Africa Studio / Shutterstock, Skrywer verskaf.
As ons gebore word, het ons breine baie om te leer. Vir die pasgebore baba kom alles wat hulle oor die wêreld rondom hulle leer, uit hul sintuie. Daarom, as 'n kind se brein van sensoriese inligting ontneem word, sal dit aanhou ontwikkel, maar op 'n ander manier.
'N Goeie voorbeeld hiervan kom van kinders wat doof gebore word. Navorsing het getoon dat volwassenes wat sedert geboorte doof is, veranderinge toon in die manier waarop hul breine sensoriese inligting verwerk. Daar is ook dele van die brein wat geluide normaalweg sou verwerk (die sogenaamde gehoorbuis) geaktiveer deur visuele stimuli, Byvoorbeeld.
Ons weet egter ook dat tydsberekening alles is. As iemand doof word as 'n volwassene, sal hul breine nie skielik verander nie. Maar as 'n kind doof gebore word, is vroeë intervensie die belangrikste. Sulke kinders moet met kogleêre inplantings toegerus word binne die eerste paar lewensjare as hulle hul kanse om te hoor, sal maksimeer.
Wetenskaplikes het tot onlangs geglo dat dit sensitiewe of kritieke periodes slegs toegepas in gevalle van ernstige sensoriese ontbering - byvoorbeeld by dowe kinders met min of geen toegang tot klanke nie. Maar ons navorsing het gevind dat selfs matige tot matige gehoorverlies in die kinderjare gekoppel is aan veranderinge in die manier waarop klanke tydens die adolessensie in die brein verwerk word.
In ons studie het ons die breinrespons gemeet van 'n groep kinders met matige tot matige sensoriese gehoorverlies terwyl hulle na geluide luister. Sensoriese gehoorverlies is in hierdie geval 'n permanente gehoorverlies wat veroorsaak word deur skade aan die binneoor die koglea. Diegene met 'ligte' gehoorverlies het 'n verlies tussen 20-40-desibel - wat dit gewoonlik moeilik maak om spraak in lawaaierige situasies te volg. Diegene met 'matige' gehoorverlies het 'n verlies tussen 41-70-desibel, wat dit moeilik maak om gesprekvoering sonder gehoorapparate te volg.
Die geluide waarna hulle geluister het, het gewissel, van eenvoudige nie-spraakklanke (soos 'n pieptoon), tot ingewikkelde klanke sonder spraak (wat soos spraak geklink het, maar sonder enige onderskeibare woorde of inligting). Hulle het ook geluister na spraakklanke (akoesties en taalkundig kompleks).
Ons het 'n tegniek genaamd elektro-enkefalografie, oftewel EEG, gebruik om die klein hoeveelheid elektriese aktiwiteit wat in die brein plaasvind, te meet in reaksie op klanke. Omdat ons dit weet breinreaksies verander gedurende die kinderjareselfs in diegene met normale gehoor het ons die kinders in 8-12-jariges en 12-16-jariges verdeel. Ons het 46-kinders met gehoorverlies getoets en 44-kinders met normale gehoor, met ongeveer gelyke getalle in die jonger en ouer groepe.
Ons het verskillende verskille gevind tussen die breinrespons van kinders met gehoorverlies en dié sonder gehoorverlies. Maar die belangrikste bevinding wat verband hou met 'n breinrespons wat aandui wanneer die brein 'n verandering in klanke opgemerk het. Terwyl jonger kinders met matig tot matig gehoorverlies relatief normale breinrespons toon op 'n verandering in klanke, het ouer kinders met gehoorverlies dit nie gedoen nie. In werklikheid het die breine van ouer kinders met gehoorverlies gemiddeld glad nie hierdie antwoorde gelewer nie.
Ons het aanvanklik nie die resultate geglo nie en gedink dat ons bevindings historiese verskille tussen die jonger toetsgroep en die ouer toetsgroep kan weerspieël. Die vooruitgang in mediese sifting- en gehoorapparaattegnologie kan byvoorbeeld verskil tussen kinders wat op 'n vroeër tydstip gebore is en dié wat later gebore is, wat beter uitkomste vir die jonger kinders tot gevolg gehad het. Maar om te toets of ons resultate “eg” was, moes ons kyk wat gebeur het toe die jonger kinders ouer geword het.
Ons het aanvanklik gedink die resultate kan wees as gevolg van die vooruitgang in die gehoorapparaat-tegnologie vir die jonger deelnemers. Pixel-Shot / Shutter
Ons het ongeveer ses jaar gewag voordat ons met die kinders met gehoorverlies kontak gemaak het wat in die jonger groep was (8-12 jaar oud) tydens die eerste studie. Hierdie kinders was nou tussen 13 en 17 jaar oud, wat ongeveer dieselfde ouderdom was as wat die ouer groep in die eerste studie was. Van diegene met wie ons daarin geslaag het om kontak te maak, het 13 ingestem om terug te keer om weer te toets. Ons het 'n identiese toets as ses jaar tevore gebruik.
Die resultate het ons verbaas. Terwyl hierdie kinders se brein ses jaar tevore 'n verandering in klanke kon opspoor, het hierdie reaksies nou verdwyn of kleiner geword. Dit was asof hul breine nie meer die belangrike verskille tussen klanke “raaksien” nie - hoewel hierdie kinders steeds verskille kon onderskei, het die reaksies wat daarop dui dat die brein 'n verandering opgemerk het, gegaan. Die gehoorverlies by die kinders het dieselfde gebly as ses jaar tevore. Daarom het ons resultate voorgestel dat daar veranderinge in die brein van kinders met gehoorverlies plaasvind namate hulle ouer geword het.
Vroeër opsporing en beter behandeling
Ons bevindinge stel 'n aantal vrae op, sowel vir wetenskap as vir intervensie. In ons studie het die geluide verskil in hardheid vir kinders met gehoorverlies in vergelyking met dié met geen gehoorverlies nie. 'N Belangrike vraag wat gevra moet word, is of ons 'n soortgelyke resultate sal vind vir kinders wat normaalweg hoor, as ons dit met stiller klanke toets.
As ons nie aanvaar nie, kan ons bevindinge 'n verduideliking gee vir die hoër voorkoms van taalprobleme as verwag onder kinders met gehoorverlies. 'N Belangrike volgende stap sal wees om te sien of hierdie breinveranderinge gekoppel is aan taalprobleme by hierdie kinders, en of ons diegene wat die risiko van toekomstige probleme kan voorspel, kan voorspel.
Sedert 2006 word alle babas wat in die Verenigde Koninkryk gebore is, binne 'n paar dae na geboorte 'n gehoorskerm aangebied. Daar word egter nie gereeld na 'n ligte gehoorverlies gekyk nie, en dit word nie by baie van hierdie kinders opgespoor tot later in die kinderjare nie. Ons navorsing dui daarop dat dit te laat kan wees. Hoewel hoortoestelle 'n goeie werk lewer om volume te verhoog, kan hulle tans nie baie van die probleme aanspreek nie veranderinge in klank kwaliteit dat kinders met gehoorverlies ervaar. Dit kan dus wees dat verbeteringe in tegnologie, gekombineer met vroeëre ingryping, die sleutel sal wees om die breinveranderinge wat verband hou met gehoorverlies by kinders te voorkom voordat dit voorkom.
Lorna Halliday, hoofnavorsingsgenoot, Universiteit van Cambridge en Axelle Calcus, navorsingsgenoot, École normale supérieure (ENS)
Hierdie artikel is gepubliseer vanaf Die gesprek onder 'n Creative Commons lisensie. Lees die oorspronklike artikel.\
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Selfs 'n sagte gehoorverlies as 'n kind kan langdurige gevolge hê vir hoe die breinverwerkings klink