Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 30 Julie 2006 (oggend)
Sing vooraf: Ps 146:1, 8
Skriflesing: Esegiël 33
Teks: Esegiël 33:2
Mensekind, spreek met die kinders van jou volk en sê vir hulle: As Ek die swaard oor 'n land bring, en die mense van die land neem 'n man uit hulle kring en stel hom as wag vir hulle aan, (Esegiël 33:2 AFR53)
Alles wat met ons gebeur, word deur die Here beskik tot ons bekering en vernuwing.
Maar dan moet ons ag gee op dit wat die Here vir ons sê en wat Hy ons beveel om te doen.
Die waarskuwings wat die Here ons gee wanneer dinge begin skeefloop, gebeur nie deur wonderwerke en allerhande wonderlike tekens en dinge nie.
Dit gebeur deur die medegelowiges rondom ons.
Uiteindelik – as ons nie hoor nie, tree die Here se straf in – en dit mag dan dalk te laat wees – dan gaan ons verlore.
Kom ons benader hierdie Bybelgedeelte vanuit twee gesigspunte:
1. Die Here waarsku ons deur medemense
2. Die krag van die Here se vergewing
Esegiël het saam met die Jode wat reeds weggevoer was in ballingskap in Babel gewoon.
Hy was nie werklik gewild as profeet nie.
Die volk het hom nie geglo nie, want hulle het gesê hy praat altyd in gelykenisse wat hulle nie verstaan nie.
Waarvan hulle glad nie gehou het nie, was dat Esegiël reg aan die begin van sy roeping al vir hulle gesê het dat die Here hom as wag oor hulle aangestel het.
Hoofstuk 3 van vers 16 af se inhoud is presies dieselfde as dit wat ons saam gelees het in hoofstuk 33:
Die Here het Esegiël as wag oor die volk aangestel.
Die mense wou hom nie glo nie.
Toe het daar iets besonders gebeur.
Esegiël het vir die mense daar in Babel voorspel dat daar eendag 'n boodskapper aangehardloop sal kom wat vir hulle gaan vertel dat Jerusalem geval het.
Dit het toe presies so uitgekom. Toe hulle al twaalf jaar lank in ballingskap was, het daar 'n boodskapper opgedaag met die hartseer boodskap dat Jerusalem ingeneem is.
Al die dinge wat in hierdie hoofstuk geskrywe staan, het toe gebeur.
Hierdie gebeurtenis het die Jode laat verstaan dat jy jou nie teen die Here verset nie.
Hulle het begryp dat jy moet luister en aandag gee wanneer die Here met jou praat.
Esegiël het toe vir die volk verduidelik wat sy posisie tussen hulle en die Here is.
Die Here het hom beveel om 'n wag oor Israel te wees – net soos wat hulle in oorlogsomstandighede 'n wag uitsit om hulle te waarsku as hulle die vyand sien naderkom.
Die verskil tussen Esegiël en 'n militêre wag is net dat die wag moet waarsku wanneer die vyand kom, terwyl Esegiël hulle moet waarsku teen die Here!
Esegiël moes alles wat die Here aan hom openbaar aan sy volk bekendmaak.
Dit was die hoofrede waarom die Jode in Babel nie van Esegiël gehou het nie.
Hy het hulle gewaarsku dat Jerusalem gaan val as hulle nie tot bekering wil kom nie.
Die Jode wou dit net nie glo nie.
Hulle het gesê dat die Here nooit sal toelaat dat Jerusalem val nie.
Nou het Jerusalem geval.
Esegiël se prediking het meteens vir die mense baie duidelik geword:
Hy het hulle gewaarsku. In hierdie waarskuwing dat hulle tot bekering moet kom was die Here aan die woord.
Omdat hulle nie tot bekering wou kom toe hulle gewaarsku is nie, het die Here hulle gestraf.
Maar wat erger is, is die feit dat hulle moes hoor dat die Here dit het teen iemand wat 'n waarskuwing hoor, maar nie tot bekering wil kom nie.
Wat die ergste is, is dat die Here dit duidelik stel dat jy nou skuld na niemand anders toe kan verplaas nie.
Die gelowiges kan nie hulle eie sondes so maklik verplaas na iemand anders toe wat dan kwansuis die oorsaak daarvan is dat hulle verkeerd doen nie.
'n Mens kan nie deur skuldverplasing homself vrywaar daarvan om by die Here in die skuld te kom nie.
Die sondaar staan in sy eie en volle verantwoordelikheid voor die Here.
As die wag gewaarsku het, en die gelowige wou nie tot bekering kom nie, dan is daar 'n groot fout tussen hom en die Here. Dan gaan die Here hom straf en die wagter vryspreek.
In alle billikheid teenoor ons gemeente kan daar seker met reg gesê word dat hierdie gemeente werklik reageer op die prediking.
Maar dit is ook so dat enkelinge in ons gemeente moeilik met die Here kan of wil saamlewe – maar almal is beslis nie altyd net aan die verkeerde kant nie.
Dit neem egter nie die waarskuwing van die Here weg dat ons moet ag gee op die vermaning en leiding van die Woord van die Here nie.
Kom ons kyk na die betekenis daarvan dat Esegiël die wag is wat moet waarsku:
Esegiël verteenwoordig almal wat in die besondere dienste staan – predikant, ouderling en diaken.
Hier kom in die eerste plek sekerlik alle ampsdraers in die gesigsveld: Hulle het die plig om te verkondig wat die Here wil hê.
Die dominee, die ouderlinge en die diakens is die wagters van hierdie gemeente.
As die aangesteldes nie die basuin blaas nie, en mense in hierdie gemeente beland in sonde, dan eis die Here die bloed van daardie mense wat verlore gaan van die wagters af.
Oor die regverdigheid waarmee die kerkraad werk en getrou waarsku, die volgende:
Ons moet besef dat die roeping van die Here om toesig te hou oor sy kerk en om te waarsku teen sonde en alles wat nie reg is nie, 'n baie groot roeping is. Dis nie 'n maklike werk nie.
Ons is sekerlik ook nie almal ewe bekwaam en ewe vaardig nie. Solank ons net getrou is.
Tye is nou baie verkeerd, en daarom moet ons veral aan die hand van hierdie Bybelgedeelte mekaar weer aanmoedig en sterk maak om ons oë oop te hou en die gemeente van die Here reg te lei.
Ons – die kerk van die Here – moet betyds kyk waar dinge kan skeefloop en dan waarsku.
Dit geld veral dinge soos dwaalleer en slapheid in die geloof.
In ons tyd is daar baie soorte dwaalleer in omloop en ons mense is nie altyd vry daarvan nie.
Ons moet die Woord van die Here bestudeer sodat ons op 'n bekwame wyse kan onderskei en kan leiding gee waar dit nodig is.
Ons lewensvoorbeeld moet nie vol krake wees sodat die gemeente ons kan wantrou nie.
Die enkele lidmate wat nie kerk toe kom nie moet baie streng deur die hele gemeente vermaan en gewaarsku word.
As dit blyk dat hulle uit ongeloof wegbly van die eredienste af, en daar geen bekering kom nie, moet sulke mense met die Here se ban uit sy volk verwyder word sodat hulle nie die hele kudde van die Here aansteek en siek maak nie.
Maar, broeders en susters, hierdie profesie raak die hele gemeente – elke een van u ook, want ons is almal geroep om mekaar se wagters te wees. Dit is tog ondenkbaar dat God die Heilige Gees net in die ampsdraers werk en nie in die hart en verstand van elke gelowige nie!
Dink daaraan dat die manier waarop Kaïn vir die Here gesê het dat hy nie sy broer se wagter is nie, eintlik bedoel om te sê dat hy wel sy broer se wagter is!
Daar is 'n paar probleme wat baie keer in almal van ons se gedagtes opkom. Dit is:
Wat gebeur nou met al die verkeerde dinge wat in my verlede lê?
Daarby is daar ook die stryd oor die betekenis van ons goeie werke. Gaan die Here dan nooit ons goeie werke ook in ag neem as Hy ons oordeel nie?
Vir al hierdie dinge is daar duidelike antwoorde in die Skrif.
Toe die boodskapper die dag daar aangehardloop kom en die volk besef dat Esegiël regtig 'n profeet is, en dat die Here Jerusalem laat vernietig het oor al hulle onbekeerlikheid, was hulle baie moedeloos.
Hulle het toe hulle sondes baie diep en ernstig bely.
En jy, mensekind, sê aan die huis van Israel: So het julle gesê: Gewis, ons oortredinge en ons sondes is op ons, en daardeur teer ons weg – hoe kan ons dan lewe? Sê vir hulle: So waar as Ek leef, spreek die Here Here, gewis, Ek het geen behae in die dood van die goddelose nie, maar daarin dat die goddelose hom bekeer van sy weg en lewe. Bekeer julle, bekeer julle van jul verkeerde weë! Waarom tog wil julle sterwe, o huis van Israel? (Esegiël 33:10-11 AFR53)
Hoor u hulle belydenis? Ons opstandigheid en ons sondes rus swaar op ons. Ons vergaan daaronder. Hoe kan ons nog lewe?
Hulle het gedink dat die pad vorentoe so donker is dat daar geen lig is nie.
Hulle het gedink dat die Here net vernietig.
Maar toe stuur die Here Esegiël om sy genade te gaan preek.
Die oomblik wanneer mense tot bekering kom, gee die Here vir hulle sy liefde.
Daarom roep Esegiël uit dat die Here sê dat Hy geen behae het in die dood van goddelose mense nie.
Hy het behae in mense wat hulle bekeer.
Hy preek vir die volk dat hulle hulle net moet bekeer – en dan laat die Here hulle lewe.
Die gesindheid van die Here teenoor hierdie mense kom ook duidelik uit in die manier waarop die Here van hulle en met hulle praat.
Vroeër het die Here hulle wederstrewiges genoem. Hulle was 'n hardnekkige klomp.
Nou noem die Here hulle kinders en my volk.
Die Here is nie meer besig om hulle te straf nie. Hy is nou besig om die volk wat Hy klaar gestraf het, te herstel. Daarom kondig die Here nou sy genade oor hierdie volk aan. Dit doen die Here met twee baie sterk uitsprake.
In die een uitspraak maak die Here dit duidelik dat Hy baie sterk afwysend staan teenoor die sonde.
In die tweede uitspraak bevestig die Here die eindeloosheid van sy genade oor sondaars.
Die Jode was maar net sulke mense soos ons. Hulle het aan dieselfde geestelike gebreke gely as waaraan ons ly. Onder hulle was daar ook al die soorte sondaars wat ons onder ons het. Daarom word die afkeer wat die Here aan sondes het, eerste gestel.
Daar was mense onder die volk daar in Babel wat gedink het dat hulle sulke regverdige mense is dat so 'n ou sondetjie nou en dan regtig nie baie sal saakmaak nie, want hulle het so 'n groot krediet van regverdigheid dat dit hulle sondes sal uitkanselleer.
Met 'n harde uitspraak sê die Here dat die goeie dade van 'n goeie mens hom nie sal red as hy op 'n dag teen die Here in opstand kom nie. Die Here verdra geen opstandigheid teen Hom nie.
Maar aan die ander kant is die genade van die Here werklik sonder grense.
As iemand wat sleg is, tot bekering kom, dan red die Here hom.
Al die slegte dinge wat agter hom lê word vir ewig deur die Here vergewe.
Daar word nie eers weer verwyt of geweeg of iemand wat vroeër in sy lewe goddeloos was, nou goed genoeg is om die ewige lewe te mag ontvang nie.
Na opregte bekering gee die Here vergifnis en die ewige lewe doodgewoon uit genade.
Kan dit so maklik gebeur? Die antwoord is: Ja. In die Ou Testament het die Here net gesê dat dit die geval is, maar in die Nuwe Testament het Hy gesê waarom dit so is:
Daar was 'n Wagter wat deur God gestuur was om sy volk te waarsku en om hulle bymekaar te maak.
Die volk wou nie luister nie, en toe het hierdie Wagter Homself in God se oordeel gegee sodat die volk net nie vernietig moet word nie.
Dit is hoe Jesus Christus die straf vir die sondes wat agter ons lê voor die regstroon van die Here gedra het.
Hy het volmaakte versoening tussen ons en die Here bewerk.
Die praktiese gevolg daarvan is dat as ons werklik tot bekering gekom het, ons sondes nie meer teen ons kan tel nie, want daar is reeds volkome gestraf daarvoor.
Aan die ander kant moet ons net besef dat ons een enkele grond vir versoening voor die Here het, en dit is die versoening deur die bloed van Jesus Christus.
Daarom kan ons eie geregtigheid nie bygereken word nie.
Jy moet óf self betaal óf iemand anders moet betaal, maar wie ook al betaal, moet dit volmaak doen – so bely ons dit in die Heidelbergse Kategismus.
Ons volle verlossing gebeur binne die raamwerk van God se genade.
Die Wagter werk nog steeds – Hy self lei ons in sy verlossing deur die werk van die Heilige Gees.
As u mooi dink, sal u besef dat die Heilige Gees die Bybel gebruik om u te laat verstaan wat die Here van u vra.
Dit is waar dat alles wat met ons gebeur, deur die Here beskik word tot ons bekering en vernuwing.
Maar dit is net so waar dat ons moet ag gee op dit wat die Here vir ons sê en wat Hy ons beveel om te doen.
Daarom moet ons sorg dat die ampsdraers wat ons in die Naam van die Here verkies, gelowiges is wat die Woord van die Here suiwer aan ons verkondig.
Die Here praat nie net deur ampsdraers alleen met ons nie. Hy praat veral deur sy Woord en Gees.
Deur middel van hierdie openbaring praat Hy voortdurend met alle gelowiges. Luister dan na medegelowiges wanneer hulle u vertroos of vermaan met die Woord van die Here.