’N KLOP aan die deur. Ek maak oop. Voor my staan ’n jong vrou met die mooiste blougroen oë. Sy is klein en ek skat haar 1,5 meter lank. Haar goed versorgde hare hang los oor haar skouers.
“Dis beter,” sê sy sonder om terug te groet. “Ek hoor jy is op soek na ’n woonstelmaat. Iemand wat jou kan help om die huur te betaal.”
“Jy vra te veel vrae. Sit liewer die ketel aan. Ek sal nie nee sê vir ’n koppie tee nie. Rooibos, as jy het.”
Nadat ek haar gewys het waar haar kamer is, gee ek haar ’n huurkontrak. Sy onderteken dit sonder om dit deur te lees.
“Jy hoef nie so verbaas te lyk nie. Ek is maar net die receptionist. Ek doen ál die bookings. Ek trek nie my klere uit soos die ander girls nie.”
Soos die weke vorder, leer ek Dingetjie stadig maar seker beter ken. Anders as die meeste vroue hou sy nie baie van televisie kyk nie. Sy is mal oor lees.
Dis nie aldag dat ’n ontvangs­dame by ’n strip club gaande oor speurverhale is nie. Is tydskrifte vir volwassenes dan nie eerder die tipe leesstof wat haar belangstelling sal prikkel nie?
Sy is ure in die badkamer, asof sy die enigste een is wat dit gebruik. Haar klere (veral onderklere) lê die hele wêreld vol en as ek daaroor praat, tuit sy haar lippe en waai soentjies in my rigting.
Ons stamp gedurig kop oor wie se beurt dit is om aandete te maak. Ons argumente is gelukkig darem nie van só ’n aard dat ek haar wil uitskop nie.
“Dis vrek koud in my kamer en ek soek net ’n bietjie hitte. Draai jou om en slaap verder. En hou jou hande tuis.”
Ek twyfel in elk geval of ek vanaand ’n oog gaan toemaak, al slaap ek gewoonlik soos ’n klip in hierdie weer.
In my hand hou ek ’n verbleikte koerantuitknipsel vas. Ek staar verlangend na die gesig van die mooi vrou op die foto.
Moedig probeer ek teen die trane veg, maar ek besef dit gaan nog lank neem vir die wond om te genees.
Hoe moes ek geweet het Dingetjie is nie die mens wat ek gedink het sy is nie? Sy het my nooit ’n rede gegee om haar woord in twyfel te trek nie.
In alles wat sy my vertel het, het sy altyd so oortuigend geklink. Miskien was dit deel van haar opleiding om mense om die bos te lei.
En sy was toe nie ook net ’n gewone ontvangsdame nie, maar ’n under­cover cop wat met haar lewe moes boet omdat sy warm op die spoor was van ’n dwelmsindikaat wat jong meisies aan buitelanders verkoop.