Tuvalu - Inligting - 2022
Tuvalu is 'n eilandstaat in die Stille Oseaan, tot 1975. Die totale landoppervlakte is ses en twintig kilometer.
In 2008 het die bevolking van Tuvalu na raming twaalfduisend oorskry. Die hoofstad van die staat is die stad Funafuti. Die Australiese dollar en die Tuvalu-dollar (sedert 1976 in omloop) word as amptelike geldeenhede op die staat se grondgebied gebruik. In geldeenhede is hierdie geldeenhede gelyk aan mekaar.
Die amptelike tale van die staat is Engels en Tuvalu. Wat laasgenoemde betref, is een van sy kenmerkende kenmerke die oorvloed van lenings aan die Samoïese taal. Die administratiewe eenhede van die staat is sewe eilandrade (Nukufetau, Nukulaelae, Vaitupu, Nui, Nanumanga, Niutao en Nanumea) en Funafuti - die stadsraad. Die Tuvalu-eilande het in die sestiende eeu (in 1568) op die kaart verskyn, 'n Spaanse navigator het hul ontdekker geword.
'N Tropiese klimaat word op die gebied van Tuvalu gevestig. Daar is twee verskillende seisoene: die droë seisoen (begin in Mei en eindig in Oktober), die reënseisoen (begin in November en eindig in April). In die reënseisoen daal tot sestig persent van die neerslag gemiddeld ongeveer drie duisend millimeter neerslag per jaar (maksimum - vierduisend). As u die klimaat van Tuvalu vergelyk met die klimaat van die nabygeleë eilande (Fidji en Gilbert), kan dit opgemerk word dat dit vogtiger is. Die noordelike eilande van Tuvalu is geneig tot ernstige droogtes. Droogtes hier sal moontlik drie maande agtereenvolgens nie ophou nie. Deur die loop van die jaar word die lugtemperatuur op ongeveer ses-en-twintig - twee-en-dertig grade Celsius gehou met 'n plusteken. Tropiese siklone is nie ongewoon oor die gebied van Tuvalu nie, maar hul vernietigende mag lei dikwels tot ongewenste gevolge vir die staat. Die Bebe-sikloon het byvoorbeeld die meeste bome op die eilande neergeslaan, byna alle woongeboue is verwoes en verskeie mense is dood. Die sikloon het die hele infrastruktuur vernietig, wat moontlik geword het om slegs te danke aan materiële hulp van buitelandse state.
Klimaatsverandering hou baie bedreigings in vir Tuvalu. Eerstens moet daar gesê word oor aardverwarming, wat die toekoms van Tuvalu direk bedreig. Die gevolge van aardverwarming is gevaarlik vir die land se lewe. Dus kan die laagliggende eilande van Tuvalu onder water wees. Klimaatsverandering veroorsaak ook dat die bevolking 'n tekort aan drinkbare water, erosie van die riwwe en die erosie van die kus ervaar. Dit alles verhoog die inwoners se gesondheidsrisiko's en vererger die ekonomiese situasie. Die huidige situasie word vererger deur die ondeurdagte gebruik van grondbronne, die groei van die bevolking van die hoofeiland Tuvalu - Funafuti-atol. As gevolg hiervan is die agteruitgang van die lewensomstandighede. As daar 'n dreigende gevaar is dat die argipel oorstroom word, sal die bevolking van die land na Fidji, Australië, Nieu-Seeland vervoer word - word die ooreenstemmende ontruimingsplanne reeds ontwikkel.
Daar is geen riviere in Tuvalu nie. Dit is waar. Die rede lê in die poreusheid van die grond, lae hoogte en klein gebied van die staat. Hierdie feit lei daartoe dat die eilandbewoners die versamelde reënwater in betonbakens stoor. Die inheemse bevolking van hierdie plekke het een keer boorgate toegerus om water vir huishoudelike behoeftes te neem. Alles sal goed gaan, maar die grondwater is besoedel as gevolg van die binnedring van sout seewater daarin.
Die flora van Tuvalu is ryk. Inteendeel, dit is baie eentonig, en die rede hiervoor lê in die feit dat 'n groot deel van die land toegewys word vir die verbouing van voedselplante, veral kokosnootpalms. Aan die kus van die Tuvalu-eilande kan u sonliefhebbende pandanusse, toernooie, scevoles sien; en as u dieper in die eiland ingaan, dan is daar varings, plantjies van piesangs, broodvrugtebome, bosbome van klapperbome, mangroves. Calophyllum, guettarda, ochrosia en ander breëblaarspesies kom ook algemeen voor. In die algemeen is ses en tagtig spesies vaatplante in die land geregistreer, waarvan slegs vier-en-veertig plaaslike is. Daar is geen endemies nie.
Die fauna van Tuvalu is uiteenlopend. En dit is ook nie waar nie. Die fauna van die land is buitengewoon swak. Dit word hoofsaaklik deur ingevoerde spesies voorgestel. Die 'verskeidenheid' van soogdiere is beperk tot katte, honde, rotte en varke. Tuvalu se seevoëlbevolking is ook weglaatbaar. Op baie maniere is die skuldiges die eilandbewoners self wat hulle wil vang. Op lande wat nie deur mense versteur word nie, bou petrels, aalscholwers en fregatte hul neste. Ongeveer dertig spesies koraal en driehonderd en vyftig spesies visse word in die kuswaters van die eilande aangeteken. Baie kluisenaarkrappe, landkrabbe, slange en klein akkedisse.
Volgens die regeringsvorm is Tuvalu 'n grondwetlike monargie. Dit is 'n demokratiese soewereine staat. In Oktober 1978 het die Grondwet op sy grondgebied in werking getree. In die lente van 2008 is 'n referendum gehou oor 'n moontlike verandering van die regeringsvorm van monargies na republikeinse. Seshonderd nege-en-sewentig mense het egter vir so 'n oorgang gestem, terwyl duisend tweehonderd-en-sestig mense vir die behoud van die monargie gestem het.
Die parlement is die wetgewende liggaam van Tuvalu. In die plaaslike taal word dit Fale I Fono genoem en bestaan ​​dit uit een kamer. Die parlement bestaan ​​uit ten minste twaalf lede, waarvan die ampstermyn tot vier jaar beperk is. Die land het 'n majoritêre kiesstelsel. Alle burgers van Tuvalu wat die ouderdomsperk oorskry, kan tot die parlement verkies word. Vir 'n burger om sy nominasie te registreer, moet hy minstens een-en-twintig jaar oud wees. Na afloop van die verkiesing kies die afgevaardigdes onafhanklik 'n speaker. In sommige gevalle kan die parlement deur die staatshoof ontbind word. Die bevoegdheid van die Tuvali-parlement behels die reg om wette uit te reik. Die enigste ding is dat hierdie wette geensins met die Grondwet van Tuvalu moet bots nie. Elke LP kan 'n petisie indien, 'n voorstel indien vir 'n debat of die oorweging van 'n konsepwet.
Landbou is die belangrikste tak van die Tuvalu-ekonomie. Landbou is inderdaad een van die belangrikste sektore van die ekonomie van hierdie land. Die ontwikkeling van hierdie bedryf word egter beperk deur die volgende ongunstige faktore: soutgehalte, porositeit van plaaslike gronde, lae vrugbaarheid. Die klimaat wat oor die noordelike eilande van Tuvalu gevestig is, en wat hul land oor die algemeen ongeskik maak om sekere gewasse te verbou. Die belangrikste landbougewas is die klapperboom. Dit word wyd gebruik in die Tuvalu-ekonomie. Kokosneute word gebruik om mak diere te voed en word deur die eilandbewoners self gaargemaak; mandjies en matte is van palmblare; sy hout is 'n wonderlike boumateriaal. Daarbenewens word kleuters van klappermelk gemaak - 'n spesifieke alkoholiese drank. Benewens die klapperpalm, word papaja, piesangs, broodvrugte, pandanus in Tuvalu verbou. Veeteelt in Tuvalu is beperk tot die teel van eende, hoenders en varke.
Visvang is baie belangrik in die lewe van Tuvalu. Vis is die nasionale skat van hierdie land, wie se bevolking eenvoudig nie daarmee kan klaarkom nie. Tuvalu het 'n groot eksklusiewe ekonomiese sone. Die gebied is bykans vyfhonderd en twintigduisend vierkante kilometer. Die uitreiking van vislisensies aan ander state bring Tuvalu 'n beduidende deel van sy staatsinkomste (vier en veertig persent in 2000) uit. Op die gebied van visserye is die belangrikste vennote van die land China, Japan en die Verenigde State van Amerika.
Tuvalu is 'n land met swak ontwikkelde vervoerskakels. Hier is geen spoorweë nie, en die lengte van snelweë aan die begin van die een en twintigste eeu was slegs agt kilometer. In 2007 was daar slegs een lughawe in Tuvalu, geleë in die hoofstad. Terloops, Funafuti is ook die enigste hawe in Tuvalu; die vloot is vier en sewentig skepe. U kan na hierdie land kom met die dienste van die lugdienste "Air Pacific" of "Air Fiji". Albei lugdienste vlieg vanaf Fidji na Tuvalu: die eerste vanuit die stad Nadi, die tweede vanaf die stad Suva. Openbare vervoer kan slegs op Funafuti-eiland gevind word.
Toerisme is die tweede belangrike sektor van die land se ekonomie. Inteendeel, toerisme in Tuvalu is baie swak ontwikkel. Toerisme-omset in 2002 was slegs dertien persent van die land se bruto binnelandse produk. As ons Tuvalu met ander lande in Oceanië vergelyk, word dit duidelik dat die aantal toeriste wat na die Tuvalu-eilande kom, redelik laag is. Daar is verskillende redes hiervoor. Eerstens moet daar gelet word op die gebrekkige toestand van die hotelektor (en in die algemeen 'n lae vlak van diens), en tweedens die hoë koste van vlugte en probleme met lugverkeer. Hoe dit ook al sy, Tuvalu het al die voorvereistes vir die suksesvolle ontwikkeling van ekologiese toerisme. Die meeste toeriste (veral inwoners van Nieu-Seeland, Australië, Fidji en Japan) kom na Funafuti, waar akkommodasiegeriewe min of meer toegerus is, daar selfs 'n hotel is. In 2007 is Tuvalu deur net meer as duisend mense besoek.
Tuvalu het 'n positiewe buitelandse handelsbalans. Inteendeel, die invoer van Tuvalu is aansienlik hoër as uitvoer - in 2006 was hierdie bybetaling byvoorbeeld byna vier miljoen AUD $. Tuvalu is afhanklik van die invoer van brandstof, masjinerie, industriële en voedselprodukte. Die uitvoer van Tuvalu is onder meer kokosneute, handwerk, groente, bevrore vis, piesangs, copra (vervaardig uit kokosneute), sowel as skoene en klere. Wat die uitvoer betref, is Duitsland die belangrikste vennoot van Tuvalu (dit was in 2006 meer as sestig persent van die uitgevoerde produkte). Daarbenewens is samewerking met Fidji en Italië belangrik. Fidji is die belangrikste invoervennoot van Tuvalu (hierdie staat het in 2006 meer as vyf en veertig persent van die ingevoerde produkte uitgemaak). Ander belangrike invoervennote vir Tuvalu is Nieu-Seeland, Australië, China en Japan (dit is die tweede belangrikste na Fidji - byna negentien persent van ingevoerde goedere).
Aliki is die leiers van die tradisionele Tuvali-samelewing. Histories het elke eiland Tuvalu groot onafhanklikheid gehad, ook politieke. Oor die algemeen beteken dit nie die volledige isolasie van die eilande van die argipel van mekaar nie. Daar was noue bande tussen die atolle van Vaitupu, Nukulaelae, Nukufetau, Funafuti. Die basis van hierdie verbindings was die rituele hiërargie en eerbied vir 'n gemeenskaplike voorouer. Aliki was erkende leiers, nie net in die godsdienstige nie, maar ook in die politieke sin - hulle het die lewens van plaaslike inwoners gelei danksy hul gesag. Hul mag was oorerflik, en volgens die oortuigings van die eilandbewoners, was daar 'n noue verband tussen die aliki en die bonatuurlike magte. Alika was die skaduwee van 'n wese wat die heelal beheer; absoluut elke besluit van die leier was bindend en nie onderhewig aan bespreking nie. Vir ongehoorsaamheid is ernstige straf opgelê, in baie gevalle wat verband hou met die ontneming van die lewe.
Musiek en dans is van groot belang in die lewe van die eilandbewoners. Die musikale styl van die staat het gestalte gekry oor etlike eeue. Nou is dit 'n ongelooflike mengsel van ou en moderne elemente. Ongelukkig het baie dans- en musiektradisies tot dusver nie bestaan ​​nie. Fakaseasea en fakanau - twee tradisionele danse van Tuvalu - het verskeie doeleindes gehad. Eerstens moet daar gekyk word na die vermaakfunksie. Maar hierdie danse speel ook 'n ander rol. Tradisioneel word hulle opgevoer ter ere van gesiene plaaslike inwoners (wat hul moed getoon het, daarin geslaag het om kano's te hengel of te bou) en natuurlik die regerende elite. Ongelukkig het net die faqaseasea-dans tot vandag toe oorleef. Wat die fakanau-dans betref, moet daar op gelet word dat dit gebaseer is op die sittende posisie van die danser (gewoonlik was dit 'n man) wat bewegings met die bolyf en arms uitgevoer het. Fakanau was die algemeenste op die eilande Nukufetau en Niutao. Hierdie dans is kollektief, die deelnemers neem hul posisies in 'n kring, en die ervare danser het in die middel gesit en gekyk hoe dit tyd hou. Die verdwyning van die dans hou verband met die aktiwiteite van sendelinge wat dit te eroties gevind het. Die godsdienstige betekenis van die dans het ook 'n belangrike rol in die verbod gespeel. Tans is die gewildste dans fatele (onlosmaaklik gekoppel aan die musiek van fatele), waartydens die dansers in verskillende rye sit, met die beste voor. Die musikale begeleiding van danse in Tuvalu word tradisioneel met slegs een instrument bestuur - 'n gleufgong. Die eilandbewoners kan bykomende geluide lewer deur matte te klop, met hul hande te klap of deur die waaiers met waaiers te blaas.
Funafuti is 'n hoofatol. Dit het 'n druppelagtige vorm en is volgens plaaslike standaarde taamlik groot - die atol se oppervlakte is effens meer as twee en 'n half vierkante kilometer. Die groot strandmeer word omring deur 'n reeks klein eilande. Meer as vyftig persent van die bevolking van die atol konsentreer op die gebied van die eiland Fongafale - in die stad Vaiaku. Dit is die kommersiële en administratiewe sentrum van Tuvalu. Vaiaku is 'n baie kleurryke nedersetting. Daar is egter geen reuk van die industrie hier nie - daar is geen ooreenstemmende ondernemings nie. Slegs 2 baie klein fabrieke werk - hulle vervaardig seep en tekstiele. Die ontwikkeling van die stad laat ook veel te wense oor. 'N Analoog met Europese geboue kan slegs in die geboue van die polisie, die Vaiaku Lagi-hotel, die lughawe, die bank en verskeie regeringshuise gevind word. Die res van die woongebiede is langs begraafplekke en varkpenne. Funafuti se grootste trekpleister is die groot strandmeer van die atol. Die strandmeer kan alle vakansiegangers die geleentheid bied om die wonderlike onderwaterwêreld te ervaar, te swem in die helder seewater, die uitsonderlike uitsigte oor die sonsondergang en sonsopkoms te bewonder of om 'n reis na die mees afgeleë eilande Funafuti te neem.
Die Marine National Park is 'n unieke natuurreservaat. Dit is die Funafuti Marina Natuurreservaat in die westelike deel van Funafuti. Dit is inderdaad een van die mees ongewone reserwes ter wêreld. Funafuti Marina het 'n oppervlakte van twee en dertig vierkante kilometer - so 'n groot seegebied op ons planeet word nêrens anders beskerm nie. Die nasionale park bevat die gebiede van 6 eilandjies (dit is Tefala, Fuakea, Vasafua, Fuafatu, Fualopa, Tepuka-Savilivili). Hulle is almal onbewoon. 'N Kwesbare koraalrif-ekosenose word beskerm deur die reservaat; daar is baie skilpaaie, 'n groot aantal seevoëls en tropiese visse. Vlugte na die Tuvalu Nasionale Park is ver van gereeld, dus toeriste wat dit wil besoek, moet 'n snelboot of boot in Funafuti huur.
Nanumea Atoll is die grootste in die argipel.Dit het 'n oppervlakte van meer as drie en 'n half vierkante kilometer. Nanumea is vierhonderd-vyf-en-sewentig kilometer noordwes van die hoofstadseiland geleë. Die atol is 'n rif. Uiterlik lyk hierdie rif baie soos 'n boemerang. Die hele atol word omring deur legendes. Een van die Polinesiese legendes vertel byvoorbeeld dat twee vroue eenkeer hier gewoon het. Hulle name was Wow en Pai. Hulle het vis met groot mandjies gevang. Die sand wat daar gekom het, is in die see teruggegooi. Dit was hy wat die eilande van die Nanumea-atol gevorm het. Dieselfde legende sê dat 'n sekere kryger van Tefolah, die voorouer van die eilandbewoners wat die glorie van towenaars in Oceanië verdien het, hierdie ongelooflike vroue na Niutao gedryf het.
Nukufetau Atoll is ideaal vir duik. Hierdie atol is effens noord van Funafuti geleë, en die gebied is ongeveer drie vierkante kilometer. Die diepwater-sentrale strandmeer maak die atol so 'n uitstekende plek om te duik dat dit nie gereeld onder die eilande van die Tuvalu-argipel voorkom nie. Die strandmeer is baie goed geleë - dit word met 'n lang en glad nie wye gang met die oseaan verbind, waardeur verskeie klein inwoners van seewater hier voortdurend kronkel. Terloops, die atol het 'n byna gewone vierkantige vorm, palmbosies is gemaklik geleë in die hoeke van hierdie geometriese figuur - en dit is 'n wonderlike uitsig vir fynproewers van landskapfotografie en 'n wonderlike plek vir aanhangers van afgeleë ontspanning.