PressReader - Weg! Platteland: 2017-06-01 - So is die le­we Dar­rel B­ristow-bo­vey bib­ber diep in die Ka­roo
So is die le­we Dar­rel B­ristow-bo­vey bib­ber diep in die Ka­roo
Kin­ders vir wie jy lief is, be­won­der jou dik­wels as ’n su­per­held, maar dan word hul­le groot… Op ’n y­si­ge ster­re­kyk-uit­stap­pie na Sut­her­land diep in die Ka­roo is Dar­rel B­ristow-bo­vey deur ’n paar har­de fei­te koud­ge­sit.
Weg! Platteland - 2017-06-01 - Inhoud - ILLUSTRASIE DIEK GROBLER
‘I s jy se­ker jy kry nie koud nie?” vra die mei­sie­tjie en loer be­kom­merd na my. “Jy lyk dan soos ’n S­murf...” Ek kyk af na my arms. Die kind het ’n punt beet. Sy is skaars 10 jaar oud, maar dít is dui­de­lik oud ge­noeg om te weet wat die ver­skil is tus­sen ’n man en ’n S­murf. S­murfs is ver­on­der­stel om blou te wees; uit­ge­vre­te mans nié.
“Ag nee wat,” sê ek en maak of ek waai vir die hel­der ster­re in die ink­blou nag­he­mel (ter­wyl ek heim­lik se­ker maak my be­vro­re lyf kan nog my brein se op­drag­te uit­voer). “Moe­nie oor my be­kom­merd wees nie. Ek het jou mos ge­sê: Ek kry nóóit koud nie.”
Die mei­sie knik in­ge­dag­te, te be­leefd om vir ’n oom­blik te dink ek jok, maar ek ver­moed tog sy be­gin snuf in die neus kry dat groot­men­se soms on­ge­loof­lik on­no­sel kan wees.
Ons is op Sut­her­land. Al­mal het my voor­af ge­waar­sku oor hoe sner­pend koud dit hier diep in die Ka­roo kan word. Dis nie koue soos ons dit in die stad ken nie, het hul­le ge­sê. Wan­neer jy daar op die hoë vlak­tes staan, met niks be­hal­we my­le en my­le niks tus­sen jou en die y­si­ge wind nie, sal jy wens
jy kan ’n bad vol stad­skoue tap waar­in jy kan gaan lê om warm te word.
Ja-ja, het ek ge­brom, ek sal ont­hou om ’n trui in te pak. My vrien­de het ge­glim­lag soos wat ’n mens glim­lag as jy jou plig ge­doen het om ’n stads­ja­pie te help wat steeds dink hy weet van be­ter. Nie­mand het af­ge­haak met “As jy nie wil hoor nie, dan moet jy maar voel” nie – in elk ge­val nie hard ge­noeg so­dat ek dit kon hoor nie.
Na­tuur­lik hét ek som­mer gou ge­vóél. Toe ons ver­by die sneeu­be­dek­te Ma­troos­berg ry, was dit koud. En toe ons by die Lord Mil­ner-ho­tel op Mat­jies­fon­tein stil­hou om die nag in ka­mer 14 – die spook­ver­trek – deur te bring, was dit ’n bie­tjie kou­er. En toe ons die vol­gen­de og­gend in Sut­her­land se rig­ting mik, het dit ge­voel of ons ín ’n vries­kas is met die he­mel­ruim soos ’n blou di­a­mant of die on­der­kant van ’n ys­berg. Met ons aan­koms op Sut­her­land het ek die stuur­wiel pro­beer los, maar my han­de was vas­ge­vries en my vin­gers kon een­vou­dig nie be­weeg nie. Ook my knieë was stok­styf be­vro­re. Ek het be­gin dink ie­mand sal die sit­plek moet los­skroef en my met sit­plek en al na die kag­gel dra so­dat ek kan ont­dooi.
Ek weet wat jy dink: “Hoe­kom trek die i­di­oot nie iets warms aan en ska­kel die ver­vlak­ste ver­war­mer aan nie? Hoe­kom wil hy so graag ly?”
MY VROU WAS DIÉ Y­SI­GE NA­WEEK saam met my op Sut­her­land, maar ’n paar jaar voor ons troue het ek ’n ver­hou­ding ge­had met ’n an­der vrou met twee­ling­dog­ters. Dees­dae is ons al­mal vrien­de, en nou was dit dié ein­ste vrien­de­kring wat op pad Sut­her­land toe was om te gaan ster­re kyk.
Die twee­ling was strooi­mei­sies by ons troue en ek is baie lief vir hul­le. Dalk het jy self jong dog­ters wat lief­lik en gaaf en die punt van jou hart is... ek wil jou reg­tig nie aan­stoot gee nie, maar die twee­ling waar­van ék praat, is be­slis ga­wer en lie­wer en slim­mer en mooi­er as jou dog­ters of e­ni­ge an­der mei­sies in die he­le wye wê­reld. Ek het al­tyd daar­oor ge­droom om een­dag my eie kin­ders te hê – tot ek dié twee ont­moet het. Net daar het ek be­sef e­ni­ge an­der kind gaan ’n vrees­li­ke te­leur­stel­ling en an­ti­kli­maks wees.
Maar die heel groot­ste pro­bleem is eintlik dat ek vreemd op­tree wan- neer die twee­ling in die om­trek is: Ek pro­beer hul­le ge­du­rig be­ïn­druk. Toe hul­le vier was, het hul­le ge­dink ek is die sterk­ste man ter wê­reld. Hul­le het nie só ge­glo om­dat hul­le klein was en nie van be­ter ge­weet het nie, maar om­dat ek hul­le kna­end ver­tel het ek is die sterk­ste. Soos hul­le ou­er ge­word het, het hul­le waar­skyn­lik ag­ter­ge­kom dis glad nie die ge­val nie – nie dat dít my e­nig­sins keer om steeds din­ge voor te gee wat ek glad nie is nie.
Toe die twee­ling ses was, het ek by­voor­beeld ’n by ge­ëet om hul­le te be­ïn­druk. Hier­op is ek glad nie trots nie. Ons het gaan piek­niek hou toe ek ’n dooie by op die piek­niek­ta­fel ge­waar en sê: “Mmmm! Lek­ker! ’n By!” Ek het die in­sek on­der my tong in­ge­druk en ge­maak of ek dit in­sluk.
“Jy het dit nie reg­tig ge­ëet nie!” het die een ge­skree. Om dit meer oor­tui­gend te laat lyk het ek ’n sluk­kie Co­ke ge­vat ter­wyl ek die by ver­sig­tig on­der my tong in plek ge­hou het. Ek is nie mooi se­ker nie, maar ek skat par­ty bye kan maak of hul­le dood is... of mis­kien slaap hul­le net of hul­le is in ’n diep ko­ma – en al wat dit verg is ’n mond vol Co­ke om weer tot ver­haal te kom.
Wan­neer jy voel hoe ’n dooie by uit die dood uit op­staan en sy vler­ke bin­ne-in jou mond be­gin klap, is jou eer­ste in­stink om die ver­dom­de ding uit te spoeg, maar dis na­tuur­lik bui­te die kwes­sie as jy ’n swaap is wat twee mei­sies pro­beer be­ïn­druk. Ek het my bes pro­beer om on­ge­ërg te lyk en die ge­sprek voort­ge­sit son­der dat ie­mand ag­ter­kom daar is ’n le­wen­di­ge, nou goed be­foe­ter­de by in my mond, en uit­ein­de­lik, toe hy my on­der die tong steek, moes ek op my tan­de byt so­dat nie­mand my kerm­ge­lui­de hoor nie.
“Waar­oor ék won­der,” het hul­le ma la­ter die aand ge­sê ter­wyl ek steun en kreun en rog­gel­ge­lui­de maak om­dat die bin­ne­kant van my mond te dik op­ge­swel was om selfs my eie spoeg te sluk, “is hoe­kom jy dink dit sal my dog­ters be­ïn­druk as jy ’n by eet!”
Ek weet nie – net soos ek nie ’n i­dee het waar­om ek dink dit sal ’n in­druk op hul­le maak as sner­pen­de koue my kas­tig glad nie pla nie.
OP ONS EER­STE OG­GEND op Sut­her­land het ek die twee­ling ge­lei na die wa­ter­fon­tein voor die B&B waar ons tuis­ge­gaan het. Ek het kaal­voet bo-op die wa­ter ge­trap om te wys dit het oor­nag ge­vries. Ja, my voet­so­le het ge­vries, maar dit was nie naas­ten­by so koud soos die res van my lyf toe die ys breek en ek tot by my knieë in die ys­wa­ter val nie.
Daar­die nag het ons na die ster­re­wag ge­ry om die he­mel­ruim te be­won­der en die lug was nóg ’n aks y­si­ger. Dit het kom­pleet ge­voel of my neus en keel en ore ver­wy­der en met a­lu­mi­ni­um­py­pe ver­vang is. “Trek jou wol­mus aan,” het my vrou ge­fluis­ter, maar ek het hard­kop­pig ver­seg.
Ter­wyl ek na die nag­he­mel staar, ver­geet ek ’n vir ’n oom­blik hoe koud dit is. Reg rond­om my is die groot, oop ruim­tes van die Ka­roo en bo my die breed­ste, diep­ste, don­ker­ste diep­tes van die heel­al. Al­mal moet één keer in hul­le le­we die stad ag­ter­laat en plat­te­land toe mik om ’n nag­he­mel soos daar­die te er­vaar. Dit her­in­ner ons wie ons is, hoe klein ons is en hoe vrek­min ons weet. Dit her­in­ner ons dat ons oor am­per al­les ver­keerd is.
Een van die mei­sies vat my hand. “Jy is ys­koud,” sê sy, “ek kan dit deur my hand­skoen voel!”
Ek was op die punt om weer te be­gin re­de­ka­wel, maar toe kyk ek na haar en be­sef sy is be­sig om groot te word. Een van die dae sal sy nie meer ’n kind wees nie; een van die dae gaan ons al­bei ewe groot en ewe klein wees. Daar­om sug ek en sê: “Ja, ek kry nog­al koud.” Sy gee my ’n druk­kie om my war­mer te maak, en die vol­gen­de oom­blik is haar sus­ter ook daar. En haar ma. En haar ma se kê­rel. En my vrou. Daar staan ons toe in die mid­del van die heel­al en lag en druk me­kaar tot ons diep bin­ne warm voel.