Ricoeur bied ’n unieke insig in die konstruktiewe potensiaal van veelduidigheid, wat in werklikheid ’n voorwaarde word vir verandering, maar ook ’n voorwaarde vir die oorlewing en voortgesette gesondheid van religieuse tradisies in die besonder. As hulle nie hul relevansie behou in veranderde omstandighede nie, is hulle gedoem om hul impak te verloor – en sonder die vermoë om ’n veelduidigheid van lesings en betekenisse op ’n deurlopende wyse te genereer, is sodanige relevansie nie moontlik nie. Religieuse tradisies lewe van veelduidigheid in die volste sin van die woord. Om lewend te bly, kán hulle nie anders as om konstant te soek na en uitdrukking te gee aan nuwe betekenis nie. Dit sal hopelik in die volgende gedeelte nog duideliker word.
Die negatiewe assosiasies wat met veelduidigheid gepaard gaan, hang skynbaar saam met die (onbereikbare) ideaal van die “korrekte” of “ware” interpretasie van ’n gegewe teks. Die nalatenskap van ’n positivistiese epistemologie huiwer steeds in die agtergrond, dikwels omdat dit nie krities ondersoek word nie. So ’n kritiese instelling teenoor ons eie omgang met tekste bly ’n belangrike verantwoordelikheid.
In hierdie verband is dit nodig om terug te keer na ’n tema waarna herhaaldelik in die bespreking van die taalkundige perspektief verwys is, naamlik die rol van paradigmatiese verhoudinge. Ons het gesien dat in ’n bepaalde linguistiese konstruksie die lid van die paradigma wat wel gekies word, mede-bepaal word deur die alternatiewe wat nie gekies is nie. Die gekose element het sy profiel te danke aan die niegekose elemente. Maar die afwesige elemente open die moontlikheid van alternatiewe lesings. Die paradigmatiese effek op die taalkundige vlak verskaf ’n belangrike skakel met die paradigmatiese op die vlak van religieuse interpretasie, soos Tracy (1990) in die werk van Mircea Eliade uitwys.
Soos Tracy (1990:60) uitwys, is die dryfveer agter Friedrich Schleiermacher se hermeneutiek die begeerte om misverstand in die uitleg van historiese tekste te vermy. Schleiermacher se soeke na verstaan is begelei deur die begeerte om te beheer. Die resultaat is ’n gemengde hermeneutiek met ’n tweeledige nadruk op empatie en identifisering met die oorspronklike skrywer en situasie (wat uitmond in romantiserende hermeneutiek) en op die bewaring van afstand (om die ongewenste ineenvloei van ou en hedendaagse kultuur te voorkom). Die gevolg was ’n blywende agterdog teen veelduidigheid en ’n onvermoë om die kreatiewe potensiaal van die teks te waardeer.