Francois Rossouw Ek is seker daar sal nog iets wees, byt maar vas en kry dit agter die rug. Aansoeke moet natuurlik 90 dae voor die lisensie verval datum ingehandig word. Ons kompetisie wenner: Baie geluk aan Hein Hanekom met sy wenfoto vir ons fotogallery. Hy kry ‘n R2 500 geskenkbewys by Ivan Volskenck van Ells & Co. Ek wil ook ons lesers ‘n geseënde Kerfees en voorspoedige Nuwejaar toewens. Vir die wat op die pad gaan wees in die feestyd, ry versigtig en trek maar af as u moeg raak. Groete en lekker lees.
Hopelik sal u na die lees van hierdie artikel saamstem waarom dit nodig is om so ’n kras stelling hier reg aan die begin te maak.
aapjag kan met trots daarop aanspraak maak dat ons van die min jagtersverenigings in Suid Afrika is waar die strukture van onder na bo werk. By die meeste van die ander jagtersverenigings het lede weinig na geen inspraak in die stuur van sake, sowel as die doen en late van die vereniging nie. By hierdie verenigings betaal lede slegs hulle jaarlikse ledegelde en verder het hulle geen inspraak in hoe die fondse aangewend word nie. By Kaapjag word dit totaal andersom gedoen – hier is dit die gewone lede wat by die jaarlikse AJV die nuwe bestuur verkies. Elke lid wie se ledegelde opbetaal is het stemreg en kan genomineer word om in ’n posisie op die Dagbestuur te dien. Die Grondwet van Kaapjag beskerm hierdie beginsel en kan alleenlik verander wanneer die lede daartoe instem. Wanneer ons die metafoor van ’n boom gebruik om hierdie werking en funksionering van die vereniging te verduidelik, moet ons reg aan die begin sê dat geen beeld volledig reg laat geskied aan alle fasette van die verhouding nie. Beelde het dikwels in hullself beperkinge. Die “boom” is egter ’n baie nuttige metafoor om iets meer te verduidelik oor hoe Kaapjag en sy nege takke funksioneer. As die Dagbestuur en die Uitvoerende Bestuur van Kaapjag tesame met die HUB en ander personeel in die kantoor die wortels en die stam van die boom verteenwoordig, dan sou ’n mens die takke met die blare en vrugte as die onderskeie takke van Kaapjag kon beskryf. Elkeen van Kaapjag se nege takke is uniek. Hulle verskil geografies en in karakter van mekaar. In wese is daar een groot
die regte inligting kry en dat die besluite verteenwoordigend van al die lede is. Kommunikasie - om met mekaar te praat op so ’n wyse dat ons mekaar reg hoor en verstaan, is uiters belangrik. In Kaapjag is dit nog meer belang omdat ons lede so wyd versprei is oor die hele Kaapprovinsie. Om die een of ander onverklaarbare rede is daar altyd die gevaar dat Kaapjag en sy takke maklik van mekaar kan vervreem. Wat die spesifieke redes daarvoor is en wat daartoe aanleiding gee, is nie altyd makliklik bepaalbaar of opsigtelik nie. Die minste wat ons vir mekaar daaroor kan sê is dat as so-iets sou gebeur dit ’n “ONDING” is en dat dit iets is waarteen ons moet waak met alles binne ons vermoë. As ons weer die beeld van die boom onder oë neem – die een kan nie sonder die ander bly voortbestaan nie. Hierdie verbintenis word in die Grondwet van Kaapjag beskerm deur verskeie
bepalings. Een daarvan is dat die grondwet bepaal dat die Voorsitters van die onderskeie takke die Uitgebreide Bestuur vorm. Dinge wat ons kan doen om verwydering tussen die stam en die takke te voorkom: • Deur meer ons dankbaarheid te wys aan die lede wat uit die liefde vir die saak - op plaaslike bestuursvlak werk en leiding neem – om skiete vir ons moontlik te maak • Om gereeld met Kaapjag se kantoor in verbinding te bly – deur die kennisgewings te lees en te reageer op die versoeke • Gebruik die tak se bydraes vir die Bontebok om mense ’n kykie te gee van alles wat by die skiete gebeur van die aanlê vir die kolskoot tot by die gesellige braai na die tyd • Die regte en nuutste inligting help lede om te weet wat in die vereniging aangaan • Vele hande maak ligte werk. Kom ons help met die bou- en afbreek
van die bane voor en na die skiete. Dan is dit vir almal ’n plesier • Kom ons ondersteun ander takke se aktiwiteite deur mekaar se “vlagskip-skiete” by te woon of dan ten minste ’n span te stuur om die tak daar te verteenwoordig; Almal geniet graag die heerlike vrugte van ’n boom. Dit vra egter dat ons regdeur die jaar die boom moet versorg. Ten spyte van die inperking – waar ons letterlik alles moes parkeer, het die jaar so vinnig uitgeloop dat hierdie die laaste uitgawe van die Bontebok voor Kersfees is en voor die nuwe jaar aanbreek. Ons wil graag as Bestuur van Kaapjag vir almal ’n baie geseënde Kersseisoen toewens. Ons hoop dat julle in die geselskap van geliefdes ’n vreugdevolle en spesiale tyd gaan hê en mag 2021 baie mooi dinge inhou. Jagtersgroete André Duvenhage
Die 18de September was dit Kouptak se beurt. Die volgende oggend vertrek ons na Koup en ontmoet vir Jacobus Nel en sy pa Koos op die plaas. Ons kon sien hoe droog dit nog daar in die distrik is en die skaap moes nog gevoer word. Dis toe dat Matt met die voorstel kom dat ons (Kaapjag) vir hulle ’n pret-skiet aanbied om die tak se moraal te lig. Daar was baie gesels oor skiet met meer erkenning vir die skut. Jacobus het vir ons vleis gebraai en daar was lekker gesels. Die 30ste September was dit Weskustak se beurt. Ons kry toe vir Abri Basson, sy vrou Marlene, Johan Ellis, Johan Esterhuizen en Koos Brand by die Riviera hotel op Laaiplek. Ons praat oor al die probleme en stryk hulle uit. Ons eet toe die middag almal saam in die hotel. Hulle kos was uitstekend. Die klub is goed aan die gang en het heelwat nuwe lede ingeskryf. Welgedaan aan hulle. Die Saterdag 31 September was dit Wesboland-tak se beurt. Ons ontmoet vir Kobus van Niekerk, voorsitter, en Serfaas Rabe, John Carter, Braam Marais en Anton de Klerk, ondervoorsitter, by die skietbaan in hulle klubhuis. Hulle loop deur onder inbrake en goed wat gesteel word. Ons het baie goeie samesprekings gehad en kon vir al die knelpunte oplossings kry. Daar was weer baie oor skiet gepraat. Die middag is daar weer ’n worsie gebraai en worsbroodjies gemaak. Ons almal het lekker geëet en toe word daar gesels. Die ander vier takke sal nog hulle beurt kry. Ek is jammer ons was nog nie by julle nie. Dit sal vroeg in die nuwe jaar plaasvind. Die uitslag van die Roadshow sover: Ons het gesien hoe honger die takke is om met die bestuur te praat en vrae te vra en antwoorde te kry en hoe hulle dit waardeer dat hulle ’n besoek van die CEO, Voorsitter en President gekry het. André het die takke ingelig hoe belangrik hulle vir ons is en dat Kaapjag as ’n eenheid moet funksioneer en die een nie sonder die ander kan werk nie. Die mentorskap aan die takke het ook sterk na vore gekom.
Johann Strauss Ranking U se belangrikheid is ook bespreek en almal besef hoe belangrik dit is om die punte so gou moontlik op die stelsel te kry. Al die besprekings het gelei na skietkompetisies by al die takke en jagters wat wil skiet. Skiet is die gom wat die takke aan mekaar hou. Daar het ook uitgekom dat ons meer rand slag-kompetisies moet skep, bv: ’n Kaapjag rand slag vlakte skiet, want die ammunisie is baie meer bekostigbaar en meer lede kan deelneem. Die werf van nuwe lede lê by die klubs en almal het kennis geneem van dit. Ons moet ook kyk na die gemiddelde skut sodat Kaapjag hom kan behou as ’n lid. Kaapjag moet ’n ranglys van verskillende kompetisies byhou sodat ’n lid kan sien waar hy op die lys lê. Aan die einde van die jaar moet daar meer erkenning gegee word aan die top presteerders met bv. medaljes, ens. Al die klubs het maar dieselfde probleme en ons moet maar by mekaar leer en inligting uitruil en aan mekaar se skiete gaan deelneem en met die oog steel oor hoe dit daar gedoen word. Ek en André het gesien hoe belangrik dit is dat die CEO (Matt) losgemaak moet word van al die admin in die kantoor sodat hy by die takke kan uitkom vir raad en motivering. Die kantoor se nuwe rekenaarprogram in wording sal ons daarmee help. Al die takke is baie gesond en goed op dreef. Dit is ’n riem onder die hart en stel ons baie gerus oor Kaapjag se toekoms. Vriendelike groete. Johann
droeër en bykans geen sneeu op die graspolle nie. Die wind was in ons gesig, maar die son ongelukkig ook. Ons geluk draai toe weer so effens want ‘n wolkbank beweeg voor die son in en skielik is die soektog baie makliker. Bykans dadelik gewaar ons ‘n troppie Springbokke. Nadat Tiefie hulle mooi deurgekyk het sê hy vir Shaun om die enigste bok wat mooi staan vir ‘n bladskoot ‘n groot ooi is en dat hy haar moet skiet. Met die aanlê-slag sien ons dat hy baie gespanne is, maar Danie maak hom rustig en hy trek die skoot af en dit is ‘n doodskoot! Oupa Hennie spring amper tot op die maan en kan nie ophou om Shaun geluk te wens nie. Nadat Tiefie die bakkie nader gebring het, het ons foto’ geneem en gesels en gesels en weer geluk gewens, want Shaun het na die gelukkigste jagter in die geskiedenis gelyk en Oupa se bors het net breër en breër geword. Ian: Nou die tweede deel van die storie. Oupa vertel dat hy in
Op aanbeveling van Philippie draai ons om en ry terug huis toe. Oppad terug gewaar ons ‘n troppie Springbokke wat rustig wei en net daar word besluit dat Ian een moet skiet. Ek sit rustig in die bakkie en hou die groepie in die veld dop. Philippie, Oupa en Ian bekruip die bokke met ‘n paar bossies en ‘n lae damwal as skuiling. Teen die damwal word Ian gerieflik gemaak en die jongman is reg vir die eerste skoot. Soos vir ouboet het Oupa vertel hoe om asem te haal wanneer jy aanlê en hoe en wanneer jy die sneller saggies moet druk. Philippie se afstandmeter wys 254 meter maar ons weet dit nie. Rustig en saggies vertel hy vir Ian waar om te mik, want hy het sy geweer in Ian se hand gedruk vir die lang skoot. Ek hou ‘n mooi ram, wat volgens my die teikenbok behoort te wees dop en sien hom in sy spore val voordat ek die klap van die skoot en die dowwe plof van ‘n raakskoot hoor. Wat ek wel duidelik hoor is ‘n kreet wat Tarzan jaloers sou maak. Op die damwal was Ian besig met ‘n gebokspring wat ‘n
almal bedrywig, koppe aan die roer soos hulle wei in die bossies en op die grond, lastig as jy wil hê een moet net vir ‘n oomblik sy kop stilhou tot die kruishaar vassuig. Net wanneer my vinger die sneller onder spanning wil plaas tree die ram in my visier vorentoe na die volgende polletjie gras of gaffel die een na die ander as die te na aan hom verby wei. Ek het na ‘n oomblik of twee oorweeg om na hulle te roep sodat hulle net kan stilstaan en opkyk. Dit was darem nie nodig nie en toe een vir my kans gee het die skoot in die kloof op weergalm. Die orige bokke het hulle koppe opgeruk en op die plek bly maal. ‘n Mooi ram wou so son-in begin draf toe hy tien tree later gaan staan. Toe hy terugkyk na die ander is die stilte vir ‘n tweede
maal onderbreek. Weer was die ramme nie seker watter rigting hulle moet inslaan nie. Twee ramme was egter eers genoeg. Ek het die dop uit die geweer se kamer uitgehaal, opgestaan en dit saam met die ander een in my broeksak gesteek. Eers toe ek die stof van my broek afslaan het die bokke my gewaar en met alle erns koers gekies. Ek is af teen die rant om die bokke se are te sny. Die Springbokke was ‘n meevaller. Ek en die manne was eintlik agter twee Gemsbokke aan wat teen die rante van Losberg hou. ‘n Tyd terug het my pa in ruil vir ‘n klompie Blouwildebeeste ‘n handjievol Gemsbokke van een van die buurplase by ons losgelaat. Dit
Hulle is reguit daaroor, by die Uitkyk verby en af in die klowe, daar waar ek later die Springbokke sou skiet, en in die groot vlak onder op die plaas in. Pa en Jacques is dus met die bakkie af verby die Sonpomp en Skilpadpos vlak toe agter hulle aan terwyl ek en Elrico in die rante tussen die vlak en die berg sou bly om te keer dat die bokke weer daar uit. Oor die radio het ons op hoogte gebly van die bokke se beweging. Ek en Elrico het steeds apart geloop, hy so drie honderd meter bo my aan die draad se kant. Nadat ek die Springbokke se are gesny het het Pa se stem oor die radio gekraak “Die Gemsbokke is onder in die hoek”. Ek het die oorkantste rand van die kloof geklim en aan die anderkant ‘n plek gesoek vanwaar ek ook die vlak sou kon dophou. Onder in die hoek het die bokke gemaal sonder
Met die bakkie wat uit die vlak uit moes pad maak deur die rivier nader na die rant toe het ons eers die Springbokke in die kloof gaan laai en daarna die Gemsbok. Dit was sterk skemer toe ons by die huis kom. My ma was op die stoep besig met die kleinkinders. Sy weet gewoonlik onmiddellik hoe suksesvol ons in die veld was. As ons gaan jag het en ons trek die bakkie se neus onder die ou Soetdoringboom langs die stoor in of onder die groot Karee bo langs die braai sê sy altyd: “Julle stop verkeerd.” Vanaand was sy tevrede en het sommer met die kinders aangeloop gekom toe sy sien die bakkie se ligte volg die pad by die slagpale om. ‘n Lekker suksesvolle jag, maar dit het harde werk gekos om daai Gemsbokke te uitoorlê.
wapens te gebruik en in oefening te bly. Die fasiliteit is so ontwikkel met die nodige infrastruktuur dat skuts terselfdertyd die .22, 100 meter baan en die 300 meter baan veilig kan benut. Die pragtige natuurlike omgewing met die Melkhoutbome en die goed versorgde grasbane beïndruk alle besoekers. Gideon, BAIE DANKIE vir jou toegeeflikheid, jou ondersteuning en spesifiek vir dit wat jy vir Kaapjag in die geheel beteken en doen. OVERBERG KAAPJAG BESTUUR