Teen slapenstyd trek ek die gordyne toe. Daar hang toe nog ’n yslike hap van die volmaan in die verdonkerde hemel. My skim in die ruitglas kyk my reguit in die oë, ek verbeel my dat ek jonger lyk as ooit tevore. Beter as botox is dié ruite met die sagte voorwinterstoom. Ek slaap. My mond is ’n tuisgebakte croissant met die mondhoeke na bo gedraai. Dit kom wyl ek slaap. Soos ’n dief in die nag val sneeu geluidloos oor sy eie voete om ’n huis met ’n koue kaggel wat niks vermoed nie.
Slaap en sneeu is twee skouperde wat hoog trap deur die koue Oktober nag. Alles is nie altyd net maanskyn en sneeu nie. Uit Marlene van Niekerk se Die sneeuslaper lees ek hardop ’n paar lyne wat my altoos diep ontroer:
“… U vra waar ek snags slaap. Ook dit het ek probeer deurvors. Want ek is die agterryer van onse liewe heer op solder, daardie ou fokker so verveeld met sy perfekte maaksels. ’n Hele sewende dag lank moes hy slaap om uit te dink hoe hy homself verder gaan vermaak, die eerste slaper van die heelal, en uit sy kelder van alleswetendheid droom hy toe die sondeval om hom mee besig te hou, en voilà, die wêreld vol barokke onheil, donder en blitse, oorloë en gekruisigdes wat hy heen en weer katrol wyl sy gevleuelde castrati sing oor die onverleplike rose van Jerusalem.”