Sommige kritiek is uitgespreek oor billike handelstelsels. Een studie uit 2015 in 'n tydskrif wat deur die MIT Press gepubliseer is, het tot die gevolgtrekking gekom dat produsentevoordele byna nul was omdat daar 'n ooraanbod van sertifisering was, en dat slegs 'n fraksie van produkte wat as billike handel geklassifiseer is, op billike handelsmarkte verkoop is, net genoeg om koste van sertifisering. 'n Studie wat deur die Journal of Economic Perspecitives gepubliseer is, dui egter daarop dat billike handel wel baie van sy beoogde doelwitte bereik, hoewel dit op 'n betreklik beskeie skaal is in verhouding tot die omvang van die nasionale ekonomieë. Sommige navorsing dui aan dat die implementering van sekere billike handelsstandaarde groter ongelykhede in sommige markte kan veroorsaak waar hierdie rigiede reëls onvanpas is vir die spesifieke mark. In die debat oor billike handel is daar klagtes oor die versuim om die billike handelsstandaarde toe te pas, met produsente, koöperasies, invoerders en verpakkers wat voordeel trek deur dit te ontduik. Een voorgestelde alternatief vir billike handel is direkte handel, wat die bokoste van die sertifisering van billike handel uitskakel en verskaffers toelaat om hoër pryse baie nader aan die kleinhandelwaarde van die eindproduk te ontvang. Sommige verskaffers gebruik verhoudings wat in 'n regverdige handelsstelsel begin is, om outonoom direkte verkoopsverhoudings self te onderhandel, terwyl ander regstreekse handelstelsels geïnisieer word om redes vir sosiale verantwoordelikheid soortgelyk aan 'n regverdige handelsstelsel.
Daar is 'n groot aantal organisasies vir billike handel en etiese bemarking wat verskillende bemarkingstrategieë gebruik. Die meeste bemarkers van billike handel is van mening dat dit nodig is om die produkte deur supermarkte te verkoop om voldoende handel te kry om die ontwikkelende wêreld te beïnvloed. Die Fairtrade-handelsmerk is verreweg die grootste van die handelsmerke vir billike handel. Verpakkers in ontwikkelde lande betaal 'n fooi aan die Fairtrade-stigting vir die reg om die handelsmerk en logo te gebruik. Verpakkers en kleinhandelaars kan soveel koffie vra as wat hulle wil. Die koffie moet van 'n gesertifiseerde billike handelskoöperasie kom, en daar is 'n minimum prys as die wêreldmark te veel aangebied word. Die koöperasies betaal boonop nog 'n premie van 10c per lb deur kopers vir gemeenskapsontwikkelingsprojekte. Die koöperasies kan gemiddeld slegs 'n derde van hul produksie as billike handel verkoop, vanweë 'n gebrek aan vraag, en die res teen wêreldpryse verkoop. Die uitvoerende koöperasie kan die geld op verskillende maniere bestee. Sommige gaan die koste van ooreenstemming en sertifisering nakom: aangesien hulle moet voldoen aan billike handelsstandaarde vir al hul produkte, moet hulle die koste verhaal van 'n klein gedeelte van hul omset, soms tot so min as 8%, en sal moontlik nie wins. Sommige dek ander koste. Sommige word bestee aan sosiale projekte soos die bou van skole, gesondheidsklinieke en bofbalbane. Soms is daar geld oor vir die boere. Die koöperasies betaal boere soms 'n hoër prys as wat boere doen, soms minder, maar daar is geen bewyse oor wat meer algemeen is nie.
Daar is nog baie regverdige handelsorganisasies wat min of meer die oorspronklike doelwitte van billike handel nakom en waar moontlik produkte via alternatiewe kanale bemark en deur spesialis billike handelwinkels, maar hulle het 'n klein deel van die totale mark.