Norman Thomas - Inligting
Norman Thomas, die seun van 'n Presbiteriaanse predikant, is gebore in Marion, Ohio, op 20 November 1884. Hy studeer politieke wetenskap onder Woodrow Wilson aan die Princeton Universiteit en studeer in 1905.
In 1905 het Thomas gehelp om die Intercollegiate Socialist Society te stig. Ander lede was Jack London, Upton Sinclair, Clarence Darrow, Florence Kelley, Anna Strunsky, Bertram D. Wolfe, Jay Lovestone, Rose Pastor Stokes en J.G. Phelps Stokes. Die doel daarvan was om 'lig te werp op die wêreldwye beweging van industriële demokrasie, bekend as sosialisme'.
Thomas het vrywillige maatskaplike werk in New York gedoen voordat hy teologie aan die Union Theological Seminary studeer het. Beïnvloed deur die geskrifte van die Christelik -Sosialistiese beweging in Brittanje, het Thomas 'n toegewyde sosialis geword. Thomas word in 1911 georden en word predikant van die East Harlem Presbyterian Church.
Thomas was 'n pasifis en het geglo dat die Eerste Wêreldoorlog 'n 'onsedelike, sinnelose stryd tussen mededingende imperialisme' was. Sy broer het sy sienings gedeel en is tronk toe gestuur omdat hy die ontwerp teenstaan. Thomas het saam met Abraham Muste, Scott Nearing en Oswald Garrison Villard saamgewerk om die Fellowship of Reconciliation (FOR) te vorm. In 1917 stig Thomas, Crystal Eastman en Roger Baldwin die National Civil Liberties Bureau (NCLB).
In 1918 stig en redigeer hy The World Tomorrow en werk twee jaar later saam met Jane Addams, Elizabeth Gurley Flynn en Upton Sinclair om die American Civil Liberties Union te stig. Thomas, 'n lid van die Socialist Party of America, was sy kandidaat vir die goewerneur van New York in 1924. Hy was ook mede -redakteur van die Nasie (1921-22), was hy mede-direkteur van die League of Industrial Democracy (1922-37), 'n organisasie wat hy saam met Jack London en Upton Sinclair geskep het.
Die leier van die Sosialistiese beweging, Eugene Debs, is in 1926 oorlede. Twee ander prominente figure, Victor Berger en Morris Hillquit, kon op grond van hul buitelandse geboorte in 1928 as president verkies word. Die derde hooffiguur, Daniel Hoan, was nie bereid om sy pos as burgemeester van Milwaukee te verlaat nie. Thomas, wat 'n reputasie ontwikkel het as 'n artikulêre woordvoerder van sosialisme, is as hul kandidaat gekies. Daar is gehoop dat die goed opgeleide, mooi, middelklas, Thomas, 'n goeie kandidaat sou wees.
Die presidensiële verkiesing van 1928 is gewen deur die kandidaat van die Republikeinse Party, Herbert Hoover. Hy het 21,427,123 stemme (58,21%) gekry, terwyl Al Smith van die Demokratiese Party slegs 15,015,464 (40,80%) behaal het. Thomas eindig in die derde plek met 267 478 (0,73%). Hy het egter maklik die kandidaat van die Amerikaanse Kommunistiese Party, William Z. Foster, geklop wat slegs 48 551 (0,13%) stemme gekry het.
Die Groot Depressie het die vooruitsigte van die Hoover -administrasie in 1932 ernstig benadeel. Franklin D. Roosevelt verteenwoordig die Demokrate. Thomas het weer die kandidaat vir die Sosialistiese Party van Amerika geword en na verwagting sal hy goed vaar met inagneming van die groeiende aantal werklose werkers. Thomas was ook 'n gereelde bydraer tot die tydskrif, Die Werkloses (1930-32). Die Amerikaanse kommunistiese party blyk egter ook steun te kry van diegene wat onder die ekonomiese insinking ly.
Sidney Hook het daarop gewys: "Destyds was die sosialiste nie 'n tekort aan revolusionêre retoriek nie, en hul hoofwoordvoerder, Norman Thomas, het intellektueel kop en skouers uitgestyg bo die middelmatighede van die mededingende organisasie. Die eintlike rede was dat hulle hulself aan die organisasies wat deur die Kommunistiese Party beïnvloed is, het hulle gevoel dat hulle hulself vereenselwig met die Sowjetunie - die land wat die wêreld die gesig van die toekoms wys: 'n beplande samelewing waarin daar na bewering geen werkloosheid was nie, geen menslike gebrek as gevolg van die produksie van oorvloed, en waarin die arbeiders van die arm en die brein na bewering hul eie lot beheer het ... Die sosialiste het nie die nodige vuur en vuur nodig gehad vir die totale onteiening van die bourgeoisie vir die vernietiging van sy staatsapparaat, en vir die transformasie van bestaande onderwys-, regs- en politieke instellings van bo na onder. "
Franklin D. Roosevelt het die presidensiële verkiesing van 1932 maklik gewen met 22,821,277 (57,41%) stemme, vergeleke met Herbert Hoover wat 15,761,254 (39,65%) stemme gekry het. Weer het Thomas sy stryd teen William Z. Foster van die Amerikaanse Kommunistiese Party gewen. Thomas het 884.885 (2,23%) stemme verower in vergelyking met Foster se 103,307 (0,26%). Hoewel Thomas verslaan was, het hy die tevredenheid gehad om te sien hoe Roosevelt verskeie maatreëls voorstel wat hy tydens sy presidensiële veldtog voorgestel het.
Thomas is ontsteld oor die gebeure wat in die Sowjetunie plaasgevind het. Hy het die bekentenisse in die Sowjet -skouspreuke ongelooflik gevind en tot die gevolgtrekking gekom dat Joseph Stalin probeer om 'n diktatorskap te vestig en haar steun gegee aan sy mededinger, Leon Trotsky. In Maart 1937 het hy kragte saamgesnoer met John Dewey, Sidney Hook, Edmund Wilson, John Dos Passos, Bertrand Russell, Reinhold Niebuhr, Franz Boas, John Chamberlain, Carlo Tresca, James T. Farrell, Benjamin Stolberg en Suzanne La Follette om die Amerikaner te vorm Komitee vir die Verdediging van Leon Trotsky.
Sidney Hook onthou later in sy outobiografie Out of Step: 'n Rustige lewe in die 20ste eeu (1987): "Die eerste en belangrikste stap van die kommissie was om 'n subkommissie aan te stel om na Mexico City te reis om die getuienis van Leon Trotsky af te lê. Dit was van kardinale belang vir die sukses van die kommissie dat John Dewey toestem om te gaan, want sonder hom is die die pers en die publiek sou die vergaderings geïgnoreer het. Dit sou vir die Kremlin maklik wees om die werk van die ander te verwerp en die vals beskuldiging te versprei dat hulle met die hand uitgesoek is as deelnemers van Trotsky. Maar sou Dewey gaan? En aangesien hy nou nege en sewentig was, moet hy gaan? Dewey moet gaan, en ek moet toesien. " Die Dewey -kommissie het sy verslag op 21 September 1937 gepubliseer. Die kommissie het Trotsky vrygespreek van alle aanklagte wat tydens die vertoningsproewe gemaak is.
Thomas het in September 1940 by Burton K. Wheeler en Charles A. Lindbergh aangesluit om die America First Committee (AFC) te vorm en het gou die magtigste isolasie -groep in die Verenigde State geword. Die AFC het vier hoofbeginsels gehad: (1) die Verenigde State moet 'n ondeurdringbare verdediging vir Amerika bou; (2) Geen vreemde mag of groep magte kan 'n voorbereide Amerika suksesvol aanval nie; (3) Amerikaanse demokrasie kan slegs behoue ​​bly deur uit die Europese oorlog te bly; (4) "Aid short of war" verswak die nasionale verdediging tuis en dreig om Amerika in die buiteland by oorlog te betrek.
Die AFC het die publieke opinie beïnvloed deur middel van publikasies en toesprake en het binne 'n jaar meer as 800,000 lede gehad. Die AFC is ontbind vier dae nadat die Japannese lugmag Pearl Harbor op 7 Desember 1941 aangeval het. Hoewel Thomas voorheen 'n pasifis was, het Thomas nou die betrokkenheid van die Verenigde State by die Tweede Wêreldoorlog ondersteun. Hy was egter krities oor sommige aspekte van Roosevelt se beleid, waaronder die internering van Japannese Amerikaners en beheer van groot ondernemings oor oorlogsproduksie.
Norman Thomas was ook die Socialist Party of America -kandidaat vir die presidensiële verkiesing van 1944. Sy vorige steun aan die America First -komitee en sy uitgesproke pasifisme werk teen hom in 'n verkiesing wat tydens die bittere gevegte van die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind het. President Franklin D. Roosevelt het 'n maklike oorwinning behaal en 25,612,916 (53,39%) stemme gekry. Thomas Dewey was in die tweede plek met 22.017.929 (45.89%) stemme. Thomas was weereens derde met 79,017 (0,16%), maar dit was 'n groot afname in die steun sedert die presidensiële verkiesing van 1932 toe hy 884,885 (2,23%) stemme gewen het.
Norman Thomas was weer 'n kandidaat vir die Sosialistiese Party van Amerika vir die presidensiële verkiesing van 1948. Hierdie keer het hy 'n groot mededinger gehad vir linkse steun. Henry A. Wallace, die voormalige vise-president onder Franklin D. Roosevelt, was die kandidaat vir die groep wat verband hou met die Progressive Citizens of America. Wallace het ook 'n hupstoot vir sy veldtog gekry toe William Z. Foster, die hoof van die Amerikaanse Kommunistiese Party, aangekondig het dat hy hom in die verkiesing sou ondersteun.
Die program van Wallace en sy lopende maat, Glen H. Taylor, die linkse senator van Idaho, het nuwe burgerregte-wetgewing ingesluit wat gelyke geleenthede vir swart Amerikaners in stem, indiensneming en opvoeding sou gee, en die herroeping van die Taft-Hartley-wetsontwerp en verhoogde besteding aan welsyn, onderwys en openbare werke. Hulle buitelandse beleidsprogram was gebaseer op teenkanting teen die Truman -leerstelling en die Marshall -plan.
Harry S. Truman en sy hardloopmaat, Alben W. Barkley, het 24 179 347 (49,55%) stemme gekry. Sy teenstanders van die Republikeinse Party, Thomas Dewey en Earl Warren, het 21,991,292 (45,07) stemme gekry. Storm Thurmond het derde geëindig, met 1,175,930 (2,41%) stemme. Wallace eindig daarna met 1 157 328 (2,37%). Thomas was slegs vyfde met
139 569 (0,29%) stemme.
Thomas, 'n sterk kritikus van die Sowjet -kommunisme, het ook die herbewapening en die ontwikkeling van die Koue Oorlog veroordeel. Ander kwessies wat tydens die na-oorlogse tyd met Thomas verband gehou het, was sy veldtogte teen armoede, rassisme en die Viëtnam-oorlog.
Thomas het verskeie boeke oor politiek geskryf, waaronder Is gewete 'n misdaad? (1927), Soos ek dit sien (1932), 'N Sosialistiese geloof (1951), Die toets van vryheid (1954), Die voorvereistes van vrede (1959) en Sosialisme word weer ondersoek (1963).
Norman Thomas is op 19 Desember 1968 oorlede.
As gewetensbeswaardes wend ons ons tot u joernaal, omdat dit, in meer kragtige as enige ander, ons blywende geloof in menslike wysheid uitgedruk het. U het nog nooit die bose leer van die brute dwang van die menslike wil geken nie. U het die deugde van verdraagsaamheid gepreek en beoefen, die soort verdraagsaamheid vir die gebrek waaraan die staat gemeganiseerd en gewetensloos word.
U weet iets van die masjinerie van onregverdige spel. U verstaan ​​die tirannie van skelm shibboleths. U waardeer die bedreiging van militêre sielkunde. Ons doen 'n beroep op u, strategies geleë soos u is, om die saak van die gewetensbeswaardes te help. Ons vra u om die volgende feite op te let:
In die evolusie van die menslike verstand ontdek ons ​​'n geleidelik toenemende onderbreking tussen fisiese bevoegdheid en intellektuele morele bevoegdheid. Hierdie onderskeid is so diep ingebed in ons lewenswaardes dat ons eerder skaam voel om fisies te kundig te wees. Die man van bloed en yster doen nie 'n beroep op ons fynere persepsies as 'n wese wat ons aanbiddende aandag heeltemal waardig is nie. (Die God vir wie ons aanbid, is nie 'n jingo of 'n militaris nie.) Maar Voltaire - hy van die maer skenkels en die anemiese gesig - watter uitbundige trots woel in die grootste en in die minste van ons by die geluid van die wonderlike naam! En saggeaarde Jesus - watter gepaste huldeblyk kan die opwindende wêreld aan die voete lê van hom wat gesterf het, sodat welwillendheid en liefderyke goedhartigheid die harte van vyandige mense kan versag.
Die kompleksiteit en rykdom van die lewe het toegelaat, en toenemend, die min of meer vrye spel van alle energiemetodes. Daar is baie mans wat die beste aangepas is deur opleiding en temperament vir die uitvoering van fisiese dade van heldhaftigheid; daar is 'n paar mans wat meer van nature geskik is vir die uitvoering van intellektuele dade van moed, terwyl sommige ander skyn in dade van morele dapperheid.
Waarom die onmenslike manier om alle mense te dwing tot die eng spesifieke soort toewyding waarvoor so baie van hulle hopeloos ongeskik is, straf? Verdraagsaamheid spruit uit die bestaan ​​van verskillende soorte doeners, almal bereid om mekaar se spesiale bevoegdheid te respekteer. Dit is nie te ekstreem om te beweer dat sommige van die mees heldhaftige dade in oorlogstyd (soos in vredestyd) uitgevoer word deur diegene wat nie die wapens (as hulle versoek word) sou opneem ter verdediging van die saak. Daar is ander vorme van dapperheid as die suiwer militêre. Laat ons redelik wees.
Die een onuitwisbare feit wat 'n aantal amptelike intimidasie nie kan bestaan ​​nie, is dat daar 'n soort man is vir wie (militêre) oorlogsdeelname gelyk is aan moord. Hy kan nie, hy sal nie moord pleeg nie. Daar is geen menslike krag op God se aarde wat hom kan dwing om moord te pleeg nie (wat hy weet). U mag hom sentimenteel, dwaas, slapgat, mollycoddle, vrou noem - enigiets wat u 'onbetwisbaar' wil hê. Maar daar is hy, 'n geweldige feit. Sal hy mishandel word vir sy ongeduld? Of sal hy gerespekteer word (soos sy denders is) weens sy pligsgetrouheid? Ons kan nie so 'n belangrike saak aan die toeval of aan die koue administrasie oorlaat nie. Mans met sensitiewe insig moet help om 'n sosiale omgewing in Amerika voor te berei wat voldoende gasvry is vir alle gewetensbeswaardes.
Dit is goed om onsself te herinner aan ons instinktiewe respek vir gewetensbeswaardes. As 'n man opgeroep word om in 'n jurie in 'n moordsaak te dien, kan hy op eerbare wyse van diens onthef word as hy gewetensbesware teen die doodstraf het. As ons opreg dink, is ons nie teë om die gewetensman te eer nie, mits hy 'n aktiewe vriend van die mens is en nie 'n blote gemak nie. Die toets van manlikheid lê in diens; nie in 'n spesifieke soort diens nie (geskik vir 'n spesifieke soort van gees en liggaam), maar opregte diens wat werklik aan die mensdom verleen word.
Vandaar die filosofiese waarde van verdraagsaamheid. Om ware verdraagsaamheid in die oorlog te behou, is die grootste enkele prestasie waaraan rasionaliste hulself kan toewy. Amerika is vasgevang in hierdie verraderlike verstrengeling; behep met die tradisie - die blote uiterlike vorm en simbool - van gewetensvryheid, het sy nie die lewende behoefte van 'n werklike toelae en 'n aansienlike praktyk van ons gewaagde gewetensvryheid besef nie. Dit is nie die tradisie wat ons kort nie; slegs 'n belangrike geloof in die tradisie.
In tye van bedenklike vrede, wanneer die sosiale klasse 'n byna meedoënlose oorlog voer en die daaglikse swaarkry van armoede en nood leërs van die proletariaat laag maak, word die lewe vir minderbevoorregte groepe min of meer leefbaar slegs deur die gedagte dat tussen hulle en hulle amptelike meerderes bestaan ​​daar sekere grondwetlike en menswaardige waarborge van verdraagsaamheid as beskerming van wedersydse begrip. Daar is ruimte vir meningsverskil. Daar is ruimte vir bespreking.
Hoe wanhopig moes die sosiale situasie geword het as 'n groot aantal pligsgetroue en wetsgehoorsame burgers 'n afgryslike gevoel van ongemak begin voel het in die teenwoordigheid van groot ondeurgrondelike kragte, ver buite hul beheer of simpatieke begrip. Waarom hierdie wonderlike onrus? Die antwoord is eenvoudig en eenvoudig. Daar is nie meer die gevoel - so natuurlik en dierbaar vir vrymanne - om 'n beroep te doen op klaarblyklik onregverdige besluite nie. Te veel ondergeskikte amptenare het 'n geweldige gesag oor magtelose mense.
Dit is die neiging selfs van die mees 'demokratiese' regerings wat die mees 'idealistiese oorloë' begin het om alles op te offer vir volledige militêre doeltreffendheid. Om hierdie neiging te bestry waar dit die vrye spraak, die vrye pers, die vryheid van vergadering en die vryheid van gewete bedreig - die belangrikste aspekte van vryheid en die erfenis van al die oorloë wat die moeite werd is om te veg - is dit die eerste funksie van die AUAM vandag. Om hier iets in stand te hou wat die moeite werd is om terug te keer wanneer die moeë oorlog verby is.
Soms word die vraag gevra: Waarom is hierdie menings van revolusionêre veranderinge eerder tot die Kommunistiese Party as na die sosialiste getrek? Destyds was die sosialiste nie gebrek aan revolusionêre retoriek nie, en hul hoofwoordvoerder, Norman Thomas, het intellektueel kop en skouers uitgestyg bo die middelmatighede van die mededingende organisasie. Die werklike rede was dat hulle hulself verbind het tot die organisasies wat deur die Kommunistiese Party beïnvloed word, dat hulle hulself vereenselwig met die Sowjetunie - die land wat die wêreld die gesig van die toekoms wys: 'n beplande samelewing waarin, na bewering, daar was geen werkloosheid nie, geen menslike gebrek as gevolg van die produksie van oorvloed nie, en waarin die werkers van arm en brein na bewering hul eie lot beheer het. Die rasionalisering om hul rug op die Sosialistiese Party te draai, was dat sy program 'naby bier' of 'melk en water' was; die Sosialiste, het hulle beweer, ontbreek die nodige vuur en vuur wat nodig is vir die totale onteiening van die bourgeoisie, vir die vernietiging van sy staatsapparaat en vir die transformasie van bestaande onderwys-, regs- en politieke instellings van bo na onder.
Ek gebruik die term rasionalisering verstandig, want in 'n paar kort jare sou die Amerikaanse Kommunistiese Party, in opdrag van die Kremlin, 'n volledige ideologiese salto verander. In 1935 begin dit die Rooseveltiaanse hervormings met soveel heftigheid as wat dit tot dusver gebruik het om dit as voorlopers van die fascisme aan te kondig. Teen daardie tyd was die program van die Sosialistiese Party heel links van die mengsel van hervormings wat die New Deal uitgemaak het, maar dit word nou as pseudorevolusionêre geselsies afgemaak. Wat het met die revolusionêre staatmakers gebeur? Hulle het in werklikheid Sowjetpatriotte geword. Die toekoms van die mensdom het die voortbestaan ​​van die USSR vereis, wat nou bedreig word deur die groeiende mag van genasifiseerde Duitsland. Niks het vir hulle saak gemaak nie, selfs die ernstige verantwoordelikheid van Stalin om Hitler se opmars na bewind te vergemaklik.
Kraggedrewe masjinerie maak dit moontlik om groot bevolkings in oorvloed te ondersteun. Dit het die basis van ons beskawing verander van een van gedwonge spaarsaamheid tot oorvloed. Ondanks die wanbestuur het dit ure ingekort en in baie gevalle die las van eentonige en afbrekende arbeid verlig. Maar onder die winsstelsel word die verhaal van die vordering van masjinerie letterlik in trane en bloed geskryf. En vir elke vooruitgang in tegnologiese vooruitgang het die onderhond die verlies van sy werk betaal.
Dit is waar omdat ons nog nooit gevra het nie: hoe kan ons masjinerie gebruik om meer goedere te verskaf en vir almal meer ontspanning te bied? In plaas daarvan het die winsgewende eienaars van fabrieke gesê: hoe kan ons die wins verhoog? Dit is maklik om te sien hoe masjinerie op die lang termyn meer werksgeleenthede en korter werksure moontlik maak deur meer dinge moontlik te maak. Maar mans eet op die kort termyn, en op kort termyn stel die baas 'n nuwe masjien voor in die hoop om onmiddellik 'n groter wins te maak, wat die wins baie keer slegs behaal deur sy betaalstaat te verminder. Die werkgewer wat dit doen, is nie 'n skurk nie. Onder die winsstelsel is dit sy doel om wins te maak. Hy kan dit nie help as dit beteken dat sommige mans die bittere vrye tyd van werkloosheid gee en ander bespoedig nie.
Slegs beplande produksie vir gebruik, die afskaffing van parasitiese eienaarskap en die toename in bestedingskrag in die hande van die massas werkers sal werkloosheid beëindig. Ek sê nie dat hierdie manier om werkloosheid te beëindig maklik is nie. Op die lange duur sal dit rekening moet hou met die hele wêreld en nie net die Verenigde State nie. Die finale antwoord op werkloosheid en armoede is intelligente internasionale sosialisme. Daar is geen ander manier nie. Onmiddellike oplossings vir sommige van die werkloosheidslyne sal nie net op sigself goed wees nie, maar ook omdat dit ons vordering na hierdie doel help.
Dit is nogal 'n vreeslike ding dat liberale nou die woordvoerders moet wees van 'n jitterige program, wat, as dit iets beteken, slegs geïnterpreteer kan word as geen kritiek op die administrasie behalwe van ons nie. Oor tien jaar of minder sal dit nie die mense wees wat u nou wil onderdruk nie, wat onderdruk sal word en onderdruk sal bly deur u teorie; dit is julleself saam met baie ander, tensy julle inderdaad verder wil gaan as wat ek dink julle ondersteun ter ondersteuning van 'n Roosevelt -totalitarisme. Moenie vergeet dat nie Roosevelt of iemand anders onsterflik is nie. Die beginsels wat eers vasgestel is, is geskik vir mans wat oorleef.
'N Paar mense, waaronder mev. Roosevelt, Norman Thomas en A. J. Muste, het wel vir ons amnestie ondersteun. Hierdie besondere persoonlikhede was deur die jare getroue verdedigers van burgerlike vryhede. Maar selfs hier het iets my gepla. As iemand geregverdig was om nie tot ons verdediging te kom nie, het ek net hierdie drie genoem. Het ons nie persoonlike en politieke mishandeling op hulle gepak nie (afwisselend met lofprysinge)? Ek het myself afgevra hoe ons sou reageer as die situasie omgekeer was, en my antwoord was nie 'n troosvolle antwoord nie. Ek het gevoel dat hierdie individue 'n morele superioriteit bo ons moet hê, dat daar iets beslis verkeerd moet wees met die gesindheid van kommunisme teenoor demokrasie.
Norman Thomas, wat 'n held van my jeug opvolg, Eugene Debs, was tydens een van my besoeke 'n sosialistiese kandidaat vir die presidensie. Ek het hom baie keer ontmoet en deur die jare het ons vriende gebly. Hy was oorspronklik predikant van godsdiens en het nog steeds die voorkoms van een, lang, silwerharige, kaalgeskeerde voorkop, 'n vooraanstaande wetenskaplike figuur. Ek het gevind dat hy deur die hele Amerika deur lede van alle partye gerespekteer word. Ek onthou by 'n sokkerwedstryd het die toeskouers om my die verkiesing bespreek terwyl hulle gewag het dat die wedstryd sou begin. "Thomas is die beste van die drie, maar hy het geen kans nie. Ek stem vir Roosevelt," het 'n man gesê en ek was beïndruk deur die talle wat saamgestem het. Thomas het 'n gedagtes wat voortdurend ontwikkel. By my eerste besoek was hy 'n tipiese sosiaal -demokraat van die sentrum, behalwe dat hy 'n pasifis was. Met my derde besoek het hy ver na links geskuif. Hy was 'n pionier in die ontkenning van Amerika se aandeel in die Viëtnam -oorlog.
Norman Thomas is op 20 November 1884 in Marion, Ohio, gebore. Sy vader was 'n presbiteriaanse predikant, en nadat hy universiteitsopleiding by Bucknell en Princeton ontvang het en 'n reis deur die wêreld gemaak het, het hy die Union Theological Seminary bygewoon en in 1911 as predikant aangestel. As pastoor van die East Harlem Presbyterian Church, sowel as Thomas, voorsitter van die American Parish, 'n woonbuurt, het blootgestel aan sosiale behoeftes en 'n passie vir sosiale geregtigheid ontwikkel. Sy pasifistiese opvattings het hom sterk gekant teen Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog en het gelei tot sy vervreemding van die Presbiteriaanse vestiging in New York. In 1917 was Thomas een van die stigters van die American Civil Liberties Union, gestig om die regte van gewetensbeswaardes teen die ontwerp te beskerm. Thomas, wat die politieke en sosiale standpunte van die Sosialistiese Party betrek het, het in die partypolitiek aktief geword en die leiding van die party aangeneem na die dood in 1926 van Eugene V. Debs. Hy was tussen 1928 en 1948 ses keer deur die party genomineer as president, en het nooit 'n verkiesingsstem gewen nie, maar in 1932 byna 'n miljoen gewilde stemme gekry. In 1936, weer 'n kandidaat vir president, skryf Thomas 'n boek met die titel, New Deal, What? " Hierin het hy 'n visie vir 'n sosialistiese Amerika uiteengesit wat 'n optimistiese siening van die ontwikkelinge in die Sowjetunie het en 'n beroep op 'n ekonomie met slegs beperkte ruimte vir private ondernemings benodig. In die daaropvolgende jare word hy minder betower met Rusland en meer bereid om elemente van 'n gemengde ekonomie in Amerika te aanvaar. Norman Thomas was nooit geneig om sy standpunte te buig tot die heersende mening nie, en sy opposisie teen Amerikaanse steun aan die Geallieerdes voor die Tweede Wêreldoorlog het hom en die Sosialistiese Party baie steun gekos. Gedurende die McCarthy -era het Thomas burgerregte vir Amerikaanse kommuniste bepleit, alhoewel hy hul standpunte persoonlik nie ondersteun het nie. Hy was 'n vroeë teenstander van die Viëtnam -oorlog. Norman Thomas word beskou as 'n pilaar van integriteit, alhoewel hy nooit verkiesingsukses behaal het nie. Ek kry meer toejuiging as stemme, en hy het eenkeer gesê. Thomas is op 19 Desember 1968 oorlede.
Norman Thomas was 'n Amerikaanse maatskaplike werker, minister, skrywer en jare lange presidentskandidaat van die Socialist Party of America.
Thomas is op 20 November 1884 in Marion, Ohio, gebore. As jong man het Thomas koerante afgelewer vir Warren G. Harding, 'n toekomstige president van die Verenigde State. Thomas volg die kollege en studeer aan die Princeton -universiteit in 1905. Terwyl hy in Princeton studeer, studeer hy saam met Woodrow Wilson, nog 'n toekomstige president van die Verenigde State.
Nadat hy aan Princeton gestudeer het, het Thomas 'n maatskaplike werker in New York geword. Hy studeer ook om 'n Presbiteriaanse predikant te word by die Union Theological Seminary. In 1911 word hy aangestel en aanvaar hy 'n pos by die East Harlem Presbyterian Church in New York. Thomas begin belangstel in sosialisme en begin 'n baie meer aktiewe rol speel in sosiale bewegings en in die politiek. Vanweë sy pasifistiese standpunte het Thomas die Eerste Wêreldoorlog gekant en verklaar dat die konflik "immoraal" en "sonder sin is." In 1914 het hy gehelp om die Fellowship for Reconciliation te stig, 'n organisasie wat oorlog teenstaan. In 1917 het Thomas by die National Civil Liberties Union aangesluit om die oorlogsmaatreëls van president Woodrow Wilson se administrasie teë te staan. In 1920 was Thomas 'n stigterslid van 'n soortgelyke organisasie, die American Civil Liberties Union.
Thomas het óf artikels in 'n aantal tydskrifte en koerante gestig of dit bygedra. In 1918 stig hy die Wêreld môre. Van 1921 tot 1922 was Thomas die mede-redakteur van Die Nasie. Hy het ook artikels geskryf vir Die Werkloses en 'n aantal ander tydskrifte. In die loop van sy lewe het Thomas verskeie boeke geskryf, waaronder Is gewete 'n misdaad? (1927), Soos ek dit sien (1932), 'N Sosialistiese geloof (1951), Die toets van vryheid (1954), Die voorvereistes van vrede (1959) en Sosialisme word weer ondersoek (1963).
In 1924 was Thomas, 'n lid van die Sosialistiese Party, die kandidaat van sy party vir die goewerneur van New York. Hy het verloor, maar hy het voortgegaan om politieke amp te soek. In 1928, 1932, 1936, 1940, 1944 en 1948 het hy as sosialistiese kandidaat as president gekies. Thomas het elke verkiesing met 'n groot aantal stemme verloor. In elke verkiesing het Thomas 'n sosialistiese platform aangebied. Hy het Amerikaners ook aangemoedig om isolasie te word. Isolationiste was gekant teen Amerikaanse betrokkenheid by buitelandse sake. Thomas het gehelp om die American First Committee te stig, 'n organisasie wat die Amerikaanse regering en Amerikaanse sake aangemoedig het om hul aktiwiteite op die Verenigde State te fokus eerder as op ander lande. Na die Japannese aanval op Pearl Harbor in 1941, ondersteun Thomas wel Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog. Met die begin van die Koue Oorlog aan die einde van die veertigerjare, het Thomas die kommunisme veroordeel terwyl hy die Verenigde State aangemoedig het om terug te keer na isolationisme.
Gebore op hierdie webwerf 20 November 1884. Hy studeer aan die Hoërskool Marion in 1901, Princeton Universiteit in 1905 en aan die Union Theological Seminary. Thomas, 'n predikant, en die seun van Marion se Presbiteriaanse minister, was 'n onvermoeide werker vir sosiale sekerheid, burgerregte en menslike geregtigheid. Ses keer die Sosialistiese Party se presidentskandidaat, was hy 'n leier in die poging tot ontwapening en wêreldvrede. Hy sterf op 19 Desember 1968 in Huntington, N.Y.
1980 opgerig deur The Marion County Historical Society en The Ohio Historical Society. (Merkernommer 5-51.)
Onderwerpe en reekse. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: Kerke en godsdiens en bul Burgerregte en stiervrede. Boonop is dit ingesluit in die Ohio Historical Society / The Ohio History Connection -reekslys. 'N Belangrike historiese maand vir hierdie inskrywing is Oktober 1840.
Ligging. 40 & deg 35.358 ′ N, 83 & deg 7.816 ′ W. Marker is in Marion, Ohio, in Marion County. Marker is op die parkeerterrein direk oos van die Prospect Street Overpass, ongeveer 250 voet noord van die kruising van Prospect Street en Center Street (Ohio Routes 95/309). Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Marion OH 43302, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne een kilometer van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. Oorlogsmonumente (ongeveer 500 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) Die Marion County -verhoor van Bill Anderson
(ongeveer 500 voet weg) Marion County Courthouse (ongeveer 600 voet weg) Old Marion Cemetery (ongeveer ½ kilometer ver) Cummins Home (ongeveer 0,4 myl weg) Jacob's Well (ongeveer ½ kilometer ver) Marion Steam Shovel (ongeveer 0,9 myl ver) NASA se kruip-vervoerder loopvlakskoen (ongeveer 1,7 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Marion.
1. Norman Thomas. (Op 31 Januarie 2010 ingedien deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
2. Norman Thomas. (Op 31 Januarie 2010 ingedien deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
Sir Norman Thomas Gilroy (1896 - 1977) Katolieke kardinaal
Norman Thomas Gilroy was die eerste in Australië gebore kardinaal van die Rooms-Katolieke Kerk. Hy word die beste onthou vir sy kragtige en uiteindelik suksesvolle voorspraak vir staatsfinansiering vir Katolieke skole. In 1970, aan die einde van sy lewe, is hy aangewys as Australiër van die Jaar.
Norman Thomas Gilroy is in 1896 in Sydney gebore as werkersklasouers van Ierse afkoms. Opgevoed aan die Marist Brothers ' College in die voorstad van Kogarah in Sydney, het hy die skool verlaat toe hy 13 jaar oud was om as 'n boodskapperseun te werk in die destydse departement van postmeester-generaal. In 1914 het hy by die Australiese leër aangesluit en in die Gallipoli -veldtog van die Eerste Wêreldoorlog gedien (in 1915).
Na die oorlog studeer Gilroy vir die priesterskap in St Columba 's, Springwood, Nieu -Suid -Wallis in 1917 en aan Propaganda Fide in Rome. Hy is op 24 Desember 1923 by die Basilica di San Giovanni in Laterano in Rome as priester georden, en die daaropvolgende jaar ontvang hy sy doktorsgraad in goddelikheid in Rome.
Terugkeer na Australië, word Gilroy aangestel as kanselier en bisdom -sekretaris vir die bisdom Lismore, Nieu -Suid -Wallis. Hy is in 1934 aangestel as biskop van Port Augusta, Suid -Australië, en word in 1937 as aartsbiskop van Cypsela en koadjutor as aartsbiskop van Sydney aangestel. By die dood van aartsbiskop Michael Kelly, volg Gilroy op in Maart 1940 as aartsbiskop van Sydney.
Gilroy is op 18 Februarie 1946 tot kardinaal geskep en word die eerste lid van die College of Cardinals wat in Australië gebore is. Hy word ook titulêr van die Santi Quattro Coronati -kerk in Rome.
Hy word die beste onthou vir sy kragtige en uiteindelik suksesvolle voorspraak vir staatsfinansiering vir Katolieke skole. In 1970, aan die einde van sy lewe, is hy aangewys as Australiër van die Jaar.
Gilroy het direkte politieke kommentaar vermy en was van mening dat die kerk nie by die politiek betrokke moes raak nie. Maar soos die meeste Ierse katolieke in Sydney, het hy grootgeword as 'n ondersteuner van die Australiese Arbeidersparty, en was hy 'n vertroueling van die Katolieke Arbeiders in New South Wales, veral Joseph Cahill.
Dit het Gilroy in konflik gebring met aartsbiskop Daniel Mannix in Melbourne, wat die steun van B.A. Santamaria 's " Beweging " tydens die Arbeidsverdeling van die 1950's. Hy was beslis teen die aktiwiteite van Santamaria en verbied die verspreiding van bewegingsliteratuur in kerke in Sydney. As gevolg van die noue verhouding tussen Gilroy en Cahill, was daar geen skeuring in die New South Wales Labour Party nie.
Gilroy is tot ridder geslaan in 1969. Hy was die eerste Rooms -Katolieke kardinaal wat 'n ridderskap sedert die Reformasie ontvang het. He resigned as Archbishop in July 1971, and died in Sydney in 1977, aged 81.
Copyright © 2000-2021 Sports Reference LLC. Alle regte voorbehou.
There are 34 immigration records available for the last name Norman Thomas. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die Verenigde Koninkryk aangekom het, en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die hawens van aankoms en vertrek.