Humor | Boendoe se blog argief
Met dank aan Eben. Hier is ‘n shot van Gugulethu. Of is dit nou Google-ethu?
Tags: Humor, Nonsies
Ek het hierdie by Lood gaan steel:
Hierdie is glo ‘n oerwysheid van ‘n Amerikaanse stam (nie die Republikeine nie):
As jy ontdek jy ry op ‘n dooie perd, is dit die beste om af te klim en op ‘n ander perd te klim.
Hier in Suid-Afrika word meer gesofistikeerde strategieë gebruik, soos:
1. Koop ‘n sterker, duurder sweep.
4. Stel ‘n kommissie aan wat ander lande besoek om te kyk hoe hùl dooie perde ry.
6. Herklassifiseer die dooie perd as “polsslag-gestremd”.
8. Span verskeie dooie perde saam in om die dooie perd se vertoning te verbeter.
9. Doen ‘n produktiwiteitstudie om vas te stel of ligter ruiters die dooie perd se prestasie sal verbeter.
11. Hersien die verwagte prestasievereistes vir dooie perde.
12. Bevorder die dooie perd tot ‘n toesighoudende posisie.
As jy dít alles verstaan, is jy beslis ‘n Suid Afrikaner.
Happy voting more!
PS. Onthou, 5:00 more-oggend kan ons weer iets by die Wosonki’s lees.
‘n Brief aan my Lief
Tags: Humor, Kiddies
Oor 13 slapies sien ek jou weer. Ek sien so uit daarna, maar is ook bang aan die een kant. Ons het belowe om niks of niemand ooit tussen ons te laat kom nie, maar nou het die ondenkbare wel gebeur. Ek het toegelaat dat iemand anders vir hom ‘n plekkie in my hart kom oopskrop. Dit beteken nie ek is nie meer lief vir jou nie. Net dat ek nou meer het vir wie ek lief kan wees.
Hy is baie soos jy. Snaaks, en sonder ‘n greintjie kwaad in hom. Hy kan my grensloos irriteer, maar hy maak op daarvoor as hy my laat lag. Hulle sê oë is vensters na die siel, en sy hemelsblou oë wys net goedheid en liefde. Hy laat my hart warm klop. Soggens as ek wakker word, neurie ek sy naam nog voor my eerste koppie koffie.
Bruce en Jeannie ken hom goed, en is net so geheg aan hom. Pieter vrek absoluut oor hom. Jy sien, hy het so gemaklik by hierdie familie ingepas. Hy verstaan ons, en ons vir hom. Lief, ek weet dis baie onortodoks, maar ek wil tog hê jy moet hom ontmoet. Kom ek vertel jou bietjie van hom.
Hy is 102 mm hoog en weeg 28g. Hy is ‘n seespons en woon onder die see in ‘n pynappel in Bikini Bottom. Hy werk in die Krusty Krap restaurant waar hy crappy patties braai. Sy beste vriend is Patrick, die seester, ‘n dommerige skepsel. Hy dink sy buurman en kollega, Squidward, is ook sy vriend, maar ongelukkig kan dié hom nie eintlik uitstaan nie. Sy baas is mister Krabs, ‘n baie geldgierige ou. Hy hou van bubbles blaas en om jellievisse te vang en sy naam is SpongeBob SquarePants. Party sê hy’s gay, maar dis net ‘n pot nonsens!
Daar is twee goed van SpongeBob wat mens altyd bybly.
Een sy ‘theme song’ wat erger as ‘Itsy bitsy spider’ nie uit mens se kop wil gaan nie,
en sy baie irriterende laggie wat jou teen die mure opdryf.
Soos jy kan sien, is hy nie perfek nie, maar ons is verskriklik lief vir hom. Sal jy hom kan aanvaar as deel van die gesin??
SpongeBob en sy jellievis-net
NS. Ek wou eers galbraak ook Vodacom se YeboYethu, maar het besef dit sal net ‘n gepoep teen donderweer wees.
Die dag toe Naas geval het.
In 1987 het my broer, Pieter, my na my eerste (en laaste) rugbywedstryd gevat. Die venue was die Vrystaat Stadion, en dit was die twee aartsvyande teen mekaar. Vrystaat teen die Blou Bulle. As ek nou terugdink, was die pawiljoen maar klein, amper soos ‘n skoolpawiljoen, maar dit was gepak met geesdriftige ondersteuners.
Ek en Pieter het ‘n lekker plekkie halfpad op teen die pawiljoen gekry. Voor ons het ‘n baie stugge oom gesit. Ek dink hy was ‘n Bul-ondersteuner. Langs en agter ons het egter mense met gees gesit. Die oom voor ons het gelyk soos iemand wat “Rugby for dummies” sou kon skryf. Ons geskree het hom duidelik baie geïrriteer, maar dit het ons nie in die minste afgesit nie. Kort-kort het hy half vererg omgekyk, en dan het ons èèrs luidkeels tekere gegaan. Maar ons was nie alleen nie. Die res van die toeskouers het net so hard soos ons lawaai.
Die atmosfeer was meesleurend. Ek weet nie veel van rugby af nie, maar as die regte mense, die Vrystaters, skree, dan skree ek uit volle bors saam. Soms weet ek nie mooi waaroor die gejubel gaan nie, maar ek het hulle volkome vertrou. So ploeter die wedstryd aan. Naas word geboe met elke moontlike geleentheid, en as ek reg onthou, het ons spannetjie nie juis hond haaraf gemaak nie. Nie dat dit die gees hoegenaamd gedemp het nie. Daardie jare het ons nie ‘n ‘wenkultuur’ gehad nie. Ons was gewoond aan verloor, maar het dit geniet om Naas te haat.
Eintlik het ons nie veel rede gehad om so vrolik te wees nie. Die Bulle het voorgeloop, en ons frustrasievlakke het mettertyd ook begin styg. En toe. Kom die Held van Bloemfontein. Jannie Els. En hy slaat Naas katswink hier reg voor ons. Dat Naas agterna opgesukkel het en ‘n strafskop oorgetik het EN dat ons wel verloor het, het nie saak gemaak nie. Die genoegdoening om ou Tandekas amper in slow-motion te sien val, was iets wat mens nie met ‘n Master Card kan koop nie. Daai hou het die wedstryd vir ons ‘ge-clinch’.
Ons is op ‘n high daar weg. Die knorrige oom het ons wel vuil kyke gegee en onderlangs gebrom van ‘onopgevoedheid’, maar dit was water op ‘n eend se rug. Ons was jonk, ons het die Blou Bulle verpes, en Naas Botha nog meer!
Ek het nie weer van Jannie Els gehoor nie. Dalk was hy geskors. Ek onthou net hoe liefdevol die Bloemfonteiners oor hom gepraat het. Die man wat uitdrukking gegee het aan die provinsie se gevoel oor Naas Botha! En vroeg in daardie week, het baie karre met stickertjies rondgery wat verkondig: I ♥ JANNIE ELS.
Dis seker hoekom ek nie weer by ‘n rugbywedstryd was nie. As mens jou rugbytoeskouerloopbaan op sò hoogtepunt begin, sal volgende wedstryde net ‘n anti-klimaks wees. I really, really ♥ Jannie Els! xx
Kaalgat innie reen…
Tags: Angola, Humor
Ek het al voorheen genoem dat baie van ons ‘avonture’, eintlik die resultaat is van ons totale stupidgeit. Daardie teorie het ons die afgelope naweek reg bewys.
Woensdagaand, omtrent 19h00, ry ons uit die kamp uit. Manlief het verlof ingesit vir Vrydag, en ‘n heerlike langnaweek strek voor ons uit. En…ons besluit ons ry Namibe toe. ‘n Hele 2 450 km verder. Om ‘tyd te wen’, wil ons Woensdagaand al deur Luanda wees. Dis die ergste deel van die trippie. Ons beplan om by die Kwanza-riviermond oor te slaap.
Die langnaweek-gevoel brand hoog, en ons gaan eet eers garnale in Viana. Op die ou einde kom ons na middernag by ons afdraai na die riviermond aan. Voor mens by die mond uitkom, ry jy eers verby ‘n groot soutpan. Die uwe, nou baie, baie moeg, dring daarop aan dat ons op die soutpan moet uitkamp. Ons wil immers weer 5h00 die volgende oggend in die pad val. Dit het nie sin gemaak om wiele af te pomp en deur sand te sloeg vir ‘n 5 uur-lange slapie nie. Ongelukkig het my wederhelfte ingegee.
Dis ‘n windstil nag. Geen wolkie in sig nie. Net talle blink sterretjies. Ons slaan ons tentjie op, maar los die penne om hom te anker. Ook g’n tyd vir die ‘flysheet’ nie – dit lyk mos nie asof daar reën gaan wees nie. Die gazebo kom bo-oor die tent. Vir beskerming teen ‘moontlike’ reën, maar ook hy word nie geanker nie. Dit was ‘n moeë drietal wat op die matrassies neersak…
Presies ‘n uur later word ek wakker met die geluid van ‘n woedende wind in my ore. Vet reëndruppels plons deur die oop tentopening op ons neer. Ek maak my geliefde wakker en beduie ons moet die bybie bakkie toe vat en begin kamp afslaan. Dis sover ek gekom het. Die volgende oomblik vlieg die gazebo onderstebo oor die tent, en dit begin sous…
Pa is baie, baie erg oor sy gazebo. Hy hang soos ‘n vink aan die gedoente wat nou ‘n baie eienaardige fatsoen het. Toe ek sien dat ek nie juis hulp by hom gaan kry nie, vlieg ek met Pieter en sy kombers bakkie toe en drop hom soos ‘n warm patat, voor ek weer terughardloop om ons ander kombers en sakke te gaan red. Manlief probe er nog steeds sy gazebo red. Intussen waai die wind kwaai, en die reën deurdrenk ons tot op die vel.
Met die meeste van ons besittings veilig in die bakkie, gaan assisteer ek vir Pa. Die gazebo is een van daai ooptrek en toedruk affêres. Gewoonlik doen 4 mense dit. Ek en Pa kon dit nie regkry in daardie weer nie. Ek praat mooi met hom, verduidelik dat ons eerder ons losses moet cut. Uiteindelik laat los Pa, en die gazebo bollemakiesie van ons weg. Ons aandag gaan tent toe. Ons matrassies is nog daarin. Teen hierdie tyd is die soutpan een snotterige laag modder. Die tent is vol modder. Toe dit lyk of ons regtig nie gaan wen nie, trek ons die tent tot half onder die bakkie. Vir later.
Poedelnakend spring ons bibberend in die bakkie, ons pajamas nat, modderige hopies buite op die grond, en raak wonder bo wonder weer aan die slaap. Teen 4h00 word ons wakker as gevolg van ‘n oormag muskiete wat die bakkie deur die ‘vent’ binnestroom. Die storm is verby. Steeds kaalgat, klim ons uit en kyk wat te redde is. Die tent word agtergelos. Wie is lus vir ‘n modderige tent aan die begin van ‘n naweek? Die gazebo is beyond repair. Die nat, vuil matrasse word agterop gelaai met die hoop dat dit wel droog sal word.
Dis eers toe die eerste vissermanne se 4×4’s begin indraai na die mond se rigting, dat ons besef dat ons steeds in ons geboortepakkies rondloop…
Ons het ‘n paar lessies daai aand geleer:
1. ‘n Soutpan is nie goeie kampplek nie. Veral nie tydens die reënseisoen nie. 2. Tente en gazebo’s moet altyd geanker word. Altyd. 3. Die natuur is regtig onvoorspelbaar. Dit kan binne enkele oomblikke radikaal verander. Mens moet nie dat wolklose, sterligaande jou flous nie. 4. ‘n Man kan besonder baie geheg raak aan sy gazebo. Verkieslik moet ‘n ‘verlore’ gazebo so gou as moontlik vervang word. (En dis wat ons gedoen het. ‘n Peperduur tent met ‘n gazebo gaan koop by Lobito se Shoprite! Die prys van al daai lessies: net 300 dollar.) *sug*