Tog sou 'n mens die studente-opstande van 1968 in Frankryk as 'n finale keerpunt kan sien: dit was gewoon onmoontlik om ná die ingrypende gebeurtenis langer in binêre opposisies (man/vrou; goed/sleg) te dink. Ook moet beklemtoon word dat 'n mens nie die Post-strukturulisme as 'n homogene skool of groep kan benader of beskryf nie. In die wydste sin van die woord kan dit hoogstens gesien word as die werk van uiteenlopende teoretici soos Roland Barthes, Pierre Macherey, Jacques Lacan, Jacques Derrida, Michel Foucault e.a. Benewens hierdie Franse denkers sou 'n mens ook kan verwys na die teorieë van die Duitse filosowe, soos Jürgen Habermas, Herbert Marcuse e.a.
Verder staan die post-strukturaliste skepties teenoor die wyse waarop 'n TEKS benader word: die LESER "ontdek" die "korrekte" "betekenis", omdat hy sekere "strukture" in die teks trek. Só 'n standpunt en benadering is vir die post-strukturaliste onhoudbaar, omdat dit impliseer dat daar sprake is van 'n metafisiese eenheid of heelheid.
Vir die dekonstruksiekritici bestaan die teks nie as 'n objektiewe gegewe nie. Reeds wanneer die leser begin dekonstrueer, "breek" hy die bestaan van die objektiewe teks — daarom is dit meer gepas om te praat van tekstualiteit, d.w.s. die leesproses.
Dit lê voor die hand dat indien die leser sy metode sou bevraagteken, 'n finale, afgehandelde analise van die teks nié moontlik is nie. Ook verdwyn die afstand tussen teks en leser: hulle word as 't ware één in 'n "against method"-benadering.
Ook verwerp Macherey die gebruik van linguistiese modelle in 'n literêre ondersoek. Prinsipes word só lukraak van een studieveld na 'n ander oorgedra sonder genoegsame omskrywing en kwalifisering. Die meeste strukturaliste wend die linguistiek aan ten einde 'n waas van objektiwiteit aan hul analises te verleen.
'n Duidelike bewys van dié samehang kan gevind word in die teoretiese oeuvre van Roland Barthes, die Paryse intellektueel. Barthes se tragiese dood in 1980 het 'n einde gemaak aan die denke van die opwindendste Franse denker ná Jean-Paul Sartre.
Deurdat die teks geknip of gesny word, laat Barthes nou skielik die klem op ongeïntendeerde aspekte in die teks val: sinne word bv. in die middel afgesny ten einde die versmelting van kodes op te hef (soos 'n hand gedissekteer word: die bloedvate word afgesny, die weefsel geskei).
Die gevolg: kodes word uitgelig en skielik lees die leser weer 'n minder belangrike aspek van die vertelling — want uiteindelik gaan dit vir Roland Barthes om die vertelling en nié die verhaal nie.
Van eenduidige, unilaterale interpretasies is nie meer sprake nie. Dit vertel dus nié die verhaal van Sarrasine, 'n man, se liefde vir 'n castrato La Zambinella nie. Nog minder is dit 'n RAAMVERTELLING: nie 'n storie-oor-'n-storie wat 'n jongman vir sy vriendin vertel óór die noodlottige liefdesverhaal ten einde haar liefde te wen nie. Die kodes — ná die disseksie — skuif weer ineen. Die leser is soos iemand wat in 'n kamer vol spieëls bewus word van sy verskillende refleksies omdat die tekens in hierdie teks meerduidig is. Veral is dit meervlakkig omdat dit gedekonstrueer word deur 'n uiters begaafde leser wat die Sarrasine/La Zambinella-gegewe meesterlik betrek by die man/vrou-situasie: sodoende "gebruik" Barthes 'n sentrale strukturalistiese konsep (binêre opposisie), maar nie só rigied soos die strukturaliste nie — uiteindelik kan die teks hiervan "losgedink" word.
In sy outobiografiese biografie (hy skryf oor homself in die derde persoon) Roland Barthes (1977: 71), skryf hy dat die doxa (cliché, leë stelling of publieke mening) telkens vernuut moet word in die paradoxa, wat uiteindelik weer 'n doxa word. Geen finale antwoord bestaan nie, en geen metode kan as die absolute "antwoord" gesien word nie.
In Of Grammatology beweer Derrida (o.m.) dat die gesproke woord bó die skryfproses verkies word deur denkers soos Ferdinand de Saussure en al sy navolgers in die linguistiek. Daarom probeer hy om deur die grammatologie of die wetenskap van skryf tot 'n nuwe benadering te kom.
Saussure se beginsel van die teken as 'n arbitrêre keuse word deur Derrida gedekonstrueer: die teken kan nooit werklik vir ('n) (die) betekenis staan nie, want die ding is alreeds 'n teken. Ook impliseer die teken die afwesigheid van die ding. Die teken veronderstel ook, al is dit net vir 'n oomblik, net dit en niks anders nie, maar terselfdertyd mag en kan die betekenis nié letterlik opgeneem word nie. Die verskil tussen teken en die betekende noem Derrida "différance". Dit kan die beste verduidelik word aan die hand van die Engelse begrippe "differ" en "defer".
Ook bevraagteken Derrida Lacan se interpretasies van Freud. Derrida is dit eens dat 'n mens Freud net kan verstaan deur 'n tekensisteem. Dog verwerp hy Lacan se aanname dat taal 'n absolute is wat op waarheid aanspraak kan maak.