Sigare - Inligting - 2022
Baie rokers wil die basiese beginsels van sigaar leer. Dit is nie duidelik wat as 'n gebrek in so 'n tabakproduk beskou kan word nie, en wat as die norm beskou kan word nie.
Die wêreld van sigare is so diep dat selfs ervare fynproewers besef dat hierdie kwessie steeds baie ver van die duidelikheid is. Daarom is die mites oor sigare nie so moeilik om af te baken nie.
As die sigaar te droog of te vogtig is, is dit steeds die moeite werd om te proe. In werklikheid is daar geen sin daaraan nie. Per slot van rekening het 'n droë sigaar 'n oninteressante smaak. As hulle dit maak, probeer hulle om 'n gebalanseerde vlak van humiditeit te hou. Dit is nodig om die sigaar in staat te stel om sy volle reeks aromas ten volle te vertoon. As dit droog geberg word, sal die produk agteruitgaan. Die aromas verdamp vinnig, en die blaar sal die chemiese samestelling daarvan verander. Maar oormatige bevogtiging van die sigaar sal ook skade berokken. Sy sal nogal aggressiewe eienskappe hê. Dus, tydens verbranding, sal baie vloeistof disintegreer. Dit sal lei tot onaangename slymgewrigte. Dit sal slegs met die verbranding inmeng. Daarom, hoe meer die sigaar bevogtig word, hoe erger sal dit brand. Maar dit is baie belangriker om te verstaan ​​hoe groot die verskil is tussen die voginhoud van die vel en die binnevul van die produk. As die wikkel te klam is, sal dit stadiger brand as die vul- en bindlae. Dus sal die sigaar in die vorm van 'n tonnel uitbrand. Dit kan die resultaat wees van te vinnige hidrasie. 'N Sigaar het byvoorbeeld 'n vinnige verandering in vogvlak ondergaan. Sy het eenvoudig nie tyd gegee vir 'n sekere vog om oor die hele volume te versprei nie.
'N Sigaar wat te dik is, is sleg. Selfs onder fynproewers is daar die mening dat 'n digte sigaar, as gevolg van 'n oorvloed blare, nie kan hou nie. Maar dit is nie waar nie. Per slot van rekening, as die grondstowwe van uitstekende gehalte was, dan is die sigaar solank as gevolg van die soliede konstruksie. Dit sal die uitstekende struktuur kan handhaaf, selfs tydens verbranding. Dit is waar, meestal word die oormatige hardheid eintlik verklaar deur die oormatige vog van die vulling tydens die rol van die laken of die onvoldoende volwassenheid daarvan. Dan begin die blare droog word nadat dit gerol het, terwyl die sigaar self begin verhard. Maar 'n té sagte sigaar is ook nie 'n baie goeie keuse nie. Dit bevat immers sakke met oorblywende vette, dit is 'n gevolg van onvolledige gisting. As die temperatuur hoog word, kan hierdie vette die struktuur van die sigaar beïnvloed.
'N Sigaar kan 'n liggaam en 'n ongewone vorm hê. In werklikheid is dit nie normaal nie. Die sigaar is nie net lelik nie en ly natuurlik aan krulfoute, dit kan die proe self vernietig. 'N Sigaar wat goed gerol is, moet ferm wees en die regte silindervorm hê. As dit sleg gerol word, sal dit lei tot 'n verdraaiing van die diameter van die sigaar en 'n oortreding van die verhouding van tabak in verskillende dele van die produk. Versonke gebiede met 'n lae blaardigtheid word slaggate genoem. In hierdie geval word die grootste skade aan traksie aangerig.
Die beste wikkel is die een wat glinster. Moenie net op glans fokus nie. Dit is optimaal as die vlak daarvan medium is. Dit wil sê, dit moet nog steeds wees, maar dit moet nie buitensporig wees nie. 'N Oorvloed glans is redelik skaars; dit dui op 'n hoë inhoud van olies, harse en was in die vel. Dit gebeur wanneer die gisting inkonsekwent uitgevoer is, nie tot die einde of in stryd met die tegnologie nie. Maar die gebrek aan glans dui daarop dat die sigaar te lank gedroog en gefermenteer is, asook dat daar foute was in die temperatuurtoestande waarin dit gebeur het. 'N Ander rede kan wees dat die produk op 'n te droë plek geberg word. Dit sal geleidelik lei tot verdikking en onomkeerbare verdamping van olies en was. En die geurigheid van die blaar self word bepaal deur die variëteite van tabak, die eienskappe van die grond waar dit groei, klimaatstoestande in die vorm van reën en son, die tyd van oes en die teenwoordigheid van vog in die blare ten tye van die oes.
Vlekke op die wikkel laat die sigaar nie smaaklik wees nie. Inderdaad, kolle is nie skaars op die wikkelblaar nie; daar kan selfs verskillende soorte voorkom. Afhangend hiervan kan dit die smaak van die produk op verskillende maniere beïnvloed. As die kolle groen is, is dit die oorblywende chlorofilverbindings wat die opeenvolgende stadiums van tabakverwerking nie kon uitskakel nie. Dit gebeur as die blare verkeerd, te vinnig of te warm gedroog word. Fisiese defekte van die blaar, waar chlorofil ophoop, kan ook bydra tot hierdie verskynsel. Hierdie stof is nie voordelig vir die aroma-eienskappe van die sigaar nie. As die kolle geel is, dui dit daarop dat daar min vog tydens droging was. Dit het op sommige plekke tot 'n verdikking van gelerige pigment gelei. Die kleur verander nie tydens gisting nie. In die algemeen kan ons opsom dat verskillende fermentasies prakties nie die aroma en smaak van die tabakblaar beïnvloed nie. As droging uitgevoer word teen 'n hoë vogtigheid, lei dit slegs tot gedeeltelike eliminasie van suikers en stysel vanaf die tabakblaar. As gevolg hiervan word die geel verkleuring swart tydens die daaropvolgende gisting. As die blare op hierdie manier gedroog word, kry hulle 'n onaangename nasmaak. Die feit is dat hulle 'n hoë inhoud suikers en stysel sal hê, wat die reseptore onaangenaam sal irriteer. Die kolle kan ook wit wees. Dit is onaangenaam om hulle visueel waar te neem. Dit benadeel egter nie die kwaliteit van die produk nie. Dit kan om twee redes verskyn. Die klein wit spikkels word sesamsade genoem. Hulle word gevorm as gevolg van die swamsiekte van die cercospora. Die mikro-organisme voed op bruin chlorofil, wat die weefsel ongeskonde laat. Die kolle is 'n teken van 'n afname in chlorofil in die blare. Maar dit het geen invloed op die smaak van die sigaar nie. As die wit kolle redelik groot is, en hul buitelyn vaag is, is dit 'n bewys dat die tabakblare op 'n keer vatbaar was vir die swamsiekte "blou vorm". As daar baie sulke kolle langs die hoofaar van die boonste vel is, dan spreek dit alreeds van 'n ernstige aanval deur mikro-organismes. Maar die kolle wat nie langs die are op die buiteblad lê nie, dui daarop dat die probleem slegs plaaslik van aard is. Sulke vorm is gevaarlik vir groen blare, maar vir bruin blare kan dit skadelik wees as die fermentasieprogram korrek gekies word.
Bedekte are kan donkerder wees as die blaar self. Dit is eintlik 'n teken van 'n gebrek. Die kleurverskil tussen die are en die weefsel van die buiteblad is as die verkeerd gedroog word. As daar meer vog op 'n deel van die blaar is as op ander plekke, sal die oppervlak self, soos die are, donkerder wees. Hierdie gebrek is 'n teken van onvolledige droging. Boonop beklemtoon daaropvolgende gisting dit net.
Dit is okay as die sigaar strepe van verskillende skakerings het. Meerkleurige strepe kan selfs op een vel wees. Die feit is dat verskillende dele daarvan tydens droging verskillende vogvlakke kan hê. In 'n drooghuis word die blare so vasgebind dat hul basisse in noue kontak is, maar die lug vloei vrylik tussen die onderste dele. Dit blyk dus dat die humiditeit hier laer sal wees, wat die kleur sal beïnvloed. 'N Ongelyke blaarskleur kan ook voorkom as die blare aan die een kant digter in kontak is met die gisting as aan die ander kant. Waar die kontak beter is, sal die kleur donkerder wees, aangesien gisting ook hier beter werk. Hierdie kleurvariasie in die geheelblaar dui aan dat dit 'n nie-eenvormige chemiese samestelling het. Dit is op sy beurt 'n aanduiding dat die aroma-eienskappe defektief is.
As die sigaret 'n nie-aromatiese deklaag het, is dit beter om dit te verander. In werklikheid is dit beter om nie te jaag nie, maar probeer dit tog. Die feit is dat die dekblad soms 'n taamlik swak aroma het. Dan kan dit lyk of die sigaar nie aan smaak of 'n gedeelte daarvan gebrek het nie. Mense wat hul oë toemaak, inasem die lug, maar voel nie die verwagte ruiker nie. Dit is natuurlik frustrerend. In die praktyk blyk dit dat 'n onbelyde afdak, selfs met onvermydelike aromatiese eienskappe, interessante aromatiese middels kan aantoon tydens brand. Die gebrek aan reuk van die buiteblad kan verklaar word deur die armoede van 'n goedkoop en gewone sigaar. In hierdie geval het die blaar 'n onnodige lang gisting gehad, of het dit op 'n hoë temperatuur plaasgevind. Die tabak is miskien net sleg. En daar is gevalle en heel eenvoudig: die sigaar is nie soos dit moes gebêre nie. Dit is dit wat haar aroma uitgeput het. Dit was heeltemal droog, of die materiaal in die omgewing het die reuk van 'n sigaar onderbreek.
Sigaar sny is nie die aandag werd nie. In werklikheid is hierdie prosedure baie belangrik vir die gehalte van die proe. Die sny word die beste so skoon moontlik gedoen met behulp van 'n guillotine, 'n pons of 'n skêr. As u dit verkeerd of sleg doen, kan u die omslag beskadig. Dit sal begin ontvou, wat 'n slegte uitwerking op verdere prosesse sal hê. En as jy 'n sigaar wat te droog is, afsny, kan dit die bedekking losmaak. U moet ook let op die snydiameter. Hy kan die rooksyfer bepaal. Per slot van rekening kan 'n onnodig klein gaatjie die normale trekkrag belemmer.
Die aansteek van 'n sigaar is 'n ingewikkelde proses. Hierdie prosedure is egter baie eenvoudig. Lig die sigaar reg op die hele dwarssnit van die sigaar, langs die buitenste snit. Per slot van rekening, as sommige blare onbelig is, sal die proses oneweredig verloop. Die sigaar self sal ly aan ongebalanseerde verbranding, wat aanvanklik begin is. Daar kan verwag word dat so 'n gebrek homself sal korrigeer in die loop van verdere verbranding, maar dit sal steeds beter wees om weer te heringestel. Dit is die moeite werd om te noem dat dit die beste is om 'n sigaar met natuurlike vuur aan te steek. Hout vuurhoutjies, 'n fakkel of 'n gasaansteker is ideaal hiervoor.
'N Vreemde sigaarreuk is 'n slegte teken. Hierdie reuk behoort waarskynlik aan ammoniak. By 'n sigaar lyk dit of die blare tydens die gisting nie goed asemgehaal het nie, of alreeds in die proses was om te rol. So 'n vlugtige produk kom slegs voor as die blare gefermenteer is. Die teenwoordigheid van ammoniak dui aan dat die prosesse in die blare onlangs beëindig is of steeds aan die gang is.
Dit is okay as die sigaar verskeie kere uitgaan terwyl hy rook. Dit word as abnormaal beskou. As die sigaar verskeie kere geblus word, is daar 'n duidelike brandprobleem. Daar is verskillende redes hiervoor. Swak fermentasie kan die skuld dra. As gevolg hiervan het 'n groot hoeveelheid proteïene wat stikstof of negatiewe elemente bevat, soos chloor, in die blare gebly. Die sigaar kan ook te styf gerol word, wat 'n oorvloed blaar daarin veroorsaak. Die produk kan ook te swak wees, en dan sal die poreusheid van die plaat tot min lugtoegang tot die verbrandingsplek lei. Die rede vir die uitwissing kan 'n hoë vogvlak in die blare wees. Dit gebeur as dit die relatiewe humiditeit van 15% oorskry.
Swart as op 'n sigaar is 'n slegte teken. Dit is nie altyd die geval nie. Daar kan twee redes hiervoor wees. Die eerste is die onvolmaakte chemiese samestelling van die tabakblaar, die tweede is die swak verbranding daarvan. Albei hierdie faktore lei daartoe dat organiese materiaal nie heeltemal verbrand nie en vorm dieselfde swart as. Die hoofrede is onvoldoende gisting, wat onnodige organiese verbindings binne die blaar laat. Dit is wanneer u brand en 'n probleem word. En soms is swartas bloot 'n bewys dat die grond waar die tabak gegroei het, net 'n paar spoorelemente ontbreek, byvoorbeeld magnesium. So 'n sigaar kan 'n effens onaangename smaak hê, dan is dit 'n werklike probleem.
Om 'n sigaar in te asem, verg moeite. Hierdie verskynsel word as 'n probleem beskou omdat dit dui op moeilike trekkrag. Dit kan die kwaliteit van die sigaarproe negatief beïnvloed. Dit is nodig om dit met krag vas te trek, en terselfdertyd blyk dit 'n bietjie rook. Die algemeenste rede hiervoor is die gebruik van 'n buitensporige aantal blare tydens die vorming van die papa self. Dit is die naam van die vulsel, wat met 'n bindblad vasgemaak is. 'N Ander rede vir 'n swak traksie kan knoppies of klontjies wees wat voorkom as gevolg van verkeerde plek in die sigaar. Die blare kan toevallig gedraai word voordat dit binne die bindblad geplaas word.
Ongelyke verbranding van 'n sigaar kan nie reggestel word nie. Dit gebeur dat die een kant van 'n sigaar vinniger brand as die ander. Daar kan verskillende verklarings hiervoor wees. Die sigaar self is dalk verkeerd aangesteek, die produk het 'n verkeerde ontwerp, aan die een kant is daar 'n dik aar, wat die verbranding vertraag. Ongelykheid kan veroorsaak word deur te vogtige sigaarblare. En sterk lugstrome kan die verbrandingskursus vervorm. As die sigare goed opgerol en korrek gefermenteer is, kan dit verseker dat u die hele proe perfek en glad verloop. Maar as die verbranding nie te eenvormig is nie, kan herontsteking hierdie situasie feitlik altyd regstel.
Na 'n as en 'n brandende ring kan 'n swart verkoolde sone op die buiteblad vorm. Dit is nie normaal nie! Dit is inderdaad nie goed nie, dit is 'n baie slegte teken. Hierdie blink harsring is die resultaat van 'n buitensporige hoeveelheid stikstofbevattende stowwe in die chemie van die vel. Met ander woorde, die dekking het nie voldoende gegis nie. U kan seker wees dat sulke sigare baie bitter sal smaak as hulle gerook word.
As die sigaar bitter smaak, is daar niks verkeerd daarmee nie. Dit is eintlik 'n slegte teken. Dit manifesteer in 'n sterk en onaangename gevoel aan die agterkant van die verhemelte en voorste keel. Hierdie bitterheid word gewoonlik veroorsaak deur veelvuldige proteïene wat in die sigaar agterbly as gevolg van onbehoorlike droging of gisting. Daar moet kennis geneem word dat hierdie probleem redelik algemeen is. In die geval van intense bitterheid, kan alle plesier in pyniging verander. Dan kan die sigaarliefhebber sy gunsteling plesier vir 'n lang tyd prysgee.
U kan self die krag van die sigaar sien. In die eerste plek moet u uitvind wat die vervaardiger sê oor die sterkte van die sigaar. Hierdie syfer hang af van die spesifieke velletjie wat gekies word vir meng. Dit is bekend dat die Ligero-blare vanaf die boonste vlak van die tabakbos die krag aan die sigaar gee. Hierdie parameter is objektief. Daarom skat alle fynproewers die fort ongeveer dieselfde. Daar is 'n tien-punt skaal vir die bepaling van die sterkte van sigare. 'N Gemiddelde sigaar is 5 punte. Sterk sigare begin by 6,5 of 7 punte. Maar die fabrieksindeling van hierdie parameter bevat slegs 4 kategorieë. Die eerste is een van die sterkste sigare.
Bitterheid in die mond as daar 'n sigaar is, is 'n slegte teken. Inderdaad kan 'n effense bitterheid dikwels gevoel word. Dit dui egter daarop dat die fermentasie van die bedekking 'n bietjie vroeër voltooi is as wat ons sou wou hê. Maar sommige fynproewers hou daarvan. Dit is waar, te sterk bitterheid kan onaangenaam word. Dit kan ook aandui dat die omslag klam is.
Sigare kan ook in die daglig geberg word. Maar dit word die beste vermy. Die regte manier om sigare te bêre, is om hulle van direkte sonlig te isoleer.As daar te helder lig op die produk val, sal dit die bedekking beïnvloed. As gevolg hiervan, sal die skoonheid van die hele sigaar ly. Dit sal vervaag, sommige van die geure daarvan sal verdwyn. Terselfdertyd sal die omslag droër word, en daarom broos.