BMX Star Nigel Sylvester gaan steeds groter word 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
In die gepubliseerde foto van die sprong, die een wat op Instagram virale geword het, lyk Nigel onberispelik, asof hy 'n BMX-tutoriaal gemaak het. In vlug oor lewendige metropaadjies dra hy 'n wit gebreide pet en 'n rooi trui wat agter hom uitstorm soos die stert van 'n ondergrondse roofvoël. Sy houding is ontspanne, gebalanseerde en gesentreer aan boord van sy fiets. Jy kan nie sê dat hy nie die landing stamp nie. Dit sal sonder remme (in New York-vryslag BMX, baie ruiters verbrand word), Nigel se momentum sal hom oor die rand van die verre platform bestuur, en hy hard hardloop na die aangrensende stel van die metro spore.
Nigel hoef nie so te ly nie. Hy hoef nie die rotte in 'n metro-stasie om 2 nm te ontwyk nie, en ook nie obsessief op die volgende oprit of spoor om 'n truuk te vestig nie. Nigel Sylvester is 'n handelsnaam, waarskynlik die bekendste BMX-ruiter ter wêreld. Hy is 'n crossover figuur, 'n vriend van Jay-Z en Pharrell Williams. Sy foto het op advertensieborde verskyn vir sy korporatiewe borg, Nike, en in 2014 sal hy naak bly ESPN Die tydskrif se liggaamskwessie.
Maar hier is hy, by die 145ste Straat-metro-stasie, sy brein soemend, en dink oor 'n halfdosyn dinge gelyktydig. Hoe gaan hy die 13 voet afstand van die sprong dek. Hoe Timothy McGurr, die fotograaf, sal die toneel skiet. Hoe Nigel se klere lyk, hoe sy skoene en jeans by sy fiets pas. Hy het ook groter bekommernisse, soos wat gebeur as 'n transito-polisie hier op patrollie kom?
Nigel hoef nie oor die wet te praat nie. Hy het genoeg statuur bereik om op gesanctioneerde kanale te werk. Maar in Freestyle Street BMX, op dieselfde manier as jy nie met remme ry nie, vra jy nie toestemming nie. U oortree eerste en vra vergifnis later.
Nou sit hy op vir die sprong. McGurr klim af na die spore sodat hy 'n beter hoek kan kry. Die fotograaf knik na sy assistent. Sy meld aan Nigel en wag 90 voet op die platform. Sy stamp haar stophorlosie en hulle rol.
Dit is doodstil in die stasie. Geelverfde staalbalke kruis oorhoofse, die verf vlek in kolle. Die spore verdwyn in die tonnel duisternis. Die wir van Nigel se bande op die sement, die asem van sy asem, lyk net om die omringende stilte te verdiep.
Nigel dryf die platform af, versamel snelheid. Nou haak hy hard aan die linkerkant, trek op die stuur en gooi sy skouers op die opstyg. Die kamera flits soos dit die beeld vang: 'n slanke jong swartman, in die buik van die stedelike dier, op die fiets, op die uitdagende punt van sy sprong.
Vier jaar later, Augustus 2017. Ek ontmoet Nigel by Coleman-skatepark op die Lower East Side van Manhattan, aan die kant van Chinatown, in die skaduwee van die massiewe grys pilare van die Manhattan-brug. As hy meer tyd gehad het, meer energie, sou hy op die Sondagoggend die strate tref, maar Nigel is moeg. Hy was laat vanaand in die rigting van GO Dubai, die nuutste in sy reeks BMX-tema reisvideo's, wat wyd beskikbaar is op YouTube en ander aanlyn-platforms.
Ek dink altyd hoe ek kan oortref wat ek voorheen gedoen het.
Die vorige episodes in die reeks was in New York City, Los Angeles en Tokio. Shot met 'n GoPro, vanuit 'n eerstepersoonlike perspektief, wys die video's dat Nigel deur die stede op sy BMX-fiets romp. Hy gee om in en uit van geboue, kantore en restaurante, oor en tussen geparkeerde vragmotors en motors, bore in die verslaanende golwe van verkeer, en tou-rails en kante, wat deur elke metropool gly, op 'n manier wat gelyke dele lyk Mad Max en speelse dans. Jy sien die spronge, draai en slyp soos wat hy hulle ervaar. Die GO-reeks is ontwerp om by 'n crossover-gehoor aan te spreek. Dit het byna 17 miljoen bladsye op YouTube getrek.
Nigel streef selfs hoër in sy huidige projek. "Ek dink altyd hoe ek kan oortref wat ek voorheen gedoen het," sê hy. "Pharrell, Jay-Z, is nie tevrede om net rekords te maak nie. Hulle gaan voort om flieks te maak en begin en hardloop besighede. Hulle kan nie net dieselfde ding doen nie, en ek kan ook nie. "
So hoe oortref Nigel homself in die Dubai video? Deur te spring uit 'n vliegtuig. Op sy fiets.
Ons hoor die vreeslike sweep van die wind, en Nigel se skrik van terreur breek in vreugde terwyl die valskerm met 'n maagdruppel oop bokant hom opkom. Toe storm die Sahara-woestynvloer op en Nigel stamp die landing, met Oz-torings wat in die verte styg. En dan, nog steeds in die saal met Nigel, ryp ons oor die woestyn na die stad, en uiteindelik word dit opgeraap deur 'n Mercedes G-klas vol jong manlike bebaarde Emirate wat klere dra en hip-hop skiet.
"Ek het nog nooit voorheen geskiet nie," sê Nigel. "Maar toe ek by Dubai aankom, het ek gesien dat dit 'n perfekte openingstoneel gemaak het. Ek was so toegedraai om die skoot reg te kry wat ek nooit gedink het om bang te wees nie. '
Die Go-reeks en Nigel se ander films vertrek radikaal van die standaard BMX-video, wat hy "BMX porno" noem: geen vertelling, geen konteks nie, net die kamera, die ruiter en die truuk. "Ek het grootgeword om daardie soort video te kyk," sê hy. "Ek respekteer die genre.Maar na twee of drie jaar as 'n professionele ruiter wou ek die spel verhef, verder beweeg, groter en dieper gaan. Ek wou meer van my leefstyl en ervarings in my inhoud inkorporeer. Ek wil die volledige storie wat BMX bied, vertel.
Nigel het die konvensie van die begin af verontagsaam. Sy eerste multi-lae, hoë-produksie-waardeverhaal wat in 2011 van stapel gestuur is. Gatorade, een van sy vroeë borgers, het 'n reklamevideo geproduseer wat Nigel uitgebeeld het deur 'n dag op en af ​​van die fiets te beweeg. Dit is op groot skaal geproduseer, die skouspel van 'n fiktiewe plot vertoon, en het Nigel-skote ingesluit oor die Williamsburg-brug. Ons kyk hoe hy met sy pals op die stoep hang en op sy fiets 'n pragtige, geheimsinnige jong vrou (die aktrise Teyana Taylor) in 'n taxi bestuur. Dwarsdeur die video, om sy loon te verdien, tref Nigel liberaal die Gatorade.
"Die projek het die gesprek in BMX verander," sê Glenn Milligan, wat die video gerig het. "Vir die eerste keer het BMX toeganklik gemaak vir 'n massa-hoofstroom gehoor." Binne die BMX-gemeenskap het die Gatorade-video egter 'n sosiale media-vuurstorm ontplof. Kommentaar op een forum, vitalbmx.com, het gesê, Ek het net daardie stylprofiel gekyk wat hy in was en dit is skamelik fiks. Hy maak BMX soos 'n grap. Hou BMX uit die hoofstroom. As 'n persoon is hy vol van homself en ek gee nie om wie jy is of wat jy is nie. Ek het met jou lewe gedoen. As jou ego jou mensdom oorval, is jy nie die moeite werd nie. Hy is beslis uitverkoop.
"BMX Hates Nigel Sylvester" lees die opskrif van 'n 2015-pos op psbmx.com. Die voorstelling van die stuk, blogger Chris Oliver, het geskryf: "Ek het een keer probeer om te spring op die 'Ek haat Nigel' bandwa, maar dit was vol. '
Die seun van die Grenadiese ouers wat uit die Karibiese Eilande geëmigreer het, het op 5-jarige ouderdom 'n Big Wheel-fiets begin ry in sy ouma se oprit in Queens. Sy ma het as verpleegkundige, sy pa as elektrisiën gewerk. "Dit was 'n streng huishouding - gehoorsaam jou ouers, doen jou huiswerk, moenie op die strate prooi nie," sê Nigel. "My buurt was skaars die ergste, maar dit was ook nie die grootste nie."
Baie kinders van Queens het hul ry en kreatiwiteit gekanaliseer in musiek, hoepels of die uitvoerende kunste; Nog 'n seun met Nigel se goeie lyk en 'n maklike manier waarop hy op sjarme kan skateer. In plaas daarvan het hy sy fiets gery. Van daardie eerste rit af langs sy ouma se oprit was hy verslaaf aan die vryheid daarvan.
Op die ouderdom van 12 het Nigel begin om die voormalige BMX superster Dave Mirra (wat in 2016 oorlede is) in die X Spele te kyk. "Ek het gedink dit was die coolste ding wat ek ooit gesien het. Ek duik in die kultuur, en het verlief geraak op die BMX-leefstyl. Ek sal na die bodega gaan en BMX-tydskrifte koop. Ek plaas BMX-plakkate op my slaapkamermuur. Ek onthou my eerste Dave Mirra BMX fiets. Het 'n 540 Flare raam, chroom handlebars en komponente, almal blou, met 'n klassieke sitplek. "
Teen daardie tyd was daar geen skaatsparke in sy woonbuurt nie, en geen BMX-kultuur nie. Dit was nie cool om 'n fiets te ry nie, veral vir 'n swart kind. "Op skool het hulle my 'wit seun' genoem, want 'n swart kind was nie veronderstel om 'n fiets te ry nie." Maar Nigel het erken dat sy ander belange en talente-musiek, tekening en ontwerp, video, film-almal uitdrukking kan kry in BMX. "My fiets is soos 'n grafkunstenaar se spuitkan, of soos 'n mikrofoon wat 'n rapper sou gebruik, net 'n ander instrument," het hy jare later verklaar.
Nigel het elke spaarmuur gery, knoppe in sy ore wat hip-hop waai, die spore, trappe, kuiltjies en onderpaadjies oorskiet, een keer gespring of nog 30 maal geslyp totdat hy dit neergesit het. Hy het meestal op die strate gery, maar het soms 90 minute met die metro na die Union Square-park gereis deur die Oosrivier in Manhattan, waar vryslagryers van regoor die stad bymekaar gekom het. Nigel het die heuwels en rails deurgaans gery, en het op die kitskosseetmaaltye gery. Hulle het nie tot drieuur in die oggend by Queens aangekom nie. Hy het Tyrone Williams, 'n pionier van die New York-vryslag BMX, en ander vooraanstaande New York-ryers soos Edwin De La Rosa en Vic Ayala bestudeer. Die manier waarop hulle hul truuks uitgevoer het, en hoe hulle dit aangeteken het.
Terwyl wit BMX na 'n swaarmetaal of grunge klankbaan gery het, het die grootliks nie-wit New York-ruiters na die uitdagende klop van hip-hop beweeg. "Vryslagstraat BMX is 'n filosofie, 'n manier om jouself te definieer," sê Williams. "Jy kyk anders na die fisiese wêreld. 'N Trappe trap is nie net trappe nie, dit is 'n teater om jouself te toets en uit te druk. 'N Reguit persoon sien dat jy 'n spoor maal en sê:' Wat is dit wat jy doen? ' Hulle verstaan ​​nie. "
Nigel Sylvester het verstaan. Hy het alliansies met die stad se top-BMX-videograwe en -films gemaak. Hy het begin om sy eie inhoud en pos op sosiale media te skep. Hy het 'n kenmerkende persona ontwikkel en het 'n groeiende aantal aanhangers toegeval. "Vir my is die belangrikste ding om vloeistof op die fiets te wees," sê Nigel. "Ek wil goed lyk, elke detail dra by tot die vloeibaarheidsmotorfiets, klere, skoene, hare, oordopjes, en die musiek kom deur hulle. Ek is na die totale effek, styl en tegniese vaardighede gekombineer, een voed die ander. "
Op 17-jarige ouderdom het hy egter by SUNY-Farmingdale op Long Island ingeskryf. Hy het 'n graad in besigheidsadministrasie gevolg. Die somer na sy eerstejaarsjaar, Milligan, die rolprentmaker, het Nigel en drie ander amateur vryslagryers van New York gewerf om na Greenville, Noord-Carolina, 'n sentrum vir oprit BMX, te reis."Ons moet uitklim en ry by Dave se topmoderne geriewe," onthou Nigel. "Die idee was dat daar later vier ouens van Greenville na New York sou kom en saam met ons die strate ry."
In Greenville ontmoet hy Dave Mirra, sy jeugdige idool. Mirra was die sport se eerste crossover figuur, 'n artikulêre, charismatiese woordvoerder wat die BMX-hoofstroom-legitimiteit geleen het. "Dave het dadelik dieselfde potensiaal in Nigel gevoel," sê Milligan. "Hulle het dadelik gebind. Dave het destyds 'n bietjie belag gehad om te voorstedelik te gaan, te korporatiewe hoofstroom. 'Mirra was op soek na 'n vryslagrender uit die middestad om sy span in te vul. Nigel was besonder aantreklik omdat hy baie persoonlik was en met iemand kon praat.
Mirra het Nigel 'n kontrak aangebied met sy fietsmaatskappy, MirraCo. Terug by die huis in Queens, het Sylvester aan sy ma gesê dat hy op skool was om 'n professionele BMX-ruiter te word. "Dit het baie wrywing geskep," sê hy van sy besluit. "My eerste jaar of twee as 'n pro, ek het nie veel geld verdien nie en ek was nog steeds tuis." Hy pouse. "Ja," sê hy, glimlaggend. 'Baie wrywing.'
Maar Nigel het volhard, beide op en af ​​van die fiets. Hy het bereken dat hy 'n groter gehoor deur sosiale media kon bou as deur wedstryde en kompetisies, en dat groot korporatiewe borgskappe 'n hoër inkomste sal lewer as die aanbiedings wat deur BMX-gefokusde maatskappye aangebied word. Hy het ja gesê vir elke onderhoudsversoek, insluitend dié van hip-hop en ander alternatiewe-media-platforms. Hy het alreeds die strate gehardloop en inhoud gepos. "Nigel is baie slim en baie instinktief," sê Brad Lusky, sy agent. "Van die begin af het hy 'n kristalhelder visie van homself as atleet en kunstenaar gehad, en hy het dit stelselmatig aangeval."
Nigel stel die saak stewiger voor. "As daar iets is wat in Queens grootword, leer hy jou," sê hy, "dis hoe om te beweeg."
Binne 'n paar jaar het die drukte begin afbetaal. Die verpersoonliking van die edgy, opstandige, geen remme, NYC-straatstyl; 'n oog vir die mode hê; vloeiend op sosiale media; verwoord; Nigel Sylvester het die aandag van korporatiewe bemarkingsbestuurders gevestig. Gedurende die somer van 2008, toe hy 20 was, het Gatorade en Nike hom geteken op endossementkontrakte. Saam met Nike sluit sy huidige borge Samsung, Beats By Dre, G-Shock, New Era en Ethika in.
Die hoofstroommedia het ook op dieselfde wyse verryk. In onlangse jare, GQ gepubliseer 'n storie waarin Nigel se dieet beskryf word, Sport geïllustreer bedek hoe hy treine, Die New York Times berig oor sy mode-lyn, Forbes sit hom op sy elite 30-tot-30-lys, en ABC-televisie het hom gevoer en gevra hoe dit gevoel het om in die natuur te ry. ESPN liggaamskwessie.
In 'n video wat die Red Bull-energie drink met Nigel en Pharrell Williams, sê laasgenoemde van die voormalige, "Hy is nie 'n wit seun nie. Hy is 'n swart kind uit Queens. Hy het sy drome in sy sport gesit, en dit kom elke keer as hy 'n truuk doen. "
"Mense wat Nigel gryp, ken hom nie, hulle besef nie hoe toegewyde hy is nie, of sien hoe hard hy elke dag daaraan werk," sê Tyrone Williams. "Daar is baie geld in die BMX-industrie, maar dit vloei nie na die ruiters nie. Die oorweldigende meerderheid van die ernstige ruiters het hul liggame op die spel gesit, die risiko om ernstig op te fok, glad nie geld nie. Nigel het dit gekyk en besluit op 'n ander roete. Hy het borge buite die BMX-bedryf gekweek. Hy het daarin geslaag, groot tyd, en dit het baie mense gedreig.
"Maar dit gaan nie oor geld nie. Jy begin BMX ry vir die vryheid, vir die selfuitdrukking, maar soos jy ouer word, kom die lewe by jou, en die meeste moet die droom loslaat. Nigel se 30, en hy ry nog steeds, leef nog steeds sy droom. Sommige mense het probleme daarmee. "Soos sy roem gegroei het, het Nigel se teenstanders op skynbare klein spul geslaan. Hy het byvoorbeeld 'n trop van hiphop-kultuur gekry, en hy het in 'n video verskyn met 'n toneel wat hom uitgelê het van 'n dik klomp kontant. Die trollies het gesê dat Nigel Sylvester slegs in BMX vir die geld was.
Die vitriol het die afgelope jare afgeneem, maar het steeds oppervlakke. "Net vanoggend het 'n man 'n kommentaar geplaas," sê Nigel, voor sy rit by Coleman-skatepark. "BMX kan so 'n anti-kultuur wees, 'n negatiewe kultuur. Baie mense wil dit nis behou. Ek kan nie daaraan voldoen nie. Mense wat my 'n uitverkoop noem, is verward. Is dit nie almal se droom om jou sport te verrig nie, jou handel, jou besigheid, jou kuns, op 'n hoë vlak, maak 'n goeie lewe daarvoor, sorg vir jou gesin en sien hoe ver jy jou handwerk kan uitbrei en verbeter? "
By ander tye word Nigel egter minder filosofies. In 'n onderhoud wat in Junie 2017 op die webwerf Nylon gepubliseer is, het hy byvoorbeeld sy toorn gegee. "So, aan die puriste wat dink ek het uitverkoop: fuck dit en fuck jou! Omdat baie mense nooit kon dink wat ek deurgegaan het nie. Ek het rassisme my hele lewe gekonfronteer. Ek het die wêreld gereis en op baie verskillende vlakke hanteer. "
Nigel, wat in Queens opgestaan ​​het, het rassisme ondervind van sy eweknieë. Dit het nie opgehou toe hy ouer geword het nie. "Die wêreld het 'n konsep van hoe 'n BMX-ruiter moet lyk, en ek is beslis nie dit nie," sê hy.
En tot vandag toe, wanneer hy die strate in sommige wyk van New York City ry, bly Nigel vyandige staar en polisie-motor toesig; die standaard teistering wat jong swart mans in Amerika ervaar. Selfs die rekening-peeling episode is leersaam. Wanneer 'n wit ruiter op een of ander wyse in 'n video optree, word hy erken as 'n vrye gees wat die buitensporige essensie van BMX uitstal. Nigel kry daarenteen skeef vir sy interpretasie van die kode.
"Mense het gesê dat 'n swart kind uit Queens nie op 'n fiets hoort nie," sê hy. "Toe ek suksesvol was, was die idee dat 'n swart kind uit Queens nie verdien het om 'n Nike-kontrak of sy eie kledingstuk te hê nie. Toe ek video's begin maak het, het hulle gesê ek het nie verdien om stories te vertel nie. Nou sê sommige dat 'n swartman op 'n fiets nie verdien word om 'n kunstenaar te wees nie. "
Die Go Dubai video-premiers is op 'n Augustus-aand by die Apple Store in die Williamsburg-omgewing van Brooklyn. Apple bied die geleentheid aan omdat die produksie van die show deur middel van die iPhone-tegnologie verryk is (Apple was destyds 'n borg)
Met die bekendstelling van die rolprent, neem Nigel die verhoog aan boord van sy BMX-fiets. Hy trek 'n vinnige bunnyhoppie uit wat hom drie voet van die vloer af optel. Hy wys dan die gehoor een van sy handtekeningstawe: 'n fliek van sy polse en die voorwielbane in 'n 360 grade vervaag. Niks flitsend, net 'n smaak, 'n knipoog en jy het dit gemis. Soortgelyk aan sy beroemde metro-spore spring, word die truuk minder onderskei deur sy tegniese probleme as die onwaarskynlike omgewing waarin hy dit verrig.
Nigel dismounts, wat op die oomblik is en die 400 mense skat. Met 'n swart T-hemp, en 'n swart plat-brimmed-baadjie met die logo van sy GO-onderneming, verskyn Nigel tuis in die kollig.
Die skare sluit verskeie sektore van sy lewe en loopbaan in: BMX, media, film, mode, hip-hop, korporatiewe borge, familie, vriende uit sy ou woonbuurt in Queens. Tyrone Williams is hier. Onder nie-ruiters, sien Nigel mnr. Flawless, 'n hoë-mode-juwelier van New York, en Adrian Sylvester, Nigel se ouer broer, verkoopsbestuurder van 'n Brooklyn-motorhandelaar.
Baie mense wil dit nis behou. Ek kan nie daaraan voldoen nie. Mense wat my 'n uitverkoop noem, is verward. Is dit nie almal se droom om jou sport op 'n hoë vlak te verrig nie, maak 'n goeie lewe daarby, kyk hoe ver jy jou handwerk kan uitbrei? "
Die kruis-kulturele, multi-rassige mash-up maak Nigel glimlag. Watter ander BMX-verwante gebeurtenis sal soveel vierkante johnburgers trek? En by watter ander nuwe New York-filmopening sou jy so baie BMX-straatryers vind, meeste van hulle jong manne van kleur?
"Ek wil mense wys hoe dit voel," sê Nigel, wat die motivering agter sy werk verduidelik. "Ek wil die publiek wys hoe dit voel om te ry, en ek wil die BMX-gemeenskap wys dat daar 'n hele wye wêreld daar is om te verken."
Die program eindig en die skare breek in eilande van opgewonde gesprekke. "Nigel het my meer intensief aangespreek met die sport," sê 'n plaaslike ruiter genaamd Kevin Negron, wat sy lewe as 'n bestuurder vir UPS lewer. "Ek het hom by die skatepark in hom gestamp en hy het kennis geneem. Hy het my ritwerk nodig en hy het my vertel om na Post Bike Shop te gaan ['n Brooklyn BMX-winkel wat nou gesluit is]. Hulle het my opgestel met 'n nuwe raam op sy dime. "
Glenn Milligan onthou 'n video-skiet wat hy in 2008 met Nigel in New York gedoen het. "Ons was op Oceanside Parkway, die hart van die Hasidic-omgewing in Brooklyn, en Nigel was besig om 'n baie moeilike truuk te maak. Ons was 'n rukkie daar, en hierdie Hasidic man kom uit sy huis. Hy gee Nigel 'n verdagte voorkoms en begin hom gril. In plaas daarvan om op die vyand se vyandigheid te reageer, glimlag Nigel vir hom. Hy het verduidelik wat ons gedoen het. Hy het neergeslaan en 'n vuis bots met die ou se klein bokkie.
"Die man gaan in sy huis en kom terug met 'n popsikel vir Nigel. Binnekort is daar 'n skare van 'n dosyn mans in hul syslotte en swart hoede kyk na Nigel-rit en juig hom aan. Vir my was daardie toneel oesjaar Nigel Sylvester. "
Coleman skate park: 'n posseël van beton tussen 'n bal diamant en 'n pilaar van die Manhattan brug. Op 'n Sondagoggend twee dae na die GO Dubai-première, werk 'n skate skateboarders die opritte en trappe en relings, met 'n eensame BMX-ruiter wat glad tussen hulle beweeg. 'N Poel van stilstaande water, oorblyfsel van 'n onlangse reën, vloed 'n derde van die park; die bestuurders en ruiter beweeg sto�s daaroor. Van oorhoofse, deur die grys onderbreking van die brug, verduister die oplewing van metro treine die wir en die kloue van die skaatsplanke.
"Dreineer moet ingeprop word," sê Nigel en knik na die waterpool. Hy dra jeans, 'n geel T-hemp en 'n paar swart Air Jordans. Geen hoed of helm nie. "Dit is te sleg, maar jy ry in die stad, jy leer om aan te pas. Die lewe kom by jou-reën, verkeer, geen oortredingstekens, sekuriteitskameras. Jy moenie moedeloos raak nie, jy word nie gefrustreerd nie. Jy pas by die omgewing aan. "
Op 'n dag verlede week naby sy buurt in Brooklyn, het hy gesê dat hy na lang ure lank die Dubai-video gewysig het en aan besigheids besonderhede aandag gegee het. Hy het op koptelefoon begin sit en begin ry. Bekende plekke vir truuks verskyn subtiel nuut; 'n herboude trap, 'n verhoogde oprit, 'n boom of struik wat onlangs geplant is. Terwyl hy 'n spoor geslyp het, het Nigel onthou dat hy dieselfde plek vroeër gewerk het.Die plek het verander en hy het 'n ander ruiter geword, met 'n veiliger bevel van sy handwerk, maar minder nodig om homself te bewys.
"Gebruik om te wees, toe ek opkom, ry ek oggend tot nag, 8 uur per dag, 9 uur. Nou kan ek gemiddeld 90 minute per dag doen, want ek is so besig. Dis koel. Dit is deel van die verandering, deel van wat nuut is. Maar BMX is nog steeds my terapie. Ek kan my liedjies aanpak en wegkom van die telefoon, weg van die merch en Instagram en tweets. Ek weet nie wat ek wil doen nie, wie ek wil wees, as BMX nie die nommer een ding in my lewe was nie. "
Sy rit vanoggend sal 'n uitkyk-sessie wees, die ekwivalent van 'n musikant
hardloop deur sy skubbe. Nigel begin sy oefeninge deur sy oordopte te strek deur sy hare te streel, sy nek te rol en 'n stel knieë te doen. Soos hy ouderdom 31 bereik, is hy meer bewus van sy liggaam.
Oor die poel van vuil reënwater, in die skaduwee van die groot brug, te midde van die skim en skuiling van skaatsplanke, knoppies diep in sy oor geplant, sit Nigel op sy fiets en knik na die musiek van sy roeping. Hy skiet dan 'n oprit om 'n 10-voet-bunnyprong te betrap.
Vir die volgende halfuur vlieg hy op en af ​​trappe, voer 'n reeks spronge uit, en hoepelspore vir wielstanggrindjies, elke ry 'n bietjie meer uitdagend as die laaste. Tussen lopies gaan hy terug na sy hoë plek, rus, vou terug in sy liedjies, opmet die park met kap, haakagtige oë, beplan sy volgende ry, maar nie oorverdink nie, laat die oomblik sy bewegings dikteer.
Die oggend is unseasonably cool, maar binnekort word hy sweet. Hy dra elke ry met staafspins, sy handtekeningbeweging, wat op die agterwiel met 'n plofbare ruk van die onderarms vereis. Hy hou van 'n oprit af, voer 'n 360 grade-draai in die lug en stamp die landing.
Hy sluiting die sessie, hy grind 'n spoor vir 20 voet, slaan die beton, en trek dan op sy kroeg, ry sy agterwiel vir 'n hele halwe rondte van die park.
Agter met die moeite, Nigel Sylvester gly tot stilstand. Hy sê dat hy hierdie gefokusde sessies in die park geniet, maar die straatrit bly sy basislyn, waar dit begin en eindig. "Soos ek in die stad rondbeweeg, is ek altyd jag," sê hy. "Ek is altyd op soek na 'n leuning of rand of bank. Dit gebeur as ek op my fiets ry, as ek na die winkel stap, wanneer ek in 'n Uber sit, as ek op die metro wag. Dis die tweede natuur. Ek kan nie ophou nie. "