daar het mens later weer van hom gehoor, maar ek wil dit nie hier noem nie (nou 1953 reeds as Pasch skryf! PJV) want ek weet werklikwaar nie of dit al vir hom veilig is nie! Ja Paschee se ontsnapping was vir die groenes in die kamp so ’n bietjie oorbodig, gesog, misplaas…” Lank sou hulle groenes egter nie so dink nie! (PJV)
Report "Hoofstuk 3: Die eintlike stryd ( )"