VSA verklaar oorlog teen Mexiko - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 13 Mei 1846 stem die Amerikaanse kongres oorweldigend ten gunste van president James K. Polk se versoek om oorlog teen Mexiko te verklaar in 'n geskil oor Texas.
Onder dreigement van oorlog het die Verenigde State hulle daarvan weerhou om Texas te annekseer nadat laasgenoemde in 1836 onafhanklikheid van Mexiko gekry het. Maar in 1844 het president John Tyler weer begin met onderhandelinge met die Republiek van Texas, wat uitgeloop het op 'n verdrag van aanhangsel. Die verdrag is in die senaat met 'n groot marge verslaan omdat dit die balans tussen slawe -staat en vrystaat tussen Noord en Suid sou versteur en 'n oorlog met Mexiko in gevaar sou stel, wat die betrekkinge met die Verenigde State verbreek het. Maar kort voordat hy sy amp verlaat en met die ondersteuning van die uitverkore president, het Tyler daarin geslaag om die gesamentlike resolusie op 1 Maart 1845 goedgekeur te kry. Texas is op 29 Desember tot die Unie toegelaat.
Alhoewel Mexiko nie die dreigement om oorlog te verklaar, nagekom het nie, bly die verhouding tussen die twee nasies gespanne oor grensgeskille, en in Julie 1845 beveel president Polk troepe in betwiste lande tussen die riviere Neuces en Rio Grande. In November het Polk die diplomaat John Slidell na Mexiko gestuur om grensaanpassings te soek in ruil vir die Amerikaanse regering se afhandeling van die eise van Amerikaanse burgers teen Mexiko en ook om 'n aanbod te doen om Kalifornië en New Mexico te koop. Nadat die missie misluk het, het die Amerikaanse weermag onder genl. Zachary Taylor gevorder na die monding van die Rio Grande, die rivier wat die staat Texas as sy suidelike grens beweer het.
Mexiko, wat beweer dat die grens die Nueces -rivier in die noordooste van die Rio Grande was, beskou die opmars van Taylor se leër as 'n aggressiewe daad en stuur in April 1846 troepe oor die Rio Grande. Polk verklaar op sy beurt dat die Mexikaanse opmars 'n inval in Amerikaanse grond is, en op 11 Mei 1846 het die kongres gevra om oorlog teen Mexiko te verklaar, wat dit twee dae later gedoen het.
Na byna twee jaar van gevegte is vrede tot stand gebring deur die Verdrag van Guadalupe Hidalgo, onderteken op 2 Februarie 1848. Die Rio Grande is die suidelike grens van Texas gemaak, en Kalifornië en New Mexico is aan die Verenigde State afgestaan. In ruil daarvoor het die Verenigde State $ 15 miljoen aan Mexiko betaal en ooreengekom om alle eise van Amerikaanse burgers teen Mexiko af te handel.
LEES MEER: 10 dinge wat u nie mag weet oor die Mexikaanse-Amerikaanse oorlog nie
Amerikaanse oorlogsverklaring teen Mexiko
Op 13 Mei 1846 het die Amerikaanse Kongres geslaag 'N Wet wat voorsiening maak vir die vervolging van die bestaande oorlog tussen die Verenigde State en die Republiek van Mexikoen daardeur oorlog teen Mexiko verklaar. Die verklaring het gelei tot die Mexiko -Amerikaanse oorlog (1846–48). Die wet het regulasies uiteengesit vir die grootte en organisasie van die milisie om aan die oorlog deel te neem, hoe hulle gewerf moes word en die bedrag geld wat vir die oorlog bewillig is — 10 miljoen dollar. Die wet is op 18 Junie 1846 gewysig (9 Stat. 17) om die organisatoriese struktuur wat die oorspronklike wet bepaal, te verduidelik en uit te brei. [ aanhaling nodig ]
"'N Wet wat voorsiening maak vir die vervolging van die bestaande oorlog tussen die Verenigde State en die Republiek van Mexiko."
die 29ste Amerikaanse kongres
13 Mei 1846
9 Stat. 9
Gewysig deur daaropvolgende wetgewing, 9 Stat. 17
Terwyl daar op grond van die wet van die Republiek van Mexiko 'n oorlogstoestand bestaan ​​tussen die regering en die Verenigde State:
Of dit nou deur die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika op die kongres vergader is, sodat die president van die Verenigde State die oorlog in staat stel om 'n vinnige en suksesvolle beëindiging te beëindig, en hy is hiermee gemagtig om die militêre, vloot- en militêre magte van die Verenigde State in diens te neem, en om die dienste van 'n aantal vrywilligers, hoogstens vyftigduisend, te beroep en aan te neem wat hul dienste mag aanbied, hetsy as kavalerie, artillerie, infanterie, of gewapendes, om twaalf maande nadat hulle by die ontmoetingsplek of aan die einde van die oorlog aangekom het, te dien, tensy hulle vroeër ontslaan word, volgens die tyd waarvoor hulle in diens geneem moes word en dat die som van tien miljoene dollars uit enige geld in die tesourie of om in die tesourie te kom, wat nie andersins bewillig is nie, en word hiermee bewillig vir die uitvoering van die bepalings van hierdie wet.
SEK. 2. En word dit verder uitgevaardig, dat die burgermag, wanneer dit uit hoofde van hierdie handeling of enige ander handeling in diens van die Verenigde State is, mag, indien die openbare belang dit na die mening van die president van die Verenigde State vereis , gedwing word om te dien vir 'n termyn van hoogstens ses maande na hul aankoms op die plek van ontmoeting, in een jaar, tensy dit vroeër ontslaan word.
SEK. 3. En word dit verder uitgevaardig, dat die genoemde vrywilligers hul eie klere moet voorsien, en indien kavallerie, hul eie perde en perde -uitrusting en wanneer hulle in diens geneem word, ten koste van die Verenigde State gewapen sal wees.
SEK. 4. En word dit verder uitgevaardig, dat genoemde vrywilligers, wanneer hulle in werklike diens ingeroep word, en terwyl hulle daarin bly, onderworpe is aan die reëls en oorlogsartikels, en in alle opsigte behalwe vir kleding en betaling, op dieselfde voet met soortgelyke korpse van die Amerikaanse weermag en in plaas van kleding, het elke onderoffisier en privaat in enige kompanjie, wat homself so kan aanbied, geregtig om, in werklike diens, 'n gelyke bedrag in geld te ontvang ten koste van die kleding van 'n onderoffisier of privaat (na gelang van die geval) in die gewone troepe van die Verenigde State.
SEK 5. En word dit verder uitgevaardig, dat die genoemde vrywilligers wat hul dienste aanbied, deur die president in kompanie, bataljons, eskaders en regimente aanvaar sal word, wie se beamptes op die wyse in die verskillende state en gebiede voorgeskryf sal word waartoe sulke kompagnieë, bataljons, eskaders en regimente onderskeidelik behoort.
SEK. 6. En word dit verder uitgevaardig: dat die president van die Verenigde State gemagtig is om kompagnies te organiseer wat hul diens aanbied in bataljons of eskaders, bataljons en eskaders in regimente, regimente in brigades en brigades in afdelings, sodra die aantal vrywilligers die organisasie na sy oordeel nuttig maak, en die president, indien nodig, die personeel, veld en algemene beamptes verdeel onder die onderskeie state en gebiede waaruit die vrywilligers hul dienste sal lewer terwyl hy behoorlik mag ag.
SEC 7. En word dit verder uitgevaardig, dat die vrywilligers wat ingevolge die bepalings van hierdie wet in diens van die Verenigde State ontvang kan word en wat in die diens gewond of andersins gestremd is, geregtig is op al die voordeel wat toegeken kan word aan persone wat gewond is in diens van die Verenigde State.
SEC 8. En word dit verder uitgevaardig, dat die president van die Verenigde State onmiddellik gemagtig is om alle openbare gewapende vaartuie wat nou deur die wet gemagtig is, te voltooi, en om te koop of te charter, te bewapen, toe te rus en te beman, handelsvaartuie en stoombote wat na ondersoek geskik of maklik omskep kan word in gewapende vaartuie wat geskik is vir die staatsdiens, en in die getal wat hy nodig ag vir die beskerming van die kus, die kus van die meer en die algemene verdediging van die land.
SEK. 9. En word dit verder uitgevaardig, dat wanneer die milisie of vrywilligers geroep word en in diens van die Verenigde State ontvang word, ingevolge die bepalings van hierdie wet, hulle die organisasie van die leër van die Verenigde State sal hê en dieselfde loon en toelaes en alle berede privaat persone, onderoffisiere, musikante en kunsmatige persone, sal 40 sent per dag toegelaat word vir die gebruik en risiko van hul perde, behalwe vir perde wat in werklikheid vermoor word en indien enige berede vrywilliger, privaat, onderoffisier, musikant of kunstenaar, mag hom nie voorsien van 'n diensbare perd nie, die genoemde vrywilliger sal te voet diens doen.
Die Verenigde State verklaar oorlog teen Mexiko
Op 26 April 1846, na 'n spanningsvolle opstand tussen Amerikaanse en Mexikaanse troepe aan die oewer van die Rio Grande (wat die VSA nou as sy grens met Mexiko beweer het, nadat hulle die staat Texas geannekseer het), het 'n klein patrollie van sestig drie Amerikaanse soldate is aangeval deur Mexikaanse magte, met elf Amerikaners wat dood is. In reaksie hierop het die Amerikaanse generaal Zachary Taylor die Mexikaanse weermag in gevegte by Palo Alto en Resaca de la Palma gewikkel, en president Polk ingelig dat daar vyandighede tussen die twee nasies begin het. Op 11 Mei het Polk hierdie oorlogsverklaring aan die kongres gestuur en beweer dat Mexiko die oorlog begin het deur 'Amerikaanse bloed op Amerikaanse grond te vergiet'.
Aan die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers:
Die bestaande toestand van die betrekkinge tussen die Verenigde State en Mexiko maak dit goed dat ek die onderwerp aan die kongres oorweeg. In my boodskap by die aanvang van u huidige sessie, die stand van hierdie verhoudings, die oorsake wat gelei het tot die opskorting van die diplomatieke omgang tussen die twee lande in Maart 1845, en die langdurige en ongeregistreerde ongeregtighede en beserings wat deur die Mexikaan begaan is Die regering oor die burgers van die Verenigde State in hul persone en eiendom is kortliks uiteengesit.
Die sterk begeerte om vrede te vestig met Mexiko op liberale en eerbare voorwaardes, en die bereidheid van hierdie regering om ons grens en ander oorsake van verskil met daardie mag te reguleer en aan te pas op sulke billike en billike beginsels wat tot permanente betrekkinge van die vriendelikste sou lei die natuur, het my in September verlede jaar aangespoor om die heropening van diplomatieke betrekkinge tussen die twee lande te beywer. Elke maatreël van ons kant het ten doel gehad om die gewenste resultate te bevorder. By die bekendmaking van 'n bondige verklaring aan die kongres van die beserings wat ons in Mexiko opgedoen het, en wat gedurende 'n tydperk van meer as twintig jaar opgehoop het, was elke uitdrukking wat 'n neiging het tot die ontploffing van die mense van Mexiko of 'n vreedsame uitslag te verslaan of te vertraag, versigtig vermy. 'N Gesant van die Verenigde State het met volle mag na Mexiko herstel om elke bestaande verskil aan te pas. Maar teenwoordig op Mexikaanse bodem deur ooreenkoms tussen die twee regerings, belê met volle mag, en met bewys van die vriendelikste gesindhede, was sy missie nie beskikbaar nie. Die Mexikaanse regering het nie net geweier om hom te ontvang of na sy stellings te luister nie, maar nadat 'n lang reeks bedreigings uiteindelik ons ​​gebied binnegedring het en die bloed van ons medeburgers op eie bodem vergiet het.
Die ernstige ongeregtighede wat Mexiko gedurende 'n periode van jare op ons burgers gepleeg het, bly ongerepteer, en plegtige verdrae wat haar openbare geloof vir hierdie regstelling belowe het, is buite rekening gelaat. 'N Regering wat óf nie in staat is óf onwillig is om die uitvoering van sulke verdrae af te dwing, voer nie een van sy duidelikste pligte uit nie.
Ons het alles in ons vermoë gedoen om versoening te bewerkstellig. Die beker van verdraagsaamheid was uitgeput nog voor die onlangse inligting van die grens van Del Norte. Maar nou, nadat die bedreigings herhaal is, het Mexiko die grens van die Verenigde State verbygesteek, ons gebied binnegedring en Amerikaanse bloed op Amerikaanse bodem gestort. Sy het verklaar dat vyandelikhede begin het en dat die twee nasies nou in oorlog is.
Aangesien oorlog bestaan, en ondanks al ons pogings om dit te vermy, deur die daad van Mexiko self bestaan, word ons deur elke oorweging van plig en patriotisme versoek om met eerbied die eer, die regte en die belange van ons land te bevestig.
Ter bevestiging van ons regte en verdediging van ons grondgebied, beroep ek my op die vinnige optrede van die kongres om die bestaan ​​van die oorlog te erken en die uitvoerende gesag se beskikking oor die middele om die oorlog met krag te vervolg en sodoende die herstel te bespoedig van vrede.
By die maak van hierdie aanbevelings ag ek dit gepas om te verklaar dat dit my angstige begeerte is om nie net vinnig vyandelikhede te beëindig nie, maar om alle geskille tussen hierdie regering en Mexiko tot 'n vroeë en vriendskaplike aanpassing te bring, en volgens hierdie siening sal ek bereid wees om hernu die onderhandelinge wanneer Mexiko gereed is om voorstelle of eie voorstelle te ontvang.
Hiermee stuur ek 'n afskrif van die korrespondensie tussen ons gesant na Mexiko en die Mexikaanse minister van buitelandse sake, en soveel van die korrespondensie tussen die gesant en die minister van buitelandse sake en tussen die minister van oorlog en die generaal in bevel op die Del Norte soos nodig vir 'n volledige begrip van die onderwerp.
Spotresolusies en Burgerlike ongehoorsaamheid: Amerikaanse opposisie teen die oorlog
Die kongres het op 13 Mei 'n oorlogsverklaring oorweldigend goedgekeur, maar die Verenigde State het die oorlog verdeeld betree. Demokrate, veral dié in die suidweste, het die konflik sterk voorgehou. Die meeste Whigs het Polk se motiewe as gewetenslose grondgryp beskou. Van die begin af het Whigs in beide die senaat en die huis die waarheid betwis van Polk se bewering dat die aanvanklike konflik tussen Amerikaanse en Mexikaanse magte op Amerikaanse gebied plaasgevind het. Wetgewers was verder onenig oor die vraag of Polk die reg het om eensydig te verklaar dat daar 'n oorlogstoestand bestaan. Dit was hoofsaaklik waar die ontmoeting plaasgevind het en die bereidwilligheid van Amerikaners om die Mexikaanse bewering dat die Nueces -rivier die grens tussen die twee lande vorm, te erken. Active Whig verset nie net teen die wettigheid van Polk se aanspraak nie, maar ook teen die oorlog self. In Desember 1846 beskuldig Polk sy Whig -twyfelaars van verraad. In Januarie 1847 het die destydse Whig-beheerde Huis 85 tot 81 gestem om Polk te straf omdat hy 'onnodig en ongrondwetlik' oorlog met Mexiko begin het.
Een van die mees aggressiewe uitdagings vir die legitimiteit van Polk's casus belli was die wat deur toekomstige president Abraham Lincoln, destyds 'n eerste termyn lid van die Huis van Verteenwoordigers uit Illinois, aangebied is. In Desember 1847 stel Lincoln agt "Spot Resolutions" bekend, wat die ontleding van Polk se bewering in 'n noukeurig omskrewe historiese konteks geplaas het wat daarop gemik was om
'n volledige kennis te dra van al die feite wat bepaal of die spesifieke plek op die grond waarop ons bloed is burgers was so gestort, of was nie, ons eie grond op daardie tydstip.
Uiteindelik het die Huis nie ingevolge Lincoln se resolusies opgetree nie, en Polk het standvastig gebly in sy bewering dat die konflik 'n regverdige oorlog was.
Abolitioniste het die oorlog gesien as 'n poging van die slawestate om slawerny uit te brei en hul mag te versterk deur die skepping van addisionele slawelstate uit die Mexikaanse lande wat binnekort verkry sal word. Een afskaffer wat met die interpretasie saamgestem het, was die skrywer Henry David Thoreau, wat in Julie 1846 opgesluit was toe hy geweier het om terugbetaling van ses jaar te betaal omdat hy die Amerikaanse regering se vervolging van die oorlog met Mexiko immoreel gevoel het. Alhoewel hy slegs 'n enkele nag in die tronk was (sy tante, teen sy wense, het die belasting betaal en sodoende sy vrylating verseker), het Thoreau sy verset teen die optrede van die regering in sy beroemde boeklengte opstel gedokumenteer Burgerlike ongehoorsaamheid (1849), en dring daarop aan dat as 'n onreg van die regering bestaan
van so 'n aard dat dit vereis dat u 'n agent van onreg teenoor 'n ander moet wees, dan, sê ek, oortree die wet. Laat u lewe 'n teenwrywing wees om die masjien te stop.
Deel 3 van ons reeks oor interessante feite en agtergrond tot die Mexikaanse oorlog spreek die Amerikaanse oorlogsverklaring en die faktore daartoe aan.
U sal onthou uit deel 2 dat die VSA twee duidelike bedreigings gesien het vir sy vermoë om beheer oor die Stille Oseaan -kus te verkry: Brittanje, wat grond besit het van die suidelike grens van vandag se Alaska tot die huidige suidelike grens van British Columbia, Kanada, en wat ontwerpe op die betwiste gebied net suid (die huidige state van Washington en Oregon) en Mexiko, wat Bo -Kalifornië (die huidige staat Kalifornië) besit het. Brittanje is uit die prentjie gehaal deur die Oregon -verdrag van 1846, wat Britse aansprake op die betwiste gebied verwyder het. Nou was daar net Mexiko om te hanteer.
Die betrekkinge tussen die twee lande is gespanne deur die Texaanse onafhanklikheidsbeweging, waarin Amerikaanse burgers wat na Mexiko verhuis het om die noordelike staat Coahuila y Tejas te vestig, besluit het om 'n onafhanklike staat daar te stig, genaamd Texas. Die Mexikaanse regering reageer in 1829 deur 'n eiendomsbelasting te hef, hoë belasting op Amerikaanse invoer te plaas en slawerny te verbied. Omdat Amerikaners in Coahuila y Tejas meer as die inheemse Mexikane was, en omdat interne politieke twis in Mexiko dit moeilik gemaak het om die noordelike state ten volle te beheer, kon hulle hierdie wette ignoreer, veral die een teen slawehou. Maar toe generaal Antonio López de Santa Anna in 1834 diktator van Mexiko word, was hy vasbeslote om Coahuila y Tejas stewig weer onder Mexikaanse beheer te bring, en toe die Texans hul onafhanklikheid in 1836 verklaar, het Santa Anna noordwaarts gereis om hulle te vermorsel.
Die nederlaag van Santa Anna in die Slag van San Jacinto het die Texane vrygelaat om hul onafhanklikheid te verklaar. Hulle het dit gedoen en beweer dat hulle die hele gebied geel op die onderstaande kaart (met vergunning van Wikipedia) opgeëis het, wat hulle eintlik gevestig het, en dan ook die hele groen, wat hulle nie gehad het nie, en wat, soos jy sien, alles uitgebrei het die pad noord na Wyoming.
As gevolg van die onrustige staat Texas, met sy betwiste grense en geen amptelike verdrag met Mexiko wat verklaar dat hulle Coahuila y Tejas opgegee het nie, was die VSA relatief traag om te beweeg toe Texans dit duidelik maak dat hulle by die Unie wil aansluit. Die grootste moontlike probleem was Texas se aanspraak op die Rio Grande as sy westelike grens, wat, soos u kan sien, diep in Mexiko sny. Amerikaanse politici het besef Mexiko sou nie aanvaar dat die VSA 'n nuwe staat annekseer wat soveel Mexikaanse grond as sy eie geëis het nie. Toe Texas in 1845 in die Unie ingebring word, is geen melding gemaak van die grens van Rio Grande nie, en die VSA het geen formele aanspraak gemaak op die grond tot by die rivier nie.
Tog was Mexiko woedend oor die anneksasie van Texas deur die Verenigde State. Mexiko het nog nooit Coahuila y Tejas amptelik aan die Texane afgestaan ​​nie. Dit was die rampspoedige politieke onstabiliteit in Mexiko -stad en die druk van Brittanje en Frankryk, wat beide Texas as 'n Amerikaanse staat erken het, wat die land daarvan weerhou het om onmiddellik die volle mag van die leër na sy noordelike staat te marsjeer en dit terug te neem. Mexiko het nie oorlog verklaar nie, maar wel diplomatieke betrekkinge met die VSA verbreek
In reaksie hierop stuur president Polk, wat die grens van Rio Grande wou hê, generaal Zachary Taylor na Texas om dit op te eis. Weereens, Texas en die Rio Grande was net 'n manier om 'n doel te bereik vir Polk en vir die meeste Amerikaners - die beheer van die westelike lande tot by die Rio Grande was 'n stap nader aan die besit van die Stille Oseaan en Bo -Kalifornië. 'N Weermag wat van die Rio Grande af gelanseer is, kan baie vroeër en met veel minder moeite in Kalifornië wees as wat van die Mississippirivier af gelanseer is.
Dit word duidelik gemaak deur die geheime kontantaanbod wat Polk op 10 November 1845 aan president José Joaquín de Herrera gemaak het: $ 25 miljoen vir die gronde tot by die Rio Grande, en ook vir die boonste Kalifornië en Santa Fe de Nuevo in die VSA, $ 3 miljoen skuld Mexiko skuld die VSA en nog $ 25-30 miljoen om die ooreenkoms te versleg.
Dit was te laat. Mexikane was woedend toe die transaksie bekend gemaak is. Hulle sou nie gekoop word nie. Nasionale eer was op die spel. President Herrera word beskuldig van verraad omdat hy die verteenwoordiger van Polk vermaak het en is afgesit. Die nuwe regering onder generaal Mariano Paredes y Arrillaga het sy voorneme verklaar om Texas weer op te eis en al die noordelike state van Mexiko te behou.
Polk het Taylor beveel om sy leër na die Rio Grande te neem - na Mexiko self - en ignoreer die Mexikaanse eise om terug te trek. Hierdie inval het die Mexikaanse weermag noordwaarts gestuur, en in April 1846 is sestien Amerikaanse soldate op 'n patrollie deur die Mexikaanse kavallerie by die Nuecesrivier doodgemaak. Die Nueces, soos u op die kaart kan sien, is net noord van die Rio Grande in die stewel van die hedendaagse Texas en was die eintlike grens van Texas (anders as die Rio Grande, wat die Texans se gewenste grens was). Polk het op 11 Mei na die kongres gegaan en verklaar dat sedert die aanval op die Nueces plaasgevind het, amptelik die Amerikaanse gebied omdat dit die werklike deelstaat Texas was, "Mexiko" Amerikaanse bloed op Amerikaanse bodem gestort het ". Polk het die kongres gevra om oorlog te verklaar, wat hy op 13 Mei gedoen het.
Mexiko was waarskynlik geïrriteerd om te hoor dat die Nueces regverdig beweer word dat dit Amerikaanse grond is, want daar was nog nooit 'n ondertekende verdrag wat sy noordelike staat aan die Texans of aan die VSA oorgedra het nie. Dit verklaar oorlog op 7 Julie.
Die debat in die Amerikaanse kongres oor die vraag of daar oorlog verklaar moet word, het in party partye geval - die meeste is daarteen, en die Demokrate is meestal daarvoor. Dit klink vir ons vandag bekend, maar dit was destyds nie die norm nie (sien The Birth of Red and Blue States vir meer hieroor.) Die Demokrate word steeds meer geïdentifiseer met suidelike slawe -belange. Hulle wou veg vir Texas, en die res van die noorde van Mexiko, om meer slawestate te maak en die bevolking van die slawe-staat te versterk. Pro-slawerny Amerikaners was bekommerd dat hul invloed krimp namate die weste in meer noordelike gebiede gewen word. Die vrye noorde het vinniger uitgebrei as die slaaf -suide. As onwrikbaar slawe Texas beveilig en weslik uitgebrei kon word, sou dit maklik wees om die westelike ry van slawerny voort te sit deur New Mexico en 'n deel van Arizona (Santa Fe de Nuevo Mexico) en die groot prys van Kalifornië self.
Die Whigs word steeds meer geïdentifiseer met die belange van die Noord -Vrystaat, en weet presies waarom die Suid -Demokrate so graag oorlog toe wou gaan. Uiteindelik was die Whigs egter nie verenig genoeg om die Suid -Demokrate uit te daag oor die slawerny -kwessie nie, of om die oorlogskoors wat Washington oorval het, te weerstaan. Hulle het ook verlang om Kalifornië, die gewildste land in die weste, te annekseer, en daarom het hulle vir oorlog gestem.
Mexiko na onafhanklikheid Redigeer
Mexiko verkry onafhanklikheid van die Spaanse Ryk met die Verdrag van Córdoba in 1821 na 'n dekade van konflik tussen die koninklike leër en opstandelinge vir onafhanklikheid, sonder buitelandse ingryping. Die konflik het die silwermyn-distrikte Zacatecas en Guanajuato verwoes, sodat Mexiko as 'n soewereine nasie begin het, met die toekomstige finansiële stabiliteit van sy belangrikste uitvoer vernietig. Mexiko het kortliks met monargie geëksperimenteer, maar het in 1824 'n republiek geword. Hierdie regering word gekenmerk deur onstabiliteit , wat hom onvoorbereid gelaat het vir 'n groot internasionale konflik toe oorlog met die VSA in 1846 uitbreek. sy voormalige kolonie in die 1820's en het die Franse teëgestaan ​​tydens die sogenaamde gebakoorlog van 1838, maar die sukses van die afskeidingslede in Texas en die Yucatan teen die sentralistiese regering van Mexiko toon die swakheid van die Mexikaanse regering, wat verskeie kere van hande verander het. Die Mexikaanse weermag en die Katolieke Kerk in Mexiko, beide bevoorregte instellings met konserwatiewe politieke sienings, was polities sterker as die Mexikaanse staat.
Amerikaanse ekspansionisme Redigeer
Sedert die vroeë 19de eeu het die VSA probeer om sy gebied uit te brei. Jefferson se aankoop uit Louisiana uit Frankryk in 1803 het Spanje en die VSA 'n ongedefinieerde grens gegee. Die jong en swak VSA het die oorlog van 1812 met Brittanje geveg, met die VSA wat 'n onsuksesvolle inval in Britse Kanada geloods het en Brittanje 'n ewe onsuksesvolle teeninval geloods het. 'N Paar grenskwessies is opgelos tussen die VSA en Spanje met die Adams-Onis-verdrag van 1818. Die Amerikaanse onderhandelaar John Quincy Adams wou 'n duidelike besit van Oos-Florida hê en dat Amerikaanse eise bo die 42ste parallel ingestel sou word, terwyl Spanje probeer het om Amerikaanse uitbreiding te beperk tot wat nou die Amerikaanse suidweste. Die VSA wou daarna grondgebied van Mexiko koop, vanaf 1825. Die Amerikaanse president, Andrew Jackson, het volgehoue ​​pogings aangewend om Noord -Mexikaanse gebied te bekom, sonder sukses. 
Die historikus Peter Guardino verklaar dat die welvaart in die oorlog 'die grootste voordeel was wat die Verenigde State gehad het'.  Ekonomiese welvaart het bygedra tot politieke stabiliteit in die VSA Anders as Mexiko se finansiële onsekerheid, was die VSA 'n welvarende land met groot hulpbronne wat Mexiko ontbreek het. Die onafhanklikheidsoorlog het geslagte vroeër plaasgevind en was 'n relatief kort konflik wat eindig met Franse ingryping aan die kant van die 13 kolonies. Na onafhanklikheid het die VSA vinnig gegroei en weswaarts uitgebrei, die inheemse Amerikaners gemarginaliseer en verplaas toe setlaars grond opruim en plase vestig. Met die industriële revolusie oor die Atlantiese Oseaan wat die vraag na katoen vir tekstielfabrieke toeneem, was daar 'n groot eksterne mark van waardevolle goedere wat deur slawe -arbeid in die suidelike state vervaardig is. Hierdie vraag het gehelp om die brandstof uit te brei na die noorde van Mexiko. Alhoewel daar politieke konflikte in die VSA was, was dit grootliks deur die raamwerk van die grondwet vervat en het dit nie tot 1846 tot revolusie of rebellie gelei nie, maar eerder tot politieke konflikte. Die ekspansionisme van die VSA is deels gedryf deur die behoefte om 'n nuwe gebied te bekom om ekonomiese redes, veral omdat katoen die grond in die suide uitgeput het, moes nuwe lande verbou word om in die vraag daarna te voorsien. Noordelikes in die VSA het probeer om die bestaande hulpbronne van die land te ontwikkel en die industriële sektor uit te brei sonder om die land se gebied uit te brei. Die bestaande balans tussen deursnee -belange sal ontwrig word deur die uitbreiding van slawerny na 'n nuwe gebied. Die Demokratiese Party het uitbreiding sterk gesteun, en daarom is dit nie toevallig dat die VSA onder die demokratiese president James K. Polk met Mexiko oorlog gemaak het nie. 
Onstabiliteit in die noorde van Mexiko Wysig
Nie die koloniale Mexiko of die nuut soewereine Mexikaanse staat het die verre noorde en weste van Mexiko effektief beheer nie. Mexiko se militêre en diplomatieke vermoëns het afgeneem nadat dit in 1821 onafhanklikheid van Spanje verkry het en die noordelike helfte van die land kwesbaar gelaat het vir aanvalle deur Comanche, Apache en Navajo-inheemse Amerikaners.  Die Comanche het veral voordeel getrek uit die swakheid van die Mexikaanse staat om grootskaalse aanvalle honderde kilometers die land in te voer om vee vir eie gebruik aan te skaf en om 'n groeiende mark in Texas en die VSA te voorsien [18 ]
Die noordelike gebied van Mexiko was yl gevestig vanweë sy klimaat en topografie. Dit was hoofsaaklik woestyn met min reënval, sodat sedentêre landbou nooit gedurende die voor-Spaanse of koloniale tydperk daar ontwikkel het nie. Gedurende die koloniale era (1521-1821) is dit polities nie goed beheer nie. Na onafhanklikheid het Mexiko te kampe gehad met interne stryd wat soms 'n burgeroorlog was, en die situasie aan die noordelike grens was nie 'n hoë prioriteit vir die regering in Sentraal -Mexiko nie. In die noorde van Mexiko was die einde van die Spaanse bewind gekenmerk deur die einde van die finansiering vir presidios en geskenke aan inheemse Amerikaners om die vrede te handhaaf. Die Comanche en Apache was suksesvol in die aanval op vee en plunder 'n groot deel van die noorde van Mexiko buite die verspreide stede. Die aanvalle na 1821 het gelei tot die dood van baie Mexikane, die meeste vervoer en kommunikasie gestaak en die boerderybedryf wat 'n steunpilaar van die noordelike ekonomie was, tot 'n einde gekom. As gevolg hiervan het die gedemoraliseerde burgerbevolking in die noorde van Mexiko min weerstand gebied teen die indringende Amerikaanse weermag. 
Afstand en vyandige aktiwiteite van inheemse Amerikaners het ook kommunikasie en handel tussen die hart van Mexiko en provinsies soos Alta California en New Mexico bemoeilik. As gevolg hiervan was New Mexico tydens die uitbreek van die oorlog afhanklik van die handel oor die Santa Fe Trail met die Verenigde State. 
Die beleid van die Mexikaanse regering om Amerikaanse burgers in die provinsie Tejas te vestig, was daarop gemik om beheer uit te brei na Comanche -lande, die Comancheria. In plaas daarvan dat daar in die gevaarlike sentrale en westelike dele van die provinsie vestiging plaasgevind het, het mense hulle in Oos -Texas gevestig, wat ryk landbougrond aangrensend aan die suidelike Amerikaanse slawestate gehou het. Terwyl setlaars uit die VSA instroom, ontmoedig die Mexikaanse regering verdere skikking met sy afskaffing van slawerny in 1829.
Buitelandse ontwerpe op California Edit
Gedurende die Spaanse koloniale era is die Californië (dit wil sê die Baja California -skiereiland en Alta California) yl gevestig. Nadat Mexiko onafhanklik geword het, het dit die missies gesluit en sy militêre teenwoordigheid verminder. In 1842 stel die Amerikaanse minister in Mexiko, Waddy Thompson Jr., voor dat Mexiko bereid sou wees om Alta California aan die VSA af te staan ​​om skuld af te handel, en gesê: "Wat Texas betref, beskou ek dit as baie min waarde in vergelyking met Kalifornië, rykste, mooiste en gesondste land ter wêreld. Met die verkryging van Opper -Kalifornië behoort ons dieselfde styging op die Stille Oseaan te hê. Frankryk en Engeland het albei dit in die oog gehou. " 
Die Amerikaanse president John Tyler se administrasie het 'n drieparty -ooreenkoms voorgestel om die grensgeskil in Oregon te besleg en voorsiening te maak vir die afstigting van die hawe San Francisco uit Mexiko. Lord Aberdeen wou nie deelneem nie, maar het gesê dat Brittanje geen beswaar het teen Amerikaanse territoriale verkryging daar nie.  Die Britse minister in Mexiko, Richard Pakenham, skryf in 1841 aan Lord Palmerston en dring daarop aan "om 'n Engelse bevolking te vestig in die manjifieke gebied van Opper -Kalifornië", en sê dat "geen deel van die wêreld groter natuurlike voordele bied vir die vestiging van 'n Engelse kolonie. in alle opsigte wenslik. dat Kalifornië, nadat dit opgehou het om aan Mexiko te behoort, nie in die mag van enige mag behalwe Engeland sou val nie. daar is 'n rede om te glo dat gewaagde en avontuurlustige spekulante in die Verenigde State hul gedagtes in hierdie rigting. " Teen die tyd dat die brief Londen bereik het, het Sir Robert Peel se Tory -regering met sy Little England -beleid egter aan bewind gekom en die voorstel as duur en 'n moontlike bron van konflik verwerp.  
'N Beduidende aantal invloedryke Californios ondersteun anneksasie, hetsy deur die Verenigde State of deur die Verenigde Koninkryk. Pío de Jesús Pico IV, die laaste goewerneur van Alta Kalifornië, ondersteun die Britse anneksasie. 
Texas revolusie, republiek en Amerikaanse anneksasie Edit
In 1800 het die koloniale provinsie Texas (Tejas) van Spanje min inwoners gehad, met slegs ongeveer 7000 nie-Indiese setlaars.  Die Spaanse kroon het 'n beleid van kolonisasie ontwikkel om die gebied meer effektief te beheer. Na onafhanklikheid het die Mexikaanse regering die beleid toegepas en Moses Austin, 'n bankier uit Missouri, 'n groot stuk grond in Texas toegestaan. Austin het gesterf voordat hy sy plan om Amerikaanse setlaars vir die grond te werf kon verwesenlik, maar sy seun, Stephen F. Austin, het meer as 300 Amerikaanse gesinne na Texas gebring.  Dit het die bestendige neiging tot migrasie van die Verenigde State na die grens van Texas begin. Austin se kolonie was die suksesvolste van verskeie kolonies wat deur die Mexikaanse regering gemagtig is. Die Mexikaanse regering het bedoel dat die nuwe intrekkers as 'n buffer tussen die inwoners van Tejano en die Comanches sou optree, maar die nie-Spaanse koloniste was geneig om hulle te vestig in gebiede met ordentlike landbougrond en handelsverbindings met Louisiana, eerder as verder wes, waar hulle effektief sou gewees het. buffer teen die Indiane.
In 1829, as gevolg van die groot toestroming van Amerikaanse immigrante, was die nie-Spaanse meer as die inheemse Spaanse sprekers in Texas. President Vicente Guerrero, 'n held van die Mexikaanse onafhanklikheid, het meer beheer oor Texas en sy toestroming van nie-Spaanse koloniste uit die suide van die VSA bekom en verdere immigrasie ontmoedig deur slawerny in Mexiko af te skaf.   Die Mexikaanse regering het ook besluit om die eiendomsbelasting weer in te stel en tariewe op Amerikaanse goedere wat gestuur word, te verhoog. Die setlaars en baie Mexikaanse sakemanne in die streek verwerp die eise, wat daartoe lei dat Mexiko Texas sluit vir addisionele immigrasie, wat onwettig van die Verenigde State na Texas voortgaan.
In 1834 het Mexikaanse konserwatiewes die politieke inisiatief aangegryp, en generaal Antonio López de Santa Anna het die sentralistiese president van Mexiko geword. Die konserwatief-gedomineerde kongres het die federale stelsel laat vaar en dit vervang deur 'n eenheids-sentrale regering wat die mag uit die state verwyder het. Generaal Santa Anna, wat die politiek aan die in Mexiko-stad oorgelaat het, het daartoe gelei dat die Mexikaanse weermag die semi-onafhanklikheid van Texas vernietig het. Hy het dit in Coahuila gedoen (in 1824 het Mexiko Texas en Coahuila saamgesmelt in die enorme staat Coahuila y Tejas). Austin roep Texians tot die wapen en hulle verklaar onafhanklikheid van Mexiko in 1836. Nadat Santa Anna die Texians verslaan het in die Slag van die Alamo, is hy verslaan deur die Texaanse leër onder bevel van generaal Sam Houston en is gevange geneem in die Slag van San Jacinto wat hy onderteken het 'n verdrag met die president van Texas, David Burnet, om Texas toe te laat om sy saak vir onafhanklikheid by die Mexikaanse regering te pleit, maar het homself of Mexiko nie daartoe verbind nie. Hy het onder dwang en as 'n gevangene onderhandel, en kon dus nie Mexiko tot 'n verdrag verbind nie. Die Mexikaanse kongres het dit nie bekragtig nie.  Alhoewel Mexiko nie die onafhanklikheid van Texas erken nie, konsolideer Texas sy status as 'n onafhanklike republiek en ontvang amptelike erkenning van Brittanje, Frankryk en die Verenigde State, wat almal Mexiko aangeraai het om nie die nuwe nasie te probeer herwin nie. Die meeste Texiane wou by die Verenigde State aansluit, maar die anneksasie van Texas was omstrede in die Amerikaanse kongres, waar Whigs en Abolitioniste grootliks gekant was, hoewel geen van die groepe so ver gegaan het om geld vir die oorlog te weier nie. : 150–155 In 1845 stem Texas in tot die aanbod van anneksasie deur die Amerikaanse kongres en word die 29ste staat op 29 Desember 1845, wat die weg gebaan het vir die konflik met Mexiko. 
Nueces Strip Edit
Deur die Verdrae van Velasco wat gemaak is nadat die Texane generaal Santa Ana verower het na die Slag van San Jacinto, is die suidelike grens van Texas by die "Rio Grande del Norte" geplaas. Die Texans beweer dat dit die suidelike grens by die moderne Rio Grande plaas. Die Mexikaanse regering betwis hierdie plasing op twee gronde: eerstens verwerp dit die idee van onafhanklikheid van Texas en tweedens beweer dat die Rio Grande in die verdrag eintlik die Nueces -rivier is, aangesien die huidige Rio Grande nog altyd 'Rio Bravo' genoem is. in Mexiko. Laasgenoemde eis het die volle naam van die rivier in Mexiko egter ontken: "Rio Bravo del Norte." Die ongelukkige Texan Santa Fe-ekspedisie van 1841 het probeer om die aanspraak op die New Mexico-gebied oos van die Rio Grande te realiseer, maar sy lede is deur die Mexikaanse weermag gevange geneem en in die tronk gestop. Verwysing na die Rio Grande -grens van Texas is weggelaat uit die anneksasiebesluit van die Amerikaanse kongres om die deurgang te verseker nadat die anneksasieverdrag in die Senaat misluk het. President Polk het die grens van Rio Grande geëis, en toe Mexiko magte oor die Rio Grande stuur, veroorsaak dit 'n geskil. 
Polk se gambits Redigeer
In Julie 1845 stuur Polk generaal Zachary Taylor na Texas, en teen Oktober beveel Taylor 3500 Amerikaners aan die Nuecesrivier, gereed om die betwiste grond met geweld in te neem. Polk wou die grens beskerm en begeer ook vir die VSA die kontinent wat na die Stille Oseaan is. Terselfdertyd het Polk aan die Amerikaanse konsul op die Mexikaanse gebied Alta California geskryf en Amerikaanse ambisies in Kalifornië ontken, maar aangebied om onafhanklikheid van Mexiko of vrywillige toetreding tot die Verenigde State te ondersteun, en gewaarsku dat die Verenigde State enige Europese pogings teenstaan om oor te neem. 
Om nog 'n oorlogsverskrikking met die Verenigde Koninkryk oor die Oregon -land te beëindig, onderteken Polk die Oregon -verdrag wat die gebied verdeel, wat die Noord -Demokrate woedend maak wat voel dat hy die uitbreiding van die suide bo die noordelike uitbreiding prioritiseer.
In die winter van 1845–46 verskyn die federale opdraggewer John C. Frémont en 'n groep gewapende mans in Alta California. Nadat hy aan die Mexikaanse goewerneur en die Amerikaanse konsul Larkin gesê het dat hy net voorrade op pad na Oregon koop, gaan hy eerder na die bevolkte gebied van Kalifornië en besoek Santa Cruz en die Salinas -vallei, en verduidelik dat hy 'n huis aan die strand gesoek het vir sy ma.  Mexikaanse owerhede het ontsteld geraak en hom beveel om te vertrek. Frémont reageer deur 'n fort op die Gavilan -piek te bou en die Amerikaanse vlag te lig. Larkin het laat weet dat Frémont se optrede teenproduktief is. Frémont het Kalifornië in Maart verlaat, maar het teruggekeer na Kalifornië en die beheer oor die Kaliforniese bataljon oorgeneem na die uitbreek van die Bear Flag Revolt in Sonoma. 
In November 1845 stuur Polk John Slidell, 'n geheime verteenwoordiger, na Mexico City met 'n aanbod aan die Mexikaanse regering van $ 25 miljoen vir die grens van Rio Grande in Texas en Mexiko se provinsies Alta California en Santa Fe de Nuevo México. Amerikaanse ekspansioniste wou hê dat Kalifornië enige Britse belange in die gebied moet stuit en 'n hawe aan die Stille Oseaan moet kry. Polk het Slidell gemagtig om die $ 3 miljoen wat aan Amerikaanse burgers verskuldig is, te vergewe vir skade wat veroorsaak is deur die Mexikaanse Onafhanklikheidsoorlog en nog $ 25 tot $ 30 miljoen vir die twee gebiede te betaal.  
Mexiko se reaksie Redigeer
Mexiko was nie geneig om te onderhandel nie.Net in 1846 het die presidensie vier keer van hande verander, die oorlogsbediening ses keer en die ministerie van finansies sestien keer.  Ten spyte daarvan was die Mexikaanse openbare mening en alle politieke faksies dit eens dat die verkoop van die gebiede aan die Verenigde State die nasionale eer sou aantas.   Mexikane wat regstreekse konflik met die Verenigde State gekant het, waaronder president José Joaquín de Herrera, word as verraaiers beskou.  Militêre teenstanders van de Herrera, ondersteun deur populistiese koerante, beskou Slidell se teenwoordigheid in Mexico -stad as 'n belediging. Toe de Herrera dit oorweeg om Slidell te ontvang om die probleem van Texas -anneksasie vreedsaam op te los, is hy beskuldig van verraad en afgesit. Nadat 'n meer nasionalistiese regering onder generaal Mariano Paredes y Arrillaga aan bewind gekom het, bevestig dit Mexiko se aanspraak teenoor Texas  Slidell, oortuig daarvan dat Mexiko moet 'getugtig' word, terug na die VSA 
Uitdagings in Mexiko Wysig
Mexikaanse weermag Edit
Die Mexikaanse leër het as 'n swak en verdeelde mag uit die onafhanklikheidsoorlog gekom. Slegs 7 van die 19 state wat die Mexikaanse federasie gevorm het, het soldate, bewapening en geld gestuur vir die oorlogspoging, aangesien die jong Republiek nog nie 'n gevoel van 'n verenigende, nasionale identiteit ontwikkel het nie.  Mexikaanse soldate is nie maklik in 'n effektiewe vegmag versmelt nie. Santa Anna het gesê: "Die leiers van die weermag het hul bes gedoen om die rowwe manne wat vrywillig was, op te lei, maar hulle kon min doen om hulle met patriotisme te inspireer vir die heerlike land wat hulle geëer het om te dien."  Volgens die voorste Mexikaanse konserwatiewe politikus, Lucas Alamán, het die "geld wat bestee is aan die bewapening van Mexikaanse troepe, hulle bloot in staat gestel om teen mekaar te veg en 'die illusie te gee' dat die land 'n weermag besit ter verdediging."  'n Offisier het egter kritiek op Santa Anna se opleiding van troepe gekritiseer, "Die kavallerie is slegs in regimente geboor. Die artillerie het amper nooit gemanoeuvreer nie en nooit 'n leë skoot afgevuur nie. Die generaal in bevel was nooit op die maneuversveld teenwoordig nie, sodat hy was nie in staat om die onderskeie eienskappe van die verskillende instansies onder sy bevel te waardeer nie. gevorm. " 
Aan die begin van die oorlog is die Mexikaanse magte verdeel tussen die permanente magte (permanentes) en die aktiewe militante (activos). Die permanente magte het bestaan ​​uit 12 regimente infanterie (van twee bataljons elk), drie brigades artillerie, agt kavalieregimente, een afsonderlike eskader en 'n brigade van dragone. Die milisie beloop nege infanterie en ses kavallerieregimente. In die noordelike gebiede het presidensiële ondernemings (presidensies) die verspreide nedersettings beskerm het.  Sedert Mexiko die oorlog op sy tuisgebied gevoer het, was 'n tradisionele ondersteuningstelsel vir troepe vroue, bekend as soldaderas. Hulle het nie aan konvensionele gevegte op slagvelde deelgeneem nie, maar sommige soldaderas het saam met die mans die stryd aangesluit. Hierdie vroue was betrokke by die geveg tydens die verdediging van Mexico City en Monterey. Sommige vroue soos Dos Amandes en María Josefa Zozaya sou as helde onthou word. 
Die Mexikaanse weermag gebruik oortollige Britse muskiete (soos die Brown Bess), wat oorgebly het uit die Napoleontiese oorloë. Terwyl die meeste Amerikaanse soldate aan die begin van die oorlog nog toegerus was met die baie soortgelyke Springfield 1816 vuurklipmuskette, het meer betroubare kapstokmodelle groot spore in die rang en lê gekry namate die konflik vorder. Sommige Amerikaanse troepe het radikaal moderne wapens gedra wat hulle 'n aansienlike voordeel bo hul Mexikaanse eweknieë gegee het, soos die Springfield 1841 -geweer van die Mississippi Rifles en die Colt Paterson -rewolwer van die Texas Rangers. In die latere stadiums van die oorlog is aan die U.S. Mounted Rifles Colt Walker -rewolwers uitgereik, waarvan die Amerikaanse weermag in 1846 1.000 bestel het. Alhoewel tegnologies Mexikaanse en Amerikaanse artillerie op dieselfde vliegtuig gewerk het, het die Amerikaanse weermagopleiding, sowel as die kwaliteit en betroubaarheid van hul logistiek, Amerikaanse gewere en kanoniers 'n groot voorsprong gebied. [ aanhaling nodig ]
In sy memoires van 1885 skryf die voormalige Amerikaanse president Ulysses Grant (self 'n veteraan van die Mexikaanse oorlog) die nederlaag van Mexiko toe aan die swak kwaliteit van hul leër en skryf:
"Die Mexikaanse weermag van daardie dag was skaars 'n organisasie. Die privaat soldaat is uit die laer klas van die inwoners gekies toe hy nie toestemming vra nie, hy is swak geklee, slegter gevoed en word selde betaal. Die offisiere van die laer grade was maar weinig beter as die manne. Met dit alles het ek 'n dapper stand gesien wat deur sommige van hierdie manne gemaak is soos ek ooit deur soldate gemaak het. Nou het Mexiko 'n staande leër groter as die Verenigde State. Hulle het 'n militêre skool wat na West Point geskoei is. Hulle offisiere is opgevoed en ongetwyfeld baie dapper. Die Mexikaanse oorlog van 1846-188 sou 'n onmoontlikheid vir hierdie generasie wees. " 
Politieke verdeeldheid Redigeer
Daar was beduidende politieke verdeeldheid in Mexiko, maar Mexikane was verenig in hul opposisie teen die buitelandse aggressie en het vir Mexiko gestaan. Politieke verskille het die Meksikane ernstig belemmer tydens die oorlog, maar daar was geen onenigheid oor hul nasionale standpunt nie.  Binne Mexiko, die konserwatiewe sentraliste en liberale federaliste het om mag geworstel, en soms het hierdie twee faksies in die weermag van Mexiko teen mekaar geveg eerder as die binnedringende Amerikaanse weermag. Santa Anna het bitterlik opgemerk: "Hoe skandelik dit ook al is om dit te erken, ons het hierdie skandelike tragedie oor ons gebring deur ons eindelose gevegte." 
Tydens die konflik het presidente hul amp beklee vir 'n tydperk van maande, soms net weke, of selfs dae. Net voor die uitbreek van die oorlog was die liberale generaal José Joaquín de Herrera president (Desember 1844 - Desember 1845) en bereid om in gesprekke te tree, solank hy nie die Verenigde State sou afstaan ​​nie, maar deur baie Mexikane beskuldig is faksies om sy land uit te verkoop (vendepatria) om dit te oorweeg.  Hy is omvergewerp deur die konserwatiewe Mariano Paredes (Desember 1845 - Julie 1846), wat die presidensie verlaat het om die binnedringende Amerikaanse weermag te beveg en deur sy vise -president Nicolás Bravo (28 Julie 1846 - 4 Augustus 1846) vervang is. Die konserwatiewe Bravo is omvergewerp deur federalistiese liberale wat die federale grondwet van 1824 hervestig het. José Mariano Salas (6 Augustus 1846-23 Desember 1846) het as president gedien en verkiesings gehou onder die herstelde federalistiese stelsel. Generaal Antonio López de Santa Anna het die verkiesings gewen, maar soos sy praktyk was, het hy die administrasie oorgelaat aan sy vise -president, wat weer liberaal was Valentín Gómez Farías (23 Desember 1846 - 21 Maart 1847). In Februarie 1847 was konserwatiewes in opstand teen die poging van die liberale regering om kerkbesit te neem om die oorlogspoging te finansier. In die Opstand van die Polkos het die Katolieke Kerk en konserwatiewes soldate betaal om teen die liberale regering op te staan.  Santa Anna moes sy veldtog verlaat om na die hoofstad terug te keer om die politieke gemors op te los.
Santa Anna het weer die presidentskap beklee, van 21 Maart 1847 - 2 April 1847. Sy troepe is ontneem van ondersteuning wat hulle in staat sou stel om die geveg voort te sit. Die konserwatiewes het geëis dat Gómez Farías verwyder word, en dit is bereik deur die amp van vise -president af te skaf. Santa Anna keer terug na die veld, vervang in die presidensie deur Pedro María de Anaya (2 April 1847 - 20 Mei 1847). Santa Anna keer op 20 Mei 1847 terug na die presidentskap toe Anaya vertrek om die inval te beveg, en dien tot 15 September 1847. Santa Anna verkies die slagveld bo administrasie en verlaat die kantoor weer aan Manuel de la Peña y Peña (16 September 1847) - 13 November 1847).
Omdat Amerikaanse magte die Mexikaanse hoofstad en 'n groot deel van die hartland beset het, was 'n dringende saak om 'n vredesverdrag te onderhandel, en Peña y Peña het sy amp verlaat om dit te doen. Pedro María Anaya keer terug na die presidentskap op 13 November 1847 - 8 Januarie 1848. Anaya het geweier om enige verdrag te onderteken wat grond aan die VSA afgestaan ​​het, ondanks die situasie ter plaatse met Amerikaners wat die hoofstad beset, hervat Peña y Peña die presidentskap op 8 Januarie 1848 - 3 Junie 1848, waartydens die Verdrag van Guadalupe Hidalgo onderteken is, wat die oorlog tot 'n einde bring.
Uitdagings in die Verenigde State Redigeer
Amerikaanse weermag Edit
Polk het belowe om uitgebreide gebied in Oregon en Texas te soek, as deel van sy veldtog in 1844, maar die gewone leër was nie voldoende groot om uitgebreide konflikte op twee fronte te onderhou nie. Die Oregon -geskil met Brittanje is vrediglik deur verdrag besleg, waardeur Amerikaanse magte kon konsentreer op die suidelike grens.
Die oorlog is uitgevoer deur regimente van gereelde en verskillende regimente, bataljons en kompanie vrywilligers uit die verskillende state van die Unie, sowel as Amerikaners en sommige Mexikane in Kalifornië en New Mexico. Aan die Weskus het die Amerikaanse vloot 'n bataljon matrose opgestel in 'n poging om Los Angeles te herower.  Alhoewel die Amerikaanse weermag en vloot nie groot was tydens die uitbreek van die oorlog nie, was die offisiere oor die algemeen goed opgelei en was die getal aangewese mans redelik groot in vergelyking met dié van Mexiko. Aan die begin van die oorlog het die Amerikaanse weermag agt infanterie -regimente (drie bataljons elk), vier artillerie -regimente en drie berede regimente (twee dragone, een van die gewere). Hierdie regimente is aangevul met 10 nuwe regimente (nege van infanterie en een van kavallerie) wat vir die diens van een jaar deur die kongres van 11 Februarie 1847 opgerig is. 
Alhoewel Polk gehoop het om 'n uitgerekte oorlog oor Texas te vermy, het die uitgebreide konflik gereelde weermaghulpbronne ingespan, wat noodsaak het om vrywilligers met korttermynwerwing te werf. Sommige inskrywings was vir 'n jaar, maar ander vir drie of ses maande.  Die beste vrywilligers het in die somer van 1846 vir 'n jaar se diens aangemeld, met hul inskrywings wat verval het net toe generaal Winfield Scott se veldtog gereed was om Mexico City te verower. Baie het nie weer aangemeld nie en besluit dat hulle eerder huis toe sou gaan as om hulself te bedreig deur siektes, dreigemente van dood of besering op die slagveld of in guerrilla-oorlogvoering. Sommige in die VSA betwyfel hul patriotisme, maar hulle is nie as woestyne beskou nie.  Die vrywilligers was baie minder gedissiplineerd as die gewone weermag, met baie aanvalle op die burgerlike bevolking, wat soms voortspruit uit anti-Katolieke en anti-Mexikaanse rassevooroordeel.  Soldate se herinneringe beskryf gevalle van plundering en moord op Mexikaanse burgerlikes, meestal deur vrywilligers. 'N Dagboek van 'n beampte: "Ons het ongeveer 17 uur by Burrita aangekom, baie van die vrywilligers in Louisiana was daar, 'n wettelose dronk geritsel. Hulle het die inwoners weggejaag, hul huise in besit geneem en het mekaar nageboots deur diere van hulself te maak. "  John L. O'Sullivan, 'n vokale voorstander van Manifest Destiny, onthou later: "Die gereeldes het die vrywilligers met belangrikheid en minagting geag. [Die vrywilligers] het Mexikane van hul beeste en koring beroof, hul heinings gesteel vir brandhout, dronk geword. , en het verskeie onaangename inwoners van die stad in die strate vermoor. " Baie van die vrywilligers was ongewenste en word as arm soldate beskou. Die uitdrukking 'Net soos die leër van Gaines' het verwys na iets nutteloos, die frase het ontstaan ​​toe 'n groep onopgeleide en onwillige Louisiana -troepe aan die begin van die oorlog verwerp en deur generaal Taylor teruggestuur is. 
In sy memoires uit 1885 beoordeel Ulysses Grant die Amerikaanse weermag wat Mexiko in die gesig staar, gunstiger.
Die oorwinnings in Mexiko was in elke geval 'n baie groter getal. Daar was twee redes hiervoor. Sowel generaal Scott as generaal Taylor het sulke leërs gehad wat nie gereeld bymekaar kom nie. Tydens die gevegte van Palo Alto en Resaca-de-la-Palma het generaal Taylor 'n klein leër gehad, maar dit was uitsluitlik saamgestel uit gereelde troepe, onder die beste oefening en dissipline. Elke offisier, van die hoogste tot die laagste, is opgelei in sy beroep, nie noodwendig op West Point nie, maar in die kamp, ​​in garnisoen, en baie van hulle in Indiese oorloë. Die rang en lêer was waarskynlik minderwaardig, as materiaal om 'n weermag te maak, vir die vrywilligers wat aan al die latere gevegte van die oorlog deelgeneem het, maar hulle was dapper manne, en dan het oefening en dissipline alles wat daarin was, na vore gebring. 'N Beter leër, man vir man, het waarskynlik nooit 'n vyand in die gesig gestaar as die een wat beveel is deur generaal Taylor in die vroegste twee verlowings van die Mexikaanse oorlog nie. Die vrywilligers wat gevolg het, was van beter materiaal, maar sonder oefening of dissipline aan die begin. Hulle was verbind met soveel gedissiplineerde mans en professioneel opgeleide beamptes, dat dit nie met 'n vertroue sou gegaan het toe hulle in 'n verlowing aangegaan het nie. Hulle het byna dadelik self soldate geword. Al hierdie toestande sal ons weer geniet in geval van oorlog. 
Die VSA was sedert die Amerikaanse rewolusie 'n onafhanklike land, en dit was 'n sterk verdeelde land volgens deursnee. Deur die land te vergroot, veral deur gewapende gevegte teen 'n soewereine nasie, word die afdeling verdeel. Polk het die gewilde stem in die presidentsverkiesing van 1844 skaars gewen en beslis die kieskollege, maar met die anneksasie van Texas in 1845 en die uitbreek van die oorlog in 1846 het Polk's Democrats die Huis van Verteenwoordigers verloor aan die Whig Party, wat die opposisie teenstaan oorlog. Anders as Mexiko, wat swak formele bestuursinstellings gehad het en die gereelde ingryping van die weermag in die politiek en veelvuldige regeringswisselinge, het die VSA sy politieke verdeeldheid oor die algemeen binne die perke van die bestuursinstellings gehou.
Texas veldtog wysig
Thornton Affair Edit
President Polk beveel generaal Taylor en sy magte suidwaarts na die Rio Grande. Taylor ignoreer die Mexikaanse eise om terug te keer na die Nueces. Hy bou 'n tydelike fort (later bekend as Fort Brown/Fort Texas) aan die oewer van die Rio Grande oorkant die stad Matamoros, Tamaulipas. 
Die Mexikaanse magte het op oorlog voorberei. Op 25 April 1846 val 'n Mexikaanse kavallerie-afdeling van 2 000 man 'n Amerikaanse patrollie van 70 man aan onder bevel van kaptein Seth Thornton, wat na die bestrede gebied noord van die Rio Grande en suid van die Nuecesrivier gestuur is. In die Thornton -aangeleentheid het die Mexikaanse kavallerie die patrollie gelei en 11 Amerikaanse soldate doodgemaak en 52 gevange geneem. 
Belegging van Fort Texas Edit
'N Paar dae na die Thornton -saak begin die beleg van Fort Texas op 3 Mei 1846. Mexikaanse artillerie by Matamoros het op Fort Texas losgebrand, wat met sy eie gewere geantwoord het. Die bombardement het 160 uur lank voortgeduur  en uitgebrei namate Mexikaanse magte die fort geleidelik omring het. Dertien Amerikaanse soldate is tydens die bombardement beseer, en twee is dood.  Onder die dooies was Jacob Brown, na wie die fort later vernoem is. 
Slag van Palo Alto Edit
Op 8 Mei 1846 het Zachary Taylor en 2 400 troepe aangekom om die fort te verlig.  Generaal Arista jaag egter noordwaarts met 'n mag van 3 400 en onderskep hom ongeveer 8 myl noord van die Rio Grande-rivier, naby die hedendaagse Brownsville, Texas. Die Amerikaanse weermag gebruik 'vlieënde artillerie', hul term vir perde -artillerie, 'n mobiele ligte artillerie wat op perdekarre gemonteer is, terwyl die hele bemanning perde in die geveg ry. Die vinnige artillerie en hoogs mobiele vuursteun het 'n verwoestende uitwerking op die Mexikaanse weermag gehad. In teenstelling met die "vlieënde artillerie" van die Amerikaners, het die Mexikaanse kanonne in die Slag van Palo Alto kruit van 'n laer kwaliteit gehad wat teen 'n stadige snelheid afgevuur het sodat Amerikaanse soldate artillerierondes kon vermy.  Die Mexikane antwoord met kavalerie -skermutselings en hul eie artillerie. Die Amerikaanse vlieënde artillerie het die Mexikaanse kant ietwat gedemoraliseer, en op soek na meer terrein in hul voordeel, het die Mexikane teruggetrek na die ander kant van 'n droë rivierbedding (resaca) gedurende die nag en voorberei vir die volgende geveg. Dit het 'n natuurlike versterking gebied, maar tydens die terugtog was Mexikaanse troepe verstrooi, wat kommunikasie bemoeilik het. 
Slag van Resaca de la Palma Wysig
Tydens die Slag van Resaca de la Palma op 9 Mei 1846 was die twee partye in 'n hewige hand-tot-hand geveg betrokke. Die Amerikaanse Kavalerie het daarin geslaag om die Mexikaanse artillerie te vang, wat veroorsaak het dat die Mexikaanse kant terugtrek - 'n terugtog wat in 'n roete verander het.  Arista het op onbekende terrein geveg, terwyl sy troepe op die vlug geslaan het, en dit was onmoontlik om sy magte bymekaar te kry. Mexikaanse ongevalle was beduidend, en die Mexikane moes hul artillerie en bagasie laat vaar. Fort Brown het bykomende slagoffers aangerig toe die terugtrekkende troepe by die fort verbygaan, en bykomende Mexikaanse soldate verdrink het probeer om oor die Rio Grande te swem.  Taylor steek die Rio Grande oor en begin sy reeks gevegte op Mexikaanse gebied.
Oorlogsverklarings, Mei 1846 Edit
Polk het kennis geneem van die Thornton -saak, wat bygevoeg het tot die verwerping van die Mexikaanse regering van Slidell, meen Polk, 'n casus belli.  Sy boodskap aan die kongres op 11 Mei 1846 beweer dat "Mexiko die grens van die Verenigde State oorskry het, ons gebied binnegedring het en Amerikaanse bloed op Amerikaanse bodem gestort het."  
Die Amerikaanse kongres het die oorlogsverklaring op 13 Mei 1846, na 'n paar uur se debat, goedgekeur, met suidelike demokrate sterk steun. Sewe en sestig Whigs het teen die oorlog gestem oor 'n belangrike slawerny-wysiging, , maar in die laaste gedeelte het slegs 14 Whigs nee gestem, , insluitend rep. John Quincy Adams. Later het 'n eerstejaarse Whig -kongreslid van Illinois, Abraham Lincoln, Polk se bewering dat Amerikaanse bloed op Amerikaanse bodem gestort is, uitgedaag en dit '' 'n gewaagde vervalsing van die geskiedenis '' genoem.  
Wat die begin van die oorlog betref, beweer Ulysses S. Grant, wat die oorlog gekant was, maar as 'n weermagluitenant in Taylor's Army gedien het. Persoonlike herinneringe (1885) dat die hoofdoel van die opmars van die Amerikaanse weermag van Nuecesrivier na die Rio Grande was om die uitbreek van die oorlog uit te lok sonder om eers aan te val, om enige politieke opposisie teen die oorlog te verswak.
Die teenwoordigheid van Amerikaanse troepe aan die rand van die betwiste gebied wat die verste van die Mexikaanse nedersettings was, was nie voldoende om vyandelikhede uit te lok nie. Ons is gestuur om 'n geveg uit te lok, maar dit was noodsaaklik dat Mexiko dit moes begin. Dit was baie twyfelagtig of die kongres oorlog sou verklaar, maar as Mexiko ons troepe sou aanval, sou die uitvoerende gesag kon aankondig: "Terwyl daar oorlog bestaan, ens." En die wedstryd met krag sou vervolg. Toe dit eers begin is, was daar maar min openbare manne wat die moed sou hê om dit teë te staan.. In Mexiko wat nie gewillig was om na die Nueces te kom om die indringers uit haar grond te verdryf nie, het dit nodig geword dat die "indringers" binne 'n maklike afstand moes nader. Gevolglik is voorbereidings begin vir die verskuiwing van die weermag na die Rio Grande, na 'n punt naby Matamoras [sic]. Dit was wenslik om 'n posisie in te neem naby die grootste sentrum van die bevolking wat moontlik is, sonder om grondgebied binne te val waarna ons geen aanspraak kan maak nie. 
In Mexiko, hoewel president Paredes op 23 Mei 1846 'n manifes uitgereik het en 'n verklaring van 'n verdedigende oorlog op 23 April uitgereik het. , 1846. : 148
Algemene Santa Anna se terugkeer Redigeer
Mexiko se nederlae by Palo Alto en Resaca de la Palma het die weg gebaan vir die terugkeer van Santa Anna, wat by die uitbreek van die oorlog in ballingskap in Kuba was. Hy het aan die regering in Mexico -stad geskryf en gesê dat hy nie na die presidentskap wil terugkeer nie, maar hy wil graag uit ballingskap in Kuba kom om sy militêre ervaring te gebruik om Texas vir Mexiko terug te eis. President Farías is tot desperaatheid gedryf. Hy het die aanbod aanvaar en Santa Anna toegelaat om terug te keer. Sonder om Farías te weet, het Santa Anna in die geheim met Amerikaanse verteenwoordigers te doen gehad om 'n verkoop van alle betwiste gebiede teen 'n redelike prys aan die VSA te bespreek, op voorwaarde dat hy deur die Amerikaanse vlootblokkades na Mexiko teruggekeer kan word. Polk het sy eie verteenwoordiger na Kuba, Alexander Slidell MacKenzie, gestuur om direk met Santa Anna te onderhandel. Die onderhandelinge was geheim en daar is geen geskrewe rekords van die vergaderings nie, maar daar was 'n mate van begrip uit die vergaderings. Polk het die kongres gevra om $ 2 miljoen te gebruik om 'n verdrag met Mexiko te onderhandel. Die VSA het Santa Anna toegelaat om na Mexiko terug te keer en die vlootblokkade van die Golfkus op te hef. In Mexiko ontken Santa Anna egter alle kennis van die ontmoeting met die Amerikaanse verteenwoordiger of aanbiedings of transaksies. In plaas daarvan om Polk se bondgenoot te wees, het hy geld in sy sak gesteek en die verdediging van Mexiko begin beplan. Die Amerikaners was ontsteld, insluitend generaal Scott, want dit was 'n onverwagte gevolg. "Santa Anna was bly oor die naïwiteit van sy vyande: 'Die Verenigde State is mislei deur te glo dat ek my moederland sou kon verraai.'"  Santa Anna vermy om by die politiek betrokke te raak en wy hom toe aan Mexiko se militêre verdediging. Terwyl politici probeer het om die bestuursraamwerk na 'n federale republiek terug te stel, het Santa Anna na die front gegaan om die verlore noordelike gebied terug te neem. Alhoewel Santa Anna in 1846 tot president verkies is, weier hy om te regeer, en laat dit aan sy vise -president oor, terwyl hy probeer om met Taylor se magte in gesprek te tree. Met die herstelde federale republiek het sommige state geweier om die nasionale militêre veldtog te ondersteun onder leiding van Santa Anna, wat die afgelope dekade direk met hulle geveg het. Santa Anna spoor vise -president Gómez Farías aan om as diktator op te tree om die manne en materiaal wat nodig is vir die oorlog te kry. Gómez Farías het 'n lening van die Katolieke Kerk afgedwing, maar die geld was nie betyds beskikbaar om die leër van Santa Anna te ondersteun nie. 
Teenstand teen die oorlog Redigeer
In die Verenigde State, toenemend verdeel deur seksuele wedywering, was die oorlog 'n partydige kwessie en 'n noodsaaklike element in die oorsprong van die Amerikaanse burgeroorlog. Die meeste Whigs in die noorde en suide het dit gekant  die meeste demokrate ondersteun dit.  Suider-demokrate, geanimeer deur 'n gewilde geloof in Manifest Destiny, ondersteun dit in die hoop om slawe-besitgebied aan die Suide toe te voeg en te vermy om in die minderheid te wees deur die vinniger groeiende Noorde. John L. O'Sullivan, redakteur van die Demokratiese oorsig, het hierdie frase in sy konteks geskep en gesê dat dit 'ons duidelike lot moet wees om die kontinent wat Providence toeken, te versprei vir die vrye ontwikkeling van ons jaarlikse vermeerderende miljoene.' 
Noordelike anti -slawerny -elemente was bang dat die uitbreiding van die Southern Slave Power Whigs oor die algemeen die ekonomie met industrialisering wou versterk, nie met meer grond uitbrei nie. Onder die mees uitgesproke opposisie teen die oorlog in die Huis van Verteenwoordigers was die voormalige Amerikaanse president John Quincy Adams, 'n verteenwoordiger van Massachusetts. Adams het die eerste keer sy kommer uitgespreek oor die uitbreiding na die Mexikaanse gebied in 1836 toe hy teen anneksasie van Texas gekant was ná die feitelike onafhanklikheid daarvan van Mexiko. Hy het hierdie argument in 1846 om dieselfde rede voortgesit. Oorlog met Mexiko sou 'n nuwe slawerny -gebied by die land voeg. Toe die vraag om oorlog te voer met Mexiko op 13 Mei 1846 tot stemming kom, het Adams 'nee'! in die kamer. Slegs 13 ander volg sy leiding. Ten spyte van die opposisie, het hy later vir oorlogskrediete gestem. : 151
Oud-slaaf Frederick Douglass het die oorlog gekant en was ontsteld oor die swakheid van die anti-oorlogsbeweging. "Die vasberadenheid van ons president wat die slaaf beklee en die waarskynlikheid dat hy daarin slaag om van die mense, mans en geld af te dwing om dit voort te sit, blyk uit die swak opposisie teen hom. Niemand lyk bereid om standpunt in te neem vir vrede by alle risiko's. " 
Polk was oor die algemeen in staat om Whigs te manipuleer om krediete vir die oorlog te ondersteun, maar eers nadat dit reeds begin het en dan "die situasie vertroebel met 'n aantal vals verklarings oor Mexikaanse optrede."  Nie almal het saamgegaan nie. Joshua Giddings het 'n groep andersdenkendes in Washington DC gelei. Hy noem die oorlog met Mexiko ''n aggressiewe, onheilige en onregverdige oorlog' en stem teen die verskaffing van soldate en wapens. Hy het gesê: "By die moord op Mexikane op eie bodem, of om hulle van hul land te beroof, kan ek nie nou of hierna deelneem nie. Die skuld van hierdie misdade moet op ander rus. Ek sal nie daaraan deelneem nie." 
Mede Whig Abraham Lincoln betwis Polk se oorsake vir die oorlog. Polk het gesê dat Mexiko 'Amerikaanse bloed op Amerikaanse bodem gestort het'. Lincoln het agt "Spot Resolutions" ingedien waarin hy eis dat Polk die presiese plek vermeld waar Thornton aangeval en Amerikaanse bloed gestort is, en om te verduidelik of die plek Amerikaanse grond is of dat dit deur Spanje en Mexiko geëis is. Lincoln het ook nie eintlik geld vir mans of voorrade in die oorlogspoging gestop nie. : 151
Whig-senator Thomas Corwin van Ohio het 'n lang toespraak gehou waarin president-oorlog in 1847 aangekla word. In die senaat, 11 Februarie 1847, verklaar Whig-leier Robert Toombs van Georgië: "Hierdie oorlog is onbeskryflik. met 'n beslaglegging op 'n land. wat eeue lank was, en toe in die besit van die Mexikane was ... Laat ons hierdie heerskappy najaag. Wilmot Proviso, wat slawerny op 'n nuwe gebied wat uit Mexiko verkry is, sou verbied. Wilmot se voorstel het die Huis aanvaar, maar nie die Senaat nie.  
Noordelike afskaffers het die oorlog aangeval as 'n poging van slawe-eienaars om die greep van slawerny te versterk en sodoende hul voortgesette invloed in die federale regering te verseker. Bekende kunstenaars en skrywers het die oorlog gekant, waaronder James Russell Lowell, wie se werke oor die onderwerp "The Present Crisis"  en die satiriese Die Biglow -vraestelle was onmiddellik gewild.  Transendentalistiese skrywers Henry David Thoreau en Ralph Waldo Emerson het ook die oorlog gekritiseer. Thoreau, wat tronkstraf uitgedien het omdat hy geweier het om 'n belasting te betaal wat die oorlogspoging sou ondersteun, het van 'n lesing 'n opstel gemaak wat nou bekend staan ​​as Burgerlike ongehoorsaamheid. Emerson was bondig en voorspel dat, "die Verenigde State Mexiko sal verower, maar dit sal wees soos 'n man wat die arseen ingesluk het wat hom op sy beurt laat sak. Mexiko sal ons vergiftig." Gebeurtenisse het hom reg bewys, aangesien argumente oor die uitbreiding van slawerny in die lande wat uit Mexiko in beslag geneem is, die dryf na 'n burgeroorlog net 'n dosyn jaar later sou aanhits.  Die New England Workingmen's Association het die oorlog veroordeel, en 'n paar Ierse en Duitse immigrante het uit die Amerikaanse leër vertrek en die Saint Patrick's Bataljon gevorm om vir Mexiko te veg. : 152–157
Ondersteuning van die oorlog Redigeer
Behalwe dat die optrede van Mexikaanse militêre magte binne die betwiste grenslande noord van die Rio Grande 'n aanval op Amerikaanse grond was, beskou die voorstanders van die oorlog die gebiede van New Mexico en Kalifornië as slegs Mexikaanse besittings met 'n baie swak band met Mexiko. Hulle beskou die gebiede as onrustige, onbeheerde en onbeskermde grenslande, waarvan die nie-inheemse bevolking 'n aansienlike Amerikaanse komponent verteenwoordig. Boonop het Amerikaners gevrees dat die gebiede 'n dreigende bedreiging is om deur die Amerikaanse mededinger op die vasteland, die Britte, te verkry.
President Polk herhaal hierdie argumente in sy derde jaarlikse boodskap aan die kongres op 7 Desember 1847.  Hy gee 'n noukeurige uiteensetting van sy administrasie se standpunt oor die oorsprong van die konflik, die maatreëls wat die VSA getref het om vyandighede te vermy en die regverdiging om oorlog te verklaar . Hy het ook uitgebrei oor die talle uitstaande finansiële eise van Amerikaanse burgers teen Mexiko en aangevoer dat die aflegging van 'n groot deel van die noordelike gebiede in die lig van die land se insolvensie die enigste vrywaring is wat realisties as vergoeding beskikbaar is. Dit het gehelp om kongres -demokrate na hom toe te trek, om sy oorlogsmaatreëls deur te voer en ondersteuning vir die oorlog in die VSA te versterk
Amerikaanse joernalistiek tydens die oorlog Redigeer
Die Meksikaans -Amerikaanse oorlog was die eerste Amerikaanse oorlog wat deur massamedia, veral die pennipers, gedek is en die eerste buitelandse oorlog was wat hoofsaaklik deur Amerikaanse korrespondente gedek is.  Persdekking in die Verenigde State is gekenmerk deur ondersteuning vir die oorlog en wydverspreide openbare belangstelling en vraag na dekking van die konflik. Mexikaanse dekking van die oorlog (beide geskryf deur Mexikane en Amerikaners in Mexiko) is geraak deur perssensuur, eers deur die Mexikaanse regering en later deur die Amerikaanse weermag.
Walt Whitman het die oorlog in 1846 entoesiasties onderskryf en sy minagtende houding teenoor Mexiko en boosterisme vir Manifest Destiny getoon: "Wat het ellendige, ondoeltreffende Mexico - met haar bygeloof, haar burlesque op vryheid, haar werklike tirannie deur die min oor die vele - wat het sy te doen met die groot missie om die nuwe wêreld met 'n edele ras te bevolk? Of dit ons s'n is, om die missie te bereik! " 
Die dekking van die oorlog was 'n belangrike ontwikkeling in die VSA, met joernaliste sowel as briefskrywende soldate wat die publiek in die VSA 'hul eerste onafhanklike nuusdekking oor oorlogvoering van binne of van die buiteland' gegee het.  Gedurende die oorlog het uitvindings soos die telegraaf nuwe kommunikasiemiddele geskep wat mense op hoogte gehou het van die jongste nuus van die verslaggewers op die toneel. Die belangrikste hiervan was George Wilkins Kendall, 'n Noordelikes wat vir die New Orleans geskryf het Picayune, en wie se versamel Afsendings uit die Mexikaanse Oorlog Dit is 'n belangrike bron van konflik.  Met meer as 'n dekade se ervaring met die rapportering van stedelike misdaad, het die 'pennipers' die publiek se gretige eis vir verstommende oorlogsnuus besef. Boonop demonstreer Shelley Streetby dat die gedrukte rewolusie, wat die Amerikaanse en Mexikaanse oorlog voorafgegaan het, dit moontlik gemaak het om goedkoop koerante regoor die land te versprei.  Dit was die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis dat berigte deur joernaliste in plaas van opinies van politici 'n groot invloed gehad het op die vorming van mense se opinies en houdings teenoor 'n oorlog. Saam met geskrewe verslae van die oorlog, het oorlogskunstenaars destyds en onmiddellik daarna 'n visuele dimensie aan die oorlog gebied. Carl Nebel se visuele uitbeeldings van die oorlog is bekend. 
Deur voortdurend berigte van die slagveld te kry, het Amerikaners emosioneel verenig geword as 'n gemeenskap. Nuus oor die oorlog het buitengewone gewilde opwinding veroorsaak. In die lente van 1846 het nuus oor Taylor se oorwinning in Palo Alto 'n groot menigte bymekaargebring wat in die katoenen tekstieldorp Lowell, Massachusetts, vergader het. In Chicago het 'n groot aantal burgers in April 1847 vergader om die oorwinning van Buena Vista te vier.  New York vier die tweelingoorwinnings in Veracruz en Buena Vista in Mei 1847. Generaals Taylor en Scott word helde vir hul mense en word later presidentskandidate. Polk het belowe om 'n eenmalige president te wees, maar sy laaste amptelike daad was om Taylor se inhuldiging as president by te woon. 
New Mexico veldtog Wysig
Na die oorlogsverklaring op 13 Mei 1846, verhuis die Amerikaanse weermaggeneraal Stephen W. Kearny in Junie 1846 suidwes van Fort Leavenworth, Kansas, met ongeveer 1700 man in sy Army of the West. Kearny se bevele was om die gebiede Nuevo México en Alta California te beveilig. 
In Santa Fe wou goewerneur Manuel Armijo die stryd vermy, maar op 9 Augustus het kolonel Diego Archuleta en die milisiebeamptes Manuel Chaves en Miguel Pino hom gedwing om 'n verdediging op te doen.  Armijo het 'n posisie opgerig in die Apache Canyon, 'n smal pas ongeveer 16 myl suidoos van die stad.  Maar op 14 Augustus, voordat die Amerikaanse leër nog in die oog was, besluit hy om nie te veg nie. 'N Amerikaner met die naam James Magoffin het beweer dat hy Armijo en Archuleta oortuig het om hierdie kursus te volg  'n ongeverifieerde verhaal sê dat hy Armijo omgekoop het.  Toe Pino, Chaves en sommige van die militiese manne daarop aandring om te veg, beveel Armijo dat die kanon op hulle gerig is.  Die Nuwe Mexikaanse leër trek terug na Santa Fe, en Armijo vlug na Chihuahua.
Kearny en sy troepe het geen Mexikaanse magte teëgekom toe hulle op 15 Augustus aankom nie. Kearny en sy mag het Santa Fe binnegekom en die New Mexico -gebied vir die Verenigde State geëis sonder 'n skoot. Kearny verklaar homself op 18 Augustus die militêre goewerneur van die New Mexico -gebied en stig 'n burgerlike regering. Amerikaanse offisiere het 'n tydelike regstelsel vir die gebied opgestel wat die Kearny -kode genoem word. 
Kearny neem toe die res van sy leër weswaarts na Alta California  en laat kolonel Sterling Price onder bevel van Amerikaanse troepe in New Mexico. Hy het Charles Bent aangestel as die eerste territoriale goewerneur van New Mexico. Na die vertrek van Kearny, het meningsverskille in Santa Fe 'n Kersopstand beplan. Toe die planne deur die Amerikaanse owerhede ontdek word, het die teenstanders die opstand uitgestel. Hulle het talle Indiese bondgenote aangetrek, waaronder Puebloans, wat ook die Amerikaners uit die gebied wou stoot. Op die oggend van 19 Januarie 1847 begin die opstandelinge die opstand in Don Fernando de Taos, die huidige Taos, New Mexico, wat dit later die naam Taos Revolt gee. Hulle is gelei deur Pablo Montoya, 'n New Mexican, en Tomás Romero, 'n Taos pueblo Indiër ook bekend as Tomasito (Klein Thomas).
Romero het 'n Indiese mag na die huis van goewerneur Charles Bent gelei, waar hulle die deur afgebreek het, met pyle na Bent geskiet het en hom voor sy gesin geskrop het. Hulle het verder gegaan en Bent nog geleef. Saam met sy vrou Ignacia en kinders en die vrouens van vriende Kit Carson en Thomas Boggs het die groep ontsnap deur deur die adobe mure van hul huis in die een langsaan te grawe. Toe die opstandelinge die party ontdek, vermoor hulle Bent, maar laat die vroue en kinders ongedeerd agter.
Die volgende dag het 'n groot gewapende mag van ongeveer 500 Nuwe Mexikane en Pueblo die meule van Simeon Turley in Arroyo Hondo, 'n paar kilometer buite Taos, aangeval en beleër. Charles Autobees, 'n werknemer by die meule, het die mans sien aankom. Hy het na Santa Fe gery vir hulp van die besetende Amerikaanse magte. Agt tot tien bergmanne is by die meul agtergelaat vir verdediging. Na 'n dag lange stryd het slegs twee van die bergmanne oorleef, John David Albert en Thomas Tate Tobin, die halfbroer van Autobees. Albei het gedurende die nag afsonderlik te voet ontsnap. Dieselfde dag vermoor Nuwe Mexikaanse opstandelinge sewe Amerikaanse handelaars wat deur die dorpie Mora gegaan het. Hoogstens is 15 Amerikaners in beide aksies op 20 Januarie dood.
Die Amerikaanse weermag het vinnig beweeg om die opstand te onderdruk Kolonel Price het meer as 300 Amerikaanse troepe van Santa Fe na Taos gelei, tesame met 65 vrywilligers, waaronder 'n paar Nuwe Mexikane, georganiseer deur Ceran St. Vrain, die sakevennoot van William en Charles Bent. Onderweg het die gesamentlike magte 'n mag van ongeveer 1500 Nuwe Mexikane en Pueblo by Santa Cruz de la Cañada en by die Embudopas teruggeslaan. Die opstandelinge trek terug na Taos Pueblo, waar hulle hul toevlug neem in die dikwandige adobe-kerk. Tydens die daaropvolgende geveg het die VSA 'n muur van die kerk oortree en kanonskote in die binnekant gerig, wat baie ongevalle veroorsaak en ongeveer 150 rebelle doodgemaak het. Hulle het nog 400 mans gevang ná noue hand-aan-hand gevegte. Slegs sewe Amerikaners is in die geveg dood. 
'N Afsonderlike mag van Amerikaanse troepe onder kapteins Israel R. Hendley en Jesse I. Morin het 'n veldtog teen die rebelle in Mora gevoer. Die Eerste Slag van Mora het geëindig in 'n Nuwe Mexikaanse oorwinning. Die Amerikaners val weer in die Tweede Slag van Mora aan en wen, wat hul operasies teen Mora beëindig het. Nuwe Mexikaanse rebelle het die Amerikaanse magte nog drie keer in die daaropvolgende maande betrek. Die aksies staan ​​bekend as die Slag van Red River Canyon, die Slag van Las Vegas en die Slag van Cienega Creek. Nadat die Amerikaanse magte elke geveg gewen het, het die Nuwe Mexikane en Indiërs 'n oop oorlog beëindig. [ aanhaling nodig ]
Kalifornië veldtog Wysig
Word of Congress se oorlogsverklaring bereik Kalifornië teen Augustus 1846.  Die Amerikaanse konsul Thomas O. Larkin, gestasioneer in Monterey, het tydens die gebeure in daardie omgewing suksesvol gewerk om bloedvergieting tussen Amerikaners en die Mexikaanse militêre garnisoen onder bevel van generaal José Castro te vermy. , die senior militêre offisier in Kalifornië. 
Kaptein John C. Frémont, wat 'n topografiese ekspedisie van die Amerikaanse weermag gelei het om die Groot Basin te ondersoek, het Sacramento -vallei binnegegaan in Desember 1845.  Frémont se partytjie was by Upper Klamath Lake in die Oregon -gebied toe dit die oorlog ontvang het tussen Mexiko en die VSA was op hande  en die party het daarna na Kalifornië teruggekeer. 
Mexiko het 'n proklamasie uitgereik dat onnatuurlike buitelanders nie meer grond in Kalifornië mag hê nie en dat hulle onderworpe is aan uitsetting.  Met gerugte dat generaal Castro 'n leër teen hulle versamel het, het Amerikaanse setlaars in die Sacramento -vallei saamgespan om die bedreiging die hoof te bied.  Op 14 Junie 1846 het 34 Amerikaanse setlaars beheer oor die onverdedigde Mexikaanse regeringspos van Sonoma oorgeneem om Castro se planne te voorkom.  Een setlaar het die Bear Flag gemaak en dit oor Sonoma Plaza gehys. Binne 'n week het nog 70 vrywilligers by die rebelle se mag aangesluit,  wat begin Julie tot byna 300 toegeneem het.  Hierdie gebeurtenis, onder leiding van William B. Ide, het bekend geword as die Bear Flag Revolt.
Op 25 Junie het Frémont se party opgedaag om te help met 'n verwagte militêre konfrontasie.  San Francisco, destyds Yerba Buena, is op 2 Julie deur die Bear Flaggers beset. Op 5 Julie is die Kaliforniese bataljon van Frémont gevorm deur sy magte met baie van die rebelle te kombineer. 
Commodore John D. Sloat, bevelvoerder van die Amerikaanse vloot se Stille Oseaan -eskader, naby Mazatlan, Mexiko, het bevele ontvang om die San Francisco -baai in beslag te neem en die hawens van Kalifornië te blokkeer toe hy seker was dat oorlog begin het.  Sloat vaar na Monterey en bereik dit op 1 Julie.  Sloat, toe hy hoor van die gebeure in Sonoma en Frémont se betrokkenheid, het verkeerdelik geglo Frémont tree op bevel van Washington op en beveel sy magte om Monterey op Julie te beset 7 en lig die Amerikaanse vlag.  Op 9 Julie het 70 matrose en mariniers by Yerba Buena geland en die Amerikaanse vlag gehys. Later die dag in Sonoma is die beervlag laat sak en die Amerikaanse vlag in die plek daarvan gehys. 
Op bevel van Sloat het Frémont, benewens die Kalifornië -bataljon, 160 vrywilligers na Monterey gebring.  Op 15 Julie het Sloat sy bevel oor die Stille Oseaan -eskader oorgedra aan kommodoor Robert F. Stockton, wat meer militêr aggressief was.  Hy het die gewillige lede van die Kalifornië -bataljon in militêre diens bymekaargemaak met Frémont in bevel.  Stockton beveel Frémont na San Diego om hom voor te berei om noordwaarts na Los Angeles te trek.  Toe Frémont land, kom die 360 ​​man van Stockton in San Pedro aan.  Generaal Castro en goewerneur Pío Pico het afskeid geneem en afsonderlik na die Mexikaanse deelstaat Sonora gevlug. 
Die leër van Stockton het Los Angeles op 13 Augustus onbestrede binnegekom, waarna hy 'n verslag aan die minister van buitelandse sake gestuur het dat "Kalifornië heeltemal vry is van die Mexikaanse heerskappy."  Stockton het egter 'n tiranniese offisier in beheer van Los Angeles met 'n klein mag agtergelaat.  Die Californios onder leiding van José María Flores, op hul eie en sonder federale hulp van Mexiko, in die beleg van Los Angeles, het die Amerikaanse garnisoen op 29 September gedwing om terug te trek.  Hulle het ook klein Amerikaanse garnisoene in San Diego en Santa gedwing. Barbara om te vlug. 
Kaptein William Mervine het 350 matrose en mariniers op 7 Oktober by San Pedro laat beland.  Hulle is in minder as 'n uur in 'n hinderlaag geval en afgeweer tydens die Slag van Dominguez Rancho deur die troepe van Flores.  Vier Amerikaners sterf, met 8 ernstig beseer. Stockton het met versterkings by San Pedro aangekom, wat die Amerikaanse magte daar verhoog het tot 800.  Hy en Mervine het toe 'n basis van operasies in San Diego opgerig. 
Intussen het Kearny en sy mag van ongeveer 115 mans, wat 'n uitmergelende optog oor die Sonoran-woestyn uitgevoer het, einde November 1846 die Colorado-rivier oorgesteek.  Stockton het 'n patrollie van 35 man uit San Diego gestuur om hulle te ontmoet.  Op 7 Desember het 100 lansiers onder generaal Andrés Pico (broer van die goewerneur), afgewyk en gelê, teen Kearny se leër van ongeveer 150 geveg tydens die Slag van San Pasqual, waar 22 van Kearny se manne (waarvan een later sterf aan wonde), waaronder drie beamptes, is in 30 minute se geveg dood.  Die gewonde Kearny en sy bebloede mag het aangehou totdat hulle 'n verdedigende posisie op "Mule Hill" moes vestig.  Generaal Pico het die heuwel egter vier dae lank beleër totdat 'n 215 man Amerikaanse hulpmag opgedaag het. 
Frémont en die 428-man Kalifornië-bataljon het op 14 Desember  in San Luis Obispo aangekom en op 27 Desember  in Santa Barbara  Op 28 Desember het 'n Amerikaanse soldaat van 600 man onder Kearny 'n optog van 150 myl na Los Angeles begin. .   Flores het toe sy swak toegeruste 500 man-krag na 'n 50 voet hoë bluf bo die San Gabrielrivier verskuif.  Op 8 Januarie 1847 verslaan die Stockton-Kearny-leër die Californio-mag in die twee uur lange Slag van Rio San Gabriel.   Dieselfde dag het Frémont se mag by San Fernando aangekom.  Die volgende dag, 9 Januarie, het die Stockton-Kearny-magte geveg en die Slag van La Mesa gewen.  Op 10 Januarie het die Amerikaanse weermag Los Angeles sonder enige weerstand binnegekom. 
Op 12 Januarie het Frémont en twee van Pico se beamptes ooreengekom om voorwaardes vir oorgawe te gee.  Artikels van kapitulasie is op 13 Januarie onderteken deur Frémont, Andrés Pico en ses ander op 'n plaas by die Cahuengapas (hedendaagse Noord-Hollywood).  Dit het bekend geword as die Verdrag van Cahuenga, wat die einde van gewapende verset in Kalifornië beteken het. 
Stille Oseaan -veldtog Bewerk
As u die Golf van Kalifornië binnegaan, Onafhanklikheid, Kongres, en Cyane het La Paz in beslag geneem en daarna die klein Mexikaanse vloot in Guaymas op 19 Oktober 1847 gevang en verbrand. Binne 'n maand het hulle die golf van vyandige skepe skoongemaak en 30 vaartuie vernietig of gevang. Later het hul matrose en mariniers die hawe van Mazatlán op 11 November 1847 verower. Nadat die boonste Kalifornië veilig was, het die grootste deel van die Stille Oseaan -eskader langs die kus van Kalifornië afgegaan, alle groot stede van die Baja California -gebied verower en byna alle Mexikaanse gevange geneem of vernietig. vaartuie in die Golf van Kalifornië.
'N Mexikaanse veldtog onder Manuel Pineda Muñoz om die verskillende gevange hawens weer in te neem, het gelei tot 'n paar klein botsings en twee beleërings waarin die Stille Oseaan -eskader -skepe artillerie ondersteun het. Amerikaanse garnisone bly in beheer van die hawens. Na versterking marsjeer luitenant -kolonel Henry S. Burton uit. Sy magte het gevange Amerikaners gered, Pineda gevange geneem en op 31 Maart die oorblywende Mexikaanse magte verslaan en versprei by die skermutseling van Todos Santos, onbewus daarvan dat die Verdrag van Guadalupe Hidalgo in Februarie 1848 onderteken is en 'n wapenstilstand ooreengekom het op 6 Maart. Amerikaanse garnisone is na die bekragtiging van die verdrag na Monterey ontruim, baie Mexikane het saamgegaan: diegene wat die Amerikaanse saak ondersteun het en gedink het dat Laer -Kalifornië ook saam met Bo -Kalifornië geannekseer sou word.
Noordoos -Mexiko Wysig
Onder leiding van Zachary Taylor, het 2.300 Amerikaanse troepe die Rio Grande oorgesteek na 'n paar aanvanklike probleme met die verkryging van riviervervoer. Sy soldate beset die stad Matamoros, daarna Camargo (waar die soldaat die eerste van baie siektes opgedoen het) en gaan dan suidwaarts en beleër die stad Monterrey, Nuevo León. Die harde Slag van Monterrey het ernstige verliese aan beide kante tot gevolg gehad. Die Amerikaanse ligte artillerie was ondoeltreffend teen die klipvestings van die stad, aangesien die Amerikaanse magte in frontale aanvalle aangeval het. Die Mexikaanse magte onder generaal Pedro de Ampudia het Taylor se beste infanterie -afdeling in Fort Teneria afgeweer. 
Amerikaanse soldate, waaronder baie West Point-gegradueerdes, het nog nooit voorheen in stedelike oorlogvoering deelgeneem nie, en hulle het reguit in die oop strate opgeruk, waar hulle deur Mexikaanse verdedigers vernietig is wat goed versteek was in Monterrey se dik huise.  Hulle het vinnig geleer, en twee dae later het hulle hul taktiek vir stedelike oorlogvoering verander. Texaanse soldate het voorheen in 'n Mexikaanse stad geveg (die beleg van Béxar in Desember 1835) en het Taylor se generaals meegedeel dat die Amerikaners deur die stad se huise moet 'muise maak'. Hulle moes gate in die sye of dakke van die huise maak en hand aan hand in die strukture baklei. Mexikane noem die Texas -soldate die Diabólicos Tejanos (die Devil Texans).  Hierdie metode was suksesvol.  Uiteindelik het hierdie optrede die manne van Ampudia gedryf en vasgekeer in die sentrale plein van die stad, waar die beskieting van haubits Ampudia genoop het om te onderhandel. Taylor het ingestem om die Mexikaanse leër te laat ontruim en 'n wapenstilstand van agt weke in ruil vir die oorgawe van die stad. Taylor het die wapenstilstand verbreek en die stad Saltillo, suidwes van Monterrey, beset. Santa Anna het die verlies van Monterrey en Saltillo op Ampudia die skuld gegee en hom gedegradeer om 'n klein artilleriebataljon te beveel. Net so het Polk die skuld vir Taylor gegee omdat hy groot verliese gely het en dat hy nie die hele mag van Ampudia in die tronk gebring het nie. Taylor se leër is daarna van die meeste van sy troepe ontneem om die komende kusoperasies deur Scott teen Veracruz en die Mexikaanse hartland te ondersteun.
Op 22 Februarie 1847, nadat hy gehoor het van hierdie swakheid uit die geskrewe bevele wat op 'n hinderlaag in die Amerikaanse verkenner gevind is, het Santa Anna die inisiatief aangepak en die hele leër van Mexiko noordwaarts geloop om met 20.000 man teen Taylor te veg, in die hoop om 'n oorweldigende oorwinning te behaal voordat Scott sou binnedring. uit die see. Die twee leërs het mekaar ontmoet en die grootste stryd van die oorlog in die Slag van Buena Vista geveg. Taylor, met 4600 man, het gevestig by 'n bergpas genaamd La Angostura, oftewel "die smal", 'n paar kilometer suid van die plaas Buena Vista. Santa Anna, wat min logistiek gehad het om sy leër te voorsien, het die hele lange mars noordwaarts verlate gegaan en met net 15.000 man in 'n moeë toestand aangekom.
Nadat die oorgawe van die Amerikaanse weermag geëis en geweier is, het die leër van Santa Anna die volgende oggend aangeval met 'n skelm in die stryd met die Amerikaanse magte. Santa Anna het die Amerikaanse posisies geflankeer deur sy kavallerie en van sy infanterie op die steil terrein te stuur wat aan die een kant van die pas bestaan, terwyl 'n afdeling infanterie frontaal aangeval het om die Amerikaanse magte langs die pad wat na Buena Vista lei, af te trek en uit te trek. . Woedende gevegte het gevolg, waartydens die Amerikaanse troepe byna geruim is, maar daarin geslaag het om vas te hou aan hul verskanste posisie, danksy die Mississippi Rifles, 'n vrywilligersregiment onder leiding van Jefferson Davis, wat hulle in 'n verdedigende V -formasie gevorm het.  Die Mexikane het op verskeie punte byna die Amerikaanse lyne verbreek, maar hul infanteriekolomme, wat deur die nou pas beweeg, het swaar gely onder die Amerikaanse perdeartillerie, wat puntlose houerskote afgevuur het om die aanvalle op te breek.
Aanvanklike verslae van die geveg, sowel as propaganda van die Santanistas, het die oorwinning aan die Mexikane toegeskryf, tot groot vreugde van die Mexikaanse bevolking, maar eerder as om die volgende dag aan te val en die geveg te voltooi, het Santa Anna teruggetrek en mans verloor nadat ek 'n woord van rebellie en omwenteling in Mexikostad gehoor het. Taylor is in beheer van 'n deel van die noorde van Mexiko gelaat, en Santa Anna het later kritiek gekry oor sy onttrekking. Mexikaanse en Amerikaanse militêre historici is dit eens dat die Amerikaanse weermag waarskynlik verslaan sou gewees het as Santa Anna die stryd tot sy einde geveg het. 
Polk wantrou Taylor, wat volgens hom onbevoeg was in die Slag van Monterrey deur in te stem tot die wapenstilstand. Taylor gebruik later die Slag van Buena Vista as die middelpunt van sy suksesvolle presidensiële veldtog in 1848.
Noordwes -Mexiko Wysig
Noordwes-Mexiko was in wese stam-Indiese gebied, maar op 21 November 1846 is die Bear Springs-verdrag onderteken, wat 'n grootskaalse opstand deur die Ute-, Zuni-, Moquis- en Navajo-stamme beëindig het.  In Desember 1846, na die suksesvolle verowering van New Mexico, het 'n deel van Kearney's Army of the West, die First Missouri Mounted Volunteers, die moderne noordwestelike Mexiko ingetrek. Hulle is gelei deur Alexander W. Doniphan, en het voortgegaan met 'n jaar lange veldtog van 5500 myl. Dit is beskryf as 'n wedywering tussen Xenophon se optog oor Anatolië tydens die Grieks-Persiese Oorloë.   
Op Kersdag het hulle die Slag van El Brazito, buite die hedendaagse El Paso, Texas, gewen.  Op 1 Maart 1847 beset Doniphan die stad Chihuahua. Die Britse konsul John Potts wou Doniphan nie toelaat om die goewerneur Trías se huis te deursoek nie en het sonder sukses beweer dat dit onder Britse beskerming was. Amerikaanse handelaars in Chihuahua wou hê dat die Amerikaanse mag moet bly om hul besigheid te beskerm. Majoor William Gilpin bepleit 'n optog na Mexiko -stad en oortuig die meerderheid offisiere, maar Doniphan het hierdie plan ondermyn. Einde April beveel Taylor die eerste vrywilligers in Missouri om Chihuahua te verlaat en by Saltillo aan te sluit. Die Amerikaanse handelaars het óf gevolg óf teruggekeer na Santa Fe. Onderweg het die inwoners van Parras Doniphan se hulp ingeroep teen 'n Indiese aanvalparty wat kinders, perde, muile en geld geneem het.  Die vrywilligers van Missouri het uiteindelik na Matamoros gegaan, waarvandaan hulle per water na Missouri teruggekeer het. 
Die burgerlike bevolking van die noorde van Mexiko het weinig weerstand gebied teen die Amerikaanse inval, moontlik omdat die land reeds deur Comanche en Apache -aanvalle verwoes is. Josiah Gregg, wat by die Amerikaanse weermag in die noorde van Mexiko was, het gesê "die hele land van New Mexico tot by die grense van Durango is byna heeltemal ontvol. . " 
Suid -Mexiko Wysig
Suid -Mexiko het 'n groot inheemse bevolking en was geografies ver van die hoofstad, waaroor die sentrale regering swak beheer gehad het. Veral Yucatán het nouer bande met Kuba en met die Verenigde State gehad as met Sentraal -Mexiko. By 'n aantal geleenthede in die vroeë era van die Mexikaanse Republiek het Yucatán hom van die federasie afgeskei. Daar was ook wedywerings tussen streekselites, met die een faksie in Mérida en die ander in Campeche. Hierdie kwessies het deelgeneem aan die Mexiko -Amerikaanse oorlog, aangesien die VSA ontwerpe aan hierdie deel van die kus gehad het. 
Die Amerikaanse vloot het tot die oorlog bygedra deur die kus te beheer en die weg te ruim vir Amerikaanse troepe en voorrade, veral na die belangrikste hawe van Veracruz in Mexiko. Selfs voordat vyandelikhede in die omstrede noordelike streek begin het, het die Amerikaanse vloot 'n blokkade veroorsaak. Gegewe die vlak water van die deel van die kus, het die Amerikaanse vloot skepe met 'n vlak diepgang eerder as groot fregatte nodig. Aangesien die Mexikaanse vloot amper nie bestaan ​​het nie, kon die Amerikaanse vloot onbelemmerd in golfwaters werk.  Die VSA voer twee gevegte in Tabasco in Oktober 1846 en in Junie 1847.
In 1847 het die Maya in opstand gekom teen die Mexikaanse elite van die skiereiland in 'n kastige oorlog wat bekend staan ​​as die Kasteoorlog van Yucatan. Jefferson Davis, destyds 'n senator van Mississippi, het in die kongres aangevoer dat die president geen verdere magte nodig het om in Yucatan in te gryp nie, aangesien die oorlog met Mexiko aan die gang was. Davis se besorgdheid was strategies en deel van sy visie op Manifest Destiny, met inagneming van die Golf van Mexiko "'n waterbak van die Verenigde State" en "die Kaap van Yucatan en die eiland Kuba moet ons s'n wees".  Uiteindelik het die VSA nie in Yucatán ingegryp nie, maar hulle het gedink in kongresdebatte oor die Mexiko -Amerikaanse oorlog. Op 'n stadium het die regering van Yucatán 'n versoekskrif aan die VSA versoek om beskerming tydens die kastige oorlog, , maar die VSA het nie gereageer nie.
Landings en beleg van Veracruz Edit
Eerder as om Taylor se leër te versterk vir 'n voortgesette opmars, stuur president Polk 'n tweede leër onder generaal Winfield Scott. Polk het besluit dat die manier om die oorlog tot 'n einde te bring, was om die Mexikaanse hartland van die kus binne te val. Generaal Scott se leër is per see na die hawe van Veracruz vervoer om 'n inval te begin om die Mexikaanse hoofstad in te neem.  Op 9 Maart 1847 het Scott die eerste groot amfibiese landing in die Amerikaanse geskiedenis uitgevoer ter voorbereiding op 'n beleg.  'n Groep van 12 000 vrywilligers en gereelde soldate het voorrade, wapens en perde suksesvol afgelaai met behulp van spesiaal ontwerpte landingsvlyt naby die ommuurde stad. Verskeie toekomstige generaals was ingesluit by die indringermag: Robert E. Lee, George Meade, Ulysses S. Grant, James Longstreet en Thomas "Stonewall" Jackson.
Veracruz is verdedig deur die Mexikaanse generaal Juan Morales met 3 400 man. Mortiere en vlootgewere onder Commodore Matthew C. Perry is gebruik om die stadsmure te verminder en verdedigers teister. Die bombardement op 24 Maart 1847 het 'n gaping van 30 voet in die mure van Veracruz oopgemaak.  Die verdedigers in die stad het geantwoord met sy eie artillerie, maar die uitgebreide spervuur ​​het die wil van die Mexikane vernietig om teen 'n numeries hoër mag te veg, en hulle het die stad oorgegee na 12 dae onder beleg. Amerikaanse troepe het 80 slagoffers gely, terwyl die Mexikane ongeveer 180 gedood en gewond het, met honderde burgerlikes.  Tydens die beleg het die Amerikaanse soldate slagoffers geword van geelkoors.
Vooruit op Puebla Edit
Santa Anna het die leër van Scott toegelaat om die binneland in te marsjeer, met die vertroue op geelkoors en ander tropiese siektes om hul tol te eis voordat Santa Anna 'n plek gekies het om die vyand te betrek. Mexiko het hierdie taktiek voorheen gebruik, onder meer toe Spanje in 1829 probeer het om Mexiko te herower. Siekte kan 'n deurslaggewende faktor in die oorlog wees. Santa Anna was van Veracruz, so hy was op sy tuisgebied, het die terrein geken en 'n netwerk van bondgenote gehad. Hy kon plaaslike hulpbronne gebruik om sy weermag te voed en intelligensie te verkry oor die vyand se beweging. Uit sy ervaring in die noordelike gevegte op oop terrein het Santa Anna probeer om die Amerikaanse leër se voordeel van die gebruik van artillerie te ontken.
Santa Anna het Cerro Gordo gekies om in te skakel, en bereken dat dit die maksimum voordeel vir die Mexikaanse magte sou hê.  Scott marsjeer op 2 April 1847 weswaarts in die rigting van Mexico -stad met 8 500 aanvanklik gesonde troepe, terwyl Santa Anna 'n verdedigingsposisie in 'n canyon rondom die hoofweg opstel en vestings voorberei. Santa Anna het gegroei met wat die Amerikaanse leër geglo het 12 000 troepe was, maar eintlik ongeveer 9 000.  Hy het artillerie op die pad laat oefen waar hy verwag het dat Scott sou verskyn. Scott het egter 2600 gemonteerde drake vooruit gestuur, en hulle het op 12 April die pas bereik. Die Mexikaanse artillerie het voortydig op hulle afgevuur en daarom hul posisies onthul, met die begin van die skermutseling.
In plaas daarvan om die hoofweg te neem, het Scott se troepe deur die rowwe terrein na die noorde getrek, sy artillerie op die hoë grond opgerig en stilweg aan die Mexikaners geflankeer. Alhoewel Santa Anna en sy troepe teen daardie tyd bewus was van die posisies van Amerikaanse troepe, was hulle nie voorbereid op die daaropvolgende aanslag nie. In die geveg wat op 18 April geveg is, is die Mexikaanse weermag gered. Die Amerikaanse weermag het 400 slagoffers gely, terwyl die Mexikane meer as 1 000 slagoffers gely het met 3 000 gevange geneem. In Augustus 1847 het kaptein Kirby Smith, van Scott se 3de infanterie, besin oor die weerstand van die Mexikaanse weermag:
Hulle kan niks doen nie en hul voortgesette nederlae behoort hulle daarvan te oortuig. Hulle het ses groot gevegte verloor, ons het ses honderd en agt kanonne, byna honderdduisend wapens, twintigduisend gevangenes gemaak, het die grootste deel van hul land en vorder vinnig met hul hoofstad, wat ons s'n moet wees - ja weier om te behandel [dws onderhandel oor terme]! 
Die Amerikaanse weermag het 'n vinnige ineenstorting van die magte van die Mexikane verwag. Santa Anna was egter vasbeslote om tot die einde te veg, en Mexikaanse soldate het steeds hergroepeer ná gevegte om weer te veg.
Pouse by Puebla Edit
Op 1 Mei 1847 dring Scott deur na Puebla, die tweede grootste stad in Mexiko. Die stad het sonder weerstand ingegee. Die Mexikaanse nederlaag by Cerro Gordo het die inwoners van Puebla gedemoraliseer, en hulle was bekommerd oor die skade aan hul stad en inwoners. Dit was standaard in Westerse oorlogvoering dat seëvierende soldate losgelaat word om burgerbevolkings gruwels toe te dien as hulle die dreigement hiervan weerstaan, dikwels as 'n bedingingsinstrument gebruik om oorgawe sonder 'n geveg te verseker.Scott het bevele gehad wat daarop gemik was om sy troepe te voorkom van sulke geweld en gruweldade. Puebla se regerende elite wou ook geweld voorkom, net soos die Katolieke Kerk, maar die armes en werkers van Puebla wou die stad verdedig. Amerikaanse troepe wat snags buite afgedwaal het, is dikwels doodgemaak. Genoeg Mexikane was bereid om voorrade aan die Amerikaanse weermag te verkoop om plaaslike voorsiening moontlik te maak.  Gedurende die daaropvolgende maande versamel Scott voorrade en versterkings by Puebla en stuur eenhede terug waarvan die inskrywings verstryk het. Scott het ook groot pogings aangewend om sy troepe gedissiplineerd te hou en die Mexikaanse mense onder besetting regverdig te behandel, om goeie orde te behou en om enige volksopstand teen sy leër te voorkom.
Vooruit op Mexico City en die vaslegging daarvan Edit
Aangesien guerrillas sy kommunikasie terug na Veracruz teister, het Scott besluit om nie sy leër te verswak om Puebla te verdedig nie, maar het slegs 'n garnisoen by Puebla gelaat om die siekes en beseerdes wat daar herstel te beskerm. Die hoofstad is oopgemaak in 'n reeks gevegte rondom die regterkant van die stadsverdediging, die Slag van Contreras en die Slag van Churubusco. Na Churubusco het die geveg gestop vir 'n wapenstilstand en vredesonderhandelinge wat op 6 September 1847 uitgebreek het. Met die daaropvolgende gevegte van Molino del Rey en Chapultepec en die storm van die stadspoorte, is die hoofstad beset. Scott het militêre goewerneur van die besette Mexikostad geword. Sy oorwinnings in hierdie veldtog het van hom 'n Amerikaanse nasionale held gemaak.
Die Slag van Chapultepec in September 1847 was 'n beleg op die kasteel van Chapultepec, gebou op 'n heuwel in Mexico -stad in die koloniale era. In hierdie tyd was hierdie kasteel 'n bekende militêre skool in die hoofstad. Na die geveg, wat geëindig het in 'n oorwinning vir die VSA, is die legende van "Los Niños Héroes" gebore. Hoewel dit nie deur historici bevestig is nie, het ses militêre kadette tussen die ouderdomme van 13 en 17 jaar by die skool gebly in plaas van om te ontruim.  Hulle besluit om te bly en vir Mexiko te veg. Hierdie Niños Héroes (seuntjiehelde) het ikone geword in die patriotiese pantheon van Mexiko. Sommige militêre kadette het nie van die Amerikaanse weermag oorgegee nie, maar van die kasteelmure afgespring. 'N Kadet genaamd Juan Escutia het hom in die Mexikaanse vlag toegedraai en na sy dood gespring.   
Santa Anna se laaste veldtog Wysig
Einde September 1847 het Santa Anna 'n laaste poging aangewend om die Amerikaanse leër te verslaan deur hulle van die kus af te sny. Generaal Joaquín Rea het die beleg van Puebla begin, waarna spoedig Santa Anna aangesluit het. Scott het ongeveer 2 400 soldate in Puebla gelaat, van wie ongeveer 400 geskik was. Na die val van Mexico -stad het Santa Anna gehoop om die burgerlike bevolking van Puebla saam te trek teen die Amerikaanse soldate wat beleër en onderhewig was aan guerrilla -aanvalle. Voordat die Mexikaanse weermag die Amerikaners in Puebla kon uitwis, het meer troepe in Veracruz geland onder bevel van brigadier -generaal Joseph Lane. By Puebla het hulle die stad ontslaan. Santa Anna kon nie sy troepe, wat effektief as 'n vegmag ontbind het, voorsien om voedsel te soek nie.  Puebla is op 12 Oktober deur Lane verlig, na sy nederlaag van Santa Anna by die Slag van Huamantla op 9 Oktober. Die stryd was Santa Anna se laaste. Na die nederlaag het die nuwe Mexikaanse regering onder leiding van Manuel de la Peña y Peña Santa Anna gevra om die bevel oor die leër aan generaal José Joaquín de Herrera oor te gee. [ aanhaling nodig ]
Besetting van Mexico City Edit
Na die inname van die hoofstad, verhuis die Mexikaanse regering na die tydelike hoofstad Querétaro. In Mexiko -stad het die Amerikaanse magte 'n leër van besetting geword en onderhewig aan stealth -aanvalle van die stedelike bevolking. Konvensionele oorlogvoering het plek gemaak vir guerrilla -oorlogvoering deur Mexikane wat hul vaderland verdedig. Hulle het die Amerikaanse weermag aansienlike ongevalle toegedien, veral soldate wat traag was om by te bly.
Generaal Scott het ongeveer 'n kwart van sy krag gestuur om sy kommunikasie aan Veracruz te beveilig van die Ligte Korps van Generaal Rea en ander Mexikaanse guerrilla -magte wat sedert Mei 'n sluipaanval gedoen het. Mexikaanse guerrillas het die liggame van die Amerikaanse troepe dikwels gemartel en vermink as wraak en waarskuwing. Amerikaners interpreteer hierdie dade nie as Mexikane se verdediging van hul vaderland nie, maar as 'n bewys van die brutaliteit van Mexikane as minderwaardige rasse. Amerikaanse soldate het op hul beurt wraak geneem op Mexikane vir die aanvalle, ongeag of hulle individueel verdink is van guerrilla -dade.
Scott was van plan om 'n totale oorlog te voer teen die Mexikaanse bevolking, maar omdat hy soldate verloor het weens guerrilla -aanvalle, moes hy 'n paar besluite neem. Hy beskou guerrilla -aanvalle as in stryd met die 'oorlogswette' en bedreig die eiendom van bevolkings wat blykbaar die guerrilla's huisves. Guerrilla's wat gevange geneem is, moet geskiet word, insluitend hulpelose gevangenes, met die rede dat die Mexikane dieselfde gedoen het. Die historikus Peter Guardino beweer dat die bevel van die Amerikaanse weermag aandadig was aan die aanvalle op Mexikaanse burgerlikes. Deur die huise, eiendom en gesinne van die burgerlike bevolking te dreig met die brandende hele dorpe, plundering en verkragting van vroue, het die Amerikaanse weermag guerrillas van hul basis geskei. "Guerrilla's het die Amerikaners duur te staan ​​gekom, maar indirek Mexikaanse burgers meer gekos." 
Scott het die garnisoen van Puebla versterk en teen November het 'n garnisoen van 1200 man by Jalapa bygevoeg, wat 750 man poste langs die hoofroete tussen die hawe Veracruz en die hoofstad, by die pas tussen Mexico-stad en Puebla by Rio Frio, bygevoeg het Perote en San Juan op die pad tussen Jalapa en Puebla, en by Puente Nacional tussen Jalapa en Veracruz.  Hy het ook 'n anti-guerrilla-brigade onder Lane uiteengesit om die oorlog na die Ligte Korps en ander guerrillas te voer. Hy het beveel dat konvooie met minstens 1300 manskappe sou reis. Oorwinnings deur Lane oor die Ligkorps by Atlixco (18 Oktober 1847), by Izúcar de Matamoros (23 November 1847) en by die Galaxarapas (24 November 1847) het generaal Rea se magte verswak. [ aanhaling nodig ]
Later het 'n aanval op die guerrilla's van Padre Jarauta by Zacualtipan (25 Februarie 1848) guerrilla -aanvalle op die Amerikaanse kommunikasiekantoor verder verminder. Nadat die twee regerings 'n wapenstilstand gesluit het om te wag op bekragtiging van die vredesverdrag, het formele vyandelikhede op 6 Maart 1848 opgehou. Sommige orkeste het egter in weerwil van die Mexikaanse regering voortgegaan tot die ontruiming van die Amerikaanse weermag in Augustus.  Sommige is onderdruk deur die Mexikaanse weermag of, net soos Padre Jarauta, tereggestel.  ​​
Woestyn was 'n groot probleem vir albei leërs. In die Mexikaanse weermag het woestynmagte aan die vooraand van die geveg uitgeput. Die meeste soldate was boere wat lojaal was aan hul dorp en familie, maar nie aan die generaals wat hulle ingeroep het nie. Die soldate was dikwels honger en siek, onder toegerus, slegs gedeeltelik opgelei en onderbetaal, en hulle het minagting van hul offisiere gehad en het min rede gehad om teen die Amerikaners te veg. Op soek na hul geleentheid, het baie van die kamp weggeglip om terug te keer na hul tuisdorp. 
Die verlate koers in die Amerikaanse weermag was 8,3% (9,200 uit 111,000), vergeleke met 12,7% tydens die oorlog van 1812 en gewone vredestydsyfer van ongeveer 14,8% per jaar.  Baie mans het weggegaan om by 'n ander Amerikaanse eenheid aan te sluit en 'n tweede inskrywingsbonus te kry. Sommige het verlate gegaan weens die ellendige omstandighede in die kamp. Daar word voorgestel dat ander die weermag gebruik het om gratis vervoer na Kalifornië te kry, waar hulle verlaat het om by die goudstormloop aan te sluit , maar dit is onwaarskynlik dat goud eers op 24 Januarie 1848, minder as twee weke, in Kalifornië ontdek is voordat die oorlog afgesluit is. Teen die tyd dat die woord in die ooste van die VSA gekom het dat goud ontdek is, het die berig ook gekom dat die oorlog verby was.
Honderde Amerikaanse woestyne het na die Mexikaanse kant gegaan. Byna almal was onlangse immigrante uit Europa met swak bande met die VSA. Die Mexikane het breë syfers en pamflette uitgereik wat Amerikaanse soldate beloof het oor geld, landgeld en offisiere. Mexikaanse guerrillas het die Amerikaanse weermag in die skadu gestel en mans gevange geneem wat ongemagtigde verlof geneem het of uit die geledere geval het. Die guerrillas het hierdie mans gedwing om by die Mexikaanse geledere aan te sluit. Die vrygewige beloftes was illusories vir die meeste deserters, wat die teregstelling waag as hulle deur Amerikaanse magte gevange geneem word. [ aanhaling nodig ]
San Patricios Edit
Die bekendste groep deserters uit die Amerikaanse weermag was die Saint Patrick's Bataljon of (San Patricios), wat hoofsaaklik bestaan ​​uit 'n paar honderd immigrantesoldate, die meerderheid Katolieke Ierse en Duitse immigrante, wat die Amerikaanse weermag verlaat het weens mishandeling of simpatieke neigings tot mede-Mexikaanse katolieke en by die Mexikaanse weermag aangesluit het. Die bataljon het ook Kanadese, Engels, Frans, Italianers, Pole, Skotte, Spanjaarde, Switserse en Mexikaanse mense ingesluit, waarvan baie lede van die Katolieke Kerk was. 
Die grootste deel van die bataljon is dood in die Slag van Churubusco, ongeveer 100 is deur die VSA gevange geneem, en ongeveer die helfte van die San Patricios is verhoor en is as woestyne opgehang nadat hulle in Augustus 1847 by Churubusco gevange geneem is.  Die leier, John Riley, is gebrandmerk.  'n Borsbeeld van John Riley en 'n gedenkplaat aan die voorkant van 'n gebou in Plaza San Jacinto, San Angel herdenk die plek waar dit gehang is. 
Militêr in die getal en met baie groot stede van die Mexikaanse hart, insluitend die hoofstad beset, kon Mexiko hom nie in konvensionele oorlogvoering verdedig nie. Mexiko het te kampe gehad met baie interne verdeeldheid tussen faksies, sodat die oorlog tot 'n formele einde nie eenvoudig was nie. Daar was ook komplikasies in die VSA om oor die vrede te onderhandel. Vrede het in Alta California in Januarie 1847 gekom met die Verdrag van Cahuenga, met die Californios (Mexikaanse inwoners van Alta California) wat aan die Amerikaanse magte oorgegee het.  'n Meer omvattende vredesverdrag was nodig om die konflik te beëindig.
Die Amerikaanse magte het oorgegaan van 'n veroweringsleër aan die periferie vir die gebied wat hulle wou inkorporeer, na 'n indringermag in Sentraal-Mexiko, wat dit moontlik 'n leër van langtermynbesetting gemaak het. Mexiko hoef nie noodwendig 'n vredesverdrag te onderteken nie, maar kon voortgegaan het met 'n langdurige guerrillaoorlog teen die Amerikaanse weermag. Dit kon die indringers egter nie verdryf nie, sodat onderhandeling van 'n verdrag noodsaakliker geword het.  Polk se wens vir 'n kort veroweringsoorlog teen 'n vermeende swak vyand sonder 'n wil om te veg, het 'n lang en bloedige konflik in die hart van Mexiko geword. Die onderhandeling van 'n verdrag was in die beste belang van die Verenigde State. Dit was nie maklik om te bereik nie. Polk verloor vertroue in sy onderhandelaar Nicholas Trist en ontslaan hom toe vredesonderhandelinge voortduur. Trist het die feit geïgnoreer dat hy nie meer die magtiging gehad het om vir die Verenigde State op te tree nie. Toe Trist daarin slaag om nog 'n Mexikaanse regering te kry om die Verdrag van Guadalupe Hidalgo te onderteken, het Polk 'n bewese feit ontvang en besluit om dit na die kongres te neem vir bekragtiging. Bekragtiging was behoorlik, aangesien die Demokrate die verkiesing van 1846 verloor het, en Whigs wat teen die oorlog gekant was, nou aan die toeneem was.
Beweging in die hele Mexiko
Nadat hulle 'n beslissende oorwinning behaal het, was die VSA verdeeld oor wat die vrede moet behels. Noudat die VSA veel verder gegaan het as die territoriale winste wat hulle aanvanklik beoog het deur die binneland van Mexiko met sy digte bevolking binne te val, is die vraag gestel of hulle die hele Mexiko wil annekseer. Na die Wilmot Proviso was daar 'n vermindering van ywer vir die idee, maar die aanvaarding van Mexico City het die entoesiasme laat herleef.  Daar was hewige besware daaroor in die kongres op grond van rasse. Senator John C. Calhoun, Suid -Carolina, het aangevoer dat die opname van Mexiko Amerikaanse instellings en die karakter van die land in gevaar sal stel. "Ons het nog nooit daarvan gedroom om in ons Unie op te neem nie, behalwe die Kaukasiese ras - die vrye blanke ras. Om Mexiko op te neem, sou die eerste keer van die soort wees, om 'n Indiese ras op te neem vir meer as die helfte van die Mexikane is Indiane, en die ander bestaan ​​hoofsaaklik uit gemengde stamme. Ek protesteer teen so 'n vakbond soos ons! Die heer is die regering van 'n blanke ras. is die missie van hierdie land om burgerlike en godsdiensvryheid oor die hele wêreld en veral oor hierdie vasteland te versprei. Dit is 'n groot fout. "
Behalwe die rasse -argument, het Calhoun beweer dat die VSA nie 'n ryk sowel as 'n republiek kan wees nie, en hy het aangevoer dat 'n ryk 'n sentrale regering sou versterk en nadelig sou wees vir individuele state.  John Clarke, senator van Rhode Island, het ook beswaar daarteen gemaak om die hele Mexiko te annekseer. "Om so 'n losgemaakte en vernederde massa in 'n beperkte deelname aan ons sosiale en politieke regte op te neem, sou noodlottig vernietigend wees vir die instellings van ons land. Daar is 'n morele pes vir so 'n volk wat aansteeklik is - 'n melaatsheid wat vernietig [ons]. " 
Verdrag van Guadalupe Hidalgo Redigeer
Die Verdrag van Guadalupe Hidalgo, wat op 2 Februarie 1848 onderteken is deur die diplomaat Nicholas Trist en die Mexikaanse gevolmagtigde Luis G. Cuevas, Bernardo Couto en Miguel Atristain, het die oorlog beëindig. Die verdrag gee die Verenigde State onbetwiste beheer oor Texas, vestig die grens tussen die VSA en Mexiko langs die Rio Grande en gee aan die Verenigde State die huidige state Kalifornië, Nevada en Utah, die grootste deel van New Mexico, Arizona en Colorado, en dele van Texas, Oklahoma, Kansas en Wyoming. In ruil daarvoor het Mexiko $ 15 miljoen  ($ 449 miljoen vandag) ontvang - minder as die helfte van die bedrag wat die VSA probeer het om Mexiko vir die grond aan te bied voor die opening van vyandelikhede  - en die VSA het ingestem om $ 3,25 miljoen ($ 97) aan te neem miljoen vandag) in skuld wat die Mexikaanse regering aan Amerikaanse burgers verskuldig is.  Die gebied wat verkry is, is deur die Federal Interagency Committee gegee as 338,680,960 hektaar. Die koste was $ 16,295,149 of ongeveer 5 sent per hektaar.  Die gebied was sedert sy onafhanklikheid in 1821 'n derde van die oorspronklike gebied van Mexiko.
Die verdrag is deur die Amerikaanse senaat bekragtig met 'n stemming van 38 tot 14 op 10 Maart en deur Mexiko deur 'n wetgewende stemming van 51–34 en 'n stemming van die senaat van 33–4 op 19 Mei. Nuus dat die wetgewende vergadering van New Mexico geslaag het 'n handeling vir die organisasie van 'n Amerikaanse territoriale regering het gehelp om die Mexikaanse kommer oor die verlaat van die mense van New Mexico te verlig.  Die verkryging was 'n bron van kontroversie, veral onder Amerikaanse politici wat die oorlog van die begin af gekant het. 'N Toonaangewende Amerikaanse koerant teen oorlog, die Whig Nasionale intelligensie, het sardonies tot die gevolgtrekking gekom dat "Ons neem niks deur verowering nie. Dank God."  
Die aangeleerde lande wes van die Rio Grande word tradisioneel die Mexikaanse sessie in die VSA genoem, in teenstelling met die Texas -bylae twee jaar tevore, hoewel die verdeling van New Mexico in die middel by die Rio Grande nooit 'n grondslag gehad het nie, óf Mexikaan grense. Mexiko het nooit die onafhanklikheid van Texas  voor die oorlog erken nie en het eers in hierdie verdrag sy aanspraak op gebied noord van die Rio Grande of die Gila -rivier afgestaan.
Voordat die verdrag bekragtig is, het die Amerikaanse senaat twee wysigings aangebring: die bewoording van artikel IX verander (wat die Mexikane wat in die gekoopte gebiede woon, die reg gewaarborg het om Amerikaanse burgers te word) en artikel X (wat die legitimiteit van grondtoelaes toegegee het, toegee) Mexikaanse regering). Op 26 Mei 1848, toe die twee lande die bekragtiging van die verdrag uitgeruil het, het hulle verder ingestem tot 'n protokol van drie artikels (bekend as die Protokol van Querétaro) om die wysigings te verduidelik. Die eerste artikel beweer dat die oorspronklike artikel IX van die verdrag, hoewel vervang deur artikel III van die Verdrag van Louisiana, steeds die regte verleen wat in artikel IX omskryf word. Die tweede artikel bevestig die geldigheid van grondtoelaes ingevolge die Mexikaanse wetgewing.  Die protokol is onderteken in die stad Querétaro deur A. H. Sevier, Nathan Clifford en Luis de la Rosa. 
Artikel XI bied 'n moontlike voordeel vir Mexiko aan, deurdat die VSA onderneem het om die aanvalle van Comanche en Apache wat die streek geteister het, te onderdruk en die slagoffers van aanvalle wat dit nie kon voorkom nie, terug te betaal.  Die Indiese aanvalle het egter 'n paar dekades na die verdrag nie opgehou nie, hoewel 'n cholera -epidemie in 1849 die getalle van die Comanche aansienlik verminder het.  Robert Letcher, Amerikaanse minister van Mexiko in 1850, was seker dat 'die ellendige 11de artikel' tot die finansiële ondergang van die VSA sou lei as dit nie van sy verpligtinge bevry kon word nie.  Die VSA is vyf jaar later vrygestel van alle verpligtinge van artikel XI deur artikel II van die Gadsden -aankoop van 1853. 
Veranderde gebiede Wysig
Voor die afstigting van Texas het Mexiko byna 1,400,000 km² beslaan, maar teen 1849 was dit net minder as 2,100,000 km2. 'N Verdere 30 000 vierkante myl (78 000 km2) is in die Gadsden -aankoop van 1853 aan die VSA verkoop, dus die totale vermindering van die Mexikaanse gebied was meer as 55%, of 2 300 000 km2.  Alhoewel die geannekseerde gebied ongeveer die grootte van Wes -Europa was, was dit yl bevolk. Die land bevat ongeveer 14 000 nie-inheemse mense in Alta Kalifornië  en ongeveer 60 000 in Nuevo México,  sowel as groot Indiese nasies, soos die Papago, Pima, Puebloan, Navajo, Apache en vele ander. Alhoewel sommige inheemse mense verder suid in Mexiko verhuis het, het die groot meerderheid op die Amerikaanse gebied gebly.
Die Amerikaanse setlaars wat die nuut verowerde Suidwes binnedring, was openlik minagtend vir die Mexikaanse reg ('n burgerlike regstelsel gebaseer op die wet van Spanje) as vreemd en minderwaardig en het dit weggedoen deur die ontvangs van statute by die eerste beskikbare geleentheid. Hulle het egter die waarde van 'n paar aspekte van die Mexikaanse reg erken en dit in hul nuwe regstelsels oorgedra. Byvoorbeeld, die meeste van die suidwestelike state het huwelikseiendomsstelsels vir gemeenskaplike eiendom, sowel as waterwet, aanvaar.
Mexikane en Indiërs in die geannekseerde gebiede het 'n verlies aan burgerlike en politieke regte ondervind, alhoewel die Verdrag van Guadalupe Hidalgo Amerikaanse burgerskap beloof het aan alle Mexikaanse burgers wat op die gebied van die Mexikaanse sessie woon. Die Amerikaanse regering het burgerskap van Indiërs in die suidweste tot in die dertigerjare weerhou, hoewel hulle onder die Mexikaanse wet burger was. 
Impak op die Verenigde State Edit
In 'n groot deel van die Verenigde State het oorwinning en die verkryging van nuwe grond 'n oplewing van patriotisme meegebring. Dit lyk asof Victory die geloof van die Demokrate in die Manifest Destiny van hul land vervul. Alhoewel die Whigs die oorlog teëgestaan ​​het, het hulle Zachary Taylor tydens die verkiesing van 1848 hul presidentskandidaat gemaak en sy militêre optrede geprys terwyl hulle hul kritiek op die oorlog demp.
Is die Mexikaanse oorlog al beëindig, en hoe? Word ons geslaan? Weet u van 'n nasie wat South Hadley [Massachusetts] sou beleër? As dit so is, moet u my daarvan in kennis stel, want ek sou 'n kans hê om te ontsnap as ons bestorm word. Ek veronderstel dat [ons onderwyser] juffrou [Mary] Lyon [stigter van Mount Holyoke College] ons almal met dolke sou voorsien en ons beveel om vir ons lewens te veg.
'N Maand voor die einde van die oorlog is Polk gekritiseer in 'n Amerikaanse Huisverteenwoordiging se wysiging van 'n wetsontwerp wat Taylor prys vir' ''n oorlog onnodig en ongrondwetlik begin deur die president van die Verenigde State'. Hierdie kritiek, waarin kongreslid Abraham Lincoln 'n belangrike rol gespeel het met sy Spot Resolutions, het gevolg op die kongres se ondersoek na die begin van die oorlog, insluitend feitelike uitdagings ten opsigte van bewerings van president Polk.   Die stemming volg op partylyne, met alle Whigs wat die wysiging ondersteun. Lincoln se aanval het louwarm steun van mede-Whigs in Illinois gekry, maar is sterk teenaanval gekry deur die Demokrate, wat vooroorlogse sentimente in Illinois opgewek het Lincoln's Spot Resolutions het sy toekomstige veldtogte in die swaar demokratiese staat Illinois agtervolg en deur sy mededingers tot in sy presidentskap. 
Terwyl Whig Ralph Waldo Emerson oorlog verwerp het "as 'n manier om die lot van Amerika te bereik", skryf hy aan die einde van die oorlog: "Die Verenigde State sal Mexiko verower, maar dit sal wees soos die man die arseen insluk, wat hom in die steek laat. draai. Mexiko sal ons vergiftig. "  Hy het later aanvaar dat "die meeste van die wonderlike resultate van die geskiedenis op diskredietbare wyse teweeggebring word." 
Veterane van die oorlog was dikwels stukkende mans. "Terwyl siekes en gewondes uit Taylor en Scott se veldtogte teruggekeer het van Mexiko na die Verenigde State, het hul toestand die mense tuis geskok. Mans, seuns en broers het teruggekeer in gebroke gesondheid, sommige met vermiste ledemate."  Die "Republikeinse veldtoghandboek" uit 1880 deur die Republikeinse kongreskomitee  beskryf die oorlog as "Feculente, reukende korrupsie" en "een van die donkerste tonele in ons geskiedenis - 'n oorlog wat deur ons en die Mexikaanse volk afgedwing is deur die usurpasies van pres. Polk op soek na territoriale vergroting van die slawe-oligargie. "
Na die ondertekening van die verdrag van 1848, het Polk probeer om troepe na Yucatan te stuur, waar daar 'n burgeroorlog was tussen afskeidingslede en diegene wat die Mexikaanse regering ondersteun. Die Amerikaanse kongres het sy versoek geweier. Die Mexikaanse oorlog was veronderstel om kort en byna bloedloos te wees. Dit was nie een nie. Die kongres ondersteun nie meer buitelandse konflik nie. 
Uitwerking op die Amerikaanse weermag in die Burgeroorlog Edit
Baie van die militêre leiers aan beide kante van die Amerikaanse burgeroorlog van 1861–1865 het aan die US Military Academy in West Point opgelei en as junior offisiere in Mexiko geveg. Hierdie lys bevat militêre mans wat vir die Unie veg: Ulysses S. Grant, George B. McClellan, William T. Sherman, George Meade en Ambrose Burnside. Militêre manne wat by die Suidelike afskeidingslede van die Konfederasie aangesluit het, sluit in Robert E. Lee, Stonewall Jackson, James Longstreet, Joseph E. Johnston, Braxton Bragg, Sterling Price en die toekomstige Konfederale president Jefferson Davis. Beide kante het leiers met aansienlike ervaring in aktiewe gevegte, strategie en taktiek.
Vir Grant, wat die Unie -magte in die burgeroorlog gelei het en later tot president verkies is, "het dit hom ook geleer op die vele maniere waarop oorloë met politieke berekeninge deurbreek word."  Grant het in Mexiko gedien onder generaal Zachary Taylor en is aangestel as waarnemende assistent -kwartiermeester vir Taylor se weermag, 'n pos wat hy probeer verwerp het omdat dit hom van die slagveld weggeneem het. "Die aanstelling was egter eintlik 'n geskenk van Grant, wat hom 'n volwaardige soldaat gemaak het, vaardig in elke faset van die weermaglewe, veral logistiek. Dit het ons opleiding van onskatbare waarde gebied vir die burgeroorlog wanneer Grant reuse -leërs in die veld sou moes onderhou, ver van die noordelike voorraaddepots. "  Grant het aansienlike gevegte gesien en sy koelte onder skoot getoon. In die Slag van Chapultepec het hy en sy manne 'n haubits gehys in 'n kerkklok met 'n wonderlike uitsig op die San Cosme -hek. Die aksie het hom die ere -rang van brevet -kaptein besorg vir 'galante en verdienstelike optrede in die slag van Chapultepec'. 
Grant onthou later in sy Herinneringe, gepubliseer in 1885, dat "Oor die algemeen was die offisiere van die leër onverskillig of die anneksasie [van Texas] voltrek is, maar nie almal nie. Vir myself was ek bitter teen die maatreël, en tot vandag toe die oorlog, wat tot gevolg gehad het as een van die onregverdiges wat ooit deur 'n sterker teen 'n swakker volk gevoer is. Dit was 'n voorbeeld van 'n republiek wat die slegte voorbeeld van Europese monargieë volg, omdat hulle nie geregtigheid oorweeg het in hul begeerte om ekstra gebied te verkry nie. "  Grant het ook die mening uitgespreek dat die oorlog teen Mexiko die Verenigde State gestraf het in die vorm van die Amerikaanse burgeroorlog. "Die suidelike opstand was grotendeels die uitvloeisel van die Mexikaanse oorlog. Nasies word, net soos individue, gestraf vir hul oortredings. Ons het ons straf gekry in die duurste en duurste oorlog van die moderne tyd." 
Robert E. Lee, bevelvoerder van die Konfederale magte aan die einde van die burgeroorlog, het sy reputasie as militêre offisier begin opbou in Amerika se oorlog teen Mexiko. Aan die begin van die Meksikaans -Amerikaanse oorlog het kaptein Lee Mexiko binnegeval met die ingenieursafdeling van General Wool uit die noorde. Vroeg in 1847 het hy gehelp om die Mexikaanse stede Vera Cruz, Cerro Gordo, Contreras, Churubusco, Molino del Rey en Chapultepec in te neem. Lee is in Chapultepec gewond. Generaal Scott beskryf Robert E. Lee as "dapper en onvermoeibaar" en sê dat Lee die "grootste prestasie van liggaamlike en morele moed wat deur enige persoon tydens sy veldtog uitgevoer is" getoon het.  Grant het insig gekry in Robert E. Lee, soos sy memoires sê: "Ek het hom persoonlik geken en geweet dat hy sterflik was, en dit was net so goed dat ek dit gevoel het." 
In 1861 het generaal Scott Abraham Lincoln aangeraai om Lee te vra om Amerikaanse magte te beveel. Lee het geweier en later vertel: "Ek het die aanbod van my geweier om die leër in die veld in te neem, van die hand gewys, maar ek het eerlik en so hoflik moontlik gesê dat ek, hoewel ek teen afstigting en oorlogsvermindering was, geen deel kon neem aan die inval in die suidelike state. " 
Sosiale en politieke konteks Redigeer
Ondanks die aanvanklike besware van die Whigs en van afskaffingskenners, het die Mexikaanse oorlog die VSA nietemin in 'n gemeenskaplike saak verenig en is dit byna geheel en al deur vrywilligers geveg. Die Amerikaanse weermag het geswel van net meer as 6 000 tot meer as 115 000. Die meerderheid van die vrywilligers van 12 maande in Scott se weermag het besluit dat 'n jaar se geveg genoeg is en keer terug na die VSA 
Anti-slawerny-elemente het geveg vir die uitsluiting van slawerny van enige gebied wat deur die VSA geabsorbeer is  In 1847 het die Huis van Verteenwoordigers die Wilmot Proviso geslaag, en bepaal dat geen van die gebied wat verkry is vir slawerny oop mag wees nie. As dit suksesvol was, sou die Wilmot Proviso die Missouri -kompromie van 1820 effektief kanselleer, aangesien dit slawerny in 'n gebied onder die parallelle 36 ° 30 ′ noord sou verbied. Die senaat het die kwessie vermy, en 'n laat poging om dit by die Verdrag van Guadalupe Hidalgo te voeg, is verslaan omdat die suidelike senatore stemme gehad het om die toevoeging daarvan te voorkom. Die Huis van Verteenwoordigers word volgens die bevolking verdeel, en die noorde het gegroei, wat die meerderheid van die Huis in die verkiesing van 1846 kon wen, maar die verteenwoordiging van die Senaat is twee per staat en Suid -Afrikaners het genoeg stemme om die toevoeging te blokkeer.
Die oorlog was 'n beslissende gebeurtenis vir die VSA, wat 'n belangrike keerpunt vir die land as 'n groeiende militêre mag was. Dit is ook 'n mylpaal in die Amerikaanse vertelling van Manifest Destiny. Die oorlog het die kwessie van slawerny in die VSA nie opgelos nie, maar het dit op baie maniere aangevuur, aangesien moontlike uitbreiding na die westelike rigting 'n al hoe meer sentrale en verhitte tema geword het in nasionale debatte voor die Amerikaanse burgeroorlog.  [ kwotasie benodig om te verifieer ] Deur die gebied van die Verenigde State tot by die Stille Oseaan uit te brei, was die einde van die Mexikaans -Amerikaanse oorlog 'n nuwe stap in die groot migrasie van Amerikaners na die Weste, wat uitgeloop het op transkontinentale spoorweë en die Indiese oorloë later in dieselfde eeu .  [ kwotasie benodig om te verifieer ]
Veterane van die oorlog Redigeer
Na die burgeroorlog het veterane uit die Mexikaanse oorlog hulself as veterane begin organiseer, ongeag hul rang en vir hulle diens geliefd.  Aanvanklik het hulle probeer om 'n soldatehuis vir bejaarde en siek veterane te stig, maar daarna in 1874 begin om pensioen. Daar was weerstand in die kongres, aangesien veterane lasbriewe van tot 160 hektaar grond ontvang het vir hul dienspensioene. plaas 'n fiskale druk op die regering.  Die politiek was ingewikkeld omdat soveel veterane uit die Mexikaanse oorlog vir die Konfederasie in die Burgeroorlog geveg het. Republikeinse kongreslede het hulle daarvan beskuldig dat hulle probeer het om federale hulp aan voormalige Konfederate te verleen. Dit het gelei tot 'n dertienjarige kongresdebat oor die lojaliteit van die veterane en hul waardigheid om federale hulp in hul agteruitgangsjare te ontvang. 
In 1887 tree die Mexikaanse veteraanpensioenwet in werking, wat veterane in aanmerking kom vir pensioen vir hul diens. Oorlewende beamptes en aangewese mans is op 'n pensioenrol geplaas, wat vrywilligers, milisies en mariniers insluit wat minstens 60 dae gedien het en minstens 62 jaar oud was. Weduwees van veterane wat nie weer getroud is nie, kom in aanmerking vir hul oorlede man se pensioen. "Enige persoon uitgesluit onder die politieke gestremdhede wat deur die veertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet opgelê is", dit wil sê veterane wat vir die Konfederasie in die Burgeroorlog geveg het. 
Uitwerking op Mexico Edit
Vir Mexiko het die oorlog 'n pynlike historiese gebeurtenis vir die land gebly, grondgebied verloor en die binnelandse politieke konflikte wat nog 20 jaar sou voortduur, beklemtoon. Die Hervormingsoorlog tussen liberale en konserwatiewes is gevolg deur die inval van die Franse, wat die marionetmonargie opgerig het. Die oorlog het daartoe gelei dat Mexiko ''n tydperk van selfondersoek begin het', aangesien sy leiers probeer het om die redes wat tot so 'n debakel gelei het, te identifiseer en aan te spreek.  In die onmiddellike nasleep van die oorlog het 'n groep Mexikaanse skrywers, waaronder Ignacio Ramírez, Guillermo Prieto, José María Iglesias en Francisco Urquidi, 'n beoordeling van die redes vir die oorlog en die nederlaag van Mexiko saamgestel, onder redaksie van die Mexikaanse weermagoffisier Ramón Alcaraz . Hulle het geskryf dat vir "die ware oorsprong van die oorlog, dit voldoende is om te sê dat die onversadigbare ambisie van die Verenigde State, begunstig deur ons swakheid, dit veroorsaak het".  Die werk is in Engels vertaal deur kolonel Albert Ramsey, 'n veteraan van die Mexiko -Amerikaanse oorlog, en gepubliseer in 1850. 
Ondanks die feit dat Santa Anna in die oorlog beledig en geëis is vir die verlies van Mexiko, keer Santa Anna weer aan die bewind vir 'n laaste termyn as president. Nadat hy die Mesillavallei in 1853 aan die VSA verkoop het (die Gadsden -aankoop) wat die bou van 'n transkontinentale spoorweg op 'n beter roete moontlik gemaak het, is hy verdryf en in 'n lang ballingskap gegaan. In ballingskap het hy sy weergawe van die gebeure opgestel, wat eers baie later gepubliseer is.
Nadat die Franse in 1867 verdryf is en die liberale republiek weer gestig is, het Mexiko begin reken met die nalatenskap van die oorlog. Die verhaal van die Niños Héroes het die verhaal geword wat Meksikane gehelp het om met die oorlog uit te kom. Seunkadette wat hulself vir die patria as martelare opgeoffer het in die Slag van Chapultepec was inspirerend, maar hul opoffering is eers in 1881 herdenk toe oorlewende kadette 'n organisasie gestig het om die Militêre Akademie van Mexiko te ondersteun. Een van die kadette wat gevange geneem is, het die monument ontwerp; 'n klein senotaaf is opgerig aan die voet van die Chapultepec -heuwel waarop die kasteel gebou is.
Die boodskap kom in die vorm van 'n gekodeerde telegram wat deur Arthur Zimmermann, a Staatssekretär ('n staatsamptenaar op die hoogste vlak) in die buitelandse kantoor van die Duitse Ryk op 17 Januarie 1917. Die boodskap is gestuur aan die Duitse ambassadeur in Mexiko, Heinrich von Eckardt.  Zimmermann het die telegram gestuur in afwagting van die hervatting van onbeperkte duikbootoorlogvoering deur Duitsland op 1 Februarie, wat die Duitse regering vermoedelik met sekerheid tot oorlog met die Verenigde State sou lei. Die telegram het Eckardt opdrag gegee dat as die Verenigde State seker sou blyk dat hy die oorlog sou betree, hy die Mexikaanse regering sou nader met 'n voorstel vir militêre alliansie met befondsing uit Duitsland. Die gedekodeerde telegram was soos volg:
Ons beoog om die eerste Februarie onbeperkte duikbootoorlog te begin. Ons sal ten spyte hiervan poog om die Verenigde State van Amerika neutraal te hou. As dit nie slaag nie, maak ons ​​Mexiko 'n voorstel van 'n alliansie op die volgende basis: maak oorlog saam, maak vrede saam, ruim finansiële steun en 'n begrip van ons kant dat Mexiko die verlore gebied in Texas, New Mexico, moet verower , en Arizona. Die nedersetting word in detail aan u oorgelaat. U sal die president in die geheim in kennis stel van die bogenoemde sodra die uitbreek van die oorlog met die Verenigde State van Amerika seker is, en die voorstel byvoeg dat hy op eie inisiatief Japan moet nooi tot onmiddellike nakoming en terselfdertyd bemiddeling tussen ons en Japan. Vestig die president se aandag daarop dat die genadelose diens van ons duikbote nou die vooruitsig bied om Engeland oor 'n paar maande te dwing om vrede te maak.
Vorige Duitse pogings om oorlog te bevorder Edit
Duitsland het lank probeer om 'n oorlog tussen Mexiko en die Verenigde State aan te wakker, wat Amerikaanse magte sou laat vasbind en die uitvoer van Amerikaanse wapens na die Geallieerdes sou vertraag.  Die Duitsers het gehelp om Mexiko te bewapen, soos blyk uit die Ypiranga -voorval in 1914.  Die Duitse marine -inligtingsbeampte, Franz von Rintelen, het in 1915 probeer om 'n oorlog tussen Mexiko en die Verenigde State aan te wakker en Victoriano Huerta $ 12 miljoen daarvoor te gee.  Die Duitse saboteur Lothar Witzke, verantwoordelik vir die ontploffing van ammunisie in Maart 1917 by die Mare Island Naval Shipyard in die San Francisco Bay Area,  en moontlik verantwoordelik vir die Black Tom -ontploffing in Julie 1916 in New Jersey, was in Mexiko gevestig Stad. Die mislukking van die Amerikaanse troepe om Pancho Villa in 1916 te vang en die beweging van president Carranza ten gunste van Duitsland, het die Duitsers aangemoedig om die Zimmermann -brief te stuur. 
Die Duitse provokasies was gedeeltelik suksesvol. President Woodrow Wilson beveel die militêre inval in Veracruz in 1914 in die konteks van die Ypiranga -voorval en teen die advies van die Britse regering.  Oorlog is te danke aan die vredeskonferensie van die Niagara -wat deur die ABC -lande gereël is, maar die besetting was 'n deurslaggewende faktor in Mexikaanse neutraliteit in die Eerste Wêreldoorlog.  Mexiko het geweier om deel te neem aan die embargo teen Duitsland en het volle waarborge verleen aan die Duitse maatskappye om hul bedrywighede oop te hou, spesifiek in Mexico -stad.  Hierdie waarborge het toevallig 25 jaar geduur, dit was op 22 Mei 1942 dat Mexiko oorlog aan die asmoondhede verklaar het na die verlies van twee tenkschepen met Mexikaanse vlag daardie maand tot Kriegsmarine U-bote.
Duitse motiverings Redigeer
Die Zimmermann -telegram was deel van 'n poging van die Duitsers om die vervoer van voorrade en ander oorlogsmateriaal uit die Verenigde State na die Geallieerdes, wat in oorlog was teen Duitsland, uit te stel.  Die hoofdoel van die telegram was om die Mexikaanse regering die Verenigde State oorlog te laat verklaar in die hoop om Amerikaanse magte vas te maak en die uitvoer van Amerikaanse wapens te vertraag.  Die Duitse opperbevel het geglo dat dit die Britte en Franse aan die Westelike Front kan verslaan en Brittanje met onbeperkte duikbootoorlog kan wurg voordat Amerikaanse magte opgelei en in voldoende getalle na Europa gestuur kan word om die Geallieerdes te help. Die Duitsers is aangemoedig deur hul suksesse aan die Oosfront om te glo dat hulle 'n groot aantal troepe na die Wesfront kon herlei ter ondersteuning van hul doelwitte. Die Mexikane was bereid om die alliansie te oorweeg, maar het die ooreenkoms van die hand gewys nadat Amerikaners oor die telegram ingelig is.
Die Mexikaanse president Venustiano Carranza het 'n militêre kommissie opgedra om die haalbaarheid van die Mexikaanse oorname van hul voormalige gebiede wat deur Duitsland beoog word, te bepaal.  Die generaals het tot die gevolgtrekking gekom dat dit nie moontlik of selfs wenslik sou wees om so 'n onderneming te probeer om die volgende redes:
Mexiko was te midde van 'n burgeroorlog, en Carranza se posisie was nog lank nie veilig nie. 'N Oorlogsverklaring deur sy regime sou die opponerende faksies 'n geleentheid gebied het om met die Verenigde State en bondgenote in aanmerking te kom in ruil vir diplomatieke erkenning.
Die Verenigde State was militêr baie sterker as Mexiko. Selfs as die militêre magte van Mexiko heeltemal verenig en lojaal was aan 'n enkele regime, het daar geen ernstige scenario bestaan ​​waarvolgens dit sou kon inval en 'n oorlog teen die Verenigde State kon wen nie.
Die beloftes van die Duitse regering oor 'ruim finansiële ondersteuning' was baie onbetroubaar. Hy het Carranza reeds in Junie 1916 in kennis gestel dat hy nie die nodige goud kan voorsien om 'n heeltemal onafhanklike Mexikaanse nasionale bank te hê nie.  Selfs as Mexiko finansiële steun sou ontvang, sou dit steeds wapens, ammunisie en ander oorlogsvoorrade van die ABC -nasies (Argentinië, Brasilië en Chili) moes aankoop, wat die betrekkinge met hulle sou onderdruk, soos hieronder uiteengesit.
Selfs al sou Mexiko per toeval die militêre middele hê om 'n konflik teen die Verenigde State te wen en om die betrokke gebiede terug te kry, sou dit 'n groot probleem gehad het om 'n groot Engelssprekende bevolking wat lank selfregering gehad het en beter was, te verower en te pas. van wapens voorsien as die meeste ander burgerlike bevolkings.
Ander buitelandse betrekkinge was op die spel. Die ABC-nasies het die vredeskonferensie in Niagara Falls in 1914 gereël om 'n volskaalse oorlog tussen die Verenigde State en Mexiko oor die besetting van Veracruz in die Verenigde State te vermy. Mexiko wat 'n oorlog teen die Verenigde State aangaan, sal die betrekkinge met die nasies belemmer.
Die Carranza -regering is erken de jure deur die Verenigde State op 31 Augustus 1917 as 'n direkte gevolg van die Zimmermann -telegram om Mexikaanse neutraliteit tydens die Eerste Wêreldoorlog te verseker.   Na die militêre inval in Veracruz in 1914 het Mexiko nie deelgeneem aan militêre uitstappies met die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog  Dit het verseker dat Mexikaanse neutraliteit die beste uitkoms was waarop die Verenigde State kon hoop, selfs al sou dit Duitse ondernemings toelaat om hul bedrywighede in Mexiko oop te hou. 
Zimmermann se kantoor het die telegram na die Duitse ambassade in die Verenigde State gestuur vir heruitsending na Eckardt in Mexiko. Daar word tradisioneel beweer dat die telegram oor drie roetes gestuur is en per radio gestuur is en ook twee trans-atlantiese telegraafkabels gestuur is wat deur neutrale regerings (die Verenigde State en Swede) vir die gebruik van hul diplomatieke dienste gestuur is. Dit is egter vasgestel dat twee metodes gebruik is. Die Duitsers het die boodskap aan die Amerikaanse ambassade in Berlyn oorgedra, en dit het dan eers met diplomatieke kabel na Kopenhagen en daarna na Londen gegaan vir verdere oordrag oor die transatlantiese kabel na Washington. 
Direkte telegraaf -oordrag van die telegram was onmoontlik omdat die Britte tydens die uitbreek van die oorlog die Duitse internasionale kabels gesny het. Duitsland kon egter draadloos kommunikeer deur die Telefunken -aanleg, wat onder Atlantic Communication Company in West Sayville, New York, werk, waar die telegram na die Mexikaanse konsulaat oorgedra is. Ironies genoeg was die stasie onder die beheer van die Amerikaanse vloot, wat dit bedryf het vir Atlantic Communication Company, die Amerikaanse filiaal van die Duitse entiteit.
Die Verenigde State het ook beperkte gebruik van sy diplomatieke kabels met Duitsland toegelaat om met sy ambassadeur in Washington te kommunikeer. Die fasiliteit was veronderstel om gebruik te word vir kabels wat verband hou met Wilson se vredesvoorstelle. 
Die Sweedse kabel loop uit Swede en die Amerikaanse kabel vanaf die Amerikaanse ambassade in Denemarke. Geen kabel het egter direk na die Verenigde State geloop nie. Beide kabels het deur 'n aflosstasie by Porthcurno, naby Land's End, die westelikste punt van Engeland, gegaan waar die seine versterk is vir die lang transoseaniese sprong. Alle verkeer deur die Porthcurno -aflos is na die Britse intelligensie gekopieer, veral na die kodebrekers en ontleders in kamer 40 by die Admiraliteit. 
Nadat die Duitsers se telegraafkabels afgesny is, het die Duitse buitelandse kantoor 'n beroep op die Verenigde State gedoen om hul kabel vir diplomatieke boodskappe te gebruik. President Wilson was dit eens dat beide so 'n samewerking voortgesette goeie betrekkinge met Duitsland sal behou en dat meer doeltreffende Duits-Amerikaanse diplomasie die doel van Wilson om 'n onderhandelde einde van die oorlog te bereik, kan help. Die Duitsers het boodskappe by die Amerikaanse ambassade in Berlyn ingehandig, wat deur Amerikaanse telegraafoperateurs na die ambassade in Denemarke en daarna na die Verenigde State oorgedra is. Die Verenigde State het voorwaardes gestel vir die Duitse gebruik, veral dat alle boodskappe in duidelike teks (ongekodeerd) moes wees. Wilson het egter later die bevel omgekeer en die draadlose reëls verslap sodat gekodeerde boodskappe gestuur kon word.  Die Duitsers het aangeneem dat die kabel veilig was en het dit dus baie gebruik. 
Dit het Duitse diplomate egter in 'n benarde situasie geplaas aangesien hulle op die Verenigde State staatgemaak het om die brief van Zimmermann na die eindbestemming oor te dra, maar die ongekodeerde inhoud van die boodskap sou die Amerikaners baie kommerwekkend maak. Die Duitsers het die Amerikaanse ambassadeur James W. Gerard oorreed om dit in gekodeerde vorm te aanvaar, en dit is op 16 Januarie 1917 gestuur. 
In kamer 40 het Nigel de Gray die volgende dag die telegram gedeeltelik gedekodeer.  Teen 1917 was die diplomatieke kode 13040 al baie jare in gebruik. Aangesien daar genoeg tyd was vir kamer 40 om die kode kriptanalities te rekonstrueer, was dit redelik leesbaar. Kamer 40 het Duitse kriptografiese dokumente verkry, insluitend die diplomatieke kode 3512 (vasgelê tydens die Mesopotamiese veldtog), wat 'n latere bygewerkte kode was wat soortgelyk was aan maar nie regtig verband hou met kode 13040 nie, en vlootkode SKM (Signalbuch der Kaiserlichen Marine), Was wat nutteloos was vir die dekodering van die Zimmermann -telegram, maar waardevol om vlootverkeer te ontsyfer, wat uit die verwoeste kruiser -sms gehaal is Magdeburg deur die Russe, wat dit aan die Britte oorgedra het. 
Die bekendmaking van die telegram sou die Amerikaanse publieke opinie teen Duitsland beïnvloed as die Britte die Amerikaners kon oortuig dat die teks eg is, maar William Room Reginald Hall, hoof van Room 40, wou dit nie bekendmaak nie, omdat die bekendmaking van die Duitse kodes wat in kamer 40 gebreek is, sou blootlê. en Britse afluister op die Amerikaanse kabel. Hall het drie weke gewag waartydens de Gray en die kriptograaf William Montgomery die dekripsie voltooi het. Op 1 Februarie kondig Duitsland die hervatting van 'onbeperkte' duikbootoorlog aan, 'n daad wat daartoe gelei het dat die Verenigde State op 3 Februarie diplomatieke betrekkinge met Duitsland verbreek het 
Hall het die telegram op 5 Februarie aan die Britse ministerie van buitelandse sake deurgegee, maar het steeds gewaarsku om dit nie bekend te maak nie. Intussen het die Britte moontlike voorbladverhale bespreek om aan die Amerikaners te verduidelik hoe hulle die gekodeerde teks van die telegram verkry het sonder om toe te gee dat hulle hul vermoë het om Amerikaanse diplomatieke kommunikasie te onderskep, wat hulle nog 25 jaar sou doen, en om te verduidelik hoe hulle dit gekry het die duidelike teks van die telegram sonder om die Duitsers te laat weet dat die kodes gebreek is. Verder moes die Britte 'n manier vind om die Amerikaners te oortuig dat die boodskap nie vervalsing was nie. 
Vir die eerste verhaal het die Britte die gekodeerde teks van die telegram by die Mexikaanse kommersiële telegraafkantoor gekry. Die Britte het geweet dat, aangesien die Duitse ambassade in Washington die boodskap deur kommersiële telegraaf sou oordra, die Mexikaanse telegraafkantoor die gekodeerde teks sou hê. "Mr. H", 'n Britse agent in Mexiko, het 'n werknemer van die kommersiële telegraafmaatskappy omgekoop vir 'n afskrif van die boodskap. Sir Thomas Hohler, die Britse ambassadeur in Mexiko, het later beweer dat hy 'meneer H' was of ten minste betrokke was by die onderskepping in sy outobiografie.  [ aanhaling nodig ] Die gekodeerde teks kan dan sonder verleentheid aan die Amerikaners gewys word.
Boonop is die heruitsending gekodeer met die ouer kode 13040, en teen die middel van Februarie het die Britte die volledige teks en die vermoë gehad om die telegram vry te stel sonder om te onthul in watter mate die nuutste Duitse kodes gebreek is. (In die ergste geval het die Duitsers moontlik besef dat die 13040 -kode in die gedrang gekom het, maar dit is 'n risiko wat die moeite werd is om teen die moontlikheid van die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog te gaan.) Ten slotte, aangesien afskrifte van die 13040 -kodetekks ook in die rekords van die Amerikaanse kommersiële telegraafmaatskappy, het die Britte die vermoë gehad om die egtheid van die boodskap aan die Amerikaanse regering te bewys. 
As voorblad kon die Britte in die openbaar beweer dat hul agente die gedelegeerde teks van die telegram in Mexiko gesteel het. Privaat moes die Britte die Amerikaners die 13040 -kode gee, sodat die Amerikaanse regering onafhanklik met hul eie kommersiële telegrafiese rekords die egtheid van die boodskap kon verifieer, maar die Amerikaners het ingestem om die amptelike voorblad te ondersteun. Die Duitse buitelandse kantoor weier om te oorweeg dat hul kodes gebreek kon word, maar het Eckardt op 'n heksejag gestuur vir 'n verraaier in die ambassade in Mexiko. Eckardt verontwaardig die beskuldigings, en die buitelandse kantoor het uiteindelik die ambassade vrygespreek. 
Op 19 Februarie wys Hall die telegram aan Edward Bell, die sekretaris van die Amerikaanse ambassade in Brittanje. Bell was eers ongelowig en het gedink dat dit 'n vervalsing was. Toe Bell oortuig was dat die boodskap eg was, het hy woedend geword. Op 20 Februarie het Hall informeel 'n afskrif aan die Amerikaanse ambassadeur Walter Hines Page gestuur. Op 23 Februarie ontmoet Page die Britse minister van buitelandse sake, Arthur Balfour, en kry die kode -teks, die boodskap in Duits en die Engelse vertaling. Die Britte het 'n verdere eksemplaar in Mexikostad gekry, en Balfour kon die ware bron verduister met die halwe waarheid dat dit "in Mexiko" gekoop is.  Page rapporteer die verhaal toe op 24 Februarie 1917 aan Wilson, insluitend besonderhede wat uit die telegraafmaatskappy-lêers in die Verenigde State geverifieer moet word. Wilson het 'baie verontwaardig' gevoel teenoor die Duitsers en wou die Zimmermann Telegraph onmiddellik publiseer nadat hy dit van die Britte ontvang het, maar hy vertraag tot 1 Maart 1917. 
Baie Amerikaners het destyds anti-Mexikaanse sowel as anti-Duitse standpunte gehad. Mexikane het 'n aansienlike hoeveelheid anti-Amerikaanse sentiment in ruil daarvoor, waarvan sommige veroorsaak is deur die Amerikaanse besetting van Veracruz.  Generaal John J. Pershing jaag al lank na die revolusionêre Pancho Villa omdat hy 'n inval in die Amerikaanse gebied gedoen het en het verskeie grensoverschrijdende ekspedisies uitgevoer. Die nuus oor die telegram het die spanning tussen die Verenigde State en Mexiko verder aangevuur.
Baie Amerikaners, veral diegene met Duitse of Ierse afkoms, wou egter die konflik in Europa vermy. Aangesien die publiek valslik meegedeel is dat die telegram in Mexiko in 'n gedekodeerde vorm gesteel is, word aanvanklik algemeen geglo dat die boodskap 'n uitgebreide vervalsing is wat deur Britse intelligensie geskep is. Hierdie oortuiging, wat nie beperk was tot pasifistiese en pro-Duitse lobby's nie, is bevorder deur Duitse en Mexikaanse diplomate saam met 'n paar Amerikaanse antieke oorlogskoerante, veral dié van die persryk van Hearst.
Die Wilson -administrasie het dus 'n dilemma gehad. Met die bewyse wat die Verenigde State vertroulik deur die Britte verstrek het, het Wilson besef dat die boodskap eg was, maar hy kon die getuienis nie openbaar maak sonder om die Britse kodebrekende operasie in gevaar te stel nie.
Enige twyfel oor die egtheid van die telegram is deur Zimmermann self verwyder. Op 'n perskonferensie op 3 Maart 1917 het hy aan 'n Amerikaanse joernalis gesê: "Ek kan dit nie ontken nie. Dit is waar." Toe, op 29 Maart 1917, hou Zimmermann 'n toespraak in die Reichstag waarin hy erken dat die telegram eg is.  Zimmermann het gehoop dat Amerikaners sou verstaan ​​dat die idee was dat Duitsland nie die oorlog van Mexiko met die Verenigde State sou finansier nie, tensy die Amerikaners by die Eerste Wêreldoorlog aansluit.
Op 1 Februarie 1917 begin Duitsland onbeperkte duikbootoorlogvoering teen alle skepe in die Atlantiese Oseaan wat die Amerikaanse vlag dra, passasiers- en handelskepe. Twee skepe is in Februarie gesink, en die meeste Amerikaanse rederye het hul skepe in die hawe gehou. Benewens die uiters uitdagende oorlogsvoorstel na Mexiko, het die telegram ook melding gemaak van 'genadelose diens van ons duikbote'. Die openbare mening het optrede vereis. Wilson het geweier om bemannings en gewere van die Amerikaanse vloot aan die handelskepe toe te wys, maar sodra die Zimmermann -nota openbaar was, het Wilson 'n beroep gedoen om die handelskepe te bewapen, alhoewel antiwar -lede van die Amerikaanse senaat sy voorstel geblokkeer het. 
Op 6 April 1917 het die kongres besluit om oorlog teen Duitsland te verklaar. Wilson het die kongres gevra vir '' 'n oorlog om alle oorloë te beëindig '' wat 'die wêreld veilig sou maak vir demokrasie'. 
Wilson oorweeg nog 'n militêre inval in Veracruz en Tampico in 1917-1918,   om die Isthmus van Tehuantepec en Tampico -olievelde te pas, en om hul voortgesette produksie tydens die burgeroorlog te verseker,   maar hierdie keer , Mexikaanse president Venustiano Carranza, wat onlangs geïnstalleer is, dreig om die olievelde te vernietig as die Amerikaanse mariniers daar beland.  
Die Japannese regering, 'n ander land wat in die Zimmerman Telegram genoem word, was reeds betrokke by die Eerste Wêreldoorlog, aan die kant van die Geallieerdes teen Duitsland. Die regering het later 'n verklaring uitgereik dat Japan nie belangstel om van kant te verander en Amerika aan te val nie. 
In Oktober 2005 is berig dat 'n oorspronklike tikskrif van die gedecodeerde Zimmermann Telegram onlangs ontdek is deur 'n naamlose historikus wat 'n amptelike geskiedenis van die Verenigde Koninkryk se regeringskommunikasiehoofkwartier (GCHQ) ondersoek en voorberei het. Die dokument is vermoedelik die eintlike telegram wat in 1917 aan die Amerikaanse ambassadeur in Londen gewys is. Die woorde: "Dit is die een wat aan dr Page oorhandig is en deur die president blootgelê is." Aangesien baie van die geheime dokumente in hierdie voorval vernietig is, is daar voorheen aanvaar dat die oorspronklike getik "dekripteer" vir altyd weg was. Na die ontdekking van hierdie dokument het die amptelike historikus van GCHQ egter gesê: "Ek glo dat dit inderdaad dieselfde dokument is wat Balfour aan Page oorhandig het." 
Mexiko het die VSA amper in 1917 binnegeval
Wat as Mexiko oorlog teen die Verenigde State verklaar het?
Dit was honderd jaar gelede toe Mexiko die Verenigde State byna binnegeval het.
In Januarie 1917 stuur die Duitse minister van buitelandse sake, Arthur Zimmermann, 'n gekodeerde telegram aan Heinrich von Eckardt, die Duitse ambassadeur in Mexiko. Aangesien Duitsland in 'n bloedige dooiepunt ingeslote was met die Geallieerdes in Frankryk, en Brittanje se vlootblokkade wat die Duitse ekonomie wurg, was die regering van Kaiser Wilhelm op die punt om 'n noodlottige besluit te neem: verklaar onbeperkte duikbootoorlogvoering, wat U-bote in staat sou stel om handelskepe op sigself te laat sink.
Dit het ook beteken dat die skepe van neutrale moondhede laat sink het, veral die Verenigde State, wat waarskynlik sou reageer deur oorlog teen Duitsland te verklaar. Maar Zimmermann het instruksies aan sy ambassadeur gegee: 'Ons maak Mexiko 'n voorstel van 'n alliansie op die volgende basis: maak oorlog saam, maak vrede saam, ruim finansiële ondersteuning en 'n verstandhouding van ons kant dat Mexiko die verlore gebied in Texas, New, moet herower Mexiko en Arizona. "
Dit was die beroemde Zimmermann Telegram. Deur die Britte gedekodeer, wat dit aan die Amerikaners oorgedra het, het dit 'n regverdiging geword - saam met onbeperkte duikbootoorlogvoering - vir die Amerikaanse oorlogsverklaring teen Duitsland in April 1917.
Uiteindelik het Mexiko die voorstel van die hand gewys. Maar wat as Mexiko oorlog teen die Verenigde State verklaar het?
Trouens, die Mexikaanse president Venustiano Carranza het sy regering wel beveel om die Duitse aanbod te bestudeer, volgens Friedrich Katz, in sy boek Die geheime oorlog in Mexiko. Carranza se besluit was nie verbasend nie. In Mexikaanse oë het die Verenigde State tydens die Mexiko-Amerikaanse oorlog van 1847 onwettig beslag gelê op 'n derde van die gebied van Mexiko, insluitend die state Kalifornië, Utah, Nevada, Arizona en New Mexico. In 1916 het 'n ekspedisiemag van die Amerikaanse weermag Mexiko binnegekom op soek na die berugte revolusionêre Pancho Villa, wat op Amerikaanse gebied toegeslaan het.
Toe Mexikaanse amptenare die voorstel bestudeer, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat Duitsland nooit voldoende ammunisie sou kon stuur nie (veral gegewe die onvermydelike Amerikaanse blokkade), en dat die anneksasie van drie Amerikaanse state tot permanente konflik met Amerika sou lei. Ironies genoeg, gegewe die huidige woede oor Mexikaanse onwettige immigrante in die Verenigde State, was die Mexikaanse regering in 1917 bekommerd dat die toevoeging van miljoene Amerikaners tot die bevolking van Mexiko sou beteken dat Mexikane nie seker kon wees "of ons hulle geannekseer het of hulle ons geannekseer het nie. "
Soos Katz, 'n Oostenrykse vlugteling van Hitler wat een van die belangrikste historici in Mexiko geword het, dit stel: "Al hierdie verslae toon dat Carranza nie met die Verenigde State oorlog wou maak nie, en beslis nie op grond van 'n Duitse aanbod van Texas, Arizona en New Mexico. Maar dit kan ook aangeneem word uit hierdie aanduidings dat hy Duitsland in die reservaat wou hou vir die moontlikheid, wat Carranza as 'n waarskynlike een beskou het, van 'n Amerikaanse aanval op die Mexikaanse olievelde.
En wat as Carranza besluit het om 'n bondgenootskap met Duitsland te maak en die Verenigde State aan te val, óf om verlore gebiede te herstel óf om 'n gevreesde Amerikaanse beslaglegging op Mexikaanse olie te voorkom? In 1917 het die Mexikaanse weermag miskien vyf en sestigduisend tot honderdduisend soldate getel. In 1914 het die Amerikaanse weermag net agt-en-negentigduisend man gehad. Teen die einde van 1918 het dit geswel tot vier miljoen, waarvan twee miljoen na Frankryk gestuur is. Amerika het ook tenks en vliegtuie (verskaf deur die Britte en Franse terwyl die Amerikaanse industrie gereed was vir oorlog), 'n groot vloot en baie geld.
Gebrek aan Kaiser Wilhelm se helms met helms met helms wat New York en Baltimore storm, was daar geen manier waarop Mexiko in die suidwestelike Verenigde State kon beslag lê nie. Tog het dit nie vir Duitsland saak gemaak nie. Wat Mexiko kon doen, was om Amerikaanse troepe en toerusting vas te maak wat andersins na Europa gestuur sou word. Nie dat baie Amerikaanse troepe nodig sou gewees het om 'n Mexikaanse inval te stop nie, hoewel die onlangse geskiedenis waarsku dat baie, baie troepe nodig sou gewees het om Mexiko te beset. Maar 'n tweede Meksikaans-Amerikaanse oorlog kon maklik 'n onproportionele reaksie veroorsaak het, aangesien die Amerikaanse publiek geëis het dat die troepe tuis bly en die land verdedig.
En dit is waar die geskiedenis moontlik verander het. Die fokuspunt van wêreldgebeure in 1918 was Frankryk en België, nie Mexiko of Texas nie. Rusland, wat deur die Bolsjewistiese rewolusie aangegryp is, het teen 1918 uit die oorlog getrek en Duitsland vry gelaat om vyftig afdelings van die Oostelike na die Westelike Front oor te dra. In die lente van 1918 het die Duitsers 'n massiewe offensief in Frankryk wat die oorlog amper gewen het.
Wat gehelp het om die uitgeputte Britse en Franse leërs te laat herleef, was die afdelings van vars Yank -troepe wat van die vervoerskepe af in die loopgrawe stroom. As die troepe in Amerika gebly het, is dit moontlik dat die Eerste Wêreldoorlog later geëindig het as moontlik, of selfs in 'n kompromisvrede in plaas van 'n Duitse nederlaag.
Niks hiervan het gelukkig gebeur nie. Uiteindelik het die Zimmermann Telegram wel iets bereik: dit het Duitsland se ondergang bespoedig.
Michael Peck is 'n bydraende skrywer vir die National Interest. Hy kan gevind word op Twitter en Facebook.
Beeld: Toetse van Lewis -masjiengeweer. Wikimedia Commons/Publieke domein
Betrekkinge tussen Amerika en Mexiko
Na Mexikaanse onafhanklikheid in 1810 het Mexiko en die Verenigde State talle territoriale geskille gehad. Politieke omwenteling in Mexiko en ekonomiese geleenthede oor die grens het migrasie na die Verenigde State na die Mexikaanse rewolusie aangespoor. Die Noord-Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA) het die weg gebaan vir 'n nouer verhouding tussen Amerika en Mexiko oor veiligheid, handel en teenmedikasie.
In 1810 roep vader Miguel Hidalgo y Costilla op tot Mexikaanse onafhanklikheid van Spanje, wat 'n reeks opstande dwarsdeur die land veroorsaak, wat bekend staan ​​as die Hidalgo -opstand. Die opstand misluk, maar die geveg duur voort. Intussen is die Verenigde State en Spanje opgesluit in debat oor die grens tussen hul gebiede. In 1819 trek die Adams-Onis-verdrag, ook bekend as die transkontinentale verdrag, 'n definitiewe grens tussen Spaanse grond en die Louisiana-gebied. Die Verenigde State gee Kalifornië, New Mexico, Texas en die moderne Arizona, Nevada en Utah af aan Spanje, en stem ook in om Amerikaanse grondeise teen Spanje tot $ 5 miljoen te betaal.
In 1821 word Mexiko onafhanklik ingevolge die Verdrag van Cordoba. Die land is opgerig as 'n beperkte monargie, die Rooms-Katolieke Kerk is die amptelike staatskerk en die status van die hoër klas word verleen aan die Spaanse en mestizo bevolkings.
Migrasie is die wortel van die eerste geskil tussen die Verenigde State en Mexiko. In 1830 verbied Mexiko immigrasie na Texas uit die Verenigde State in 'n poging om die toestroming van Engelssprekende setlaars te stuit. Die Mexikaanse president Antonio Lopez de Santa Anna probeer die wet afdwing deur slawerny af te skaf en doeaneregte af te dwing.In Maart 1836 word Santa Anna gevange geneem en teken hy 'n verdrag waarin die onafhanklikheid van Texas erken word. In 1845 word Texas as slawestaat deel van die Verenigde State. Mexiko verbreek dan die diplomatieke betrekkinge met die Verenigde State.
In 1845 bied die Amerikaanse president James Polk aan om Kalifornië en New Mexico van die Mexikaanse regering te koop en poog om die Rio Grande -rivier die grens tussen die twee lande te maak, wat Texas deel van die Verenigde State sou maak. Voorstanders van 'Manifest Destiny', die konsep van die negentiende eeu dat die Verenigde State 'n morele verpligting gehad het om na die Stille Oseaan-kus uit te brei, ondersteun die plan. Mexiko weier Polk se aanbod, en Polk stuur weerwraak militêre magte na die Rio Grande. Gevegte volg op 'n volskaalse Amerikaanse inval.
In 1848, na die beslaglegging op Mexiko-stad, word die Verdrag van Guadalupe Hidalgo onderteken, wat die Mexiko-Amerikaanse oorlog beëindig. Die verdrag verplig Mexiko om die huidige Arizona, Kalifornië en New Mexico en dele van Colorado en Nevada af te staan. In ruil daarvoor betaal die Verenigde State $ 15 miljoen as vergoeding vir oorlogsverwante skade aan Mexikaanse grond. Die verdrag maak ook voorsiening vir die beskerming van die eiendom en burgerregte van die ongeveer tagtigduisend Mexikaanse onderdane wat in die Amerikaanse gebied woon. Baie word Amerikaanse burgers, maar die meeste verloor hul grond deur geweld of bedrog. Die goudstormloop in Kalifornië spoor goudsoekers aan om Mexikaanse grondeienaars uit te stoot.
In 1853 koop die Amerikaanse president Franklin Pierce dertigduisend vierkante kilometer grond langs die Mesilla -vallei, wat van Kalifornië na El Paso loop, vir $ 10 miljoen. Hy beplan om die grond te gebruik vir 'n spoorlyn na die Stille Oseaan. Die Gadsden -aankoop, soos dit bekend word, los ook 'n uitstaande grensgeskil tussen Mexiko en die Verenigde State op en is die laaste aanpassing van die grens tussen die twee lande.
'N Gesamentlike Brits-Frans-Spaanse mag val Mexiko in 1862 binne in 'n poging om skuld in te vorder wat die Mexikaanse regering hulle skuld. Die Britse en Spaanse leërs ontruim nadat hulle ooreenkomste met die regering bereik het, maar Napoleon III van Frankryk stuur troepe na Mexico -stad, waar hulle die president dwing om te vlug. Intussen woed 'n burgeroorlog in die Verenigde State. Frankryk het 'n beduidende belang om die Amerikaanse groei te stop, en glo dat as dit Mexiko oorwin, dit moontlik die Konfederate kan help om die Verenigde State in twee lande te verdeel. Na volgehoue ​​druk van Washington, trek Frankryk sy troepe in 1867 uit.
Arbeidstekorte in die Verenigde State lei daartoe dat spoorwegondernemings Mexikane werf nadat die Chinese uitsluitingswet van 1882 die immigrasie uit China gestaak het. Intussen word inspeksiestasies opgerig by die ingangshawens langs die suidelike grens. In 1904 word die eerste Amerikaanse grenspatrollie ingestel om Asiatiese werkers te keer om grensbeheer te omseil en deur Mexiko in te gaan. Geskiedkundiges skat dat meer as sestigduisend Mexikane teen die vroeë 1900's aan die spoorweë gewerk het, wat 60 % van die destydse spoorwegmag van Amerika verteenwoordig.
Onrus onder boere en stedelike werkers veroorsaak die Mexikaanse Revolusie. Politieke onrus groei, met Emiliano Zapata in die suide en Francisco "Pancho" Villa in die noorde. In 1911 word diktator Porfirio Diaz, wat beroemd gesê het: "Arme Mexiko, so ver van God en so naby aan die Verenigde State," omvergewerp. Die Mexikaanse president Francisco Madero neem die mag oor. Die voortgesette omwenteling stuur 'n vloed van Mexikaanse immigrante wat toevlug soek na die Verenigde State. Meer as 890 000 Mexikane migreer tussen 1910 en 1920 na die Verenigde State, hoewel sommige van hulle uiteindelik terugkeer.
In 1913 word die Mexikaanse president Madero dood in 'n staatsgreep onder leiding van generaal Victoriano Huerta. In April 1914 word nege Amerikaanse soldate deur Heurta se weermag gearresteer en aangehou omdat hulle na bewering 'n verbode gebied in Tampico binnegegaan het. Mexiko vra om verskoning, maar die Amerikaanse president Woodrow Wilson stuur Marines na die hawe van Veracruz om "van generaal Huerta en sy aanhangers die volle erkenning van die regte en waardigheid van die Verenigde State te verkry". Die inval ontlok anti-Amerikaanse sentiment in Mexiko, en Huerta vlug kort daarna uit die hoofstad weens voortdurende politieke omwenteling.
In Mei 1916 lei Francisco "Pancho" Villa, wat bekendheid verwerf het tydens die Mexikaanse Revolusie, honderde Mexikane in 'n aanval op die Amerikaanse stad Columbus, New Mexico, wat sewentien Amerikaners doodmaak en die middestad verbrand. Die inval was die eerste aanval op die Amerikaanse gebied sedert 1812. Die Amerikaanse publiek is woedend, en die Amerikaanse president Wilson stuur tienduisend troepe na Mexiko in die soektog na Villa. 'N Jaar later trek hulle terug, nadat hulle nie die guerrilla -leier aangekeer het nie. Die langdurige Amerikaanse militêre teenwoordigheid beskadig die verhouding tussen Amerika en Mexiko verder.
In 1917 aanvaar Mexiko 'n nuwe grondwet om permanente demokrasie te verseker. In 1929 word die National Revolutionary Party gestig; dit word later herdoop tot die Institutional Revolutionary Party (Partido Revolucionario Institucional), oftewel PRI. Die party lei Mexiko vir die volgende een-en-sewentig jaar.
Terwyl die Eerste Wêreldoorlog in Europa woed en die Verenigde State neutraal bly, bied 'n geheime telegram van die Duitse minister van buitelandse sake aan sy Mexikaanse eweknie gebiede aan wat Mexiko tydens die oorlog van 1846 verloor het, as Mexiko die Verenigde State aanval. Duitsland hoop dat so 'n oorlog die Amerikaanse weermag se aandag sal aflei, wat hulle vrees binnekort in die Europese konflik sal beland. Die telegram word onderskep en gepubliseer in die Verenigde State, wat lei tot 'n geskreeu en 'n oorlogsverklaring teen Duitsland.
Die Amerikaanse kongres aanvaar die Wet op Noodkwotas van 1921, wat die vloei van Suid- en Oos -Europeërs na die land beperk. Mexikane word uitgesluit van kwotavereistes. Die daaropvolgende immigrasiewet van 1924 brei die beperkings uit na Oos -Asiërs en Suid -Asiërs. Alhoewel die immigrasie van Mexiko onbeperk bly, word daar grensstasies ingestel om Mexikaanse werkers formeel in te neem en visumfooie en belasting in te vorder van diegene wat binnekom. Dieselfde jaar word die Amerikaanse grenspatrollie geskep, hoewel die patrollie in die beginjare hoofsaaklik op die Kanadese grens gefokus is. Teen 1930 tel die Amerikaanse sensus ses honderdduisend Mexikaanse immigrante wat in die Verenigde State woon, teenoor twee honderdduisend in 1910. Mexikane bestaan ​​steeds uit minder as 5 persent van die arbeidsmag, insluitend immigrante sonder papiere wat oor die poreuse grens gly.
Tydens die Groot Depressie migreer tienduisende Midde -Westerse boere in die Verenigde State na Kalifornië op soek na werk. Amerikaners begin Meksikane as mededingers vir werk beskou, asook 'n afname in maatskaplike dienste. Dit lei tot 'n gedwonge repatriasieprogram van Mexikane en Mexiko-Amerikaners, terwyl honderdduisende meer, versigtig vir die veranderde klimaat, vrywillig na Mexiko terugkeer.
In 1933 neem die Amerikaanse president Franklin Roosevelt sy amp aan en wil die betrekkinge met Latyns -Amerika verbeter. In sy inhuldigingstoespraak sê hy "Ek sou hierdie nasie toewy aan die beleid van die goeie buurman - die buurman wat homself resoluut respekteer en, omdat hy dit doen, die regte van ander respekteer." Die beleid is gekant teen enige gewapende ingryping in Latyns -Amerika en is daarop gemik om die streek te verseker dat die Verenigde State nie 'n intervensionistiese beleid sal volg nie.
Die Verenigde State en Mexiko ondervind toenemende spanning in die 1920's, omdat oliemaatskappye vrees dat hul beleggings onteien kan word op grond van taal in die Mexikaanse grondwet. In Augustus 1923 lyk dit asof Mexiko en die Verenigde State die probleem skik deur die Bucareli -verdrag te onderteken, waarin Mexiko instem om die regte van Amerikaanse oliemaatskappye te respekteer in ruil vir Amerikaanse erkenning van die sittende Mexikaanse regering. Die kwessie bly egter steeds 'n omstrede saak in Mexiko, en in 1938 nasionaliseer die Mexikaanse president, Lazaro Cardenas, die oliebedryf. Die Verenigde State vergeld nie uit vrees dat Mexiko tydens die Tweede Wêreldoorlog, wat in 1939 begin, met Duitsland in lyn sal kom nie. Mexiko verklaar oorlog teen die asmagte na die Japannese bombardement op Pearl Harbor, en Mexikaanse vlieëniers veg saam met die Amerikaanse lugmag . In 1944 stem Mexiko in om Amerikaanse oliemaatskappye $ 24 miljoen plus rente te betaal vir eiendomme wat in 1938 onteien is. Intussen aanvaar die Mexikaanse regering 'n ekonomiese strategie vir invoervervanging, wat in wese as 'n geslote ekonomie funksioneer.
In Augustus 1942 begin die Verenigde State en Mexiko met hul eerste amptelike arbeidsprogram vir tydelike werkers. Net soos die toestroming van Mexikaanse migrante tydens die Eerste Wêreldoorlog, is die sogenaamde Bracero-program 'n reaksie op 'n ernstige arbeidstekort in die Verenigde State. Die program, wat fokus op die landbou- en spoorwegbedryf, vereis 'n basiese loonvlak, behuising, mediese sorg en voedsel, maar kritici van die program beweer dat Mexikaanse migrante deur hul Amerikaanse werkgewers uitgebuit word. Tussen 1942 en 1964, wanneer die program eindig, word meer as 4,5 miljoen Mexikaanse arbeiders geborg. Die program stel 'n sirkelvormige migrasiepatroon vir Mexikaanse werkers in en lei tot 'n toename van ongemagtigde immigrasie na die Verenigde State.
President Harry S. Truman word die eerste Amerikaanse president wat Mexico -stad besoek. Later dieselfde jaar onderteken die Verenigde State en nog een en twintig ander lande in die Westelike Halfrond, waaronder Mexiko, die Inter-Amerikaanse Verdrag van Wederkerige Bystand, of die Rio-verdrag. Dit kodifiseer die 'hemisferiese verdedigingsleer', die beginsel dat 'n aanval op een land as 'n aanval op alle lande beskou sal word. Die Rio -verdrag word talle kere tydens die Koue Oorlog aangewend, en die Verenigde State noem dit na aanvalle op 11 September 2001. In 2002 word Mexiko die eerste land wat formeel aan die verdrag onttrek het uit protes oor die Amerikaanse voorneme om Irak binne te val.
Bekommerd oor die toenemende aantal ongemagtigde immigrante in die Verenigde State, begin die Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower met Operasie Wetback, 'n gedwonge repatriasieprogram onder toesig van die Immigration and Naturalization Service (INS). Ongeveer 750 Amerikaanse grenspatrollie -agente vee Arizona en Kalifornië in Junie af en stuur dit per maand per bus en trein na Mexiko, na raming is vyftigduisend mense aangekeer. Die INS beweer dat 1,3 miljoen tydens die operasie gerepatrieer is, maar hierdie syfer sluit diegene in wat vrywillig onder dwang na Mexiko teruggekeer het.
Die einde van die Bracero -program - die amptelike reëling vir tydelike werkers wat in 1942 begin is - in 1964 laat 'n vloei van trekarbeiders terug na Mexiko. In 1965 stel die Mexikaanse regering 'n industrialisasieprogram op om werksgeleenthede vir die werkers te skep. In grensdorpe word sogenaamde maquiladoras, of "samestellingsaanlegte", gebou om goedkoop Mexikaanse arbeid in diens te neem wat goedere vir die Amerikaanse mark sal versamel. Belastingvrye grondstowwe word uit die Verenigde State ingevoer, en wanneer die voltooide goedere uitgevoer word, word belasting slegs betaal op die toegevoegde waarde. Maquiladoras word vinnig arbeidsmagnete vir Mexikane wat in die suide van 1992 woon, plante gebruik ongeveer 'n halfmiljoen Mexikane en voer $ 19 miljard uit, ongeveer 40 persent van die wêreldwye uitvoer van Mexiko. Die maquiladora -industrie versterk ekonomiese en kulturele bande tussen die lande.
Na die Tweede Wêreldoorlog stoot die Mexikaanse regering ekonomiese groei deur sterk openbare beleggings in landbou, vervoer en energie -infrastruktuur, sowel as die instelling van hoë beskermende tariewe om binnelandse verbruikersbedrywe te beskerm. Die sogenaamde Mexican Miracle lewer 'n groei van 3-4 persent van die bruto binnelandse produk (BBP) wat byna drie dekades duur. Woede oor ongelyke verdeling van rykdom lei egter tot ontluikende linkse politieke magte en veroorsaak sosiale onrus. In 1968, voor die Olimpiese Somerspele in Mexikostad, skud universiteitstudente die protes en oproer in die hoofstad. Tien dae voor die aanvang van die wedstryde skiet Mexikaanse veiligheidsmagte in die skare op 'n studentedemonstrasie op die Tlatelolco -plein in die hoofstad. Die regering beraam dat die dodetal dertig ander bronne is wat beweer dat dit nader aan twee of driehonderd is.
In September 1969 verklaar die Amerikaanse president, Richard Nixon, 'n 'oorlog teen dwelms' en begin die Verenigde State 'n aggressiewe soektog-en-beslaglegging op die grens tussen die VSA en Mexiko. Duisende agente word langs die grens ontplooi om "alle persone en voertuie wat die Verenigde State oorsteek" te ondersoek. Namate lyne by die grens groei, reageer Mexiko woede omdat hulle nie oor die operasie geraadpleeg is nie. In die middel van Oktober word die operasie beëindig en vervang met 'n bilaterale samewerkingsooreenkoms tussen die twee lande. In 1973 stig die Verenigde State die Drug Enforcement Administration (DEA). Daar is 'n mate van teen -narkotiese samewerking tussen die twee lande in die sewentiger- en tagtigerjare, maar die sluipmoord op 'n DEA -agent in Mexiko in 1985 wek woede in die Verenigde State en veroorsaak dat Washington 'n eensydige strategie volg om die oorlog teen dwelms te beveg.
In 1976 word massiewe oliereserwes ontdek in die Golf van Mexiko se Campeche -baai. Die Cantarell -veld word een van die grootste ter wêreld en lewer teen 1981 meer as een miljoen vate per dag. Die Mexikaanse president Jose Lopez Portillo belowe om die wins van die genasionaliseerde oliebedryf te gebruik om ekonomiese uitbreiding en maatskaplike welsyn te befonds. Hy leen groot bedrae buitelandse geld en verlaat Mexiko met die grootste buitelandse skuld ter wêreld. Intussen neem die Amerikaanse kommer oor ongemagtigde immigrante toe. Die Amerikaanse president Jimmy Carter ondersoek opsies om die Amerikaanse immigrasiebeleid te hersien, insluitend die verbetering van grensveiligheid en amnestie aan immigrante sonder dokumentasie, maar daar word nie opgetree nie.
Teen 1981 het oliepryse gedaal, inflasie gestyg en Mexiko is baie skuldig. Die regering devalueer die peso drie keer in 1982, wat hoër inflasie en laer reële lone tot gevolg het. Ekonomiese stagnasie en wydverspreide werkloosheid volg, wat Mexikaanse migrante dwing om die grens oor te steek op soek na werk. In 1986 aanvaar die Verenigde State die Immigration Reform and Control Act, wat daarop gemik is om immigrasie sonder papiere te bekamp deur werkgewers wat ongemagtigde immigrante aanstel, te straf. Die wet verleen ook amnestie aan 2,7 miljoen werkers sonder papiere wat reeds in die Verenigde State is. Ongemagtigde immigrasie neem drasties af in die komende jare, maar neem weer aan die begin van die 1990's toe.
Mexiko verminder sy handelshindernisse en kondig sy toetrede tot die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel (GATT) aan, die voorloper van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO). Twee jaar later word Carlos Salinas de Gortari, die PRI -kandidaat, tot president verkies op 'n hervormingsplatform. Salinas probeer om die ekonomie te dereguleer, wat die weg baan vir die Noord -Amerikaanse vryhandelsooreenkoms (NAFTA). In sy laaste ampstermyn word die administrasie van Salinas onderdruk deur korrupsieklagte wat verband hou met dwelmhandel.
Wie het hierdie wonderlike artikel geskryf?
Hopelik sal 'n geskiedkundige en geregtigheidsgerigte Amerikaanse kongres of senator van die Verenigde State om herstel vra vir elke gesinsgesin wie se regte onder hierdie skending geskend is, om 'n gulsige, onkundige, afgesaagde persoon te bemagtig.
Al die afstammelinge van die wetgewers wat die 1879 -grondwet van Kalifornië geborg het, moet ook help met die finansiële aspekte as dit miljardêrs is wie se voorspoed op die rug van die agtergeblewenes was en wie se regte gewaarborg is deur die Verdrag van Guadalupe Hilldalgo (en die Verenigde State) en internasionale geregtigheid.
'N Goeie artikel oor waarheid en geregtigheid.
Charles "Chuck " Pineda, Jr. Afgetrede paroolraadregter, Kalifornië
Voormalige Demokratiese kandidaat vir goewerneur van Kalifornië (1986-2010).
Kan u my asseblief verwys na inligting oor die klousule van drie vyfdes en Mexikaan-Amerikaners na die Meksikaan-Amerikaanse oorlog. 'N Geleerde het 'n paar dekades gelede vir my gesê dat Mexikaanse-Amerikaanse vroue en kinders nie as mense en mans as drie-vyfdes van 'n persoon soos Afro-Amerikaanse slawe gereken word nie.
Die waarheid verkeerd gespel en het die fout nie te laat gesien nie. In elk geval hier waarom Mexiko die oorlog verloor het. Spanje het in 1821 nooit die Mexikaanse onafhanklikheid erken nie, aangesien sy van mening was dat New Spain te ryk was om haar prys te gee. Sy het Mexiko drie keer binnegeval, en ongeveer 'n paar jaar uitmekaar. Met nuwe kanonne uit Duitsland, Frankryk, ens., Kon hulle die Mexikaanse leërposisies en artillerie tref, aangesien die nuwe kanonne byna 'n kilometer kon skiet, terwyl die ou Mexikaanse kanonne slegs 'n kilometer of minder kon skiet. Alhoewel die Mexikane die Spanjaarde drie keer geklop het, het hulle byna agtien maande lank verskeie Spaanse regimente in Vera Cruz verlaat voordat hulle vertrek het. Die slagoffers van Mexikaanse soldate was baie hoog. Byna 475 duisend Mexikaanse soldate is dood, gewond en dood tydens die drie Spaanse invalle (Mexikaanse bronne).
Met byna 'n halfmiljoen mans op militêre ouderdom wat tydens die Spaanse invalle vermoor is, het Mexiko nie die mannekrag gehad om Tejas/Cuahuila te verdedig teen Amerikaanse of Europeërs nie, nou Amerikaanse militêre magte.
Toe het Santa Ana 'n brief aan president Polk geskryf waarin aangedui word dat Polk hom in Mexiko sou toelaat om te verseker dat die Mexikaanse leër nie 'n enkele geveg sou wen nie. TYDENS DIE GESKREWE OPMERKING IS DIE VERENIGDE STATE SE VEES NA SANTA ANA, EN ENIGE VEILIGHEID VIR MEXICO WORD AAN BOORD EN GESOEK NA SANTA ANA, WANT HY MOET IN ARREST GESTAAN WORD EN NA WASTING GEMAAK WORD.
President Polk het Santa Ana toegelaat om Mexiko binne te gaan en het binne 'n paar weke die regering oorgeneem, aangesien hy 'n baie gewilde figuur was en nogal aantreklik! Wat Santa Ana aan president Polk gesê het, het waar geword. Die Mexikaanse leër behalwe die aanvanklike geveg wat die oorlog begin het, het elke geveg wat hy met Amerikaanse magte gevoer het, verloor. Die enigste geveg waar die Mexikaanse weermag die Amerikaanse weermag geflank het, was by Buena Vista en het die leër van Winfield Scott geklop toe Santa Ana vir sy seëvierende generaals gesê het om die geveg te stop en voor te berei om na Vera Cruz te marsjeer toe 'n nuwe Amerikaanse mag land.
Sy generaals het gewelddadig betoog en gesê dat hulle die Amerikaanse weermag aan die gang gehad het, en hulle kon hulle binne 'n paar uur in Mexikaanse hande verlaat om die sentrale Mexiko te verlaat. Ek glo dat een generaal gesê het dat dit drie weke sal duur voordat die nuwe leër aflaai, organiseer en optrek om die leër van Scott te ondersteun, en daarom was dit die tyd vir 'n groot oorwinning vir die Mexiko! Santa Ana het hulle almal van die hand gewys, en die oggend het die Skotse leër wat wag om aangeval te word en klaargemaak het, geen beweging vir die Mexikaanse leër gesien nie.
13 Mei 1846: Amerikaanse kongres keur oorlogsverklaring teen Mexiko goed
Op 13 Mei 1846 het die Amerikaanse Kongres oorweldigend ten gunste van die president van James K. Polk gestem om oorlog teen Mexiko te verklaar in 'n geskil oor Texas.
'N Verkondiging deur president Polk aan die begin van die Mexiko-Amerikaanse oorlog. Bron: Library of Congress.
Howard Zinn beskryf die agtergrond van die stemming in Hoofstuk 8: "We Take Nothing by Conquest, Thank God '" van 'N Mense se geskiedenis van die Verenigde State. Lees kort uittreksels hieronder en vind 'n langer uittreksel in die gratis klaskamerles wat onder Verwante hulpbronne verskyn.
Op 9 Mei, voor die nuus van enige gevegte, het Polk aan sy kabinet 'n oorlogsverklaring voorgestel, gebaseer op sekere geldaansprake teen Mexiko, en op die onlangse verwerping van 'n Amerikaanse onderhandelaar met die naam John Slidell. Polk het in sy dagboek opgeteken wat hy aan die kabinetsvergadering gesê het:
Het ek gesê. . . dat ons tot dusver, soos ons geweet het, gehoor het van geen openlike aggressie deur die Mexikaanse weermag nie, maar dat die gevaar dreigend was dat sulke dade gepleeg sou word. Ek het gesê dat daar na my mening 'n groot oorsaak van oorlog was, en dat dit onmoontlik was. . . dat ek baie langer kon stilbly. . . dat die land opgewonde en ongeduldig was oor die onderwerp ... .
Die land was nie opgewonde en ongeduldig nie. " Maar die president was. Toe die afgevaardigdes van generaal Taylor aankom oor die slagoffers van die Mexikaanse aanval, bel Polk die kabinet om die nuus te hoor, en hulle stem eenparig saam dat hy 'n oorlogsverklaring moet vra.
. . . Polk het gepraat oor die uitstuur van Amerikaanse troepe na die Rio Grande as 'n noodsaaklike verdedigingsmaatreël. Soos John Schroeder sê (Polk se oorlog): " Inderdaad, die omgekeerde was waar dat president Polk oorlog aangehits het deur Amerikaanse soldate te stuur na 'n betwiste gebied, histories beheer en bewoon deur Mexikane. "
. . . Die kongres het toe gejaag om die oorlogsboodskap goed te keur. Schroeder sê: Die gedissiplineerde Demokratiese meerderheid in die Huis reageer met skerpheid en doeltreffendheid op Polk se oorlogsaanbevelings van 11 Mei. verklaring, is nie ondersoek nie, maar is onmiddellik deur die Huis ter tafel gelê. Die debat oor die wetsontwerp wat vrywilligers en geld vir die oorlog bied, was tot twee uur beperk, en die meeste hiervan is opgebruik om geselekteerde gedeeltes van die dokumente te lees, sodat daar skaars 'n halfuur oor was om die kwessies te bespreek.
. . . 'N Handjievol kongreslede teen slawerny het teen alle oorlogsmaatreëls gestem en die Mexikaanse veldtog beskou as 'n manier om die suidelike slawegebied uit te brei. Een hiervan was Joshua Giddings van Ohio, 'n vurige spreker, fisies magtig, wat dit 'n aggressiewe, onheilige en onregverdige oorlog noem. Hy verduidelik sy stem teen die verskaffing van wapens en mans: op eie bodem of om hulle van hul land te beroof, kan ek nie nou of hierna deelneem nie. Die skuld van hierdie misdade moet op ander rus - ek sal nie daaraan deelneem nie. . . . "
Bill Bigelow, redakteur van Rethinking Schools, verduidelik die belangrikheid van onderrig buite die handboek oor die Amerikaanse Mexiko -oorlog:
Die huidige grens met Mexiko is die produk van inval en oorlog. Deur sommige van die motiewe vir die oorlog en die onmiddellike gevolge daarvan te gryp, begin studente die soort historiese konteks bied wat van kardinale belang is om intelligent te dink oor die lyn wat die Verenigde State en Mexiko skei. Dit gee studente ook insig in die regverdiging van en die koste van oorlog vandag.
Bigelow is die skrywer van 'n gratis aflaaibare les genaamd "U.S. Oorlog in Mexiko: "We Take Nothing by Conquest, Thank God '. " Frederick Douglass, generaal Mariano Vallejo, Henry David Thoreau, María Josefa Martínez, Padre Antonio José Martínez, die Saint Patrick 's Bataljon, en nog vele meer. 'N Weergawe van die les is ook in Spaans beskikbaar.
Vind die les en meer hulpbronne vir onderrig oor die grens hieronder.
Amerikaanse Mexiko -oorlog: " Ons neem niks deur verowering nie, Goddank "
Onderrigaktiwiteit. Les deur Bill Bigelow en studentelees deur Howard Zinn. 21 bladsye. Herbesin oor skole.
Interaktiewe aktiwiteite stel studente bekend aan die geskiedenis en dikwels onvertelde verhaal van die Amerikaanse en Mexikaanse oorlog. Rolle beskikbaar in Spaans.
Die lyn tussen ons: leer oor die grens en Mexikaanse immigrasie
Onderriggids. Deur Bill Bigelow. 2006. 160 bladsye. Herbesin oor skole.
Lesse om te leer oor die geskiedenis van die betrekkinge tussen Amerika en Mexiko en huidige grens- en immigrasiekwessies.
Gebind vir die Rio Grande: Verraaiers - Of Martelare
Agtergrondlesing (PDF) en liedjie. Voorlesing deur Milton Meltzer en lied deur David Rovics. 1974. 4 bladsye en 5 min.
Die verhaal van die San Patricio-bataljon, Iers-Amerikaanse soldate wat die Amerikaanse weermag verlaat het tydens die Amerikaanse-Mexikaanse oorlog en aan die kant van die Mexikane geveg het.
Die land wat nog nooit was nie
Podcast. Vervaardig deur John Biewen saam met mede-gasheer Chenjerai Kumanyika. 2020. Sentrum vir Dokumentêre Studies.
Hierdie reeks van twaalf dele vertel 'n verhaal van die Verenigde State, van die begin tot die hede, wat die tradisionele verhaal oor demokrasie as 'n fundamentele waarde bevraagteken.