Selfspraak – dis nie so algemeen soos ons dink nie - WelstandWelstand
Tuis / Advies / Selfspraak – dis nie so algemeen soos ons dink nie
Toe jy vanoggend wakker word, was jou eerste gedagte heel moontlik iets soos "hier gaan ons al weer". Maar – en hier is die eintlike kopkrapper – het jy dit in woorde gedink, of het jy dit meer soos 'n golf van eksistensiële vrees ervaar?
Daar is vir lank aanvaar dat 'n innerlike stem eenvoudig deel is van menswees. Dit blyk nie die geval te wees nie. Nuwe studies dui daarop dat, al sê jy dat jy in woorde dink, dit nie noodwendig so is nie. Volgens statistieke ervaar slegs 26% van alle mense innerlike spraak.
Wat is innerlike spraak?
Met ware innerlike spraak "hoor" jy byna jou innerlike stem, sê kenners. Jy is bewus van die toon en intonasie daarvan. Die stem kan byvoorbeeld kwaad of bekommerd klink. Jy kan ook soms volledige sinne gebruik terwyl jy ander kere vertrou op 'n verkorte woordspeling wat vir iemand anders betekenisloos sou wees.
Kenners sê kinders kan al vanaf so jonk as vyf jaar 'n innerlike stem benut, en sommige studies dui daarop dat peuters al vanaf 18 maande 'n vorm van innerlike fonetiek kan gebruik.
Is dit 'n teken van intelligensie?
Volgens kenners is innerlike spraak nie 'n teken van intelligensie nie. Dit hou meer verband met persoonlikheid. Iemand met beter ontwikkelde verbale vaardighede is meer geneig om 'n woordryker innerlike stem te hê as iemand met minder taalontwikkeling.
Sommige mense het voortdurende innerlike spraak terwyl ander minder innerlike spraak ervaar. Navorsing het ook bevind dat mense meer innerlike spraak gebruik as hulle onder druk verkeer, byvoorbeeld wanneer jy die antwoorde op vrae vir 'n werkonderhoud oefen. of as jy 'n atleet is wat probeer fokus.
Nie so algemeen soos ons dink nie
Dan is daar ook dié wat glad nie innerlike spraak ervaar nie. Russell T Hurlburt, 'n professor in sielkunde aan die Universiteit van Nevada, sê hierdie persone kan byvoorbeeld beelde of gewaarwordinge ervaar, maar nie 'n stem of woorde nie.
Daar is in werklikheid 'n hele aantal maniere waarop mense innerlike gedagtes kan ervaar – emosie, klank, gevoel, teks, beeldmateriaal. As 'n ander persoon byvoorbeeld die woord "hond" sê, gebeur een van drie dinge waarskynlik in jou gedagtes – jy stel jou in jou gedagtes 'n hond voor, jy sien die woord self, of jy hoor 'n stem wat die woord "hond" sê. Daar is ook 'n vierde opsie, naamlik klank. Sommige hoor dus 'n hond blaf.
Hurlburt sê ons dink maar net innerlike spraak kom algemeen voor omdat die huidige navorsing oor die onderwerp – hoofsaaklik in die vorm van geskrewe vraelyste – gebrekkig is. Hy verduidelik dat wanneer ons 'n vraag op 'n tekstuele manier stel, ons die persoon nooi om vanuit 'n tekstuele oogpunt na sy ervaring te kyk.
Ons sneller met ander woorde 'n persoon se verbale respons wanneer ons vir hom of haar vra wat in sy kop aangaan. Ter ondersteuning hiervan toon navorsing dat mense met gehoorgestremdheid se interne monoloë gebaretaal behels.
Hurlburt se ondersoekmetode behels die gebruik van vrae wat ontwerp is om uiteindelik tot presiese antwoorde te lei sonder om mense aan te por om te sê dat hulle byvoorbeeld in woorde of beelde gedink het.
Dis dan ook hoe hy, benewens die vier verskynsels (innerlike spraak, innerlike sien, gevoelens en sintuiglike bewustheid) wat gereeld voorkom in die alledaagse innerlike ervaring, op 'n vyfde naamlik ongesimboliseerde denke afgekom het. Dit behels die ervaring van 'n eksplisiete, gedifferensieerde gedagte wat nie die ervaring van woorde, beelde of ander simbole insluit nie – sommige sielkundiges glo egter dis onmoontlik.
Hurlburt self meen die belangrikste gevolgtrekking wat hy uit sy studies gemaak het, is die feit dat mense nie weet wat hulle eie ervaring is nie. Ons is klaarblyklik redelik hopeloos wanneer ons presies moet verwoord hoe en wat ons eie innerlike ervaring regtig is.
Terwyl die meeste mense glo dat hulle innerlike spraak ervaar, wys sy navorsing dat dit maar net by ongeveer 'n kwart van dié wat aan sy studies deelgeneem het, voorkom. Verder het innerlike beeld (sien) by ongeveer 'n kwart plaasgevind terwyl gevoelens by ongeveer 'n kwart voorgekom het.
'n Aanlyn debat oor innerlike monoloog toon ook dat daar sommige is wat hulle nie kan voorstel dat daar mense is wat nie 'n innerlike stem het nie, terwyl ander die idee van voortdurende interne geselsies verrassend en selfs uitputtend vind.
Een kommenator sê sy sien die woorde wat 'n persoon praat soos dit sou lyk as dit op 'n rekenaarskerm getik sou word. As iemand 'n gevoel van hartseer uitdruk, hoor sy nie die woorde in haar kop nie maar sien sy 'n beeld van 'n fisieke hart wat in twee verdeel is saam met 'n geluid wat met die gedagte gepaard kan gaan – dit kan dalk klink soos eierdoppe waarop getrap word.
Annabel, 'n 29-jarige bemarkingsbestuurder wat in Londen werk, glo dat sy buite die gebied van "teks" dink. "As ek vroegoggend dink dat ek moet opstaan ​​en gaan koffie maak, sien ek 'n prentjie van 'n koffiebeker." Hierdie beeld sal bokant haar kop bly ronddryf en haar pla totdat die taak wat dit uitbeeld, voltooi is.
Charlie, 'n 28-jarige sosialemediabestuurder se kommentaar is: "Dit moet so irriterend wees om woorde in jou kop te hê! Ek visualiseer dinge of het 'n gevoel oor iets. Dit is nie asof ek aktief woorde dink nie."
'n Beter begrip van innerlike spraak en die wye verskeidenheid denkprosesse wat ervaar kan word, is nodig. Bogenoemde maak dit immers duidelik dat die tipe innerlike spraak en ervarings wat mense kan hê waarskynlik tot dusver onderskat is. Dit sluit die ervarings in van kinders asook die hulpbronne wat hulle nodig kan hê om te leer. Dit kan dus veral belangrik wees vir leermetodes en onderwys in die algemeen.