Hongersnood weer al hoe groter krisisVredeswerkers van Kamodja vergader by die militêre lugmagbasis in Phnom Penh. 382 van hulle het onlangs veilig tuis gekom na die voltooiing van hulle jaarlange VN-vredesveldtog in Mali en Suid-Soedan. Foto: AP Photo/ Sovannara /www.africannewsagency.com Sedert die begin van 2017 is ernstige toestande van hongersnood reeds deur die Verenigde Nasies in Suid-Soedan, Venezuela en Jemen uitgewys. In talle ander lande regoor die wêreld heers daar reeds lank toestande van hongersnood. In ’n era van globalisering, groeiende rykdom, hoë produktiwiteit, verfynde produksievermoëns en uitnemende benutting van hulpbronne moet die vraag gevra word: Is die wêreld nie veronderstel om in die basiese behoefte van voedsel vir al sy mense te voorsien nie? Die sekretaris-generaal van die VN het verlede week bekend gemaak dat minstens 20 miljoen mense, insluitende 1,4 miljoen kinders, tans weens hongersnood deur die dood in die gesig gestaar word. Die grootste risiko’s is in die noorde van Nigerië, Somalië, Suid-Soedan en Jemen. Wanneer ’n mens na hierdie 20 miljoen mense kyk, is dit belangrik om te besef dat hier na die ergste gevalle gekyk word en dat die honderde miljoene mense wat voortdurend voedseltekorte ervaar, hoewel hulle lewens nog nie deur hongersnood bedreig word nie, nie bygereken word nie. Die rede vir die huidige toename in hongersnood is hoofsaaklik oorlog en gewelddadige konflik. Volgens die hoofekonoom van die wêreldvoedselprogram in Rome, Arif Husain, beskou hulle ’n toestand van hongersnood slegs waar daar reeds mense daagliks weens honger sterf. In Somalië is daar volgens hom verlede jaar minstens 260 000 mense weens hongersnood dood. Hoewel oorlog en konflik die oorsaak vir die hongersnood is, vra leiers en aktiviste regoor die wêreld waarom instellings soos die VN en die wêreldvoedselprogram nie oor die vermoë beskik om die situasie te besleg nie. Die eerste antwoord is eenvoudig: Daar is nie genoeg geld beskikbaar om voedsel aan te koop en na gebiede wat hongersnood ervaar te versprei nie. In ’n era waar Westerse lande begrotingstekorte en enorme staatskuld moet trotseer is dit duidelik dat ’n alternatiewe model vir die finansiering van voedselprogramme nodig is. Lande soos China, Indië en ander ontwikkelende lande sal hul bydrae moet verhoog. Die tweede rede waarom die probleem met hongersnood nie opgelos word nie is meer kompleks. In byna al die lande waar hongersnood tans tot sterftes lei word voedsel as speelbal gebruik om die konflik verder aan te blaas en om een groep teen ’n ander af te speel. Terroristegroepe beheer grondgebied deur die voedselvoorraad te beheer. Daar is egter nóg ’n rede vir die geweldige toename in armoede en hongersnood in sommige wêrelddele. Globalisering het oor die afgelope paar dekades die slimste en suksesvolste mense na die lande met die sterkste ekonomieë en beste geleenthede getrek. ’n Mediese dokter in ’n Afrika-land emigreer eerder na die VSA om daar in beter werksomstandighede te gaan werk as om in sy eie land mediese dienste te lewer. Die entrepreneur uit die Midde-Ooste emigreer na Kanada of Australië in plaas daarvan om in sy eie onstabiele en onveilige land ekonomiese aktiwiteit te bevorder. Nog ’n probleem is dat die bevolkingsaanwas in die armste lande baie hoog is. Dit gekombineer met voortslepende konflik, die mobiliteit van suksesvolle mense en Westerse lande se afnemende vermoë om vir die armste mense in ander wêrelddele te sorg, lei tot die huidige hongersnoodkrisis.