Maart | 2015 | vlindersag
Dit is die hart wat klop!
Die groot brande in die Kaap het my weer laat dink oor die lewe. Dit is vir my altyd opvallend om te sien hoe mense kan saamstaan in 'n krisis-situasie, maar in ander situasies weer so negatief en lélik kan wees oor dinge. Ons bly in 'n stukkende land met politieke probleme groter as die 7 oseane, maar toe daar 'n krisis kom, is daar niemand wat eers sit en kyk wat doen die ander persoon nie. Niemand wat vinger wys en wonder of dit straks Jan van Riebeeck se skuld was nie. Almal staan eenvoudig saam om die krisis te hanteer.
Elke persoon wat iets weet van brandslaan, meld aan.
Mense van heinde en verre kom Kaap toe om te help brande blus.
Die lugmag help met helikopters toe die brandbestryders se helikopters te min is om hond haaraf te maak. Een van ons land se beste helikopter vlieëniers verloor sy lewe in die proses.
Sosiale media waarsku inwoners van die betrokke areas van diere wat moontlik gaan vlug en vra dat hulle water uitsit omdat dit hulle grootste behoefte sal wees, en laat weet vir wie om te bel as hulle 'n beseerde diertjie sien.
Radiostasies samel miljoene rande in om te help. Mense gee en gee.
Winkels skenk kos, water, eetgoed, medisyne, energiedrankies.
Vrywilligers daag in hulle honderde op om te help toebroodjies en kos maak en bring enige iets wat hulle dink nodig kan wees.
Selfs die Argus fietsryers kla nie omdat die roete hierdie jaar halveer is nadat hulle die volle fooi betaal het nie, want almal verstaan hoekom.
Dan dink ek so by myself – ons KAN as ons wil. Ons KAN saamstaan sonder om heeltyd na die persoon langs ons te kyk en fout te soek. Ons moet net die wil hê om dit te doen.
Kyk ons terug, sien ons hoe leeg en kaal ons mooiste Kaap lyk, maar ons weet – saam met daardie kaal grond, lê daar baie sweet en trane en blydskap van 'n reënboognasie wat oorwinning behaal het. Daar waar harte saam geklop het met een doel voor oë, om vuur te slaan, diere te red, mense se huise te probeer beskerm. Niemand het aan homself gedink nie. Elkeen het onverpoos gewerk tussen die hitte, rook en vuur in, ongeag die ontsettende gevaar waarin hulle verkeer met 'n onvoorspelbare vuur en die wete dat elke sekonde van hulle lewens wat gespaar is, slegs genade is.
En daardie grond gaan groter vrug dra as ooit tevore, want die hart van elke mens wat daar geswoeg en sweet het, gaan in elke groen blaartjie verteenwoordig wees. Want alles wat daar tot as verbrand het, word weer nuut. En die mooiste Kaap sal weer bewys wees dat daar nog hoop vir die mensdom is, en 'n mooi toekoms.
Al wat nodig is, is dat elke mens van ons mooi land sy hart sal oopmaak om te klop met verdraagsaamheid en liefde teenoor alles wat asemhaal!