Soos ek die koerante, blogs, briewe lees en na die mense om my te luister, het ek tot die besef gekom dat die samelewing die seisoenale interne bioritmes van die lewe misplaas het. Die eb en vloei se ritmes is versteur. Die berge wat ons moet klim, deesdae net ’n eenrigting straat is en die berge word net hoër, min bereik nog die piek om die sterre te pluk.
Watter soort van mense put genot daaruit om swak grappe te vertel oor ’n ander se tragedie? …”Sjoe, sukkel ek om hulle te kontak, ek dink hulle phones is op vibrate…sal maar wag tot die stof gaan lê…” ens. Ek vind dit in uiters swak smaak…veral as jy mense of kennise het wat mense daar verloor het. Die wêreld is nie so klein as wat mens dink nie.