Volgehoue ​​hoë inkomstesyfers of rykdom ongelykheid is sleg vir sosiale kohesie, politieke insluiting en misdaad. Die getuienis hiervoor is oorweldigend. Dikwels weerspieël hardnekkige hoë inkomste ongelykheid deels historiese onreg. Gelukkig bied geskiedenis ook 'n paar leidrade oor hoe ons dit kan aanpak.
In sommige Westerse gevorderde lande is inkomste ongelykheid baie hoër as wat dit 37 jaar gelede was. In 1980 was dit stabiel en laag in die VK vir drie dekades. Die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog was een van inklusiewe ekonomiese groei. Hierdie Goue Tydperk van lae ongelykheid is 'n verwysingstydperk vir baie van ons: dit is wanneer ons grootgeword het. Maar min kan nou die tye onthou wat dit tot gevolg het. Die 1930's is te lank gelede.
Die statistiese rekord oor ongelykheid voor die 1950s is taamlik dun, hoewel navorsing voortgaan om dit te verbeter. Ons is redelik seker dat ongelykheid in inkomste geval het en laag gebly het in die meeste Westerse lande ongeveer tussen 1910 en 1980. Wat het dit laat val? Natuurlik was daar meer as een oorsaak, en beslis verskillende oorsake in verskillende plekke. Maar sommige algemene kenmerke is teenwoordig.
Oorlog en lone
In die vroeëre jare van die 20-eeu was daar 'n duidelike neiging van staatsinmenging in die ekonomie, al is dit andersins geïnstitusionaliseer oor lande. Dit is gegenereer deur 'n verskeidenheid faktore: sosiale solidariteit wat voortspruit uit die oorloë, oorlogstyd ervaring van die beheer van die ekonomie, werkloosheid in die 1930s en die opkoms van sosialistiese idees. Dit het vir 'n dekade of so na die Tweede Wêreldoorlog versnel.
Sleutelkenmerke was nasionalisering, verhoogde voorsiening van welsyn, openbare gesondheid en onderwys, en die ontwikkeling van openbare geriewe. Geleerdes het streeksvariante onderskei: die Nordiese Model, Rynkapitalisme en so aan. Die belangrikste aspekte wat die ongelykheid van inkomste direk beïnvloed het, was waarskynlik die staat se betrokkenheid by looninstelling en herverdelende belasting en oordragte.
In baie lande was daar beweeg om kollektiewe bedinging oor lone en werkomstandighede te sentraliseer. In die UK, Loonrade wat gekontroleerde lone in lae lone sektore bekendgestel is in 1909, en die nasionale looninstelling is gedurende beide wêreldoorloë bekendgestel. Van 1945, die regering opgelegde plafonne op betaal styg, ooreengekom met vakbonde en werkgewers, was in plek van die tyd tot 1979.
In ander lande was die proses anders. In Swede is op nasionale vlak onderhandelinge tussen werkgewersorganisasies en vakbonde aanvanklik in 1938 ooreengekom om regeringsinmenging te voorkom. In Wes-Duitsland na die Tweede Wêreldoorlog is werkgewerskonfederasies en vakbonde langs nywerheidslyne herstruktureer en loononderhandelinge het nasionaal plaasgevind, volgens nywerheid. In Frankryk was vakbonde en werkgewersorganisasies, saam met die regering, bymekaar gebring in Le Conseil Economique in 1946.
Jy kry nou die prentjie. Selfs in die VSA, die Verdrag van Detroit van 1945 het 'n drieledige stelsel geskep gemik op die handhawing van industriële vrede. Moderering en plig was deugde om toegejuig te word. Historici rekord hoe kan die Wit Huis in die 1960's die publiek se kritiek op uitvoerende beamptes gee, wat hulself groot loonverhogings gee. In die 1970's is hierdie intervensionele neiging gekritiseer, met regverdiging, as 'n gedeeltelike oorsaak van die stagflasie van daardie dekade. Teen die middel-1980's het die politieke bui verskuif, veral sterk in die VK en die VSA.
Die nuwe bui in daardie lande was anti-intervensie, veral in arbeidsverhoudinge. Beide president Ronald Reagan en premier Margaret Thatcher het vakbonde uitgedaag eerder as om kompromie te soek. In Brittanje is die instellings van konsultasie gelikwideer. In die VSA was minimum lone toegelaat om te val teen gemiddelde verdienste.
Ongelykheid in arbeidsverdienste het vinnig gestyg alhoewel die 1980s in albei lande. Die tendens in die res van Wes-Europa was stadiger, waar die instellings vir looninstellings hoofsaaklik ongeskonde was. Die meeste kommentators argumenteer dat die ongelykheidstyging te wyte was aan die stadige bewegings van tegnologiese verandering en globalisering wat geskoolde en opgevoede werkers bevoordeel het. Maar in die Verenigde Koninkryk en die VSA het die verskuiwing in die politieke klimaat beteken dat die instellings vir looninstellings nie meer gewerk het om dié magte te modereer nie.
Belasting het ook verander. In die meeste Westerse lande het inkomstebelasting in die vroeë 20-eeu 'n groot inkomstebron geword. Soos die politieke gety verander het, het beide Reagan en Thatcher die progressiwiteit van inkomstebelasting swaar verminder - die mate waarin die belastingkoers met inkomste styg.
Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) bereken die mate waarin belasting en oordragbetalings plaasvind matige inkomste ongelykheid in sy lidlande. Hul berekeninge illustreer wat ekonomiese historikus Peter Lindert noem die Robin Hood Paradox, naamlik dat die hoogste vlakke van herverdeling plaasvind in lande met die minste ongelykheid voor belasting. Byvoorbeeld, onder die OESO-lande vind die hoogste vlakke van herverdeling plaas in die Skandinawiese lande en die laagste in Mexiko en Chili.
Kan ons hiervan aflei dat herverdeling werk? Kan die Mexikaanse regering massiewe ongelykheid met diep historiese wortels uitskakel bloot deur die progressiwiteit van belasting en oordragte te verhoog? Hul Progresa en Prospera programme het kontantoorplasings aan armes gemaak, afhangende daarvan dat hul kinders skool toe gaan en dat die gesin voorkomende gesondheidsorg ontvang. Ontleding van hierdie programme vertel ons hulle werk goed.
Daar is ook internasionale bewyse dat toename in belasting en oordrag van progressiwiteit direk ongelykheid in inkomste verminder. My eie berekeninge het getoon dat veranderinge in progressiwiteit en veranderinge in ongelykheid in inkomste oor die OESO-lande 2007-2014 sterk negatief korreleer.
Hierdie boodskap van die laaste honderd jaar is onmoontlik. In Brittanje en die VSA sal enkele politieke partye vandag met ernstige verkiesings ambisies 'n kollektiewe benadering tot die opstel van lone en salarisse omhels of die belasting- en oordragprogressiwiteit verhoog. Selfs minder sal uitstaan ​​teen hoë salarisse. Modes verander egter.
Andrew Newell, Professor van Ekonomie, Universiteit van Sussex
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer op Die gesprek. Lees die oorspronklike artikel. Hierdie artikel is mede gepubliseer met die Wêreld Ekonomiese Forum.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Thatcher, Reagan En Robin Hood: 'n Geskiedenis van Moderne Rykdom Ongelykheid