Wi-Fi Protected Access (WPA en WPA2) is 'n sertifiseringsprogram wat deur die Wi-Fi Alliance bestuur word om aan te dui dat daar voldoen word aan die sekuriteitsprotokol wat deur die Wi-Fi Alliance geskep is om draadlose rekenaarnetwerke te beveilig teen indringing. Hierdie protokol is geskep in reaksie op verskeie ernstige gebreke wat in die vorige stelsel, WEP, gevind is. Hierdie protokol implementeer die meeste van die aanbevelings in die IEEE 802.11i-2004 standaard en was bedoel as 'n tussentydse stap om die plek te neem van WEP terwyl 802.11i in voorbereiding was. Die protokol is spesifiek daarop ontwerk om ook te werk met draadlose netwerkkaarte wat voor die bekendstelling van WPA gebou is (deur middel van fermware opgraderings), maar nie noodwendig op eerste generasie draadlose toegangspunte (Wireless Access Point) nie. Die WPA2 sertifiseringsmerk dui daarop dat 'n gevorderde protokol geïmplementeer is wat die volle standaard implementeer. Hierdie protokol sal nie met ouer netwerkkaarte versoenbaar wees nie.
Produkte wat suksesvol deur die Wi-Fi Alliance getoets word mag die Wi-Fi Protected Access sertifiseringsmerk dra. WPA is bedoel om versoenbaar te wees met ouer asook die nuwer standaarde.
3 Sekuriteit in voorafgedeelde sleutelmodus
4 EAP uitbreidings onder WPA- en WPA2 Enterprise
WPA is 'n sertifiseringsprogram wat deur die Wi-Fi Alliance, 'n nywerheidsgroep, wat die Wi-Fi handelsmerk besit en toestelle sertifiseer wat daardie merk dra.
Die WPA sertifiseringsmerk dui daarop dat daar voldoen word aan 'n sekuriteitsprotokol wat bedoel is om die veiligheid van draadlose netwerke te verhoog. Daar bestaan twee weergawes van die protokol wat enterprise en personal gedoop is. Die Enterprise weergawe is bedoel om saam met 'n IEEE 802.1X bediener te werk (wat die geldigheid van die identiteit van gebruikers vasstel) wat verskillende sleutels aan elke gebruiker uitdeel. Die Personal weergawe van WPA gebruik 'n minder uitbreibare voorafgedeelde sleutel (PSK) modus, waar elke rekenaar toegang verleen word aan die hand van dieselfde wagwoord. In PSK modus, hang die sekuriteit van die netwerk grootliks af van die sterkte van die wagwoord en die geheimhouding van die wagwoord. Die ontwerp van die protokol is gebaseer op 'n derde proefskrif van die IEEE 802.11i standaard.
Die Wi-Fi Alliance het die protokol geskep om die bekendstelling van standaardgebaseerde veilige draadlose netwerkprodukte moontlik te maak voor die IEEE 802.11i groep hulle werk afgehandel het. Die Wi-Fi Alliance het reeds die WPA2 sertifisering voorsien gebaseer op die finale proefskrif van die IEEE 802.11i standaard. Daarom het hulle doelbewus die etikette in die raamvelde (ook bekend as inligtingselemente) laat verskil van dié in die 802.11i standaard om verwarring te vermy met saamgestelde implementerings van beide die oorspronklike en die gevorderde weergawes van die protokol.
Data word versluier deur van die RC4 stroomsyfer gebruik te maak met 'n 128-bis sleutel en 'n 48-bis aanvangsvektor. Een groot verbetering van die protokol bo WEP is die sogenaamde Temporal Key Integrity Protocol (TKIP) wat die sleutels dinamies verander soos die stelsel gebruik word. Wanneer dit met 'n baie groter aanvangsvektor gekombineer word verleen dit 'n groot verbetering in beskerming aan die stelsel en is dit doeltreffend om die beknde sleutelherwinningsaanvalle wat op WEP gedoen word te stuit.
Behalwe vir identiteitsbevestiging en versluiering van data bied die protokol ook 'n groot verbetering in die versekering van die integriteit van die datapakkies. Die sikliese oortolligheidstoets (CRC) wat in WEP gebruik word is in wese onveilig; dit is moontlik om die datapakkie te verander en die boodskap se CRC aan te pas sonder dat dit nodig is om die WEP sleutel te ken. 'n Veiliger boodskapbevestigingskode word in die protokol gebruik wat 'n algoritme inspan wat as "Michael" bekend staan. Die booskapbevestigingskode sluit 'n raamteller in wat verhoed dat 'n terugspeel aanval uitgevoer kan word.
Deur die sleutels en aanvangsvektore te vergroot,