Redakteursbrief: Veels geluk, liewe Maroela; totsiens, prof. T.T!Prof TT Cloete en Susan Lombaard (redakteur: Maroela Media) Foto: Burger Meyer, Maroela Media Woensdag was Maroela Media se vierde verjaardag. Vir dié geleentheid het elke spanlid ŉ tema uit ŉ hoed getrek waarvolgens hulle moes aantrek. Ek is dus so net ná 7 Woensdagoggend geklee in my paashaas-uitrusting toe ek die nuus kry dat die geliefde prof. T.T. Cloete Woensdagoggend vroeg oorlede is. Ek huil al die pad skool toe met my kinders in die kar terwyl ek die nuusredakteur in die hande probeer kry, en in my onderbewussyn dink ek: Wat ŉ prentjie moet ek nie wees nie. Dit word ŉ bisarre dag. My hart breek oor prof. T.T., so geliefd onder so baie mense, en nie net oor sy poësie nie. Rondom my gaan die feesvieringe voort. Die Lone Ranger en die Swart Kat sorg dat die webblad-wiele glad loop, Patricia Lewis sorg vir ŉ voortreflike middagete in ons raadsaal en die rook trek uit Braveheart, Wednesday en Liewe Heksie se rekenaars soos hulle werk. Só breek Maroela die één nuusstorie wat ek nooit sou wou gebreek het nie. En nogal op ons verjaardag. Ek is geen letterkundige nie, maar ek weet ek kon as skoolkind al prof. T.T. se poësie verstaan. Hy kon nog altyd sê wat ek nie kan verwoord nie. Soos ek ouer geword het, was daar altyd ŉ gedig (of ŉ paar) van hom waarmee ek kon assosieer. Ek het die voorreg gehad om hom ŉ paar keer te ontmoet. As jong joernalissie het my redakteur my die geleentheid gegee om met hom ŉ onderhoud te doen. Sy geliefde Anna het toe nog geleef, en sy het vir ons tee en koekies gebring. Later het hy vir my sy roostuin, waarop hy so trots was, gaan wys. Baie jare later, toe ek en ŉ kollega verlede jaar kort voor sy 90ste verjaardag by hom gaan kuier, het hy my nog goed onthou, en vir my die knipsel van die tydskrifartikel wat ek 13 jaar terug oor hom geskryf het, gewys. Dié keer is ons bederf met beesstert en rooiwyn vir middagete, en ons is baie laat eers uit Potchefstroom uit weg. Later het hy onderaan my redakteursbrief geskryf: “Dankie vir wat julle vir Afrikaans doen. Ek drink elke dag koffie uit my een Maroela-beker en tee uit my ander Maroela-beker.” Daar was vir my nog geen groter kompliment as dat prof. T.T. iets wat ek geskryf het, gelees het nie. Die ou effense storietjies wat ek oor prof. T.T. kan skryf, steek maar sleg af teen dié van mense wat ná aan hom was. Maar almal sê dieselfde goed oor hom: oor sy kinderlike verwondering oor die skepping; sy liefde vir mense; sy liefde vir God en sy onuitputlike nuuskierigheid. En sy liefde vir sy vrou, Anna. Ek het wyd gaan soek vir klanksnitte en video’s waar prof. T.T. opgeneem is terwyl hy een van sy eie gedigte voorlees, en elke keer, sonder uitsondering, het hy die liefdesgedig “Anna” gekies. Met Maroela Media se vierde verjaardag groet ons een van die grootste Afrikaanse digters van ons tyd. Vir my dié grootste, nie oor wat hy geskryf het nie, maar oor wie hy was. Die verlies vir mense en vir Afrikaans kan nie gemeet word nie, maar sy nalatenskap ook nie. Rus sag, prof. T.T! 24.9.2010. Ek skryf nie net gereeld briewe vir jou nie, ek skryf ook oor jou, in ŉ boek wat in ŉ groot mate geïnspireer is deur jou jare lange lyding en uiteindelike dood. Hoe vreemd om te sê dat jou dood my geïnspireer het, maar dit is soos dit werklik is, want jou siekte en dood het my daarvan bewus gemaak dat ons as mense nie individue is as ons gelukkig is nie, ons is ons geliefdes, ons bome, ons katte en honde, ons skilderye …. Die boek se titel sal dus wees: “Die ander een is ek.” Dit het begin by ŉ enkele artikel, oor hoe jy die lakens gepluk het by jou sterfte, en dit het uitgegroei tot ŉ boek. Eintlik het die boek begin lank voor jou dood, toe ek jou in jou laaste skooljaar leer ken het, of toe ek gebore is … Iets vreemds gebeur: Wanneer ek vir jou oor jou skryf, slaan dit dikwels oor in selfportrette. Hoekom? Omdat ek sonder jou nou in my self vasgevang sit, in ŉ wrede selfgevangenis. Ons is gemaak om nie onsself te wees nie, maar die ander een: jou lewensmaat, jou kind, jou blomtuin. As jy soos ek jou lewensmaat verloor het, verloof jy alles, jou mes en vurk, jou skildery, jou hele huis. Terwyl jy werk, sal jy onverwags terug in jou stoel, steun jou arms op die leunings sodat jou polse, jou hande en vingers afhang grond toe oor die leunings, jy maak jou oë toe, voel die druk in jou bors, en sê: Ek is nie gemaak vir myself nie. Miskien is ek gemaak om die sekretaris van God te wees. Daarvan het jy, my ander ek, my bewus gemaak. So werk dit dan: Ek is jy, en deur jou is ek ŉ boom, en deur die boom is ek ŉ melkweg, ŉ eindelose voortplanting.