Hoe ek my lewe verminder het tot 100 besittings - Interessant
Dit was sewe jaar gelede en ek was moeg toe dit gebeur. Ek kan nie onthou wat my laat kantel het nie. Ek het te veel tyd op een plek deurgebring. Al die goed wat ek versamel het, het my ingehou. Niemand het drie George Foreman Grills nodig nie. Agt paar snowboardstewels. Vier ou rekenaars. Die een het 'n disket. Goeie genugtig. Te veel ou telefone, branders en iPod's om te tel. Dan 'n kassie met kassette Walkmans. 'N Hele boks. Dit was 'n rommel show.
Ek het dit alles uitgevee. Alles weg. Vaarwel bullshit. Hou 'n boksie en kry die hel uit. Ek het verkoop. Ek het 'n paar weggegee. Die res het ek in die stortingsterrein gaan stort. Uiteindelik neem ek 'n paar erfstukke en begrawe hulle in 'n metaalbak in Reno. Ek het myself met 'n tandeborsel, 'n aansteker en 'n paspoort gelos. Alles was weer eenvoudig.
Daardie nag het ek my skoene as 'n kussing gebruik en op die vloer in my leë hoofslaapkamer geslaap. Die stoom gereinigde tapyt was sag en my baadjie was 'n goeie kombers. Die sentrale verwarming het gedreun en die kaggel was vol hardehout. Ek was gemaklik. Ek het vergeet om te kyk of my telefoon ingeprop en gelaai is. Dit het nie saak gemaak nie. Toe maak ek my oë toe en vaar weg na my eerste vlieënde droom sedert ek kind was. Dit was goed en ek het lekker geslaap.
Die volgende dag is ek na die afdelingswinkel, want ek het 'n vars sokkie nodig. Ek kan onthou dat ek 'n skitterende uitverkoping op hemde ontdek het, maar ek is nie seker wat daarna gebeur het nie. Ek moes seker verduister het. Toe ek uiteindelik terug is huis toe, neem dit my drie reise om al die goed uit te laai. Kak. Ek het dit weer gedoen. Ek het een ding uitgegaan en met 'n vloed teruggekom.
Ek het 'n dam nodig gehad. Die nommer 100 het goed geklink. Die getal self het geen betekenis gehad nie. Dit het net mooi en rond gelyk, soos om na 50 state te reis, of 50 hardgekookte eiers te eet. Ek is weer geïnspireer en vasberade. Ek het vorentoe beweeg.
Toe ek ligter word, word my blik skerper.
Inspirasie was die een ding, die uitvoering nog een. Die probleme het by my dom tandeborsel begin. Ek kon nie besluit of dit 'n besitting of 'n besteebare saak was nie. Dit het belangriker gevoel as 'n papierbeker uit 'n koffiewinkel, maar dit is ontwerp vir beperkte gebruik en ek moes dit weggooi. Ek kon nie besluit nie, daarom het ek my brein gesê om stil te bly. My derms het geweet 'n tandeborsel is 'n besitting. Ek het dit neergeskryf en 'n regmerkie langsaan gesit. My paspoort was die tweede item. Ook maklik. My broek was verwarrend. Broek is meervoud en klink soos twee dinge, maar dit is eintlik net een. Dieselfde situasie vir sokkies. Een sokkie is asblik. Maar 'n paar sokkies is 'n besitting. Okay. Dit is dus die moeilikste om te tel. Maar ek het daaronder gely en begin ontdek dat deur my dinge te bestudeer en my nuwe kontrolelys te bestuur, daar 'n logiese begin ontstaan ​​het.
Die logika waarop ek besluit het, is nie belangrik nie. Dit is die eenvoudige manier om te tel wat waarde het. My lewe het verander toe ek van die plesier afry en 'n inventaris maak. Dit het verander toe ek terugstap en nie net oor wat ek besit het nie, maar wat dit beteken om aan iets vas te hou.
Die koste van vervoer
Buiten die koste van aankoop, is daar die las van eienaarskap. Ons maak pond. Hoe minder ek wou hê, hoe minder het ek nodig gehad. Ek het ook ontdek dat ek beter dinge kan bekostig. En soos ek beter dinge gekoop het, het hulle langer begin duur. Ek het opgehou ly aan die konstante koste om goedere te vervang.
Ek is verslaaf aan ligter, en besluit dat 'n lening as 'n besitting beskou kan word, en fokus my hulpbronne op die storting van skuld. Minder as 'n jaar later was ek skuldvry. Toe raak ek kwaad vir die bank omdat hy my rente gemaak het, sodat ek my vragmotor verkoop het. Ek het alternatiewe bankrekeninge gesluit en kredietkaarte gesny omdat ek net een debietkaart op my lys van 100 besittings kon bekostig. Ek het my huis in Lake Tahoe onderverhuur en op pad gereis.
Alles wat ek besit het, kan nou in 'n bose sak pas. Ek moes nooit bagasie nagaan nie. Sonder afleiding van my bandwydte het dit makliker geword om besluite te neem en nuwe herinneringe te vorm. Ek voel nie meer uitgeput voor die middag nie. Al my keuses van hoë gehalte kon op sinvolle take gefokus wees. Ek het nie meer in afdelingswinkels verdwyn nie en wakker geword met hope nuwe goed. Ek het op die pad gewoon om ervaring en kennis in te samel.
My kop was op. Ek kon my omgewing sien. Toe ek ligter word, word my blik skerper. Dinge het stadiger beweeg. Ek was minder geïrriteerd en begin meer glimlag. Snags begin ek aan die slaap raak. My drome het eerliker en opwindender geword. Ek het dinge begin maak.
Grense en kreatiwiteit
Kreatiwiteit het in my lewe ontplof. Ek is nie meer bekommerd of my werk die volgende 400 jaar sou oorleef nie. Ek het nie omgegee hoe dit sou verkoop nie. In plaas daarvan het ek werke vir vriende gemaak en stukke aan interessante vreemdelinge gegee. Namate die vraag toeneem, was dit maklik om my werk te verkoop. Ek het nie meer gely as ek aan 'n stuk vashou nie. Die werk was nooit vir my om te hou nie. Dit was myne om te deel.
Ses jaar het verloop sedert ek al my goed uitgevee het. Sedert daardie tyd was ek in die hele Amerika en woon ek langer as ses maande op een plek. Dit was tot dusver 12 lande en 48 state. Maar die getalle maak nie saak nie. Al wat tel, is die onderskeid tussen wat u sal besit en wat u sal ervaar. Dit is die verhale wat tel.
Reis dus liggies en word nederig sterk. Haal die koptelefoon af. Lig jou kop op. Weet wat u wil hê. Herinneringe sal ets. Ondervinding sal anker. Geleentheid sal bied. U is vry om te droom, te verken en te ontdek.
My lys woon hier: kitanderson.com/100-possessions
U het dit nie nodig nie, maar u het 'n dosyn of meer daarvan. Vir my was dit te veel snowboardstewels en 'n biblioteek met DVD's. Wat van jou?
Moenie met 100 begin nie. Ek was 28 en single toe ek dit gedoen het. Miskien is u situasie anders. Dalk klink 1000 onmoontlik. Wat is jou nommer?