10 Lewe veranderende oomblikke vanaf 10 jaar as 'n nomad - Reisverhale - 2020
Vandag merk ek tien jaar op die pad. Op 26 Julie 2006 het ek tot my pa afskeid geneem, in my kar geklim en my jaarlikse reis oor die wêreld begin deur op 'n padreis oor die Verenigde State te reis. (Die reis het eintlik nie tot 18 maande later geëindig nie.)
Toe ek by die huis kom en weer in 'n hokkie gaan sit het, het ek geweet ek was vir altyd verander - kantoor en korporatiewe lewe was nie vir my nie.
My siel het verbrand om terug te wees op die pad.
Ek was nou 'n nomad. Reis was nog nie met my gedoen nie.
So het ek gedoen wat iemand met geen geld of verantwoordelikheid sou doen nie - ek het weer weggegaan. Ek het na Europa gereis, teruggegaan na Thailand, Engels geleer en begin tyd en moeite in hierdie webwerf.
Die afgelope tien jaar was 'n lang, kronkelende pad. Dit was een gelukkige ongeluk na die ander: van die mense wat ek ontmoet het, het ek my opgewonde gemaak om te reis. Vir die Thai-klasse het ek dit gelei wat gelei het tot die lewe in Bangkok, na die hokkie wat my het om hierdie webwerf te begin, om 'n reisskrywer te word. , 'n boek skryf en 'n koshuis begin.
Dit was een opwindende en onbeplande avontuur.
Maar tien jaar is lank en in die laaste jaar het ek my nomadiese weë begin eindig. Na baie vals begin het ek wortels in Austin geplant. Ek beplan nie meer maande se reise op die pad nie, en ek fokus nou op die volgende hoofstuk van my lewe - deeltydse reisiger, koshuis eienaar, stapper en vroeë reisiger (maar steeds 'n internasionale man van verborgenheid).
Soos een hoofstuk tot 'n einde kom en die ander oopmaak, wil ek my gunsteling stories van die laaste tien jaar op die pad deel:
1. Maak vriende op die padreis
Aan die begin van my eerste reis was ek baie stil 'n introvert. Ek het nie geweet hoe om mense te ontmoet nie, en ek het baie tyd spandeer om die land rond te ry en deur myself te kyk. Reis was nie die sosiale ongeloof wat ek gedink het dit sou wees nie. Ek was meestal alleen en dikwels verveeld.
Dit is totdat ek 'n koshuis in Tucson binnegekom het.
Daar het ek 'n Brit ontmoet (ook genoem Matt) in my dorm. Ons het besef ons het albei na die Grand Canyon gegaan, en ons het uiteindelik saamgestap. Terug by die koshuis het ons 'n ander Brit genaamd Jonathan opgetel, 'n paar cool mense ontmoet wat op reis na Sedona was, en in 'n koshuis buite Albuquerque, 'n Oostenrykse met die naam Vera. Saam het ons deur New Mexico en Colorado gery voordat ons in Boulder verdeel het.
Ek onthou daardie padreis met groot liefde - sang '90's pop liedjies, deel mekaar se musiek versamelings, die aand uit waar ons sommige universiteitstudente oortuig het ek was Australies, die reuse-etes wat ons gekook het, en die verkennings wat ons saam gehad het.
Dit was hierdie ervaring wat my uiteindelik gehelp het om gemaklik te wees, hallo vir vreemdelinge en om vriende te maak.
2. Lewe op Ko Lipe
Die maand wat ek in 2006 op die Thaise eiland Ko Lipe gebly het, is uit al my reisherinneringe my gunsteling. As daar vir elkeen van ons 'n hemel is, sal my soos Ko Lipe lyk. Terwyl dit nou 'n groot toeristebestemming is, was dit weer 'n slaperige klein plek met een mooi oord, 'n paar bungalows en beperkte elektrisiteit. Alhoewel jy kon sien dat die eiland die volgende Phi Phi (een massaal oorontwikkelde plek) gaan word, was dit destyds nog die paradys.
Ek het daar gegaan om 'n vriend te ontmoet. Op die bootrit het ek gebind by Pat ('n ouer Ierse ou) en Paul en Jane ('n Britse paartjie). Ek het een of ander manier daarin geslaag om my flip-flops te verloor, selfs voordat ons by die eiland gekom het en besluit het om kaalvoet te gaan tydens my verblyf. "Dit sal net 'n paar dae wees," het ek gesê.
Daardie paar dae het in 'n maand verander.
Pat, Paul, Jane, my vriend, Olivia, en ek het 'n paar ander mense ontmoet wat nooit die eiland verlaat het nie, en ons het 'n stewige groep gevorm. Gedurende die dag het ons gaan sit op die strand, speel backgammon, snorkel of na een van die ander eilande in die nasionale park. Snags eet ons goedkoop seekos, drink bier en maak strandspeletjies tot die ligte uitgegaan het. Ons het Kersfees saamgegee, mekaar geskenke gegee, en gebind aan die plaaslike inwoners, wat ons in hul huise genooi en my belangstelling in die Thaise taal geleer het.
Maar toe my visum uiteindelik verval het en ek moes na Maleisië toe hardloop om 'n nuwe een te kry, moes ek totsiens sê. Dit was bittersaam, maar al die goeie dinge kom 'n einde toe. (Ek het uiteindelik in die maande daarna in al die lande in Thailand begin hardloop.)
Hierdie ervaring het vir ewig by my gebly en my geleer dat die beste dinge op die pad gebeur wanneer jy hulle die minste verwag.
3. Die Shit Story
Terwyl ek in 2013 in Barcelona gebly het, het ek in 'n koshuis gebly waar 'n baie dronk kamermaat besluit het om 'n kak in ons dorm kamer te neem, en in die proses om dit op te ruim, het hy hom uitgesluit. Toe ek wakker word om hom in te laat, het ek besef wat gebeur het (danksy die kak op my hand), uitgelok, geskree en my hande gewas soos ek hulle nog nooit gewas het nie. Uit duisende nagte in 'n koshuis was dit die grootste ding wat ooit met my gebeur het.
Daarna het ek belowe om net in slaapsale te bly as ek absoluut geen keuse gehad het nie - en beslis nie in 'n koshuis met 'n reputasie om te partytjie nie.
U kan die storie hier lees.
4. Woon in Amsterdam
In 2006 het ek vir die eerste keer Amsterdam besoek. Ek het uiteindelik naby aan drie maande gebly terwyl ek poker speel (pret feit: ek het van my oorspronklike reis met pokerwengeld befonds). Tydens my verblyf het ek 'n paar wonderlike, gasvrye mense ontmoet, maar niemand steek soos Greg uit nie.
Greg en ek was altyd op dieselfde tyd by die casino, en hy het my genooi om by hom aan te sluit vir private poker speletjies wat hy gehardloop het. As jy baie ander se geld voor jou het, is jy geneig om 'n verdagte oog te hê wanneer hulle jou later uitnooi. Maar hoe meer ek van hom geleer het en hoe mense met hom gepraat het, hoe meer het ek besef hy was net 'n goeie ou en dit was sy manier om my na die dorp te verwelkom. Uiteindelik het ek ja gesê en sy sosiale groep het my sosiale groep geword toe ek daar was. Ons sou eet, drink en poker speel. Hulle het my Nederlands geleer, my vir Hollandse kos voorgestel en my die bezienswaardigheden van Amsterdam gewys.
Ongelukkig is Greg 'n paar maande ná 'n rooftog in Amsterdam doodgemaak, maar my ervarings met hom het my geleer om meer oop en verwelkoming van vreemdelinge te wees en dat mense nie altyd siek is nie.
Terug in 2010 het ek in Spanje na La Tomatina ('n tamatie kos-veg fees). Deur my koshuisdorm te betree, het ek twee Aussies, twee Amerikaners en 'n man uit Maleisië ontmoet. Ons gaan die volgende week vir my kamermaat wees, aangesien die koshuis almal nodig het om vier nagte tydens die fees te bly.
In daardie tyd het ons ses net dit afgeskakel. Almal van ons het vinnig gebind en deurgebring die volgende week met die tyd van ons lewens, teling saam met mekaar, sangria, verpleegsters met gelato, verpleging en Quincy, ons Maleise vriend, met onberispelike Spaanse.
Om te besluit dat die pret nie moet eindig nie, het ons saam na Barcelona gery. Daar onthou ek een meisie wat by ons bemanning aansluit en noem hoe dit so vreemd was dat so 'n geografies uiteenlopende groep so naby was. "Hoe het julle almal mekaar ontmoet?" "Ons het pas verlede week ontmoet!" Het ons geantwoord. "Is jy seker? Ek het gedink julle het jare lank mekaar geken! '
In die jare sedert, hoewel ons mekaar nie dikwels sien weens die geografiese afstand tussen ons nie, bly ons verbind. Wanneer ons mekaar besoek, is dit soosof ons terug in Spanje is en daar is glad nie tyd nie.
As jy met mense kliek, kliek jy met mense. Maak nie saak waarheen ek gaan nie, ek dra daardie tyd saam met my.
6. Leer om te duik in Fiji
Op 'n oogopslag het ek besluit om na Fidji te vlieg terwyl ek in Nieu-Seeland was. Daar het my vriend my gedwing om te duik. "Jy wou dit altyd doen. Dis goedkoop om hier te leer. Hou op om 'n wimp te wees! "
Ek het geen verskoning gehad nie, so ek het vir 'n sertifiseringsklas aangesluit. Ek was egter senuweeagtig. "Wat as ek verdrink? Kan jy regtig onderwater asemhaal? "Tydens my eerste duik het ek getref dat die suurstoftenk soos 'n stoner 'n bong tref! Ek het binne 30 minute deur die tenk gegaan, wanneer dit normaalweg sowat 'n uur moes duur.
En alhoewel my duikvennoot my reguleerder uit my mond geskop het en ek het amper verdrink - leer om te duik was een van die grootste ervarings van my lewe. Om die see van onder af te sien, was die oppervlak verwoestend. Ek was nog nooit omring deur soveel natuurlike skoonheid en diversiteit nie. Dit was beslis een van daardie "wow!" Oomblikke in die lewe.
Na daardie ervaring het ek besluit ek moet 'n bietjie meer avontuurlustig wees. Dit het my gelei om meer rollercoasters te probeer (ek haat hoogtes), helikopterritte (ernstig, ek haat hoogtes), en canyon swings (fokhoogtes); probeer meer avontuursporte; en kry buite meer (die natuur is te wonderlik om nie te) nie.
(P.s. - Kyk hoe skree ek soos 'n baba in hierdie video op my canyon swing.)
In 2012 het ek op 'n safari deur Suider-Afrika gegaan, Suid-Afrika, Namibië, Botswana en Zambië besoek. Ek het onder die sterre geslaap, die Melkweg in so 'n detail gesien, ek het gedink die lug was foto's, en het olifante, leeus en talle ander diere wat ek voorheen gedroom het, opgespoor. Afrika was rou en ongebreidelde, en dit het 'n liefde vir die natuur wat ek lankal nie gevoel het nie, herleef.
Soos 'n duik, was dit net een van daardie "wow!" Oomblikke, wanneer jy besef hoe wonderlik lewe en natuur is. Om in Afrika te wees was 'n ongelooflike avontuur, en sy skoonheid en die gasvryheid van sy mense het sedertdien by my vasgehou.
8. Woon in Bangkok
In 2007 het ek vir 'n maand na Bangkok vertrek om Thai te leer. Ek het die meeste van die eerste paar weke in my kamer deurgebring, alleen en Warcraft speel. Ek het gebly in 'n gebied waar meer plaaslike inwoners gewoon het, want ek wou uit die toeriste-, backpacker-area uitkom, maar ek het ook baie van die stad afgekom.
Ek het egter net besluit om my reise uit te brei en die volgende jaar na Europa te gaan, dus, lae fondse, het ek meer geld nodig! Ek het besluit om 'n werk te kry, soos ek gehoor het dat Engels baie geld geleer het. Terselfdertyd het 'n vriend uitgevind dat ek langer bly en my bekend gestel aan een van sy vriende in Bangkok, wat my vir meer vriende bekend gestel het. Skielik het ek myself in 'n woonstel met 'n vriendekring gevind, met 'n meisie en 'n lewe. Dit was nie maklik nie, maar hoe langer ek gebly het, hoe meer het ek uit die huis gekom en die meer van 'n inwoner van Bangkok het ek geword.
Dit was hierdie ervaring wat my geleer het, ek kon dit oral maak - dat ek 'n bekwame, onafhanklike persoon was wat 'n lewe van nuuts af kon begin.
Want as ek 'n lewe in 'n plek soos Bangkok kon begin, kon ek oral 'n lewe begin.
9. Vind familie in Ios
In 2009 het ek van Asië na Griekeland gevlieg om 'n vriend te ontmoet en die Griekse eilande te verken. By die landing in Ios het ons gevind dat ons te vroeg in die toeris seisoen aangekom het en dat die eiland leeg was. Daar was net backpackers op soek na werk by die kroeë en restaurante. Ons het 'n klein groepie van hulle baie goed geken, en toe my vriend opgetree het, het ek besluit om te bly. Ek kon my nuwe familie nog nie verlaat nie.
Ons dae is op die strand spandeer, ons het vir die aandete BBQ's aangebied, en ons nagte was 'n vervaging. Terwyl my nuwe familie gesin by die tralies op die eiland gevind het, het ek geskryf en blogged. Dit was soveel pret dat toe ek uitgevind het, die meeste jare teruggekeer het na Ios die volgende jaar, het ek ook gedoen.
Ios, vir my, is daardie wilde, sorgvrye somer waar jy voel die wêreld is jou oester en niks kan jou en jou vriende keer om dit te verower nie.
Alhoewel die jare verby is, bly ek steeds in kontak met baie van die mense wat ek in 2009 ontmoet het, in NYC, Australië, Hong Kong, Skotland en ander dele van die wêreld.
Hierdie jaar se reis na Patagonië was een van die bepalende oomblikke in my reise omdat dit my geleer het dat ek nie Superman is nie en dit nie alles kan jongleren nie.
Nadat ek probeer het om 'n balans tussen werk en reis te vind, het ek uiteindelik gekraak. Ek kon nie albei goed gelyktydig bestuur nie en het slegte angs begin kry. Dit het verander hoe ek reis: nie meer reis ek nie en werk. As ek albei dadelik probeer doen, sal ek altyd ly. So nou, as ek op 'n nuwe plek is, is ek op die nuwe plek! Die rekenaar is weg. Ek is daar om te verken, nie werk nie.
Dit was 'n moeilike les om te leer, en dit sal interessant wees om te sien hoe dit oor langer reise uitloop, maar met my oogtrek weg en die paniekaanvalle verdwyn, is ek in 'n baie beter plek.
Ek het meer herinneringe geskep as wat ek die afgelope tien jaar kan onthou. Ek vind my dikwels daaraan om iets te onthou wat teruggekom het van die donker resesse van my gedagtes en gesê het, "O ja, dit gedoen gebeur. Damn. Hoe het ek so iets vergeet? "
Dit voel dikwels dat my gedagtes uit die kamer loop.
Ek tel myself gelukkig om alles wat ek die afgelope tien jaar het, te ervaar. Nie almal kry 'n kans om te reis nie, veral vir so lank as wat ek het. Ek is dikwels verbaas oor die trajek wat my lewe geneem het deur eendag 'n einde te maak.
Was dit altyd verheug om so te wees? Het die heelal saamgespan om dit te laat gebeur?
Of was dit net die kans wat my gebring het waar ek is? Was dit die hele tyd in my en moes ek net my potensiaal besef?
Soos die gedig gaan, "het twee paaie in die bos afgewyk" - en dit het die verskil gemaak.
Ek weet nie wat die ander pad was nie en eerlik maak ek nie om nie. Ek wonder nooit daarvan nie. Ek dink nooit "wat as?" Die pad waarop ek aan is, is nooit een reguit pad opwaarts nie, maar hierdie pad wat ek gekies het, was die beste keuse wat ek ooit gemaak het.
Copyright 2020 \ none \ 10 Lewe veranderende oomblikke vanaf 10 jaar as 'n nomad